Vaishnavism
A Simple Devotee's Views
Pesitrey pesal allaal
இதனை தமிழில் படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி
As the saying goes “Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Perumal/Emperumaan. In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Emperumaan on him and in the subsequent eleven hymns, Azhwaar was preaching us his experiences with Paramathma. When people raised many objections, Azhwaar responded to them to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”; and asked them follow Sri Krishna, who is simple and easy to approach, as ‘katrinam meytha kazhalinai panimin‘; and finally to Aranganathan, by mentioning ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”. Azhwaar continued his preaching by mentioning the glories of Thiruvarangam in the next three hymns.
Since, people did not follow Azhwaar’s above preachings, he decided to leave them and started to sing about the great help graced by Periyaperumaal to him in the next ten hymns. We discussed the first of these hymns, the fifteenth paasuram, ‘Meyyerke Meyyanaagum‘. In that hymn, Azhwaar sang that Emperumaan does all the things for those who show truthful devotion to him; He also protects those who do things related to devotion which are not really truthful, but could be classified as truthful; He lets down those who are not even doing such false devotion as mentioned above. Azhwaar concluded that hymn by stating that Perumal uses His beauty to clarify all the doubts. In the next hymn, “soodhanaai kalvanaai“, Azhwaar mentioned that Azhwaar himself was a thief and a fraud, who got entangled with the beauty of the eyes of the other women and fell in deep pits. Azhwaar confirmed that Periyaperumal used His beauty to correct him and diverted all his love and affection towards Him.
In the next hymn, “Virumbi ninru“, Azhwaar stated that previously he did not use his hands to pray, mouth to say prayers or heart to devote himself to Emperumaan. Emperumaan showed His soft and sweet beauty to melt the hardened heart of Azhwaar and Azhwaar was so happy that his eyes were filled tears. Initially, Azhwaar was happy about the opportunity he got to have the dharsan of Thiruvarangan, who is alone and without any peer, ruling the entire kingdom and that happiness caused continuous tears from his eyes. With tears, he could not enjoy the dharsan continuously. So Azhwaar was worried and frustrated at himself in not making use of the opportunity offered to him and hence he called himself as a sinner in the eighteenth hymn, “ini thirai thivalai“.
In the nineteenth hymn, “Kuda thisai mudiyai vaithu” Azhwaar sang that Perumal created the four directions and kept the holy parts of His form (Thirumeni) in each direction, so that we can get abode by having dharsan of those holy form. Azhwaar continued that his mind and body started to melt after having the splendid dharsan of Periyaperumal and wondered how others were not affected; if they were using any medicine to sustain such a strong state, azhwaar asked them to give a small portion of that medicine to him.
For that, people responded to Azhwaar by asking him to come out of the devotion to Emperumaan. According to Azhwaar, those who know the glories of Emperumaan, would understand that Emperumaan is in Thiruvarangam only for themselves. Only those who are selfish and proud of themselves alone would get away from Periyaperumal and Azhwaar said that he would not do that. This is what he conveyed in the twentieth hymn, Paayuram Neer Arangam Thannul.
In the previous hymn, Azhwaar said that he could not leave Arangan after having His dharsan. Suggestions were made to Azhwaar that he could try limiting his time to enjoy the experience of the beauty of Arangan or he could stay at a corner and think about or offer prayers to Arangan, in stead of seeing or having a dharsan of Arangan so that he would not suffer. For these, Azhwaar advised his mind/heart that limiting the experience of enjoying the beauty of Arangan, would be like what he lost in the past in terms of having the Bhagawadh experience, due to his own level of confidence or faith. This was the summary of the previous hymn “Panivinaal manam athu ondri“.
Now let us go into the next hymn.
Thirumaalai Twenty Second Hymn
Pesitre pesal allaal perumai onru unaral aagaathu, aasatraar thangat allaal ariyal aavaanum allan, maasatraar manathu ulaanai vanangi naam iruppadhu allaal, pesathaan aavadhu undo, pedhai nenje nee solaai (Thirumaalai 22)
In the last hymn, Azhwaar when he mentioned “manathinaal ninaikalaame ?“, to mean that he confirmed that enjoying Periya Perumal’s beauty could not be contained within a time frame by the heart. When people suggested Azhwaar that he could keep speaking about the beauty of Periyaperumal using his mouth, rather than watching or seeing Him. Azhwaar questioned them back, as how to talk about something which could not be conceived by the heart fully. This is the gist of this hymn “pesitre pesal allaal’. According to Thaithriya Samhithai 7.5.3, first comes the heart (or mind) and then only the speech, as the mouth could only speak what the heart or mind thinks. In other words, what could not be conceived fully by the heart, could not be spoken by the mouth.
Azhwaar said to his heart that we could talk only what vedas and our acharyars had spoken and would not be able to speak anything new about the glories of the Emperumaan, who lives in the hearts of those who are faultless. For others, Emperumaan would not be visible or understood. There is no other go other than offering our prayers to Him according to what is told in Vedas and what is practised by our acharyaars. Azhwaar completed this hymn, by asking the heart whether we would be able to write a new hymn to speak His glories.
Pesitre Pesal Allaal
If Azhwaar’s heart could not fully conceive the matter related to Paramathmaa, there was a suggestion to him that he could speak it out like any other worldly matter. Azhwaar’s response was that all other worldly matter were limited and hence our mouth could speak it out completely, whereas the matter relating to Emperumaan was unlimited and hence our mouth could not finish talking about Him. Then people asked Azhwaar to stop talking. As mentioned earlier, Vishnu Dharmam says that those hearts which think about Vishnu alone are hearts and the mouths which speak about Vishnu alone are mouths. So Azhwaar said that we have to continue talking only what was told in Vedas and what others had spoken on Paramathma, keeping the Vedas as the guidance and he could not speak anything different or new. Manavaala Maa Munigal referred to such people who speak differently as fools in his Upadesa Rathna Maalai (71) like “munnor mozhindha murai thappaamal kettu, pinnornthu thaam adhanai pesaamal tham nenjil thonrinadhe“.
Following are some examples, on what Vedas told on Paramathmaa and what others told keeping Vedas as guidance.
- Narayanavalli – In the centre of the heart, a small and upward form of Paramathmaa, glows like a very bright lightning in a blue hued cloud.
- Thiruvirutham (29) – neelam unda minnanna meni – meaning that Emperumaan’s thirumeni is like a lightning amidst a blue cloud. It also denotes Sridevi Thaayar, in the heart of Emperumaan as lightning and Emperumaan as blue cloud.
- Mahabharatham, Shanthi Parvam (46.118) – Those who offer prayers to Govindan (Mahavishnu) who is a like a kaayaampoo (blue) flower and in slik robes and never lets down His devotees who offer prayers to Him and they are fearless.
- Chandogya Upanishad (1.6.6) – He is in the centre of Sun and His whole holy form is with golden and shiny moustache, and with all parts like His locks, nails etc;. His eyes are like lotus flowers which blossom with sun.
- Manu Smruthi (12.122) – Paramathmaa is one who determines the responsibilities for everyone and He shines like a molten (melted) gold. We shall understand that He shall be understood only by the knowledge that we get during the miraculous dreams (and not with our usual knowledge). In other words we can not understand Him when we are awake !
- Thiruvaaimozhi (3.1.2) – Suttu Uraitha Nan Pon un Thirumeni oli ovvaathu – meaning that the light that emanates from the gold, purified in fire and polished by grinder stone, can not be compared to the brightness that emits from the holy form of Emperumaan. When Emperumaan is always like a blue cloud, if we wonder why He is compared with gold, the following hymns of Azhwaar would answer us. “ponn ivar meni maragathathin” (Periya Thirumozhi 9.2.1); “Kanapurathu ponmalai pol ninravan (Periya Thirumadal 91); “Rugmaapam” and “Hiranyamaya Purshodhruchayathey” , meaning that the association with Thaayar, whose shining golden colour is reflecting on Emperumaan.
It is a general practice to explain things which are not conceivable by the heart in this world, by using things that are visible and physcially present in this world. Since we have used some lowly examples to explain the supreme Paramathma, we can not conclude that we have understood the Paramathma fully.
Thythriya Upanishad – Anantha Valli (9.1) – says that those whose hearts come back with a message that it is impossible to understand, measure and express about the happiness of Paramathmaa, are actually the ones, who had understood the happiness of Paramathmaa and would not be afraid of anything. So we have to accept that we can not express completely about Paramathmaa, as the above are the words from those who knew Brahmam or Paramathmaa. Generally whatever that could not be explained by words, could be felt by heart. But here it is told that it is not even measurable by heart.
In Ramayana, Thara, wife of Vaali, said that even after seeing Sri Rama directly in front of her, He was beyond what she could think of. “thvam aprameyascha, thurasathascha, jeethendhriyascha, uthama dhaarmikascha, akshayya keerthischa, vichakshanascha, kshithikshamaavaan kshathajopamaaksha (4.24.31) glorifiying Rama as “‘You are immeasurable, unassailable, self- controlled, and best among the righteous. Your fame never diminishes. You have great sense of discrimination. You are known to possess forbearance like the mother earth. Your eyes are red-cornered (which is a sign of valour).”
Perumai Ondru Unaral Aagaadhu
Why we need to accept the words of a person, who knew Brahmam and when he said that it could not be expressed’? Whenever we use examples to express certain things, the example would be generally superior to the parable. But when we want to explain Emperumaan using examples, all such examples would be always lesser and lowly compared to Emperumaan. We have to keep it mind that we would not be able to express any one of His glories, or His beauty, or His wealth or His holy form. This can be understood from the word “onru” in the hymn, means one.
Aasatraar thangat allaal ariyal aavaanum allan
Based on the previous arguments, people asked Azhwaar, was it impossible for anyone to understand Paramathmaa. Azhwaar responded that those who take only Him as the route to reach Him would alone be able to understand Him fully and all others would not understand Him. This is what is being told in Bhagawadh Geetha (7.3), by Lord Krishna, that only one in many many thousands would understand Him fully.
The word “aasu” in this sentence and the word “maasu” in the next sentence mean the the same, namely, fault; however, Azhwaar had used them to convey two different types of faults. The first one, ‘aasu‘, is the pride, in the people’s mind, who would try to reach Emperumaan using all other means, like Activities, Knowledge and Devotion (Karma, Gnanam and Bakthi) other than using Him as the route. The second type of fault, “Maasu” is the one where people, after reaching or getting Him, asking for other things, such as worldly wealth etc., other than He Himself.
Maasu Atraar
We would have heard about three types of Jeevathmaas, based on what they want from Emperumaan.
- Jeevathmaas, who ask for worldly material wealth (Aiswaryaarthigal)
- Jeevathmaas, who ask for Emperumaan Himself (Bhagawath laabaarthigal)
- Jeevathmaas, who seek a stage, in between ( Kaivalyaarthigal).
We should ask for and achieve only Him, which is the second in the above list. If we think that we should look for material wealth or the stage in between, like Kaivalyam, Azhwaar highlighted that as the other fault of our heart, namely, Maasu, in this hymn. So Azhwaar stated that those who reach Him, using Him as the route and after reaching Him, asking Him as their only desire, by rejecting Kaivalyam and material wealth (Aiswaryam), were called as “maasu atraar” ( devoid of maasu) here.
Manathu Ullaanai
Azhwaar stresses clearly that it is in the hearts of His devotees, where Emperumaan or Paramathmaa would reside by calling Him as “Manathu Ullaanai’. Azhwaar also defined these devotees as those who gave up the two types of prides, who left all other types of routes other than Him, as the means to attain Him and also who did not ask for anything else other than He Himself, after attaining Him. By doing these, they surrendered all the responsibility to Him so that their worldly life could be ended to enjoy Him fully in Paramapadham. These people are called as Maasu Atraar and Aasu Atraar by Azhwaar. The commentator also continued that Emperumaan would feel uncomfortable and feel as though He would be in the mid of a wild forest fire or like a fish that was taken out of water, if He is to be away from the hearts of such devotees or if He has to stay in the hearts of other jeevathmaas.
So Emperumaan is in all the divyadesams in order identify those devotees without these two prides (aasu atraar and maasu atraar) and to reside eternally in their hearts.
We have seen earlier that every Azhwaar has their own specialty and Thirumazhisai Azhwaar is known for his attachment towards Antharyaami, one of the five states of Paramathmaa. What he sang in his Thiruchandhavirutham hymns 64 and 65 are reffered by the commentator as reference to Mananth ullaanai.
There are many other places where almost all Azhwaars’ have mentioned that He is in the heart of Azhwaars or such devotees. We could not get all the hymns list, but We can see some of the hymns on Mannathu Ullaanai here.
Vanangi Naam Irupadhallaal
Thondaradipodi Azhwaar says that after we understand that He would not leave the minds/hearts of His devotees, the objective of the devotees became much simpler, that is to enjoy Him. The word “vanangi” means offering prayers and that includes
- through heart, body and vocal
- at all the times
- in every place and
- in all the possible experiences with Emperumaan.
Pesithaan Aavadhu Undo
Azhwaar confirms that when we think of His glories we can never speak or sing about His glories completely.
Pedhai Nenje Nee sollaai
Azhwaar was telling his heart that it would be foolish on its part to assume that it would be able to speak the glories of Emperumaan fully or limit the discussions on those, which are of supreme most value and content. Azhwaar confirmed that the heart or mind would be able to complete the discussions only if it was thinking or talking about lowly worldly things. With these, Azhwaar completed this hymn.
Let us meet again on the next hymn, thanks
Some more hymns on Manathu Ullaanai
| Hymn Number | Azhwaar / Prabandham / Hymn | Remarks |
|---|---|---|
| Swami Namazhwaar – Thiruvaaimozhi | ||
| (10.8.2) | Pere uraigindra piraan inru vanthu, peren enru en nenju niraya pugunthaan | The deity who resides in Thirupernagar, came to Azhwaar that day and entered his heart and He said that He would not move out of Azhwaar |
| (10.8.6) | “Thiruper nagaraan Thirumaaliruncholai poruppe uraigindra piraan indru vanthu iruppen enru en nenju niraya pugunthaan” | The deities of those temples at Thiruper Nagar, Thirumaliruncholai, came that day and filled Azhwaar’s heart completely, without giving space for anything else |
| (10-8-9) | ““Inru ennai porulaakki thannai ennul vaithaan“ | Thiruper Nagar Emperumaan made Azhwaar into an object on that day and He moved Himself inside Azhwaar |
| (1.7.6) | “Ennul iraan enil pinnai yaan ottuveno“ | Would Azhwaar ever survive if He is not inside him” |
| (1.8.5) | “Vaigalum vennai kai kalandhu undaan, poi kalavaadhu en mei kalandhaane” | The Lord came inside Azhwaar and enjoyed him as much as He enjoyed the butter by reaching inside the pot with His outstretched hands |
| (1.9.5) | “Eesan Maayan en nenjil ullaane” | The Lord is in Azhwaar’s heart. |
| (2.6.7) | Muzhu Ezh ulagu undaan, Ugandhu vandhu adiyenul pugundhaan agalvaanum allan ini, | The Lord, who swallowed all the seven worlds, happily came inside Azhwaar’s heart, and He would never ever leave. |
| (2.9.4) | “En mannake vandhu idai veedu inri manni | The Lord came inside my heart and took His residence there forever saying that He should alone be served, all the times by Azhwaar”. |
| (2.9.8) | “Ekkaalathu endhaiyaai ennul mannil | If He would only be Azhwaar’s master and be with him inside at all times, Azhwaar would not seek anything else from Him. |
| (5.5.9) | Kannal Paal amudhaagi vandhu en nenjam kazhiyaane | Once Azhwaar saw the Lord of Thirukkurungudi, as sweet as milk and sugar, His tall crown and His countless jewels never left Azhwaar’s heart |
| (8.4.7) | “Enrum en sindhai ulaan” | Thiruchenkundroor Emperumaan always residing in Azhwaar’s heart. |
| (8.6.2) | “Thirukadithaanamum ennudaiya sindhaiyum orukaduthu ulle uraiyum piraan kandeer” | Emperumaan resides in Thirukadithaanam, one of the divyadesams in Kerala and in Azhwaar’s heart simultaneously. |
| (8.6.4) | “Neyathinaal nenjam naadu kudi kondaan” | Thirukadithaana Emperumaan occupied Azhwaar’s heart as His permanent country of residence. |
| (8.6.8) | “en nenjum Thirukadithaana nagarum, thanadhaaya pathiye” | Even though the Lord has many divya desams, in the sky, on Earth, in Azhwaar’s heart and ocean, yet He has chosen Azhwaar’s lowly heart and Tirukkadithanam, as His abodes. “thana thaaya pathiye” means, anything that has come in a right way and that is a must to enjoy. |
| (10.4.4) | “en manathul irundhaanai nilai perkkal aagaamai nichithu irundhene” | The Lord had come inside the heart of Azhwaar with enthusiasm and Azhwaar would make sure that He stayed there for ever |
| 8.7.1 | Irunthum Viyanthu (8.7) is a subsection of 10 hymns and this particular concept comes in all the hymns of this subsection. In the first hymn “poruthamudai Vaamanan thaan pugundhu“, | The apt Vamanan got inside Azhwaar |
| 8.7.2 | In the second hymn “enadhu ezhai nenju aalum” | Emperumaan is ruling the lowly Azhwaar. |
| 8.7.3 | In the third hymn, “Avan en ul irul thaan ara veetru irunthaan“ | Emperumaan was sitting in Azhwaar’s heart to clear all the internal darkness of Azhwaar. |
| 8.7.4 | In the fourth hymn, “enadhu ammaan, thooya sudar sodhi thanadhu ennul vaithaan”, | Emperumaan kept His tejas (spotless, bright, clean and shining light) inside Azhwaar’s heart. |
| 8.7.5 | In the fifth hymn, “ennul thigazhum mani kunram“, | Emperumaan, a radiant gem hill, is inside Azhwaar. |
| 8.7.6 | In all other hymns, azhwaar mentioned this concept directly, whereas in the sixth hymn, he mentioned “karu maanika kunrathu thaamarai pol, thirumaarbu, kaal kann kai sevvai undhiyaane” | He resides inside Azhwaar like a gem hill, with coral lips, lotus chest; limbs and eyes, and lotus navel. But the commentator explains that Azhwaar was not mentioning the natural beauty of Emperumaan, but how the various holy parts of His form were with the fresh enhanced beauty ,after He came inside Azhwaar. So in the sixth hymn, Azhwaar talked about the beauty of the Emperumaan after He entered into the heart of Azhwaar. |
| 8.7.7 | In the seventh hymn, “sevvaai muruvalodu enadhu ullathirundha“ | He is inside the heart of Azhwaar with a smile from His coral lips. |
| 8.7.8 | In the eighth hymn, “siriyenudai chindhaiyul moovulgum tham neriyaa vayitril kondu ninru ozhindhaare | Emperumaan, who swallowed all the three worlds rightfully in His stomach, came inside the mind/heart of the lowly Azhwaar. |
| 8.7.9 | In the ninth hymn, ” tham vayitril kondu ninra vannam ninra maalai, vayitril kondu manna vaithen mathiyaal“ | The kings who protect their citizen like a mother who takes care of their children from the days of their pregnancy; Emperumaan is most superior than the kings, and even the celestial gods like brahma and others of all the three worlds, who were all protected in His stomach. Such Emperuman has given permission to Azhwaar to swallow Him and keep Him in his heart. Here the word ‘mathiyaal’ means ‘anumathiyaal or with His permission”. |
| 8.7.10 | In the tenth hymn, “vaithen madhiyaal en ullathu agathe” | Azhwaar preserved Emperumaan in his inside part of the heart, with His permission. |
| Swami Namazhwaar – Periya Thiruvanthaadhi | ||
| 22 | “Maalaar kudi pugundhaar en manathe’, | Thirumal has entered Azhwaar’s heart. |
| 35 | “ninrum irundhum kidandhum, thirithandhum, onrumo aatraan en nenju agalaan” | The Lord in standing, sitting, reclining and striding postures never cares rest, never leaves the heart of Azhwaar. |
| 75 | ‘Nee en seviyin vazhi pugundhu en ullaai” | the Lord had entered into Azhwaar through his ears, quietly without himself knowing. |
| Poigai Azhwaar – Muthal Thiruvandhaadhi | ||
| 99 | “vellathil ullaanum, Venkadathu meyaanum ullathil ullaan enror‘ | The supreme Lord exists, always He exists, In the hearts of devotees, In the ocean of milk, in Thiruvenkadam, and in Azhwaar. |
| Boothathazhwaar – Irandaam Thiruvandhadhi | ||
| 54 | Verpu enru Thiruncholai Venkadam enru ivvirandum, nirpu enru Nee madhikkum neermai pol, nirpu enru vellathu ilankoyil ullam vaithu ullinen vellathu ilam koyil kaividel enru, | The hill resorts of Thiruvenkatam and Thirumaliruncholai are the two favoured abodes of the Lord, and Azhwaar’s heart too has become His abode equally. Azhwaar is praying that He does not leave the ocean of Milk. |
| 95 | En Nenjam meyaan en chenniyaan ….. ulagamethum aazhiyaan athiyooraan | The permanent resident of Azhwaar’s heart has His feet on Azhwaar’s head. |
| Peiyazhwaar Moondraam Thiruvandhaadhi | ||
| 26 | “sirandha en sindhaiyum senkan aravum, niraindha seer neel kachi ullum urainthadhuvum “ | The Lord never leaves Azhwaar’s heart and His red eyed serpent bed, wears a Tulasi garland and resides in the auspicious Kanchinagar, Thiruvenkatam, Vekkha and Velukkai. |
| 81 | Nenjaal ninaippu ariyan elum nilai petren, nenjame pesaai ninaikungaal nenjathu peraadhu nirkum Perumaanai enkolo, oraadhu nirpadhu unarvu | Even if it is difficult to contemplate about the Lord, by the mind, Azhwaar asked his heart to keep on talking about His glories. The Lord appears instantly in the heart of the devotees and remains there. Azhwaar questioned on how the heart is not thinking about Him after this. |
| 82 | Unaril unarvu ariyan ullam pugundhu punarilum kaanbu ariyan unmai | He cannot be described using usual texts, though He is in our hearts, it is difficult to feel His presence there. If we can not see Him there, where else could we see Him. |
| 83 | vinn kadantha payinkazhalaan, ullathin ulle ulan | He measured this world and the sky with His holy feet He remains in our hearts for sure. |
| 84 | Ullanaaya naanmaraiyin utporulai, ullathu ullanaaga therndhu unarvar aelum, ullanaaya vann thaamarai nedunkann maayavanai yaavare, kandaar ugappar kavi, | the Vedas explains the experience of the Lord. Even if He resides in the hearts of all, those who have realised Him are only a few. Even though many may say that they have seen the Lord, but they can only write poems, but they would not be able to see Him in reality. |
| Thirumazhisai Azhwaar, Thiruchandha virutham | ||
| 65 | Nirpadhuvum or verpu agathu, iruppum vinn, kidapaadhum nar perum thirai kadalul, naanilaadha munnellaam, arpudhan anantha sayana aadhi bhoothan Maadhavan, nirpadhum, iruppadhum, kidapaadhum en nenjule | The Lord is standing on the hill (Thiruvenkadam), He is sitting in the sky above (Paramapadham or Srivaikuntham), He is sleeping in the ocean (Thirupaarkadal). These were all before the Azhwaar got the divine knowledge. Now the Lord, His sleeping His standing, sitting, reclining — all the acts are in Azhwaar’s heart. |
| 64 | Ninradhu endhai Ooragathu, irundhadhu endhai Paadagathu, anru Vehkhanai kidandhadhu en ilaatha munn elaam, anru naan pirandhilen, pirandha pin marandhilen, ninradhum, irundhadhum, kidandhadhum en nenjule. | When Azhwaar was not knowledgeable of Him, the Lord reclined in Vehkhanai, stood in Padagam, sat in Ooragam. But once Azhwaar got the bhagwadh knowledge, the Lord’s standing, sitting, reclining — all are in the heart of the Azhwaar. |
| Thirmazhisai Azhwaar Naanmugan Thiruvandhaadhi | ||
| 30 | “ Avan ennadhu ullathu ninraan irundhaan” | He stands in Azhwaar’s heart and He sits in Azhwaar’s heart. |
| 86 | ” Ulan kandaai nan nenje, uthaman enrum ulan kandaai, ulluvaar ullathu ullan kandaai than oppaan thaana ullan kaan thamiyerkum, ennoppaarrku eeasan imai” | Azhwaar is telling his heart that the supreme Lord exists; always He exists in the hearts of His devotees, The Lord who does not have any peer appears before devotees like how He appeared in front of Azhwaar on His own. |
| Periyazhwaar – Periyazhwaar Thirumozhi | ||
| 2.3.2 | Nanni thozhumavar sindhai piryaatdha Narayaana | Narayana! you remain in the thoughts of all those who worship you |
| 5.2.5 | ” Maanick Kurall uruvaaya Maayanai en manathulle peni konarndhu pugutha vaithu konden pirithinri | Maayan took a dwarf and bachelor role, as Vamanan, and Azhwaar brought Him inside his heart and kept Him safely without any separation from Azhwaar. |
| 5.2.10 | Aravathu amaliyinodum, azhagiya paarkadalodum, aravindha paavaiyum thaanum agampadi vandhu pugundhu | The Lord who sleeps on the serpent-bed, in the beautiful milky ocean, and along with Thaayaar, the Periya Piraatti on lotus, all have entered inside Azhwaar. |
| 5.4.8 | “Ananthan paalum, Garudan paalum aidhu noidhaaga vaithu en mananthanulle vandhu vaigi vaazha cheidhaai empiraan | Azhwaar said that Emperumaan was showing lesser love towards Ananthan and Garuda, the Nithyasoories, and entered into Azhwaar’s heart and blessed him a new life |
| 5.4.9 | Panikkadalil pallikollai pazhagavittu, odi vandhu en manakadalil vaazha valla maaya manaala nambi | Emperumaan did a great favour to Azhwaar. He gave up the ocean of Milk, His reclining posture there, and came running to take abode in the ocean of Azhwaar’s heart. |
| 5.4.10 | Vada thadamum, Vaikunthamum, Madhil Thuvaraapathiyum, ida vagaigal igazhnthittu en paal ida vagai kondanaiye | Lord, appeared as a flame brightly in Azhwaar’s heart, casting away the northern milky Ocean, Paramapadham or Vaikunta, the walled city of Dwaraka and many such places and had come to live in Azhwaar’s heart. At least in the previous hymn, Azhwaar said Emperumaan considered his heart to be equivalent to milky ocean, whereas in this hymn, Azhhwaar said that He moved into Azhwaar’s heart after leaving all these holy places, which are liked by Him. |
| 5.4.11 | Veyar thangal kulathu udhitha Vittu Chithan manathe, koil konda Kovalanai | Emperumaan took residence in the heart of Vishnuchithar, a descendant of the Veyar clan |
| Aaandaal – Thirupaavaai | ||
| 5 | Vellatharavil thuyil amarndha vitthinai, ullathu kondu munivargalum yogigalum | The Sages and Yogis hold the Lord, who reclines on the snake-bed on Thirupaarkadal, in their hearts |
| Thirupaanazhwaar – Amalanaadhi Piraan | ||
| 5 | ennai than vaaramaaki vaithaan, ennul pugundhaan | Relieving Azhwaar of all his load of sins, Arangan of Thiruvarangam made Azhwaar His devotee; and what is more, He entered into Azhwaar. |
| 9 | ” Mudivu illadhu or ezhil neelameni aiyo nirai kondathu en nenjinaiye” | Alas! Emperumaan’s matchless beauty of His total form has stolen Azhwaar’s heart! |
| Thirumangai Azhwaar – Periya Thirumozhi | ||
| 1.1.3 | Tham Adaindhaar manathu iruppaar, naamam naan uyya, naan kandu konden Narayana ennum Naamam | Thirumangai Azhwaar in his first Prabandham, first Section (muthal pathu), in the first subsection (mudhal padhigam), third hymn, sang that Emperumaan resides in the hearts of His devotees. The Lord lives in the heart of His devotees and Azhwaar found His holy name Narayana, the Mantra for him to attain abode. |
| 1.10.6 | Minnar Mughil ser Thiruvenkadam meya, ennaani, ennappan en nenjil ulaane. | In the same first prabantham, first section (Muthal Pathu), in the tenth subsection (tenth pathigam), sixth hymn, he reconfirms that He is his master, He is like an elephant, but He, a Resident of Thiruvenkadam hills lit by the lightning of dark clouds, is in Azhwaar’s heart. |
| 1.10.7 | Thiruvenkata maa Malai meya, Kone, en manam kudi kondu irundhaaye | The Lord, the Resident of the mighty Thiruvenkatam hills, now resides in Azhwaar’s heart. |
| 11.5.10 | Vellathaan, Venkadathaan aelum, Kalikanri ullathin ulle ullan kandaai saazhaley | Though the Paramathmaa is residing in the ocean of Milk and in Thiruvenkatam, He resides permanently in the heart of Thirumangai Azhwaar. |
| Thondaradipodi Azhwaar – Thirumaalai | ||
| 16 | Maatharaar Kayarkann ennum valaiyiul pattu azhundhuvenai, podhare enru solli pundhiyil pugundhu | On those earlier dark days Azhwaar was in the company of wicked ones and was trapped in the net of fishlike eyed beautiful girls. The beautiful Lord of Thiruvarangam entered into his heart and advised Azhwaar not to go anywhere but made Azhwaar’s heart surge with love for Him. |
| 34 | Ullathey uraiyum Maalai | Lord, who resides in every heart and He who is the witness to every thought that passes in every mind |
பேசிற்றே பேசல் அல்லால்
To Read this in English, please click here, thanks
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (எம்பெருமானை/பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து பலர், பல காரணங்களை சொல்லியபொழுது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார்.
அப்படியும் மக்கள் எல்லோரும் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் மக்களை விட்டு, எம்பெருமான் தனக்கு செய்த மிக பெரிய நன்மைகளை / உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். அதில் முதலில் நாம் பார்த்தது ‘மெய்யெற்கே மெய்யனாகும்’ என்ற பதினைந்தாவது பாசுரம். அந்த பாசுரத்தில், பரமாத்மாவான எம்பெருமான், உண்மையாக பக்தி கொண்டவர்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் அருள் செய்கிறான்; உண்மை என்று சொல்லக்கூடிய பொய்யான பக்தி செய்பவர்களை கூட காப்பாற்றி வருகிறான்; அப்படி பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான் என்றார்.
அடுத்து, ஆழ்வார், தான் கள்வனாகவும், சூதனாகவும் இருந்து, பிற மாந்தர்களின் கயல்விழிகளில் அகப்பட்டு குப்புற வீழ்ந்த தன்னை, தன்னுடைய திருமேனி அழகினால் திருத்தி, அவன் மேல் அன்பு பெருகும்படி செய்ததை “சூதனாய் கள்வனாய்” என்ற பதினாறாவது பாடலில் தெரிவித்தார்.
அடுத்த பாசுரத்தில், முற்காலத்தில், தான் விரும்பி நின்று எம்பெருமானை முக்கரணங்களால் தொழுதது இல்லை என்றும் இரும்புபோல் கடினமான தன் நெஞ்சத்தை, கரும்புபோன்ற பெரியபெருமாளின் அழகை கொண்டு திருத்தினார் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தன்னுடைய கண்கள் ஆனந்தம் பெற்று மகிழ்ந்தன என்று பாடினார்.
தன்னை பெரியபெருமாள் திருத்தியதால் தனக்கு வந்த ஆனந்த கண்ணீர், ஒரு சுவர் போல் மறைக்க, எம்பெருமானை முழுமையாக தொடர்ந்து ரசிக்கமுடியவில்லையே என்று கவலையுற்று தான் ஒரு பெரிய பாவத்தை செய்ததாக எண்ணி தன்னையே ஆழ்வார் வெறுத்துக் கொண்டது பதினெட்டாவது பாசுரமான ‘இனித்திரை திவலை மோத ” ஆகும்.
