Kaisika Ekadasi

Posted on November 27, 2020 by

Leave a Comment

இந்த பதிப்பினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி

This week, 26 Nov 2020, was Kaisika Ekadasi and the next day, 27th Nov, was Kaisika Dwadasi. Let us offer our prayers to Varahan and get His blessings

Ekadasi

A Paksham is a fifteen days period starting from either full moon or new moon. The eleventh day in each of these Paksham is the Ekadasi, meaning eleven in Sanskrit, that is the eleventh day of the waxing(Sukla Paksham) and waning(Krishna Paksham) phase of the moon. It is an important fasting day dedicated to Lord Vishnu and by following the Ekadasi vow, people are enable to get moksham/abode.

Sage Vyasa said that the merciful Supreme Lord Vishmu, suddenly manifested from His own form the deity of the lunar day Ekadasi after seeing the pains, the sinful souls were undergoing in the hell. Afterwards, those sinful entities began to follow the vow of Ekadasi and were then elevated quickly to the abode of Vaikuntha. Therefore the lunar day of Ekadasi is the selfsame form of the Supreme Lord, Vishnu, and the Supersoul (Antharyaami) within the heart of the living entities.

There is no Mantra that is equivalent to Gayathri Mantra; no God equivalent to a mother; no water equivalent to the holy water of Ganges; no vow equivalent to the Ekadasi Vow (Vratham). This is how Ekadasi Vratham is highlighted in Agni Purana. Any single droplet of water that touches the holy feet of Emperumaan (Paramathmaa or Perumal) is equivalent to the water from Ganges; The dharsan of the holy feet of Emperumaan is more divine than the dharsan of Vaikuntham; Lord Krishna says that Ekadasi Vratham is equivalent to all of the above activities. The great feature of Ekadasi Vratham is that it can be followed by everyone without any discrimination as, men, women, rich, poor, higher or lower caste etc.

Kaisika Ekadasi

Kaisika is the name of a Ragam or Tune. In Karnatic classical music, it is Bhairavi Ragam. Kaisika Ekadasi is observed in the Tamil Month of Kaarthigai on the Ekadasi day in Sukla Paksham. The tamil month Karthigai is approximately from 15th Nov to 15th Dec. The Kaisika Ekadasi is well glorified with the story of Nampaaduvaan, a great Vishnu devotee, in the Kaisika Puranam which is part of the Varaha Puranam.

Vijaya Chokanathar one of the kings came to Srirangam to have the dharsan on Ranaganatha on a Kaisika Ekadasi day and he could not have the dharsan, as the function was completed before he could arrive at the temple. The king was sad, but decided to stay in Thiruvarangam for the next one year to have the dharsan on the next Kaisika Ekadasi day. In recognition of his devotion and the services rendered by him, the statues of himself and his family are still kept in the temple on the second prahaaram ( circumvent ).

Varaha Puranam

In Vishnu Sahasra naamam, Bhoogharbha (72), means that Vishnu protects His consort Bhoomadevi Thayar like how one would protect a pregnancy; Govinda (543) means that Vishnu has protected Bhoomadevi Thayar and got Her back. These two are particularly relevant to Kaisika Puranam, whereas the holy names (Thirunamams) 539 to 543 are all pertaining to Varaha incarnation.

When Brahma wanted to create the human beings in this world, a demon by name Hiranyakshakan, stealthily kept the Earth under the sea. Brahma prayed to Mahavishnu to help recover the earth from under the sea. Mahavishnu took Varaha incarnation to fulfil the desire of Brahma. Vishnu, as Varaha Perumal, fought with the evil Hiranyakshakan, killed him, brought the earth from the sea and established dharma.

As Bhoomadevi was still shivering with fear, Varaha Perumal placed Her on His lap to quell Her anxieties. She asked Perumal, on our behalf, on how the jeevathamaas, all Her children, would survive and reach Mokshham. Perumal, with abundant love towards us, told  “shower flowers on Him with the hands, given by Him, praise Him by singing His songs through the mouth, given by Him and keep thinking about Him, with the Mind given  by Him“.     Later when Bhoomadevi took the form of Aandal, she recalled and reinstated this in Thirupaavai (5),  in Divya Prabhandham.

In the same way, Varaha Perumal told that Namasankeerthanam, that is reciting His holy names, would be another way to reach Him. Further if the Namasankeerthanam is done in Kaisika ragam and sung in front of Him, in a temple on a special day like Kaisika Ekadasi and/or Dwadasi, those who hear the same would also get the benefit of reaching Mukthi or abode. Varaha Perumal explained the history of Nampaaduvaan to Bhoomadevi Thayaar, in a chapter called Kaisika Mahathmiyam, within Varaha Puranam.

Some Hymns by Azhwaars on Varaha Incarnation

Varaha Perumal hailed as

  • Omniscient and Helpful: Nammazhwar in his first Prabhandham, Thiruvirutham (10.9) sang, “yenathuruvaai idantha Piraan, irum Karpagam ser Vaanathavarkum, matru ella evarkum Gnana Piraanai“.
  • Merciful and Helpful: Thirumangai Azhwaar very early in his first Prabhandham, Periya Thirumozhi (1.1.4) sang, “Panriyaai anru Paaragham keenda Paazhiyaan Azhiyaan Arule nanru Naan Uyya“, meaning “He who took the form as a Big Wild Boar to retrieve the earth long ago, who also with awesome majesty and holding bright discus should shower His blessings on me to get abode”.
  • Protector of us: Thirumangai Azhwaar mentioned in his Periya Thirumozhi (11.4.4) “aadhi mun yenaamaagi aranaaya moorthi adhu nammai aalum arase”
  • Protector for all : Nammazhwaar, as we said earlier hailed Varaha incarnation in his first Prabandham Thiruviruthaam and also in his final Prabandham Thiruvaaimozhi, final subsection (10.10.7). From these two hymns we can understand that Varaha Incarnation has given protection to all including himself, all in this world and also in all other celestial worlds. He has also given Moksham. – irum Karpagam ser Vaanathavarkum, matru ella evarkum Gnana Piraanai (Thiruviruthaam 10.9); “kola malar Paavaiku anbaagiya en anbeyo, neelavarai irandu pirai kavvi nimirndhadhu oppa, Kola Varaham onraai nilam kotidai konda endhaai, neela kadal kadainthaai unai petru ini pokuvano?” (Thiruvaaimozhi, 10.10.7) meaning ” You forming like a dark mountain with a crescent moon on it when You came as a wild boar and took the Earth between your tusk teeth.  you have churned the ocean, how can I let you go now?”.
  • Father and Child : In our tradition there are nine types of relationships mentioned between Jeevathmas and Paramathma. One among the nine is the relationship between a father and the child. This was stressed by Namazhwaar in Thiruvaaimozhi (5.5.6) “yenaamaai nilam keenda en appan” and again in Thiruvaaimozhi(7.4.3) “appan oonri idanthu yeyitril konda naale”, referring Varaa Incarnation as father.
  • The words spoken by Emperumaan to the evil / demons, are not for Sathvik (ethical and soft) people. This we could see in the following examples. “kalla vedathai kondupoi puram pukka vaarum, kalandhu asurarai ullam pedham seydhittu uyirunda upaayangalum” (Thiruvaaimozhi 5.10.4) and “thinn kazhar kaal asuraruku theengu izhaikum Thirumaalai” (Thiruvaaimozhi 3.5.2). In the second example, Azhwaar had used the word “Thirumaal“, to inlcude Sridevi Nachiyaar, who would not even think about doing any harm to anyone even in Her dreams. If Azhwaar had included Sridevi Nachiyaar, it only means that the evil asuras had done something serious that deserved punishment even by Her.
  • But all the words told by Varaha are not like the words mentioned above. These are words told by Perumal pacifying His loveable Thayaar, after She was retrieved from the sea during Pralayam. So these words of wisdom are told to allay Her fear and mitigate Her concerns towards Her Children, that is us. So these words are to be trusted fully.
  • Aandal mentioned ” Paambanaiyaarkum tham paambu pol naavum irandu ula vaaithu” (Nachiyaar Thirumozhi 10.3), meaning that there are two tongues to the snake and to the Lord who is reclining on the snake. In other words,  Lord has become two tongued, like his serpent-companion. “semmai udaiya Thiruvarangar thaam panitha meimai peru vaarthai Vittuchithar kettu irupaar” (Nachiyaar Thirumozhi 11.10) meaning  “If the words of Paramathama, namely, ‘he-who-loves is-also-loved’ are to be false with the Lord, What can anyone could say with certainty thereafter?”. According to Parasara Bhattar, these words of Aandal were told when she was sad that Perumal was not listening to her. So we do not need to consider thee words so seriously. “Paar Vanna Mangai Pathar ” (Thirunedunthandagam 18) are words spoken when Thayar and Perumaal were together and these are true words to the core.
  • Similarly what Aandal told in her Nachiyar Thirumozhi (11.8) should also be remembered at this point. “Paasi thoorthu kidantha Paarmagatku pandorunaal, maasudambil neer vaara manamilaa pandriyaam thesudaiya thevar Thiruvaranga Selvannaar pesi iruppanagal perkavum peraave“, meaning whatever spoken by Varaha Perumal can not be taken away from Her heart.  
  • As a Father to all in all the worlds Mahavishnu took Varaha Incarnation and protected the Mother of all in all the worlds. At that time, Bhoomadevi thayaar requested Perumal to tell her all the possible ways that a Jeevathma could follow to overcome the miseries of this life and get abode. Varaha illustrated one of the options that jeevaathmaas could sing about Him and make Him happy, by explaining the history of a devotee, Nampaaduvaan. That is the famous Kaisika Mahathmiyam or Puranam. Though Bhoomi Piratiyaar asked for many options, Varaha Perumal suggested only one, namely to sing His holy names. This, She remembered very well and reproduced in many places in Her Thiruppavai when She took birth as Aandal to make us understand this easy ‘singing’ (paadi) option.
  • Paarkadalul paiyya thuyindra Paramandi paadi (2)
  • Ongi ulagu alandha Uthaman per paadi (3)
  • Thoomalar thoovi thozhudhu vaayinaal paadi (5)
  • Narayanan moorthy Kesavanai paadavum (7)
  • Paavaai ezhundhiraai paadi (8)
  • Mutram pungundhu Mugilvannan per paada(11)
  • Manathuku Iniyaanai paadavum (12)
  • Pankaya Kannaanai paada(14)
  • Maatraarai Maatrazhikka vallaanai Mayanai paada (15)
  • Thooyomaai vandhom thuyil ezha paada (16)
  • pandhu aarvirali un maithunan per paada (18)
  • Thiruthakka selvamum sevagamum yaam paadi (25)
  • Koodaarai vellum seer Govinda unthanai paadi (28)

There is also a saying that Varaha Perumal has given the preachings of Kaisika Mahathmiyam on a Kaisika Ekadasi day, but we have to look for more details before making such statement.

Kaisika Mahathmiyam

The part in Varaha Puranam, where Varaha Perumal happily explaining the devotion of Nampaaduvaan to Bhoomi Piraati is called Kaisika Mahathmiyam. Kaisika Mahathimiyam is the original name, but later it is known as Kaisika Puranam. Kaisika (Ekadasi) Puranam is the narration of the deep devotion of Nampaaduvaan, born in Paanar caste, had for Nambi, the main deity in Thirukurungudi.

Parasara Bhattar, one of our acharyars, is considered and hailed as the child of Periya Perumal and Periya Piraati, raised and lullabied by Them. He lived around 900 years back, and took over the leadership of our tradition after Swami Ramanujar and Embar. Kaisika Mahathmiyam, (48th Chapter of Varaha Puranam), is described in 92 hymns (slokams) in Sanskrit and Bhattar had translated them into Tamil as Kaisika Purana Urai. On one Kaisika Ekadasi / Dwadasi Day, he recited the Kaisika Mahathmiyam in front of Periyaperumal. Periyaperumal, was happy and pleased, accorded the appreciation and honour to Bhattar from the temple, called Brahmma Ratha Yathirai, as he was driven home in the temple chariot. This tradition is still continued even today to the heirs of Bhattar.

The Event

The significance of Kaisika Ekadasi, arising out of Kaisikapuranam, was an event narrated by Sri Varaha Perumal to Bhoodevi. This Kaisika Puranam, emphasizing the importance of Namasamkeerthanam, happened in Thirukurungudi, near Tirunelveli. Varaha Perumal, who took a very huge and fearful form, shrunk Himself into a smaller size in this place and hence this town became Kurunudi. We can recall the hymn of Nammazhwaar from Thiruvirutham (45), “Perum Kezhalaar tham perum kann malar pundareegam nam mel orunge pirazha vaithaar”.

In this holy town, Thirukurungudi, Empermaan in different postures gives dharsan as Ninra Nambi, Kidandha Nambi, Irundha Nambi, Poorna Nambi and Malaimel Nambi.

As Thirukurungudi Nambi Himself was born as Swami Namazhwaar there is no separate sanctum for Nammazhwaar in this temple. It is also told that this temple was constructed by Thirumangai Azhwaar and during the days of Ramayana, Rama and Lakshmana stayed here along with their army of monkeys towards preparation of war with Ravana. Thirumangai Azhwaar, who was born in Thiruvali Thirunagari, visited many divyadesams (holy vishnu temples) and sang more than thousand two hundred and fifty (1253) hymns on the deities of those temples, reached Paramapadham from here.

Nampaaduvaan

In Varaha Puranam, Paaduvaan was the name used. Later, Parasara Bhattar gave the name ‘Nampaaduvaan”, in line with Nam Perumal, Nam Azhwaar, Nam Pillai, Nam Jeeyar. Nampaaduvaan was born in Panar caste, in a village called Muni near Thirukurungudi foothills and was a stuanch devotee of Nambi. He used to sing songs praising Nambi about His virtues with his Veena (Yaazh). Varaha Perumal admired Nampaaduvaan’s devotion and told Bhoomi Piratti that Nampaaduvaan showed his devotion and did all prayers without expecting anything in return.

In Kaliyugam, reciting His holy names (Namasankeerthanam) is considered as the best method to do prayers. Thirupaanazhwaar, is also from Panar Caste and played a musical instrument like veena.

Brahma Rakshasan

On one of Sukla Paksha Ekadasi day (11th day after new moon) in the Tamil month of Karthigai, (in between November 15th and Dec 15th), Nampaaduvaan woke up after midnight and started towards the temple in Thirukurungudi, with his veena to sing hymns to wake up Emperumaan. On his way to the temple, Nampaaduvaan was confronted and caught by a Brahma Rakshas (fierce ghostly form) a demon. Brahma Rakshasan was very strong and Nampaaduvaan was very weak. Brahma Rakshasan told that he was hungry and he was going to eat Nampaaduvaan as his food. Since Nampaaduvaan was not strong, he could not show any of his valour. Also he was not a brahmin, so he could not escape by reciting any mantras. So he decided to talk sweetly after leaving everything to Nambi, Thirukurungudi Emperumaan.

Nampaaduvaan started saying that he was ready to offer himself as food and there was nothing much happier to him than to be the food to the Brahma Rakshasan. He continued stating that he was in the midst of performing Ekadasi vow (vratham) and should complete the vow by offering his prayers to Nambi in the early morning. Nampaaduvaan promised that he would return after completing his prayers and thereafter he could be taken as food as per what was written for them by Brahmma or Naanmugan. But Brahma Rakshasan refused as he did not believe the words of Nampaaduvaan. Brahma Rakshasan said that Nampaaduvaan was reciting prayers to Nambi for more than 10 years, like what Nammazhwaar told in Thiruvaaimozhi, “nigaril avan pugazh paadi illaipilam” (1.7.10), and he was hungry as he did not eat for the last ten days. He argued that, no one in this world would come back and offer oneself as food. Nampaaduvaan changed his tactics and requested him that his vow was towards Emperumaan and the Brahma Rakshas should help in making sure that it did not get disturbed. Brahma Rakshasan refused to leave him and said that Nampaaduvaan wanted to escape and hence he was lying.

Nampaaduvaan said that he was a devotee of Vishnu, from Panar community and possesed knowledge on Paramathmaa that helped him to acquire knowledge similar to people in higher community and he would not lie. He started making promises and also explained the different types of sins that would come to him, if he broke any of the promises. Nampaaduvaan listed eighteen such promises and appealed to Brahma Rakshasan to let him go and complete his vow.

In Kaisika Puranam, eighteen types of sins are listed if the defined responsibilities are not carried out.

Eighteen Promises

Nampaaduvaan promised that he would come back and if he did not come back, he would get many sins that could lead him to the hell. The following are the eighteen different sins :

  1. Breaking a promise
  2. Seeking other ladies under the influence of lust
  3. Creating a difference in the food between oneself and the co-eater
  4. Retrieving the land that was gifted to a brahmin
  5. Marrying a girl when she was young and enjoying the life with her for a while and then deserting her citing some excuses
  6. Having sex on a new moon day after performing prayers to forefathers
  7. After eating the food that was given by someone and later blaming the same person without any consideration
  8. Committing a daughter to a person and later pull out of the promise
  9. Eating food without taking bath on the sixth, eighth, fourteenth and fifteenth days of the waxing or waning phases of the moon
  10. Breaking the promise after committing to give something to someone.
  11. Seducing the spouse of a friend, who had helped a lot
  12. Having sex with the wife of the teacher (guru) and/or the King
  13. Having married two girls and showing partiality towards one like showing affection to one and rejecting the other
  14. Making a virtuous wife to live separately when she is young
  15. Stopping or preventing the herd of cows from drinking water
  16. The curse that is given by learned people, when one commits Brahmahathi or Mathyapaanam or vrthabhangam (preventing the completion of a vow)
  17. That he would attain an inferior level like those who worship all other gods other than Sriman Narayanan
  18. To consider other gods, who are influenced by the karmas, to be equivalent to Sriman Narayanan, Who is in the inner soul of everyone as Antharyaami, and also Who is capable of giving Moksham. Here we can recall the hymn by Thirumazhisai Azhwaar in Thiruchandha Virutham, (69) “Kaanilum uru polar, sevikinaadha keerthiyaar, penilum varam thara midukkilaadha thevarai”, meaning, that people of the world seek lowly gods for refuge, whose form and fame have no repute, who has no power to give the fruits”.

The last of the promises illustrate the beleif of Nampaaduvaan on Vishnu, where he vowed that he would get the sin that one would get, if offered prayers and considered the other gods to be equivalent to the Supreme Lord, Sriman Narayanan. After hearing this, the Rakshas was terrified and got convinced that no one would ever make such a promise and was confident that Nampaaduvaan would return. He saluted and let Nampaaduvaan go and return after completing his prayers and vow.

Singing at Nambi’s temple

Like a person attaining moksham from this worldly life, Nampaaduvaan was happy and ran towards Nambi’s temple and started singing on Nambi with on many tunes. He was standing outside, following the tradition on those days, and sang emotionally , thinking, that day was the last time he would sing in front of Nambi, as he would become food for the Brahma Rakshasan on his return.

Nambi happy with His devotee asked the flag pole, generally erected in front of the main Sanctom in every Vishnu temple, to move so that Nampaaduvaan could get a complete dharsan of Nambi. Accordingly even today, this temple’s flag pole is seen slightly away from the centre. Emperunaan graced Nampaaduvaan and Nampaaduvaan also got a complete dharsan of Nambi on that day.

