Vaishnavism

முன்னுரை

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், நமக்கு அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து நம் போன்றவர்கள், பரமபதநாதன் எங்கோ எட்டாத உயரத்தில் இருக்கிறான் என்றும் அவனை தங்களால் அடைய முடியாது என்று சொன்னார்கள். சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான் என்று ஆழ்வார் சொல்லி இராமபிரானை அடையச் சொன்னார். இராமனோ சக்ரவர்த்தி திருமகன், அவனை அணுகுவதும் தங்களுக்கு சிரமம் என்று நம் போன்றவர்கள் சொன்னதால், ஆழ்வார், கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின் என்று எளிமையான கண்ணனை அடையச்சொன்னார். கண்ணனும் இந்த காலத்தில் இல்லை என்று நாம் நழுவிய போது, ஆழ்வார், உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான் என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார். அப்படியும் நாம் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் நம்மை விட்டு, பெருமாள் தனக்கு செய்த மிக பெரிய நன்மைகளை / உதவிகளை இனிவரும் பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார்.

திருமாலை பதினைந்தாவது பாசுரம்

மெய்யர்க்கே மெய்யனாகும் விதியிலா என்னைப் போல, பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும், புட்கொடி உடைய கோமான், உய்யப்போம் உணர்வினார்கட்கு ஓருவன் என்று உணர்ந்த பின்னை, ஐயப்பாடு அறுத்துத் தோன்றும் அழகனூர் அரங்கமன்றே. திருமாலை 15

உண்மையாக பக்தி கொண்டவர்களிடம் உண்மையாகவும், பொய்யுடன் பக்தி உள்ளவர்களிடம் பொய்யாகவும், கருட கொடியுடைய பெருமாள், முக்தி அடையவேண்டும் என்ற ஆசை உடையவர்களுக்கு அவர்களுடைய சந்தேங்களை தீர்த்து அழகாக இருக்கும் பெருமாள் உள்ள இடம் திரு அரங்கம் என்பது இந்த பாடலின் மேல் எழுந்தவாரியான கருத்து ஆகும்.

இதில், நாம் பார்க்க வேண்டிய விஷயங்கள், உண்மையான பக்தி என்று பெருமாள் எதை எதிர்பார்க்கிறார், பொய்யான பக்தி என்பது பெருமாள் பார்வையில் என்ன, இப்படிப்பட்ட பக்தியை வெளிப்படுத்தும் நம் போன்ற ஜீவாத்மாக்களுக்கு பெருமாள் என்னவெல்லாம் செய்கிறார் என்பதே இந்த பாடலின் முழுமையான கருத்தாகவும் உரையாசிரியர்களின் கருத்தாகவும் அமையும். இனி அவற்றில் சிலவற்றை கீழே பார்க்கலாம்.

கருடனை கொடியாக கொண்ட பெருமாள், நெடும்காலமாக பகவத் விஷயம் கிடைக்காமல் இருந்த ஆழ்வாரைப் போன்று பெருமாள் மேல் வெறுப்பு இல்லாமல் இருப்பவர்களுக்கு தன் ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி காட்டி கொடுத்தும், பகவானைத் தவிர மற்ற விஷயங்களில் மட்டுமே ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கு, தன்னை காட்டிக்கொள்ளாமலும் இருப்பான் என்றும், பெருமாள் ஒருவன் இருக்கிறான் என்று அறிந்து கொண்ட பின்பும், அவனை அடையவேண்டும் என்று ஆசை கொண்ட பின்பும் அவர்களது சந்தேங்களை போக்கி, அழகுடன் காட்சி அளிக்கின்றவனாக விளங்கும் ஊர் திருவரங்கம் என்பதே பாடலின் தெளிவுரைப் பொருளாக உரையாசிரியர்கள் கூறுகிறார்கள்.

ஆழ்வார், நன்றி உள்ளவர்கள் செய்யும் காரியமாகிய, நமக்கு நல்லது செய்தவர்களின் பெருமை கூறுவது என்ற செயலை இந்த பாடலின் மூலம் நமக்கு தெரிவிக்கின்றார். நம் போன்று சம்சாரியாக இருந்த ஆழ்வாரை நம் போன்றவர்களுக்கு உபதேசிக்கும் அளவிற்கு உயர்த்தி, ஆழ்வாரின் சந்தேகங்களை தீர்த்து, பக்தி, பரபக்தி, பரமபக்தி என்று பலபடிகளில் ஏற்றிச்சென்ற பெருமாளின் பெருமையும் அழகையும் சொல்லும் பாடல் இது.

இதே போல் என்ன கைம்மாறு செய்வது என்று தெரியாமல் தவிக்கும் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி பாசுரம் (2.7.8), “என்னைத் தீமனங் கெடுத்தாய்” என்பதாகும். இதற்கான ஈட்டு ஸ்ரீஸூக்தி; “அமிர்தத்தையும், விஷத்தையும் ஒன்றாக விரும்புவாரைப் போல உன்னையும் உகந்து, மற்ற எல்லா விஷயங்களையும் உகக்கும் பொல்லாத நெஞ்சைத் தவிர்த்தாய்”. அதாவது பெருமாளை மட்டும் உகக்கும் நெஞ்சத்தை தமக்குக் கொடுத்ததற்காக ஆழ்வார் நன்றி கூறுகிறார்.

மெய்யர்க்கே மெய்யனாகும்

இதில் வரும் மெய்யர்க்கே என்பது நம் போன்ற ஜீவாத்மாக்களைக் குறிக்கும். மெய்யானாகும் என்பது பரமாத்மாவாகிய பெருமாளின் செய்கைகளைக் குறிக்கும். இதேபோல் அடுத்து வரும் பதங்களான ‘பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும்’ என்பதில் வரும் பொய்யர்க்கே என்பது ஜீவாத்மாக்களையும் பொய்யனாகும் என்பது பரமாத்மாவின் செய்கைகளையும் குறிக்கும்.

மெய்யர்க்கே

முதலில், பக்தி என்பதில் உள்ள பல நிலைகளை பார்க்கலாம். நாதிக்கவாதம் என்பது கடவுள் இல்லை அல்லது கடவுள் நம்பிக்கைகளை மறுப்பது போன்ற நிலை. அதற்கு அடுத்த நிலை கடவுள் பக்திக்கு மறுப்பின்மை அல்லது கடவுளிடம் வெறுப்பின்மை. இந்த நிலையில் உள்ளவர்கள் பெரியதாக ஒன்றும் சொல்லும் அளவிற்கு கடவுள் பக்தியில் திளைப்பதில்லை, ஆனால் அதே சமயம் கடவுளுக்கோ அல்லது அந்த நம்பிக்கைகளுக்கோ எந்த வித எதிர்ப்பையும் காண்பிப்பதில்லை. அடுத்த நிலை என்பது கடவுள் அல்லது அந்த நம்பிக்கைகளில் ஒரு ஆர்வம் வருவது. இப்படி அந்த ஆர்வமும் ஈடுபாடும் அதிகரிக்கும் போது வரும் நிலைகள், பக்தி, பரபக்தி , பரஞானம் மற்றும் பரமபக்தி என்று போகும். ஜீவாத்மாக்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு சமயத்தில் இந்த நிலைகளில் ஏதாவது ஒன்றில் இருப்பார்கள். ஆக, வெறுப்பின்மை என்பது இந்த பக்தி என்ற பாதையில் உள்ள முதல் படி என்று நாம் கொள்வோம்.