கண் கலங்கியதை சென்ற பாசுரத்தில் சொன்ன ஆழ்வார், இந்த பாசுரத்தில், அக்கண்களைத் தாங்குகின்ற மொத்த உடலும் கட்டு குலைந்து உருகுகின்றதே, என்ன செய்வேன் என்று சொல்லி, அவருடன் வந்தவர்களுக்கு ஒன்றும் ஆகாமல் இருப்பதை பார்த்து அவர்களிடம் அப்படி இருக்க காரணமான மருந்தினை தனக்கும் கொடுக்குமாறு கேட்கிறார். எம்பெருமான் நான்கு திசைகளை படைத்தது, அவற்றில் தன்னுடைய அங்கங்களை வைத்து, அதைக்கொண்டு நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்த உபகாரத்தையும் ஆழ்வார் ‘குடதிசை முடியை வைத்து‘ என்ற இந்த பதினொன்பதாம் பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
உடல் உருகாமல் இருக்க, சம்சாரிகள், ஆழ்வாரை தங்களை போல் பகவத்விஷயத்தில் இருந்து வந்துவிடுமாறு சொல்கிறார்கள். பெரியபெருமாள் கண் வளர்ந்து அருளுவது, தங்களுக்காகவே என்று அவரின் ஸ்வரூபத்தை அறிந்தவர்கள் இருக்கும்போது, அகங்காரம் மமகாராம் படைத்த சம்சாரிகளைப்போல் தன்னால் எம்பெருமானை விட்டு அகலமுடியாது என்று “பாயும் நீர் அரங்கம் தன்னுள்” என்று இருபதாவது பாசுரத்தில் சொன்னார்.
அரங்கநாதனை தரிசித்து பின் அகலமுடியாது என்று சொன்ன ஆழ்வாரிடம் அரங்கனின் அழகை அளவிட்டு அனுபவிக்கலாம் என்றும், அரங்கநாதனை கண்களால் பார்த்ததினால் தான் ஆழ்வார் தவிக்கிறார், ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து நெஞ்சினால் தியானம் செய்யலாமே என்று சிலர் ஆழ்வாரிடம் சொன்னதும், சேர்ந்து, ஆழ்வார் தன் நெஞ்சிடம், அப்பெருமானை அளவிட்டு தரிசிப்பது என்பது இத்தனை காலமாக உறுதி இல்லாமையால் தான் இழந்த பகவத் அனுபவம் போலவே ஆகும் என்று “பணிவினால் மனம் அது ஒன்றி” என்ற அடுத்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
இனி அடுத்த பாசுரம்.
திருமாலை இருபத்தி இரண்டாம் பாசுரம்
பேசிற்றே பேசல் அல்லால் பெருமை ஒன்று உணரலாகாது, ஆசற்றார் தங்கட் கல்லால் அறியலாவானும் அல்லன், மாசற்றார் மனத்து உளானை வணங்கி நாம் இருப்பதல்லால், பேசத்தான் ஆவது உண்டோ பேதை நெஞ்சே நீ சொல்லாய் (திருமாலை 22)
சென்ற பாசுரத்தில், “மனத்தினால் நினைக்கலாமே ?” என்றதற்கு அளவிட்டு நினைக்க முடியாது என்று சொன்ன ஆழ்வாருக்கு, வாய்விட்டு பேசினால் என்ன என்ற சிலர் சொல்ல, மனதினால் முழுமையாக உட்கொள்ளமுடியாத விஷயத்தை எப்படி பேசி தீர்ப்பது என்று ஆழ்வார் கேட்கும் பாடல். தைத்ரீய ஸ்ம்ஹிதை 7.5.3 ன் படி, முதலில் மனது, பிறகுதான் பேச்சு என்பது வரிசை. அதாவது மனது நினைப்பதைத்தான் வாய் பேசமுடியும். மனத்தால் அளவிடமுடியாததை, வாய் பேசி முடித்துவிடமுடியாது என்பது கருத்து.
ஆழ்வார் தன் மனத்திடம், “அறிவில்லாத மனமே, வேதங்களும், சான்றோர்களும் பேசிய பேச்சுக்களை நாம் பேசமுடியுமே தவிர, குற்றமற்ற பெரியவர்களின் நெஞ்சில் வாழும் எம்பெருமானின் பெருமைகளை நாம் அறிய முடியாது, அவர்களைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு அவன் அறியமுடியாதவனாக இருப்பவன். அப்படிப்பட்ட எம்பெருமானை வணங்குவதை தவிர, அவனின் பெருமைகளை பாசுரம் எழுதி பேச முடியுமா” என்று கேட்கிறார்.
பேசிற்றே பேசல் அல்லால்
மனத்தால் நினைக்க முடியாவிட்டால், மற்ற விஷயங்களை வாய் பேசுவது போல், பகவத் விஷயத்தையும் வாயால் பேசலாமே என்றதற்கு, மற்ற விஷயங்கள் அளவிற்கு உட்பட்டவை, அதனால் வாய் பேசமுடியும், ஆனால் இதுவோ, அளவிடமுடியாதது, அதனால் வாய் பேசி முடிக்க முடியாது என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். விஷ்ணு தர்மத்தில் சொன்னபடி, எது விஷ்ணுவை பற்றி பேசுகிறதோ அது நாக்கு, எது விஷ்ணுவை நினைக்கிறதோ அது நெஞ்சு என்பது போல், பகவத் விஷயங்களை மட்டும் பேசி மற்ற விஷயங்களைப் பேசாமல் இருந்து விடவேண்டியது தானோ என்று ஆழ்வாரிடம் சொன்னதற்கு, ஆழ்வார், முன்பு வேதங்களுக்கும், அவற்றை சாட்சியாக கொண்டவர்களும் பேசிய பரமாத்மாவின் பெருமைகளையும் விஷயங்களையும் பேச முடியுமே தவிர, வேறு ஒன்றும் நாம் பேசமுடியாது என்கிறார். மணவாள மாமுனிகள், இதனை “முன்னோர் மொழிந்த முறை தப்பாமல் கேட்டு, பின்னோர்ந்து தாம் அதனை பேசாமல் தம் நெஞ்சில் தோன்றினதே” பேசுபவர் மூர்க்கர் என்று உபதேச ரத்னமாலை (71) என்ற நூலில் கூறுகிறார்.
வேதங்களுக்கும், அவற்றை சாட்சியாக கொண்டவர்களும் பேசிய விஷயங்களுக்கு சில உதாரணங்கள் :
- நாராயணவல்லி – அந்த இதயக்கமலத்தின் நடுவில், சிறியதும், மேல்நோக்கி இருப்பதும் பரமாத்மாவின் திவ்ய மங்கள விக்ரகம், அது நீல மேகம் கொண்ட மின்னல் போல் பிரகாசமாக காட்சி அளிக்கிறது
- நீலமுண்ட மின்னன்ன மேனி (திருவிருத்தம், 29) – மின்னல் கொடியை நடுவில் கொண்ட நீல மேகம் போன்ற திருமேனி என்ற பொருளில், வருகிறது. மின்னல் என்பது திருமார்பில் உள்ள நாச்சியாரையும், எம்பெருமானின் மேனி என்று இரண்டினையும் குறிக்கும்.
- மஹாபாரதம், சாந்தி பர்வத்தில் (46.118) சொல்வது, அடியவர்களை நழுவ விடாதவனும், காயாம்பூவை போன்றவனும், பீதாம்பரத்தை உடையவனுமான கோவிந்தனை நமஸ்கரிப்பவர்களுக்கு எங்கும் பயமில்லை.
- சூரியனுக்கு நடுவில், தங்கம் போன்று அழகிய உருவுடன் உள்ள இந்த பரமபுருஷன், தங்கம் போன்ற மீசையும், கேசத்தையும், நகம் முதலான எல்லா அவயங்களுடன் சூரியனால் மலரும் தாமரையைப்போல் இரண்டு கண்களும் உடையவன் என்று சாந்தோக்கிய உபநிஷத்தில் (1.6.6) (Chandogya Upanishad) சொல்லப்படுவது,
- மநு ஸ்ம்ருதி (12.122) சொல்வது, எல்லாவற்றையும் நியமிப்பவனான பரமாத்மாவை, உருக்கிய தங்கம் போல் ஒளி விடுபவனான அந்த பரமபுருஷனை, ஆச்சரியமான கனவில் வரும் ஞானத்தால் அறியப்படவேண்டும் என்று நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதாவது சாதாரண ஞானத்தால் அவனை அறியமுடியாது என்பதே இதன் பொருள்.
- திருவாய்மொழி 3.1.2 சொல்வது, “சுட்டு உரைத்த நன் பொன் உன் திருமேனி ஒளி ஒவ்வாது”, அதாவது, நெருப்பில் இட்டு சுட்டு, உரைக்கல்லில் பட்டை தீட்டப்பட்ட நல்ல உயர்ந்த பொன்னானது எம்பெருமானின் திவ்யமங்கள விக்கிரகத்தின் ஒளிக்கு ஒப்பு ஆகாது. நீலமேக ஸ்யாமளனான எம்பெருமானை எதற்கு பொன்னுடன் ஒப்பிடுவது என்று கேட்டால், “பொன்னிவர்மேனி மரகதத்தின் ” (பெரிய திருமொழி 9.2.1) என்றும், “கணபுரத்து பொன்மலை போல் நின்றவன்” (பெரிய திருமடல் 91), என்றும் சொன்னதுபோல் இங்கும் பொன்னிறமாகவே விளங்குகிறது. மேலும், “ருக்மாபம் ” என்றும் “ஹிரண்மய புருஷோத்ருச்யதே” என்றும் கூறப்படுவதால் பொன்மயமான தாயாரின் ஒளிசேர்க்கையால் எம்பெருமானும் அவ்வாறே தோன்றுகிறான் என்று சொல்வதும் உண்டு.
கண் முதலிய உறுப்புகளுக்கு புலப்படாதவற்றை விளக்க, இந்த உலகத்தில் உள்ள, கண்களுக்கு தெரியக்கூடிய சில உதாரணங்களை கொண்டு வெளிப்படுத்து உலக வழக்கம். அதனால், விவரிக்கமுடியாத உயர்ந்த பகவத் விஷயமான திரு உருவத்திற்கு, தாழ்வான சிலவற்றை உதாரணமாக கூறியதால். எம்பெருமானை பற்றி முழுவதும் தெரிவித்து விட்டோம் என்று சொல்ல முடியாது.
தைத்ரிய உபநிஷத் – ஆனந்தவல்லி 9.1 – எவன் ஒருவனின் மனம், ப்ரம்மத்திடம் சென்று அதனை வாக்கினால் (வார்த்தைகளால்) அளவிடமுடியாது என்று திரும்புகிறதோ, அவன் பரமாத்மாவின் ஆனந்தத்தை அறிந்தவன் என்றும் அவன் எதற்கும் பயப்படமாட்டான் என்றும் கூறுகிறது. இதனால் பிரம்மத்தை அறிந்தவன், அதனை பேசி முடிக்க முடியாத விஷயம் என்று கூறுவதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பொதுவாக வாக்கினால் சொல்லமுடையாததை கூட மனம் உணரமுடியும். ஆனால் இங்கே மனதினால் கூட அளவிடமுடியாது என்று திரும்புவதை கவனிக்க வேண்டும்.
இராமாயணத்தில், வாலியின் மனைவி தாரை, இராமனை நேரே பார்த்த பின்பும், மனதிற்கு அப்பாற்பட்டவன் என்று சொன்னதையும் இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம். த்வமப்ரமேயஷ்ச துராஸதஷ்ச, ஜிதேந்த்ரியஷ்சோத்தமதார்மிகஷ்ச. அக்ஷய்யகீர்திஷ்ச விசக்ஷணஷ்ச, க்ஷிதிக்ஷமாவாந்க்ஷதஜோபமாக்ஷஃ (4.24.31) – “நீங்கள், அளவிடமுடியாதவர், கட்டுப்படுத்த முடியாதவர், சுய கட்டுப்பாடு உடையவர், நீதிமான்களில் சிறந்தவர், உங்கள் புகழ் ஒரு நாளும் குறையாது”, என்று சொல்லிக் கொண்டே போகிறாள். இதில் நீங்கள்’ என்று சொன்னதால், நேரில் இருக்கிறார் என்று புரிந்து கொள்ளலாம். அளவிட முடியாதவர் என்பதால், மனதினால் நினைத்து பார்க்க முடியவில்லை என்று கொள்ள வேண்டும்.
பெருமை ஒன்று உணரலாகாது
பிரம்மத்தை அறிந்தவன், அதனை பேச முடியாத விஷயம் என்று சொல்வதை ஏன் ஏற்க வேண்டும் என்றால், ஒரு உதாரணம் சொல்லும்போது உபமானம் எப்போதும் உபமேயத்தை விட உயர்ந்ததாகவே இருக்கும். ஆனால் எம்பெருமானுக்கு உபமானமாக எதைச் சொன்னாலும் அவை தாழ்ந்தவையாகவே இருக்கின்றன. இங்கு எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூபம், குணம், செல்வம், திவ்யமங்கள விக்கிரகம் என்று எதையும் அளவிடமுடியாது என்று தெரிந்து கொள்ளவேண்டும். அதாவது மேலே சொன்ன ஸ்வரூபம் முதலிய எந்த ஒன்றினுடைய பெருமையையும் முழுவதாக சொல்ல முடியாது என்பதையே “ஒன்று” குறிப்பிடுகிறது.
ஆசற்றார் தங்கட் கல்லால் அறியலாவானும் அல்லன்
அப்படி என்றால் யாராலும் அறிந்துகொள்ளவே முடியாததா என்று கேட்டு அதற்கு ஆழ்வார் சொல்வது, மற்ற உபாயங்களை விட்டு, எம்பெருமானையே உபாயமாக கொண்டவர்களால் மட்டுமே அறியப்படுபவன், மற்றவர்களால் அறியமுடியாது என்பதே ஆகும். இதையே கீதையில் (7.3), கிருஷ்ணன், “பல்லாயிரமானவர்களில் ஒருவரே என்னை உள்ளபடி புரிந்து கொள்கிறார் என்று சொல்கிறார்.
இந்த வரியில் உள்ள “ஆசு” என்ற சொல்லும், அடுத்த வரியில் வரும் “மாசு” என்பதும் குற்றம் என்ற ஒரே அர்த்தத்தை சொன்னாலும், ஆழ்வார் இரண்டு விதமான குற்றங்களை சொல்கிறார். மேலே சொன்ன எம்பெருமான் தவிர, மற்ற உபாயங்களை (கர்ம, பக்தி, ஞானம்), கொண்டு தங்களுடைய முயற்சியால் அவனை அடைய நினைப்பவர்களின் மனதில் உள்ள அகங்காரத்தை ஆசு என்று குறிப்பிடுகிறார். அப்படி அவனை அடைந்தபின், அவனிடம் அவனை கேட்காமல் மற்றவற்றை கேட்பதை மற்றொரு குற்றமான மாசு என்கிறார்.
மாசு அற்றார்
மூன்று வகையான (எல்லா) ஜீவாத்மாக்கள் பற்றி கேள்விப்பட்டு இருப்போம்.
- இந்த உலகத்தில் உள்ள ஐஸ்வர்யங்களை வேண்டும் ஜீவாத்மாக்கள்
- பரமனையே வேண்டும் பகவன்லாபார்த்திகள்
- இந்த இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட நிலையை வேண்டும் கைவல்யார்த்திகள்
இதில் நாம் அடையவேண்டியது பரமனையே; ஐஸ்வர்யமும் கைவல்யமும் நாம் அடையவேண்டியவே என்று ஜீவாத்மா நினைத்தால் அது மனதின் இன்னொரு குற்றம் ஆகும். இதே ஆழ்வார் மாசு என்று இந்த பாசுரத்தில் கூறுகிறார். அவனை உபாயமாக கொண்டு, அவனிடம் கைவல்யம், மற்றும் ஐஸ்வரியம் வேண்டாம் என்று நிராகரித்து, அவனையே வேண்டுபவர்களை ஆழ்வார் மாசு அற்றார் என்று இங்கு கூறுகிறார்.
மனத்து உள்ளானை
இப்படி உபாயங்களையும், மற்ற அடையத்தக்கவைகளையும் விலக்கி, இந்த சம்சார வாழ்க்கையை விட்டு, பரமபதத்தில் எப்பொழுதும் எம்பெருமானையே அனுபவிக்க வேண்டும் என்று எண்ணம் கொண்டு, எல்லா பொறுப்புகளையும் அவனிடத்தில் விட்டு, அதாவது மாசு அற்றவர் ஆகவும், ஆசு அற்றவர் ஆகவும் உள்ள அடியவர்களின் இதய கமலத்தில், என்றும் வாழ்பவன் என்பதை மனத்து உள்ளானை என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். எப்படி காட்டு தீயை எந்த ஜீவராசியும் தாங்கிக் கொள்ள முடியாதோ, எப்படி மீன் முதலிய ஜீவராசிகள் தண்ணீரை விட்டு வெளிய வந்தால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாதோ அது போல் எம்பெருமானாலும் மாசு, ஆசு உள்ள நெஞ்சகளில் இருப்பது என்பது தரிக்க முடியாதது என்றும் ஆழ்வார் கூறுவது போல் ஆயிற்று.
ஆசு, மாசு அற்றவர்களை கண்டுகொண்டு அவர்களின் நெஞ்சத்தில் நித்யவாஸம் செய்ய வேண்டியே, எம்பெருமான் திவ்யதேசங்களில் கண்வளர்ந்து அருளுகிறார்.
ஒவ்வொரு ஆழ்வாருக்கும் ஒரு சிறப்பு இருப்பது என்பதும் திருமழிசைஆழ்வார் எம்பெருமானின் ஐந்து நிலைகளில் ஒன்றான, அந்தர்யாமியில் மிகவும் ஆழ்ந்து இருப்பார் என்பதும் நாம் முன் பார்த்து உள்ளோம். அவருடைய திருச்சந்தவிருத்த பாடல்கள் 64 மற்றும் 65, உரையாசிரியரின் உரையில் மனத்து உள்ளானை என்பதற்கு இடம் பெற்று உள்ளன.
மனத்து உள்ளானை என்பதற்கு மேலும் ஒரு சில பாசுரங்களை இங்கே காணலாம்.
வணங்கி நாம் இருப்பதல்லால்
அவன் அடியார்களின் நெஞ்சத்தைவிட்டு அகலாதவனான பின், நாம் செய்ய வேண்டியது அவனை அனுபவிப்பதை தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் கூறுகிறார். இங்கு வணங்கி என்று சொல்வது, மனம், உடல், மொழி ஆகிய முக்கரணங்களாலும், எல்லா காலங்களிலும், எல்லா தேசங்களிலும், எல்லாவிதமான பகவத் அனுபவங்களையும் உள்ளடக்கியது.
பேசத்தான் ஆவது உண்டோ
அவனுடைய பெருமைகளை நினைத்து பார்க்கையில், அவற்றை பாசுரமிட்டு பேச முடியுமோ என்று கேட்டுக்கொண்டு, முடியாது என்று அர்த்தத்தில் ஆழ்வார் முடிக்கிறார்.
பேதை நெஞ்சே நீ சொல்லாய்
பல காலங்களாக தாழ்ந்த விஷயங்களையே பேசி வந்த நெஞ்சே, இவ்வளவு பெருமைகள் பெற்ற விஷயத்தை பேசி விடலாம் என்று உன்னுடைய அறிவின்மையாலே நினைக்கிறாயோ, அளவிட்டு விடலாம் என்று பேச ஆசைப்படும் நீ சொல்வாயாக என்று ஆழ்வார் தன் நெஞ்சத்திடம் கேட்பதுடன் இந்த பாசுரம் நிறைவடைகிறது.
மீண்டும் சந்திப்போம், நன்றி.
மனத்து உள்ளானை பற்றிய சில பாசுரங்கள்
| ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் – திருவாய்மொழி | |
| (10.8.2) | பேரே உறைகின்ற பிரான் இன்று வந்து, பேரேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் , |
| (10.8.6) | திருப்பேர் நகரான் திருமாலிருஞ்சோலைப் பொருப்பே உறைகின்ற பிரான் இன்று வந்து இருப்பேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் |
| (10-8-9) | “இன்று என்னை பொருளாக்கி, தன்னை என்னுள் வைத்தான் ” |
| (1.7.6) | “என்னுள் இரான் எனில் பின்னை யான் ஒட்டுவேனோ ” |
| (1.8.5) | “வைகலும் வெண்ணெய், கைகலந்துண்டான், பொய் கலவாது, என் – மெய்கலந்தானே” |
| (1.9.5) | “ஈசன் மாயன் என் நெஞ்சில் உளானே” |
| (2.6.7) | “உகந்து வந்து அடியேனுள் புகுந்தான் அகல்வானும் அல்லன் இனி” |
| (2.9.4) | என் மனக்கே வந்து இடை வீடு இன்றி மன்னி“ |
| (2.9.8) | “எக்காலத்து எந்தையாய் என்னுள் மன்னில்” |
| (5.5.9) | “கன்னல் பால் அமுதாகி வந்து என் நெஞ்சம் கழியானே” |
| (8.4.7) | திருச்செங்குன்றூர் எம்பெருமான் “என்றும் என் சிந்தை உளான்” |
| (8.6.2) | “திருக்கடித் தானமும் என்னுடைச் சிந்தையும், ஒருக்கடுத் துள்ளே உறையும் பிரான் கண்டீர்” |
| (8.6.4) | “நேயத்தினால் நெஞ்சம் நாடு குடிகொண்டான்“ |
| (8.6.8) | “என் நெஞ்சும் திருக்கடித்தான நகரும், தனதாயப் பதியே” |
| (10.4.4) | “என் மனத்துள் இருந்தானை நிலை பேர்க்கல் ஆகாமை நிச்சித்து இருந்தேனே” |
| 8.7 (எல்லா பாடல்களிலும் வருவது ஒரு சிறப்பு) | ‘இருந்தும் வியந்து” என்ற பதிகத்தில், (8.7) – (எல்லா பாசுரங்களிலும் இது பற்றி வருவது ஒரு சிறப்பு) முதல் பாடலில், “பொருத்தம் உடை வாமனன் தான் புகுந்து” என்றும், இரண்டாம் பாடலில், ‘எனது ஏழை நெஞ்சு ஆளும்: என்றும், மூன்றாம் பாடலில் ‘அவன் என் உள் இருள் தான் அற வீற்று இருந்தான்‘ என்றும், நான்காம் பாடலில் “எனது அம்மான், தூய சுடர்ச்சோதி தனது என்னுள் வைத்தான்,’ என்றும் ஐந்தாம் பாடலில் “என்னுள் திகழும் மணி குன்றம்” என்றும், ஏழாம் பாடலில் ‘செவ்வாய் முறுவலோடு எனது உள்ளத்திருந்த‘, எட்டாம் பாடலில் ” சிறியேனுடைச் சிந்தையுள் மூவுலகும்,தம் நெறியா வயிற்றிற் கொண்டு நின்று ஒழிந்தாரே‘ என்றும் ஒன்பதாம் பாடலில் “வயிற்றிற்கொண்டு மன்ன வைத்தேன் மதியாலே” என்றும் பத்தாம் பாடலில் “வைத்தேன் மதியால் என் உள்ளத்து அகத்தே‘ என்றும் கூறுகிறார். மற்ற எல்லா பாசுரங்களில் நேரடியாக சொன்ன ஆழ்வார், ஆறாவது பாசுரத்தில், கருமாணிக்கக் குன்றத்துத் தாமரைபோல், திருமார்பு கால்கண்கை செவ்வாய் உந்தியானே (8.7.6) என்று சொல்வது, எம்பெருமானுடைய இயற்கையான அழகை கூறுவன அல்ல, தம்மோடு சேர்ந்த பின், அதாவது, எம்பெருமான் நம்மாழ்வாருடன் கலந்த பின், அவனுடைய திவ்ய அவயங்களில் பிறந்த புது அழகாகும். ஆக ஆறாவது பாசுரத்தில் நெஞ்சுள் புகுந்த பெருமானின் பெருமையை ஆழ்வார் கூறுகிறார் |
| ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் – பெரிய திருவந்தாதி | |
| 22 | “மாலார் குடிபுகுந்தார் என் மனத்தே“, |
| 35 | “நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் திரிதந்தும், ஒன்றுமோ ஆற்றான் என் நெஞ்சு அகலான்,, |
| 75 | “நீ என் செவியின் வழி புகுந்து என் உள்ளாய்” |
| பொய்கை ஆழ்வார் – முதல் திருவந்தாதி | |
| 99 | வெள்ளத்திலுள்ளானும் வேங்கடத்து மேயானும்உள்ளத்திலுள்ளான் என்றோர்’ |
| பூதத்தாழ்வார் – இரண்டாம் திருவந்தாதி | |
| 54 | வெற்பு என்று திருஞ்சோலை வேங்கடம் என்று இவ்விரண்டும், நிற்பு என்று நீ மதிக்கும் நீர்மை போல், நிற்பு என்று இளங்கோயில் உள்ளம் வைத்து உள்ளினேன், வெள்ளத் திளங்கோயில் கைவிடேல் என்று. |
| 95 | என் நெஞ்சம் மேயான் என் சென்னியான், …….. உலகேத்தும் ஆழியான் அத்தியூரான். |
| பேயாழ்வார் மூன்றாம் திருவந்தாதி | |
| 26 | “சிறந்த என் சிந்தையும் செங்கண் அரவும், நிறைந்தசீர் நீள்கச்சி உள்ளும், – உறைந்ததுவும்” |
| 81 | நெஞ்சால் நினைப்பு அரியன் எலும் நிலைபெற்றேன், நெஞ்சமே பேசாய், நினைக்குங்கால், நெஞ்சத்துப் பேராது நிற்கும் பெருமானை என்கொலோ, ஓராது நிற்பது உணர்வு. |
| 82 | உணரில் உணர்வு அரியன் உள்ளம் புகுந்து புணரிலும் காண்பு அரியன் உண்மை, |
| 83 | விண்கடந்த பைங்கழலான், உள்ளத்தின் உள்ளே யுளன் |
| 84 | உளனாய நான்மறையின் உட்பொருளை, உள்ளத்து உளனாகத் தேர்ந்து உணர்வர் ஏலும், உளனாய வண் தாமரை நெடுங்கண் மாயவனை யாவரே, கண்டார் உகப்பர் கவி. |
| திருமழிசையாழ்வார் திருச்சந்தவிருத்தம் | |
| 65 | நிற்பதும் ஓர் வெற்பு அகத்து, இருப்பும் விண், கிடப்பதும் நற்பெருந்திரைக் கடலுள், நானிலாத முன்னெலாம், அற்புதன் அனந்த சயன ஆதி பூதன் மாதவன், நிற்பதும் இருப்பதும் கிடப்பதும் என் நெஞ்சுளே |
| 64 | நின்றது எந்தை ஊரகத்து, இருந்தது எந்தை பாடகத்து, அன்று வெஃகணைக் கிடந்தது என் இலாத முன்னெலாம், அன்று நான் பிறந்திலேன், பிறந்த பின் மறந்திலேன், நின்றதும், இருந்ததும் கிடந்ததும் என் நெஞ்சுளே. |
| திருமழிசையாழ்வார் நான்முகன் திருவந்தாதி | |
| 30 | “அவன் என்னது உள்ளத்து நின்றான் இருந்தான் “ |
| 86 | உளன் கண்டாய் நன் நெஞ்சே. உத்தமன் என்றும் உளன் கண்டாய், உள்ளுவார் உள்ளத்து, உளன்கண்டாய் தன் ஓப்பான் தானா உளன் காண் தமியேற்கும், என்னொப்பார்க்கு ஈசன் இமை” |
| பெரியாழ்வார் பெரியாழ்வார் திருமொழி | |
| 2.3.2 | நண்ணித் தொழுமவர் சிந்தை பிரியாத நாராயணா, |
| 5.2.5 | “மாணிக் குறள் உருவாய மாயனை என் மனத்துள்ளே, பேணிக் கொணர்ந்து புகுதவைத்துக் கொண்டேன்பிறிதின்றி” |
| 5.2.10 | அரவத்து அமளியினோடும் அழகிய பாற் கடலோடும் அரவிந்தப் பாவையும் தானும் அகம்படி வந்து புகுந்து |
| 5.4.8 | “அனந்தன்பாலும் கருடன்பாலும் ஐதுநொய்தாக வைத்துஎன் மனந்தனுள்ளே வந்துவைகி வாழச்செய்தாய் எம்பிரான்‘ |
| 5.4.9 | பனிக்கடலில் பள்ளிகோளைப் பழகவிட்டு ஓடிவந்துஎன் மனக்கடலில் வாழவல்ல மாயமணாள நம்பீ |
| 5.4.10 | வடதடமும் வைகுந்தமும் மதிள் துவராபதியும் இடவகைகள் இகழ்ந்திட்டுஎன்பால் இடவகை கொண்டனையே |
| 5.4.11 | வேயர் தங்கள் குலத்து உதித்த விட்டு சித்தன் மனத்தே, கோயில்கொண்ட கோவலனைக் |
| ஆண்டாள் – திருப்பாவை | |
| 5 | வெள்ளத்தரவில் துயிலமர்ந்த வித்தினை, உள்ளத்துக் கொண்டு முனிவர்களும் யோகிகளும் (5) – மற்ற ஆழ்வார்கள் தங்கள் மனதில் உள்ள பரமாத்மாவை கூறினார்கள். ஆண்டாள், முனிவர்கள் யோகிகள் உள்ளத்தில் உள்ள பரமாத்மாவை குறிப்பிடும் சிறப்பினை இங்கு காணாலாம். |
| திருப்பாணாழ்வார் – அமலனாதிபிரான் | |
| 5 | “என்னை தன் வாரமாக்கி வைத்தான், என்னுள் புகுந்தான்” |
| 9 | “முடிவு இல்லது ஓர் எழில் நீலமேனி ஐயோ நிறை கொண்டது என் நெஞ்சினையே” |
| திருமங்கையாழ்வார் – பெரிய திருமொழி | |
| 1.1.3 | திருமங்கையாழ்வார் தன்னுடைய முதல் ப்ரபந்தத்தின் முதல் பத்தின் முதல் பதிகத்திலேயே மூன்றாவது பாசுரத்தில், எம்பெருமான் தன் பக்தர்களின் மனதினில் இருப்பார் என்பதை, “தம் அடைந்தார் மனத்திருப்பார், நாமம் நானுய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்” என்கிறார் |
| 1.10.6 | அதே முதல் பிரபந்தத்தில் முதல் பத்தின் இறுதியில் பத்தாவது பதிகத்தில் ஆறாவது பாசுரத்தில், “மின்னார் முகில் சேர் திருவேங்கடம் மேய, என்னானை என்னப்பன் என் நெஞ்சில் உளானே!” என்று மீண்டும் உறுதிசெய்கிறார். |
| 1.10.7 | திருவேங்கடமாமலைமேய, கோனே. என்மனம் குடிகொண்டிருந்தாயே |
| 11.5.10 | வெள்ளத்தான் வேங்கடத்தான் ஏலும், கலிகன்றி உள்ளத்தின் உள்ளே உளன் கண்டாய் சாழலே |
| தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் – திருமாலை | |
| 16 | “மாதரார் கயற்கண் என்னும் வலையுள் பட்டு அழுந்துவேனை, போதரே யென்று சொல்லிப் புந்தியில் புகுந்து” |
| 34 | உள்ளத்தே உறையும் மாலை |
Panivinaal manam adhu onri
இந்த பதிவினை தமிழில் படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி
As the saying goes ”Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Emperumaanai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Emperumaan. In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Emperumaan on him and in the subsequent eleven hymns, Azhwaar was preaching his experiences with Paramathma. When people raised many objections, Azhwaar responded to them to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”; and asked them to follow Sri Krishna, who is simple and easy to approach, by ‘katrinam meytha kazhalinai panimin‘; and finally to Aranganathan, by ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”. Azhwaar continued his preaching by mentioning the glories of Thiruvarangam.