Nampaaduvaan finally rendered a song based on Kaisika raga (Bhairavi ragam) on Vadivazhagiya Nambi and completed his vow. He offered his prayers to Nambi. Happily and quickly was returning towards Brahma Rakshasan, as his soul would leave the painful body. On his way, a passerby appeared and as if to test Nampaaduvaan, told that there was a demon on that way and advised him to go in a different path, as the demon was not a good person, like Vibhishnan. Nampaaduvaan was not prepared to defer from his promise and he replied that he would prefer to die rather than breaking a promise. On seeing the firmness of Nampaaduvaan, the passerby wished both Nampaaduvaan and Brahma Rakshasan well and disappeared. Varaha Perumal explaining this story to Bhoomadevi said that He went as the passerby as “Maha Varaha Sputa Padma Lochanaha” and “Purusha Pushkarekshanaha”.

The Story of Brahma Rakshasan

Nampaaduvaan found Brahma Rakshasan and declared that he completed his vow by singing in front of Thirukurungudi Nambi, Mahavishnu, the driving force of everything and making Him happy. He offered himself immediately to Brahma Rakshasan as his food. Brahma Rakshasan stunned with Nampaaduvaan’s truthfulness, started talking to Nampaaduvaan. He told Nampaaduvaan that he was not hungry and asked him to gift the benefits (punyam) of his singing in front of Vishnu to him, and he would let Nampaaduvaan go free. Nampaaduvaan refused to give the benefits of his singing and insisted that Brahma Rakshasan should eat him as per the original agreement. Brahma Rakshasan now asked Nampaaduvaan to gift him the benefits of only half the number of songs in stead of all songs. Again Nampaaduvaan refused. Brahma Rakshasan now requested him to give the benefits of the last song alone, so that he would let Nampaaduvaan to get back to his home to live along with his wife and children.

Even then Nampaaduvaan refused to his request. Brahma Rakshasan realised that Nampaaduvaan valued his words more than his life and also knew the value of the benefits of his singing in front of Vishnu. So he spoke politely, and with respect to Nampaaduvaan. He surrendered to Nampaaduvaan, saying that he would be absolved from this demon form and liberated, if he could get the benefits of the last song from Nampaaduvaan. Nampaaduvaan took pity on Brahma Rakshasan and asked him how he became a Brahma Rakshasan in the first place. Brahma Rakshasan started telling his story.

In his previous life, he was born as Soma Sarma, a brahmin and a great scholar in conducting Yagnams. He did a yagnam ( sacrifising rituals with fire) on behalf of someone. Since he started the yagnam with an intention to earn quick wealth, he got a disease in his stomach. He died within five days of starting the yagnam and without completing the yagnam. The shortcoming of the incomplete yagnam made him an utmost sinful person and he took birth as a Brahma Rakshasan. Varaha Perumal, who was describing this event to Bhoomi Piratti, said that Nampaaduvaan provided shelter to Brahma Rakshasan, like Himself providing shelter to Vibishanan, as Rama incarnation. Nampaaduvaan gave the benefits of his last song, in Kaisika tune, that was sung in front of Thirukurungudi Nambi. Brahma Rakshasan was relieved of his demon birth immediately and took birth in his next life in a good family. He became a Vishnu devotee and attained Moksham or Paramapadham according to Varaha Perumal to Boomi Pirati. In this way, Nampaaduvaan was able to send Brahma Rakshasan to Paramapadham. Thereafter Nampaaduvaan served Thirukurungudi Nambi for many years with his songs and later he also attained moksham, according to Varaha Perumal.

So, Brahma Rakshasan, a brahmin, (Soma Sarma), got moksham by surrendering himself to Nampaaduvaan, a person born in a lowly caste, through Nampaaduvaan’s devotion of performing Namasankeertham, that was glorified by Emperumaan.

Learnings

The moral of Nampaaduvaan’s life is that Nama Sankeerthanam of Lord can help us attain Moksham.

The eighteen sins mentioned above are in sequence in terms of the severity and the last one, the eighteenth is the gravest of these eighteen sins, that is considering Lord Sriman Narayanan to be equivalent to any other god. So the essence of Kaisika Mahathmiyam is that we should be wise and abstain from making any of these sins.

We can see that Nampaaduvaan had established that those people who consider Sriman Narayanan being equivalent to other gods or offer prayers to other gods other than Sriman Narayana would attain hell, as they were considered to have committed a grave sin.

Whoever devoted purely to Mahavishnu and surrendered to Him totally is a Sri Vaishnavan and should not be differentiated or illtreated, considering his birth. This is one of the fundamental principles of our tradition. The life history of Thirupaanazhwaar and Nampaaduvaan are vivid examples of such tradition.

Lord Varaha proved to the world through Nampaaduvaan and a Brahma Rakshasan that birth and caste are mere physical status. What matters is devotion and adherence to truth.

Devotion to lord, adherence to Dharma and readiness to renounce the world are the important criterias.

Someone born as a brahmin, but leading a lowly life, would be born as a demon. Someone born in a lowly caste, but truly devoted to god, would uplift not only themselves, but also uplift, elavate and create a good path to moksham to all other lowly demons.

Caste is not an hindrance in attaining moksham.

Vow or Vratham

We have to follow the vow or vratham on the Kaisika Ekadasi day and recite the Kaisika Mahathmiyam on the next day, Kaisika Dwadasi day.

As per the orders of Mahavishnu, all the sins will hide under food grains on Ekadasi days, hence we should observe fasting on Ekadasi days. There are people who do not even drink water on those days, called Nirjala vratham, meaning that No Water, No food Vow. The vow starts on the early morning (sunrise) time of the Ekadasi day and is completed on the next day (Dwadasi) early morning (sunrise). On Dwadasi day, after bath, people should drink the holy water with Thulasi leaf, and complete the Ekadasi vow.

Through out the Ekadasi day, one should be thinking only about Vishnu as reciting His slokas, His histories and the hymns on Him.

Benefits

Varaha Perumal, while praising Nampaaduvaan, said to Thayaar, that whoever sings about His glories and histories would be awarded 1000 years in heaven for each syllable of the hymn.

He continued to state that when Nampaaduvaan or such devotee is in Heaven, He or She would be the most beautiful and they would remember Emperumaan and Thayaar. Even the head of Heaven, Indran with his prime weapon Vajrayudham would visit him or her and pay respects.

Even when Indran is paying his respects, Nampaaduvaan or such devotee would continue to praise and sing hymns on Emperumaan and Thayaar and would continue to serve Emperumaan and Thayaar.

Similarly when Nampaaduvaan was singing in heaven, his songs were made to be heard by others in heaven. Varaha Perumal told Thayar that since Nampaaduvaan was continuing his good service to Emperumaan, He moved him out of heaven and brought him to Paramapadham, so that he would sing only for Them and forever.

Whoever sings piously in Kaisika Tune (Bhairavi ragam), in front of Emperumaan, will be able to protect those who seek help from them.

Varaha Perumal had also promised to Bhoomipiraati that who sing or hear Kaisika Mahathmiyam would reach Paramapadham.

Varaha Perumal Himself told that all those who sing and/or hear Kaisika Puranam on a Sukla Paksha Dwadasi day in front of Emperumaan would always be with devotees and keep singing highly of Vishnu’s glories, similar to “Soozhndhu Irundhu yethuvar Pallaandu“. With that Varaha Perumal concluded His briefing on Kaisika Mahathmiyam.

Many benefits are cited in many Puranas for following the vratham on any Ekadasi day. There are also some special benefits for specific ekadasi and some are listed below.

  • Benefits equivalent to that of
    • conducting an Aswametha Yagnam
    • Taking bath in
      • Ganges at Varanasi (Kasi)
      • in the forest of Naimisaaranyam
      • in the temple tank in Pushkaram
      • in Gandaki River, where holy Saligram stones are found
      • in the river Godhavari, on a full moon, Monday and when the planet Guru is in Simma Raasi,
      • in Gurukshethram on a solar eclipse day
    • gifting the whole earth with all the forests and sea
    • gifting a cow along with it’s calf along with their food
  • Benefits more than
    • reading vedas
    • offering nine different gems (navarathnams) to Emperumaan
  • Will get relieved
    • from all the sins of this birth and also the previous births
    • from brahmmahathi sin
    • from puthra sin (Puthira dhosham)
    • from the troubles of ghosts and rakshasans
  • Will reach moksham or Paramapadham without any future births and without any fear of going to hell
  • will not be disturbed by Yama and his assistant Chithraguptan.
  • will make our forefathers also to attain moksham
  • will be praised by those in celestial world like devargal, kantharvargal, naagargal

Kaisika Ekadasi Celebrations Nowadays

In Thirukurungudi

The main deity of Thirukurungudi, Vaishnava Nambi will have a Holy bathing (Thirumanjanam or Abishekam) ceremony. Kaisika Mahathmiyam would be conducted as a drama in front of Vaishnava Nambi from 10 pm till 2 am. On Kaisika Dwadasi Day, Vaishnava Nambi will have a special procession on his Garuda Bird (Garuda sevai). Though all Vishnu temples celebrate Kaisika Ekadasi, it is always a special event in Thirukurungudi, every year, even today.

In Thiruarangam

Sri Parasara Bhattar chanted Kaisika puranam before Lord Ranganatha on one of the Kaisika Ekadasi/Dwadasi day and the same tradition is continuing till date with the descendants of Bhattar, chanting the puranam on kaisika dwadasi day at Srirangam every year. On the Kaisika Ekadasi day, Namperumal takes the holy bathing (Thirumanjanam). After 9 pm, in Archuna Mandapam, Perumal has special ceremony, where He would be adorned with 365 drapes. By the time this gets finished, around midnight (12 am), the heirs of Parasara Bhattar / Vedavyasa Bhattar will recite the Kaisika Mahathmiyam, and will also make a special request to Namperumal to give moksham to all those who listened to this great gift by Nambi/Namperumal. Namperumal will be happy and the temple authorities will accord due respects to the heirs of Parasara Bhattar, like taking him through the streets of Thiruvarangam (Uthira veedhi) to his residence. At 5.45 am, Namperumal will get back from Archuna Mandapam and return to His Sanctum. This is called “Karpoora Padiyetra Sevai”.

Other Vishnu Temples

In other Vishnu Temples similar renditions are done on Kaisika Ekadasi, mostly in the evening or early morning of Dwadasi Day and celebrated in a grand manner.

Some related hymns

Amara or angam aarum, vedham or naangum odhi, thamarkalil thalaivaraaya saadhi andhanargalelum, numargalai pazhippar aagil, nodipadhu or alavil aange, avargal thaam pulaiyar polum, Arangamaa nagarulaane ! (Thirumaalai 43)

This hymn is by Thondaradipodi Azhwaar in his Thirumaalai Prabhandham. The meaning of this hymn is that if those, who have learnt and memorised the four vedas and the six explanatory notes along with their meanings, illtreat the devotees of Vishnu, based on their caste, even if they are Brahmins, they would be considered to have come from a lowly caste.

Next hymn is by Nammazhwaar in Thiruvaaimozhi (3.7.9)

Kulamthaangu saathigal naalilum keezh izhindhu ethanai nalanthaan ilaadha chandaala chandaalargal aagilum, valanthaangu chakrathu annal Manivannarku aal endru ul kalanthaar adiyaar thammadiyaar em adigale (Thiruvaalmozhi 3.7.9)

If someone is born in a community lower than the lowest of the four, like Chandala, and is a devotees of Vishnu, (Manivannar), who holds the discus on His right hand, Swami Nammazhwaar wanted to be a devotee to them.

Next one is also from Nammazhwaar, where he has gone even one step ahead.

Payilum sudar oli Moorthiyai, Pangaya Kannanai, payila iniya nam paarkadal serntha Paramanai, payilum thiru udaiyaar evarelum avar kandeer, payilum pirappidai thotru emmai aalum paramare (Thiruvaaimozhi 3.7.1)

Here Azhwaar says that whoever serves Emperumaan would be his master in this life and also for future lives.

Conclusion

We have taken only a few hymns (Paasurams), a few divya desams, and a few sthothrams on Varaha Incarnation .  We started this as a small topic, however we were overwhelmed with so much details available on this Varaha Incarnation and Kaisika Mahathmiyam. 

As mentioned earlier, Kaisika Mahathmiyam is an important part of Varaha Puranam. Let us catch up on another interesting topic, till then, thanks and see you.

கைசிக ஏகாதசி

Posted on November 25, 2020 by

2 Comments

To read this in English Please click here, thanks

இந்த வருடம் 26 நவம்பர் 2020, கைசிக ஏகாதசி ஆகும், அடுத்த நாள் கைசிக துவாதசி. வராஹனின் கருணை மழை கிடைக்க இந்த நன்னாளில் (26 நவம்பர் 2020) வராஹனைப் பிரார்த்திப்போம்.

ஏகாதசி

அமாவாசை அல்லது பௌர்ணமி முதல் பதினைந்து நாட்கள் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியை ஒரு பக்ஷம் என்கிறோம். கிருஷ்ண பக்ஷம் (தேய்பிறை), சுக்லபக்ஷம் (வளர்பிறை) ஆகிய இந்த இரண்டு பக்ஷங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் 11வது நாளின் (திதியில்) வருவது ஏகாதசி ஆகும். மோக்ஷத்தை அளிக்கும் விரதத்தை கடைபிடிக்க வழி ஏற்படுத்தியிருக்கும் ஏகாதசியால் எல்லா பக்தர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியே.

வ்யாஸ முனிவர் சொல்வதுபடி, கருணைக்கடலான விஷ்ணு, பாவம் செய்தவர்கள் நரகத்தில் அனுபவிக்கும் துயரங்களைக் கண்டு, அதனில் இருந்து ஜீவராசிகள் விடுபட்டு மோக்ஷம் அடைய, இவ்வுலகில் வாழ்ந்துகொண்டு இருக்கும் போதே செய்யக்கூடிய உபாயம் (ஏகாதசி விரதம்) என்று தன்னுடைய உருவாகவே இந்த ஏகாதசியைப் படைத்தார் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

காயத்ரிக்கு ஈடான மந்திரம் இல்லை; தாய்க்கு சமமான தெய்வம் இல்லை; கங்கைக்கு ஈடான தீர்த்தம் இல்லை; ஏகாதசிக்கு சமமான விரதம் இல்லை’ என்று இந்த விரதத்தை மகிமைப் பற்றி அக்னி புராணம் எடுத்துரைக்கிறது. பகவானின் திருவடியில் பட்ட ஒரு துளி தீர்த்தம்,கங்கைக்குச் சமமான புனிதம் வாய்ந்தது. பெருமாளின் திருவடியைத் தரிசிப்பது, வைகுண்ட தரிசனத்தைவிட பவித்திரமானது. இத்தனை நற்செயல்களுக்கும் ஈடானது ஏகாதசி விரதம் என்கிறார் பகவான் கிருஷ்ணர். ஏகாதசி விரதத்தை ஆண், பெண், ஏழை, பணக்காரர், குல, ஜாதி ஆகிய வேறுபாடுகள் ஏதும் இன்றி எல்லோரும் கடைப்பிடிக்கலாம்.

கைசிக ஏகாதசி

கைசிகம் என்பது ஒரு ராகத்தின் பெயர். கர்நாடக சங்கீதத்தில் பைரவி ராகம். நம்பாடுவான் என்னும் விஷ்ணுபக்தன், கைசிகப் பண் இசைத்து பாடிய நாளான கார்த்திகை மாத வளர்பிறை ஏகாதசியை கைசிக ஏகாதசி என்று அழைப்பர்,

விஜய சொக்கநாதர் கைசிக ஏகாதசி சேவையை தரிசிப்பதற்குத் தனது குடும்பத்துடன் திருவரங்கம் வந்தார். ஆனால் அவர் வருவதற்குள் பெருமாள் சந்தன மண்டபத்துக்குப் புறப்பட்டுவிட்டார். மனம் வருந்திய மன்னர், ஸ்ரீரங்கத்திலேயே ஒருவருடம் தங்கி அடுத்த ஆண்டு, இந்த சேவையைக் கண்டுகளித்தார். ஸ்ரீரங்கத்தில் இவர்களின் நினைவாக இரண்டாம் திருச்சுற்றில் இவர்களின் சிலைகள் இருக்கின்றன.

வராஹ புராணம்

விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில், பூகர்ப்ப (72) – தனது மனைவியான பூமாதேவியை ஒரு கர்ப்பத்தைப்போல் காப்பாற்றுபவர் என்றும் கோவிந்த (543) பூமியை காத்து மீண்டும் அவளை அடைந்தவர் என்றும், (539 முதல் 543 வரை உள்ள திருநாமங்கள் வராஹ அவதாரத்தை பற்றியவை) சொல்லும் திருநாமங்கள் இந்த கைசிக புராணத்திற்கு தொடர்புடையவை.

பூமியில் மானிடர்களைப் படைக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய சமயத்தில், இரண்யாக்ஷன் என்ற அசுரன் பூமியை கடலுக்கடியில் ஒளித்து வைத்தான். பிரம்மா மகாவிஷ்ணுவிடம் சமுத்திரத்தில் அமிழ்ந்து இருக்கும் பூமியை வெளிக்கொண்டு வர பிரார்த்தனை செய்தார்.    மகாவிஷ்ணு பிரம்மாவின் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்ய, வராஹ அவதாரம் எடுத்தார்.  பகவான் வராஹ மூர்த்தியாக எழுந்தருளி ஹிரண்யாக்ஷன் என்ற அசுரனுடன் போரிட்டு அவனை வென்று, தண்ணீருக்குள் ஆழ்ந்து கிடக்கும் பூமியை வெளிக்கொணர்ந்து தர்மத்தை நிலை நிறுத்தினார்.

நீரில் இருந்து வெளிவந்த பூமாதேவித் தாயாரின் அச்சத்தைக் குறைத்து, அவளை அமைதிப்படுத்தி,, வராஹப்பெருமான் தன் மடியில் அமர்த்தினார், அப்போது தாயார் நம் பொருட்டு, “நம் குழந்தைகளாகிய இந்த பூமியின் பிரஜைகள் உய்வதற்கு வழி என்ன” என்று கேட்க பகவான் நம் மேல் உள்ள கருணையினால், “ தூய மலர்களைத் தூவி, வாயினால் பாடி, மனத்தினால் சிந்திக்க வேண்டும்” என்று சொல்கிறார். இதையே திருப்பாவை என்ற திவ்ய பிரபந்தந்தின் மூலம், பூமாதேவியின் அவதாரமான ஆண்டாள் நமக்கு கொடுக்கிறார்.

அதேபோல் நாம சங்கீர்த்தனம் மூலம் தன்னை அடையலாம், மற்றும் அதை கைசிக பண் கொண்டு தன் திருத்தலங்களில் கைசிக ஏகாதசி துவாதசி போன்ற சிறப்பு நாட்களில் தன் முன் பாடுவதால் அதை கேட்பவர்களையும் உய்யச் செய்யலாம் என்பதை நம்பாடுவான் என்பவனின் சரித்திரத்தை, கைசிக ஏகாதசியின் சிறப்பை பூமிப்பிராட்டியிடம் சொல்லும் கைசிக மஹாத்மியம் வராஹ புராணத்தில் உள்ளது.