‘மெய்யர்’ என்றால் இங்கு உண்மையானவன் என்பது பொருள். மெய்யர்க்கே என்பதில் ஆழ்வார் சொல்லும் பக்தியின் நிலை பெருமாளிடத்தில் வெறுப்பின்மை என்ற நிலை மட்டுமே. தனக்காகவே மட்டும் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை நிரந்தரமான பலனை தராததால் அது பொய் என்று கூறப்படுகிறது. பெருமாளுக்காக வாழ்கின்ற வாழ்க்கையை தொடங்கி விட்டால், அது நிரந்தர பலன்களை தரும் என்பதால் அதுவே மெய் எனப்படுகிறது. இப்படி பக்தியின் முதல் படி வெறுப்பின்மை என்பதில் தான் ஆரம்பமாகிறது. இந்த நிலையில் இருந்தாலே, பெருமாள் அந்த ஜீவாத்மாவை மெய்யர் என்று கருதுகிறார்.

மெய்யனாகும்

நித்யஸூரிகள், நிஜமாகவே முற்றிலும் மெய்யர்கள், ஏன் என்றால் நித்யஸூரிகள் அவனுக்காகவே மட்டும் எப்போதும் இருப்பவர்கள். நித்யஸூரிகளுக்காக பெருமாள் மனம், மொழி, செயல்கள் மூலம் என்னவெல்லாம் செய்யமுடியுமோ அவை எல்லாவற்றையும் செய்வான். நித்யஸூரிகளுக்கு, என்னவெல்லாம் செய்வானோ , அவைகளை, மேலே மெய்யர்க்கே என்பதில் சொன்ன வெறுப்பின்மை என்ற முதல் படியில் இருக்கும் ஜீவாத்மாக்களுக்கும் பெருமாள் செய்கிறான்.

மெய்யர்க்கே மெய்யனாகும், என்பதில் வரும் மெய் என்ற வார்த்தை, இரண்டு இடங்களில் வெவ்வேறு பொருள்களில் வருவதை, உரையாசிரியர் நியாயப்படுத்தும் காரணங்கள்:

• திருமாலையில் இந்த பகுதி, பெருமாளின் குணநலன்களை கூறுவதால், பெருமாளின் ஒருங்கிணைந்த மனம், மொழி, செயல்களை ஒன்றாக காட்டும் பெருமாளின் குணத்தை, ஆழ்வார் மெய்யானாகும் என்பதில் உள்ள மெய்யில் சொல்கிறார்.
• எல்லா சிறந்த குணங்களையும் உடைய பெருமாளுக்கு வெறுப்பின்மை என்பது பொருத்தமாக இருக்காது, அதனால் இரண்டு மெய்களுக்கும் வெறுப்பின்மை என்ற ஒரு பொருள் கூற இயலாது.
• பரமாத்மாவிற்கும் ஜீவாத்மாக்களாகிய நமக்கும் நவவித (ஒன்பது) சம்பந்தம் உண்டு என்பது நம் முன்னோர்களின் வாக்கு. அதில் ஒன்று தந்தை- மகன் சம்பந்தம். அதன்படி வெறுப்பின்மை என்ற ஒன்று இருந்தால் கூட பெருமாள் நமக்கு அருள் செய்து காப்பாற்ற வருகிறார்.
• அவன் எல்லாவற்றையும் பெற்றவன் ஆதலால், அவன் இதற்கு மேல் எதிர்பார்ப்பது இல்லை.
• பொய் வாழ்க்கையில் உள்ள ஜீவாத்மாக்களுக்கு உடனே பக்தி, பரபக்தி பரஞானம் பரமபக்தி போன்ற நிலைகள் ஏற்படக்கூடியதில்லை.
• வெறுப்பின்மை மட்டுமே கொண்டு ஜீவாத்மாக்களை காப்பாற்றுவது பெருமாளுக்கு பெருமையே தவிர குறையில்லை.
• மேலும் குற்றமற்ற மெய்யர்களாய் இருப்பது நித்யஸூரி போன்றவர்களுக்கு மட்டுமே கூடுமாகையால், நம்போன்ற ஜீவாத்மாக்களிடம் அதை எதிர்பார்க்க முடியாது என்பதும் நமக்கு மோக்ஷம் கொடுக்க வேண்டியதும் அவனுக்கு தெரியும்.
• இதையே, யுத்த காண்டத்தில், இராவணனின் தம்பியாகிய விபீஷண சரணாகதியின் போது,(இராமாயணம், யுத்த காண்டம், 18,3) யார் ஒருவன் நண்பன் என்று வேஷம் போட்டு வந்தாலும், அவனை ஒரு போதும் கைவிடமாட்டேன் என்று இராமபிரானே சொல்லி இருப்பதால், வெறுப்பின்மையோடு நாம் சென்றாலும், அவன் ஒருங்கிணைந்த மனம், மொழி, செயல்களை காட்டுவதாகவே கொள்ள வேண்டும்.
• இப்படி நமக்கு பலன்கள் கிடைப்பதால், வெறுப்பின்மையை மோக்ஷத்திற்கு வழியாக எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா என்று கேட்டுக்கொண்டு, உரையாசிரியர் கீழ்கண்டவாறு மறுக்கிறார்.ஜீவாத்மாக்களுக்கு தனக்காக வாழ்வதை தவிர்த்து, பெருமாளுக்காகவே வாழ வேண்டும் என்ற ஆசையும் உள்ளூர இருக்கும். அதற்காகவே அவர்களை ‘மெய்யர்‘ என்று ஆழ்வார் குறிப்பிட்டு உள்ளார். மேலும், சாதனம் என்பது அடைய வேண்டிய இடத்தை அடையும் வரையில் மட்டுமே வேண்டும், வந்து சேர்ந்த பின் தேவை இல்லை. ஆனால் பரமபதத்தில் வெறுப்பின்மை வேண்டும், பெருமாளுக்காகவே வாழ வேண்டிய இடம் ஆதலால் வெறுப்பின்மையை தாண்டி மேலும் பல பக்தி நிலைகளையும் இந்த முக்தாத்மாக்கள் அடைய வேண்டும். எனவே வெறுப்பின்மை மோக்ஷ சாதனம் ஆகாது. (மோட்ஷம் அடைந்த ஜீவாத்மாக்கள், முக்தாத்மாக்கள் என்று அழைக்கப்படுவர்).

பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும்

அடுத்து, பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும் என்பதை பற்றி பார்ப்போம். இனிமேல், வெறுப்பின்மை என்ற முதல் நிலைகூட , இந்த ஜீவாத்மாவிற்கு வரவே வாராது என்று தெரிந்தபின், மிக வருத்தத்துடன் அந்த ஜீவாத்மாவை, பரமாத்மா கைவிடுகிறான். இதற்கு நாம், நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி, 5.1.1 பாசுரத்தில், பொய்யே கைம்மை சொல்லிப் புறமே புறமேயாடி என்ற பதங்களை பார்க்க வேண்டும். ஆழ்வார், பகவத்விஷயங்களில் ஈடுபட்டவர் போல் நடித்து, பொய்யான சொல்லுக்கு மெய்யான பலன்களைத் தான் பெற்று விட்டதாக அவர் சொல்லும் பாசுரம். இப்படி, உண்மை என்று கொள்ளலாம் என்று சொல்லும் படியான பொய்யை கூட இந்த ஜீவாத்மா இனி சொல்லி / செய்து, வெறுப்பின்மை என்ற முதல் நிலையை அடையாது என்று பெருமாள் உணர்ந்த பின்பே அந்த ஜீவாத்மாவை கைவிடுவதாக கொள்ளவேண்டும்.

மெய்யர்க்கே, என்பதில் உள்ள ஏகாரம் ‘வெறுப்பின்மை என்ற பக்தியின் முதல் நிலையினை’ மட்டுமே சொல்வது; இதனை குறைந்த பக்ஷம் (அளவு) என்று கொள்ளலாம்; பொய்யர்க்கே என்பதில், உள்ள ஏகாரம் ‘உண்மை என்று சொல்லக்கூடிய பொய்யை’ மட்டுமே குறிப்பது. இதனை பக்தியின்மை அல்லது பொய்யான பக்தியின் அதிக பக்ஷம் (அளவு) என்று கொள்ளலாம். இந்த அளவுகூட வரவில்லை என்றால் மட்டுமே பெருமாள் கைவிடுகிறான். மெய் என்பது ஆஸ்திக புத்தியையும், பொய் என்பது நாஸ்திக புத்தியையும் இங்கு சொல்கிறது. பகவானை தவிர மற்ற விஷயங்கள் நிரந்தர பலனை தராததால் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் அவற்றை பொய் என்கிறார்.

மெய்யர் அல்லது ஆஸ்திகர்களுக்கு, மெய்யனாவான் அதாவது நித்யஸூரிகளுக்கு செய்யும் அத்தனையும் செய்கிறான். பொய்யர் அல்லது நாஸ்திகர்களுக்கு பொய்யனாவான், அதாவது கைவிட்டுவிடுவான் என்பதே இதன் தேர்ந்த கருத்து.

விதியிலா என்னைப் போல

ஆழ்வாரே ‘மெய்யர்க்கே மெய்யனாகும் ‘ என்பதையும் , பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும் தன்னிடத்திலேயே கண்டதாகவும் சொல்வதை, விதியிலா என்னைப் போல, என்று குறிப்பிடுகிறார். விதி என்பது பாக்கியத்தை குறிப்பது. இவ்வளவு நாட்கள் வீணே கழித்து விட்டேனே என்று ஆழ்வார் புலம்புகிறார். இப்போது கிடைத்து பெரும் பகவத் இன்பத்தை விட அது கிடைக்காமல் இழந்த துன்பத்தை பெரியதாக நினைக்கும் பொய்கை ஆழ்வாரின், ‘பழுதே பலபகலும் போயினவென்று , அஞ்சி அழுதேன்‘ என்ற முதல் திருவந்தாதியில் 16 பாசுரத்தை இங்கே நாம் நினைவில் கொள்ளலாம். இராமாயணத்தில், வால்மீகி, எவன் ஒருவன் இராமனை காணவில்லையோ அல்லது எவன் ஒருவனுக்கு ராமனின் அருள் இல்லையோ அவர்கள் நிந்திக்கப்பட்டவர்களாகவே வாழ்ந்து வருகிறார்கள் (அயோத்தியா காண்டம், 17.14) என்று கூறுவதையும் இங்கே நினைவு கூறலாம்.

விதியிலா என்னைப் போல என்பதை ஆழ்வார் ஒரு மத்திய நிலையாக கொள்கிறார். அதாவது பொய்யர்க்கும், மெய்யர்க்கும் இடையே உள்ள பக்தி நிலை. எப்படி ஒரு தீபம் முன்னும் பின்னும் வெளிச்சம் தருவதைபோல், பெருமாள் இந்த மத்திய நிலைமையில் உள்ளவர்களையும் காத்து வருகிறான், ஆனால் தன்னை காட்டிக்கொள்ள மாட்டான். அந்த நிலையில் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தான் இருந்ததாக சொல்வதை இங்கே நாம் நினைவில் கொள்ளலாம்.

இப்போது விடுபட்ட இரண்டு நிலைகளை சேர்க்கலாம். ஒன்று மெய் என்று கொள்ளும்படி பொய் சொல்லும் / செய்யும் நிலை, இரண்டாவது ஆஸ்திகத்திலும் இல்லாமல், நாஸ்திகஸ்த்திலும் இல்லாமல் உள்ள நடுநிலைமை. நாம் எங்கு இருக்கிறோம் என்று தெரியாவிட்டாலும், இன்னும் அடையவேண்டிய நிலைகள் பல உள்ளன என்பதை நினைவில் கொண்டு தொடர்ந்து முயற்சி செய்வோம்.

புட்கொடி உடைய கோமான்

இப்படி மெய் என்று பெயர் சொல்லும்படி உள்ள பொய்யை கூறும் ஜீவாத்மாக்களுக்கு, ஆள் கிடைக்காததால்தான், பெருமாள் அருளுகிறாரோ என்றால், இல்லை என்று “புட்கொடி உடைய கோமான்‘ என்ற வாசகத்தினால் மறுக்கிறார். கருட கொடியை தனக்கு அடையாளமாக கொண்டவர் என்று சொல்லி, அவர்க்கு சேவை செய்ய பல நித்ய ஸூரிகள் இருப்பதை சொல்கிறார். கருடன் என்று சொன்னது ஒரு உதாரணமே. கருடன் செய்யும் சேவைகளை ஆளவந்தார் என்ற ஆச்சாரியார் எழுதிய ஸ்தோத்ர ரத்ன மாலை என்ற நூலில் இருந்து 41 பாடலை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

• வேதங்களை தமக்கு அங்கங்கள் ஆக கொண்டவர் கருடன்
• பெருமாளுக்கு அடியவன், நண்பன்,
• பெருமாளுக்கு வாஹனம், சிம்மாசனம், கொடி, மேல்தட்டு, சாமரம்

இப்படி பற்பல சேவைகளை உண்மையாகவே செய்யும் ஒரு நித்யஸூரி. அதாவது, பற்பல நித்யஸூரிகள் செய்யும் வேலைகளை தனியொரு நித்யஸூரியாக செய்யும் கருடன். இதேபோல் பற்பல சேவைகளை செய்யும் ஆதிசேஷன் என்ற இன்னொரு நித்யஸூரி. அவர் செய்யும் பணிவிடைகளாவன:

• பெருமாள் எழுந்தருளி இருக்கும் திருமாளிகை
• பெருமாள் கண் மலர்ந்து அருளும் படுக்கை
• பெருமாள் அமரும் ஸிம்மாஸனம்
• பாதுகை, திருப்பரியட்டம், அணை மற்றும் குடை

இவ்வாறு பற்பல நித்யஸூரிகள் செய்ய கூடிய சேவைகளை செய்யவல்ல பற்பல நித்யஸூரிகளை கொண்டவன் அவன். அப்படிப்பட்டவன் அவன் ஒருவனே. அதனால் அவன், அவனுக்கு ஆள் இல்லாமல் நம் வெறுப்பின்மையை ஏற்கவில்லை. இந்த ஜீவாத்மாக்கள் அனைவரும் அவனுடைய உடமைப்பொருள் / சொத்து, அதில் ஒன்று கூட விடாமல் கிடைப்பதற்காவே மிக குறைந்த தேர்ச்சி அளவை வைத்து, ஆளில்லாதவன் தேடுவது போல் தேடி, அவன் நம்மை கரை ஏற்றுகிறான். இங்கு கோமான் என்று சொன்னதற்கு அயர்வரும் அமரர்கள் அதிபதி என்ற மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது.

உய்யப்போம் உணர்வினார்கட்கு

இதுவரை இருந்த நிலையில்லாத பொய் வாழ்க்கையில் இருந்து, மாறி உய்ய வேண்டும் என்ற உணர்வு உள்ளவர்களுக்கு என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும். அதாவது இந்த நிலையில் இருந்து மாற என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற அறிவு வருவதை குறிக்கும். இந்த உணர்வு வராதவர்கள் முடியப்போம் என்று உணர்வு உள்ளவர்கள் ஆவர். பகவத்கீதையில், (2-63), கிருஷ்ணன் சொன்னபடி நினைவு மழுங்குவதனால் புத்தி நாசம் அடைந்து, அதனால் உலகவாழ்க்கை என்ற சக்கரத்தில் உழல்கின்றான்.

ஓருவன் என்று உணர்ந்த பின்னை

ஓருவன் என்று உணர்ந்த பின்னை, என்பது ஈஸ்வரன் என்று ஒருவன் உள்ளான் என்ற அறிவு வருவதைக் குறிக்கும். உடல் என்பது வேறு, அதனை விட உயர்ந்ததான ஆத்மா என்ற ஒன்று உண்டு என்றும் அதனை வழிநடத்தி செல்பவனான பரமாத்மா அல்லது ஈஸ்வரன் என்ற ஒருவன் உண்டு என்று அறிவு வந்த பிறகு என்பது இதன் பொருள்.

ஐயப்பாடு அறுத்துத் தோன்றும்

முதலில் நம் சம்பிரதாயத்தின் 26 தத்துவங்களை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். திருவாய்மொழியில், பெருமாள் நம்மாழ்வாருக்கு “கண்கள் சிவந்து பெரியவாய் வாயும் சிவந்து ” (8.8) என்ற பதிகத்தில் சொல்லியிருப்பதை நினைவில் கொள்ளலாம்.

• பஞ்ச பூதங்கள் ஐந்து (நிலம், நீர், தீ, காற்று, வானம்)
• ஞான இந்திரியங்கள் ஐந்து (மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி)
• கர்ம இந்திரியங்கள் ஐந்து (வாய், கை, கால், கழிவு துவாரங்கள் இரண்டு)
• தன்மாத்திரை (ஐம்பொறிகளின் மூலம்) ஐந்து (சுவை, ஒளி, தொடுஉணர்ச்சி, ஓசை, வாசம்)
• மனம்
• அகங்காரம்
• மஹான்(அறிவுத்தத்துவம்)
• அவ்யக்தம்(சத்வ, ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று குணங்களும் தோன்றுவதற்கு உள்ள மூலம் ) என்னும் இருபத்திநான்கு தத்துவங்கள்
• ஜீவாத்மா (25)
• பரமாத்மா (26)

ஜீவாத்மா என்ற 25 தத்துவங்களை ஒப்புக்கொண்ட பலர் பரமாத்மா என்ற 26வது தத்துவத்தை அவ்வளவு சுலபமாக ஏற்றுக்கொள்ளவதில்லை. அதனால் சர்வேஸ்வரன் என்ற 26 தத்துவத்தில், ஐயம் அல்லது சந்தேகம் ஏற்படுகிறது. பகவத் கீதையில் (2-7) சரணடைந்த அர்ஜுனனுக்கு சந்தேகங்களை கிருஷ்ணன் தீர்த்து வைக்கிறான். அவ்வளவு ஞான சிறப்பு இல்லாதவர்களுக்கு பெருமாள் தன் அழகை கொண்டு தீர்த்துவிடுகிறார். பார்த்தவுடனே இவன் தான் பரமாத்மா என்ற பரம்பொருள் என்று புரியவைக்கும் அவன் அழகு.

அழகனூர் அரங்கம் அன்றே

திருவாய்மொழியில் சுவாமி நம்மாழ்வார் இவ்வடிவழகை பிரிந்தால் உயிர் தரிக்க முடியாது என்ற தொனியில், 9.7.3 பாடலில், “செக்கமலர்த்தவர் போலும், கண் கை கால் செங்கனிவாய அக்கமலத்திலை போலும் திருமேனியடிகளுக்கே” பாடுகிறார். இதற்கு ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம் என்ற நூலில், “தமரோட்டை வாஸம் மறப்பித்த ஸெளந்தர்யத்தை யுணர்த்தும் அர்ச்சை நாலாந்தூதுக்கு விஷயம்” என்று அவருடைய அழகை / சௌந்தர்யத்தை சிறப்பித்து சொல்லும். அதே போல், திருவாய்மொழி, 4.5.10 “கண்ட வாற்றால் தனக்கே யுலகென நின்றான்தன்னை,” என்ற பாடலையும் நினைவில் கொள்ளலாம். இந்த அழகினை காண்பதற்கு பரமபதம் செல்ல வேண்டுமோ என்ற சந்தேகத்தை (ஐயப்பாடு), எழுப்பி “அழகனூர் அரங்கம் அன்றே ” என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தீர்த்து வைக்கிறார்(அறுத்து தோன்றும்).

பரமபதம், ஸ்ரீவைகுந்த நாதரின் (பெருமாளின்) ராஜசபை என்றும் அது முடிந்ததும் அவர் சென்று நன்றாகத் தங்கும் இடம் திருவரங்கம் என்றும் சொல்லி உரையாசிரியர் இந்த பாசுரத்தின் விளக்கத்தை முடிக்கிறார். நாமும் இங்கு முடித்துக்கொண்டு அடுத்த வலைப்பதிவில் சந்திக்கலாம்.

இந்த பதிப்பினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

Introduction

As the saying goes ” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Perumal. In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Perumal on him. These first three hymns, we discussed them in two of our earlier weblogs. In the next subsection, consisting of eleven hymns, from 4th to 14th, Azhwaar was preaching us his experience with Paramaathma. Of those hymns, we discussed the fourth, fifth and sixth hymns in our weblog and seventh to tenth hymns in our previous weblog.