In spite of above, people did not follow Azhwaar’s preaching, he decided to leave them and started to sing about the great help graced by Periyaperumal to him in the next ten hymns (15-24). We discussed the first of these hymns, the fifteenth paasuram, ‘Meyyerke Meyyanaagum‘ where Azhwaar sang that Emperumaan does all the things for those who show truthful devotion to him; He also protects those who do things related to devotion which are not wholly truthful, but could be classified as truthful; He lets down those who are not even doing such false devotion as mentioned above. Azhwaar concluded that hymn that Emperumaan uses His beauty to clarify all the doubts. In the next hymn, “soodhanaai kalvanaai“, Azhwaar mentioned that he himself was a thief and a fraud, who got entangled with the beauty of the eyes of the other women and fell in deep pits. Azhwaar asserted that Periyaperumal used His beauty to correct him and diverted all his love and affection towards Him.
In the next hymn, “Virumbi ninru“, Azhwaar sang that previously he did not use his hands to pray, mouth to say prayers or heart to devote himself to Emperumaan. Emperumaan used His tender and sweet beauty to melt the hardened heart of Azhwaar and Azhwaar was so happy that his eyes were filled with tears. Initially, Azhwaar was happy about the opportunity of having the dharsan of Thiruvarangan, who is all alone, without any peer and ruling the entire kingdom but that happiness caused continuous tears from his eyes. With tears, he could not enjoy the dharsan continuously. So Azhwaar was worried and frustrated at himself in not making use of the opportunity, hence called himself a sinner in the eighteenth hymn, “ini thirai thivalai“.
In the nineteenth hymn, “Kuda thisai mudiyai vaithu“ Azhwaar sang that Emperumaan created the four directions and kept the holy parts of His form (thirumeni) in each direction, so that we can get abode by having dharsan of those holy form. Azhwaar continued that his mind and body started to melt after the splendid dharsan of Periyaperumal and wondered how others were not affected; if they were taking any potion to sustain such a strong state, Azhwaar asked them to give him a small portion of that medicine.
For that, people asked Azhwaar to come out of the devotion to Emperumaan. People who know the glories of Emperumaan, would understand that Emperumaan is in Thiruvarangam only for themselves. But people who are selfish and proud of themselves would move away from Periyaperumal and Azhwaar said that he would be one among them. This is what he conveyed in the twentieth hymn, Paayuram Neer Arangam Thannul.
Now let us go into the next hymn.
Thirumaalai Twenty First Hymn
Panivinaal manam adhu onri, pavala vaai Aranganaarku, thunivinaal vaazha maataa, thollai nenje nee sollaai, aniyinaar semponaayaa aruvarai anaiya koyil, maniyanaar kidandhavaatrai, manathinaal ninaikalaame (Thirumaalai 21)
In the last hymn, Azhwaar said that he could not move away, after having the dharsan of Arangan. Two things happened. One is that his heart told Azhwaar that he should create a boundary and and set a limit to himself for the enjoyment of the beauty of Arangan. Secondly, the people who heard Azhwaar’s words, “karumbinai kandu kondu” (17), “aravanai thuyiluma kandu” (19), concluded that Azhwaar was distressed and did not know what to do (en seygen (18) and (19)), because he looked at Arangan with his eyes. They suggested that Azhwaar could sit in a corner and meditate about Arangan, through his heart, rather than looking through his eyes. Both these made Azhwaar to come to a conclusion that limiting the dharsan of Arangan was like the experience that he missed for a long time in the past, because of not having the courage; here Azhwaar referred, the complete trust (maha visvaasam) as courage.
Azhwaar in this hymn, was questioning his heart, how it would be possible to limit the enjoyment of Arangan who with coral like lips, reclining like a blue gemstone, in the temple that was like mountain Meru, made out of reddish gold. Azhwaar told his heart that it missed the opportunity to have the knowledge on Paramathma for a long time, because it did not have the humility, focus and courage. Azhwaar’s conclusion was that the experience of limiting the enjoyment of Arangan would end up like the knowledge that was missed in the past.
Panivinaal manam adhu onri
Azhwaar mentioning that his heart should commit and have the courage to worship Thiruvarangan (Periyaperumal) and move away from all other worldly matters, and the start of that commitment was stressed here by Azhwaar. Azhwar said ‘adhu‘ in “manam adhu onri” instead of “manam onri”, to refer to the thinking, the function of mind, rather than the mind itself. In Thiruvaaimozhi (4.3.1), Swami Nammazhwaar meant similar thing, when he used the word “nenjame” to refer the mind rather than the heart, in the phrase “poosum saandhu en nenjame“.
Nammazhwaar stressed the importance of that thought process, as “Thozha karudhuvadhe thunivadhu soodhe” in Thiruvaaimozhi (2.10.9) as the determination in our mind to reach Thirumaliruncholai as the first thing, to offer our prayers and getting abode successfully.
If we submit ourselves to anyone other than Paramaathmaa, there is no assurance that they would show any mercy. Even if they show mercy, we do not know whether it would result in any benefit. But if we show our humbleness to Periyaperumal, the amount of kindness and compassion shown by Him is boundless. To get such kindness, anjali to Emperumaan is enough, as seen from what is said below.
- Ravana had vowed that even if his body was split into two, it would not fall towards Rama. (Ramayanam, Yudha Kaantam 36.11). Paramathma Who could do many great deeds like taking incarnation etc, would have shown His kindness, even if Ravana had considered changing his vow. So what we need to show to Paramathma is only our involvement or intention and He would not expect total surrender.
- There is another opinion, that our humility would not give any desired benefit, but His kindness and pity towards us alone, would give the benefits. If someone lifts his hand to hit another person, even if he does not hit, the second person would feel humiliated throughout his lifetime, as though he was hit. Similarly the beginning of the thought process of worshipping Periyaperumal and the starting of worshipping like showing the sign of tribute (anjali mudra) will enable the creation of His Kindness from Periyaperumal and the associated benefits.
- Next is a sloka by Alavandhar, our achaaryar, in his Sthothra Rathnam (28), If someone, at some time, in some method, showed his or her respects to Paramathmaa’s holy feet by showing the anjali mudra, such act reduces his or her sins, increase the benefits and unabatedly always. (Be assured that the benefits would not be lessened at any time).
- Next is what Lord Krishna said in Bharatham, Shanthi Parvam (46.163). An Anjali Mudra, done properly is greater than performing ten Aswamedha Yagams, as, those who performed Aswamedha Yagam might reborn and become eligible to do another Aswamedha Yagam, but a person who did the Anjali to Paramathma would reach Him and would never be born.
- In Garuda Puraanam (11.26), it is mentioned that doing an Anjali to Paramathma is the fastest way to please Him.
Pavala Vaai Aranganaarku
Azhwaar states that if Emperumaan finds someone who has started this involvement, His coral like reddish holy lips, utters consoling words so that the person would not feel that he lost this opportunity for such a long time. Emperumaan does not want to be too far away and wants to be nearer to the person who started this involvement and started thinking about Emperumaan and hence He is in Srirangam.
Thunivinaal Vaazha Maataa
According to Azhwar, what is said earlier as humility and what is being said now as courage, are not initiated by the Jeevathmaas. Only Arangan’s beauty has initiated such courage and humility through which the Jeevathmas experience an excellent life.
According to Azhwaar, as we did not have the courage, we did not try the experience. So Azhwaar was asking for such courage in this hymn. Lord Krishna in Shanthi Parvam, Mahabharatham (334.47), said that those who were not sure in their mind would never reach Paramathmaa. In Ramayanam, Janaka Maharaja, father of Sita, was very clear than his achaaryar Veda Vyasa, that determination or courage was the only unfailing method to reach Paramapadham.
For our better understanding, we can take the words like courage and determination, that are mentioned here are equivalent to undaunted loyalty to Him. (Maha Visvassam)
Thollai Nenje
Azhwaar was mentioning to his heart that, since there was no determination or maha visvasam it missed all these wonderful experiences with Emperumaan in the past.
Nee Sollaai
Here Azhwaar was again mentioning to his heart which had mindlessly lost the experience of enjoying Emperumaan, that it was stupid if his mind to think that it could measure the experience of Emperuman so that it could completely finish that experience at some time. (and such an act would be equivalent to the losses he had suffered due to the missing His experiences in the past.)
Aniyinaar sem ponaaya aruvarai anaiya koil
Azhwaar stated that the huge Thiruvarangam temple was very beautiful that looked like the Mountain Meru made up of red hued gold. So this temple was like an ornament to this world and hence called it Aniyinaar. Similarly as a mountain is stable and a strong base to the whole world, so is Thiruvarangam temple. Hence Azhwaar suitably mentioned ‘aruvarai anaiya’.
Maniyanaar kidandhavaatrai
Periyaperumal, in the reclining posture in the centre of Srirangam temple, is like a precious blue gemstone pressed on such a Meru Mountain according to Azhwaar.
Manathinaal Ninaikalaame
Azhwaar is asking his heart, whether it would be possible to limit the experience of enjoyment of the beauty of Periyaperumal. He further told his heart that it might be possible to measure the experience of his glories and His playful activities too. But, to Azhwaar, it is impossible to measure or limit the experience of His beauty. The function of the mind or heart is to think and the thinking can not be carried out by any other part of our body. In the same way it is impossible for the mind or heart to measure or limit the experience of His beauty.
Let us catch up again on the next hymn. Thanks
பணிவினால் மனம் அது ஒன்றி
To Read this in English, please click here, thanks
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (எம்பெருமானை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து மக்கள், பல காரணங்களை சொல்லியபொழுது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார்.
அப்படியும் மக்கள் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் அவர்களை விட்டு, எம்பெருமான் தனக்கு செய்த மிக பெரிய நன்மைகளை / உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். அதில் முதலில் நாம் பார்த்தது ‘மெய்யேற்கே மெய்யனாகும்’ என்ற பதினைந்தாவது பாசுரம். அந்த பாசுரத்தில், பரமாத்மாவான எம்பெருமான், உண்மையாக பக்தி கொண்டவர்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் அருள் செய்கிறான்; உண்மை என்று சொல்லக்கூடிய பொய்யான பக்தி செய்பவர்களை கூட காப்பாற்றி வருகிறான்; அப்படி பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான் என்றார்.
அடுத்து, தான் கள்வனாகவும், சூதனாகவும் இருந்து, பிற மாந்தர்களின் கயல்விழிகளில் அகப்பட்டு குப்புற வீழ்ந்த தன்னை, தன்னுடைய திருமேனி அழகினால் திருத்தி, அவன் மேல் அன்பு பெருகும்படி செய்ததை “சூதனாய் கள்வனாய்” என்ற பதினாறாவது பாடலில் தெரிவித்தார்.
அடுத்த பாசுரத்தில், முற்காலத்தில், தான் விரும்பி நின்று எம்பெருமானை முக்கரணங்களால் தொழுதது இல்லை என்றும் இரும்புபோல் கடினமான தன் நெஞ்சத்தை, கரும்புபோன்ற பெரியபெருமாளின் அழகை கொண்டு திருத்தினார் என்றும் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தன்னுடைய கண்கள் ஆனந்தம் பெற்று மகிழ்ந்தன என்று பாடினார்.
தன்னை பெரியபெருமாள் திருத்தியதால் தனக்கு வந்த ஆனந்த கண்ணீர், ஒரு சுவர் போல் மறைக்க, பெருமாளை முழுமையாக தொடர்ந்து ரசிக்கமுடியவில்லையே என்று கவலையுற்று தான் ஒரு பெரிய பாவத்தை செய்ததாக எண்ணி தன்னையே ஆழ்வார் வெறுத்துக் கொண்டது பதினெட்டாவது பாசுரமான ‘இனித்திரை திவலை மோத ” ஆகும்.
கண் கலங்கியதை சென்ற பாசுரத்தில் சொன்ன ஆழ்வார், இந்த பாசுரத்தில், அக்கண்களைத் தாங்குகின்ற மொத்த உடலும் கட்டு குலைந்து உருகுகின்றதே, என்ன செய்வேன் என்று சொல்லி, அவருடன் வந்தவர்களுக்கு ஒன்றும் ஆகாமல் இருப்பதை பார்த்து அவர்களிடம் அப்படி இருக்க காரணமான மருந்தினை தனக்கும் கொடுக்குமாறு கேட்கிறார். பெருமாள் நான்கு திசைகளை படைத்தது, அவற்றில் தன்னுடைய அங்கங்களை வைத்து, அதைக்கொண்டு நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்த உபகாரத்தையும் ஆழ்வார் ‘குடதிசை முடியை வைத்து‘ என்ற இந்த பதினொன்பதாம் பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
உடல் உருகாமல் இருக்க, சம்சாரிகள், ஆழ்வாரை தங்களை போல் பகவத்விஷயத்தில் இருந்து வந்துவிடுமாறு சொல்கிறார்கள். பெரியபெருமாள் கண் வளர்ந்து அருளுவது, தங்களுக்காகவே என்று அவரின் ஸ்வரூபத்தை அறிந்தவர்கள் இருக்கும்போது, அகங்காரம் மமகாராம் படைத்த சம்சாரிகளைப்போல் தன்னால் பெருமாளை விட்டு அகலமுடியாது என்று “பாயும் நீர் அரங்கம் தன்னுள்” என்று இருபதாவது பாசுரத்தில் சொன்னார்.
இனி அடுத்த பாசுரம்.
திருமாலை இருபத்தியொன்றாம் பாசுரம்
பணிவினால் மனம் அது ஒன்றிப் பவளவாய் அரங்கனார்க்கு, துணிவினால் வாழ மாட்டாத் தொல்லை நெஞ்சே நீ சொல்லாய், அணியினார் செம்பொனாய அருவரை அனைய கோயில், மணியனார் கிடந்தவாற்றை மனத்தினால் நினைக்கலாமே (திருமாலை 21)
அரங்கநாதனை தரிசித்து பின் அகலமுடியாது என்று சென்ற பாசுரத்தில் சொன்ன ஆழ்வாரிடம் அவரது நெஞ்சம், அரங்கனின் அழகை அளவிட்டு அனுபவிக்கலாம் என்று சொன்னதும், “கரும்பினைக் கண்டுகொண்டு” (17) என்றும், “அரவணைத் துயிலுமா கண்டு” (19) என்றும் சொன்ன ஆழ்வாருக்கு, அரங்கநாதனை கண்களால் பார்த்ததினால் தான் “என்செய்கேன்!(18)என் செய்கேன்!!(19)” என்று ஆழ்வார் தவிக்கிறார் என்றும், ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து நெஞ்சினால் தியானம் செய்யலாமே என்று சிலர் ஆழ்வாரிடம் சொன்னதும், சேர்ந்து, ஆழ்வார் தன் நெஞ்சிடம், அப்பெருமானை அளவிட்டு தரிசிப்பது என்பது, இத்தனை காலமாக உறுதி இல்லாமையால் தான் இழந்த பகவத் அனுபவம் போலவே ஆகும் என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
வெகு காலமாக பகவான் பற்றிய ஞானத்தை இழந்து, துணிவுடன் வாழ மாட்டாத நெஞ்சே, பவளம் போன்ற திரு அதரங்களை உடைய திருஅரங்கன் விஷயத்தில், பணிவாக இருந்து, மனதை அந்த விஷயத்தில் பொருத்தி, முழுமையான அழகுடன், சிவந்த பொன்னால் செய்யப்பட்ட, சிறந்த மேரு மலையை போன்ற, கோயிலிலே, நீல ரத்னம் போன்ற எம்பெருமான், கண் வளர்ந்து அருளுகிற அழகை நெஞ்சினால் நினைக்க முடியுமோ என்று நீயே சொல் என்று தன நெஞ்சத்தைப் பார்த்து கேட்கிறார். இங்கு துணிவு என்று சொல்லப்படுவது எம்பெருமானிடத்தில் “மஹா விஸ்வாசம் “ கொள்ளுதல் ஆகும்.
பணிவினால் மனம் அது ஒன்றி
பெரியபெருமாளைப் பணிவோம் என்று உறுதி பூண்டு, மற்ற விஷயங்களில் இருந்து விலகி, இவ்விஷயத்தில் ஊன்றி ஈடுபடுவது என்ற கருத்து. இந்த உறுதியின் தொடக்கமே இங்கு முக்கியமாக சொல்லப்படுகிறது. மனம் ஒன்றி என்று சொல்லாமல், மனம் அது ஒன்றி என்று சொல்வது, மனதைச் சொல்லாமல், மனதின் செயல்பாடான சிந்தனையைச் சொல்வது. நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில் (4.3.1) “பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே” என்று சொல்லும் போதும், நெஞ்சத்தின் செயல்பாடான சிந்தனையை சொல்வதே ஆகும்.
திருவாய்மொழி (2.10.9) “தொழ கருதுவதே துணிவது சூதே” என்ற பாசுரத்திலும் சொல்லும் விஷயம் அதுவே. திருமாலிருஞ்சோலையை அடைந்து தொழ வேண்டும் என்ற சிந்தனையை எப்போதும் மனதில் நிறுத்துவதே இந்த உலக வாழ்க்கையை வெல்வதற்கு வழி என்று நம்மாழ்வார் சொல்வதை நினைவில் கொள்வோம்.
எம்பெருமானை தவிர, மற்றவர்களிடம், முழுவதுமாக பணிந்து இருந்தாலும் அவர்கள் மனம் இரங்குவார்களா என்பது நிச்சயம் இல்லை. மனம் இரங்கினாலும் அதனால் நல்ல பலன் கிடைக்குமா என்று தெரியாது. ஆனால் எம்பெருமானிடம் பிறக்கும் கருணையும் இரக்கமும் சொல்லி அளவிடமுடியாது.
- இராமாயணத்தில், இராவணன் தான் இரண்டாக பிளக்கப்பட்டாலும் இராமனிடம் பணிய மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்து உள்ளதாக சொன்னான்; (இராமாயணம், யுத்தகாண்டம் 36.11). அப்படிப்பட்ட இராவணன் தன் சத்தியத்தை மாற்றிக் கொள்வதாக சொன்னால் போதும், அவதாரம் முதலிய பெரிய பெரிய காரியங்களையும் செய்யவல்ல எம்பெருமானுக்கு, அவனிடம் இரக்கம் பிறக்கும். ஆக, சர்வேஸ்வரனிடம் நம் ஈடுபாட்டை காண்பித்தாலே போதுமானது, முழுதும் பணிவது என்பது தேவையில்லாது என்பது ஒரு கருத்து.
- நாம் பணிவது என்பது பலன் தராது; சர்வேஸ்வரனின் இரக்கமே பலன் தர வல்லது என்பது மற்றொரு கருத்து. எப்படி ஒருவன் மற்றொருவனை அடிக்க கையை தூக்கியதே , அவன் ஆயுள் முழுவதும் அடிபட்டது போல் அவமானப்பட்டதற்கு காரணம் ஆகிறதோ அதே போல், இங்கும் எம்பெருமானிடம் பணியவேண்டும் என்பதற்கு தொடக்கமான நினைவும், அஞ்சலி செய்ய தொடங்குவதுமே சர்வேஸ்வரனிடம் இரக்கம் பிறக்க செய்து பலன் கிடைக்க வழிசெய்கிறது. இதையே ஆளவந்தார் என்ற ஆச்சாரியர் ஸ்தோத்திர ரத்னம்(28) சுலோகத்தில் சொல்கிறார். எவனொருவன், எப்போதாவது, எம்மாதிரியாவது சர்வேஸ்வரனுடைய திருவடியை எண்ணி, ஒரு அஞ்சலி செய்கிறானோ, அது பாவங்களை குறைத்து, நன்மையை அதிகரிக்கச்செய்து, ஒரு சமயத்திலும் குறையாமல் அவனை காப்பாற்றுகிறது என்ற அர்த்தத்தில் சொல்லப்பட்டது.
- அடுத்தது, மகாபாரதத்தில் சாந்தி பர்வத்தில் (46.163) கிருஷ்ணன் சொல்வது. ஒருவன் எம்பெருமானுக்கு சரியாக செய்யும் அஞ்சலியானது, பத்து அஸ்வமேத யாகத்திற்கு மேலானது என்றும், சமம் என்றும் சொல்லமுடியாது என்றும் கூறுகிறார். ஏனென்றால், அஸ்வமேத யாகம் செய்தவன் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறான்; ஆனால் கிருஷ்ணனை வணங்கியவனோ பிறவா வரம் பெற்று பரமபதம் அடைகிறான்.
- கருட புராணத்தில் (11.26), அஞ்சலி செய்வது எம்பெருமானை மிக சீக்கிரம் சந்தோஷப்பட செய்வது என்று சொல்கிறது.
பவளவாய் அரங்கனார்க்கு
இப்படி ஈடுபாட்டின் தொடக்கத்தை உடைய ஒருவன் கிடைத்து விட்டால், அவன் இத்தனை காலமாக இழந்த இழப்பை நினைத்து வருந்தாமல் இருக்க ஆறுதல் கூறும், பவளத் திருவாய் உடையவர், திருவரங்கன் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். ஈடுபாடு ஏற்பட்டு, அவன் நம்மை நினைக்கும் போது ரொம்ப தொலைவில் இருக்க கூடாது என்று திருவரங்கத்தில், அருகிலேயே இருப்பவர்.
துணிவினால் வாழ மாட்டா
முன்பு சொன்ன பணிவும், இப்போது சொல்லப்படும் துணிவும் கூட ஜீவாத்மாவால் ஆரம்பிக்க பட்டது இல்லை, அரங்கனின் அழகே பணிவையும், துணிவையும் உண்டாக்கி, அனுபவம் என்ற உன்னத வாழ்க்கையும் அடையச் செய்கிறது என்பது அர்த்தம்.
துணிவு இல்லாததால் அனுபவத்திற்கு முயற்சி செய்தது இல்லை; அதற்கான துணிவுதனை இப்போது வேண்டுவது ஆழ்வாரின் வார்த்தைகள். மஹாபாரதம் சாந்தி பர்வத்தில், (334.47), கிருஷ்ணர், மனதில் நிச்சயம் இல்லாதவன் பரமாத்மாவை அடைய மாட்டான் என்று கூறுகிறார். ஜனகன், பரமபதம் அடைவதற்கான வழிக்கு துணிவு ஒன்றே பழுதுபடாத சாதனம் என்பதில், தன்னுடைய ஆச்சார்யரான வேதவ்யாஸரை விட, தெளிவாக இருந்தான்.
இப்படி எல்லா இடத்திலும் துணிவு என்று சொல்லப்படுவது எம்பெருமானிடத்தில் “மஹா விஸ்வாசம் “ கொள்ளுதலே ஆகும்.
தொல்லை நெஞ்சே
இந்த துணிவு இல்லாததால் இத்தனை காலமாக எம்பெருமானின் அனுபவத்தை இழந்து விட்டதாக தன் நெஞ்சத்திடம் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் கூறுகிறார்.
நீ சொல்லாய்
இப்படி அனுபவிக்காமல், இத்தனை காலம் அறிவுகெட்டு கிடந்த நெஞ்சைப்பார்த்து, இந்த அனுபவத்தை அளவிடமுடியும் என்று நெஞ்சு சொல்வதும் அறிவுஇல்லாத கூற்றே என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.
அணியினார் செம்பொனாய அருவரை அனைய கோயில்
அழகு மிகுந்து இருப்பதும், செம் பொன்னில் செய்யப்பட்டதும் மேரு மலையை ஒத்து இருப்பதாகவும் உள்ள திருவரங்கம் பெரிய கோவில், இந்த பூமண்டலத்திற்கு ஆபரணம் போல் விளங்குவதால் ‘அணியினார் ‘ என்பது மிக பொருத்தம். அதேபோல், மலை போல் நிலையாய் உலகுக்கு எல்லாம் ஆதாரமாய் இருப்பதால், திருவரங்கம் பெரிய கோவிலை ‘அருவரை அனைய ‘ என்று சொல்வதும் பொருத்தமே.
மணியனார் கிடந்தவாற்றை
அப்படி மேரு மலையை ஒத்து இருக்கும் மலையின் நடுவில் ஒரு உயர்ந்த நீல ரத்தினத்தை வைத்து அழுத்தியத்தைப் போல் பெரியபெருமாள், ஸ்ரீரங்கவிமானத்தின் நடுவே பள்ளிகொண்டு இருப்பது என்கிறார் ஆழ்வார்.
மனத்தினால் நினைக்கலாமே
இப்படி கண்வளர்ந்து அருளுகின்ற பெரியபெருமாளின் அழகை அளவிட்டு அனுபவிக்க முடியுமோ என்று தன் நெஞ்சிடம் ஆழ்வார் கேட்கிறார். அவருடைய கல்யாண குண நலன்களையும், திருவிளையாடல்களையும் அளவிட்டு விடலாம், ஆனால், திருமேனியின் அழகை அளவிட்டுவிட முடியாது என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். மனதின் செயல்பாடு, நினைப்பது; வேறு ஒரு அவயம் எப்படி நினைக்க முடியாதோ அதேபோல், மனத்தினாலும் திருமேனியின் அழகை அளவிட்டுவிடமுடியாது என்பது கருத்து.
மீண்டும் அடுத்த பாசுரத்தில் சந்திக்கலாம். நன்றி.
Paayum Neer Arangam
இந்த பதிப்பினை தமிழில் படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி.
As the saying goes ” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Emperumaanai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Emperumaan. In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Emperumaan on him and in the subsequent eleven hymns, Azhwaar was preaching us his experiences with Paramathma. When people raised many objections, Azhwaar responded to them to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”; and asked them follow Sri Krishna, who is simple and easy to approach, by ‘katrinam meytha kazhalinai panimin‘; and finally to Aranganathan, by ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”. Azhwaar continued his preaching by mentioning the glories of Thiruvarangam in the next three hymns.
As people did not follow Azhwaar’s preaching, he decided to leave them and started to sing about the great help graced by Periyaperumal to him in the next ten hymns. We discussed the first of these hymns, in the fifteenth paasuram, ‘Meyyarke Meyyanaagum‘, where Azhwaar stated that Emperumaan does everything for those who show truthful devotion to him; He also protects those who do things related to devotion which are not really truthful, but could be named truthful; He lets down those who are not even showing such false devotion as mentioned above. Azhwaar concluded that Perumal uses His beauty to clarify all the doubts.
In the next hymn, “soodhanaai kalvanaai“, Azhwaar mentioned that he himself was a thief and a fraud, who got entangled with the beauty of the eyes of the other women and fell in deep pits. Azhwaar confirmed that Periyaperumal used His beauty to correct him and diverted all his love and affection towards Him.
In the next hymn, “Virumbi ninru“, Azhwaar sang that previously he did not use his hands to pray, mouth to say the prayers or heart to devote himself to Emperumaan. Em[erumaan used His soft and sweet beauty to mend the iron like heart of Azhwaar and Azhwaar was very happy that his eyes were filled with happiness. Initially, Azhwaar was happy about the opportunity he got to have the dharsan of Thiruvarangan, Who is all alone and without any peer, ruling the entire kingdom and that happiness caused him to melt and continuous tears from his eyes started to pour. With tears, he could not enjoy the dharsan continuously. So Azhwaar was worried and frustrated at himself in not making use of the opportunity offered to him and hence he called himself as a sinner in the eighteenth hymn, “ini thirai thivalai“.
As Azhwaar felt that his body also started to melt after having the splendid dharsan of Periyaperumal, he wondered how others were unaffected; Azhwaar asked them to give a small portion of the medicine, if they were taking any medicine to sustain such a strong state. In this nineteenth hymn, “Kuda thisai mudiyai vaithu“, Azhwaar sang that Emperumaan created the four directions and kept the holy parts of His form (thirumeni) in each direction, so that we can get abode by having dharsan of those holy form. .
Now let us go into the next hymn.
Thirumaalai Twentieth Hymn
Payum neer Arangam thannul paambanai palli konda, Maayanaar Thirunanmaarvum, maragadha uruvum thollum, thooya thaamarai kanngallum, thuvaridhazh Pavala vaayum, aayaseer mudiyum, thesum, adiyarorku agalalaame. (Thirumaalai 20)
In the last hymn, Azhwaar asked for the medicine that kept others from not getting melted unlike Azhwaar. Others responded that Azhwaar should not get involved in Bhagawath matters and come out of it like themselves. Azhwaar said that people who have the knowledge that Periyaperumal in Srirangam is only for those people, like azhwaar himself, who would not come out of Bhagawath activities; and only people who were proud and selfish could ignore bhagawath activities and would move out of Periyaperumal and Azhwaar would not be like them. This is the summary of twentieth hymn.
In this hymn, Azhwaar is trying to describe the beauty of Periyaperumal. Srirangam is surrounded by the river Cauvery and Arangan, who does amazing things, takes a reclining position on the five-headed snake, Anathazhwaan. In this hymn, Azhwaar explains the beauty of Lord Aranganathan, individually and collectively as His chest adorned always ever by Sridevi Naachiyar, His glistening form in the colour of emerald ; His shoulders; His eyes, compared to pure lotus flowers; reddish lips; superior locks of hair; and overall brightness of His form. Azhwaar concludes this hymn, that all these beauties are all for the devotees and would they miss such a divine dharsan.
From this hymn, we can understand the beauty of Periyaperumal and also the Azhwaar’s attachment on His form.
Paayum Neer Arangam
The first version is, that Srirangam is a place, that is conducive to water flowing in naturally, unlike in a dam where we need to pump/store in the water . This also represents all other materials which are as clear as water, that purify or cleanse. All such materials confluence at Thiruvarangam. The other explanation for ‘Payum Neer Arangam‘ is, that Srirangam, the temple town was the place where all the eleven Azhwaars and all Achaaryars came to. Another place where water is compared to a virtuous person is from Valmiki Ramayanam. “O Bharadhwaja, behold the beautiful and pleasant waters of this river, that is as clear and pure as the mind of a virtuous man. (Valmiki Ramayanam, Balakaantam, 1.2.5).
Paambanai Palli Konda
Azhwaar is talking about the wonders of Periyaperumal and in that context, he brings out the fact that the wonders of Periyaperumal are not only in the books, but also it is on display, through His individual and overall Beauty of His form (Thirumeni), and the splendor all around. Here the commentator is recollecting “than thaalum tholum mudigalum samanilladha pala parappi” (Thiruvaaimozhi 8.10.8) to highlight the beauty of each and every part of His Holy Body (Thirumeni) in the reclining position. Some more hymns from Azhwaars, where Periyaperumal’s reclining position is explained using “than thaalum tholum mudigalum samanilladha pala parappi” (Thiruvaaimozhi 8.10.8) is given here for your reading pleasure.
Since Emperumaan is having a form that is more delicate than a flower, He is reclining on Ananthaazhwaan the multi headed serpant, so that the milky ocean water does not abrase Him. Here the commentator is quoting Periyazhwaar’s Thirumozhi (5.1.7) as “vellai vellathin mel oru paambai methaiyaaga virithu adhan mele kalla nithirai kolkinra“, meaning that the Lord is reclining and in pretented sleep on a serpent-bed in the milky ocean.
Palli Konda Maayanaar
The words “palli konda” can be combined as “paambanai palli konda” and also “pallikonda maayanaar”, as both convey beautiful meaning. The word “Maayam” is used as “wonder”. Periyaperumal even when He is in reclining posture, does wonders. An example being, when Periyaperumal wishing to witness and hear the discourse of Nampillai (one of our Achaaryars) got up and talked to Thiruvilakkupichan.