வராஹ அவதார ஆழ்வார் பாசுரங்கள் சில

  • ஞானப்பிரான் என்று நம்மாழ்வார் பெருமையுடன் பேசம் அவதாரம் வராஹ அவதாரம் – ஏனத் துருவாய் இடந்த பிரான், இருங் கற்பகம்சேர் வானத்தவர்க்கும் எல்லாதவர்க்கும் மற்று எல்லா எவர்க்கும் ஞானப் பிரானை – (திருவிருத்தம் 10.9 )
  • பன்றியாய் அன்று பாரகங்கீண்ட பாழியான் ஆழியான் அருளே நன்று நானுய்ய – திருமங்கையாழ்வார் (பெரிய திருமொழி 1.1.4) – க்ருபை மிக்க பிரான்
  • ஆதிமுன் ஏனமாகி அரணாய மூர்த்தி அது நம்மை ஆளும் அரசே (பெரிய திருமொழி 11.4.4) – ரக்ஷகன் – நம்மை காப்பாற்றும் பெருமாள்
  • இருங் கற்பகம்சேர் வானத்தவர்க்கும் எல்லாதவர்க்கும் மற்று எல்லா எவர்க்கும் ஞானப் பிரானை – (திருவிருத்தம் 10.9 ) என்று தன்னுடைய முதல் பிரபந்தத்திலும், கோல மலர்ப்பாவைக்கு அன்பாகிய என் அன்பேயோ, நீல வரை இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்த தொப்ப, கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடைக் கொண்ட எந்தாய், நீலக் கடல் கடைந்தாய் உன்னை பெற்றினிப் போக்குவனோ? (திருவாய்மொழி 10.10.7) என்று தன்னுடைய கடைசிப் ப்ரபந்தத்தின் இறுதியிலும் பாடி நம்மாழ்வார், இவ்வுலகில் உள்ளவர்களுக்கும், மற்று எல்லா உலகத்தில் உள்ளவர்களுக்கும் ரக்ஷகன் என்றும், தனக்கும் மோக்ஷம் கொடுத்தவன் என்றும் நம்மாழ்வார் சிறப்பாக கூறும் வராக அவதாரம்.
  • நம் சம்பிரதாயத்தில் நவவித சம்பந்தம் என்று பரமாத்மாவிற்கும் ஜீவாத்மாவிற்கும் உள்ள ஒன்பது விதமான சம்பந்தங்களை கூறுவார்கள். இங்கே நம்மாழ்வார் தந்தை பிள்ளை உறவை வராஹ அவதாரத்தை கொண்டு சொல்லும் பாசுரங்கள். ஏனமாய் நிலங் கீண்ட என் அப்பன் !(திருவாய்மொழி, 5.5.6) என்றும், அப்பன் ஊன்றி இடந்து ஏயிற்றில் கொண்ட நாளே (திருவாய்மொழி, 7.4.3) என்றும் பாடி, அவனுக்கும் தனக்கும் உள்ள தந்தை-பிள்ளை உறவை எடுத்து சொல்லி வராஹ அவதாரத்தில் ரக்ஷகத்தின் பெருமையை / சிறப்பை நமக்கு சொல்வது சுவாமி நம்மாழ்வார்.
  • எம்பெருமான் அசுரர்களுக்கு என்று சொல்லும் வார்த்தைகளை, ஸாத்விகர்கள் நேரடியாக எடுத்து கொள்ள இயலாது. திருவாய்மொழியில் (5.10.4) – “கள்ள வேடத்தைக் கொண்டுபோய்ப் புறம் புக்க வாறும், கலந்து அசுரரை உள்ளம் பேதம் செய்திட்டு உயிருண்ட உபாயங்களும்,” என்று சொன்னதும், “திண்கழற் கால் அசுரருக்குத் தீங்கிழைக்கும் திருமாலை‘ (திருவாய்மொழி 3.5.2) – என்று சொன்னதும் அதற்கு உதாரணங்கள். இரண்டாவது உதாரணத்தில் தீங்கிழைக்கும் என்று சொல்லும்போது, தீங்கு என்பதை கனவிலும் நினைக்காத திருமகளையும் சேர்த்து சொல்வது, பிராட்டியும் எம்பெருமானோடு சேர்ந்து தீங்கிழைக்க திருவுள்ளம் கொள்ளும் அளவிற்க்கு அசுரர்கள் தீமைகளைச் செய்கின்றனராம்.
  • ஆனால் வராஹ அவதாரத்தில் சொன்ன வார்த்தைகள் மேலே சொன்னவை போல் அல்ல. அவை எம்பெருமான், பிராட்டி சொன்ன வார்த்தைகள். மேலும் பிரளய காலத்தில், பூமிப் பிராட்டியை காப்பாற்றி, அவளின் மனக்கிலேசத்தை / துயரங்களை குறைக்க முற்படும் போது, எம்பெருமான் அருளிய வார்த்தைகள். ஆகவே அவை மிக நம்பத்தகுந்த வார்த்தைகள்.
  • “பாம்பணையார்க்கும் தம் பாம்பு போல் நாவுமிரண்டுளவாய்த்து ” (நாச்சியார் திருமொழி 10.3), மற்றும் “செம்மை யுடைய திருவரங்கர் தாம்பணித்த மெய்ம்மைப் பெருவார்த்தை விட்டுசித்தர் கேட்டிருப்பர்” (நாச்சியார் திருமொழி, 11.10) என்பவை பிரிவில் ஊடலில் பேசும் வார்த்தைகள். அவை போல் இல்லாமல், “பார்வண்ண மடமங்கை பத்தர்” (திருநெடுந்தாண்டகம் 18) என்று சேர்ந்து இருக்கும் போது பேசும் சத்திய வார்த்தைகள் போல் இருக்கும் வராஹனின் வார்த்தைகள்.
  • வராஹ அவதாரத்தில் தமக்கு சொன்ன வார்த்தைகளில் இருந்து மாற மாட்டார் என்று பூமிதேவியின் அம்சமாகவே எழுந்தருளிய நம் ஆண்டாள், நாச்சியார் திருமொழி (11.8) “பாசி தூர்த்துக் கிடந்த பார்மகட்குப் பண்டொருநாள், மாசுடம்பில் நீர்வார மானமிலாப் பன்றியாம் தேசுடைய தேவர் திருவரங்கச் செல்வனார், பேசி யிருப்பனகள் பேர்க்கவும் பேராவே” பாடலும் இங்கு அவசியம். வராஹ அவதாரத்தில் அவர் கூறிய வார்த்தைகளைத் தன் நெஞ்சில் இருந்து பெயர்க்க முடியாதவை என்று ஆண்டாள் கூறுகிறார்.

ஆக வராஹ அவதாரம் எடுத்து சகல லோகப் பிதாவான விஷ்ணு, சகல லோக மாதாவான பூமாதேவியை ரக்ஷித்தபோது, பூமாதேவி, பூமியிலுள்ள மக்கள் சம்சாரபந்தம் என்ற கடலிலிருந்து கரை ஏற இருக்கும் உபாயங்களை அருளுமாறு கேட்க, பகவான் தன்னைப் பாடி மகிழ்ச்சி அடையச்செய்வது என்ற ஒரு உபாயத்தை, நம்பாடுவான் என்கிற பரம பக்தனின் சரிதையைக் கூறி மெய்ப்பிக்கிறான். அதுவே கைசிக மாகாத்மியமாகும்.

பூமிபிராட்டியார் பல உபாயங்களை கேட்ட போதிலும் வராஹப்பெருமாள் தன் திருநாம வைபவங்களை ‘பாடி‘ என்று ஒரேயொரு உபாயத்தை சொன்னதை நன்றாக நினைவில் கொண்டு, பின்னால் திருப்பாவை என்ற ப்ரபந்தந்தை ஆண்டாள் மூலம் இந்த கீத ரூபமான உபாயத்தை பல இடங்களில் சொல்லி, நமக்கு புரிய வைக்கிறார்.

  • பாற்கடலுள் பையத் துயின்ற பரமனடி பாடி (2)
  • ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி (3)
  • தூமலர் தூவித் தொழுது வாயினால் பாடி (5)
  • நாராயணன்மூர்த்தி கேசவனைப் பாடவும் (7)
  • பாவாய் எழுந்திராய் பாடிப் (8)
  • முற்றம் புகுந்து முகில்வண்ணன் பேர்பாட (11)
  • மனத்துக்கு இனியானைப் பாடவும் (12)
  • கிள்ளிக் களைந்தானைக் கீர்த்திமை பாடி (13)
  • பங்கயக் கண்ணானைப் பாட (14)
  • மாற்றாரை மாற்றழிக்க வல்லானை மாயனைப் பாட (15)
  • தூயோமாய் வந்தோம் துயில்எழப் பாட (16)
  • பந்துஆர் விரலிஉன் மைத்துனன் பேர் பாட (18)
  • திருத்தக்க செல்வமும் சேவகமும் யாம் பாடி (25)
  • கூடாரை வெல்லும்சீர் கோவிந்தா உந்தன்னைப் பாடிப் (28)

வராஹப்பெருமாள், பூமிப்பிராட்டியாருக்கு கைசிக மஹாத்மியத்தை உபதேசித்ததே கைசிக ஏகாதசி அன்று நடந்தது என்று சொல்வார்கள் உண்டு, அதற்கான குறிப்புகள் எங்கு உள்ளன என்று பார்க்கவேண்டும்..

கைசிக மஹாத்மியம்

வராஹ புராணத்தில் ஸ்ரீ வராஹப் பெருமான் பூமிப் பிராட்டியாரிடம் நம்பாடுவான் பக்தியை சிலாகித்து சொன்ன பகுதியை கைசிக மகாத்மியம் என்று அழைக்கிறோம், கைசிக புராணம் என்பது பிற்பாடு வந்த பெயர். திருக்குறுங்குடிக் கோயிலில்  குடி கொண்டுள்ள நம்பிப்பெருமாள் மீது பக்திகொண்ட பாணர் குலத்தைச் சேர்ந்த  நம்பாடுவான்  என்ற பக்தரின் இறைப்பற்றைக் கூறுவதுதான் கைசிக ஏகாதசி புராணம்.

பெரிய பெருமாளும், பெரிய பிராட்டியாரும் தாலாட்டி வளர்த்த ஶ்ரீபராசர பட்டர் என்னும் ஆசார்யர், ஶ்ரீராமானுஜர் மற்றும் எம்பாருக்குப் பின்னர் ஶ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தின் தலைமை ஏற்ற மஹான், சுமார் 900 ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்தவர். வடமொழி வராஹ புராணத்தில் கைசிக மகாத்மியம் பற்றி சொல்லும் பகுதி 92 சுலோகங்கள் கொண்டது. இதனைப் பட்டர் தமிழில் கைசிகப் புராண உரை என்னும் நூலாக எழுதியுள்ளார். கைசிக புராணம் உரைத்த மேன்மையில் மகிழ்ந்த அரங்கன் அவருக்குக் கோவில் மரியாதைகள் அளித்துக் கெளரவிக்குமாறு நியமித்தார் (அந்தப் பிரம்ம ரத மரியாதை தான் இன்றும் அவர் வம்சத்தாருக்கு வழங்கப்படுகிறது).

நிகழ்ச்சி

இந்த கைசிக புராணம், திருக்குறுங்குடி என்ற திவ்யதேசத்தில் நடைபெற்றது. மிக பெரிய உருவமாக வராஹ அவதாரம் எடுத்த திருமால் தனது நாயகியுடன் இத்தலத்தில் தங்கி, தனது அச்சந்தரும் வராஹ உருவத்தைக் குறுகச் செய்தமையால் இத்தலம் குறுங்குடி ஆனது. “பெருங்கேழலார் தம் பெருங்கண்மலர் புண்டரீகம் நம்மேல் ஒருங்கே பிறழவைத்தார்” (திருவிருத்தம் 45) என்ற நம்மாழ்வார் பாசுரம் இங்கே நினைவில் கொள்ளவேண்டியது.  

திருக்குறுங்குடி என்னும் இத்திவ்யத் தேசத்தில் நின்ற நம்பி, கிடந்த நம்பி, இருந்த நம்பி, மலைமேல் நம்பி, பூர்ண நம்பி ஆகிய திருப்பெயர்களுடன் வெவ்வேறு நிலைகளில் எம்பெருமான் திகழ்கிறார்.

திருக்குறுங்குடி நம்பியின் அம்சமாக நம்மாழ்வார் அவதரித்தார். எனவே இத்தலத்தில், நம்மாழ்வாருக்குத் தனி சன்னதி இல்லை. இந்த கோவில் திருமங்கையாழ்வார் கட்டியது என்றும் இராமாயண காலத்தில் ராமரும், லட்சுமணரும், வானரப் படைகளுடன், ராவணனுடன் போர் புரிவதற்காகத் தங்கிய இடம் இந்த மலை என்று கூறப்படுகிறது. திருவாலித்திருநகரில் பிறந்து பல தலங்கள் சென்று பரந்தாமனைப் பாடிய திருமங்கை ஆழ்வார் இங்கு வந்து முக்தியடைந்தார்.

நம்பாடுவான்

வராஹ புராணத்தில் ‘பாடுவான்’ என்றுதான் குறிப்பு இருக்கிறது. ‘நம்பெருமாள்’, ‘நம்மாழ்வார்’ ‘நம்பிள்ளை’ ‘நஞ்ஜீயர்’ வரிசையில் பாடுவானை, ‘நம்-பாடுவான்’ என்று முதல் முதலில் பராசர பட்டர் தான் அழைத்துள்ளார். நம்பாடுவான் பாணர் குலத்தில் திருக்குறுங்குடி மலை அடிவாரத்தில் உள்ள முனி எனும் ஊரில் பிறந்து பக்தியில் திளைத்து திருக்குறுங்குடி நம்பியை போற்றி, அவரின் கல்யாண குணங்களை தினமும் விடிகாலையில் யாழை (வீணை) மீட்டி பண் இசைத்துப் பாடுவான். இவனது பெருமையும், பிரதி பலன் கருதாமல் செய்த பக்தியையும், வராஹ பெருமாள் பூமிபிராட்டியிடம் சொல்கிறார்.

கலியுகத்தில் பக்தி செய்ய நாம சங்கீர்த்தனமே சிறந்த வழி என்று சொல்லப்படுகிறது. திருப்பாணாழ்வார் என்ற ஆழ்வாரும், பாணர் குலத்தில் உதித்தவர், அவர் கையிலும் இசை வாத்தியம் இருக்கும்.

பிரம்ம ராக்ஷசன்

நம்பாடுவான், ஒரு கார்த்திகை மாதம் வளர்பிறை ஏகாதசி அன்று இரவு எல்லோரும் உறங்கி கொண்டு இருக்கும் இரண்டாவது ஜாமத்தில், அழகிய நம்பியை திருப்பள்ளி எழுப்பவேண்டி பாட தன்னுடைய வீணையுடன் கிளம்பினான். காட்டுவழியே வரும் வழியில் அவனை பிரம்ம ராக்ஷசன் ஒருவன் பிடித்துக்கொண்டான். பிரம்ம ராக்ஷசன் மிகவும் பலமோடும், நம்பாடுவான் சக்தி இல்லாதவனாகவும் இருந்தார்கள். பிரம்ம ராக்ஷசன் தான் பசியோடு இருப்பதாகவும், நம்பாடுவானை உணவாக சாப்பிடப் போவதாக கூறினான். நம்பாடுவான் பலம் இல்லாதால் வீரத்தை வெளிப்படுத்த முடியவில்லை. அவன் ப்ராஹ்மணன் இல்லாதால், ஒரு மந்திரம் சொல்லி தப்பிக்க முடியவில்லை. ஆகவே, பெருமாள் மேல் பாரத்தை போட்டுவிட்டு, இனிமையாக பேசுகிறான்.

நம்பாடுவான், “என் உடல் உனக்கு உணவாகும் என்றால் அதைவிட வேறு என்ன மகிழ்ச்சி எனக்கு இருக்க முடியும்?” நான் ஏகாதசி விரதம் இருக்கிறேன். சிற்றம் சிறு காலை அழகிய நம்பியை, சேவித்து விட்டு என் விரதத்தை முடித்துக்கொண்டு வருகிறேன்; அதன்பின் நான்முகன் உனக்கும் எனக்கும் எழுதியபடி, என்னை உணவாகக் கொள்ளலாம்” என்று கூற அதை ராக்ஷசன் நம்ப மறுக்கிறான். பிரம்ம ராக்ஷசன், நம்பாடுவானை பார்த்து “நிகரில் அவன்புகழ் பாடி யிளைப்பிலம்“, (திருவாய்மொழி 1.7.10) என்று பத்து ஆண்டுகளாக நம்பியை பாடி வருவதாகவும், ஆனால் தான் பத்து நாட்களாக உணவு உண்ணவில்லை என்கிறான். நம்பாடுவான் தான் பெருமாளுக்கு ஒரு விரதம் இருப்பதாகவும், அதற்கு தடங்கல் வராமல் பிரம்ம ராக்ஷசன் தான் காப்பற்ற வேண்டும் என்று வேண்டினான். பிரம்ம ராக்ஷசன், நம்பாடுவான் தப்பி சென்றுவிடுவான் என்றும் அதற்காக பொய் சொல்கிறான் என்றும் சொல்லி அவனை விடுவதாக இல்லை.

அதற்கு நம்பாடுவான் தான் பாணர் வகுப்பைச் சேர்ந்த பரம பக்தன். பரமாத்மாவைப் பற்றி ஞானம் உள்ளதால், உயரிய பிறவிக்கான ஞானம் தன்னிடம் உள்ளது என்று நம்பாடுவான் சொன்னான். தான் பொய் சொல்வதில்லை என்றும், தான் திரும்பி வராவிட்டால் அடையப்போகும் நரகங்களைச் சொல்லி்ப், பயங்கரமான சத்தியங்களைச் செய்துவிட்டுப் போவதாக பதினெட்டு விதமான சத்தியங்களைச் சொல்லி அனுமதிக்குமாறு நம்பாடுவான் பிரம்ம ராக்ஷசனிடம் மன்றாடுகிறான்.

கைசிக புராணத்தில் தர்ம ரீதியாக கடமைகளைச் சரிவர ஆற்றாமையால் விளயும் 18 பாவங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

பதினெட்டு சத்தியங்கள்

நம்பாடுவான் பிரம்மராக்ஷசனிடம் தான் திரும்பி வருவதாக உறுதிமொழி கூறும்போது அவ்வாறு செய்யாவிட்டால் தான் பாவம் செய்தவனாகி நரகம் அடைவதாகக் கூறினான். அவன் பதினெட்டு வகைப் பாவங்களைப் பற்றிக் கூறுகிறான்.

  1. 1) கொடுத்த சத்தியத்தை மீறுதல்.
  2. 2) மன்மதன் அம்புக்கு அகப்பட்டு, மற்ற பெண்களை நாடும் பாவத்தை அடைதல்
  3. 3) தனக்கும் உடன் உண்போனுக்கும் உணவில் ஏற்றத்தாழ்வு காட்டுவது.
  4. 4) பிராமணனுக்கு பூமி தானம் பண்ணி அதனைத் திரும்பப் பெறுவது.
  5. 5) அழகுள்ள பெண்ணை இளமையில் மணந்து அனுபவித்து, பின்பு அவள் மீது குற்றம் சுமத்திக் கைவிடுவது.
  6. 6) அமாவாசை அன்று தர்ப்பண ரூபத்தில் பித்ரு சிராத்தம் செய்து அன்று பெண்ணுடன் கூடி சுகம் அனுபவித்தல்
  7. 7) அன்னத்தை நன்றாக உண்டுவிட்டு, உணவிட்டவனை கருணை இல்லாமல் நிந்திப்பது
  8. 8) ஒருவனுக்குத் தன் பெண்ணைத் திருமணம் செய்விப்பதாகக் கூறி, அவ்வாறு செய்யாதது.
  9. 9) ஷஷ்டி, அஷ்டமி, அமாவாசை, சதுர்த்தசி நாட்களில் ஸ்நானம் செய்யாமல் உண்பது.
  10. 10) கொடுக்கிறேன் என்று வாக்களித்து விட்டு அதன்படி தானம் செய்யாதிருத்தல்.
  11. 11) தனக்கு மிகுந்த உதவி செய்த நண்பன் மனைவியை வசீகரிப்பதால் உண்டாகும் பாவம்
  12. 12) குரு பத்தினியையும், மன்னன் மனைவியையும் காமபரவசனாகிப் புணர்தல்.
  13. 13) இரண்டு மனைவியரை விவாகம் செய்து கொண்டு ஒருத்தியிடம் அன்பு கொண்டு, மற்றவளைத் புறக்கணித்தல் .
  14. 14) கற்புக்கரசியான தன் மனைவியை இளமையில் தவிக்க விடுதல்.
  15. 15) தாகத்துடன் வரும் பசுக்கூட்டத்தைத் தண்ணீர் குடிக்க விடாமல் தடுத்தல்.
  16. 16) பிரம்மஹத்தி, மத்யபானம், விரதபங்கம் என்று ஒன்றைச் செய்தவனுக்குப் பெரியோர் இடும் சாபம்.
  17. 17) வாசுதேவனை விட்டு இதர தேவதைகளை ஆராதிக்கிறார்களோ, அதனால் தாழ்ந்த நிலை அடைகிறார்களோ அதே நிலை தானும் அடைதல்.
  18. 18) எல்லோருக்கும் ஆத்மாகவும், அந்தர்யாமியாகவும் இருந்து, மோக்ஷம் அளிக்க வல்லவரான, ஸ்ரீமந்நாராயணனோடு, கர்மங்களால் வசப்படும் மற்ற தேவதைகளைச் சமமாக நினைத்தல். “காணிலும் உருப் பொலார், செவிக்கினாத கீர்த்தியார், பேணிலும் வரம் தர மிடுக்கிலாத தேவரை” என்று திருமழிசை ஆழ்வார் சொன்ன திருச்சந்தவிருத்த (69) பாடலை இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம்.