In other words, Thondaradipodi Azhwaar experienced and enjoyed Paramaathma in the first three hymns of Thirumaalai. He preached us in the next eleven hymns. When people did not listen to his advice Azhwaar denounced such people and they pleaded to Azhwaar that Paramapadha Nathan was unapproachable, as He would not be in this world, but somewhere else . Azhwaar responded by asking us to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”. But they then stated that Sri Rama was a King and it would be difficult to approach or follow Sri Rama. To this Azhwaar, by stating ‘katrinam meitha kazhalinai panimin‘ asked us to follow Sri Krishna, who herded the calves, and showed His simplicity. We again complained that Sri Krishna went back to Paramapadham after completing the purpose of that incarnation. Azhwaar took us along to Thiruvarangan, by mentioning ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”.

Now let us get to the final part of this subsection, namely, the preaching by Azhwaar.

Oru Villaal

Oru villaal ongu muneer, anaithu ulagangal uyya, seruvile arakar konai setra nam sevaganaar, maruviya periya koyil, madhil Thiruvarangam enna karuvile thiru illadheer kaalathai kazhikindreere (Thirumaal 11)

First let us look at the overall meaning of this hymn. Rama constructed a bridge over the tumultuous ocean for all the jeevathmaas from all the worlds to live peacefully. Ravana, the king of all the demons in the war, was killed by Rama, the Protector of all of us at all the times, is in Thiruvarangam, which has huge, long and large fenced walls. Azhwaar was very concerned about the people, who do not understand the glories of this temple or the glories of His Holy names (Thirunaamams), or His glories or His objective of being present here, which is to bless all those who were born after His (Rama) incarnation. Azhwaar felt that they were wasting their time, by not uttering the Thirunamams, and they were unlucky in not getting His blessings even when they were in their mother’s womb.

In Ramayana, Hanuman found Sita Devi abducted by Ravana, in Sri Lanka and informed Rama about the whereabouts of Sita. Rama decided to build a bridge across the ocean to take the army of monkeys. So Rama decided to inform (seek permission) from the King of ocean and on the shores ( Thirupullaani ) was lying down on holy grass waiting for the King of Ocean. But the king of the ocean, ignorant of Rama’s valor and glories did not respond to Rama’s request. Since he did not respond even after a few days, Rama got angry, vowed to dry up the ocean with His arrows , asked Lakshman, to bring His bow and arrows. On seeing this , the king of the ocean immediately came to Rama and agreed for the construction of the bridge on the ocean. Though Rama, constructed the bridge with stones on the ocean with the help of the monkeys, Azhwaar mentioned that Rama constructed the bridge with His Bow. In Tamil Kal is stone and Vil is bow and they sound rhythmical.

Azhwaar used the word “Ongu” in Tamil, which generally mean the turbulent waves on the sea. But here, azhwaar used to word to mean that the king of the ocean was scared at the fury of Rama and ran towards Rama like a student falling at the feet of a teacher , when the teacher lifts up his cane . The waves in a utmost hurry brought along the sand from the bottom of the sea to the Holy feet of Rama, lying down on the seashore. The word Munneer represent the sea of ocean, which is a collection of three different types of water, namely, river water, spring water and the rain water.

Ravana, cowardly, abducted Sita by distracting Sita with a false golden deer and made Rama and Lakshmana to go away from her, so that he could abduct Her. Unlike that, Rama fought with Ravana directly and won the war and hence Azhwaar coined the word “Seruviley arrakar konai setra nam Sevaganaar” .

Rama protects each and every one of us and He does that willingly and gladly. However if He has to go to each and everyone’s place, it is little bit harder than doing that in one gesture. This was the reason behind the killing of Ravana, who was giving troubling everyone in all the worlds and if he was defeated / killed, then He could easily protect all in all the worlds, by being in one place. This was mentioned in the hymn as ‘anaithu ulagangal uyya” (all in all the worlds to live peacefully). Ravana was called as the king of all bad demons (arakar cone). Our poorvaachaaryaars highlight two other occasions where Paramathma handled few difficult instances with simple ease and they are :

• Sri Krishna was in Brindavan and managing thousands of cows and calves. Brindavan was initially a barren land with little water facility. To feed and water these cows and calves was difficult, as He needed to bring them one after the other to the places where the water and grass were available. So He thought (Sankalpam) and changed the entire Brindavan into a green land, where cows and claves could find water and food wherever they were grazing and the whole process of managing them became simple.
• Similarly it was difficult to preach each and every one of us about the right way of living and He sent Swami Namazhwaar to this world and made that task also simple.

Ravana captured the heaven, this earth, the lower world (paathaalam) heinously and by killing Ravana, Rama made those who were living in those worlds again to be happy. This is reflected in the phrase “anaithu ulagangalum uyya‘ in the hymn. There is saying that those who visit confluence where the holy river Ganges reaches the sea and those who visit and see the bridge ( Sethu ) constructed by Rama, are all absolved from all the sins they committed. This could also be the reason for Azhwaar to state “anaithu ulagangalum uyaa”.

When Azhwaar mentioned “Sevaganaar”, it is about Paramathmaa, who serves us. When a devotee makes a notion like Anjali (a known emojee with both hands together and closed) towards Him, Paramathmaa takes the role of a servant to that devotee. For example, He became a messenger to Pandavas in Mahabharatham.

There is also another meaning to the word “sevagam’, namely valor. Rama asked Ravana to leave the battlefield then and to return the next day with enough weapons, as he lost his weapons on one of the days of the war. That was the superiority of Rama on His strengths over Ravana. During the war Ravana in front his eyes, lost his children, his brothers and all those who were supporting him, and these were all due to his arrogance. Ravana also saw with his own eyes his head being cut off and falling on the ground, which no other person in this world would have seen, as he had ten heads. It was cruel and also a disgrace that no one would have undergone. Again, all these were demonstrating the valor of Rama. In Naachiyaar Thirumozhi, Aandaal also mentioned about this as “Thaithalai atru atru veezha thodutha thalaivan”, (5.3) meaning the prime head among the ten heads of Ravana , fell again and again and that was done by Rama. Thus Rama, who eliminated the enemies of Seetha, who were the obstacles for Rama and Seetha to be united, would do a similar act to protect us by removing our enemies. So it is very appropriate to call Him as Sevaganaar. Since Seetha or Pirati is the one who recommends our surrender to be accepted by Paramathamaa and when Paramathmaa had helped Sita or Pirati, it is a direct help to us, the Jeevathmaas .

Namjeeyar, one of the aacharyaars, when he learnt this hymn from his guru, Bhattar, came across an incident, which he highlighted as having given him the explanation of this hymn. This incident, where the husband threatened his wife and the wife retaliated by saying what he could do, when the king was there with his weapons to protect her from such people. If a human like a king, could give courage to a woman to fight against her ordinary human, husband, Namjeeyar understood that the all powerful, all supreme, Paramathmaa could do everything to protect all jeevatthmaas and that was what conveyed as the meaning to him from this word “sevaganaar’ in this hymn.