Another explanation given is that His astonishing beauty, even in reclining position. Sita happily recollected the beauty of Rama in the reclining position in Yudha Kaantam of Ramayanam (38.25). (sa mayaa bhoditah sukha suptah parantapah) When Sita Piraati was disturbed by Kakasuran, Rama, handsome and capable of tormenting His enemies on a reclining position on Sita had to be woken up. Periyaperumal now in Srirangam was worshipped by Sri Rama, when He was in Ayodhya. No wonder, why Thondaradipodi Azhwaar was very fascinated by the reclining Aranaganathan. In the same way Aandal, woke up Sri Krishna, as the thaniyan says “Neela thunga sthana giri thadi supthamuthbodhya Krishnam“.
Thondaradipodi Azhwaar continued to state that people might leave Emperumaan in standing or sitting postures; but it is not possible to leave Him, when He is in reclining posture. Namazhwaar’s Thiruvaaimozhi (5.8.1) said “Yeraar kolam thigazha kidandhaai kanden emaane” and Kulasekara Azhwaar’s Perumal Thirumozhi (7.2), said “aanaiyil kidantha kidakai kandida pertrillen“, meaning that the beauty of His reclining posture is like a an elephant sleeping.
Thondaradipodi azhwaar wondered that he was running away from Paramathmaa’s extended hands, into the worldly life and Periyaperumal brought him back and this act of Periyaperumal is making him say Periyaperumal as “the Maayanaar“( who does wonders) according to Azhwaar.
We may also recollect “aravu in anai misai meya maayanaar” by Thirupaanazhwaar in his Amalanathipiraan (7).
Thiru Nan Maarvum
The Holy chest of Emperuman is unique, and special because, that it is the place where Piraati ever resides and would not want to leave. Namazhwaar’s Thiruvaaimozhi (6.10.10), ‘agalagillen iraiyum enru” glorifies the above. Our achaaryar, Parasara Bhattar in his Sri Guna Ratna Kosam (4) established that Upanishads identify and claim that Emperuman is Paramathmaa, as there are marks of sempanjukuzhambu (soft reddish paste, which ladies use to enhance their beauty, in olden days) and the garlands of Piratti on the holy chest of Emperuman.
The holy radiant chest of Emperuman, Emperuman Himself and Piratti are combined together in Namazhwaar’s Thiruvaaimozhi (10.6.9), “Thigazhginra Thiru Maarbil Thirumangai thannodum thigazhginra Thirumaalaar”, that all of them together add beauty to each other and it is impossible to explain which is adding beauty to which.
Maragatha Uruvum Tholum
Here Periyaperumal’s glowing emerald like form is compared to the released gushing water, by the commentator and it is stated that both, give pleasure and cooling effect to the eyes that see such a treat. We also recall “pachai maa malai pol meni“, Thirumaalai 2, by same Azhwaar. The prefixes Thiru (Mahalakshmi) and Nan (good) were added to the holy chest and maragadha (glowing emerald) was added to His holy form to enhance the specilaity of His form and Chest. But Azhwaar says that there is no such need to add any prefix to His shoulders, as they are naturally beautiful and strong. Also the commentator adds that these shoulders are like a float in a flood.
Thooya Thaamarai Kangalum
The direct meaning is that His holy eyes are like a pure lotus flower. The prefix ‘thooya’, meaning ‘pure’ is added as these eyes purify those who are all blessed by Them (His eyes). His holy eyes are impartial, whether it is His Piratti (Mahalakshmi) or the asuras like Hiranyan and bless them uniformly. His vision is pure as He views all without attaching any specific reason . His desire is to bless all through His holy eyes, without any bias.
Bhagawadh Geetha (5.29) says that, Emperumaan (Paramathma) is a friend to everyone, without any difference between enemies and friends. Another reference used here is Jithanthe Sthothram (1.2), where the holy feet of Mahavishnu is quoted as the source for surrender, equally for those who are devotees of Vishnu as well as those are atheists. In other words His relationship is same for all. The commentator queried why someone like asuras get unfavourable results when His vision is same for both good and bad. The commentator confirmed that it is not because of His vision, but because of the shortcomings or dhoshams of the Asuras. This is similar to, how a cool breeze, which gives pleasure to all, makes the lotus dry up.
When Azhwaar compared the flawless lotus flower to the holy eyes of Emperuman (Periyaperumal), it is only for the coolness, aroma and superior status; the flower can never be compared to compassion and mercy flowing from Emperuman’s eyes,
Thuvaridhazh Pavala Vaayum
Azhwaar stated that Emperumaan has reddish holy lips and whitish dental array. But later changed his mind and called the dental array is reddish like coral and it is because of the reflection of the holy lips. We can also recall that we should retain satva habits (the colour of satvam is white) within ourselves like dental array and push out rajo habits (the colour of rajo is red) like the lips. Paramathma is all alone, without the support of anything, speaking to none, in a superior most level. From such a sublime state, He comes down and speaks kind words to those who approach Him. This is another explanation for His holy reddish mouth. Similarly, many are scared to approach Him, due to their own shortcomings. He gives such devotees a pleasing smile and assures them that they do no need to be scared. This is another explanation given for the reddish holy mouth, when Azhwaar called it as pavala vaai.
Aaya Seer Mudiyum
The word Aaya represents that it is always beautiful and ready that informs us that His hair style is beautiful and always in readiness to reach the devotees. Aayam means gold in Tamil the last character is reduced and combined with the next word, namely, Aaya seer, meaning that His locks of hair is like made up of gold. The word Seer reflects the wealthiness.
Thesum
Thesu is supposed to be Thejas, meaning brightness, brilliance or illumination. Emperuman’s total form is illuminating with brightness and brilliance from each and every part mentioned earlier. Thirunanmaarbu, Maragadha Uru, Thooya Thaamarai Kanngal, Thurvar Idhazh, Pavala Vaai, and Aaya Seer Mudi are all expressions related to the beauty of the individual parts of His Form, whereas this word “Thejas” refers to the whole form, called as ‘samudhaaya sobhai”, and the other one is called ” Avayava sobhai”.
Some might question why Maragatha Uru is not classified under samuthaaya sovai, as uruvu may refer to the whole body. The commentator explained this as only avayava sovai, as not all parts of Emperumaan are green in colour like His teeth, His inside palm.
Avayava sobhai is referred to as Soundharyam and samudhaya sobhai is referred to Lavanyam. Among the divyadesams, Nagaipattinam Soundararaja Perumal is admired for Soundharyam and Thirukurungudi Nambi is admired for Lavanyam.
Adiyarorkku Agalalaame
Azhwaar explained the individual and total beauty of Periyaperumal. He continued that for those who have the knowledge of Paramathmaa would not be able to stop enjoying the beauty of Periyaperumal and would not leave the place. Only those who are selfish and proud about themselves (Ahankaaram and Mamakaaram) would be able to leave the place. The last word ‘aame‘ seemed to be an acceptance from those around Azhwaar and with that Azhwaar concludes this hymn. Who would not like to enjoy the beauty of Periyaperumal or Emperumaan.
Let us catch up again on the next hymn.
Sayana Thirukolam
When Namazhwaar referred to Emperumaan reclining on a tiny banyan leaf, he said “aalam perilai annavam seyyum ammaane” (Thiruvaaimozhi 8.3.4). The commentator asked should Emperumaan lie in a small place like the leaf, wherein He could have moved to a more spacious place as “than thaalum tholum mudigalum samaniladha pala parappi“.
Namazhwaar in Thiruvaaimozhi (4.1.6) advised people who desired to have a sustained superior life, to reach out to Emperumaan, reclining on the milky ocean (Thirupaarkadal), “nirkuril aazhndhaar kadal palli annal adiyavar aamin“. Here the commentator uses “than thaalum tholum mudigalum samanilladha pala parappi” to explain his reclining state on Thiruparkadal.
In Thiruvaaimozhi (3.10.2), Namazhwaar said “kuraivil thadankadal kol aravu yeri than kolachenthaamaraikan, uraibavan pol oru yogu punarntha oli mani vannan kannan”. The commentator uses ‘than thaalum tholum mudigalum samanilladha pala parappi” to explain that Emperuman is on Thiruvananthazhwaan in Thirupaarkadal with ample space, without any restriction.
Thirumazhisaiazhwaar in the 3rd hymn of Naanmugan Thiruvandhaadhi, sang, “Paalil kidandhadhuvum, Pandaragam meyadhuvum, aalil thuyindradhuvum, aararivaar “, meaning that He is in reclining state in Thirupaarkadal, is in Thiruvarangam and is on the banyan leaf and graces from all these places. Here also, the commentator uses than thaalum tholum mudigalum samanilladha pala parappi” to highlight that Emperuman capable of having enough space in each of the above settings.
Poigai Azhwaar in his second hymn of Mudhal Thiruvandhaadhi, sang “anru udaithu adaithu kann padutha aazhi” to express all the glorious and astonishing activities of Emperuman like building the Sethu across the ocean as Rama, wrecking the same when returning and reclining on the same ocean. Here the commentator uses than thaalum tholum mudigalum samanilladha pala parappi to indicate that His snake bed is spacious. Also Periyazhwaar’s “vella vellathin mel oru paambai methaiyaaga virithu adhan mel kalla nithirai kolkinra” (Periyazhwaar Thirumozhi 5.1.7) is quoted here.
திருமாலை: பாயும் நீர் அரங்கம்
To Read this in English, please click here, thanks
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து நம் போன்றவர்கள், பல காரணங்களை சொல்லியபொழுது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார்.
அப்படியும் நாம் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் நம்மை விட்டு, பெருமாள் தனக்கு செய்த மிக பெரிய நன்மைகளை / உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். அதில் முதலில் நாம் பார்த்தது ‘மெய்யேற்கே மெய்யனாகும்’ என்ற பதினைந்தாவது பாசுரம். அந்த பாசுரத்தில், பரமாத்மாவான பெருமாள், உண்மையாக பக்தி கொண்டவர்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் அருள் செய்கிறான்; உண்மை என்று சொல்லக்கூடிய பொய்யான பக்தி செய்பவர்களை கூட காப்பாற்றி வருகிறான்; அப்படி பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான் என்றார். அடுத்து, தான் கள்வனாகவும், சூதனாகவும் இருந்து, பிற மாந்தர்களின் கயல்விழிகளில் அகப்பட்டு குப்புற வீழ்ந்த தன்னை, தன்னுடைய திருமேனி அழகினால் திருத்தி, அவன் மேல் அன்பு பெருகும்படி செய்ததை “சூதனாய் கள்வனாய்” என்ற பதினாறாவது பாடலில் தெரிவித்தார்.
அடுத்த பாசுரத்தில், முற்காலத்தில், தான் விரும்பி நின்று பெருமாளை முக்கரணங்களால் தொழுதது இல்லை என்றும் இரும்புபோல் கடினமான தன் நெஞ்சத்தை, கரும்புபோன்ற பெரியபெருமாள் தன் அழகை கொண்டு திருத்தினார் என்றும், தன்னுடைய கண்கள் ஆனந்தம் பெற்று மகிழ்ந்தன என்று பாடினார். அதனால் வந்த ஆனந்த கண்ணீர், ஒரு சுவர் போல் மறைக்க, பெருமாளை முழுமையாக ரசிக்கமுடியவில்லையே என்றும், ஐயோ! இக்கண்ணீர் கண்களை மறைத்து எம்பெருமானை இடைவிடாது தரிசிக்க முடியாமல் செய்கின்றதே என்று கவலையுற்று தான் ஒரு பெரிய பாவத்தை செய்ததாக எண்ணி தன்னையே வெறுத்துக் கொண்டது அடுத்த பாசுரமான ‘இனித்திரை திவலை மோத ” என்ற பதினெட்டாவது பாசுரம் ஆகும்.
பெருமாள் நான்கு திசைகளை படைத்தது, அவற்றில் தன்னுடைய அங்கங்களை வைத்து, அதைக்கொண்டு நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்ததை ஆழ்வார் ‘குடதிசை முடியை வைத்து‘ என்ற பதினொன்பதாம் பாசுரத்தில் சொன்னார். பெருமாளின் தரிசனத்தால், அவரது உடலும் உள்ளமும் உருகுவதைக் கண்டு, அவருடன் வந்த நம் போன்றவரைகளுக்கு ஒன்றும் ஆகாமல் இருப்பதை பார்த்து அவர்களிடம் அப்படி இருக்க காரணமான மருந்தினை தனக்கும் கொடுக்குமாறு ஆழ்வார் கேட்கிறார்.
இனி அடுத்த பாசுரம்.
திருமாலை இருபதாம் பாசுரம்
பாயும் நீர் அரங்கம் தன்னுள் பாம்பணைப் பள்ளி கொண்ட, மாயனார் திருநன் மார்வும் மரகத உருவும் தோளும், தூய தாமரைக் கண்களும் துவரிதழ் பவள வாயும், ஆயசீர் முடியும் தேசும் அடியரோர்க்கு அகலலாமே. (திருமாலை 20)
சென்ற பாசுரத்தில், ஆழ்வார், தான் பெரியபெருமாளை தரிசித்தவுடன் தனக்கு உள்ளத்துடன் சேர்ந்து உடலும் உருகுகிறதே, ஆனால் அப்படி உருகாத சம்சாரிகளைப் பார்த்து தனக்கு அவர்கள் உபயோகிக்கும் மருந்தினை கொடுக்குமாறு கேட்டார். அதற்கு சம்சாரிகள், தங்களை போல் பகவத்விஷயத்தில் இருந்து வந்துவிடுமாறு ஆழ்வாரைச் சொல்கிறார்கள். பெரியபெருமாள் கண் வளர்ந்து அருளுவது, தங்களுக்காகவே என்று அவரின் ஸ்வரூபத்தை அறிந்தவர்கள் இருக்கும்போது, அகங்காரம் மமகாராம் படைத்த சம்சாரிகளைப்போல் தன்னால் பெருமாளை விட்டு அகலமுடியாது என்று ஆழ்வார் பதில் உரைக்கும் பாசுரம் ஆகும்.
இந்த பாசுரத்தில் பெரியபெருமாளின் அழகினை ஆழ்வார் விவரிக்க முயற்சிக்கிறார். காவேரியால் சூழப்பட்ட திருவரங்கத்திலே திருஅனந்தாழ்வானாகிய படுக்கையில் கண் வளர்ந்து அருளுகிற ஆச்சர்யமான செயல்களை உடைய எம்பெருமானுடைய, பிராட்டி வாழ்கின்ற மிக சிறந்த திருமார்பும், மரகதமணி போன்ற திருமேனி நிறமும், திருத்தோள்களும், பரிசுத்தமான தாமரை மலரைப் போன்ற திருக்கண்களும், சிவந்த திருஅதரங்களும், பவளம் போன்ற திருவாயும், வெகுகாலமாக மேன்மையுடைய திருமுடியும், இவைகளால் வந்த தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே ஆகும். இவற்றை அடியவர்கள் இழக்கலாமோ என்று ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்தை முடிக்கிறார்.
இந்த பாசுரத்தினால் எம்பெருமானின் வடிவழகும் அதில் ஆழ்வாருக்கு இருக்கும் ஈடுபாடும் நன்றாக தெரியவரும்.
பாயும் நீர் அரங்கம்
அணைகட்டி நீர் ஏற்றும்படி இல்லாமல், பாய்கின்ற நீருக்கு ஏற்ற பள்ளமாக இருக்கும் திருவரங்கம் என்பது ஒரு பொருள். நீரைப்போல், சுத்தப்படுத்துவதும் தெளிவாகவுள்ளதும் ஆன மற்ற பொருள்களையும் குறிக்கும். அத்தகைய பொருள்கள் வந்து சேரும் இடம் திருவரங்கம் ஆகும் என்பது இன்னொரு பொருள். ஆழ்வார்கள் பதின்மரும் ஆச்சார்யர்கள் அனைவரும் வந்து சேர்ந்த இடம் அன்றோ இந்த பெரியகோயில். வால்மீகி ராமாயண ஸ்லோகம் (1.2.5) இங்கு எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. “பரத்வாஜனே, சேறு அற்றதாகவும், அழகியதாகவும், நல்லவர்களின் மனதைப்போல் தெளிந்த நீரை உடையதாகவும் விளங்கும் இந்த நீரினை காண்பாயாக” என்று சொல்லும் போது, இங்கு சொல்வதைப் போலவே, நீர், நல்லவர்களுக்கு உபமானமாக சொல்வதை காணலாம்.
பாம்பணை பள்ளி கொண்ட
எம்பெருமானுடைய அதிஸயங்களை வெறும் ஏடுகளில் உள்ளது என்று எண்ணிவிடாமல், திருவரங்கத்தில், திருவனந்தாழ்வான்மீது “தன் தாளுந் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி” (திருவாய்மொழி 8.10.8) என்றபடி எல்லா அவயங்களின் அழகும் நன்கு விளங்கும்படி சாய்ந்து அருள்கின்ற தேஜஸை கண்டவர்களின் கால்கள் அங்கிருந்து விலகுமோ என்று ஆழ்வார் வினவுகிறார். எம்பெருமானின் சயனத் திருக்கோலத்தை “தன் தாளுந் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி” என்று விளக்கம் சொல்லியிருப்பதை மேலும் சில பாடல்களில் இங்கு காணலாம்.
பூவிலும் மென்மையான தன் திருமேனியை கடல் நீர் உறுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்று அனந்தாழ்வான் மீது சயனித்து இருக்கும் எம்பெருமான் என்று சொல்வதை, பெரியாழ்வாரின், “வெள்ளை வெள்ளத்தின் மேலொரு பாம்பை மெத்தையாக விரித்து அதன்மேலே கள்ள நித்திரை கொள்கின்ற’ (பெரியாழ்வார் திருமொழி 5.1.7) பாடல் மேற்கோளாக காட்டப்படுகிறது.
பள்ளி கொண்ட மாயனார்
பள்ளிகொண்ட என்ற பதம், பாம்பணை பள்ளி கொண்ட என்றும் ‘பள்ளிகொண்ட மாயனார்” என்றும் சேர்க்கப்பட்டு அர்த்தம் சொல்லப்படுகிறது. மாயம் என்பது ஆச்சர்யம் என்ற அர்த்தத்தில் உபயோகபடுத்த பட்டு உள்ளது. பள்ளிகொண்டு இருக்கும் போதே மாயங்கள் அல்லது ஆச்சர்யங்கள் நடத்தும் பெருமான் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். திருவிளக்குப்பிச்சனுடன் பெரியபெருமாள், நம்பிள்ளையின் காலக்ஷேபத்தை கேட்க விழைந்த போது பேசியது அப்படி ஒரு ஆச்சர்யமே.
பள்ளிகொண்டு இருக்கும் அழகு ஆச்சர்யப்பட வைக்கிறது என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். பள்ளிகொண்டு இருக்கும் இராமபிரானின் அழகை அனுபவிக்கும் சீதா பிராட்டியின் வார்த்தைகளை யுத்த காண்டத்தில் (38.25) காணலாம். ( ச மயா போதிதஹ் ஸ்ரீமான் சுகசுப்தஹ் பரந்தபஹ ) காகாசுரனால் துன்பபடுத்தப்பட்ட போது, சுகமாக கண் வளர்ந்து அருளியவரும், அழகாக இருப்பவரும், எதிரிகளைத் தவிக்கச் செய்பவருமான இராமபிரான் எழுப்பப்பட்டார் என்று இந்த ஸ்லோகத்தில் சொல்கிறார். அப்படிப்பட்ட அழகிய ராமன், ஆராதித்த பெருமாள் திருவரங்கன்; அதனால் அந்த அரங்கநாதனின் சயன திருக்கோல அழகை கண்டு மகிழ்ந்து தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்தில் கூறுவது ஆச்சர்யமில்லை. அதே போல் கண்ணனை துயில் எழுப்பியவர் ஆண்டாள் ஆவார். (நீளாதுங்க ஸ்தனகிரிதடி ஸுப்தமுத்போத்ய க்ருஷ்ணம் ).
நின்ற திருக்கோலத்தில் இருந்தாலும், அமர்ந்த திருக்கோலத்தில் இருந்தாலும் அகலலாம், அனால் பள்ளிகொண்ட திருக்கோலத்தில் அகல இயலாது என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் சொல்கிறார். நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி (5.8.1) “ஏரார் கோலம் திகழக் கிடந்தாய் கண்டேன் எம்மானே!” என்ற பாடலும், குலசேகர ஆழ்வார் பாடிய பெருமாள் திருமொழி (7.2), “ஆனையில் கிடந்த கிடக்கை கண்டிடப் பெற்றிலேன் ” (ஆனை கிடப்பதை போல் பள்ளி கொண்டு அருளும் அழகை சொல்கிறார்) என்ற பாடலும் இங்கு மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது.
எம்பெருமானுடைய நீண்ட கைகளுக்கும் எட்டாமல் ஓடினேன் ஓடி என்று சம்சாரத்தினுள் வெகு தூரம் ஓடிகொண்டுஇருந்த தன்னை பிடித்து இழுத்துக்கொண்ட ஆச்சர்யத்தால் மாயனார் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் கூறுவதுவதாக உரையாசிரியர் தெரிவிக்கிறார்.
திருப்பாணாழ்வார் அருளிய அமலனாதிபிரான் (7) என்ற பிரபந்தத்தில், “அரவு இன் அணை மிசை மேய மாயனார் ” என்று சொல்வதையும் இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம்.
திருநன் மார்வும்
பிராட்டி எப்போதும் அகலமாட்டேன் என்று வாழ்கின்ற மார்பு என்பதால், எம்பெருமானின் திருமார்பிற்கு சிறப்பு என்பது ஒரு அர்த்தம். அதாவது பிராட்டி வாழ்வதால் சிறப்பு பெரும் மார்பு என்று பொருள். நம்மாழ்வாரின் அகலகில்லேன் இறையும் என்ற திருவாய்மொழி (6.10.10) அந்த சிறப்புக்கு அர்த்தம் கூறும். பிராட்டி அணிந்த செம்பஞ்சுக்குழம்பும் (மகளிர் பண்டைக்காலததில் அழகிற்காகப் பூசிய சிவப்புக்கலவை), பிராட்டி அணிந்த மாலைகளும் எம்பெருமானின் திருமார்பில் இருப்பதைக்கண்டு உபநிஷத்துக்கள் இவனே பரம்பொருள் என்று முடிவு செய்கின்றன என்று பராசர பட்டர் சொல்கிறார். (ஸ்ரீ குணரத்ன கோஸம் 4).
நம்மாழ்வார், “திகழ்கின்ற திருமார்பில் திருமங்கை தன்னோடும், திகழ்கின்ற திருமாலார்” (திருவாய்மொழி, 10.6.9 ) என்று திருமாலுக்கும், அவரின் திருமார்பிற்கும், பெரிய பிராட்டியாருக்கும் உள்ள சிறப்புகளை சேர்த்து ஒன்றோடு ஒன்று மேலும் மேலும் அழகு சேர்த்துக்கொள்வதை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம்.
மரகத உருவும் தோளும்
நீர் வெள்ளத்தை திறந்து விட்டால், அது எப்படி காண்பவர்கள் கண்கள் குளிரும்படி உள்ளதோ, அதேபோல் எம்பெருமான், ஒளிரும் மரகத பச்சை நிற வடிவு கொண்டவர். இதே ஆழ்வார் பாடிய பச்சை மாமலை போல் மேனி என்பதையும் இங்கு நினைவு கொள்ளலாம். மார்பிற்கு சிறப்பு சேர்க்க திரு, நன் என்ற அடைமொழிகள் சேர்க்கப்பட்டன; உருவிற்கு சிறப்பு சேர்க்க மரகத ஒளி சேர்க்கப்பட்டது. அப்படி எந்த சிறப்பும் சேர வேண்டிய அவசியம் இல்லாத இயற்கையிலேயே சிறப்பு உள்ள தோள்கள் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். இந்த நீரோட்டத்தில் நீந்த விழைபவர்களுக்கு தெப்பம் போல் உள்ள தோள்கள் என்று உரையாசிரியர் கூறுகிறார்.
தூய தாமரைக் கண்களும்
பரிசுத்தமான தாமரை மலர்போன்ற திருக்கண்கள் என்பது நேரிடையான பொருள். இந்த திருக்கண்களால் கடாக்ஷிக்க பெற்றவர்கள் பரிசுத்தம் அடைவதால், அதற்கு காரண உறுப்பான திருக்கண்களுக்கு ‘தூய‘ என்ற அடைமொழி சேர்க்கப்பட்டது. பிராட்டியாக இருந்தாலும் சரி, ஹிரண்யன் போன்ற அசுரர்கள் ஆனாலும் சரி, எல்லோரையும், குளிர நோக்குகின்ற கண்கள்; நோக்கு ஏன் தூய்மை என்றால், எம்பெருமான் எந்த ஒரு காரணமும் இல்லாமல், தன்னுடைய விருப்பத்தினால் மட்டுமே பார்ப்பதால், அதில் பாரபட்சம் இருப்பதில்லை.
நண்பன், பகைவன் என்ற வேறுபாடு இல்லாமல் எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் நண்பன் அன்றோ எம்பெருமான். (பகவத் கீதை 5.29). ஜிதந்தே ஸ்தோத்திரத்தில் (1.2), விஷ்ணு பக்தி உடையவர்களுக்கும், பகவத் பக்தி அற்றவர்களுக்கும் எப்போதும் சமானமாக பற்றலாம்படி இருக்கும் அவனுடைய திருவடிகளை உபாயமாக நிச்சயிக்கிறேன் என்று சொன்னது இங்கே மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. அதாவது எல்லோருக்கும் சமமாக இருப்பது அவனது உறவு. பார்வை ஒன்றாக இருக்கும்போது, அசுரர்களுக்கு மட்டும் ஏன் கெடுதல் விளைகின்றது என்று கேட்டுக்கொண்டு, அவை அசுரர்களின் தோஷத்தினால் வந்தது என்று பதில் உரைக்கிறார். எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சியை கொடுக்கும் தென்றல், தாமரையை மட்டும் உலர்த்திவிடுவதைபோல் இதுவும் என்கிறார்.
தூயதாமரை என்று சொல்லும்போது, குளிர்ச்சிக்கும், நறுமணதிற்கும், மேன்மைக்கும் மட்டுமே எம்பெருமானுடைய திருக்கண்களுக்கு தாமரை ஒப்பிடப்படுகிறது; திருக்கண்களில் வழியும் கருணைக்குத் தாமரையை ஒப்பிடமுடியாது என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.
துவரிதழ் பவள வாயும்
சிவந்த திருவதரங்களையும் (உதடுகளையும்), பவளம் போல் இருக்கும் பல்வரிசை உடைய வாயும் என்று சொல்லிவிட்டு, உதடுகளின் சிவப்பு பிரதிபலிப்பதால் பல்வரிசையும் பவளம் போல் சிவப்பாக இருக்கிறது என்று சொல்கிறார். ஒருவரிடமும் பேசாமல், ஒரு வஸ்துவினுடனும் ஆதரம் இல்லாமல், மிக உயரிய நிலையில், இருக்கும் பரமாத்மா, அத்தகைய காம்பீர்யத்தை குலைத்துக்கொண்டு தன்னை நாடி வரும் அடியவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் வார்த்தைகளை கூறுகிறார் என்றபடி இருக்கும் பவள வாய் என்பது இன்னொரு விளக்கம். அதேபோல், தங்களுடைய குறைகளை நினைத்து, அவனை அணுகுவதற்கு அஞ்சும் அடியவர்களை பார்த்து அஞ்சேல் என்று சொல்வது போல் புன்சிரிப்போடு இருக்கும் பவள வாய் என்பது இன்னொரு விளக்கம்.
ஆயசீர் முடியும்
ஆய என்பது, எப்பொழுதும் அழகாகவும், சித்தமாகவும் இருக்கும் என்பதை சொல்கிறது. ஆயம் என்பது தங்கத்தைக் குறிக்கும் என்பதால் ஆயம் என்பதில் உள்ள கடைசி எழுத்து குறைந்து ஆய சீர் முடி என்று எடுத்துக்கொண்டால், தங்கத்தாலே செய்தாற்போல் உள்ள திருமுடி என்றும் கொள்ளலாம். சீர் என்பது செல்வ சிறப்பை காட்டுகிறது.
தேசும்
தேசும் என்பது தேஜஸ் என்பதின் மருவு. திருமேனி முழுவதும் தேஜஸ் மிளிர்கிறது. மேலே சொன்ன ஒவ்வொரு அவயத்தில் இருந்தும் தேஜஸ் ஜொலிக்கிறது. திருநன்மார்பு, மரகத உரு, தோள், தூய தாமரை கண்கள், துவர் இதழ், பவளவாய், ஆயசீர்முடி என்று ஒவ்வொரு அவயங்களையும் சொல்லிய, ஆழ்வார் இந்த ஒரு வார்த்தையினால், எம்பெருமானின் திருமேனியின் முழு உருவத்தின் அழகையும் உணர்த்துகிறார். மரகத உரு என்பது, அவயவ விளக்கமே தவிர அது முழு வடிவம் ஆகாது, ஏன் எனில், எம்பெருமானின் திருமேனியில், எல்லா அவயங்களும் மரகத பச்சை நிறமாக இருப்பது இல்லை.
ஒவ்வொரு அவயவமாக சொல்வது சௌந்தர்யம் என்றும் முழுவதுமாக சொல்வது லாவண்யம் என்று சொல்வதுண்டு. திவ்யதேசங்களில் சௌந்தர்யத்திற்கு நாகை சௌந்தர்ராஜ பெருமாளும், லாவண்யத்திற்கு திருக்குறுங்குடி நம்பியும் சொல்வது இங்கே குறிப்பிடலாம்.
அடியரோர்க்கு அகலலாமே
பெரியபெருமாளின் இத்தகைய வடிவழகின் பெருமையை கண்டால், ஸ்வரூப ஞானம் உள்ள எங்களால் அகல முடியாது, அதை அனுபவிக்க தெரியாத, நான், என்னது என்று அகங்காரம் மற்றும் மமகாராம் உள்ளவர்களால் மட்டுமே அகல முடியும் என்று ஆழ்வார் கேட்டுக்கொண்டு அதற்கு சம்சாரிகள் சம்மதம் தெரிவிப்பது போல், ‘ஆமே‘ என்று இந்த பாசுரத்தை முடிக்கிறார்.
மீண்டும் அடுத்த பாடலில் சந்திக்கலாம்.
சயன திருக்கோலம்
“ஆலம் பேரிலை அன்னவம் செய்யும் அம்மானே” (திருவாய்மொழி 8.3.4) என்று மிகச் சிறிய ஆலினிலையில் சயனித்து இருக்கும்போதும், இப்படி சிறிய இடத்தில இருக்கலாமோ ‘தன் தாளுந் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி” விசாலமான இடத்தில இருக்கலாமே என்று உரையாசிரியர் கேட்கிறார்..
நிலைநின்ற வாழ்ச்சியை விரும்புவர், திருப்பாற்கடலில் துயில்கின்ற எம்பெருமானை அடையுங்கள் என்று சொல்லும்போது, ‘நிற்குறில், ஆழ்ந்தார் கடல்பள்ளி அண்ணல் அடியவர் ஆமின்‘ (திருவாய்மொழி 4.1.6) என்ற பாசுரத்தின் விளக்கத்தின் போதும், ‘தன் தாளுந் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி” என்று உரையாசிரியர் சொல்கிறார்.
திருவாய்மொழியில் “குறைவில் தடங்கடல் கோள் அரவு ஏறி தன் கோலச்செந் தாமரைக்கண், உறைபவன் போல் ஓர் யோகு புணர்ந்த ஒளிமணி வண்ணன் கண்ணன்” (3.10.2) என்பதற்கு விளக்கம் கொடுக்கும்போது, ‘தன் தாளுந் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி” என்று உரையாசிரியர் சொல்கிறார். குறையற்ற, விசாலமான, திருப்பாற்கடலில், திருஅனந்தாழ்வான் மேல் உறைகிறான் என்பதே இங்கு பொருள்.