கடைசியாக “நான் திரும்ப வரவில்லை என்றால் வாசுதேவனை விட்டு மற்ற தேவதைகளை வணங்குபவர்களுக்கு என்ன கதி கிடைக்குமோ, நாராயணனை மற்ற தேவதைகளோடு சமமாக நினைப்பவர்கள் பாவத்தை நான் அடையக்கடவது” என்று சத்தியம் செய்ய அவனது விஷ்ணு பக்தியைக் கண்டு பிரம்ம ராக்ஷசன் அவனை வணங்கி, விரைவாக விரதத்தை முடித்து திரும்பி வா என்று அனுப்பி வைக்கிறான்.

நம்பியிடம் பாடுதல்

நம்பாடுவான் மகிழ்ச்சியோடு, சம்சாரத்தில் இருந்து விடுபட்ட ஒரு முக்தாத்மாவைப் போல், பெருமாள் கோவிலுக்கு சென்று மிக மிக உருக்கமாக பாடினான். நம்பாடுவான் அந்த நாள் வழக்கத்தின் படி கோவிலுக்கு வெளியே நின்று பாடுவதை வழக்கமாக கொண்டவன். இவ்வளவு காலமும் நம்பியை எப்பவாவது  தரிசிக்க முடியும் என நம்பிக்கையோடு இருந்தாகவும், இதுதான்  தன் கடைசி நாள் என்றும் எப்பவும் பாடும் பாட்டை ரொம்பவே உருக்கமாப் பாடினான்.

திருக்குறுங்குடி நம்பி, நம்பாடுவான் என்ற தன் பக்தனை நன்றாக கடாக்ஷிப்பதற்காக தன் எதிரில் இருந்த கொடிமரத்தினை சற்று தள்ளி இருக்க சொன்னதாகவும் அதன்படி, கொடிமரம் இந்த கோவிலில் பெருமாள் சந்நிதிக்கு நேர் எதிரில் இல்லாமல் சற்று தள்ளியே இருப்பதை இன்றும் நாம் காணலாம். நம்பாடுவானும் நம்பியை நன்றாக தரிசித்தான்.

இறுதியில் ஒரு கைசிகப்பண்ணைப் பாடினான். ஏகாதசி விரதத்தை முடித்துவிட்டு, நம்பியைச் சேவித்துவிட்டு தனக்கு பாரமாக உள்ள தன் உடல் நீங்கப்போகிறது என்ற மகிழ்ச்சியோடு பிரம்ம ராக்ஷசனைத் தேடி விரைவாக திரும்பி வந்து கொண்டு இருந்தான். வரும் சமயத்தில் அவனை சோதிக்கும் வகையில், ஒரு வழிப்போக்கன், அவன் முன்னே தோன்றி “இந்த வழியில் ராக்ஷசன் இருக்கிறான், அவன் விபீஷ்ணனைப் போல் தர்மவான் இல்லை, வேறு வழியில் செல்” என்று சொல்ல, “சத்தியத்திலிருந்து தவறுவதற்கு உயிர் போவதே மேல்” என்று நம்பாடுவான் சொல்ல, அந்த வழிப்போக்கன், அவன் உறுதியைக் கண்டு மகிழ்ந்து, நம்பாடுவானுக்கும் பிரம்மராக்ஷசனுக்கும் வரும் ஆபத்துகள் நீங்க அருள்புரிந்து மறைகிறான். இந்த மஹாத்மியத்தை அருளிக்கொண்டு இருந்த வராஹப் பெருமாள், தாயாரிடம், ‘ மஹாவராஹ: ஸ்புட பத்ம லோசன;‘ என்றும் ‘புருஷ புஷ்கரேக்ஷ்ண:” என்றும் சொல்லும்படி தானே வழிப்போக்கனாக சென்றதாக பூமிதேவியிடம் சொன்னார்.

பிரம்ம ராக்ஷசனின் கதை

நம்பாடுவான் பிரம்ம ராக்ஷசனை தேடி வந்து, தான் சர்வேஸ்வரனான, மஹாவிஷ்ணுவான, திருக்குறுங்குடி நம்பியிடம் பாடி அவரை உகக்கவைத்து விட்டு தன்னுடைய விரதத்தை முடித்து விட்டதாகவும், தன்னை அப்போதே சாப்பிடலாம்” என்று கூற பிரம்ம ராக்ஷசன் மெதுவாக இவனிடம் பேச்சு கொடுக்கிறான். விஷ்ணுவின் முன், அன்று பாடிய பாடல்களின் பலன்களை தனக்கு கொடுத்து விட்டு அவன் உயிருடன் செல்லலாம் என்று சொல்கிறான். நம்பாடுவான் கீதபலனை தர மறுத்து முன்பு சொன்னதைப்போல தன்னை உணவாக கொள்ள சொன்னான். பிரம்ம ராக்ஷசன் மெதுவாக, முழு பலனையும் தரவேண்டாம் என்றும், பாதி பலனையாவது தந்து நம்பாடுவானை உயிருடன் செல்ல வேண்டினான். மீண்டும் நம்பாடுவான் மறுத்தான். அதற்கு ராக்ஷசன், கடைசியாக கைசிக ராகத்தில் பாடிய பாட்டில் பலனையாவது தனக்குத் தந்து, நம்பாடுவானை மனைவி குழந்தைகளுடன் சென்று வாழ அனுமதி தருவதாக சொன்னான்.

அப்போதும் நம்பாடுவான் மறுத்ததால், ராக்ஷசன், இவன் உயிரைவிட சத்தியத்தை பெரிதாக மதிக்கிறான் என்றும், விஷ்ணுவின் முன் பாடிய பாடல்களின் பலன்களையும் அறிந்து இருக்கிறான் என்றும், அவனிடம் மிகவும் மரியாதையுடன் பேசினான். பிரம்ம ராக்ஷசன், நம்பாடுவானிடம் அந்த இறுதிப்பாடலின் பலனை அவனுக்கு தந்து, அவனுடைய பாவங்களை நீக்கி ராக்ஷச ஜென்மத்தை போக்க வேண்டுமென அவனிடம் சரணாகதி அடைகிறான். நம்பாடுவான் எப்படி இந்த மாதிரி பிரம்ம ராக்ஷசன் ஆனான் என்று கேட்க ராக்ஷஸன் தன் கதையைச் சொல்கிறான்

பூர்வ ஜென்மத்தில், சோமசர்மன் என்ற அந்தணனாக பிறந்து, ஒரு யாகம் செய்ததை சொன்னான். செல்வம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் யாகத்தை தொடங்கியதால், வயிற்றில் சூல நோய் வந்தது என்றான். யாகம் முடிக்கப்படாமலே ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு தான் இறந்ததாக சொன்னான். அந்த யாக தோஷத்தினால் தான் ராக்ஷசன் ஆனதாக தெரிவித்தான். வராஹப் பெருமாள், தான் விபீஷணனுக்கு சரணாகதி அளித்ததைப் போல், நம்பாடுவான் ராக்ஷஸனுக்கு சரணாகதி அளித்ததாக பூமி பிராட்டியாரிடம் கூறுகிறார். நம்பாடுவான் தான் கைசிக ராகத்தில் அன்று இரவு திருக்குறுங்குடி நம்பியின் முன் பாடிய கைசிகப் பண்ணின் புண்ணிய பலத்தைத் தந்தான். (கீதபலன்) பிரம்ம ராக்ஷசன், ராக்ஷச பிறவி நீங்கி நல்ல பிறவியில் பிறந்து, தனக்கு பல்லாண்டு பாடி, பரமபதம் அடைந்ததாக வராஹ பெருமாள் பூமி தேவியிடம் கூறினார். இப்படி நம்பாடுவான் பிரம்மராக்ஷசனை வீடுபேறு அடைய வைத்தான். நம்பாடுவானும் பலகாலம் திருக்குறுங்குடி பெருமாள் கோயிலில் உள்ள திருமாலுக்கு பாடி சேவை செய்து, பின்பு அவன் திருவடி சேர்ந்ததான் என்றும் வராக பெருமாள் கூறுகிறார்.

ஆக, பிரம்மரக்ஷஸ் (சோமசர்மா என்னும் அந்தணர்) ஆனவன் , நம்பாடுவான் என்று எம்பெருமானாரால் போற்றப்பட்ட, பரம பாகவத பக்தானான, சண்டாள சாதியில் பிறந்தவரிடம் சரணமடைந்து நாம சங்கீர்த்தன பெருமையால் வீடுபேறு அடைத்தான்.

நாம் அறிய வேண்டியவை

எம்பெருமானின் நாமசமகீர்த்தனம் மோக்ஷத்திற்கு வழி.

மேற்கூறிய 18 பாவங்கள் ஒன்றைவிட மற்றொன்று அதிகபாவம் உடையது.
பாவங்கள் அனைத்திலும் மிகக்கொடுமையானது ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் இதர தேவர்களையும் சமமாக நினைப்பதே ஆகும். மேற்படி பாவங்களை அறிவாளிகள் உணர்ந்து விலக்க வேண்டும் என்பதே வராஹ புராணத்தின் உள்ள கைசிக புராணத்தின் சாரமாகும்.

ஶ்ரீமந்நாராயணனுக்கு மேலான தெய்வம் ஒன்றில்லை; அவரை வணங்காமல் மற்ற தேவதைகளை வணங்குவோரும், அவரை மற்ற தெய்வங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பேசுவோரும் கொடிய பாவம் செய்தவர்களாய் நரகத்தை அடைவார்கள் என்று நம்பாடுவான் சத்தியம் செய்வதை இங்கே காணலாம்

தூய்மையான பக்தியுடன் எவனொருவன் மஹா விஷ்ணுவிடம் சரணாகதி அடைகிறானோ அவனே ஸ்ரீவைஷ்ணவன். சரணடைந்த பின் எக்குலத்தவராயினும் அவனிடம் குல வித்தியாசம் பார்க்கக் கூடாது என்பது ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் அடிப்படை சித்தாந்தம். திருப்பாணாழ்வார், நம்பாடுவான் வாழ்க்கை வரலாற்றில் இது மிக அழகாக எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

வராஹப் பெருமாள், நமக்கு நம்பாடுவான் மற்றும் பிரம்மராக்ஷசன் மூலம், ஒருவருடைய பிறப்பு ஜாதி என்பவை வெறும் உடல் ரீதியானவையே தவிர, முக்கியமானவை பக்தியும், சத்தியங்களுக்கு கட்டுப்படுவதே ஆகும் என்று உணர்த்துகிறார்.

கடவுள் பக்தி, தர்மங்களுக்கு கட்டுப்பட்டு வாழ்வது, மற்றும் இவ்வுலக வாழ்வை துறக்க சித்தமாக இருப்பது ஆகியவை முக்கியம்.

பிராமண குடியில் பிறந்து அற்ப வாழ்க்கை வாழ்ந்தால் ஒரு ராக்ஷஸ பிறவி கிட்டும் . தாழ் குடியில் பிறப்பினும் இறை நம்பிக்கை கொண்டால் தன்னையும் உயர்த்தி பல ராக்ஷசர்கள் போன்ற கேவல ஜன்மங்களையும் கடைத்தேற்ற வழி உண்டாகும்.

மோக்ஷத்தை அடைவதற்கு, ஜாதி ஒரு தடை இல்லை.

விரதம்

கைசிக ஏகாதசி அன்று விரதம் இருந்து, துவாதசி அன்று அதிகாலை கைசிக புராணம் பாராயணம் செய்யுங்கள்.

மஹாவிஷ்ணுவின் ஆணைப்படி எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள பாவ செயல்களும், ஏகாதசி தினத்தன்று உணவு தானியங்களில் ஒளிந்து கொள்ளும். அதனால் மோக்ஷ ஆசை உள்ளவர்கள் அன்றைய தினம் உணவு உண்ண மாட்டார்கள். தண்ணீரும் அருந்தாமல் நிர்ஜல விரதம் இருப்பவர்களும் உண்டு. ஏகாதசி அன்று சூரிய உதயத்தின் போது தொடங்கும் இந்த விரதம், அடுத்த நாள் (துவாதசி) காலை சூரிய உதயம் போது முடிவுறும். துவாதசி அன்று குளித்து எம்பெருமானை வணங்கி துளசி தீர்த்தம் பருகி விரதத்தை முடித்து கொள்ள வேண்டும்.

இந்த நாள் முழுவதும், மஹாவிஷ்ணுவின் சிந்தனையுடன், அவரின் ஸ்லோகங்கள், சரித்திரங்கள், மற்றும் அவர் பற்றிய பாடல்கள் இவற்றில் நேரத்தை செலுத்த வேண்டும்.

பலன்கள்

வராஹப் பெருமாள் தாயாரிடம், வராக புராணத்தில், தங்களுடைய கல்யாண குணங்களையும் சரித்திரங்களையும் யார் ஒருவர் பாடுகிறாரோ, அவர் பாடும்போது அதில் உள்ள ஒவ்வொரு அக்ஷரத்திற்கும், ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஸ்வர்கத்தில் இருப்பார்கள் என்று சொல்லி நம்பாடுவானை புகழ்கிறார்.

அப்படி ஸ்வர்கத்தில் இருக்கும் போது, அங்குள்ள எல்லோரையும்விட அழகுள்ளவனாகவும், பெருமாள் தாயாரை மறக்காதவனாகவும் நம்பாடுவான் இருப்பான் என்றும், சொர்கத்திற்கு தலைவனான இந்திரன் தன்னுடைய வஜ்ராயுதத்துடன் வந்து வணங்குவான் என்றும் பெருமாள் சொல்கிறார்.

அப்படி இந்திரன் வணங்கும் போதும், பெருமாள் தாயாரை மறக்காமல் நம்பாடுவான் அவர்களுக்கு உண்டான சேவைகளை செய்து கொண்டு இருப்பான் என்றும் கூறுகிறார்.

அப்படி தம்மை பற்றி பாடிக்கொண்டும் அதனை அங்குள்ள மற்றவர்களும் கேட்கும்படி செய்வதால், நம்பாடுவானை ஸ்வர்கத்தில் இருந்து பரமபத்திற்கு அழைத்து வந்து தனக்காகவே எப்போதும் பாடி கொண்டு இருக்கும்படி செய்ததாக வராகப் பெருமான் சொல்கிறார்.

எவர் ஒருவர், கைசிக பண்ணில் பக்தியுடன், பெருமாள் சன்னதியில் பாடுகிறாரோ, அவர் தன்னை அண்டி வந்தவர்களை காப்பாறுவார்.

யார் ஒருவன், கார்த்திகை மாத சுக்ல பக்ஷ துவாதசி அன்று கைசிக புராணம் பெருமாள் முன்பாக படிக்கிறானோ அவனும், அதை கேட்பவர்களும், “சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டு” என்று, வராஹப் பெருமாளுக்கு பல்லாண்டு படுவதாக அவரே சொல்லி அந்த மஹாத்மியத்தை முடித்து வைத்தார்.

அப்பேற்பட்ட கைசிக மகாத்மியத்தை பெருமாள் முன் சொல்கின்றவனும் அதை கேட்கின்றவர்கள் யாவரும் வைகுந்தத்தையும் அடைவர் என்று பூமி பிராட்டிக்கு வராஹ பெருமாளே சொன்ன சத்தியம் இது.

ஏகாதசி விரதம் இருப்பவர்களுக்கு கிடைக்கும் பலன்கள் என்று கீழே சொல்லப்பட்டவை பல புராணங்களில் உள்ளதாக கூறுவார்கள். அதேபோல் ஒவ்வொரு மாதம் வரும் ஏகாதசிக்கும் ஒரு சில சிறப்பு பலன்களும் இருக்கும் என்பார்கள்; அவைகளில் சில இதில் அடக்கம்.

  • சமமான பலன்கள்
    • அஸ்வமேத யாகம் செய்த பலன்
    • ஸ்னானம் செய்யும் பலன்கள்
      • காசியில் கங்கையில்,
      • நைமிஸாரண்ய காட்டில்,
      • புஷ்கரம் குளத்தில்
      • சாளக்ராமக் கற்கள் கிடைக்கும் கண்டகி நதியில்
      • கோதாவரி நதியில் திங்கட்கிழமையும் பௌர்ணமியும் சேர்ந்த அன்று குரு பகவான் சிம்ம ராசியில் சஞ்சாரிக்கும் போது
      • குருக்ஷேத்திரத்தில் சூரிய கிரகணம் அன்று குளித்தல்
    • இந்த பூமியை அதன் காடுகள் சமுத்திரங்களோடு தானம் கொடுத்ததற்கு ஒப்பானது.
    • ஒரு பசுவை அதன் கன்றோடு, அவை உண்ண தேவையான உணவோடு தானமாக கொடுப்பதற்கு சமம்.
  • மேன்மையான பலன்கள்
    • வேத சாஸ்திரங்களை படிப்பதை காட்டிலும் பலன் வாய்ந்தது .
    • நவரத்தினங்களை பகவானுக்கு சமர்ப்பிப்பதை காட்டிலும் உத்தமமானது.
  • நீங்குபவை
    • இந்த ஜென்ம மற்றும் முந்தய ஜென்ம பாவங்கள்
    • ப்ரம்மஹத்தி தோஷம்
    • புத்திர தோஷம்
    • பேய் மற்றும் ப்ரும்ம ராக்ஷசர்களால் ஏற்படும் தொந்தரவுகள்
  • எதிர்காலத்தில் பிறப்பின்றி வைகுண்டம் சேரலாம்
  • யமராஜனும் சித்திரகுப்தரும் அண்ட மாட்டார்கள்.
  • ஒருவரின் மூதாதையர்கள் ஸ்வர்க்கத்திற்கு முன்னேறுவார்கள்.
  • தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், பன்னகர்களும்,நாகர்களும் போற்றுவார்கள்.

இப்பொழுது கைசிக ஏகாதசி விழா

திருக்குறுங்குடியில்

திருக்குறுங்குடியில் ஶ்ரீவைஷ்ணவநம்பிக்குத் திருமஞ்சனம். இரவு 10 மணியிலிருந்து, காலை 2 மணி வரை, வைஷ்ணவ நம்பிக்கு முன்னால் கைசிக மஹாத்மியம் நாடகமாக நடத்தப்படும். கைசிக  துவாதசி அன்று இரவு பெருமாள் கருட சேவை.