Once a student named Chola Sigamani joined Bhattar, one of our achaaryaars. Bhattar asked him to recall the incident at the seashore. This incident was about Rama and Lakshmana guarding and protecting, the thousands of monkeys that were sleeping on the seashore of Sri Lanka throughout the night. Here Bhattar meant that Sri Rama be our only recourse.

Azhwaar mentioned “Maruviya Periya Kovil” to indicate that the temple at Thiruvarangam was established to shower His blessings on those after Rama killed Ravana and after the time of Rama’s incarnation. He is waiting in the reclining posture to grace His blessings. Thondaradipodi Azhwaar had mentioned similar point in his other prabandham, Thirupalliyezhuchi, “maamuni velviyai kaathu avabiratham aatiya adu thiral ayodhi em arase”. The word “maruviya” here means that Perumal is very happy to be here in Thiruvarangam.

According to our commentator, the word ‘Periya” in the term “Periya Kovil“, meaning big temple, was meant to stress the importance and not indicate the size or a measure of the area. Also this temple protects those devotees of this temple, and hence it became Periya kovil.

People like Thirumangai Azhwaar, were scared that there could be enemies for Thiruarangan, much similar to the Rama’s Incarnation days and hence built large, long and huge fenced walls around this Temple.

Our acharyaars say that the Moolavar, Periya Perumal represents Krishna and the Utsavar, Namperumal represents Rama. So the deity in Srirangam is Rama as well as Krishna and it is them who bless us from there. There is a general saying that Perumal casts His eyes on every fetus, when it is in the mother’s womb, so that it acquires additional Satva properties. (Satva gunam). That was the principle behind Azhwaar’s words “karuvile Thiru illadheer“. Azhwaar was worried about those who did not seek the blessings of Thiruvarangam and wasting their time in this world and he called them as “karuvile Thiru ellatheer” and “kalathai kazhkinderrey “.

Two other azhwaars hymns were referred here, as they mean similar point.

• “andru karu arangathul kidanthu kai thozhudhen” Poigai Azhwaar in Muthal Thiruvanthaadhi, 6th hymn
• andru karukotiyul kidanthu kai thozhuthen” Boothathazhvaar in Second Thiruvanthaadhi, 87th hymn.

Perumal wants to give us the experience that was given to the Nithyasoories and hence He has come here and waiting. Azhwaar was concerned that

• we are not thinking about such Perumal;
• there are thousands of His holy names to represent His glories; and He was not expecting those names to be recited;
• but what is expected is just uttering one word, Thiruvarangam, the name of the place where He was waiting for us.
• Azhwaar showed an immense sense of concern for us and sadness in this hymn.

Namunum Murkalanum Pesa

Namanum Murkalanum pesa, naragil ninraargal ketka, naragame suwargamaagum naamangal udaiya nambi, avanathu oor Arangam ennaathu ayarthu veezhnthu aliya maandhaar, kavalayul padukindraar endru adhanuke kavalkinrene. (Thirumaalai 12)

Azhwaar asked people like us to recite the holy names of Perumal and the people responded that they could not do that. Azhwaar replied to them that the same benefits would be obtained even if they hear the holy names and this was explained in this hymn. Let us look into the direct meaning of the hymn. Yama and Muthkalan were talking in Hell and those in Hell, who were undergoing the punishments for their sins heard that conversation. The hell became heaven and that was due to the superiority and power of the holy names that were discussed in the said conversation. Azhwaar felt sad and unhappy about those who are wasting their lifetime without mentioning even the name of the place, Thiruvarangam, where the owner of the holy name is waiting to bless them.

Let us first see the reasons for Azhwaar’s concern. Azhwaar stated that he would not worry or show concerns,

• Had he not known about the glories of the holy names (Thirunamams)
• Had it been easier to take birth as a human being and
• Had it been very difficult to do the actions needed to get abode or Moksham

But

• the glories of the holy names of Paramathmaa are so many, it is really easy to pick any name out of the long list
• it is really hard to get a birth as a human being and
• the action we need to do to get abode or moksham is very easy.

So azhwaar asked us on how he could not feel sad and unhappy with people like us wasting and spending our time in the worldly pleasures, without mentioning the easy holy name of Thiruvarangam.

Muthkalan , mentioned in Vishnu Dharmam, was a sinner, but once when he gave away a cow as charity he mentioned Krishnaarpanam, as a part of the ritual, meaning that it was dedicated to Krishna. After he died, the subordinates of Yama, brought him to hell. Yama was there to receive Muthkalan and he was received well. He was surprised and asked Yama, why was such a pleasant welcome or treatment to him in the hell, and then Yama told Muthkalan, that he mentioned the holy name of Krishna once. This was heard by those who were undergoing punishment in the hell and they felt that the hell, the painful place till then, transformed into a happy heaven. Here the glories of reciting or hearing the holy names are listed :

• Yama did not mention the name Krishna as if he was doing Thiru Nama Samkeerthanam formally and respectfully. Still the benefit of the sound of the holy names was obtained.
• Muthkalan also did not request Yama to teach him the Holy names, like how Arjuna requested Krishna to preach him as in Bhagawath Geetha.
• Yama did not mention this Holy name, thinking that the sound of this holy name was going to help those who were in hell at that time.
• More over those in the hell were not looking for a recourse or trying to do any remedy to offset their sins. They were just undergoing punishments for their sinful activities.
• More over those who heard this holy name and obtained the benefits in the hell, also did not listen to this holy name willingly or with joy.
• Muthkalan did not mention the holy name then, he got the benefit for him mentioning a long ago.
• This is clearly the strength of the Thirunamam or Holy name, as Lord Krishna did not appear there and provided the benefits. The word “namangal” in the hymn to be attached to both sides, like “naragame suwargam aagum naamganal“, meaning the holy names could transform the hell into heaven and “namangal udaiya nambi“, means the possessor of the holy names.
• The word ‘Nambi” here means, “completeness” and azhwaar says that the holy names take the credit of making Paramathmaa “complete” or Poornan.
• If the holy names, even when they were mentioned casually, could change the hell in to a heaven, the fact is that the glories and benefits of reciting the holy names could be an endless list.
• ‘sangeetha saptha maathram‘ is a phrase in Vishnu Sahasranamam and we can refresh our minds with this phrase along with the glories of the reciting holy names.
• There is another phrase called “devo nama sahasravaan” and people could easily misunderstand the meaning as ‘ Paramathmaa has thousands of names’, but our aacharyaars give the correct meaning as “He is called Paramathmaa, mainly because He has thousands of names ” to stress the glories of holy names.

Here, Periyavaachaanpillai raised a query and answered the same with a principle for the benefit of us. If those in hell, who were undergoing punishment due to the sins they committed, could benefit just by hearing the holy name, why the same thing did not happen when they were committing the sin in this world. The question was, had they heard the holy names while committing the sin, they should not have come to the hell at all in the first place. The response from Periyavaachanpillai is that those holy names would not have reached their ears, due to their arrogance when they were committing the sins; and people will keep their ears open and awaiting for soothing words and help only when they are in trouble and pain.