நான்முகன் திருவந்தாதி, 3ம் பாடலில், “பாலிற் கிடந்ததுவும், பண்டரகம் மேயதுவும், ஆலில் துயின்றதுவும் ஆரறிவார்” என்றதை, திருப்பாற்கடலில் சயனித்து அருளுவதையும், திருஅரங்கத்தில் பொருந்தி இருந்து அருளுவதையும், ஆலிலையில் பள்ளியெழுந்து அருளுவதையும் சொல்லி, ‘தன் தாளுந் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி” என்று மேற்கோள் காட்டுவது தனிச்சிறப்பு.
முதல் திருவந்தாதியில் இரண்டாவது பாசுரத்தில், பொய்கையாழ்வார், “அன்று உடைத்து அடைத்துக் கண்படுத்த ஆழி” என்று சொல்லும்போதும், இதுவும் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. “வெள்ளை வெள்ளத்தின் மேலொரு பாம்பை மெத்தயாக விரித்து அதன்மேலே கள்ள நித்திரை கொள்கின்ற” (பெரியாழ்வார் திருமொழி 5.1.7) என்ற பாடலும் இங்கு கூறப்படுகிறது.
Kaisika Ekadasi
இந்த பதிப்பினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி
This week, 26 Nov 2020, was Kaisika Ekadasi and the next day, 27th Nov, was Kaisika Dwadasi. Let us offer our prayers to Varahan and get His blessings
Ekadasi
A Paksham is a fifteen days period starting from either full moon or new moon. The eleventh day in each of these Paksham is the Ekadasi, meaning eleven in Sanskrit, that is the eleventh day of the waxing(Sukla Paksham) and waning(Krishna Paksham) phase of the moon. It is an important fasting day dedicated to Lord Vishnu and by following the Ekadasi vow, people are enable to get moksham/abode.
Sage Vyasa said that the merciful Supreme Lord Vishmu, suddenly manifested from His own form the deity of the lunar day Ekadasi after seeing the pains, the sinful souls were undergoing in the hell. Afterwards, those sinful entities began to follow the vow of Ekadasi and were then elevated quickly to the abode of Vaikuntha. Therefore the lunar day of Ekadasi is the selfsame form of the Supreme Lord, Vishnu, and the Supersoul (Antharyaami) within the heart of the living entities.
There is no Mantra that is equivalent to Gayathri Mantra; no God equivalent to a mother; no water equivalent to the holy water of Ganges; no vow equivalent to the Ekadasi Vow (Vratham). This is how Ekadasi Vratham is highlighted in Agni Purana. Any single droplet of water that touches the holy feet of Emperumaan (Paramathmaa or Perumal) is equivalent to the water from Ganges; The dharsan of the holy feet of Emperumaan is more divine than the dharsan of Vaikuntham; Lord Krishna says that Ekadasi Vratham is equivalent to all of the above activities. The great feature of Ekadasi Vratham is that it can be followed by everyone without any discrimination as, men, women, rich, poor, higher or lower caste etc.
Kaisika Ekadasi
Kaisika is the name of a Ragam or Tune. In Karnatic classical music, it is Bhairavi Ragam. Kaisika Ekadasi is observed in the Tamil Month of Kaarthigai on the Ekadasi day in Sukla Paksham. The tamil month Karthigai is approximately from 15th Nov to 15th Dec. The Kaisika Ekadasi is well glorified with the story of Nampaaduvaan, a great Vishnu devotee, in the Kaisika Puranam which is part of the Varaha Puranam.
Vijaya Chokanathar one of the kings came to Srirangam to have the dharsan on Ranaganatha on a Kaisika Ekadasi day and he could not have the dharsan, as the function was completed before he could arrive at the temple. The king was sad, but decided to stay in Thiruvarangam for the next one year to have the dharsan on the next Kaisika Ekadasi day. In recognition of his devotion and the services rendered by him, the statues of himself and his family are still kept in the temple on the second prahaaram ( circumvent ).
Varaha Puranam
In Vishnu Sahasra naamam, Bhoogharbha (72), means that Vishnu protects His consort Bhoomadevi Thayar like how one would protect a pregnancy; Govinda (543) means that Vishnu has protected Bhoomadevi Thayar and got Her back. These two are particularly relevant to Kaisika Puranam, whereas the holy names (Thirunamams) 539 to 543 are all pertaining to Varaha incarnation.
When Brahma wanted to create the human beings in this world, a demon by name Hiranyakshakan, stealthily kept the Earth under the sea. Brahma prayed to Mahavishnu to help recover the earth from under the sea. Mahavishnu took Varaha incarnation to fulfil the desire of Brahma. Vishnu, as Varaha Perumal, fought with the evil Hiranyakshakan, killed him, brought the earth from the sea and established dharma.
As Bhoomadevi was still shivering with fear, Varaha Perumal placed Her on His lap to quell Her anxieties. She asked Perumal, on our behalf, on how the jeevathamaas, all Her children, would survive and reach Mokshham. Perumal, with abundant love towards us, told “shower flowers on Him with the hands, given by Him, praise Him by singing His songs through the mouth, given by Him and keep thinking about Him, with the Mind given by Him“. Later when Bhoomadevi took the form of Aandal, she recalled and reinstated this in Thirupaavai (5), in Divya Prabhandham.
In the same way, Varaha Perumal told that Namasankeerthanam, that is reciting His holy names, would be another way to reach Him. Further if the Namasankeerthanam is done in Kaisika ragam and sung in front of Him, in a temple on a special day like Kaisika Ekadasi and/or Dwadasi, those who hear the same would also get the benefit of reaching Mukthi or abode. Varaha Perumal explained the history of Nampaaduvaan to Bhoomadevi Thayaar, in a chapter called Kaisika Mahathmiyam, within Varaha Puranam.
Some Hymns by Azhwaars on Varaha Incarnation
Varaha Perumal hailed as
- Omniscient and Helpful: Nammazhwar in his first Prabhandham, Thiruvirutham (10.9) sang, “yenathuruvaai idantha Piraan, irum Karpagam ser Vaanathavarkum, matru ella evarkum Gnana Piraanai“.
- Merciful and Helpful: Thirumangai Azhwaar very early in his first Prabhandham, Periya Thirumozhi (1.1.4) sang, “Panriyaai anru Paaragham keenda Paazhiyaan Azhiyaan Arule nanru Naan Uyya“, meaning “He who took the form as a Big Wild Boar to retrieve the earth long ago, who also with awesome majesty and holding bright discus should shower His blessings on me to get abode”.
- Protector of us: Thirumangai Azhwaar mentioned in his Periya Thirumozhi (11.4.4) “aadhi mun yenaamaagi aranaaya moorthi adhu nammai aalum arase”
- Protector for all : Nammazhwaar, as we said earlier hailed Varaha incarnation in his first Prabandham Thiruviruthaam and also in his final Prabandham Thiruvaaimozhi, final subsection (10.10.7). From these two hymns we can understand that Varaha Incarnation has given protection to all including himself, all in this world and also in all other celestial worlds. He has also given Moksham. – irum Karpagam ser Vaanathavarkum, matru ella evarkum Gnana Piraanai (Thiruviruthaam 10.9); “kola malar Paavaiku anbaagiya en anbeyo, neelavarai irandu pirai kavvi nimirndhadhu oppa, Kola Varaham onraai nilam kotidai konda endhaai, neela kadal kadainthaai unai petru ini pokuvano?” (Thiruvaaimozhi, 10.10.7) meaning ” You forming like a dark mountain with a crescent moon on it when You came as a wild boar and took the Earth between your tusk teeth. you have churned the ocean, how can I let you go now?”.
- Father and Child : In our tradition there are nine types of relationships mentioned between Jeevathmas and Paramathma. One among the nine is the relationship between a father and the child. This was stressed by Namazhwaar in Thiruvaaimozhi (5.5.6) “yenaamaai nilam keenda en appan” and again in Thiruvaaimozhi(7.4.3) “appan oonri idanthu yeyitril konda naale”, referring Varaa Incarnation as father.
- The words spoken by Emperumaan to the evil / demons, are not for Sathvik (ethical and soft) people. This we could see in the following examples. “kalla vedathai kondupoi puram pukka vaarum, kalandhu asurarai ullam pedham seydhittu uyirunda upaayangalum” (Thiruvaaimozhi 5.10.4) and “thinn kazhar kaal asuraruku theengu izhaikum Thirumaalai” (Thiruvaaimozhi 3.5.2). In the second example, Azhwaar had used the word “Thirumaal“, to inlcude Sridevi Nachiyaar, who would not even think about doing any harm to anyone even in Her dreams. If Azhwaar had included Sridevi Nachiyaar, it only means that the evil asuras had done something serious that deserved punishment even by Her.
- But all the words told by Varaha are not like the words mentioned above. These are words told by Perumal pacifying His loveable Thayaar, after She was retrieved from the sea during Pralayam. So these words of wisdom are told to allay Her fear and mitigate Her concerns towards Her Children, that is us. So these words are to be trusted fully.
- Aandal mentioned ” Paambanaiyaarkum tham paambu pol naavum irandu ula vaaithu” (Nachiyaar Thirumozhi 10.3), meaning that there are two tongues to the snake and to the Lord who is reclining on the snake. In other words, Lord has become two tongued, like his serpent-companion. “semmai udaiya Thiruvarangar thaam panitha meimai peru vaarthai Vittuchithar kettu irupaar” (Nachiyaar Thirumozhi 11.10) meaning “If the words of Paramathama, namely, ‘he-who-loves is-also-loved’ are to be false with the Lord, What can anyone could say with certainty thereafter?”. According to Parasara Bhattar, these words of Aandal were told when she was sad that Perumal was not listening to her. So we do not need to consider thee words so seriously. “Paar Vanna Mangai Pathar ” (Thirunedunthandagam 18) are words spoken when Thayar and Perumaal were together and these are true words to the core.
- Similarly what Aandal told in her Nachiyar Thirumozhi (11.8) should also be remembered at this point. “Paasi thoorthu kidantha Paarmagatku pandorunaal, maasudambil neer vaara manamilaa pandriyaam thesudaiya thevar Thiruvaranga Selvannaar pesi iruppanagal perkavum peraave“, meaning whatever spoken by Varaha Perumal can not be taken away from Her heart.
- As a Father to all in all the worlds Mahavishnu took Varaha Incarnation and protected the Mother of all in all the worlds. At that time, Bhoomadevi thayaar requested Perumal to tell her all the possible ways that a Jeevathma could follow to overcome the miseries of this life and get abode. Varaha illustrated one of the options that jeevaathmaas could sing about Him and make Him happy, by explaining the history of a devotee, Nampaaduvaan. That is the famous Kaisika Mahathmiyam or Puranam. Though Bhoomi Piratiyaar asked for many options, Varaha Perumal suggested only one, namely to sing His holy names. This, She remembered very well and reproduced in many places in Her Thiruppavai when She took birth as Aandal to make us understand this easy ‘singing’ (paadi) option.
- Paarkadalul paiyya thuyindra Paramandi paadi (2)
- Ongi ulagu alandha Uthaman per paadi (3)
- Thoomalar thoovi thozhudhu vaayinaal paadi (5)
- Narayanan moorthy Kesavanai paadavum (7)
- Paavaai ezhundhiraai paadi (8)
- Mutram pungundhu Mugilvannan per paada(11)
- Manathuku Iniyaanai paadavum (12)
- Pankaya Kannaanai paada(14)
- Maatraarai Maatrazhikka vallaanai Mayanai paada (15)
- Thooyomaai vandhom thuyil ezha paada (16)
- pandhu aarvirali un maithunan per paada (18)
- Thiruthakka selvamum sevagamum yaam paadi (25)
- Koodaarai vellum seer Govinda unthanai paadi (28)
There is also a saying that Varaha Perumal has given the preachings of Kaisika Mahathmiyam on a Kaisika Ekadasi day, but we have to look for more details before making such statement.
Kaisika Mahathmiyam
The part in Varaha Puranam, where Varaha Perumal happily explaining the devotion of Nampaaduvaan to Bhoomi Piraati is called Kaisika Mahathmiyam. Kaisika Mahathimiyam is the original name, but later it is known as Kaisika Puranam. Kaisika (Ekadasi) Puranam is the narration of the deep devotion of Nampaaduvaan, born in Paanar caste, had for Nambi, the main deity in Thirukurungudi.
Parasara Bhattar, one of our acharyars, is considered and hailed as the child of Periya Perumal and Periya Piraati, raised and lullabied by Them. He lived around 900 years back, and took over the leadership of our tradition after Swami Ramanujar and Embar. Kaisika Mahathmiyam, (48th Chapter of Varaha Puranam), is described in 92 hymns (slokams) in Sanskrit and Bhattar had translated them into Tamil as Kaisika Purana Urai. On one Kaisika Ekadasi / Dwadasi Day, he recited the Kaisika Mahathmiyam in front of Periyaperumal. Periyaperumal, was happy and pleased, accorded the appreciation and honour to Bhattar from the temple, called Brahmma Ratha Yathirai, as he was driven home in the temple chariot. This tradition is still continued even today to the heirs of Bhattar.
The Event
The significance of Kaisika Ekadasi, arising out of Kaisikapuranam, was an event narrated by Sri Varaha Perumal to Bhoodevi. This Kaisika Puranam, emphasizing the importance of Namasamkeerthanam, happened in Thirukurungudi, near Tirunelveli. Varaha Perumal, who took a very huge and fearful form, shrunk Himself into a smaller size in this place and hence this town became Kurunudi. We can recall the hymn of Nammazhwaar from Thiruvirutham (45), “Perum Kezhalaar tham perum kann malar pundareegam nam mel orunge pirazha vaithaar”.
In this holy town, Thirukurungudi, Empermaan in different postures gives dharsan as Ninra Nambi, Kidandha Nambi, Irundha Nambi, Poorna Nambi and Malaimel Nambi.
As Thirukurungudi Nambi Himself was born as Swami Namazhwaar there is no separate sanctum for Nammazhwaar in this temple. It is also told that this temple was constructed by Thirumangai Azhwaar and during the days of Ramayana, Rama and Lakshmana stayed here along with their army of monkeys towards preparation of war with Ravana. Thirumangai Azhwaar, who was born in Thiruvali Thirunagari, visited many divyadesams (holy vishnu temples) and sang more than thousand two hundred and fifty (1253) hymns on the deities of those temples, reached Paramapadham from here.
Nampaaduvaan
In Varaha Puranam, Paaduvaan was the name used. Later, Parasara Bhattar gave the name ‘Nampaaduvaan”, in line with Nam Perumal, Nam Azhwaar, Nam Pillai, Nam Jeeyar. Nampaaduvaan was born in Panar caste, in a village called Muni near Thirukurungudi foothills and was a stuanch devotee of Nambi. He used to sing songs praising Nambi about His virtues with his Veena (Yaazh). Varaha Perumal admired Nampaaduvaan’s devotion and told Bhoomi Piratti that Nampaaduvaan showed his devotion and did all prayers without expecting anything in return.
In Kaliyugam, reciting His holy names (Namasankeerthanam) is considered as the best method to do prayers. Thirupaanazhwaar, is also from Panar Caste and played a musical instrument like veena.
Brahma Rakshasan
On one of Sukla Paksha Ekadasi day (11th day after new moon) in the Tamil month of Karthigai, (in between November 15th and Dec 15th), Nampaaduvaan woke up after midnight and started towards the temple in Thirukurungudi, with his veena to sing hymns to wake up Emperumaan. On his way to the temple, Nampaaduvaan was confronted and caught by a Brahma Rakshas (fierce ghostly form) a demon. Brahma Rakshasan was very strong and Nampaaduvaan was very weak. Brahma Rakshasan told that he was hungry and he was going to eat Nampaaduvaan as his food. Since Nampaaduvaan was not strong, he could not show any of his valour. Also he was not a brahmin, so he could not escape by reciting any mantras. So he decided to talk sweetly after leaving everything to Nambi, Thirukurungudi Emperumaan.
Nampaaduvaan started saying that he was ready to offer himself as food and there was nothing much happier to him than to be the food to the Brahma Rakshasan. He continued stating that he was in the midst of performing Ekadasi vow (vratham) and should complete the vow by offering his prayers to Nambi in the early morning. Nampaaduvaan promised that he would return after completing his prayers and thereafter he could be taken as food as per what was written for them by Brahmma or Naanmugan. But Brahma Rakshasan refused as he did not believe the words of Nampaaduvaan. Brahma Rakshasan said that Nampaaduvaan was reciting prayers to Nambi for more than 10 years, like what Nammazhwaar told in Thiruvaaimozhi, “nigaril avan pugazh paadi illaipilam” (1.7.10), and he was hungry as he did not eat for the last ten days. He argued that, no one in this world would come back and offer oneself as food. Nampaaduvaan changed his tactics and requested him that his vow was towards Emperumaan and the Brahma Rakshas should help in making sure that it did not get disturbed. Brahma Rakshasan refused to leave him and said that Nampaaduvaan wanted to escape and hence he was lying.
Nampaaduvaan said that he was a devotee of Vishnu, from Panar community and possesed knowledge on Paramathmaa that helped him to acquire knowledge similar to people in higher community and he would not lie. He started making promises and also explained the different types of sins that would come to him, if he broke any of the promises. Nampaaduvaan listed eighteen such promises and appealed to Brahma Rakshasan to let him go and complete his vow.
In Kaisika Puranam, eighteen types of sins are listed if the defined responsibilities are not carried out.
Eighteen Promises
Nampaaduvaan promised that he would come back and if he did not come back, he would get many sins that could lead him to the hell. The following are the eighteen different sins :
- Breaking a promise
- Seeking other ladies under the influence of lust
- Creating a difference in the food between oneself and the co-eater
- Retrieving the land that was gifted to a brahmin
- Marrying a girl when she was young and enjoying the life with her for a while and then deserting her citing some excuses
- Having sex on a new moon day after performing prayers to forefathers
- After eating the food that was given by someone and later blaming the same person without any consideration
- Committing a daughter to a person and later pull out of the promise
- Eating food without taking bath on the sixth, eighth, fourteenth and fifteenth days of the waxing or waning phases of the moon
- Breaking the promise after committing to give something to someone.
- Seducing the spouse of a friend, who had helped a lot
- Having sex with the wife of the teacher (guru) and/or the King
- Having married two girls and showing partiality towards one like showing affection to one and rejecting the other
- Making a virtuous wife to live separately when she is young
- Stopping or preventing the herd of cows from drinking water
- The curse that is given by learned people, when one commits Brahmahathi or Mathyapaanam or vrthabhangam (preventing the completion of a vow)
- That he would attain an inferior level like those who worship all other gods other than Sriman Narayanan
- To consider other gods, who are influenced by the karmas, to be equivalent to Sriman Narayanan, Who is in the inner soul of everyone as Antharyaami, and also Who is capable of giving Moksham. Here we can recall the hymn by Thirumazhisai Azhwaar in Thiruchandha Virutham, (69) “Kaanilum uru polar, sevikinaadha keerthiyaar, penilum varam thara midukkilaadha thevarai”, meaning, that people of the world seek lowly gods for refuge, whose form and fame have no repute, who has no power to give the fruits”.
The last of the promises illustrate the beleif of Nampaaduvaan on Vishnu, where he vowed that he would get the sin that one would get, if offered prayers and considered the other gods to be equivalent to the Supreme Lord, Sriman Narayanan. After hearing this, the Rakshas was terrified and got convinced that no one would ever make such a promise and was confident that Nampaaduvaan would return. He saluted and let Nampaaduvaan go and return after completing his prayers and vow.
Singing at Nambi’s temple
Like a person attaining moksham from this worldly life, Nampaaduvaan was happy and ran towards Nambi’s temple and started singing on Nambi with on many tunes. He was standing outside, following the tradition on those days, and sang emotionally , thinking, that day was the last time he would sing in front of Nambi, as he would become food for the Brahma Rakshasan on his return.
Nambi happy with His devotee asked the flag pole, generally erected in front of the main Sanctom in every Vishnu temple, to move so that Nampaaduvaan could get a complete dharsan of Nambi. Accordingly even today, this temple’s flag pole is seen slightly away from the centre. Emperunaan graced Nampaaduvaan and Nampaaduvaan also got a complete dharsan of Nambi on that day.
Nampaaduvaan finally rendered a song based on Kaisika raga (Bhairavi ragam) on Vadivazhagiya Nambi and completed his vow. He offered his prayers to Nambi. Happily and quickly was returning towards Brahma Rakshasan, as his soul would leave the painful body. On his way, a passerby appeared and as if to test Nampaaduvaan, told that there was a demon on that way and advised him to go in a different path, as the demon was not a good person, like Vibhishnan. Nampaaduvaan was not prepared to defer from his promise and he replied that he would prefer to die rather than breaking a promise. On seeing the firmness of Nampaaduvaan, the passerby wished both Nampaaduvaan and Brahma Rakshasan well and disappeared. Varaha Perumal explaining this story to Bhoomadevi said that He went as the passerby as “Maha Varaha Sputa Padma Lochanaha” and “Purusha Pushkarekshanaha”.
The Story of Brahma Rakshasan
Nampaaduvaan found Brahma Rakshasan and declared that he completed his vow by singing in front of Thirukurungudi Nambi, Mahavishnu, the driving force of everything and making Him happy. He offered himself immediately to Brahma Rakshasan as his food. Brahma Rakshasan stunned with Nampaaduvaan’s truthfulness, started talking to Nampaaduvaan. He told Nampaaduvaan that he was not hungry and asked him to gift the benefits (punyam) of his singing in front of Vishnu to him, and he would let Nampaaduvaan go free. Nampaaduvaan refused to give the benefits of his singing and insisted that Brahma Rakshasan should eat him as per the original agreement. Brahma Rakshasan now asked Nampaaduvaan to gift him the benefits of only half the number of songs in stead of all songs. Again Nampaaduvaan refused. Brahma Rakshasan now requested him to give the benefits of the last song alone, so that he would let Nampaaduvaan to get back to his home to live along with his wife and children.
Even then Nampaaduvaan refused to his request. Brahma Rakshasan realised that Nampaaduvaan valued his words more than his life and also knew the value of the benefits of his singing in front of Vishnu. So he spoke politely, and with respect to Nampaaduvaan. He surrendered to Nampaaduvaan, saying that he would be absolved from this demon form and liberated, if he could get the benefits of the last song from Nampaaduvaan. Nampaaduvaan took pity on Brahma Rakshasan and asked him how he became a Brahma Rakshasan in the first place. Brahma Rakshasan started telling his story.
In his previous life, he was born as Soma Sarma, a brahmin and a great scholar in conducting Yagnams. He did a yagnam ( sacrifising rituals with fire) on behalf of someone. Since he started the yagnam with an intention to earn quick wealth, he got a disease in his stomach. He died within five days of starting the yagnam and without completing the yagnam. The shortcoming of the incomplete yagnam made him an utmost sinful person and he took birth as a Brahma Rakshasan. Varaha Perumal, who was describing this event to Bhoomi Piratti, said that Nampaaduvaan provided shelter to Brahma Rakshasan, like Himself providing shelter to Vibishanan, as Rama incarnation. Nampaaduvaan gave the benefits of his last song, in Kaisika tune, that was sung in front of Thirukurungudi Nambi. Brahma Rakshasan was relieved of his demon birth immediately and took birth in his next life in a good family. He became a Vishnu devotee and attained Moksham or Paramapadham according to Varaha Perumal to Boomi Pirati. In this way, Nampaaduvaan was able to send Brahma Rakshasan to Paramapadham. Thereafter Nampaaduvaan served Thirukurungudi Nambi for many years with his songs and later he also attained moksham, according to Varaha Perumal.
So, Brahma Rakshasan, a brahmin, (Soma Sarma), got moksham by surrendering himself to Nampaaduvaan, a person born in a lowly caste, through Nampaaduvaan’s devotion of performing Namasankeertham, that was glorified by Emperumaan.
Learnings
The moral of Nampaaduvaan’s life is that Nama Sankeerthanam of Lord can help us attain Moksham.
The eighteen sins mentioned above are in sequence in terms of the severity and the last one, the eighteenth is the gravest of these eighteen sins, that is considering Lord Sriman Narayanan to be equivalent to any other god. So the essence of Kaisika Mahathmiyam is that we should be wise and abstain from making any of these sins.
We can see that Nampaaduvaan had established that those people who consider Sriman Narayanan being equivalent to other gods or offer prayers to other gods other than Sriman Narayana would attain hell, as they were considered to have committed a grave sin.
Whoever devoted purely to Mahavishnu and surrendered to Him totally is a Sri Vaishnavan and should not be differentiated or illtreated, considering his birth. This is one of the fundamental principles of our tradition. The life history of Thirupaanazhwaar and Nampaaduvaan are vivid examples of such tradition.
Lord Varaha proved to the world through Nampaaduvaan and a Brahma Rakshasan that birth and caste are mere physical status. What matters is devotion and adherence to truth.
Devotion to lord, adherence to Dharma and readiness to renounce the world are the important criterias.
Someone born as a brahmin, but leading a lowly life, would be born as a demon. Someone born in a lowly caste, but truly devoted to god, would uplift not only themselves, but also uplift, elavate and create a good path to moksham to all other lowly demons.
Caste is not an hindrance in attaining moksham.
Vow or Vratham
We have to follow the vow or vratham on the Kaisika Ekadasi day and recite the Kaisika Mahathmiyam on the next day, Kaisika Dwadasi day.
As per the orders of Mahavishnu, all the sins will hide under food grains on Ekadasi days, hence we should observe fasting on Ekadasi days. There are people who do not even drink water on those days, called Nirjala vratham, meaning that No Water, No food Vow. The vow starts on the early morning (sunrise) time of the Ekadasi day and is completed on the next day (Dwadasi) early morning (sunrise). On Dwadasi day, after bath, people should drink the holy water with Thulasi leaf, and complete the Ekadasi vow.
Through out the Ekadasi day, one should be thinking only about Vishnu as reciting His slokas, His histories and the hymns on Him.
Benefits
Varaha Perumal, while praising Nampaaduvaan, said to Thayaar, that whoever sings about His glories and histories would be awarded 1000 years in heaven for each syllable of the hymn.
He continued to state that when Nampaaduvaan or such devotee is in Heaven, He or She would be the most beautiful and they would remember Emperumaan and Thayaar. Even the head of Heaven, Indran with his prime weapon Vajrayudham would visit him or her and pay respects.
Even when Indran is paying his respects, Nampaaduvaan or such devotee would continue to praise and sing hymns on Emperumaan and Thayaar and would continue to serve Emperumaan and Thayaar.
Similarly when Nampaaduvaan was singing in heaven, his songs were made to be heard by others in heaven. Varaha Perumal told Thayar that since Nampaaduvaan was continuing his good service to Emperumaan, He moved him out of heaven and brought him to Paramapadham, so that he would sing only for Them and forever.
Whoever sings piously in Kaisika Tune (Bhairavi ragam), in front of Emperumaan, will be able to protect those who seek help from them.
Varaha Perumal had also promised to Bhoomipiraati that who sing or hear Kaisika Mahathmiyam would reach Paramapadham.
Varaha Perumal Himself told that all those who sing and/or hear Kaisika Puranam on a Sukla Paksha Dwadasi day in front of Emperumaan would always be with devotees and keep singing highly of Vishnu’s glories, similar to “Soozhndhu Irundhu yethuvar Pallaandu“. With that Varaha Perumal concluded His briefing on Kaisika Mahathmiyam.
Many benefits are cited in many Puranas for following the vratham on any Ekadasi day. There are also some special benefits for specific ekadasi and some are listed below.
- Benefits equivalent to that of
- conducting an Aswametha Yagnam
- Taking bath in
- Ganges at Varanasi (Kasi)
- in the forest of Naimisaaranyam
- in the temple tank in Pushkaram
- in Gandaki River, where holy Saligram stones are found
- in the river Godhavari, on a full moon, Monday and when the planet Guru is in Simma Raasi,
- in Gurukshethram on a solar eclipse day
- gifting the whole earth with all the forests and sea
- gifting a cow along with it’s calf along with their food
- Benefits more than
- reading vedas
- offering nine different gems (navarathnams) to Emperumaan
- Will get relieved
- from all the sins of this birth and also the previous births
- from brahmmahathi sin
- from puthra sin (Puthira dhosham)
- from the troubles of ghosts and rakshasans
- Will reach moksham or Paramapadham without any future births and without any fear of going to hell
- will not be disturbed by Yama and his assistant Chithraguptan.
- will make our forefathers also to attain moksham
- will be praised by those in celestial world like devargal, kantharvargal, naagargal
Kaisika Ekadasi Celebrations Nowadays
In Thirukurungudi
The main deity of Thirukurungudi, Vaishnava Nambi will have a Holy bathing (Thirumanjanam or Abishekam) ceremony. Kaisika Mahathmiyam would be conducted as a drama in front of Vaishnava Nambi from 10 pm till 2 am. On Kaisika Dwadasi Day, Vaishnava Nambi will have a special procession on his Garuda Bird (Garuda sevai). Though all Vishnu temples celebrate Kaisika Ekadasi, it is always a special event in Thirukurungudi, every year, even today.
In Thiruarangam
Sri Parasara Bhattar chanted Kaisika puranam before Lord Ranganatha on one of the Kaisika Ekadasi/Dwadasi day and the same tradition is continuing till date with the descendants of Bhattar, chanting the puranam on kaisika dwadasi day at Srirangam every year. On the Kaisika Ekadasi day, Namperumal takes the holy bathing (Thirumanjanam). After 9 pm, in Archuna Mandapam, Perumal has special ceremony, where He would be adorned with 365 drapes. By the time this gets finished, around midnight (12 am), the heirs of Parasara Bhattar / Vedavyasa Bhattar will recite the Kaisika Mahathmiyam, and will also make a special request to Namperumal to give moksham to all those who listened to this great gift by Nambi/Namperumal. Namperumal will be happy and the temple authorities will accord due respects to the heirs of Parasara Bhattar, like taking him through the streets of Thiruvarangam (Uthira veedhi) to his residence. At 5.45 am, Namperumal will get back from Archuna Mandapam and return to His Sanctum. This is called “Karpoora Padiyetra Sevai”.
Other Vishnu Temples
In other Vishnu Temples similar renditions are done on Kaisika Ekadasi, mostly in the evening or early morning of Dwadasi Day and celebrated in a grand manner.
Some related hymns
Amara or angam aarum, vedham or naangum odhi, thamarkalil thalaivaraaya saadhi andhanargalelum, numargalai pazhippar aagil, nodipadhu or alavil aange, avargal thaam pulaiyar polum, Arangamaa nagarulaane ! (Thirumaalai 43)
This hymn is by Thondaradipodi Azhwaar in his Thirumaalai Prabhandham. The meaning of this hymn is that if those, who have learnt and memorised the four vedas and the six explanatory notes along with their meanings, illtreat the devotees of Vishnu, based on their caste, even if they are Brahmins, they would be considered to have come from a lowly caste.
Next hymn is by Nammazhwaar in Thiruvaaimozhi (3.7.9)
Kulamthaangu saathigal naalilum keezh izhindhu ethanai nalanthaan ilaadha chandaala chandaalargal aagilum, valanthaangu chakrathu annal Manivannarku aal endru ul kalanthaar adiyaar thammadiyaar em adigale (Thiruvaalmozhi 3.7.9)
If someone is born in a community lower than the lowest of the four, like Chandala, and is a devotees of Vishnu, (Manivannar), who holds the discus on His right hand, Swami Nammazhwaar wanted to be a devotee to them.
Next one is also from Nammazhwaar, where he has gone even one step ahead.
Payilum sudar oli Moorthiyai, Pangaya Kannanai, payila iniya nam paarkadal serntha Paramanai, payilum thiru udaiyaar evarelum avar kandeer, payilum pirappidai thotru emmai aalum paramare (Thiruvaaimozhi 3.7.1)
Here Azhwaar says that whoever serves Emperumaan would be his master in this life and also for future lives.
Conclusion
We have taken only a few hymns (Paasurams), a few divya desams, and a few sthothrams on Varaha Incarnation . We started this as a small topic, however we were overwhelmed with so much details available on this Varaha Incarnation and Kaisika Mahathmiyam.