திரு அரங்கத்தில்

முன்பே சொன்னதுபோல், பராசர பட்டர், அரங்கநாதன் முன்பு கைசிக புராணத்தை வாசித்தார். அந்த வழக்கம் இன்றும் அவரது சந்ததியரால் தொடர்ந்து கடைபிடிக்கப்படுகிறது. திருவரங்கத்தில் கைசிக  ஏகாதசி அன்று நம்பெருமாளுக்குத் திருமஞ்சனம், இரவு 9 மணிக்கு மேல் அர்ச்சுன மண்டபத்தில் நம்பெருமாளுக்கு 365 வஸ்திரங்கள் சாற்றப்படுகின்றன. இரவு 12 மணிக்கு மேல் பராசர / வேதவியாச பட்டர் வம்சத்தில் வந்த ஆசார்ய ஸ்வாமி கைசிகபுராணம் வாசிப்பார்.அதை கேட்போர் நற்கதி அடைய வேண்டுவார். அவர் வாசித்து முடிந்ததும் அவரைக் கோவில் மரியாதைகளுடன் பிரம்ம ரதத்தில் அமரவைத்து உத்திர வீதிகளில் வலம் வந்து அவர் திருமாளிகையில் விட்டு வருவார்கள். கைசிக  துவாதசி அன்று அதிகாலை அர்ச்சுன மண்டபத்திலிருந்து புறப்பட்டு, சரியாக 5.45மணிக்கு மேலப்படியேறி ஆஸ்தானம் சென்று சேர்வார். இதற்கு “கற்பூரப் படியேற்ற சேவை” என்று பெயர்.

மற்ற விஷ்ணு கோவில்களில்

மற்ற திவ்யதேசங்களில், பெருமாள் / விஷ்ணு கோவில்களில், கைசிக ஏகாதசி சாயங்காலம் அல்லது துவாதசி விடியற்காலை கைசிக புராணம் வாசிக்கப்பட்டு விமர்சையாக கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.

தொடர்பான சில பாசுரங்கள்

அமர ஓர் அங்கம் ஆறும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதித்
தமர்களில் தலைவராய சாதி-அந்தணர்களேலும்
நுமர்களைப் பழிப்பர்ஆகில், நொடிப்பது ஓர்அளவில் ஆங்கே
அவர்கள் தாம் புலையர் போலும்; அரங்க மா நகருளானே!’ (திருமாலை 43)

தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் எழுதியது. இதன் அர்த்தம்,நான்கு வேதங்கள், அவைகளை விளக்க உதவும் ஆறு அங்கங்களையும் மனப்பாடம் செய்து, அவற்றின் பொருள்களையும் நன்றாக அறிந்து, போற்றப்படும் பிராமணர்களாக இருந்தாலும், அடியவர்களை அவர்கள் குலத்தைக் கொண்டு குறை கூறினால், அவர்கள் அந்தணர்களாகவே இருந்தாலும் தாழ்ந்த குலத்தை சேர்ந்தவர்களாக கருதப்படுவர்.

அடுத்தது,

குலந்தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழ்இழிந்து எத்தனை
நலந்தான் இலாத சண்டாள சண்டாளர்கள் ஆகிலும்
வலந்தாங்கு சக்கரத்து அண்ணல் மணிவண்ணற்கு ஆள் என்று உள்
கலந்தார் அடியார் தம்மடியார் எம் அடிகளே.’ (திருவாய்மொழி 3.7.9)

இது நம்மாழ்வாரால் இயற்றப்பட்டது. நான்கு குலங்களிலும் தாழ்த்தப்பட்டு மிகவும் இழிவாகக் கருதப்பட்டு தாழ்ந்த குல சண்டாளர்களுக்கும் சண்டாளர்களாக இருப்பினும், அவர்கள் வலப்புறத்தில் சக்கரத்தைத் தாங்கி நிற்கும் மணிவண்ணனான திருமாலின் அடியார்களாகில் அவர்களுக்கு அடியவர்களாக இருப்போம் என்கிறார்.

இன்னொரு பாசுரத்தில் நம்மாழ்வார் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று,

பயிலும் சுடரொளி மூர்த்தியைப் பங்கயக் கண்ணனை,
பயில இனியநம் பாற்கடல் சேர்ந்த பரமனை,
பயிலும் திருவுடை யார்யவ ரேலும் அவர்க்கண்டீர்,
பயிலும் பிறப்பிடை தோற்றெம்மை யாளும் பரமரே (திருவாய்மொழி 3.7.1)

என்ற பாசுரத்தில் பெருமாளுக்கு சேவை செய்யும் யாராகிலும், அவர்களே தனக்கு இந்த பிறவியிலும், இனிவரும் பிறவிகளிலும் தலைவர் ஆவார் என்கிறார்.

முடிவுரை

இன்னும் பல பாசுரங்கள், பற்பல வராஹனின் பெருமைகள், பல வராக திருத்தலங்கள், பல ஸ்தோத்திரங்கள், இந்த வலைப்பதிவினில் விட்டு போயிருக்கலாம். இது ஒரு சிறு முயற்சியே.

இந்த கைசிக ஏகாதசி மஹாத்மியம் வராஹ புராணத்தில் சொல்லப்பட்ட முக்கியமான கருத்து ஆகும். இதேபோல் இன்னொரு தலைப்பில் மீண்டும் சந்திப்போம். நன்றி.

Kuda Thisai mudiyai

Posted on November 15, 2020 by

3 Comments

இந்த வலைப்பதிவினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி

As the saying goes ” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Emberumaan / Perumal. In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Perumal on him and in the subsequent eleven hymns, Azhwaar was preaching his experiences with Paramathma. After Azhwaar realised that people did not follow his preaching, he denounced such people. They pleaded Azhwaar with many excuses. Azhwaar responded by asking them to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”; Azhwaar asked them to follow Sri Krishna by stating ‘katrinam meitha kazhalinai panimin‘, and took them along to Thiruvarangan, by mentioning ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”.

In spite of above, people did not follow Azhwaar’s preaching, he decided to leave us and started to sing about the great help graced by Periyaperumaal to him in the next ten hymns. We discussed the first of these hymns, which is the fifteenth paasuram, ‘Meiyerke Meiyanaagum‘. In that hymn, Azhwaar stated that Permal does all the things, for those who show truthful devotion to him; He also protects those who do things related to devotion which are not really truthful, but could be classified as truthful; He lets down those who are not even doing false devotion as mentioned above. In the next hymn, “soodhanaai kalvanaai“, Azhwaar mentioned that he himself was a thief and a fraud, who got entangled with the beauty of the eyes of the other women and fell in deep pits. Azhwaar confirmed that Periyaperumal used His beauty to correct him and diverted all his love and affection towards Him. In the next hymn, “Virumbi nindru“, azhwaar stated that previously he did not use his hands to pray, mouth to say prayers or heart to devote himself to Perumal. Perumal used His soft and sweet beauty to melt the hardened heart of Azhwaar.

Initially, Azhwaar was happy about the opportunity he got to have the dharsan of Thiruvarangan, who is without any peer, ruling the entire kingdom and that happiness caused continuous tears from his eyes. With tears, he could not enjoy the dharsan continuously. So Azhwaar was worried and frustrated at himself in not making use of the opportunity offered to him and hence he called himself as a sinner in the next hymn, “ini thirai thivalai“.

Now let us go into the next hymn.

Thirumaalai Nineteenth Hymn

Kuda thisai mudiyai vaithu, guna thisai paadham neeti, vada thisai pinbu kaati, then thisai Ilangai nokki, kadal nira kadavul endhai, aravanai thuyilumaa kandu, udal enaku urugu maalo en seygen ulagatheere (Thirumaali 19)

In the last hymn, Azhwaar mentioned how his eyes were filled with tears while having dharsan of Periyaperumal. In this hymn, Azhwaar said that his whole body, including the eyes, was getting melted and enquired people around him about what he should do to be like themselves, as they seemed to be strong even after the dharsan. In the first two lines Azhwaar mentioned which melted him that way.

Emberumaan created celestial upper world for those (Devargal) who had done more good things. Similarly Perumal created this lower world for the plants, animals and people like us, who have done both good and bad deeds (sins). Azhwaar understood and appreciated this creation of the two directions, top and bottom. But he did not realise the benefits of creating the other directions, north, south, east and west. After completing this hymn, Azhwaar understood the importance of these four directions. Perumal created the whole world for the people to live here, and He created the other four directions to keep and to attribute His parts of the body in each of the directions so that people living in these directions could get the dharsan of His beauty which would help them attain moksham.

Kuda Thisai Mudiyai Vaithu

Emberumaan has kept His Holy head with the crown in the direction of West, so that people living in the western direction could get the benefits of His dharsan of the holy head and attain Moksham. According to Azhwaar, the crown on His head, declares that He is King or the leader (Swami) of the whole world. Here we can recall the hymn in Thiruvaaimozhi (3.8.1), where Nammazhwaar states that He is the one who alone rules all the worlds. The hymn starts with “Mudiyaane“, referring to His Crown or His holy head.

Guna Thisai Paadham Neeti

In the same Thiruvaaimozhi hymn (3.8.1) Swami Nammazhwaar said “moovulagum thozhudhethum seer adiyaane“, meaning, “He with holy feet, is the one who is prayed and glorified by all those living in all the worlds”. In the same way, Thondaradipodiazhwaar said that Periyaperumal has extended His holy feet, essential for all to get abode, in the eastern direction. Azhwaar used the word ‘extended’ instead of ‘kept’ to highlight that His holy feet extended in the eastern direction till Thiru Mandankudi, the home town of Azhwaar and captivated him. Thirupaanazhwaar had also mentioned such extension of His feet, in his Amalanaadhipiraan, as “thiru kamala paadham vandhu en kannil ullana okinradhey” meaning that the holy lotus feet extended till Azhwaar’s eyes, who was then in Uraiyoor.

Since Perumal does not have the principle of blessing only those who are good and letting down those who are not good, His holy feet has the speciality of attracting both good and bad people and getting obeisances from them both. Even what was said earlier, that He lets down people, with reference to “poyyarke poyyanaagum“, is also in a way doing good to them, as He stops them doing further sins in this life.

Alavandaar, one of the achaaryars, used to have dharsan of Periyaperumal only from the eastern direction, the direction of the holy feet. He also used to quote that he would not take a place by the side of His holy crown, the western direction, as it was the place for Dhuryodhanan, the evil Kaurava of Mahabharatham.

When we discuss about His holy feet, we recall what Vendantha Desikan, another achaaryar has mentioned in his Padhuka Sahasram. He mentioned that Lord Rama could have done all the deeds in Ramayana, by Himself alone like Mathsya, Koorma, Varaaha and Nrusimha incarnations; but He made Himself into Bharatha, Lakshmana and Chatrugna so that He could do the prayers to His own feet, like everyone else. Had He done the same thing, by Himself, the world would have laughed at Him; so He came to this world as Bharatha and did the same.

Namperumal, Utsavar of Srirangam is Sri Rama, Chakravarthi Thirumagan. He is the same deity, worshipped by the kings of Ikshvaaku dynasty. He is also the same, gifted by Sri Rama during His coronation to Vibishnan (Rama Pattabhishekam). Therefore Sri Rama, Srirangam Ranganathar (Periyaperumal) and Namperumal are Sriman Narayana. Parasara Bhattar, one of our achaaryars, raised a question whether it is appropriate for Him to do prayers to Himself and clarified, since He alone knows His glories which is not a familiar territory for others, did not appoint anyone else to do prayers on His behalf and enjoys doing the same by Himself. And by doing this, Perumal is enjoying His own beauty, according to Parasara Bhattar.

Vada Thisai Pinbu Kaati

Since the northern direction is abundant with many scholars and experts in Sanskrit but less exposed to Tamil and ignorant about the compassionate hymns of Azhwaars, Periyaperumal had to reserve the best of His beauties, that is His backside, for them. His backside beauty would render them speechless. It is often hailed by Azhwaars and Acharyaars that Perumal’s beauty of the backside is exceptional than His frontside. Pillai Perumal Iyengar in his Kovilanthaadhi, mentioned that Azhagiyamanavaalan, or Sriranganathan had other names, like, ‘munnilum pin azhagiya perumal’ meaning, He is more beautiful from the backside, than His frontside and ‘aabharanathirku azhagu kodukkum perumaal‘, meaning that the jewellery gets additional beauty, when worn by Him. The devotees hail “munnilum pin azhagiya perumaal vazhiyave“, meaning, the prayers for the perumal whose beauty of the backside is superior to the front side.

Namperumal, in Srirangam temple, has a beautiful ambience. Namperumal, the Utsava moorthy, is beautiful Himself, His backside is much more gorgeous or glorious than His front side (Munnilum pin azhagiya perumal) and He starts looking the other sides. In front is Garudan, the gigantic bird , sitting politely; on His both sides are the beautiful Ubhaya naachimaargal, (Sri Devi and Bhoo Devi Thayars); behind Him Azhagiya Manavaalan Himself, (moolavar), reclining on Ananthaazhwaan, the five headed snake. With all that beautiful settings starting from Himself and in all directions, Namperumal would not feel satisfied, according to Bhattar. He keeps on bettering His beauty to attract and grace more of devotees.

Nampillai, one of our acharyaars,, had a disciple by name, Pinbazhagiya Perumal Jeeyar also known as Pinbazhagaraam Perumal Jeeyar. He was captivated so much by the extreme beauty of Emperuman’s backside (Thiruvarangam, Namperumal), he changed his name as above. He wrote the book on Guruparamparai, highlighted the life histories of our Azhwaars and Acharyaars. He, even though a monastic, served Nampillai, a family person, much similar to Nanjeeyar (monastic) who served Bhattar. He delivered a very valuable message to our tradition, the importance of taking care of the physical health/care of his acharyar / teacher. (both Bhattar and Nampillai were family people).

The commentator has given a specific explanation for the northern direction. Here the commentator says that Perumal has shown his backside for the benefit of people who are living in the northern direction whereas for the other direction the explanation does not include the people. The reason may be that the people from the northern directions are tougher than people from other directions.

Then Thisai Ilangai Nokki

Azhwaar stated that He placed His holy parts of His body in the three directions, North, East and West to nullify the uselessness of these directions, but the fact that He is looking at the Southern direction is to get rid of His fault of not accompanying Vibhishnan after the Rama’s coronation (Pattabishekam) during Ramayana days. Azhwaar said that what He did for the other three directions is a help or grace to those living in those directions, but what He did for the Southern direction alone is a help to Himself. Now let us look what other Azhwaars talk about the southern direction.

Kulasekara Azhwaar said “then thisai nokki palli kollum”, (Perumal Thirumozhi 1.10), meaning that Periyaperumal is in a reclining position facing south. We can reason that Periyaperumal is facing the south direction, because it is where Vibishanan, His beloved devotee was living.

Periyazhwaar, in his Periyazhwaar Thirumozhi, (4.9.2) stated that Periyaperumal is facing the south, only for Vibhishnan, as “mannudaiya Vibidanarkaai madhil Ilangai thisai nokki malar kann vaitha, ennudaiya Thiruvarangar’, meaning that after destroying Vibhishnan’s enemies, and giving the kingdom back to him, Thiruvarangan is enjoying and looking towards Sri Lanka in the southern direction, only for the sake of Vibishanan. The commentator added that it was like a mother getting happiness on feeding a child by observing the joy in the child’s face.

Next let us see what Thirumangai Azhwaar sang about Vibhishnan. Before that we need to understand how much of affection that Sri Rama had for Sugreevan. Before Rama-Ravana War in Lanka, Sugreevan, could not tolerate seeing ten crowns on the ten heads of Ravana and Rama not having any on His holy head. Suddenly, without bothering about anything, Sugreevan, the king of monkeys, lunged towards Ravana and snatched the ten crowns of Ravana in a matter of seconds and submitted them on the Holy feet of Rama. A worried Rama reacted by advising Sugreeva that he should not do such hasty actions without proper planning or thinking. Rama continued that He might not know what he would do, in case something happened to Sugreevan. Rama said that having Seetha, Lakshmanan, Bharathan and Sathrugnan would not render any use to Him, without Sugreevan alive as He considered Sugreevan as dear as these people. Rama’s final set of words, compared His affection towards Sugreevan to that of Seetha, Bharathan, Lakshmanan and Chatrugnan. Such was the affection that Rama had for Sugreevan. (Yudha Kaantam, 41.4)

Now let us look at how much affection Rama had for Vibhishnan. This is also from Yudha Kaantam, but before Rama and his army reached Lanka. Vibhishnan was against Ravana’s actions and left Lanka, with all his wealth and decided to surrender to Rama. He reached the Indian Coast, where Rama was camping. Sugreevan, stopped Vibhishnan from meeting Rama and recommended to Rama that Vibhishnan had come from their enemy’s camp and should not be given protection. Sugreevan stressed that he with his army would pull out from Rama’s camp, if Rama agreed to shelter Vibhishnan. Rama wanted to protect Vibhishnan, as how a cow would give priority to the calf born on that day in protecting, as to the older calves. Rama went on to say that he would provide shelter to Vibhishnan even if Sugreevan and his army left Him. Later Sugreevan changed his mind and supported Rama’s decision. Thirumangai Azhwaar used this in his Periya Thirumozhi (6.8.5) “selva Vibidanaruku veraaga nallanai” , meaning Perumal had so much affection towards Vibhishnan. Vibhishnan left all his wealth in Lanka and came empty handed, but Azhwaar says that he was full of Vaishnavasree, possessing the wealth of devotion towards Rama, in the word “selva‘. Thondaradipodi Azhwaar stated in this hymn that Perumal is facing south, only for that Vibhishnan, who was so dear to Him.

We can enjoy the different verbs used by Azhwaar for the four directions. For western direction, he used the word KEPT, for east , the word “EXTENDED”, for the North, the word “SHOWED” and for south, Azhwaar used the word “LOOKING”, which suggests an intentional and continuous action from Perumal whereas the words used for other directions are more passive and a representation of one time action.

In this world there are only seven Divyadesams out of 106, where Perumal faces southern direction. They are Srirangam, Thirumeyyam, Thiruchirupuliyur, Thiru Neeragam, Thiru Kaaragam, Thiru Vithuvakodu and Thiru Kaatkarai.

Kadal Nira Kadavul

Nithyasooris are waiting and desirous to have the dharsan of Paramathma all the times. Such is the glory of Paramathma. But here, Azhwaar says that Paramathma is waiting in Thiruvarangam, to get one devotee or Jeevathmaa. Sea has a quality of removing the fatigue of those who watch it. Similarly Periyaperumal also removes the fatigues of those who have the dharsan of Him. So Azhwaar called Him here, as Kadal nira kadavul, meaning that Perumal has the same colour of sea. The word Kadavul, means beyond, and hence Azhwaar says that the colour may be same as sea, but He is Beyond Everything.

Endhai

Perumal displayed His entire beauty to Azhwaar, that made Azhwaar to surrender to Him totally. So Azhwaar used the word “endhai“, to mean Him as Father. Azhwaar also questioned why should someone repair the old well, when the new well is ready for use. In this example, Azhwaar pointed himself as new well and the nithyasoories as the old well. The nithyasoories surrendered totally and serving Him all the times, because Perumal displayed His beauty to them. This happened long, long ago, whereas the recent addition was Thondaradipodi Azhwaar as seen in this hymn. Azhwaar also mentioned that he was in the lowest place among His devotees and if he can be corrected by Perumal by showing His beauty, according to Azhwaar, everyone else could get moksham by having a dharsan of His beauty. Nammazhwaar in his Thiruvaaimozhi (3.3.4), mentioned “Easan vaanavarku enban, endraal adhu desamo Thiruvenkadathaanuku, neesanen nirai onrum illen en kann paasam vaitha param sudar sothike” meaning that Perumal had shown love and affection towards Azhwaar, who considered himself to be lowly and meritless.