The explanation given for “naragame suwargamaagum“, is that Sri Lanka became a Satvik Town from Thamasa Town, once Vibhishnan took over the kingdom from Ravana. The gloomy and sad town became bright and happy town after Vibhishana was made as the king.

The holy name, ‘Thiruvarangam’ is easy to utter, but if people are not able to tell that holy name, the main reason is the weight of the sin that we committed. The commentator feels sad and gives some more examples of

• people who insisted that those who utter the holy names, should not stay nearby
• people like Krimi Kanda Chozhan, who insisted that those mention the holy names should not stay in the country.
• people like Hiranyakashipu who troubled Prahlad, for reciting the holy names.

Periyazhwaar in Periyaazhwaar Thirumozhi prabandham, fourth section (naangam pathu) sixth subsection (pathigam) talked about naming the children, with the holy names like Nayagan, Naaranan, Govindan, Kannan and Kesavan. He continued that the mothers who named their children in the above manner would not go to hell, as they get the benefits of reciting holy names as and when they call their children. The commentator, Manavala Maa Munigal included the fathers also in his explanatory notes.

Thondaradipodi Azhwaar talked about those who fell deep into this worldly pleasure as they forgot to recite the holy names of Perumal, who is our natural relative as ‘ayarthu veezhndhu aliya maandhar’. Thirumangai Azhwaar in his hymn on Thiruvinnagar Perumal (Uppiliappan temple), “marandhen unnai munnam marandha madhi il manathaal iranthen” (Periya Thirumozhi 6.2.2) said that since he forgot Him, who had always been residing in his heart, Azhwaar considered himself as dead mentally.

Thondaradipodi azhwaar felt sad when he mentioned “aliya maandar‘, as we people have good health and a tongue that enable us to recite the holy names, but did not take any effort to recite them. The same point was stressed by Boothathazhwaar in Irandaam Thiruvandhadhi (21). “thaamulare, tham ullam ul ulathey, thaamarayin poo ulathey ethum pozhuthu unde, vaman thiru maruvu chenniyare, sevve aru naragam servathu aridhu“. Azhwaar is perplexed that people are there, they have their heart within them; lotus flowers are available; there is enough time to praise Him; they have their heads to bear the holy feet of Vamanan; but still get into hell. Poigaiazhwaar also said similarly in Mudhal Thiruvandhadhi (95) that we have the tongue in our mouth to recite the holy name of Narayana and finding the way to Moksham or abode, but he wondered our ability to choose bad ways . His words are naa vaayil unde, namo Nayarana endru, ovaadhu uraikum urai unde, moovaadha maa gathikann sellum vagai unde, ennoruvar thee gathigat sellum thiram”.

Thondaradipodi Azhwaar did not worry about himself, but only about people like us, as we are not taking steps towards getting abode, by reciting His Holy names, as he said ” adhanukke kavalginrene”. With this let us move on to the next hymn.

Eriyum Neer Verikol Velai

Eriyum neer verikol velai maanilathu uyirgal ellaam, verikol poonthulava maalai vinnavar konai yetha, arivilaa manidhar ellaam Arangam endru azhaipaar aagil, poriyil vaazh naragam ellaam pul ezhunthu ozhiyum andre (Thirumaali 13)

Azhwaar advised people like us in the previous hymns, but found that we did not listen, hence he decided to give his preaching as if he is talking to himself.

Azhwaar started with the people in this world surrounded by sea which has a foul smell of fleshes, felt that they did not have the knowledge to praise and pray Paramathmaa, wearing a fragranced Thulasi (Basil) garland, the God to all in the celestial worlds. Azhwaar’s felt that if people who are controlled by the five senses, living a life of hell here itself could mention the holy name, Thiruvarangam, all would attain abode or Moksham or Paramapadham from this world. So this whole world would become a wasteland, with grown grass. There is another meaning, that if people start reciting Thiruvarangam, there would not be anyone who would be going to hell and hell would be uninhabited with growing grass.

Paramathmaa had given to the Jeevathmaas, the Vedas, limbs and body to do right things and showed the way to reach Him. Accordingly, to reach Paramathmaa people need to have the knowledge about Paramathmaa. Those who do not have that knowledge, can also reach moksham, by simply uttering Thiruvarangam, the name of the holy city. Since no sinful being would be living in here the whole world would be barren and only with grass grown.

Parampadham is called the country with no end to good things. According to Azhwaar all Jeevathmaas are eligible to get there (Paramapadham) and enjoy the good things like the aroma of basil (Thulasi) and praising the glories of Paramathma. However the jeevathmaas end up grieving in this world, surrounded by the sea with the foul smelling water from fish and other living things. This is something similar to what Thirumangai azhwaar said in Periya Thirumozhi (11.8.5), as “vellathu idaipatta nariyinam pole“, meaning the herd of foxes, trapped into a flood. Thondaradipodi azhwaar called this as “yeriyum neer veri kol velai maanilathu uyirgal“

Nithyasoories praise the Paramathmaa for His supreme position and also for the beauty of basil garland with its pleasant aroma. Azhwaar states that we have also taken this birth to praise Him. Periyavaachanpillai provides an wonderful example here. This is from Ramayanam, where Rama was about to go to the forest. Sumitra, mother of Lakshmana, called Lakshmana separately and advised him that he was born only to go to forest and to serve Rama. She went on advising Lakshmana not to focus on the walking style of Rama, as he would then miss the forthcoming enemies of Rama, as His majestic walking would distract everyone. As Lakshmana was born for serving Rama in the Forest, we are also born only to praise Paramathmaa. This is highlighted by Azhwaar in “veri kol poo thulava maalai, vinnavar konai etha‘.

Azhwaar meant that it was easy for people to say harsh words but too difficult and rare to callout “arangam’, when he mentioned “azhaiparaagil“, meaning that in case they call.

All the miseries enter and get trapped in us, due to the five senses we have and hence our body is called a ‘trap’, according to Azhwaar. The five senses have their own individual traps and this is explained with some living things by the commentator.

• The deer get attracted towards sound and the hunter uses that to catch the deer through lovely music
• The male elephant is attracted towards the touch or contact with the she-elephant and the male elephant would be caught by keeping a she-elephant near.
• The fish attracted by the taste of worms and this is a normal trap followed while fishing
• The moths attracted towards the bright form of fire and getting engulfed and burnt by the same.
• The fragrance from the flowers is the attraction and also a trap for the bees

For these to get caught, there is generally only one trap, whereas for human beings there are five traps in five senses and any of them is capable of sending us to the hell and hence when this life is spent in worldly / materialistic pleasures, it is called as hell by Azhwaar.