As mentioned earlier, Kaisika Mahathmiyam is an important part of Varaha Puranam. Let us catch up on another interesting topic, till then, thanks and see you.
கைசிக ஏகாதசி
To read this in English Please click here, thanks
இந்த வருடம் 26 நவம்பர் 2020, கைசிக ஏகாதசி ஆகும், அடுத்த நாள் கைசிக துவாதசி. வராஹனின் கருணை மழை கிடைக்க இந்த நன்னாளில் (26 நவம்பர் 2020) வராஹனைப் பிரார்த்திப்போம்.
ஏகாதசி
அமாவாசை அல்லது பௌர்ணமி முதல் பதினைந்து நாட்கள் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியை ஒரு பக்ஷம் என்கிறோம். கிருஷ்ண பக்ஷம் (தேய்பிறை), சுக்லபக்ஷம் (வளர்பிறை) ஆகிய இந்த இரண்டு பக்ஷங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் 11வது நாளின் (திதியில்) வருவது ஏகாதசி ஆகும். மோக்ஷத்தை அளிக்கும் விரதத்தை கடைபிடிக்க வழி ஏற்படுத்தியிருக்கும் ஏகாதசியால் எல்லா பக்தர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியே.
வ்யாஸ முனிவர் சொல்வதுபடி, கருணைக்கடலான விஷ்ணு, பாவம் செய்தவர்கள் நரகத்தில் அனுபவிக்கும் துயரங்களைக் கண்டு, அதனில் இருந்து ஜீவராசிகள் விடுபட்டு மோக்ஷம் அடைய, இவ்வுலகில் வாழ்ந்துகொண்டு இருக்கும் போதே செய்யக்கூடிய உபாயம் (ஏகாதசி விரதம்) என்று தன்னுடைய உருவாகவே இந்த ஏகாதசியைப் படைத்தார் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.
காயத்ரிக்கு ஈடான மந்திரம் இல்லை; தாய்க்கு சமமான தெய்வம் இல்லை; கங்கைக்கு ஈடான தீர்த்தம் இல்லை; ஏகாதசிக்கு சமமான விரதம் இல்லை’ என்று இந்த விரதத்தை மகிமைப் பற்றி அக்னி புராணம் எடுத்துரைக்கிறது. பகவானின் திருவடியில் பட்ட ஒரு துளி தீர்த்தம்,கங்கைக்குச் சமமான புனிதம் வாய்ந்தது. பெருமாளின் திருவடியைத் தரிசிப்பது, வைகுண்ட தரிசனத்தைவிட பவித்திரமானது. இத்தனை நற்செயல்களுக்கும் ஈடானது ஏகாதசி விரதம் என்கிறார் பகவான் கிருஷ்ணர். ஏகாதசி விரதத்தை ஆண், பெண், ஏழை, பணக்காரர், குல, ஜாதி ஆகிய வேறுபாடுகள் ஏதும் இன்றி எல்லோரும் கடைப்பிடிக்கலாம்.
கைசிக ஏகாதசி
கைசிகம் என்பது ஒரு ராகத்தின் பெயர். கர்நாடக சங்கீதத்தில் பைரவி ராகம். நம்பாடுவான் என்னும் விஷ்ணுபக்தன், கைசிகப் பண் இசைத்து பாடிய நாளான கார்த்திகை மாத வளர்பிறை ஏகாதசியை கைசிக ஏகாதசி என்று அழைப்பர்,
விஜய சொக்கநாதர் கைசிக ஏகாதசி சேவையை தரிசிப்பதற்குத் தனது குடும்பத்துடன் திருவரங்கம் வந்தார். ஆனால் அவர் வருவதற்குள் பெருமாள் சந்தன மண்டபத்துக்குப் புறப்பட்டுவிட்டார். மனம் வருந்திய மன்னர், ஸ்ரீரங்கத்திலேயே ஒருவருடம் தங்கி அடுத்த ஆண்டு, இந்த சேவையைக் கண்டுகளித்தார். ஸ்ரீரங்கத்தில் இவர்களின் நினைவாக இரண்டாம் திருச்சுற்றில் இவர்களின் சிலைகள் இருக்கின்றன.
வராஹ புராணம்
விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில், பூகர்ப்ப (72) – தனது மனைவியான பூமாதேவியை ஒரு கர்ப்பத்தைப்போல் காப்பாற்றுபவர் என்றும் கோவிந்த (543) பூமியை காத்து மீண்டும் அவளை அடைந்தவர் என்றும், (539 முதல் 543 வரை உள்ள திருநாமங்கள் வராஹ அவதாரத்தை பற்றியவை) சொல்லும் திருநாமங்கள் இந்த கைசிக புராணத்திற்கு தொடர்புடையவை.
பூமியில் மானிடர்களைப் படைக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய சமயத்தில், இரண்யாக்ஷன் என்ற அசுரன் பூமியை கடலுக்கடியில் ஒளித்து வைத்தான். பிரம்மா மகாவிஷ்ணுவிடம் சமுத்திரத்தில் அமிழ்ந்து இருக்கும் பூமியை வெளிக்கொண்டு வர பிரார்த்தனை செய்தார். மகாவிஷ்ணு பிரம்மாவின் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்ய, வராஹ அவதாரம் எடுத்தார். பகவான் வராஹ மூர்த்தியாக எழுந்தருளி ஹிரண்யாக்ஷன் என்ற அசுரனுடன் போரிட்டு அவனை வென்று, தண்ணீருக்குள் ஆழ்ந்து கிடக்கும் பூமியை வெளிக்கொணர்ந்து தர்மத்தை நிலை நிறுத்தினார்.
நீரில் இருந்து வெளிவந்த பூமாதேவித் தாயாரின் அச்சத்தைக் குறைத்து, அவளை அமைதிப்படுத்தி,, வராஹப்பெருமான் தன் மடியில் அமர்த்தினார், அப்போது தாயார் நம் பொருட்டு, “நம் குழந்தைகளாகிய இந்த பூமியின் பிரஜைகள் உய்வதற்கு வழி என்ன” என்று கேட்க பகவான் நம் மேல் உள்ள கருணையினால், “ தூய மலர்களைத் தூவி, வாயினால் பாடி, மனத்தினால் சிந்திக்க வேண்டும்” என்று சொல்கிறார். இதையே திருப்பாவை என்ற திவ்ய பிரபந்தந்தின் மூலம், பூமாதேவியின் அவதாரமான ஆண்டாள் நமக்கு கொடுக்கிறார்.
அதேபோல் நாம சங்கீர்த்தனம் மூலம் தன்னை அடையலாம், மற்றும் அதை கைசிக பண் கொண்டு தன் திருத்தலங்களில் கைசிக ஏகாதசி துவாதசி போன்ற சிறப்பு நாட்களில் தன் முன் பாடுவதால் அதை கேட்பவர்களையும் உய்யச் செய்யலாம் என்பதை நம்பாடுவான் என்பவனின் சரித்திரத்தை, கைசிக ஏகாதசியின் சிறப்பை பூமிப்பிராட்டியிடம் சொல்லும் கைசிக மஹாத்மியம் வராஹ புராணத்தில் உள்ளது.
வராஹ அவதார ஆழ்வார் பாசுரங்கள் சில
- ஞானப்பிரான் என்று நம்மாழ்வார் பெருமையுடன் பேசம் அவதாரம் வராஹ அவதாரம் – ஏனத் துருவாய் இடந்த பிரான், இருங் கற்பகம்சேர் வானத்தவர்க்கும் எல்லாதவர்க்கும் மற்று எல்லா எவர்க்கும் ஞானப் பிரானை – (திருவிருத்தம் 10.9 )
- பன்றியாய் அன்று பாரகங்கீண்ட பாழியான் ஆழியான் அருளே நன்று நானுய்ய – திருமங்கையாழ்வார் (பெரிய திருமொழி 1.1.4) – க்ருபை மிக்க பிரான்
- ஆதிமுன் ஏனமாகி அரணாய மூர்த்தி அது நம்மை ஆளும் அரசே (பெரிய திருமொழி 11.4.4) – ரக்ஷகன் – நம்மை காப்பாற்றும் பெருமாள்
- இருங் கற்பகம்சேர் வானத்தவர்க்கும் எல்லாதவர்க்கும் மற்று எல்லா எவர்க்கும் ஞானப் பிரானை – (திருவிருத்தம் 10.9 ) என்று தன்னுடைய முதல் பிரபந்தத்திலும், கோல மலர்ப்பாவைக்கு அன்பாகிய என் அன்பேயோ, நீல வரை இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்த தொப்ப, கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடைக் கொண்ட எந்தாய், நீலக் கடல் கடைந்தாய் உன்னை பெற்றினிப் போக்குவனோ? (திருவாய்மொழி 10.10.7) என்று தன்னுடைய கடைசிப் ப்ரபந்தத்தின் இறுதியிலும் பாடி நம்மாழ்வார், இவ்வுலகில் உள்ளவர்களுக்கும், மற்று எல்லா உலகத்தில் உள்ளவர்களுக்கும் ரக்ஷகன் என்றும், தனக்கும் மோக்ஷம் கொடுத்தவன் என்றும் நம்மாழ்வார் சிறப்பாக கூறும் வராக அவதாரம்.
- நம் சம்பிரதாயத்தில் நவவித சம்பந்தம் என்று பரமாத்மாவிற்கும் ஜீவாத்மாவிற்கும் உள்ள ஒன்பது விதமான சம்பந்தங்களை கூறுவார்கள். இங்கே நம்மாழ்வார் தந்தை பிள்ளை உறவை வராஹ அவதாரத்தை கொண்டு சொல்லும் பாசுரங்கள். ஏனமாய் நிலங் கீண்ட என் அப்பன் !(திருவாய்மொழி, 5.5.6) என்றும், அப்பன் ஊன்றி இடந்து ஏயிற்றில் கொண்ட நாளே (திருவாய்மொழி, 7.4.3) என்றும் பாடி, அவனுக்கும் தனக்கும் உள்ள தந்தை-பிள்ளை உறவை எடுத்து சொல்லி வராஹ அவதாரத்தில் ரக்ஷகத்தின் பெருமையை / சிறப்பை நமக்கு சொல்வது சுவாமி நம்மாழ்வார்.
- எம்பெருமான் அசுரர்களுக்கு என்று சொல்லும் வார்த்தைகளை, ஸாத்விகர்கள் நேரடியாக எடுத்து கொள்ள இயலாது. திருவாய்மொழியில் (5.10.4) – “கள்ள வேடத்தைக் கொண்டுபோய்ப் புறம் புக்க வாறும், கலந்து அசுரரை உள்ளம் பேதம் செய்திட்டு உயிருண்ட உபாயங்களும்,” என்று சொன்னதும், “திண்கழற் கால் அசுரருக்குத் தீங்கிழைக்கும் திருமாலை‘ (திருவாய்மொழி 3.5.2) – என்று சொன்னதும் அதற்கு உதாரணங்கள். இரண்டாவது உதாரணத்தில் தீங்கிழைக்கும் என்று சொல்லும்போது, தீங்கு என்பதை கனவிலும் நினைக்காத திருமகளையும் சேர்த்து சொல்வது, பிராட்டியும் எம்பெருமானோடு சேர்ந்து தீங்கிழைக்க திருவுள்ளம் கொள்ளும் அளவிற்க்கு அசுரர்கள் தீமைகளைச் செய்கின்றனராம்.
- ஆனால் வராஹ அவதாரத்தில் சொன்ன வார்த்தைகள் மேலே சொன்னவை போல் அல்ல. அவை எம்பெருமான், பிராட்டி சொன்ன வார்த்தைகள். மேலும் பிரளய காலத்தில், பூமிப் பிராட்டியை காப்பாற்றி, அவளின் மனக்கிலேசத்தை / துயரங்களை குறைக்க முற்படும் போது, எம்பெருமான் அருளிய வார்த்தைகள். ஆகவே அவை மிக நம்பத்தகுந்த வார்த்தைகள்.
- “பாம்பணையார்க்கும் தம் பாம்பு போல் நாவுமிரண்டுளவாய்த்து ” (நாச்சியார் திருமொழி 10.3), மற்றும் “செம்மை யுடைய திருவரங்கர் தாம்பணித்த மெய்ம்மைப் பெருவார்த்தை விட்டுசித்தர் கேட்டிருப்பர்” (நாச்சியார் திருமொழி, 11.10) என்பவை பிரிவில் ஊடலில் பேசும் வார்த்தைகள். அவை போல் இல்லாமல், “பார்வண்ண மடமங்கை பத்தர்” (திருநெடுந்தாண்டகம் 18) என்று சேர்ந்து இருக்கும் போது பேசும் சத்திய வார்த்தைகள் போல் இருக்கும் வராஹனின் வார்த்தைகள்.
- வராஹ அவதாரத்தில் தமக்கு சொன்ன வார்த்தைகளில் இருந்து மாற மாட்டார் என்று பூமிதேவியின் அம்சமாகவே எழுந்தருளிய நம் ஆண்டாள், நாச்சியார் திருமொழி (11.8) “பாசி தூர்த்துக் கிடந்த பார்மகட்குப் பண்டொருநாள், மாசுடம்பில் நீர்வார மானமிலாப் பன்றியாம் தேசுடைய தேவர் திருவரங்கச் செல்வனார், பேசி யிருப்பனகள் பேர்க்கவும் பேராவே” பாடலும் இங்கு அவசியம். வராஹ அவதாரத்தில் அவர் கூறிய வார்த்தைகளைத் தன் நெஞ்சில் இருந்து பெயர்க்க முடியாதவை என்று ஆண்டாள் கூறுகிறார்.
ஆக வராஹ அவதாரம் எடுத்து சகல லோகப் பிதாவான விஷ்ணு, சகல லோக மாதாவான பூமாதேவியை ரக்ஷித்தபோது, பூமாதேவி, பூமியிலுள்ள மக்கள் சம்சாரபந்தம் என்ற கடலிலிருந்து கரை ஏற இருக்கும் உபாயங்களை அருளுமாறு கேட்க, பகவான் தன்னைப் பாடி மகிழ்ச்சி அடையச்செய்வது என்ற ஒரு உபாயத்தை, நம்பாடுவான் என்கிற பரம பக்தனின் சரிதையைக் கூறி மெய்ப்பிக்கிறான். அதுவே கைசிக மாகாத்மியமாகும்.
பூமிபிராட்டியார் பல உபாயங்களை கேட்ட போதிலும் வராஹப்பெருமாள் தன் திருநாம வைபவங்களை ‘பாடி‘ என்று ஒரேயொரு உபாயத்தை சொன்னதை நன்றாக நினைவில் கொண்டு, பின்னால் திருப்பாவை என்ற ப்ரபந்தந்தை ஆண்டாள் மூலம் இந்த கீத ரூபமான உபாயத்தை பல இடங்களில் சொல்லி, நமக்கு புரிய வைக்கிறார்.
- பாற்கடலுள் பையத் துயின்ற பரமனடி பாடி (2)
- ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி (3)
- தூமலர் தூவித் தொழுது வாயினால் பாடி (5)
- நாராயணன்மூர்த்தி கேசவனைப் பாடவும் (7)
- பாவாய் எழுந்திராய் பாடிப் (8)
- முற்றம் புகுந்து முகில்வண்ணன் பேர்பாட (11)
- மனத்துக்கு இனியானைப் பாடவும் (12)
- கிள்ளிக் களைந்தானைக் கீர்த்திமை பாடி (13)
- பங்கயக் கண்ணானைப் பாட (14)
- மாற்றாரை மாற்றழிக்க வல்லானை மாயனைப் பாட (15)
- தூயோமாய் வந்தோம் துயில்எழப் பாட (16)
- பந்துஆர் விரலிஉன் மைத்துனன் பேர் பாட (18)
- திருத்தக்க செல்வமும் சேவகமும் யாம் பாடி (25)
- கூடாரை வெல்லும்சீர் கோவிந்தா உந்தன்னைப் பாடிப் (28)
வராஹப்பெருமாள், பூமிப்பிராட்டியாருக்கு கைசிக மஹாத்மியத்தை உபதேசித்ததே கைசிக ஏகாதசி அன்று நடந்தது என்று சொல்வார்கள் உண்டு, அதற்கான குறிப்புகள் எங்கு உள்ளன என்று பார்க்கவேண்டும்..
கைசிக மஹாத்மியம்
வராஹ புராணத்தில் ஸ்ரீ வராஹப் பெருமான் பூமிப் பிராட்டியாரிடம் நம்பாடுவான் பக்தியை சிலாகித்து சொன்ன பகுதியை கைசிக மகாத்மியம் என்று அழைக்கிறோம், கைசிக புராணம் என்பது பிற்பாடு வந்த பெயர். திருக்குறுங்குடிக் கோயிலில் குடி கொண்டுள்ள நம்பிப்பெருமாள் மீது பக்திகொண்ட பாணர் குலத்தைச் சேர்ந்த நம்பாடுவான் என்ற பக்தரின் இறைப்பற்றைக் கூறுவதுதான் கைசிக ஏகாதசி புராணம்.
பெரிய பெருமாளும், பெரிய பிராட்டியாரும் தாலாட்டி வளர்த்த ஶ்ரீபராசர பட்டர் என்னும் ஆசார்யர், ஶ்ரீராமானுஜர் மற்றும் எம்பாருக்குப் பின்னர் ஶ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தின் தலைமை ஏற்ற மஹான், சுமார் 900 ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்தவர். வடமொழி வராஹ புராணத்தில் கைசிக மகாத்மியம் பற்றி சொல்லும் பகுதி 92 சுலோகங்கள் கொண்டது. இதனைப் பட்டர் தமிழில் கைசிகப் புராண உரை என்னும் நூலாக எழுதியுள்ளார். கைசிக புராணம் உரைத்த மேன்மையில் மகிழ்ந்த அரங்கன் அவருக்குக் கோவில் மரியாதைகள் அளித்துக் கெளரவிக்குமாறு நியமித்தார் (அந்தப் பிரம்ம ரத மரியாதை தான் இன்றும் அவர் வம்சத்தாருக்கு வழங்கப்படுகிறது).
நிகழ்ச்சி
இந்த கைசிக புராணம், திருக்குறுங்குடி என்ற திவ்யதேசத்தில் நடைபெற்றது. மிக பெரிய உருவமாக வராஹ அவதாரம் எடுத்த திருமால் தனது நாயகியுடன் இத்தலத்தில் தங்கி, தனது அச்சந்தரும் வராஹ உருவத்தைக் குறுகச் செய்தமையால் இத்தலம் குறுங்குடி ஆனது. “பெருங்கேழலார் தம் பெருங்கண்மலர் புண்டரீகம் நம்மேல் ஒருங்கே பிறழவைத்தார்” (திருவிருத்தம் 45) என்ற நம்மாழ்வார் பாசுரம் இங்கே நினைவில் கொள்ளவேண்டியது.
திருக்குறுங்குடி என்னும் இத்திவ்யத் தேசத்தில் நின்ற நம்பி, கிடந்த நம்பி, இருந்த நம்பி, மலைமேல் நம்பி, பூர்ண நம்பி ஆகிய திருப்பெயர்களுடன் வெவ்வேறு நிலைகளில் எம்பெருமான் திகழ்கிறார்.
திருக்குறுங்குடி நம்பியின் அம்சமாக நம்மாழ்வார் அவதரித்தார். எனவே இத்தலத்தில், நம்மாழ்வாருக்குத் தனி சன்னதி இல்லை. இந்த கோவில் திருமங்கையாழ்வார் கட்டியது என்றும் இராமாயண காலத்தில் ராமரும், லட்சுமணரும், வானரப் படைகளுடன், ராவணனுடன் போர் புரிவதற்காகத் தங்கிய இடம் இந்த மலை என்று கூறப்படுகிறது. திருவாலித்திருநகரில் பிறந்து பல தலங்கள் சென்று பரந்தாமனைப் பாடிய திருமங்கை ஆழ்வார் இங்கு வந்து முக்தியடைந்தார்.
நம்பாடுவான்
வராஹ புராணத்தில் ‘பாடுவான்’ என்றுதான் குறிப்பு இருக்கிறது. ‘நம்பெருமாள்’, ‘நம்மாழ்வார்’ ‘நம்பிள்ளை’ ‘நஞ்ஜீயர்’ வரிசையில் பாடுவானை, ‘நம்-பாடுவான்’ என்று முதல் முதலில் பராசர பட்டர் தான் அழைத்துள்ளார். நம்பாடுவான் பாணர் குலத்தில் திருக்குறுங்குடி மலை அடிவாரத்தில் உள்ள முனி எனும் ஊரில் பிறந்து பக்தியில் திளைத்து திருக்குறுங்குடி நம்பியை போற்றி, அவரின் கல்யாண குணங்களை தினமும் விடிகாலையில் யாழை (வீணை) மீட்டி பண் இசைத்துப் பாடுவான். இவனது பெருமையும், பிரதி பலன் கருதாமல் செய்த பக்தியையும், வராஹ பெருமாள் பூமிபிராட்டியிடம் சொல்கிறார்.
கலியுகத்தில் பக்தி செய்ய நாம சங்கீர்த்தனமே சிறந்த வழி என்று சொல்லப்படுகிறது. திருப்பாணாழ்வார் என்ற ஆழ்வாரும், பாணர் குலத்தில் உதித்தவர், அவர் கையிலும் இசை வாத்தியம் இருக்கும்.
பிரம்ம ராக்ஷசன்
நம்பாடுவான், ஒரு கார்த்திகை மாதம் வளர்பிறை ஏகாதசி அன்று இரவு எல்லோரும் உறங்கி கொண்டு இருக்கும் இரண்டாவது ஜாமத்தில், அழகிய நம்பியை திருப்பள்ளி எழுப்பவேண்டி பாட தன்னுடைய வீணையுடன் கிளம்பினான். காட்டுவழியே வரும் வழியில் அவனை பிரம்ம ராக்ஷசன் ஒருவன் பிடித்துக்கொண்டான். பிரம்ம ராக்ஷசன் மிகவும் பலமோடும், நம்பாடுவான் சக்தி இல்லாதவனாகவும் இருந்தார்கள். பிரம்ம ராக்ஷசன் தான் பசியோடு இருப்பதாகவும், நம்பாடுவானை உணவாக சாப்பிடப் போவதாக கூறினான். நம்பாடுவான் பலம் இல்லாதால் வீரத்தை வெளிப்படுத்த முடியவில்லை. அவன் ப்ராஹ்மணன் இல்லாதால், ஒரு மந்திரம் சொல்லி தப்பிக்க முடியவில்லை. ஆகவே, பெருமாள் மேல் பாரத்தை போட்டுவிட்டு, இனிமையாக பேசுகிறான்.
நம்பாடுவான், “என் உடல் உனக்கு உணவாகும் என்றால் அதைவிட வேறு என்ன மகிழ்ச்சி எனக்கு இருக்க முடியும்?” நான் ஏகாதசி விரதம் இருக்கிறேன். சிற்றம் சிறு காலை அழகிய நம்பியை, சேவித்து விட்டு என் விரதத்தை முடித்துக்கொண்டு வருகிறேன்; அதன்பின் நான்முகன் உனக்கும் எனக்கும் எழுதியபடி, என்னை உணவாகக் கொள்ளலாம்” என்று கூற அதை ராக்ஷசன் நம்ப மறுக்கிறான். பிரம்ம ராக்ஷசன், நம்பாடுவானை பார்த்து “நிகரில் அவன்புகழ் பாடி யிளைப்பிலம்“, (திருவாய்மொழி 1.7.10) என்று பத்து ஆண்டுகளாக நம்பியை பாடி வருவதாகவும், ஆனால் தான் பத்து நாட்களாக உணவு உண்ணவில்லை என்கிறான். நம்பாடுவான் தான் பெருமாளுக்கு ஒரு விரதம் இருப்பதாகவும், அதற்கு தடங்கல் வராமல் பிரம்ம ராக்ஷசன் தான் காப்பற்ற வேண்டும் என்று வேண்டினான். பிரம்ம ராக்ஷசன், நம்பாடுவான் தப்பி சென்றுவிடுவான் என்றும் அதற்காக பொய் சொல்கிறான் என்றும் சொல்லி அவனை விடுவதாக இல்லை.
அதற்கு நம்பாடுவான் தான் பாணர் வகுப்பைச் சேர்ந்த பரம பக்தன். பரமாத்மாவைப் பற்றி ஞானம் உள்ளதால், உயரிய பிறவிக்கான ஞானம் தன்னிடம் உள்ளது என்று நம்பாடுவான் சொன்னான். தான் பொய் சொல்வதில்லை என்றும், தான் திரும்பி வராவிட்டால் அடையப்போகும் நரகங்களைச் சொல்லி்ப், பயங்கரமான சத்தியங்களைச் செய்துவிட்டுப் போவதாக பதினெட்டு விதமான சத்தியங்களைச் சொல்லி அனுமதிக்குமாறு நம்பாடுவான் பிரம்ம ராக்ஷசனிடம் மன்றாடுகிறான்.
கைசிக புராணத்தில் தர்ம ரீதியாக கடமைகளைச் சரிவர ஆற்றாமையால் விளயும் 18 பாவங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.
பதினெட்டு சத்தியங்கள்
நம்பாடுவான் பிரம்மராக்ஷசனிடம் தான் திரும்பி வருவதாக உறுதிமொழி கூறும்போது அவ்வாறு செய்யாவிட்டால் தான் பாவம் செய்தவனாகி நரகம் அடைவதாகக் கூறினான். அவன் பதினெட்டு வகைப் பாவங்களைப் பற்றிக் கூறுகிறான்.
- 1) கொடுத்த சத்தியத்தை மீறுதல்.
- 2) மன்மதன் அம்புக்கு அகப்பட்டு, மற்ற பெண்களை நாடும் பாவத்தை அடைதல்
- 3) தனக்கும் உடன் உண்போனுக்கும் உணவில் ஏற்றத்தாழ்வு காட்டுவது.
- 4) பிராமணனுக்கு பூமி தானம் பண்ணி அதனைத் திரும்பப் பெறுவது.
- 5) அழகுள்ள பெண்ணை இளமையில் மணந்து அனுபவித்து, பின்பு அவள் மீது குற்றம் சுமத்திக் கைவிடுவது.
- 6) அமாவாசை அன்று தர்ப்பண ரூபத்தில் பித்ரு சிராத்தம் செய்து அன்று பெண்ணுடன் கூடி சுகம் அனுபவித்தல்
- 7) அன்னத்தை நன்றாக உண்டுவிட்டு, உணவிட்டவனை கருணை இல்லாமல் நிந்திப்பது
- 8) ஒருவனுக்குத் தன் பெண்ணைத் திருமணம் செய்விப்பதாகக் கூறி, அவ்வாறு செய்யாதது.
- 9) ஷஷ்டி, அஷ்டமி, அமாவாசை, சதுர்த்தசி நாட்களில் ஸ்நானம் செய்யாமல் உண்பது.
- 10) கொடுக்கிறேன் என்று வாக்களித்து விட்டு அதன்படி தானம் செய்யாதிருத்தல்.
- 11) தனக்கு மிகுந்த உதவி செய்த நண்பன் மனைவியை வசீகரிப்பதால் உண்டாகும் பாவம்
- 12) குரு பத்தினியையும், மன்னன் மனைவியையும் காமபரவசனாகிப் புணர்தல்.
- 13) இரண்டு மனைவியரை விவாகம் செய்து கொண்டு ஒருத்தியிடம் அன்பு கொண்டு, மற்றவளைத் புறக்கணித்தல் .
- 14) கற்புக்கரசியான தன் மனைவியை இளமையில் தவிக்க விடுதல்.
- 15) தாகத்துடன் வரும் பசுக்கூட்டத்தைத் தண்ணீர் குடிக்க விடாமல் தடுத்தல்.
- 16) பிரம்மஹத்தி, மத்யபானம், விரதபங்கம் என்று ஒன்றைச் செய்தவனுக்குப் பெரியோர் இடும் சாபம்.
- 17) வாசுதேவனை விட்டு இதர தேவதைகளை ஆராதிக்கிறார்களோ, அதனால் தாழ்ந்த நிலை அடைகிறார்களோ அதே நிலை தானும் அடைதல்.
- 18) எல்லோருக்கும் ஆத்மாகவும், அந்தர்யாமியாகவும் இருந்து, மோக்ஷம் அளிக்க வல்லவரான, ஸ்ரீமந்நாராயணனோடு, கர்மங்களால் வசப்படும் மற்ற தேவதைகளைச் சமமாக நினைத்தல். “காணிலும் உருப் பொலார், செவிக்கினாத கீர்த்தியார், பேணிலும் வரம் தர மிடுக்கிலாத தேவரை” என்று திருமழிசை ஆழ்வார் சொன்ன திருச்சந்தவிருத்த (69) பாடலை இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம்.
கடைசியாக “நான் திரும்ப வரவில்லை என்றால் வாசுதேவனை விட்டு மற்ற தேவதைகளை வணங்குபவர்களுக்கு என்ன கதி கிடைக்குமோ, நாராயணனை மற்ற தேவதைகளோடு சமமாக நினைப்பவர்கள் பாவத்தை நான் அடையக்கடவது” என்று சத்தியம் செய்ய அவனது விஷ்ணு பக்தியைக் கண்டு பிரம்ம ராக்ஷசன் அவனை வணங்கி, விரைவாக விரதத்தை முடித்து திரும்பி வா என்று அனுப்பி வைக்கிறான்.
நம்பியிடம் பாடுதல்
நம்பாடுவான் மகிழ்ச்சியோடு, சம்சாரத்தில் இருந்து விடுபட்ட ஒரு முக்தாத்மாவைப் போல், பெருமாள் கோவிலுக்கு சென்று மிக மிக உருக்கமாக பாடினான். நம்பாடுவான் அந்த நாள் வழக்கத்தின் படி கோவிலுக்கு வெளியே நின்று பாடுவதை வழக்கமாக கொண்டவன். இவ்வளவு காலமும் நம்பியை எப்பவாவது தரிசிக்க முடியும் என நம்பிக்கையோடு இருந்தாகவும், இதுதான் தன் கடைசி நாள் என்றும் எப்பவும் பாடும் பாட்டை ரொம்பவே உருக்கமாப் பாடினான்.
திருக்குறுங்குடி நம்பி, நம்பாடுவான் என்ற தன் பக்தனை நன்றாக கடாக்ஷிப்பதற்காக தன் எதிரில் இருந்த கொடிமரத்தினை சற்று தள்ளி இருக்க சொன்னதாகவும் அதன்படி, கொடிமரம் இந்த கோவிலில் பெருமாள் சந்நிதிக்கு நேர் எதிரில் இல்லாமல் சற்று தள்ளியே இருப்பதை இன்றும் நாம் காணலாம். நம்பாடுவானும் நம்பியை நன்றாக தரிசித்தான்.
இறுதியில் ஒரு கைசிகப்பண்ணைப் பாடினான். ஏகாதசி விரதத்தை முடித்துவிட்டு, நம்பியைச் சேவித்துவிட்டு தனக்கு பாரமாக உள்ள தன் உடல் நீங்கப்போகிறது என்ற மகிழ்ச்சியோடு பிரம்ம ராக்ஷசனைத் தேடி விரைவாக திரும்பி வந்து கொண்டு இருந்தான். வரும் சமயத்தில் அவனை சோதிக்கும் வகையில், ஒரு வழிப்போக்கன், அவன் முன்னே தோன்றி “இந்த வழியில் ராக்ஷசன் இருக்கிறான், அவன் விபீஷ்ணனைப் போல் தர்மவான் இல்லை, வேறு வழியில் செல்” என்று சொல்ல, “சத்தியத்திலிருந்து தவறுவதற்கு உயிர் போவதே மேல்” என்று நம்பாடுவான் சொல்ல, அந்த வழிப்போக்கன், அவன் உறுதியைக் கண்டு மகிழ்ந்து, நம்பாடுவானுக்கும் பிரம்மராக்ஷசனுக்கும் வரும் ஆபத்துகள் நீங்க அருள்புரிந்து மறைகிறான். இந்த மஹாத்மியத்தை அருளிக்கொண்டு இருந்த வராஹப் பெருமாள், தாயாரிடம், ‘ மஹாவராஹ: ஸ்புட பத்ம லோசன;‘ என்றும் ‘புருஷ புஷ்கரேக்ஷ்ண:” என்றும் சொல்லும்படி தானே வழிப்போக்கனாக சென்றதாக பூமிதேவியிடம் சொன்னார்.