Aravanai Thuyiluma Kandu

‘Aravanai Thuyiluma Kandu‘ talks about the reclining state of Periyaperumal on the multiheaded snake. The commentator compares this with a priceless gem being fixed on a very expensive golden cot and concludes by saying that after reclining on Aadhiseshan, Periyaperumal’s beauty had enhanced from the perspective of His devotees.

Udal Enakku Urugumaalo

Azhwaar stated that it was not a wonder, if a knowledgeable devotee or Jeevathmaa who could appreciate and enjoy the form of Periyaperumal, melting physically and mentally. But he was wondering how it (melting of body and heart) could happen to him, when he did not have the knowledge to enjoy the beauty of Periyaperumaal. When those people who came along with him told that it did not happen to them, Azhwaar reiterated by stating “enakku’, meaning that it was only for himself.

Ramanujar mentioned in Saranagathi Gatyam,(12) “bhagawat swaroopa thirodhaanakareem” meaning it is jeevathmaa’s body (or eye) that prevents the sight of Paramathma’s swaroopam; however, when it is sighted, the body of the jeevathmaa is broken or melted. The reason for the jeevathmaa in not realising the swaroopam of the Athma is because of the association of the body with Athma, according to Brahmasoothram (3.2.5). The commentator states that it is really a wonder, when the body or the eyes, which is part of the body, which prevents the sight of Athma in the first place, gets broken or melted when it sees the Athma without hiding the Athma.

En Seygen Ulagatheere

When a river overflows and water crossing the banks of a river, people who are protecting the banks would give up and ask for help. Thondaradipodi Azhwaar was in such a state when his mind and body started melting after having the dharsan of Periyaperumal, and he called out for help from people who had dharsan with Azhwaar but remained without any change in their body or mind. Azhwaar was asking them to give him a suggestion on how they were able to be like a stone without any melting of their body or heart.

First Azhwaar thought of seeking help from other Azhwaars, but they had already melted. It was like going from a leaking boat to enter into a broken boat. Then Azhwaar thought of asking Perumal Himself, but Perumal would become proud in melting Azhwaar and Azhwaar did not want to be the reason for making Perumal proud. And those are the reasons why Azhwaar was asking for help from people who were strong, even after having had the dharsann of Periyaperumal, and asking them a small portion of any such medicine that kept them strong.

Let us catch up again in the next hymn, thanks

திருமாலை குடதிசை முடியை

Posted on October 31, 2020 by

Leave a Comment

To Read this in English, please click here, thanks

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து நம் போன்றவர்கள், பல காரணங்களை சொல்லியபொழுது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார்.

அப்படியும் நாம் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் நம்மை விட்டு, பெருமாள் தனக்கு செய்த மிக பெரிய நன்மைகளை / உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். அதில் முதலில் நாம் பார்த்தது ‘மெய்யற்கே மெய்யனாகும்’ என்ற பதினைந்தாவது பாசுரம். அந்த பாசுரத்தில், பரமாத்மாவான பெருமாள், உண்மையாக பக்தி கொண்டவர்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் அருள் செய்கிறான்; உண்மை என்று சொல்லக்கூடிய பொய்யான பக்தி செய்பவர்களை கூட காப்பாற்றி வருகிறான்; அப்படி பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான் என்றார். அடுத்து, தான் கள்வனாகவும், சூதனாகவும் இருந்து, பிற மாந்தர்களின் கயல்விழிகளில் அகப்பட்டு குப்புற வீழ்ந்த தன்னை, தன்னுடைய திருமேனி அழகினால் திருத்தி, அவன் மேல் அன்பு பெருகும்படி செய்ததை “சூதனாய் கள்வனாய்” என்ற பதினாறாவது பாடலில் தெரிவித்தார். அடுத்த பாசுரத்தில், முற்காலத்தில், தான் விரும்பி நின்று பெருமாளை முக்கரணங்களால் தொழுதது இல்லை என்றும் இரும்புபோல் கடினமான தன் நெஞ்சத்தை, கரும்புபோன்ற பெரியபெருமாளின் அழகை கொண்டு திருத்தினார் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தன்னுடைய கண்கள் ஆனந்தம் பெற்று மகிழ்ந்தன என்று பாடினார். அதனால் வந்த ஆனந்த கண்ணீர், ஒரு சுவர் போல் மறைக்க, பெருமாளை முழுமையாக ரசிக்கமுடியவில்லையே என்றும், ஐயோ! இக்கண்ணீர் கண்களை மறைத்து எம்பெருமானை இடைவிடாது தரிசிக்க முடியாமல் செய்கின்றதே என்று கவலையுற்று இனி திரை பாசுரத்தில், தான் பெரும் பாவம் செய்ததாக எண்ணி தன்னையே வெறுத்துக் கொண்டார்.

இனி அடுத்த பாசுரம்.

திருமாலை- பத்தொன்பதாம் பாசுரம்

குடதிசை முடியை வைத்துக் குணதிசைப் பாதம் நீட்டி, வடதிசை பின்பு காட்டித் தென்திசை இலங்கை நோக்கி, கடல்நிறக் கடவுள் எந்தை அரவணைத் துயிலு மாகண்டு, உடல் எனக்கு உருகு மாலோ என் செய்கேன் உலகத்தீரே. (திருமாலை 19 )

கண் கலங்கியதை சென்ற பாசுரத்தில் சொன்னார், இந்த பாசுரத்தில், அக்கண்களைத் தாங்குகின்ற மொத்த உடலும் கட்டு குலைந்து உருகுகின்றதே, என்ன செய்வேன் என்று கடைசி இரண்டு அடிகளில் சொல்கிறார். முதல் இரண்டு அடிகளில் தம்மை உருக்கியது எது என்று சொல்கிறார்.

பெருமாள், புண்ணியங்கள் நிறைய செய்த தேவர்களுக்காக வானுலகத்தை (மேல் உலகம்) படைத்தார். புண்ணியங்களும், பாவங்களும் கலந்து செய்யும் மனிதர்கள், விலங்குகள், தாவரங்கள் வாழ்வதற்காக பூமியை (கீழ் உலகம்) படைத்தார். இப்படி மேல் கீழ் என்ற இரு திசைகளுக்கு பயன் உள்ளதை ஆழ்வார் உணர்ந்தார். ஆனால் கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு தெற்கு போன்ற நான்கு திசைகளுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று நினைத்தார். இந்த பாடலுக்குப் பிறகு அவைகளின் பயனை உணர்ந்து கொண்டார். மனிதர்களுக்கு படைத்த இந்த உலகத்தில், அவர்களை உய்விப்பதற்கும் உதவ வேண்டும் என்று இந்த திசைகளை படைத்து, அவை ஒவ்வொன்றிலும் தன்னுடைய ஒவ்வொரு அவயவங்களை வைத்து அவர்கள் அதன் அழகினைப் பார்த்து பலன் பெறட்டும் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

குட திசை முடியை வைத்து

மேற்கு திசையில் (குடதிசை) உள்ளவர்கள் வாழும்படி அதாவது, அங்குள்ளவர்கள் பயன் அடையும்படியும், தானே இந்த பூலோகத்திற்கு (உபயவிபூதி ) நாயகன் அல்லது தலைமை வகிப்பவன் அல்லது ஸ்வாமியாக இருக்கும் தன்மை உடையவன் என்று சொல்லும்படியாகவும் தன்னுடைய திரு அபிஷேகத்தை (கீரிடம்) உடைய திருமுடியை மேற்கு பக்கம் வைத்து உள்ளான் என்று ஆழ்வார் பாடுகிறார். நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழி 3.8.1 ல், எல்லா உலகுக்கும் தனிக்கோல் செலுத்துபவன் என்று சொல்லும்படி கிடக்கிறான் என்பதை (முடியானே … என்று கிடக்கும் ) இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம்.

குண திசை பாதம் நீட்டி

அதே திருவாய்மொழி பாடலில் (3.8.1), ‘மூவுலகும் தொழுதேத்தும் சீர் அடியானே,’ என்று நம்மாழ்வார் சொன்னபடி, எல்லா உலகங்களும் வாழ்ச்சி பெறுவதற்கு விஷயமான தனது திருவடிகளை கிழக்குப் பக்கம் (குணதிசை) நீட்டிவைத்து உள்ளார் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் கூறுகிறார். நீட்டி என்று சொன்னதால், திருவடிகளை கிழக்குப் பக்கம் உள்ள ஆழ்வாரின் ஊரான மண்டங்குடி வரை நீட்டி தன்னை வசீகரித்ததைச் சொல்கிறார். இதையே அமலனாதிபிரான் என்ற பிரபந்தத்தின் முதல் பாடலில், திருப்பாணாழ்வார், “திருக்கமலபாதம் வந்து என் கண்ணில் உள்ளன ஒக்கின்றதே‘ என்று சொன்னதும், அந்த ஆழ்வார் இருந்த உறையூர் வரை திருப்பாதங்கள் நீண்டன என்ற பொருளிலே சொல்லப்படுகிறது.

பெருமாள், குணமுள்ளவர்களை வாழ்விப்பது, குணமற்றவர்களை கைவிடுவது என்ற கொள்கை இல்லாதவர் ஆகையால், குணவான்களோடு, துஷ்டர்களும் வந்து பணிந்து போற்றக்கூடிய திருவடிகளை பெற்றவர் என்பது சிறப்பு. “பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும்” என்று மேலே, பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான் என்று சொன்னது கூட, இந்த பிறவியில், அவர்கள் பாவம் செய்வதை நிறுத்தி, அவர்களுக்கும் நன்மையே செய்து விடுவது என்பதை இங்கு கருத்தில் கொள்ளலாம்.

ஆளவந்தார் என்ற ஆச்சார்யர் எப்பொழுதும் கிழக்கு பக்கம் எழுந்தருளி, எம்பெருமானின் திருவடி பக்கமே, பெரியபெருமாளை சேவிப்பார் என்றும், பெருமாளின் திருமுடி இருக்கும் மேற்கு திசையை துரியோதனன் பக்கம் என்று சொல்லி தவிர்ப்பதையும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும்.

திருவடிகளின் பெருமையைப் பற்றி பேசும் போது, வேதாந்த தேசிகன் என்ற இன்னொரு ஆச்சாரியார், தன்னுடைய பாதுகா சஹஸ்ரம் என்ற நூலில், கூறியதை பார்ப்போம். இராமன், மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராக, நரசிம்ம அவதாரங்களை போல் தான் ஒருவனாகவே அவதரித்து எல்லாம் செய்து இருக்கலாம். ஆனால், தானே, பரத, லக்ஷ்மண, சத்ருக்னனாக தன் கூடவே அவதரிக்க காரணம், எல்லோரும் விரும்பும் தன்னுடைய திருவடிகளை தானும் விரும்பி ஆராதனம் செய்ய விரும்பினார்; ஆனால் இந்த உலகம் பரிகசிக்குமே என்று தானே பரதனாக அவதரித்து அதனை செய்தார் என்று கூறுகிறார்.

ஸ்ரீரங்கம் நம்பெருமாளே, சக்ரவர்த்தி திருமகனான ஸ்ரீராமன் ஆவார்; இக்ஷ்வாகு குலத்தில் ஆராதிக்க பட்ட பெருமாளும் அவரே ஆவார். பட்டாபிஷேக சமயத்தில் விபீஷணனுக்கு பரிசளிக்கப்பட்டவரும் அவரே ஆவார். ஆக, ஸ்ரீ ராமன், ஸ்ரீரங்கம் பெருமாளான அரங்கநாதன், ஆகியவர்கள் எல்லோருமே ஸ்ரீமன் நாரயணனே. இப்படி, தன்னை தானே ஆராதித்துக்கொள்வது சரியா என்று கேட்டால், அதற்கு, தன்னுடைய பெருமை தனக்கு மட்டுமே தெரியும் என்பதாலும், அது மற்றவர்க்கு உரிய நிலமில்லை என்பதாலும், அதற்கு என்று தனியாக ஆள் வைக்காமல் தானே ஆராதனை செய்கிறார் என்று பட்டர் சொல்கிறார்.இவைகளை போல், அவரே தன்னுடைய அழகையும் ரசிக்கிறார் என்று பராசர பட்டர் என்னும் ஆச்சாரியார் சொல்கிறார்.

வட திசை பின்பு காட்டி

வடமொழி வல்லுநர்கள் நிறைந்த பகுதியாதலால் அங்கு ஆழ்வார்களின் கருணை நிறைந்த பாசுரங்கள் தெரியாதவர்கள் ஆகையால், அவர்களை திருத்துவதற்கு, தன்னுடைய முன்னழகை விட சிறந்ததான பின்னழகை பெரியபெருமாள் காட்டுகிறார் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். பிள்ளை பெருமாள் அய்யங்கார் எழுதிய கோவிலந்தாதி என்ற நூலில், அழகிய மணவாளன் என்னும் ரங்கநாதனுக்கு முன்னிலும் பின்னழகிய பெருமாள், ஆபரணத்துக்கு அழகு கொடுக்கும் பெருமாள் என்ற திருநாமங்களும் உண்டு என்று சொல்கிறார்.

உத்சவ மூர்த்தியான நம்பெருமாள், தன் முன்னழகையும், முன்னிலும் பின்னழகிய பெருமாள் என்று ஏத்தும்படி உள்ள தன் பின்னழகையும், எதிரே வீற்றுஇருக்கும் பெரியதிருவடியின் (கருடன்) வடிவத்தையும், இரண்டு பக்கங்களில் உள்ள உபய நாச்சிமார்களின் வடிவங்களையும், பின்னால் அரவணைமேல் பள்ளிகொண்ட பெரியபெருமாளின் அழகினையும் கண்டு ரசித்தும் அதில் திருப்தி கொள்ளாதவராக உள்ளார் என்ற பட்டர் சொற்களையும் நாம் இங்கு ஞாபகம் கொள்ளலாம். இப்படி தன்னுடைய அழகை மேலும் மேலும் மெருகூட்டி கொள்வது, மேலும் அதிகமான அடியார்களை கவர்வதற்கே ஆகும்.

நம்முடைய ஆச்சார்யார்களில் ஒருவரான, நம்பிள்ளையின் சிஷ்யர்களில் பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் என்று ஒருவர் உண்டு. இவர் பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். எம்பெருமானின் (திருஅரங்கம் நம்பெருமாள்) பின்னழகுக்கு அடிமை ஆகி தன் பெயரை இப்படி மாற்றிக் கொண்டதாக வரலாறு. அவர் குருபரம்பரை என்று நம்முடைய ஆழ்வார்  ஆசார்யர்களின் சரித்திர விவரங்களை குறிப்பிட்டுள்ளார். எப்படி நம்ஜீயர் என்ற சன்யாசம் பெற்ற ஆச்சார்யார் பட்டர் என்ற ஆச்சார்யாருக்கு கைங்கர்யங்கள் செய்தாரோ அது போன்று சன்யாசியான பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் நம்பிள்ளை என்ற ஆச்சார்யார்க்கு கைங்கர்யங்கள் செய்தார். ஒரு ஆசார்யனின் திருமேனியில் ஒரு சிஷ்யனுக்கு முழுப் பற்றுதல் இருக்க வேண்டும் என்ற உயர்ந்த கருத்தை வெளிப்படுத்திய சிஷ்யர் ஆவார். பட்டர், நம்பிள்ளை இருவரும் க்ரஹஸ்தர்கள்.

அதேபோல், மற்ற திசைகளுக்கு இல்லாமல், வடக்கு திசைக்கு மட்டும், காட்டி என்று சொன்னதற்கு உரையாசிரியர், வடக்கு பக்கம் வாழ்பவர்களுக்கு என்று குறிப்பிட்டு சொல்லி உள்ளார், மற்ற திசைகளை சொல்லும் போது, அந்தந்த திசையை மட்டும் சொல்லி, அங்கு உள்ளவர்களுக்கு என்று உரையாசிரியர் குறிப்பிட்டு சொல்லவில்லை. இது மற்ற திசைகளை வாழ்பவர்களை விட இவர்கள் கடினமானவர்கள் என்ற கருத்தால் இருக்கலாம்.

தென் திசை இலங்கை நோக்கி

மற்ற மூன்று திசைகளிலும் அவயங்களை வைத்ததிற்கு காரணம், அந்த திசைகளின் பயனில்லாமையை நீக்குவதற்காக என்று சொன்ன ஆழ்வார், தெற்கு திசையை நோக்கி பார்ப்பது மட்டும் பெருமாள், தன்னுடைய குறை நீங்குவதற்காக என்று சொல்கிறார். மற்ற மூன்று திசைகளுக்கும் தன்னுடைய கருணையின் காரணமாகப் பிறர்க்கு செய்த உதவி என்றும், தெற்கு திசையில் செய்வது மட்டும், தான் விபீஷ்ணனுடன் இலங்கை செல்லாமையைக் கருதி பெருமாள் தானே தனக்கு செய்துகொண்ட உதவி என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

தென்திசை நோக்கி பள்ளி கொள்ளும் (பெருமாள் திருமொழி 1.10) என்று குலசேகர ஆழ்வார் சொல்வதை நினைவில் கொண்டால் தனக்குப் பிரியமான விபீஷ்ணன் வாழும் திசையை நோக்கி கண்வளர்ந்து அருளுவதின் காரணம் தெரியும்.

பெரியாழ்வார் திருமொழியில் (4.9.2), விபீஷ்ணற்காகவே பெரியபெருமாள் தெற்கு நோக்கி உள்ளார் என்பதை பற்றி பெரியாழ்வார் சொன்ன வார்த்தைகள் “மன்னுடைய விபீடணற்காய் மதிளிலங்கைத் திசைநோக்கி மலர்கண் வைத்த, என்னுடைய திருவரங்கர் “. விபீஷ்ணனின் விரோதியை ஒழித்து, இலங்கை ராஜ்யத்தை அவனுக்கு கொடுத்து அதை அவன் நன்றாக ஆட்சி செய்வதைப் பார்த்தபடி பெரியபெருமாள் கண்வளர்ந்து இருப்பதை பெரியாழ்வார் சொல்கிறார். குழந்தைக்கு பால் கொடுத்தபடி, படுத்துக்கொண்டு அதன் முக மலர்ச்சியை கண்டு மகிழும் தாயைப் போலே இருக்கிறது என்று உரையாசிரியர் சொல்வது சிறப்பு.

அடுத்தது, திருமங்கையாழ்வார். அதற்கு முன், நாம் இராமனுக்கு சுக்ரீவன் மேல் எவ்வளவு அன்பு என்பதை பார்க்க வேண்டும். யுத்த காண்டத்தில், சுக்ரீவன், இராமரின் தலையில் கீரிடம் இல்லாமல் இருப்பதை பார்த்தும், அதே சமயத்தில் இராவணனின் பத்து தலைகளிலும் பத்து கிரீடங்கள் இருப்பதைக்கண்டு பொறுக்காமலும், உடனே எதையும் சிந்தனை செய்யாமல், பாய்ந்து இராவணனின் தலைகளில் உள்ள அத்தனை கீரிடங்களையும் பறித்து இராமனின் காலடியில் கொண்டு சமர்ப்பித்தான். அதற்கு இராமன், சுக்ரீவனைப் பார்த்து கவலையுடன், இப்படி ஆபத்தான காரியங்கள் செய்யும் போது, அவனுக்கு ஏதாவது நடந்து இருந்தால், தான் என்ன செய்வது, தனக்கு சீதா, பரதன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் என்று பலர் இருந்து என்ன பயன் என்று வருந்துவது வால்மீகி ராமாயணத்தில் (யுத்த காண்டம், 41.4) சொல்லப்படுகிறது. இவர்களுக்கு இணையாக சுக்ரீவனும் சொல்லப்படுவதே இராமனின் சுக்ரீவனிடத்தில் இருந்த பேரன்புக்கு எடுத்துக்காட்டு.