Just before Rama, Sita and Lakshman left for forest (vanavaasam) from Ayodhya, Sita mentioned what heaven and hell were and those words are very apt here. She said that it would not be correct, if we generalise and state that heaven being a place for enjoying the pleasures and hell being the place for undergoing punishments. She continued that it all would depend on the particular person’s perspectives. Swami Namazhwaar stated that the life in this world was like living in a hell and he was afraid of living here in Thiruvaaimozhi (8.1.9) “nandrum anjuvan naragam naanadaidhal‘. He goes on stating logically that both heaven and hell being the creation of Paramathama, hence we should not be worried about where we live. But his worry was that if he had to maintain that high level of spiritual knowledge continuously, this worldly life was not conducive to do that. In Irupathinaangaayiram padi (24000 words) commentary on Thiruvaaimozhi, it is stated that Azhwaar was worried about losing whatever spiritual knowledge he got on Paramathmaa and hence he was scared to live in this world. Thondaradipodi azhwaar’s words of “poriyil vaazh naragam” are also very much much similar to the above words of Swami Namazhwaar.

Swami Namazhwaar stated in Thiruvaaimozhi (10.6.1), “irul tharu maa gnalathul ini piravi yaan venden”, meaning that he did not want to get any further births in this world. His contention was that if he stay here more and more time, this worldly life makes his ignorance grow more and more and hence he did not want to live any more in this world.

With this let us move on to the next hymn.

Vandinam uralum solai

Vandu inam muralum solai, mayil inam aalum solai, kondal meedhu anavum solai, kuyil inam koovum solai, andar kon amarum solai, ani thiruvarangam ennaa, mindar paayndhu unnum sotrai vilaki, naaikku idumineere. (Thirumaalai 14)

This is the last hymn in this subsection, where Azhwaar was preaching to us from hymn 4 to 14 of Thirumaalai. Azhwaar tried to preach directly and on finding not much of a response from people like us he started his preaching as if he was talking to himself. But doing these preaching, though beneficial to us were like preaching good things directly on to the ears of a donkey and the end result was only its crying and nothing other than that. Since his preaching did not make people like us to get involved with subjects related to Perumal, he decided to talk about the glories of Thiruvarangam to make his tongue sweeter, after this bitter experience. Azhwaar, being Azhwaar, could not stop thinking about us during this and felt that people like us also have equal responsibility for reciting the holy names of Perumal and felt sad about us in this hymn. Even though this hymn may sound like his experience, is still a lesson to others and hence it is included in this subsection of Preaching by Azhwaar.

Like flocks of people taking a dip in the river, the bees in Thiruvarangam were in swarms in the flood created by the nectar flowing from the flowers in the gardens is the description given by the commentator for “vandinam muralum solai”. Thirumangai azhwaar handled a similar situation in the eighth hymn of Thirukurunthandagam (8), when he mentioned “varai idai pirasam eendra, thenedai karumbin saatrai thiruvinai”. Here Azhwaar explains the honey coming out of honeycombs from the mountain in floods, as the honey was not collected, going through the sugarcane fields and Perumal, the god for everyone including those in the external worlds, was like the juice of the sugarcane from the such fields.

The word ‘Muralum” is explained as the abnormal humming of the bees, as though they drank too much of wine, moving here and there, as they could not stay in one place. The commentator further explains that the humming was like recital of Sama vedha ghanam by the Nithyasoories and Mukthathmaas, while enjoying the Perumaal’s experience in Srivaikuntham.

The peacocks started enjoying and dancing, thinking that it was a rainy season and arrival of clouds, due to the crowded bees and their humming and the greenery of the garden. Azhhwaar called the above scene as “mayil inam aalum solai’. The sheer number of bees and the greenery around Thiruvarangam, made the clouds to think that Thiruvarangam was a sea and the clouds spread densely over the gardens of Thiruvarangam. The commentator uses the words from Thiruppaavai, “aazhiyul pukku mugarndhu kodu aartheri‘ to announce the downpour of the heavy rain.

Swami Namazhwaar talked about Thirumaaliruncholai near Madurai as “mayal mighu pozhil soozh maaliruncholai” in Thiruvaaimozhi (2.10.3). This is another occasion where an Azhwaar had called the clouds got confused, due to the density and darkness of the gardens. Swami Namazhwaar had told that the clouds did not know where they entered and where they were then. Similarly the dense gardens in Thiruvarangam had made the clouds to get confused and to think that Thiruvarangam was a sea.

Till now we have seen about bees, peacocks and the clouds moving around here and there. But the quails or cuckoos in Thiruvarangam did move from their place, but they were inviting each other. Azhwaar mentioned this as “kuyil inam koovum solai”.

Perumal forgot about His supreme position and the tradition of getting praised by the Nithyasoories in Srivaikuntham or Paramapadham, but continued to stay in Thiruvarangam happily like the bees, clouds, peacocks and cuckoos liking and enjoying the large gardens and sweetness of the atmosphere. Azhwaar mentioned this as “andar kon amarum solai“. Azhwaar mentioned only one of the five states of Paramathmaa, namely, Para, but the commentator in the explanation stated that it is equivalent to mentioning the other states, vyuham and vibhavam. The word “amarum’ means that Paramathmaa had decided to continue to stay here. The term ‘Andar kon’ means that Paramathmaa be the head for all jeevathmaas in all the words and giving His blessings to all jeevathmaas.

The gardens in Thriuvarangam are like oranaments to Thiruvarangam and this is what is conveyed in Azhwaar’s words “solai ani Thiruvarangam“. Azhwaar continued the hymn “Thiruvarangam ennaa mindar“, meaning that when He has been waiting for people us in Thiruvarangam, we should call the people as fools, who did not utter His holy city, Thiruvarangam. Azhwaar called them as ‘mindar‘ , a special word for fools, who neither knew the current situation nor the future.

Azhwaar was disappointed with people like us, as we were using the mouth for eating food, whereas it was supposed to be used for reciting the holy name “Thiruvarangam’. So Azhwaar asked whether there was anyone who could take away the food that was being eaten by the thankless people and give the food to dogs, which are known for their gratefulness. With that Azhwaar changed his thought process and moved away from preaching. This was highlighted in the hymn “mindar paayndhu unnum sotrai vilaki, naaikku idumineere“. A similar concept was told by Periyazhwaar in Periyazhwaar Thirumozhi 4.4.5. “nemi ser thadankaiyinaanai ninaipilaa vali nenjudai, bhoomi baarangal unnum sotrinai vaangi pullai thiniminey“ without even referring such people as people but as liabilities on the earth and stating that those who have strong/hard/dry heart and did not think about the chief deity in Thirukoshtiyur, did not deserve the food made out of rice; but they should be fed with grass.

The commentator asked a question and responded so that we can understand Azhwaar’s reasoning. The question is that if Azhwaar wanted to feed a dog, he could have done that separately, but who gave them the authority to snatch the food from others. The answer was from the sastra sentence which states that it is perfect, if we snatch the resources from bad and give to good. The commentator did not stop there with the sastra sentence, but also gave the example of the life of Thirumangai Azhwaar, who lived like that.

Continuation

Thondaradipodi Azhwaar started Thirumaalai with the first three hymns, where he shared his experience with Paramathma and then continued his preaching to people like us about the greatness and glories of the holy names (Thirunaama Vaibhavam). We did not listen or followed the preaching of Azhwaar and hence Azhwaar started the next subsection of ten hymns, where he explained the help and support by Paramathma to him. Let us start seeing them in our next weblog.