பிரம்ம ராக்ஷசனின் கதை
நம்பாடுவான் பிரம்ம ராக்ஷசனை தேடி வந்து, தான் சர்வேஸ்வரனான, மஹாவிஷ்ணுவான, திருக்குறுங்குடி நம்பியிடம் பாடி அவரை உகக்கவைத்து விட்டு தன்னுடைய விரதத்தை முடித்து விட்டதாகவும், தன்னை அப்போதே சாப்பிடலாம்” என்று கூற பிரம்ம ராக்ஷசன் மெதுவாக இவனிடம் பேச்சு கொடுக்கிறான். விஷ்ணுவின் முன், அன்று பாடிய பாடல்களின் பலன்களை தனக்கு கொடுத்து விட்டு அவன் உயிருடன் செல்லலாம் என்று சொல்கிறான். நம்பாடுவான் கீதபலனை தர மறுத்து முன்பு சொன்னதைப்போல தன்னை உணவாக கொள்ள சொன்னான். பிரம்ம ராக்ஷசன் மெதுவாக, முழு பலனையும் தரவேண்டாம் என்றும், பாதி பலனையாவது தந்து நம்பாடுவானை உயிருடன் செல்ல வேண்டினான். மீண்டும் நம்பாடுவான் மறுத்தான். அதற்கு ராக்ஷசன், கடைசியாக கைசிக ராகத்தில் பாடிய பாட்டில் பலனையாவது தனக்குத் தந்து, நம்பாடுவானை மனைவி குழந்தைகளுடன் சென்று வாழ அனுமதி தருவதாக சொன்னான்.
அப்போதும் நம்பாடுவான் மறுத்ததால், ராக்ஷசன், இவன் உயிரைவிட சத்தியத்தை பெரிதாக மதிக்கிறான் என்றும், விஷ்ணுவின் முன் பாடிய பாடல்களின் பலன்களையும் அறிந்து இருக்கிறான் என்றும், அவனிடம் மிகவும் மரியாதையுடன் பேசினான். பிரம்ம ராக்ஷசன், நம்பாடுவானிடம் அந்த இறுதிப்பாடலின் பலனை அவனுக்கு தந்து, அவனுடைய பாவங்களை நீக்கி ராக்ஷச ஜென்மத்தை போக்க வேண்டுமென அவனிடம் சரணாகதி அடைகிறான். நம்பாடுவான் எப்படி இந்த மாதிரி பிரம்ம ராக்ஷசன் ஆனான் என்று கேட்க ராக்ஷஸன் தன் கதையைச் சொல்கிறான்
பூர்வ ஜென்மத்தில், சோமசர்மன் என்ற அந்தணனாக பிறந்து, ஒரு யாகம் செய்ததை சொன்னான். செல்வம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் யாகத்தை தொடங்கியதால், வயிற்றில் சூல நோய் வந்தது என்றான். யாகம் முடிக்கப்படாமலே ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு தான் இறந்ததாக சொன்னான். அந்த யாக தோஷத்தினால் தான் ராக்ஷசன் ஆனதாக தெரிவித்தான். வராஹப் பெருமாள், தான் விபீஷணனுக்கு சரணாகதி அளித்ததைப் போல், நம்பாடுவான் ராக்ஷஸனுக்கு சரணாகதி அளித்ததாக பூமி பிராட்டியாரிடம் கூறுகிறார். நம்பாடுவான் தான் கைசிக ராகத்தில் அன்று இரவு திருக்குறுங்குடி நம்பியின் முன் பாடிய கைசிகப் பண்ணின் புண்ணிய பலத்தைத் தந்தான். (கீதபலன்) பிரம்ம ராக்ஷசன், ராக்ஷச பிறவி நீங்கி நல்ல பிறவியில் பிறந்து, தனக்கு பல்லாண்டு பாடி, பரமபதம் அடைந்ததாக வராஹ பெருமாள் பூமி தேவியிடம் கூறினார். இப்படி நம்பாடுவான் பிரம்மராக்ஷசனை வீடுபேறு அடைய வைத்தான். நம்பாடுவானும் பலகாலம் திருக்குறுங்குடி பெருமாள் கோயிலில் உள்ள திருமாலுக்கு பாடி சேவை செய்து, பின்பு அவன் திருவடி சேர்ந்ததான் என்றும் வராக பெருமாள் கூறுகிறார்.
ஆக, பிரம்மரக்ஷஸ் (சோமசர்மா என்னும் அந்தணர்) ஆனவன் , நம்பாடுவான் என்று எம்பெருமானாரால் போற்றப்பட்ட, பரம பாகவத பக்தானான, சண்டாள சாதியில் பிறந்தவரிடம் சரணமடைந்து நாம சங்கீர்த்தன பெருமையால் வீடுபேறு அடைத்தான்.
நாம் அறிய வேண்டியவை
எம்பெருமானின் நாமசமகீர்த்தனம் மோக்ஷத்திற்கு வழி.
மேற்கூறிய 18 பாவங்கள் ஒன்றைவிட மற்றொன்று அதிகபாவம் உடையது.
பாவங்கள் அனைத்திலும் மிகக்கொடுமையானது ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் இதர தேவர்களையும் சமமாக நினைப்பதே ஆகும். மேற்படி பாவங்களை அறிவாளிகள் உணர்ந்து விலக்க வேண்டும் என்பதே வராஹ புராணத்தின் உள்ள கைசிக புராணத்தின் சாரமாகும்.
ஶ்ரீமந்நாராயணனுக்கு மேலான தெய்வம் ஒன்றில்லை; அவரை வணங்காமல் மற்ற தேவதைகளை வணங்குவோரும், அவரை மற்ற தெய்வங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பேசுவோரும் கொடிய பாவம் செய்தவர்களாய் நரகத்தை அடைவார்கள் என்று நம்பாடுவான் சத்தியம் செய்வதை இங்கே காணலாம்
தூய்மையான பக்தியுடன் எவனொருவன் மஹா விஷ்ணுவிடம் சரணாகதி அடைகிறானோ அவனே ஸ்ரீவைஷ்ணவன். சரணடைந்த பின் எக்குலத்தவராயினும் அவனிடம் குல வித்தியாசம் பார்க்கக் கூடாது என்பது ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் அடிப்படை சித்தாந்தம். திருப்பாணாழ்வார், நம்பாடுவான் வாழ்க்கை வரலாற்றில் இது மிக அழகாக எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது.
வராஹப் பெருமாள், நமக்கு நம்பாடுவான் மற்றும் பிரம்மராக்ஷசன் மூலம், ஒருவருடைய பிறப்பு ஜாதி என்பவை வெறும் உடல் ரீதியானவையே தவிர, முக்கியமானவை பக்தியும், சத்தியங்களுக்கு கட்டுப்படுவதே ஆகும் என்று உணர்த்துகிறார்.
கடவுள் பக்தி, தர்மங்களுக்கு கட்டுப்பட்டு வாழ்வது, மற்றும் இவ்வுலக வாழ்வை துறக்க சித்தமாக இருப்பது ஆகியவை முக்கியம்.
பிராமண குடியில் பிறந்து அற்ப வாழ்க்கை வாழ்ந்தால் ஒரு ராக்ஷஸ பிறவி கிட்டும் . தாழ் குடியில் பிறப்பினும் இறை நம்பிக்கை கொண்டால் தன்னையும் உயர்த்தி பல ராக்ஷசர்கள் போன்ற கேவல ஜன்மங்களையும் கடைத்தேற்ற வழி உண்டாகும்.
மோக்ஷத்தை அடைவதற்கு, ஜாதி ஒரு தடை இல்லை.
விரதம்
கைசிக ஏகாதசி அன்று விரதம் இருந்து, துவாதசி அன்று அதிகாலை கைசிக புராணம் பாராயணம் செய்யுங்கள்.
மஹாவிஷ்ணுவின் ஆணைப்படி எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள பாவ செயல்களும், ஏகாதசி தினத்தன்று உணவு தானியங்களில் ஒளிந்து கொள்ளும். அதனால் மோக்ஷ ஆசை உள்ளவர்கள் அன்றைய தினம் உணவு உண்ண மாட்டார்கள். தண்ணீரும் அருந்தாமல் நிர்ஜல விரதம் இருப்பவர்களும் உண்டு. ஏகாதசி அன்று சூரிய உதயத்தின் போது தொடங்கும் இந்த விரதம், அடுத்த நாள் (துவாதசி) காலை சூரிய உதயம் போது முடிவுறும். துவாதசி அன்று குளித்து எம்பெருமானை வணங்கி துளசி தீர்த்தம் பருகி விரதத்தை முடித்து கொள்ள வேண்டும்.
இந்த நாள் முழுவதும், மஹாவிஷ்ணுவின் சிந்தனையுடன், அவரின் ஸ்லோகங்கள், சரித்திரங்கள், மற்றும் அவர் பற்றிய பாடல்கள் இவற்றில் நேரத்தை செலுத்த வேண்டும்.
பலன்கள்
வராஹப் பெருமாள் தாயாரிடம், வராக புராணத்தில், தங்களுடைய கல்யாண குணங்களையும் சரித்திரங்களையும் யார் ஒருவர் பாடுகிறாரோ, அவர் பாடும்போது அதில் உள்ள ஒவ்வொரு அக்ஷரத்திற்கும், ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஸ்வர்கத்தில் இருப்பார்கள் என்று சொல்லி நம்பாடுவானை புகழ்கிறார்.
அப்படி ஸ்வர்கத்தில் இருக்கும் போது, அங்குள்ள எல்லோரையும்விட அழகுள்ளவனாகவும், பெருமாள் தாயாரை மறக்காதவனாகவும் நம்பாடுவான் இருப்பான் என்றும், சொர்கத்திற்கு தலைவனான இந்திரன் தன்னுடைய வஜ்ராயுதத்துடன் வந்து வணங்குவான் என்றும் பெருமாள் சொல்கிறார்.
அப்படி இந்திரன் வணங்கும் போதும், பெருமாள் தாயாரை மறக்காமல் நம்பாடுவான் அவர்களுக்கு உண்டான சேவைகளை செய்து கொண்டு இருப்பான் என்றும் கூறுகிறார்.
அப்படி தம்மை பற்றி பாடிக்கொண்டும் அதனை அங்குள்ள மற்றவர்களும் கேட்கும்படி செய்வதால், நம்பாடுவானை ஸ்வர்கத்தில் இருந்து பரமபத்திற்கு அழைத்து வந்து தனக்காகவே எப்போதும் பாடி கொண்டு இருக்கும்படி செய்ததாக வராகப் பெருமான் சொல்கிறார்.
எவர் ஒருவர், கைசிக பண்ணில் பக்தியுடன், பெருமாள் சன்னதியில் பாடுகிறாரோ, அவர் தன்னை அண்டி வந்தவர்களை காப்பாறுவார்.
யார் ஒருவன், கார்த்திகை மாத சுக்ல பக்ஷ துவாதசி அன்று கைசிக புராணம் பெருமாள் முன்பாக படிக்கிறானோ அவனும், அதை கேட்பவர்களும், “சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டு” என்று, வராஹப் பெருமாளுக்கு பல்லாண்டு படுவதாக அவரே சொல்லி அந்த மஹாத்மியத்தை முடித்து வைத்தார்.
அப்பேற்பட்ட கைசிக மகாத்மியத்தை பெருமாள் முன் சொல்கின்றவனும் அதை கேட்கின்றவர்கள் யாவரும் வைகுந்தத்தையும் அடைவர் என்று பூமி பிராட்டிக்கு வராஹ பெருமாளே சொன்ன சத்தியம் இது.
ஏகாதசி விரதம் இருப்பவர்களுக்கு கிடைக்கும் பலன்கள் என்று கீழே சொல்லப்பட்டவை பல புராணங்களில் உள்ளதாக கூறுவார்கள். அதேபோல் ஒவ்வொரு மாதம் வரும் ஏகாதசிக்கும் ஒரு சில சிறப்பு பலன்களும் இருக்கும் என்பார்கள்; அவைகளில் சில இதில் அடக்கம்.
- சமமான பலன்கள்
- அஸ்வமேத யாகம் செய்த பலன்
- ஸ்னானம் செய்யும் பலன்கள்
- காசியில் கங்கையில்,
- நைமிஸாரண்ய காட்டில்,
- புஷ்கரம் குளத்தில்
- சாளக்ராமக் கற்கள் கிடைக்கும் கண்டகி நதியில்
- கோதாவரி நதியில் திங்கட்கிழமையும் பௌர்ணமியும் சேர்ந்த அன்று குரு பகவான் சிம்ம ராசியில் சஞ்சாரிக்கும் போது
- குருக்ஷேத்திரத்தில் சூரிய கிரகணம் அன்று குளித்தல்
- இந்த பூமியை அதன் காடுகள் சமுத்திரங்களோடு தானம் கொடுத்ததற்கு ஒப்பானது.
- ஒரு பசுவை அதன் கன்றோடு, அவை உண்ண தேவையான உணவோடு தானமாக கொடுப்பதற்கு சமம்.
- மேன்மையான பலன்கள்
- வேத சாஸ்திரங்களை படிப்பதை காட்டிலும் பலன் வாய்ந்தது .
- நவரத்தினங்களை பகவானுக்கு சமர்ப்பிப்பதை காட்டிலும் உத்தமமானது.
- நீங்குபவை
- இந்த ஜென்ம மற்றும் முந்தய ஜென்ம பாவங்கள்
- ப்ரம்மஹத்தி தோஷம்
- புத்திர தோஷம்
- பேய் மற்றும் ப்ரும்ம ராக்ஷசர்களால் ஏற்படும் தொந்தரவுகள்
- எதிர்காலத்தில் பிறப்பின்றி வைகுண்டம் சேரலாம்
- யமராஜனும் சித்திரகுப்தரும் அண்ட மாட்டார்கள்.
- ஒருவரின் மூதாதையர்கள் ஸ்வர்க்கத்திற்கு முன்னேறுவார்கள்.
- தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், பன்னகர்களும்,நாகர்களும் போற்றுவார்கள்.
இப்பொழுது கைசிக ஏகாதசி விழா
திருக்குறுங்குடியில்
திருக்குறுங்குடியில் ஶ்ரீவைஷ்ணவநம்பிக்குத் திருமஞ்சனம். இரவு 10 மணியிலிருந்து, காலை 2 மணி வரை, வைஷ்ணவ நம்பிக்கு முன்னால் கைசிக மஹாத்மியம் நாடகமாக நடத்தப்படும். கைசிக துவாதசி அன்று இரவு பெருமாள் கருட சேவை.
திரு அரங்கத்தில்
முன்பே சொன்னதுபோல், பராசர பட்டர், அரங்கநாதன் முன்பு கைசிக புராணத்தை வாசித்தார். அந்த வழக்கம் இன்றும் அவரது சந்ததியரால் தொடர்ந்து கடைபிடிக்கப்படுகிறது. திருவரங்கத்தில் கைசிக ஏகாதசி அன்று நம்பெருமாளுக்குத் திருமஞ்சனம், இரவு 9 மணிக்கு மேல் அர்ச்சுன மண்டபத்தில் நம்பெருமாளுக்கு 365 வஸ்திரங்கள் சாற்றப்படுகின்றன. இரவு 12 மணிக்கு மேல் பராசர / வேதவியாச பட்டர் வம்சத்தில் வந்த ஆசார்ய ஸ்வாமி கைசிகபுராணம் வாசிப்பார்.அதை கேட்போர் நற்கதி அடைய வேண்டுவார். அவர் வாசித்து முடிந்ததும் அவரைக் கோவில் மரியாதைகளுடன் பிரம்ம ரதத்தில் அமரவைத்து உத்திர வீதிகளில் வலம் வந்து அவர் திருமாளிகையில் விட்டு வருவார்கள். கைசிக துவாதசி அன்று அதிகாலை அர்ச்சுன மண்டபத்திலிருந்து புறப்பட்டு, சரியாக 5.45மணிக்கு மேலப்படியேறி ஆஸ்தானம் சென்று சேர்வார். இதற்கு “கற்பூரப் படியேற்ற சேவை” என்று பெயர்.
மற்ற விஷ்ணு கோவில்களில்
மற்ற திவ்யதேசங்களில், பெருமாள் / விஷ்ணு கோவில்களில், கைசிக ஏகாதசி சாயங்காலம் அல்லது துவாதசி விடியற்காலை கைசிக புராணம் வாசிக்கப்பட்டு விமர்சையாக கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.
தொடர்பான சில பாசுரங்கள்
அமர ஓர் அங்கம் ஆறும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதித்
தமர்களில் தலைவராய சாதி-அந்தணர்களேலும்
நுமர்களைப் பழிப்பர்ஆகில், நொடிப்பது ஓர்அளவில் ஆங்கே
அவர்கள் தாம் புலையர் போலும்; அரங்க மா நகருளானே!’ (திருமாலை 43)
தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் எழுதியது. இதன் அர்த்தம்,நான்கு வேதங்கள், அவைகளை விளக்க உதவும் ஆறு அங்கங்களையும் மனப்பாடம் செய்து, அவற்றின் பொருள்களையும் நன்றாக அறிந்து, போற்றப்படும் பிராமணர்களாக இருந்தாலும், அடியவர்களை அவர்கள் குலத்தைக் கொண்டு குறை கூறினால், அவர்கள் அந்தணர்களாகவே இருந்தாலும் தாழ்ந்த குலத்தை சேர்ந்தவர்களாக கருதப்படுவர்.
அடுத்தது,
குலந்தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழ்இழிந்து எத்தனை
நலந்தான் இலாத சண்டாள சண்டாளர்கள் ஆகிலும்
வலந்தாங்கு சக்கரத்து அண்ணல் மணிவண்ணற்கு ஆள் என்று உள்
கலந்தார் அடியார் தம்மடியார் எம் அடிகளே.’ (திருவாய்மொழி 3.7.9)
இது நம்மாழ்வாரால் இயற்றப்பட்டது. நான்கு குலங்களிலும் தாழ்த்தப்பட்டு மிகவும் இழிவாகக் கருதப்பட்டு தாழ்ந்த குல சண்டாளர்களுக்கும் சண்டாளர்களாக இருப்பினும், அவர்கள் வலப்புறத்தில் சக்கரத்தைத் தாங்கி நிற்கும் மணிவண்ணனான திருமாலின் அடியார்களாகில் அவர்களுக்கு அடியவர்களாக இருப்போம் என்கிறார்.
இன்னொரு பாசுரத்தில் நம்மாழ்வார் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று,
பயிலும் சுடரொளி மூர்த்தியைப் பங்கயக் கண்ணனை,
பயில இனியநம் பாற்கடல் சேர்ந்த பரமனை,
பயிலும் திருவுடை யார்யவ ரேலும் அவர்க்கண்டீர்,
பயிலும் பிறப்பிடை தோற்றெம்மை யாளும் பரமரே (திருவாய்மொழி 3.7.1)
என்ற பாசுரத்தில் பெருமாளுக்கு சேவை செய்யும் யாராகிலும், அவர்களே தனக்கு இந்த பிறவியிலும், இனிவரும் பிறவிகளிலும் தலைவர் ஆவார் என்கிறார்.
முடிவுரை
இன்னும் பல பாசுரங்கள், பற்பல வராஹனின் பெருமைகள், பல வராக திருத்தலங்கள், பல ஸ்தோத்திரங்கள், இந்த வலைப்பதிவினில் விட்டு போயிருக்கலாம். இது ஒரு சிறு முயற்சியே.
இந்த கைசிக ஏகாதசி மஹாத்மியம் வராஹ புராணத்தில் சொல்லப்பட்ட முக்கியமான கருத்து ஆகும். இதேபோல் இன்னொரு தலைப்பில் மீண்டும் சந்திப்போம். நன்றி.
Kuda Thisai mudiyai
இந்த வலைப்பதிவினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி
As the saying goes ” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Emberumaan / Perumal. In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Perumal on him and in the subsequent eleven hymns, Azhwaar was preaching his experiences with Paramathma. After Azhwaar realised that people did not follow his preaching, he denounced such people. They pleaded Azhwaar with many excuses. Azhwaar responded by asking them to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”; Azhwaar asked them to follow Sri Krishna by stating ‘katrinam meitha kazhalinai panimin‘, and took them along to Thiruvarangan, by mentioning ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”.
In spite of above, people did not follow Azhwaar’s preaching, he decided to leave us and started to sing about the great help graced by Periyaperumaal to him in the next ten hymns. We discussed the first of these hymns, which is the fifteenth paasuram, ‘Meiyerke Meiyanaagum‘. In that hymn, Azhwaar stated that Permal does all the things, for those who show truthful devotion to him; He also protects those who do things related to devotion which are not really truthful, but could be classified as truthful; He lets down those who are not even doing false devotion as mentioned above. In the next hymn, “soodhanaai kalvanaai“, Azhwaar mentioned that he himself was a thief and a fraud, who got entangled with the beauty of the eyes of the other women and fell in deep pits. Azhwaar confirmed that Periyaperumal used His beauty to correct him and diverted all his love and affection towards Him. In the next hymn, “Virumbi nindru“, azhwaar stated that previously he did not use his hands to pray, mouth to say prayers or heart to devote himself to Perumal. Perumal used His soft and sweet beauty to melt the hardened heart of Azhwaar.
Initially, Azhwaar was happy about the opportunity he got to have the dharsan of Thiruvarangan, who is without any peer, ruling the entire kingdom and that happiness caused continuous tears from his eyes. With tears, he could not enjoy the dharsan continuously. So Azhwaar was worried and frustrated at himself in not making use of the opportunity offered to him and hence he called himself as a sinner in the next hymn, “ini thirai thivalai“.
Now let us go into the next hymn.
Thirumaalai Nineteenth Hymn
Kuda thisai mudiyai vaithu, guna thisai paadham neeti, vada thisai pinbu kaati, then thisai Ilangai nokki, kadal nira kadavul endhai, aravanai thuyilumaa kandu, udal enaku urugu maalo en seygen ulagatheere (Thirumaali 19)
In the last hymn, Azhwaar mentioned how his eyes were filled with tears while having dharsan of Periyaperumal. In this hymn, Azhwaar said that his whole body, including the eyes, was getting melted and enquired people around him about what he should do to be like themselves, as they seemed to be strong even after the dharsan. In the first two lines Azhwaar mentioned which melted him that way.
Emberumaan created celestial upper world for those (Devargal) who had done more good things. Similarly Perumal created this lower world for the plants, animals and people like us, who have done both good and bad deeds (sins). Azhwaar understood and appreciated this creation of the two directions, top and bottom. But he did not realise the benefits of creating the other directions, north, south, east and west. After completing this hymn, Azhwaar understood the importance of these four directions. Perumal created the whole world for the people to live here, and He created the other four directions to keep and to attribute His parts of the body in each of the directions so that people living in these directions could get the dharsan of His beauty which would help them attain moksham.
Kuda Thisai Mudiyai Vaithu
Emberumaan has kept His Holy head with the crown in the direction of West, so that people living in the western direction could get the benefits of His dharsan of the holy head and attain Moksham. According to Azhwaar, the crown on His head, declares that He is King or the leader (Swami) of the whole world. Here we can recall the hymn in Thiruvaaimozhi (3.8.1), where Nammazhwaar states that He is the one who alone rules all the worlds. The hymn starts with “Mudiyaane“, referring to His Crown or His holy head.
Guna Thisai Paadham Neeti
In the same Thiruvaaimozhi hymn (3.8.1) Swami Nammazhwaar said “moovulagum thozhudhethum seer adiyaane“, meaning, “He with holy feet, is the one who is prayed and glorified by all those living in all the worlds”. In the same way, Thondaradipodiazhwaar said that Periyaperumal has extended His holy feet, essential for all to get abode, in the eastern direction. Azhwaar used the word ‘extended’ instead of ‘kept’ to highlight that His holy feet extended in the eastern direction till Thiru Mandankudi, the home town of Azhwaar and captivated him. Thirupaanazhwaar had also mentioned such extension of His feet, in his Amalanaadhipiraan, as “thiru kamala paadham vandhu en kannil ullana okinradhey” meaning that the holy lotus feet extended till Azhwaar’s eyes, who was then in Uraiyoor.
Since Perumal does not have the principle of blessing only those who are good and letting down those who are not good, His holy feet has the speciality of attracting both good and bad people and getting obeisances from them both. Even what was said earlier, that He lets down people, with reference to “poyyarke poyyanaagum“, is also in a way doing good to them, as He stops them doing further sins in this life.
Alavandaar, one of the achaaryars, used to have dharsan of Periyaperumal only from the eastern direction, the direction of the holy feet. He also used to quote that he would not take a place by the side of His holy crown, the western direction, as it was the place for Dhuryodhanan, the evil Kaurava of Mahabharatham.
When we discuss about His holy feet, we recall what Vendantha Desikan, another achaaryar has mentioned in his Padhuka Sahasram. He mentioned that Lord Rama could have done all the deeds in Ramayana, by Himself alone like Mathsya, Koorma, Varaaha and Nrusimha incarnations; but He made Himself into Bharatha, Lakshmana and Chatrugna so that He could do the prayers to His own feet, like everyone else. Had He done the same thing, by Himself, the world would have laughed at Him; so He came to this world as Bharatha and did the same.
Namperumal, Utsavar of Srirangam is Sri Rama, Chakravarthi Thirumagan. He is the same deity, worshipped by the kings of Ikshvaaku dynasty. He is also the same, gifted by Sri Rama during His coronation to Vibishnan (Rama Pattabhishekam). Therefore Sri Rama, Srirangam Ranganathar (Periyaperumal) and Namperumal are Sriman Narayana. Parasara Bhattar, one of our achaaryars, raised a question whether it is appropriate for Him to do prayers to Himself and clarified, since He alone knows His glories which is not a familiar territory for others, did not appoint anyone else to do prayers on His behalf and enjoys doing the same by Himself. And by doing this, Perumal is enjoying His own beauty, according to Parasara Bhattar.
Vada Thisai Pinbu Kaati
Since the northern direction is abundant with many scholars and experts in Sanskrit but less exposed to Tamil and ignorant about the compassionate hymns of Azhwaars, Periyaperumal had to reserve the best of His beauties, that is His backside, for them. His backside beauty would render them speechless. It is often hailed by Azhwaars and Acharyaars that Perumal’s beauty of the backside is exceptional than His frontside. Pillai Perumal Iyengar in his Kovilanthaadhi, mentioned that Azhagiyamanavaalan, or Sriranganathan had other names, like, ‘munnilum pin azhagiya perumal’ meaning, He is more beautiful from the backside, than His frontside and ‘aabharanathirku azhagu kodukkum perumaal‘, meaning that the jewellery gets additional beauty, when worn by Him. The devotees hail “munnilum pin azhagiya perumaal vazhiyave“, meaning, the prayers for the perumal whose beauty of the backside is superior to the front side.
Namperumal, in Srirangam temple, has a beautiful ambience. Namperumal, the Utsava moorthy, is beautiful Himself, His backside is much more gorgeous or glorious than His front side (Munnilum pin azhagiya perumal) and He starts looking the other sides. In front is Garudan, the gigantic bird , sitting politely; on His both sides are the beautiful Ubhaya naachimaargal, (Sri Devi and Bhoo Devi Thayars); behind Him Azhagiya Manavaalan Himself, (moolavar), reclining on Ananthaazhwaan, the five headed snake. With all that beautiful settings starting from Himself and in all directions, Namperumal would not feel satisfied, according to Bhattar. He keeps on bettering His beauty to attract and grace more of devotees.
Nampillai, one of our acharyaars,, had a disciple by name, Pinbazhagiya Perumal Jeeyar also known as Pinbazhagaraam Perumal Jeeyar. He was captivated so much by the extreme beauty of Emperuman’s backside (Thiruvarangam, Namperumal), he changed his name as above. He wrote the book on Guruparamparai, highlighted the life histories of our Azhwaars and Acharyaars. He, even though a monastic, served Nampillai, a family person, much similar to Nanjeeyar (monastic) who served Bhattar. He delivered a very valuable message to our tradition, the importance of taking care of the physical health/care of his acharyar / teacher. (both Bhattar and Nampillai were family people).
The commentator has given a specific explanation for the northern direction. Here the commentator says that Perumal has shown his backside for the benefit of people who are living in the northern direction whereas for the other direction the explanation does not include the people. The reason may be that the people from the northern directions are tougher than people from other directions.
Then Thisai Ilangai Nokki
Azhwaar stated that He placed His holy parts of His body in the three directions, North, East and West to nullify the uselessness of these directions, but the fact that He is looking at the Southern direction is to get rid of His fault of not accompanying Vibhishnan after the Rama’s coronation (Pattabishekam) during Ramayana days. Azhwaar said that what He did for the other three directions is a help or grace to those living in those directions, but what He did for the Southern direction alone is a help to Himself. Now let us look what other Azhwaars talk about the southern direction.
Kulasekara Azhwaar said “then thisai nokki palli kollum”, (Perumal Thirumozhi 1.10), meaning that Periyaperumal is in a reclining position facing south. We can reason that Periyaperumal is facing the south direction, because it is where Vibishanan, His beloved devotee was living.
Periyazhwaar, in his Periyazhwaar Thirumozhi, (4.9.2) stated that Periyaperumal is facing the south, only for Vibhishnan, as “mannudaiya Vibidanarkaai madhil Ilangai thisai nokki malar kann vaitha, ennudaiya Thiruvarangar’, meaning that after destroying Vibhishnan’s enemies, and giving the kingdom back to him, Thiruvarangan is enjoying and looking towards Sri Lanka in the southern direction, only for the sake of Vibishanan. The commentator added that it was like a mother getting happiness on feeding a child by observing the joy in the child’s face.
Next let us see what Thirumangai Azhwaar sang about Vibhishnan. Before that we need to understand how much of affection that Sri Rama had for Sugreevan. Before Rama-Ravana War in Lanka, Sugreevan, could not tolerate seeing ten crowns on the ten heads of Ravana and Rama not having any on His holy head. Suddenly, without bothering about anything, Sugreevan, the king of monkeys, lunged towards Ravana and snatched the ten crowns of Ravana in a matter of seconds and submitted them on the Holy feet of Rama. A worried Rama reacted by advising Sugreeva that he should not do such hasty actions without proper planning or thinking. Rama continued that He might not know what he would do, in case something happened to Sugreevan. Rama said that having Seetha, Lakshmanan, Bharathan and Sathrugnan would not render any use to Him, without Sugreevan alive as He considered Sugreevan as dear as these people. Rama’s final set of words, compared His affection towards Sugreevan to that of Seetha, Bharathan, Lakshmanan and Chatrugnan. Such was the affection that Rama had for Sugreevan. (Yudha Kaantam, 41.4)
Now let us look at how much affection Rama had for Vibhishnan. This is also from Yudha Kaantam, but before Rama and his army reached Lanka. Vibhishnan was against Ravana’s actions and left Lanka, with all his wealth and decided to surrender to Rama. He reached the Indian Coast, where Rama was camping. Sugreevan, stopped Vibhishnan from meeting Rama and recommended to Rama that Vibhishnan had come from their enemy’s camp and should not be given protection. Sugreevan stressed that he with his army would pull out from Rama’s camp, if Rama agreed to shelter Vibhishnan. Rama wanted to protect Vibhishnan, as how a cow would give priority to the calf born on that day in protecting, as to the older calves. Rama went on to say that he would provide shelter to Vibhishnan even if Sugreevan and his army left Him. Later Sugreevan changed his mind and supported Rama’s decision. Thirumangai Azhwaar used this in his Periya Thirumozhi (6.8.5) “selva Vibidanaruku veraaga nallanai” , meaning Perumal had so much affection towards Vibhishnan. Vibhishnan left all his wealth in Lanka and came empty handed, but Azhwaar says that he was full of Vaishnavasree, possessing the wealth of devotion towards Rama, in the word “selva‘. Thondaradipodi Azhwaar stated in this hymn that Perumal is facing south, only for that Vibhishnan, who was so dear to Him.