இப்போது இராமனுக்கு விபீஷ்ணனின் மேல் எவ்வளவு அன்பு என்பதை பார்ப்போம். விபீஷ்ணன் இலங்கையை விட்டு விலகி, இராமனிடம் சரணாகதி அடைய வரும்போது, முதலில் சுக்ரீவன் அவர்களை தடுத்து வைத்து, இராமனிடம், அவர்கள் எதிரிகளிடம் இருந்து வந்தவர்கள், அவர்களுக்கு அடைக்கலம் தரக்கூடாது என்று வாதிடுகிறான். அதற்கு இராமன் மறுப்பு தெரிவித்தபோது, சுக்ரீவன் அவர்களை சேர்த்தாலே, தானும் தன் படைகளான வானர சேனையும் இராமனை விட்டு விலகிவிடுவோம் என்று சுக்ரீவன் சொன்னான். இராமன், விபீஷ்ணனை அன்று ஈன்ற கன்று போல கொண்டு, வானர சேனையும், சுக்ரீவனும் தன்னை விட்டு விலகினாலும், தாம் ஒருபோதும் விபீஷ்ணனை கைவிடமாட்டோம் என்று, முன்பு ஈன்ற கன்று போல உள்ள சுக்ரீவனிடம் சொன்னார். சுக்ரீவனும் மனம் மாறி இராமன் சொன்னதை ஆதரித்தான் என்பது சரித்திரத்தின் தொடர்ச்சி. பெரியபெருமாள் இவ்வளவு பரிவு கொண்ட விபீஷ்ணன் என்பதை திருமங்கை ஆழ்வார் பெரிய திருமொழியில், (6.8.5) “செல்வ விபீடணற்கு வேறாக நல்லானை” என்றார். அத்தகைய விபீஷ்ணனனை நோக்கி கண்வளர்ந்து அருளுகிறார் என்பது தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் இந்த பாடலில் சொன்னது.

மேற்கு திசையில் (குட ) முடியை வைத்து என்றும், கிழக்கு திசையில் (குண) பாதம் நீட்டி என்றும் வடக்கு திசையில் பின்பு காட்டி என்றும் சொன்ன ஆழ்வார் தெற்கு திசையில் மட்டும் நோக்கி என்று பெருமானுடைய விருப்பமாக சொல்கிறார். அதாவது, வைத்து, நீட்டி மற்றும் காட்டி என்பவை ஒருமுறை செய்தால் போதுமானது, ஆனால், நோக்கி என்பது தொடர்ந்து செய்து கொண்டுஇருக்கும் என்ற பொருளைத் தருவது. நோக்கி என்பதன் மூலமும் எம்பெருமானுக்கு விபீஷ்ணன் மேல் உள்ள பரிவு தெரிகிறது.

இவ்வுலகத்தில் உள்ள 106 திவ்யதேசங்களில் தெற்கு நோக்கிய திருமுகம் 7 திவ்யதேசங்கள் மட்டுமே. அவை ஸ்ரீரங்கம், திருமெய்யம், திருசிறுபுலியூர், திருநீரகம், திருகாரகம், திருவித்துவக்கோடு, திருக்காட்கரை.

கடல் நிற கடவுள்

நித்யஸூரிகள் எப்பொழுதும் ஆசைப்படும் வடிவு பரமாத்மா ஆகும். அப்படிப்பட்ட பரமாத்மா, ஏதாவது ஒரு ஜீவாத்மா கிடைப்பானா என்று காத்துகொண்டு இருப்பதை ஆழ்வார் இங்கு கூறுகிறார். கடல், தன்னைக் கண்டவர்கள் களைப்பை போக்கும் தன்மை உள்ளது. அதேபோல், பெருமாளின் திருமேனியும் கண்டுகளிப்பவர்களின் களைப்பை போக்குவதால், ஆழ்வார், கடல் நிறக் கடவுள் என்கிறார். கடலை , நிறத்திற்கு ஒப்பாக கூறலாமே அன்றி, பெருமாள் திருமேனி, அதையெல்லாம் கடந்து இருப்பதால், கடவுள் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

எந்தை

இந்த வடிவழகைக் காட்டி ஆட்கொண்ட பெருமான் என்பதை, எந்தை என்று சொன்னார். புதிய கிணறு சரியாக உள்ள நிலையில் பழைய கிணறை தூர் வார்வது எதற்காக என்று ஆழ்வார் கேட்கிறார். புதிய கிணறு என்று ஆழ்வார், பெருமான் தன்னை தன்னுடைய வடிவழகை காட்டி ஆட்கொண்டதை சொல்கிறார். பழைய கிணறு என்று ஆழ்வார், நித்யஸூரிகளை பெருமான் தன்னுடைய வடிவழகை காட்டி ஏற்றுக்கொண்டதை சொல்வது. தாழ்வுக்கு எல்லையாக உள்ள தன்னை பெருமாள் அழகை காட்டி திருத்திய பின், வேறு ஒருவரையும் சொல்ல வேண்டாம் என்பது ஆழ்வாரின் கருத்து. நம்மாழ்வார் சொன்ன திருவாய்மொழியில் (3.3.4) “ஈசன் வானவர்க்கு என்பான், என்றால் அது தேசமோ திருவேங்கடத்தானுக்கு, நீசனேன் நிறைவொன்றும் இல்லேன் என் கண் பாசம் வைத்த பரம் சுடர் சோதிக்கே” என்ற பாடல் இங்கு மேற்கோளாக சொல்லப்படுகிறது.

அரவணைத் துயிலுமா கண்டு

மிக சிறந்த இரத்தினத்தை மிக விலை உயர்ந்த தங்க கட்டிலில் பொருத்தினால் எப்படி இருக்குமோ அது போல் பெரியபெருமான் வடிவழகு ஆதிசேஷன் மேல் சாய்ந்த பின் மேலும் ஒப்பற்றதாகிறது.

உடல் எனக்கு உருகு மாலோ

ஆதிசேஷன் மேல் பள்ளிகொண்டுஇருக்கும் அரங்கனின் அழகை ரசிக்க ஞானம் உள்ள ஜீவாத்மாக்களுக்கு உடலும் உள்ளமும் உருகினால் அதில் ஆச்சர்யம் இல்லை என்றும், அதை அனுபவிக்க ஞானம் இல்லாத தான் கூட உருகுவதுதான் ஆச்சர்யம் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். ஆழ்வாருடன் கூட வந்தவர்கள் தாங்கள் உருகவில்லையே என்று சொன்னபோது, தான் உருகுகிறேன் (எனக்கு) என்றுசொல்லி உள்ளார்.

இராமானுஜர் சரணாகதி கத்யத்தில் “பகவத் ஸ்வரூப திரோதா நகரீம்” என்று (12) சொல்வது, பரமாத்மாவின் ஸ்வரூபத்தை மறைக்கும் ஜீவாத்மாவின் உடலானது, அதை கண்டால், கட்டுக்குலைகிறது அல்லது உருகுகிறது என்பதை இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம். ஆன்மாவின் ஸ்வரூபத்தை நாம் அறிய முடியாமல் இருப்பதற்கு காரணம், ஆன்மா இந்த தேகத்துடன் சேர்ந்து இருப்பது தான் என்பது பிரம்மசூத்திரத்தில் (3.2.5) சொல்லப்பட்டுள்ளது. அப்படியான ஞானத்தை மறைக்கும் உடல் அல்லது உடலில் உள்ள கண்கள், அந்த ஆன்மாவை கண்டவுடன் மறைக்காமல் இருந்து மொத்த உடலையும் உருக செய்வது ஆச்சர்யமாக உள்ளது.

என் செய்கேன் உலகத்தீரே

ஆற்றில் வெள்ளம் கரையை கடந்து, அருகிலுள்ள கரைகள் உடைந்தால் கரையைப் பாதுகாப்பவர்கள், கைவிட்டுக் ஆற்றைக் கடக்க உதவி வேண்டி கூப்பிடுவதை போலே, தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் இங்கு நம்மை போன்ற சம்சாரிகளை கூப்பிடுகிறார். பெரிய பெருமாளின் அழகை சேவித்தும் கொஞ்சம் கூட கலங்காமல் புறப்படுகிற ஸம்ஸாரிகளைப் பார்த்து அவர்களை போலே தன் உடலும் உருகாமல் கல்போன்று இருப்பதற்கு ஒரு உபாயம் சொல்லமாட்டீர்களோ என்று கேட்கிறார்.

தம்மை ஒத்த மற்றைய ஆழ்வார்களை கேட்கலாம் என்றால், ஓட்டை ஓடத்தோடு சேர்ந்த ஒழுகல் ஓடம்போல், அவர்கள் முன்னமே உருகி இருந்தார்கள். என் செய்கேன் பெருமாளே என்று பெருமாளிடம் கேட்கலாம் என்றால் தன்னை உருகவிட்டதை நினைத்து, எதிர் தலையை உருக்கவிட்டது தன்னுடைய பெருமை ஆகும் என்று பெருமாள் கர்வம் கொண்டுவிடுவார், அதற்கு தான் காரணம் ஆக கூடாது என்று ஆழ்வார் அவரிடம் கேட்கவில்லை. ஆகவே, பெருமாளை சேவித்துவிட்டு வந்த பின்பும் உடம்பை இப்படி கெட்டியாக வைத்துக்கொண்டு உள்ள சம்சாரிகளிடம் இப்படி இருப்பதற்கு காரணமாக உள்ள மருந்தை தனக்கு ஒரு கை அளவாவது கொடுக்க வேண்டுகிறார்.

மீண்டும், அடுத்த பாசுரத்தில் இணைவோம், நன்றி

Ini Thirai Thivalai modha

Posted on October 21, 2020 by

Leave a Comment

இந்த பதிவினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி.

As the saying goes ” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Perumal. In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Perumal on him and in the subsequent eleven hymns, Azhwaar was preaching us his experiences with Paramathma.

As Azhwaar realised that people did not follow him or his preaching, he denounced such people. They pleaded that Paramapadha Nathan was unapproachable, as He would not be in this world, but somewhere else. Azhwaar responded by asking them to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”. But they then stated that Sri Rama was a King and it would be difficult to approach or follow Sri Rama. To this Azhwaar, by stating ‘katrinam meitha endhai kazhalinai panimin‘ asked us to follow Sri Krishna, who herded the calves, and showed His simplicity. We again complained that Sri Krishna went back to Paramapadham after completing the purpose of that incarnation. Azhwaar took us along to Arangan, by mentioning ‘uybavarku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”.

Since people did not follow his preaching, Azhwaar decided to leave them and started to sing about the greatest help and support graced by Periyaperumal to him in the next ten hymns. We discussed the first of these hymns earlier in the fifteenth paasuram, ‘Meyyarke Meyyanaagum‘. In that hymn, Azhwaar said that Perumal does all the things for those who show Him, truthful devotion; He also protects those who do things related to devotion which are not really truthful, but considered as truthful by Him; He lets down those who are not doing even a false devotion as mentioned above. Azhwaar concluded that hymn, that Perumal uses His beauty to clarify all the doubts and He is in Srirangam. In the sixteenth, ‘Soodhanaai kalvanaai‘ Azhwaar mentioned that he himself was a thief, a fraud and who got entangled with the beauty of the eyes of the other women and fell into deep pits. Azhwaar continued that Periyaperumal with His beauty, mended and diverted all his love and affection towards Him. In the next hymn, ‘Virumbi ninru,’ Azhwaar stated that previously he did not use his hands to pray, mouth to say prayers or heart to devote himself to Perumal. Perumal used His soft and sweet beauty to melt the hardened heart of Azhwaar.

Now let us go into the next hymn.

Thirumaalai – Eighteenth Hymn

Ini thirai thivalai modha, eriyum thann paravai meedhe, thani kidanthu arasu seyyum, thaamarai Kannan emman, kani irundhu anaiya sevaai, kannanai kanda kangal, pani arumbu udhirumaalo, en seygen paaviyene – Thirumaalai 18

In the previous hymn, Azhwaar said that his eyes got delighted and enjoyed the dharsan of Arangan. In this hymn, Azhwaar laments about his inability to continuously enjoy the dharsan of Arangan, as the tears rolling from his eyes out of the happiness were blocking like a wall between him and Perumal. Generally, Azhwaars would sing and claim that they had committed more sins resulting in them not attaining Paramapadham, the abode. But this hymn is not sung on those lines.

Initially, Azhwaar was happy about getting the opportunity to have the dharsan of Thiruvarangan and that happiness caused tears welling from his eyes. But the tears started swelling, causing worry and anxiety in Azhwaar, as he could not enjoy the dharsan continuously. So he hated himself in not making use of the opportunity he got and called himself a sinner in this hymn.

The meaning of this hymn is as follows : The sweet water droplets from the cool waves of the river Cauvery, which was like a sea, were hitting Sri Krishna, whose eyes were like red lotus and who is alone and unequal, ruling the entire kingdom. Azhwaar continued that after seeing Sri Krishna, with a mouth as red cherry (kovvai fruit) , and Azhwaar’s Master, his eyes were pouring cool tears out of happiness that interrupted the dharsan. This made him feel that he had committed sins and what else could he do.

Inithirai Thivalai Motha

The last letter of the word “inidhu” was dropped and combined with the next word “thirai,” form the word “inithirai.” The meaning for the first word ‘inidhu’ is sweet and the meaning for the second word ‘thirai’, is small particles. Dropping of a last letter is called ‘kadaikuraippu‘ as seen in another hymn from Thirvaaimozhi, (8.8.1), where Nammazhwaar had sung as “onnsangathai vaallaazhiyaan“, to combine onnsangu, gadhai, vaall, aazhi the weapons of Perumal. The sweet small droplets of water from huge waves touched (the holy form of Periyaperumal, in a reclined posture) is the meaning of ‘ini thirai thivalai modha’. Since the holy form of Periyaperumal (Thirumeni) is soft and tender, the touching of the tiny droplets felt by Azhwaar as collision, when he sang ‘modha’. Common people like us feel, these were small droplets, and they only touched His thirumeni, but for Azhwaar it was like a collision, considering the tenderness of Perumal. Earlier in Thirumaalai hymn 11, Azhwaar sang about the valor and strength of Perumal, as “arakkar konai setra nam sevaganaar” whereas here Azhwaar was mentioning His softness while enjoying Periyaperumal.

Eriyum Thann paravai methey

Like the sea, having cool waves that remove any fatigue in the reclined holy form of Perumal, here in Srirangam, Periyaperumal reclined beautifully on the shores of river Cauvery. We can also take that the size of the river Cauvery is also as huge as a sea and has copious supply of water.

Thani kidandhu

Thani could be taken as unequalled. In Paramapadham (abode), He has many Nithyasoories and Mukthathmaas who consciously do services only to Perumal. Perumal left them and been waiting here alone (thani) in Srirangam out of His love and affection towards the devotees, hoping for any one devotee to reach Him.

Here the commentator takes an example from Thiruvaaimozhi (2.3.5), where Namazhwaar states “thaniyen vaazh mudhale”, meaning ‘alone since birth’. Namazhwaar thanks Perumal that he was happy and alone to be thinking only about Him since birth. Nammazhwaar singles himself out to be exceptionally different from other people in this world, who happily spend their time in the materialistic activities and not carrying out any activities towards getting moksham. Perumal was awaiting here in Srirangam, looking for such an individual(thani) like Nammazhwaar. Again in Thiruvaaimozhi (10.10.1), Namazhwaar stated “thaniyen aaruyire”, meaning that he did not fit with others in this world.

Arasu Seyyum

Arasu Seyyum means governance. When Jeevathmaas claim that they belong to themselves, as against the claim of Perumal or Paramathma that all Jeevathmaas belong to Him, it is called governance by two. Periyaperumal changes the attitudes of such Jeevathmaas and make them say ‘namaha‘, meaning that they do not belong to themselves, but they belong to Paramathma. Such a governance is a single ruling by Paramathma and this is what is mentioned here by Azhwaar as arasu seyyum.

The commentator refers to Mahabharatham (Shanthi 344.45), that Nithyasoories take pleasure in chanting ‘namaha‘ and with folded hands always, a sign to show their devotion, called Anjali. In the same way, Periyaperumal governs by making the people in this world to get rid of their pride and ego and this governance is by Him alone.

Thamarai Kannan Emmaan

The above phrase “thamarai kannan‘ implies that Periyaperumal shows the beauty of His eyes to get rid of the pride and ego of the people of this world. With Bhrahmaasthram, one can win over every enemy. Paramathma won over all in the paramapadham with his lotus like eyes. According to Azhwaar, Periyaperumal in the same way would win over each and every one in this world. Reference is made to Thiruvaaimozhi (2.6.3), where Nammazhwaar mentioned “Thaamarai Kannanai vinnor paravum thalaimaganai” to substantiate, nithyasoories would have been defeated by His lotus like eyes.

Thondaradipodi Azhwaar asked a question on who were seduced by His beautiful eyes and responded that if a lower most person like himself could be defeated by His beautiful eyes, there would not be any other person who could not be defeated by Him. Azwaar himself became enslaved as such and conveyed that as “emmaan” here.

Kani Irundhu Anaiya Sevvai

People, whose ego and pride had been got rid of, enjoy the beauty of Periyaperumal’s holy mouth, which is like a sweet, and looks beautiful in the phrase “Kani irundhu Anaiya Sevvaai”. Here Azhwaar states that the holy mouth is like a fruit when he mentioned “anaiya“, which means only similar to but not equal to. The reason being that the fruit perishes over a period of time whereas the holy mouth is ever fresh. We can recall the sage Parasarar in Vishnu Puraanam, “avikaaraaya sudhaaya nithyaaya paramaathmane” (1.2.1), in this context.

Kannanai

The moolavar in Srirangam, Periyaperumal is Sri Krishna or Kannan and the Utsavar, Namperumal is Sri Rama, according to the Aacharya, Parasara Bhattar. He stated that Periyaperumal is in Srirangam to grace the people who are born after the completion of Sri Krishna incarnation. Yasoda, mother of Sri Krishna, had fed more and more butter and curd to Krishna, in spite of all His playful acts, which were at times a little bit extreme, and the results of those butter and curd are reflected in Moolavar, Periyaperumal’s form, according to Parasara Pattar. Further he would state that the humbleness and discipline, result of being associated with learned rishis like Vasishta, would show in the eyes of Namperuamal, as Sri Rama.

Kanda Kanngal

Azhwaar is talking about his eyes, which got the divine oppurtunity to have the dharsan of Periyaperumal, after missing the same for many years and births in the past.

Pani Arumbu Udhirumaalo

As described earlier, the happiness of having the dharsan of Periyaperumal brought tears like flood from the eyes of Azhwaar. These tears were cold and according to the commentator, these could even sprout the roasted beans. The commentator continued to state that these tears could be hot, had it come out of separation. The final word ‘aalo’ is a pre-cursor to the increased sadness of Azhwaar.