We can enjoy the different verbs used by Azhwaar for the four directions. For western direction, he used the word KEPT, for east , the word “EXTENDED”, for the North, the word “SHOWED” and for south, Azhwaar used the word “LOOKING”, which suggests an intentional and continuous action from Perumal whereas the words used for other directions are more passive and a representation of one time action.
In this world there are only seven Divyadesams out of 106, where Perumal faces southern direction. They are Srirangam, Thirumeyyam, Thiruchirupuliyur, Thiru Neeragam, Thiru Kaaragam, Thiru Vithuvakodu and Thiru Kaatkarai.
Kadal Nira Kadavul
Nithyasooris are waiting and desirous to have the dharsan of Paramathma all the times. Such is the glory of Paramathma. But here, Azhwaar says that Paramathma is waiting in Thiruvarangam, to get one devotee or Jeevathmaa. Sea has a quality of removing the fatigue of those who watch it. Similarly Periyaperumal also removes the fatigues of those who have the dharsan of Him. So Azhwaar called Him here, as Kadal nira kadavul, meaning that Perumal has the same colour of sea. The word Kadavul, means beyond, and hence Azhwaar says that the colour may be same as sea, but He is Beyond Everything.
Endhai
Perumal displayed His entire beauty to Azhwaar, that made Azhwaar to surrender to Him totally. So Azhwaar used the word “endhai“, to mean Him as Father. Azhwaar also questioned why should someone repair the old well, when the new well is ready for use. In this example, Azhwaar pointed himself as new well and the nithyasoories as the old well. The nithyasoories surrendered totally and serving Him all the times, because Perumal displayed His beauty to them. This happened long, long ago, whereas the recent addition was Thondaradipodi Azhwaar as seen in this hymn. Azhwaar also mentioned that he was in the lowest place among His devotees and if he can be corrected by Perumal by showing His beauty, according to Azhwaar, everyone else could get moksham by having a dharsan of His beauty. Nammazhwaar in his Thiruvaaimozhi (3.3.4), mentioned “Easan vaanavarku enban, endraal adhu desamo Thiruvenkadathaanuku, neesanen nirai onrum illen en kann paasam vaitha param sudar sothike” meaning that Perumal had shown love and affection towards Azhwaar, who considered himself to be lowly and meritless.
Aravanai Thuyiluma Kandu
‘Aravanai Thuyiluma Kandu‘ talks about the reclining state of Periyaperumal on the multiheaded snake. The commentator compares this with a priceless gem being fixed on a very expensive golden cot and concludes by saying that after reclining on Aadhiseshan, Periyaperumal’s beauty had enhanced from the perspective of His devotees.
Udal Enakku Urugumaalo
Azhwaar stated that it was not a wonder, if a knowledgeable devotee or Jeevathmaa who could appreciate and enjoy the form of Periyaperumal, melting physically and mentally. But he was wondering how it (melting of body and heart) could happen to him, when he did not have the knowledge to enjoy the beauty of Periyaperumaal. When those people who came along with him told that it did not happen to them, Azhwaar reiterated by stating “enakku’, meaning that it was only for himself.
Ramanujar mentioned in Saranagathi Gatyam,(12) “bhagawat swaroopa thirodhaanakareem” meaning it is jeevathmaa’s body (or eye) that prevents the sight of Paramathma’s swaroopam; however, when it is sighted, the body of the jeevathmaa is broken or melted. The reason for the jeevathmaa in not realising the swaroopam of the Athma is because of the association of the body with Athma, according to Brahmasoothram (3.2.5). The commentator states that it is really a wonder, when the body or the eyes, which is part of the body, which prevents the sight of Athma in the first place, gets broken or melted when it sees the Athma without hiding the Athma.
En Seygen Ulagatheere
When a river overflows and water crossing the banks of a river, people who are protecting the banks would give up and ask for help. Thondaradipodi Azhwaar was in such a state when his mind and body started melting after having the dharsan of Periyaperumal, and he called out for help from people who had dharsan with Azhwaar but remained without any change in their body or mind. Azhwaar was asking them to give him a suggestion on how they were able to be like a stone without any melting of their body or heart.
First Azhwaar thought of seeking help from other Azhwaars, but they had already melted. It was like going from a leaking boat to enter into a broken boat. Then Azhwaar thought of asking Perumal Himself, but Perumal would become proud in melting Azhwaar and Azhwaar did not want to be the reason for making Perumal proud. And those are the reasons why Azhwaar was asking for help from people who were strong, even after having had the dharsann of Periyaperumal, and asking them a small portion of any such medicine that kept them strong.
Let us catch up again in the next hymn, thanks
திருமாலை குடதிசை முடியை
To Read this in English, please click here, thanks
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து நம் போன்றவர்கள், பல காரணங்களை சொல்லியபொழுது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார்.
அப்படியும் நாம் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் நம்மை விட்டு, பெருமாள் தனக்கு செய்த மிக பெரிய நன்மைகளை / உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். அதில் முதலில் நாம் பார்த்தது ‘மெய்யற்கே மெய்யனாகும்’ என்ற பதினைந்தாவது பாசுரம். அந்த பாசுரத்தில், பரமாத்மாவான பெருமாள், உண்மையாக பக்தி கொண்டவர்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் அருள் செய்கிறான்; உண்மை என்று சொல்லக்கூடிய பொய்யான பக்தி செய்பவர்களை கூட காப்பாற்றி வருகிறான்; அப்படி பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான் என்றார். அடுத்து, தான் கள்வனாகவும், சூதனாகவும் இருந்து, பிற மாந்தர்களின் கயல்விழிகளில் அகப்பட்டு குப்புற வீழ்ந்த தன்னை, தன்னுடைய திருமேனி அழகினால் திருத்தி, அவன் மேல் அன்பு பெருகும்படி செய்ததை “சூதனாய் கள்வனாய்” என்ற பதினாறாவது பாடலில் தெரிவித்தார். அடுத்த பாசுரத்தில், முற்காலத்தில், தான் விரும்பி நின்று பெருமாளை முக்கரணங்களால் தொழுதது இல்லை என்றும் இரும்புபோல் கடினமான தன் நெஞ்சத்தை, கரும்புபோன்ற பெரியபெருமாளின் அழகை கொண்டு திருத்தினார் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தன்னுடைய கண்கள் ஆனந்தம் பெற்று மகிழ்ந்தன என்று பாடினார். அதனால் வந்த ஆனந்த கண்ணீர், ஒரு சுவர் போல் மறைக்க, பெருமாளை முழுமையாக ரசிக்கமுடியவில்லையே என்றும், ஐயோ! இக்கண்ணீர் கண்களை மறைத்து எம்பெருமானை இடைவிடாது தரிசிக்க முடியாமல் செய்கின்றதே என்று கவலையுற்று இனி திரை பாசுரத்தில், தான் பெரும் பாவம் செய்ததாக எண்ணி தன்னையே வெறுத்துக் கொண்டார்.
இனி அடுத்த பாசுரம்.
திருமாலை- பத்தொன்பதாம் பாசுரம்
குடதிசை முடியை வைத்துக் குணதிசைப் பாதம் நீட்டி, வடதிசை பின்பு காட்டித் தென்திசை இலங்கை நோக்கி, கடல்நிறக் கடவுள் எந்தை அரவணைத் துயிலு மாகண்டு, உடல் எனக்கு உருகு மாலோ என் செய்கேன் உலகத்தீரே. (திருமாலை 19 )
கண் கலங்கியதை சென்ற பாசுரத்தில் சொன்னார், இந்த பாசுரத்தில், அக்கண்களைத் தாங்குகின்ற மொத்த உடலும் கட்டு குலைந்து உருகுகின்றதே, என்ன செய்வேன் என்று கடைசி இரண்டு அடிகளில் சொல்கிறார். முதல் இரண்டு அடிகளில் தம்மை உருக்கியது எது என்று சொல்கிறார்.
பெருமாள், புண்ணியங்கள் நிறைய செய்த தேவர்களுக்காக வானுலகத்தை (மேல் உலகம்) படைத்தார். புண்ணியங்களும், பாவங்களும் கலந்து செய்யும் மனிதர்கள், விலங்குகள், தாவரங்கள் வாழ்வதற்காக பூமியை (கீழ் உலகம்) படைத்தார். இப்படி மேல் கீழ் என்ற இரு திசைகளுக்கு பயன் உள்ளதை ஆழ்வார் உணர்ந்தார். ஆனால் கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு தெற்கு போன்ற நான்கு திசைகளுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று நினைத்தார். இந்த பாடலுக்குப் பிறகு அவைகளின் பயனை உணர்ந்து கொண்டார். மனிதர்களுக்கு படைத்த இந்த உலகத்தில், அவர்களை உய்விப்பதற்கும் உதவ வேண்டும் என்று இந்த திசைகளை படைத்து, அவை ஒவ்வொன்றிலும் தன்னுடைய ஒவ்வொரு அவயவங்களை வைத்து அவர்கள் அதன் அழகினைப் பார்த்து பலன் பெறட்டும் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.
குட திசை முடியை வைத்து
மேற்கு திசையில் (குடதிசை) உள்ளவர்கள் வாழும்படி அதாவது, அங்குள்ளவர்கள் பயன் அடையும்படியும், தானே இந்த பூலோகத்திற்கு (உபயவிபூதி ) நாயகன் அல்லது தலைமை வகிப்பவன் அல்லது ஸ்வாமியாக இருக்கும் தன்மை உடையவன் என்று சொல்லும்படியாகவும் தன்னுடைய திரு அபிஷேகத்தை (கீரிடம்) உடைய திருமுடியை மேற்கு பக்கம் வைத்து உள்ளான் என்று ஆழ்வார் பாடுகிறார். நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழி 3.8.1 ல், எல்லா உலகுக்கும் தனிக்கோல் செலுத்துபவன் என்று சொல்லும்படி கிடக்கிறான் என்பதை (முடியானே … என்று கிடக்கும் ) இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம்.
குண திசை பாதம் நீட்டி
அதே திருவாய்மொழி பாடலில் (3.8.1), ‘மூவுலகும் தொழுதேத்தும் சீர் அடியானே,’ என்று நம்மாழ்வார் சொன்னபடி, எல்லா உலகங்களும் வாழ்ச்சி பெறுவதற்கு விஷயமான தனது திருவடிகளை கிழக்குப் பக்கம் (குணதிசை) நீட்டிவைத்து உள்ளார் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் கூறுகிறார். நீட்டி என்று சொன்னதால், திருவடிகளை கிழக்குப் பக்கம் உள்ள ஆழ்வாரின் ஊரான மண்டங்குடி வரை நீட்டி தன்னை வசீகரித்ததைச் சொல்கிறார். இதையே அமலனாதிபிரான் என்ற பிரபந்தத்தின் முதல் பாடலில், திருப்பாணாழ்வார், “திருக்கமலபாதம் வந்து என் கண்ணில் உள்ளன ஒக்கின்றதே‘ என்று சொன்னதும், அந்த ஆழ்வார் இருந்த உறையூர் வரை திருப்பாதங்கள் நீண்டன என்ற பொருளிலே சொல்லப்படுகிறது.
பெருமாள், குணமுள்ளவர்களை வாழ்விப்பது, குணமற்றவர்களை கைவிடுவது என்ற கொள்கை இல்லாதவர் ஆகையால், குணவான்களோடு, துஷ்டர்களும் வந்து பணிந்து போற்றக்கூடிய திருவடிகளை பெற்றவர் என்பது சிறப்பு. “பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும்” என்று மேலே, பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான் என்று சொன்னது கூட, இந்த பிறவியில், அவர்கள் பாவம் செய்வதை நிறுத்தி, அவர்களுக்கும் நன்மையே செய்து விடுவது என்பதை இங்கு கருத்தில் கொள்ளலாம்.
ஆளவந்தார் என்ற ஆச்சார்யர் எப்பொழுதும் கிழக்கு பக்கம் எழுந்தருளி, எம்பெருமானின் திருவடி பக்கமே, பெரியபெருமாளை சேவிப்பார் என்றும், பெருமாளின் திருமுடி இருக்கும் மேற்கு திசையை துரியோதனன் பக்கம் என்று சொல்லி தவிர்ப்பதையும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும்.
திருவடிகளின் பெருமையைப் பற்றி பேசும் போது, வேதாந்த தேசிகன் என்ற இன்னொரு ஆச்சாரியார், தன்னுடைய பாதுகா சஹஸ்ரம் என்ற நூலில், கூறியதை பார்ப்போம். இராமன், மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராக, நரசிம்ம அவதாரங்களை போல் தான் ஒருவனாகவே அவதரித்து எல்லாம் செய்து இருக்கலாம். ஆனால், தானே, பரத, லக்ஷ்மண, சத்ருக்னனாக தன் கூடவே அவதரிக்க காரணம், எல்லோரும் விரும்பும் தன்னுடைய திருவடிகளை தானும் விரும்பி ஆராதனம் செய்ய விரும்பினார்; ஆனால் இந்த உலகம் பரிகசிக்குமே என்று தானே பரதனாக அவதரித்து அதனை செய்தார் என்று கூறுகிறார்.
ஸ்ரீரங்கம் நம்பெருமாளே, சக்ரவர்த்தி திருமகனான ஸ்ரீராமன் ஆவார்; இக்ஷ்வாகு குலத்தில் ஆராதிக்க பட்ட பெருமாளும் அவரே ஆவார். பட்டாபிஷேக சமயத்தில் விபீஷணனுக்கு பரிசளிக்கப்பட்டவரும் அவரே ஆவார். ஆக, ஸ்ரீ ராமன், ஸ்ரீரங்கம் பெருமாளான அரங்கநாதன், ஆகியவர்கள் எல்லோருமே ஸ்ரீமன் நாரயணனே. இப்படி, தன்னை தானே ஆராதித்துக்கொள்வது சரியா என்று கேட்டால், அதற்கு, தன்னுடைய பெருமை தனக்கு மட்டுமே தெரியும் என்பதாலும், அது மற்றவர்க்கு உரிய நிலமில்லை என்பதாலும், அதற்கு என்று தனியாக ஆள் வைக்காமல் தானே ஆராதனை செய்கிறார் என்று பட்டர் சொல்கிறார்.இவைகளை போல், அவரே தன்னுடைய அழகையும் ரசிக்கிறார் என்று பராசர பட்டர் என்னும் ஆச்சாரியார் சொல்கிறார்.
வட திசை பின்பு காட்டி
வடமொழி வல்லுநர்கள் நிறைந்த பகுதியாதலால் அங்கு ஆழ்வார்களின் கருணை நிறைந்த பாசுரங்கள் தெரியாதவர்கள் ஆகையால், அவர்களை திருத்துவதற்கு, தன்னுடைய முன்னழகை விட சிறந்ததான பின்னழகை பெரியபெருமாள் காட்டுகிறார் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். பிள்ளை பெருமாள் அய்யங்கார் எழுதிய கோவிலந்தாதி என்ற நூலில், அழகிய மணவாளன் என்னும் ரங்கநாதனுக்கு முன்னிலும் பின்னழகிய பெருமாள், ஆபரணத்துக்கு அழகு கொடுக்கும் பெருமாள் என்ற திருநாமங்களும் உண்டு என்று சொல்கிறார்.
உத்சவ மூர்த்தியான நம்பெருமாள், தன் முன்னழகையும், முன்னிலும் பின்னழகிய பெருமாள் என்று ஏத்தும்படி உள்ள தன் பின்னழகையும், எதிரே வீற்றுஇருக்கும் பெரியதிருவடியின் (கருடன்) வடிவத்தையும், இரண்டு பக்கங்களில் உள்ள உபய நாச்சிமார்களின் வடிவங்களையும், பின்னால் அரவணைமேல் பள்ளிகொண்ட பெரியபெருமாளின் அழகினையும் கண்டு ரசித்தும் அதில் திருப்தி கொள்ளாதவராக உள்ளார் என்ற பட்டர் சொற்களையும் நாம் இங்கு ஞாபகம் கொள்ளலாம். இப்படி தன்னுடைய அழகை மேலும் மேலும் மெருகூட்டி கொள்வது, மேலும் அதிகமான அடியார்களை கவர்வதற்கே ஆகும்.
நம்முடைய ஆச்சார்யார்களில் ஒருவரான, நம்பிள்ளையின் சிஷ்யர்களில் பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் என்று ஒருவர் உண்டு. இவர் பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். எம்பெருமானின் (திருஅரங்கம் நம்பெருமாள்) பின்னழகுக்கு அடிமை ஆகி தன் பெயரை இப்படி மாற்றிக் கொண்டதாக வரலாறு. அவர் குருபரம்பரை என்று நம்முடைய ஆழ்வார் ஆசார்யர்களின் சரித்திர விவரங்களை குறிப்பிட்டுள்ளார். எப்படி நம்ஜீயர் என்ற சன்யாசம் பெற்ற ஆச்சார்யார் பட்டர் என்ற ஆச்சார்யாருக்கு கைங்கர்யங்கள் செய்தாரோ அது போன்று சன்யாசியான பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் நம்பிள்ளை என்ற ஆச்சார்யார்க்கு கைங்கர்யங்கள் செய்தார். ஒரு ஆசார்யனின் திருமேனியில் ஒரு சிஷ்யனுக்கு முழுப் பற்றுதல் இருக்க வேண்டும் என்ற உயர்ந்த கருத்தை வெளிப்படுத்திய சிஷ்யர் ஆவார். பட்டர், நம்பிள்ளை இருவரும் க்ரஹஸ்தர்கள்.
அதேபோல், மற்ற திசைகளுக்கு இல்லாமல், வடக்கு திசைக்கு மட்டும், காட்டி என்று சொன்னதற்கு உரையாசிரியர், வடக்கு பக்கம் வாழ்பவர்களுக்கு என்று குறிப்பிட்டு சொல்லி உள்ளார், மற்ற திசைகளை சொல்லும் போது, அந்தந்த திசையை மட்டும் சொல்லி, அங்கு உள்ளவர்களுக்கு என்று உரையாசிரியர் குறிப்பிட்டு சொல்லவில்லை. இது மற்ற திசைகளை வாழ்பவர்களை விட இவர்கள் கடினமானவர்கள் என்ற கருத்தால் இருக்கலாம்.
தென் திசை இலங்கை நோக்கி
மற்ற மூன்று திசைகளிலும் அவயங்களை வைத்ததிற்கு காரணம், அந்த திசைகளின் பயனில்லாமையை நீக்குவதற்காக என்று சொன்ன ஆழ்வார், தெற்கு திசையை நோக்கி பார்ப்பது மட்டும் பெருமாள், தன்னுடைய குறை நீங்குவதற்காக என்று சொல்கிறார். மற்ற மூன்று திசைகளுக்கும் தன்னுடைய கருணையின் காரணமாகப் பிறர்க்கு செய்த உதவி என்றும், தெற்கு திசையில் செய்வது மட்டும், தான் விபீஷ்ணனுடன் இலங்கை செல்லாமையைக் கருதி பெருமாள் தானே தனக்கு செய்துகொண்ட உதவி என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.
தென்திசை நோக்கி பள்ளி கொள்ளும் (பெருமாள் திருமொழி 1.10) என்று குலசேகர ஆழ்வார் சொல்வதை நினைவில் கொண்டால் தனக்குப் பிரியமான விபீஷ்ணன் வாழும் திசையை நோக்கி கண்வளர்ந்து அருளுவதின் காரணம் தெரியும்.
பெரியாழ்வார் திருமொழியில் (4.9.2), விபீஷ்ணற்காகவே பெரியபெருமாள் தெற்கு நோக்கி உள்ளார் என்பதை பற்றி பெரியாழ்வார் சொன்ன வார்த்தைகள் “மன்னுடைய விபீடணற்காய் மதிளிலங்கைத் திசைநோக்கி மலர்கண் வைத்த, என்னுடைய திருவரங்கர் “. விபீஷ்ணனின் விரோதியை ஒழித்து, இலங்கை ராஜ்யத்தை அவனுக்கு கொடுத்து அதை அவன் நன்றாக ஆட்சி செய்வதைப் பார்த்தபடி பெரியபெருமாள் கண்வளர்ந்து இருப்பதை பெரியாழ்வார் சொல்கிறார். குழந்தைக்கு பால் கொடுத்தபடி, படுத்துக்கொண்டு அதன் முக மலர்ச்சியை கண்டு மகிழும் தாயைப் போலே இருக்கிறது என்று உரையாசிரியர் சொல்வது சிறப்பு.
அடுத்தது, திருமங்கையாழ்வார். அதற்கு முன், நாம் இராமனுக்கு சுக்ரீவன் மேல் எவ்வளவு அன்பு என்பதை பார்க்க வேண்டும். யுத்த காண்டத்தில், சுக்ரீவன், இராமரின் தலையில் கீரிடம் இல்லாமல் இருப்பதை பார்த்தும், அதே சமயத்தில் இராவணனின் பத்து தலைகளிலும் பத்து கிரீடங்கள் இருப்பதைக்கண்டு பொறுக்காமலும், உடனே எதையும் சிந்தனை செய்யாமல், பாய்ந்து இராவணனின் தலைகளில் உள்ள அத்தனை கீரிடங்களையும் பறித்து இராமனின் காலடியில் கொண்டு சமர்ப்பித்தான். அதற்கு இராமன், சுக்ரீவனைப் பார்த்து கவலையுடன், இப்படி ஆபத்தான காரியங்கள் செய்யும் போது, அவனுக்கு ஏதாவது நடந்து இருந்தால், தான் என்ன செய்வது, தனக்கு சீதா, பரதன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் என்று பலர் இருந்து என்ன பயன் என்று வருந்துவது வால்மீகி ராமாயணத்தில் (யுத்த காண்டம், 41.4) சொல்லப்படுகிறது. இவர்களுக்கு இணையாக சுக்ரீவனும் சொல்லப்படுவதே இராமனின் சுக்ரீவனிடத்தில் இருந்த பேரன்புக்கு எடுத்துக்காட்டு.
இப்போது இராமனுக்கு விபீஷ்ணனின் மேல் எவ்வளவு அன்பு என்பதை பார்ப்போம். விபீஷ்ணன் இலங்கையை விட்டு விலகி, இராமனிடம் சரணாகதி அடைய வரும்போது, முதலில் சுக்ரீவன் அவர்களை தடுத்து வைத்து, இராமனிடம், அவர்கள் எதிரிகளிடம் இருந்து வந்தவர்கள், அவர்களுக்கு அடைக்கலம் தரக்கூடாது என்று வாதிடுகிறான். அதற்கு இராமன் மறுப்பு தெரிவித்தபோது, சுக்ரீவன் அவர்களை சேர்த்தாலே, தானும் தன் படைகளான வானர சேனையும் இராமனை விட்டு விலகிவிடுவோம் என்று சுக்ரீவன் சொன்னான். இராமன், விபீஷ்ணனை அன்று ஈன்ற கன்று போல கொண்டு, வானர சேனையும், சுக்ரீவனும் தன்னை விட்டு விலகினாலும், தாம் ஒருபோதும் விபீஷ்ணனை கைவிடமாட்டோம் என்று, முன்பு ஈன்ற கன்று போல உள்ள சுக்ரீவனிடம் சொன்னார். சுக்ரீவனும் மனம் மாறி இராமன் சொன்னதை ஆதரித்தான் என்பது சரித்திரத்தின் தொடர்ச்சி. பெரியபெருமாள் இவ்வளவு பரிவு கொண்ட விபீஷ்ணன் என்பதை திருமங்கை ஆழ்வார் பெரிய திருமொழியில், (6.8.5) “செல்வ விபீடணற்கு வேறாக நல்லானை” என்றார். அத்தகைய விபீஷ்ணனனை நோக்கி கண்வளர்ந்து அருளுகிறார் என்பது தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் இந்த பாடலில் சொன்னது.
மேற்கு திசையில் (குட ) முடியை வைத்து என்றும், கிழக்கு திசையில் (குண) பாதம் நீட்டி என்றும் வடக்கு திசையில் பின்பு காட்டி என்றும் சொன்ன ஆழ்வார் தெற்கு திசையில் மட்டும் நோக்கி என்று பெருமானுடைய விருப்பமாக சொல்கிறார். அதாவது, வைத்து, நீட்டி மற்றும் காட்டி என்பவை ஒருமுறை செய்தால் போதுமானது, ஆனால், நோக்கி என்பது தொடர்ந்து செய்து கொண்டுஇருக்கும் என்ற பொருளைத் தருவது. நோக்கி என்பதன் மூலமும் எம்பெருமானுக்கு விபீஷ்ணன் மேல் உள்ள பரிவு தெரிகிறது.
இவ்வுலகத்தில் உள்ள 106 திவ்யதேசங்களில் தெற்கு நோக்கிய திருமுகம் 7 திவ்யதேசங்கள் மட்டுமே. அவை ஸ்ரீரங்கம், திருமெய்யம், திருசிறுபுலியூர், திருநீரகம், திருகாரகம், திருவித்துவக்கோடு, திருக்காட்கரை.
கடல் நிற கடவுள்
நித்யஸூரிகள் எப்பொழுதும் ஆசைப்படும் வடிவு பரமாத்மா ஆகும். அப்படிப்பட்ட பரமாத்மா, ஏதாவது ஒரு ஜீவாத்மா கிடைப்பானா என்று காத்துகொண்டு இருப்பதை ஆழ்வார் இங்கு கூறுகிறார். கடல், தன்னைக் கண்டவர்கள் களைப்பை போக்கும் தன்மை உள்ளது. அதேபோல், பெருமாளின் திருமேனியும் கண்டுகளிப்பவர்களின் களைப்பை போக்குவதால், ஆழ்வார், கடல் நிறக் கடவுள் என்கிறார். கடலை , நிறத்திற்கு ஒப்பாக கூறலாமே அன்றி, பெருமாள் திருமேனி, அதையெல்லாம் கடந்து இருப்பதால், கடவுள் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.
எந்தை
இந்த வடிவழகைக் காட்டி ஆட்கொண்ட பெருமான் என்பதை, எந்தை என்று சொன்னார். புதிய கிணறு சரியாக உள்ள நிலையில் பழைய கிணறை தூர் வார்வது எதற்காக என்று ஆழ்வார் கேட்கிறார். புதிய கிணறு என்று ஆழ்வார், பெருமான் தன்னை தன்னுடைய வடிவழகை காட்டி ஆட்கொண்டதை சொல்கிறார். பழைய கிணறு என்று ஆழ்வார், நித்யஸூரிகளை பெருமான் தன்னுடைய வடிவழகை காட்டி ஏற்றுக்கொண்டதை சொல்வது. தாழ்வுக்கு எல்லையாக உள்ள தன்னை பெருமாள் அழகை காட்டி திருத்திய பின், வேறு ஒருவரையும் சொல்ல வேண்டாம் என்பது ஆழ்வாரின் கருத்து. நம்மாழ்வார் சொன்ன திருவாய்மொழியில் (3.3.4) “ஈசன் வானவர்க்கு என்பான், என்றால் அது தேசமோ திருவேங்கடத்தானுக்கு, நீசனேன் நிறைவொன்றும் இல்லேன் என் கண் பாசம் வைத்த பரம் சுடர் சோதிக்கே” என்ற பாடல் இங்கு மேற்கோளாக சொல்லப்படுகிறது.
அரவணைத் துயிலுமா கண்டு
மிக சிறந்த இரத்தினத்தை மிக விலை உயர்ந்த தங்க கட்டிலில் பொருத்தினால் எப்படி இருக்குமோ அது போல் பெரியபெருமான் வடிவழகு ஆதிசேஷன் மேல் சாய்ந்த பின் மேலும் ஒப்பற்றதாகிறது.
உடல் எனக்கு உருகு மாலோ
ஆதிசேஷன் மேல் பள்ளிகொண்டுஇருக்கும் அரங்கனின் அழகை ரசிக்க ஞானம் உள்ள ஜீவாத்மாக்களுக்கு உடலும் உள்ளமும் உருகினால் அதில் ஆச்சர்யம் இல்லை என்றும், அதை அனுபவிக்க ஞானம் இல்லாத தான் கூட உருகுவதுதான் ஆச்சர்யம் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். ஆழ்வாருடன் கூட வந்தவர்கள் தாங்கள் உருகவில்லையே என்று சொன்னபோது, தான் உருகுகிறேன் (எனக்கு) என்றுசொல்லி உள்ளார்.
இராமானுஜர் சரணாகதி கத்யத்தில் “பகவத் ஸ்வரூப திரோதா நகரீம்” என்று (12) சொல்வது, பரமாத்மாவின் ஸ்வரூபத்தை மறைக்கும் ஜீவாத்மாவின் உடலானது, அதை கண்டால், கட்டுக்குலைகிறது அல்லது உருகுகிறது என்பதை இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம். ஆன்மாவின் ஸ்வரூபத்தை நாம் அறிய முடியாமல் இருப்பதற்கு காரணம், ஆன்மா இந்த தேகத்துடன் சேர்ந்து இருப்பது தான் என்பது பிரம்மசூத்திரத்தில் (3.2.5) சொல்லப்பட்டுள்ளது. அப்படியான ஞானத்தை மறைக்கும் உடல் அல்லது உடலில் உள்ள கண்கள், அந்த ஆன்மாவை கண்டவுடன் மறைக்காமல் இருந்து மொத்த உடலையும் உருக செய்வது ஆச்சர்யமாக உள்ளது.
என் செய்கேன் உலகத்தீரே
ஆற்றில் வெள்ளம் கரையை கடந்து, அருகிலுள்ள கரைகள் உடைந்தால் கரையைப் பாதுகாப்பவர்கள், கைவிட்டுக் ஆற்றைக் கடக்க உதவி வேண்டி கூப்பிடுவதை போலே, தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் இங்கு நம்மை போன்ற சம்சாரிகளை கூப்பிடுகிறார். பெரிய பெருமாளின் அழகை சேவித்தும் கொஞ்சம் கூட கலங்காமல் புறப்படுகிற ஸம்ஸாரிகளைப் பார்த்து அவர்களை போலே தன் உடலும் உருகாமல் கல்போன்று இருப்பதற்கு ஒரு உபாயம் சொல்லமாட்டீர்களோ என்று கேட்கிறார்.
தம்மை ஒத்த மற்றைய ஆழ்வார்களை கேட்கலாம் என்றால், ஓட்டை ஓடத்தோடு சேர்ந்த ஒழுகல் ஓடம்போல், அவர்கள் முன்னமே உருகி இருந்தார்கள். என் செய்கேன் பெருமாளே என்று பெருமாளிடம் கேட்கலாம் என்றால் தன்னை உருகவிட்டதை நினைத்து, எதிர் தலையை உருக்கவிட்டது தன்னுடைய பெருமை ஆகும் என்று பெருமாள் கர்வம் கொண்டுவிடுவார், அதற்கு தான் காரணம் ஆக கூடாது என்று ஆழ்வார் அவரிடம் கேட்கவில்லை. ஆகவே, பெருமாளை சேவித்துவிட்டு வந்த பின்பும் உடம்பை இப்படி கெட்டியாக வைத்துக்கொண்டு உள்ள சம்சாரிகளிடம் இப்படி இருப்பதற்கு காரணமாக உள்ள மருந்தை தனக்கு ஒரு கை அளவாவது கொடுக்க வேண்டுகிறார்.
மீண்டும், அடுத்த பாசுரத்தில் இணைவோம், நன்றி