En Seygen Paaviyene

The tears flowing like flood, forming like a wall, prevented Azhwaar from having the dharsan of Periyaperumal. So Azhwaar lamented that he did not know what to do to prevent that. Azhwaar knew that he got a very rare opportunity to have the dharsan of Periyaperumal. Since he felt that he had sinned so much, the tears were preventing him, having an uninterrupted dharsan. The glories of Periyaperumal are very many and the happiness out of having the dharsan of Periyaperumal is also very huge. So the tears out of happiness would also be like a flood. Azhwaar felt that if there is a gap, he could have at least, got dharsan in between, but the tears continued without a break. The commentator concludes this hymn, by stating that the experience of Azhwaar was like having troubles because of water that is floods and drought at the same time.

Let us catch up in the next hymn, thanks.

இனிதிரைத் திவலை மோத

Posted on September 18, 2020 by

3 Comments


To Read this in English, please click here, thanks

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து நம் போன்றவர்கள், பல காரணங்களை சொல்லியபொழுது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார்.

அப்படியும் நாம் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் நம்மை விட்டு, பெருமாள் தனக்கு செய்த மிக பெரிய நன்மைகளை / உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். அதில் முதலில் நாம் பார்த்தது ‘மெய்யேற்கே மெய்யனாகும்’ என்ற பதினைந்தாவது பாசுரம். அந்த பாசுரத்தில், பரமாத்மாவான பெருமாள், உண்மையாக பக்தி கொண்டவர்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் அருள் செய்கிறான்; உண்மை என்று சொல்லக்கூடிய பொய்யான பக்தி செய்பவர்களை கூட காப்பாற்றி வருகிறான்; அப்படி பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான் என்றார். அடுத்து, கள்வனாகவும், சூதனாகவும் இருந்து, பிற மாந்தர்களின் கயல்விழிகளில் அகப்பட்டு குப்புற வீழ்ந்த தன்னை, தன்னுடைய திருமேனி அழகினால் திருத்தி, அவன் மேல் அன்பு பெருகும்படி செய்ததை “சூதனாய் கள்வனாய்” என்ற பதினாறாவது பாடலில் தெரிவித்தார். அடுத்த 17வது “விரும்பி நின்று” பாசுரத்தில், முற்காலத்தில், தான் விரும்பி பெருமாளை முக்கரணங்களால் தொழுதது இல்லை என்றும், இரும்புபோல் கடினமான தன் நெஞ்சத்தை, கரும்புபோன்ற பெரியபெருமாள் தனது அழகைக் கொண்டு திருத்தினார் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தெரிவித்தார். இனி அடுத்த பாசுரம்.

திருமாலை பதினெட்டாவது பாசுரம்

இனிதிரைத் திவலை மோத எறியும் தண் பரவை மீதே, தனிகிடந்து அரசு செய்யும் தாமரைக் கண்ணன் எம்மான், கனியிருந்து அனைய செவ்வாய், கண்ணனைக் கண்ட கண்கள், பனி அரும்பு உதிருமாலோ, என் செய்கேன் பாவியேனே. (திருமாலை 18)

சென்ற பாசுரத்தில், ஆழ்வார் தன்னுடைய கண்கள் ஆனந்தம் பெற்று மகிழ்ந்தன என்று பாடினார். அதனால் வந்த ஆனந்த கண்ணீர், ஒரு சுவர் போல் மறைக்க, பெருமாளை முழுமையாக ரசிக்கமுடியவில்லையே என்று இந்த பாடலில் ஏங்குகிறார். ஆழ்வார்கள் பொதுவாகத் தங்களைப் பாவிகளாக, அதிகமாக பாவம் செய்ததாகவும், அதனால் தான் பரமபதம் அடையமுடியவில்லை என்றும் என்று சோகமாக பாடுவார்கள், ஆனால் இந்த பாடல் அப்படி இல்லை.

இந்த பாசுரத்தில், ஆழ்வார், எம்பெருமானை தரிசிக்க கிடைத்த வாய்ப்பை எண்ணி மகிழ்ந்த போது, அந்த ஆனந்தம் அளவிற்கு அதிகமாக போனதால், அதன் அடையாளமாக ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக, ஐயோ! இக்கண்ணீர் கண்களை மறைத்து எம்பெருமானை இடைவிடாது தரிசிக்க முடியாமல் செய்கின்றதே என்று கவலையுற்று கைக்கு எட்டினது வாய்க்கு எட்டாது போன்ற ஒரு பெரிய பாவத்தை எண்ணி தன்னையே வெறுத்துக் கொள்ளும் பாடல்.

இனிமையான அலைகளில் இருந்து வரும் நீர்த்துளிகள் அடிக்க, அந்த குளிர்ந்த அலைகளை உடைய கடல் போன்ற காவிரியின் மேல், தனி ஒருவனாய் கண் வளர்ந்து அருளி, அரசு செலுத்தும் செந்தாமரை கண்ணனும், தனக்கு ஸ்வாமியுமான, கொவ்வை கனி போன்று சிவந்த வாயினையுடைய ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை கண்ட கண்கள் குளிர்ந்த ஆனந்த கண்ணீரை பெருக விடுவதால், நன்றாக சேவிக்க முடியாத பாவியாகிய தான் என்ன செய்வேன் என்று ஆழ்வார் சொல்வது போல் உள்ளது இந்த பாடலின் பொருள்.

இனிதிரைத் திவலை மோத

இனிது என்பதில் கடைசி எழுத்து குறைந்து இனிதிரை என்று வந்துள்ளது. இதுபோல், ஒண்சங்கதைவாளாழியான் (திருவாய்மொழி 8.8.1) ஒண் சங்கு கதை வாள் ஆழியான் என்று உள்ளது. இனிமையான சிறு துளிகள், பெரும் அலைகளில் இருந்து சிதறி (அங்கு சயனித்து இருக்கும் பெரியபெருமாளின் திருமேனியை) தொட்டு என்பதே இதன் பொருளாக கொள்ள வேண்டும். மோத என்று சொல்லியதால், பெரியபெருமாளின் திருமேனியின் மென்மையை சொல்கிறார். சிறு துளி தான், மெதுவாகத்தான் பெருமாளை தொட்டது, இருந்தாலும், பெரியபெருமாளின் மென்மையை பார்க்கும்போது, அது மோதுவது போல் இருந்தாக ஆழ்வார் சொல்கிறார். முன்பு (திருமாலை, 11) அரக்கர்கோனை செற்ற நம் சேவகனார் என்று பெரியபெருமாள் நம்மை காக்கும் போது, சக்தியை சொன்னார். இங்கு பெரியபெருமாளை அனுபவிக்கும்போது மென்மையை சொல்கிறார்.

எறியும் தண் பரவை மீதே

பெருமாளின் களைப்பை போக்கும் விதமாக குளிர்ந்த அலைகளை கொண்ட கடலின் மீது சயனித்து இருக்கும் பெருமாளை போல் இங்கு காவிரியின் மேல் கண்வளர்ந்து அருளுகின்ற பெரிய பெருமாளை ஆழ்வார் சொல்கிறார். பரப்பாலும் நீர்பெருக்காலும் காவிரி கடலை ஒத்து உள்ளது என்றும் கொள்ளலாம்.

தனிக் கிடந்து

தனி என்பது ஒப்புமை இல்லாதவர் என்று கொள்ளலாம். நினைவுஅறிந்து அவனுக்கு மட்டுமே சேவை செய்ய காத்திருக்கும் நித்தியசூரிகளும், முக்தாத்மாக்களும் நிறைந்த பரமபதத்தை விட்டு திருவரங்கத்திற்கு வந்து, இங்குள்ள பக்தர்களின் மேல் உள்ள ஆசையினால், யாராவது ஒருவராவது தன்னை வந்து சேர மாட்டார்களா என்று தனியாகக் காத்துகொண்டு இருப்பதாகவும் கொள்ளலாம்.

முக்தி பெறுவதற்கான காரியங்களை செய்யாமல், இந்த உலக வாழ்க்கையில் தங்கள் நேரத்தை செலவழித்து, அதையே பெரிய இன்பமாக நினைக்கின்ற மனிதர்கள் நிறைந்த இந்த பூவுலகில், தனியேன் வாழ்முதலே(திருவாய்மொழி, 2.3.5) என்று பிரார்த்திக்கும் நம்மாழ்வார் போன்ற, தனி ஒருவனைப் பெறுவோமா என்ற ஆசையினால் அன்றோ, தனியாக வந்து சயனித்து இருப்பது என்று இன்னொரு பொருளும் கொள்ளலாம். நம்மாழ்வார், திருவாய்மொழி (10.10.1)ல், மறுபடியும் “தனியேன் ஆருயிரே” என்று சொல்லி, தான் சாதாரண உலகத்தாருடன் பொருந்த வில்லை என்பதை தெரிவிக்கின்றார்.

அரசு செய்யும்

‘நீ என்னுடையவன்’ என்று பரமாத்மா / பெருமாள் சொன்னால், அதனை மறுத்து, ‘நான் எனக்கே உரியவன்” என்று சொல்லும் ஜீவாத்மாக்கள் இருந்தால் அது ஈரரசு (இரண்டு அரசு); அத்தகைய ஈரரசினை தவிர்த்து தனியாக ஒரு அரசாக மாற்றி, ஜீவாத்மாக்கள் ‘நமஹ ‘ (நான் எனக்கு உரியவன் அல்லன்) என்று சொல்லும்படி மாற்றி ஆட்சி செய்வதே இங்கு அரசு எனப்படுகிறது.

மஹாபாரதத்தில் (சாந்தி 344.45) கூறியதுபோல் நித்யஸூரிகள் எப்போதும் அஞ்சலி செய்துகொண்டும், நமஹ என்று சொல்லிக்கொண்டும் அதில் ஆனந்தப்பட்டு கொண்டும் இருப்பதைப்போல், இந்த உலகத்தில் உள்ளவர்களையும் அகங்காரம், மமகாராம் இவற்றை தொலைக்கவைத்து ஆட்சி செய்கிறான் என்று உரையாசிரியர் கூறுகிறார்.

தாமரைக் கண்ணன் அம்மான்

இந்த உலகத்தில் உள்ளவர்களின், அகங்காரம், மமகாராம் முதலியவற்றை எதை கொண்டு அழிக்கிறான் என்று கேட்டுக்கொண்டு, தன்னுடைய கண் அழகினை காட்டி மயக்குகிறான் என்பதையே இந்த பதங்கள் சொல்கின்றன. கையில் பிரம்மாஸ்திரம் இருக்கும் போது அதை கொண்டு வெல்லமுடியாத எதிரிகளே கிடையாது அல்லவா, அதைபோல் தன்னுடைய தாமரை கண்களை கொண்டு பரமபதத்தில் உள்ளவர்களை வென்றதை போல், இவ்வுலகத்தில் உள்ளவர்களை வெல்கிறான் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். நித்யஸூரிகள் இந்த தாமரைக்கண்களுக்கு தோற்று இருப்பார் என்பதை “தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் தலைமகனை”, (திருவாய்மொழி 2.6.3) என்று நம்மாழ்வார் கூறியதை இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம்.

இப்படி கண் அழகினால் மயங்கியவர் யார் என கேட்டுக்கொண்டு, இவ்வுலத்தாரில் மிகவும் கடைப்பட்டவனாக இருக்கும் தன்னை தோற்கடித்தபின், இவரால் வெல்ல முடியாதவர் யாரும் இல்லை என்றும், தானே அப்படி அடிமைப்பட்டவர் என்பதையும் சேர்த்து ‘அம்மான்’ என்று சொல்லி இருக்கிறார்.

கனியிருந்து அனைய செவ்வாய்

இப்படி அகங்காரம் அறுக்கப்பட்டவர் அனுபவிக்கும் விஷயம், கனி போன்று இனிமையாகவும் அழகாகவும் இருக்கும் பெரியபெருமாளின் திரு பவளவாய் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். கனி என்று நேரிடையாக கூறாமல், கனி இருந்து அனைய என்று சொன்னதால், நாள் செல்லச் செல்ல இந்த பவள செவ்வாய் என்ற கனி, மற்ற கனிகளை போல் அன்றி, புதுமை குறையாமல் அப்படியே இருக்கும் என்கிறார். விஷ்ணு புராணத்தில் பராசர முனிவர் கூறிய ‘அவிகாராய சுத்தாய நித்யாய பரமாத்மனே” (1.2.1) என்பதை குறிப்பிடலாம்.

கண்ணனை

பராசர பட்டர் என்னும் ஆச்சார்யர் பெரியபெருமாளே கண்ணன் என்றும், நம்பெருமாள் ஸ்ரீராமன் என்று கூறுவதையும் இங்கு குறிப்பிடவேண்டும். கிருஷ்ணாவதார காலத்திற்குப் பிறகு பிறந்தவர்களுக்கு அருள் செய்ய வேண்டும் என்ற காரணத்தோடு திருவரங்கத்தில் பள்ளிகொண்டு இருக்கின்ற பெரியபெருமாள் என்றும் குழந்தை கிருஷ்ணன் ரொம்பவும் அதிகமாக விளையாட்டு காட்டினாலும் (துஷ்டத்தனமான), அவற்றைப் பொறுத்துக் கொண்டு அவனுக்கு மென்மேலும் வெண்ணெய் மற்றும் தயிர் கொடுத்து வளர்த்த தோற்றம் தெரியும்படி உள்ள பெரியபெருமாள் என்றும் திருவரங்க மூலவரைப் பற்றி பராசர பட்டர் கூறுவார். அதேபோல், எப்போதும் வசிஷ்டர் போன்ற அறிவார்ந்த முனிவர்களுடன் பழகியதால் உண்டான அடக்கம் கண்களில் தெரியும்படி உள்ள நம்பெருமாள் என்று உற்சவ மூர்த்தியைப் பற்றியும் பராசர பட்டர் கூறுவது இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

கண்ட கண்கள்

பலகாலங்களாக பெரியபெருமாளை சேவிக்காத இழப்பை சரி செய்து, தற்பொழுது அந்த பாக்கியத்தைப் பெற்ற கண்கள் என்று ஆழ்வார் பாடுகிறார்.

பனி அரும்பு உதிருமாலோ

கண்டு அனுபவிக்கின்ற காரணத்தால், ஆழ்வாரின் கண்களில், ஆனந்த கண்ணீர் வெள்ளம் போல் பெருகி வருகின்றது. அது குளிர்ந்து இருந்ததாக சொல்லி இருப்பதும், வறுத்த பயிறு முளைக்கும்படி இருந்ததாக சொல்லி இருப்பதும், விரக தாபத்தில் இருந்தால் அந்த கண்ணீர் சுடும் என்றும் விளக்கம் கொடுத்து இருப்பது சுவாரஸ்யமே. ஆலோ என்று சொல்வது பின்னால் சொல்லப்போகும் வருத்தத்தின் மிகுதியை சொல்வது.

என் செய்கேன் பாவி யேனே

கண்ணீர் அருவிபோல் பெருகி வருவதால் அது சுவர் போல் இருந்து பெரியபெருமாளை சேவிக்க முடியாமல் மறைப்பதால், என் செய்வேன் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். காண்பதற்கு அரிய விஷயத்தை காணகிடைத்து இருந்தும், தொடர்ந்து தரிசிக்க முடியாமல் கண்ணீர் சுவர்போல் மறைத்து இருப்பதை நினைத்து, தான் பாவி என்று வருந்துகிறார். பெரியபெருமாளின் பெருமைகள் அளவிடமுடியாதவை; அதனால் அவரை தரிசிக்கும் போது கிடைக்கும் இன்பமும், அதனால் வரும் கண்ணீரும் அளவிட முடியாதவைகளே. கண்ணீர் வரும் போது இடைவெளி இருந்தால், அப்போதாவது பெரியபெருமாளை காணப்பெறலாம், ஆனால் தொடர்ந்து கண்ணீர் வருவதால், அவரை காண முடியவில்லையே என்று ஆழ்வார் மேலும் வருந்துவதாக பாடல் அமைந்துள்ளது. இப்படி ஆழ்வாரின் அனுபவம், தண்ணீரால் வரும் வெள்ளக் கேடும், வறட்சி கேடும் ஒருங்கே அமைந்தது போல் உள்ளது என்று சொல்லி உரையாசிரியர் இந்த பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.

மீண்டும் அடுத்த பாடலில் சந்திப்போம். நன்றி.

Thirumaalai – Soodhanaai

Posted on August 23, 2020 by

Leave a Comment

Introduction

As the saying goes ” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Perumal. In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Perumal on him and in the subsequent eleven hymns, Azhwaar was preaching us his experiences with Paramathma.

After Azhwaar realised that people did not follow him or his preaching, he denounced such people. They pleaded Azhwaar that Paramapadha Nathan was unapproachable, as He would not be in this world, but somewhere else. Azhwaar responded by asking them to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”. But they then stated that Sri Rama was a King and it would be difficult to approach or follow Sri Rama. To this Azhwaar, by stating ‘katrinam meitha kazhalinai panimin‘ asked us to follow Sri Krishna, who herded the calves, and showed His simplicity. We again complained that Sri Krishna went back to Paramapadham after completing the purpose of that incarnation. Azhwaar took us along to Thiruvarangan, by mentioning ‘uybhavarku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”.

Since people did not follow his preaching, Azhwaar decided to leave us there and started to sing about the greatest helps and benefits graced by Periyaperumaal on him in the next ten hymns. We discussed the first of these hymns earlier which is the fifteenth paasuram, ‘Meiyerke Meiyanaagum‘. In that hymn, Azhwaar sang that Perumal does all the things for those who show truthful devotion to him; He also protects those who do things related to devotion which are not really truthful, but could be classified as truthful; He lets down those who are not even showing such a false devotion. Azhwaar concluded the hymn that Perumal uses His beauty to clear all the doubts and resides in Srirangam. Now let us go into the next hymn.

Thirumaalai – sixteenth hymn

soodhanaai kalvanaagi thoortharodu isaintha kaalam, maadharaar kayarkan ennum valayul pattu azhundhuvenai, podhare enru solli pundhiyil pugundhu thanpaal, aadharam peruga vaitha azhaganoor Arangamandre. (Thirumaalai 16)

Let us look at the overall meaning of this hymn. There are people who deny the existence of God and principles of morals and immorals . They also think that the soul inside them belongs to them, which in fact belong to Paramathmaa. Such people are interested only in worldly matters and Azhwaar said that he got associated with such group of people and got trapped into women, with eyes looking like fishes. Azhwaar completed the hymn, singing that Perumal stopped Azhwaar who was involved in such activities and brought him to His fold by entering Azhwaar’s heart and swelled his devotion towards Perumal. Azhwaar cherished the beauty of Perumal in Thiruvarangam and said that we do not need to go to Paramapadham to enjoy His beauty, we can enjoy His beauty here in this word, in Thiruvarangam.

Here Azhwaar talks about the benefits he got from Perumal. In the first two lines of the hymn, he states how he was before and in the subsequent two lines he states how Perumal had blessed him and the benefits he got out of it. In the previous hymn, Azhwaar said that Perumal had clarified his doubts and shown him that He is the route and He is the destination. In this hymn, Azhwaar said that Perumal had made him to show his profound love and affection towards Him.

Soodhanaai Kalvanaagi

Here Azhwaar thinks about his past life. When one is leading a material life, he/she needs money to spend on the worldly things. That could lead people to engage themselves initially in stealing and when the demand for money increases, would also get involved in fraudulent activities. Fraud is an activity that happen in front of the eyes of the loser, whereas stealing happens when the loser is not aware of the same. When someone assumes others’ property as his own, it can also be considered as theft or stealing. Some of these people would start stealing and frauds alone, and then gradually engage in a group to do similar or bigger crimes. It could also extend to other vices like getting towards women who attract through their beautiful eyes. Azhwaar stated that all these things happened to him in the first two lines of this hymn.

Since some of the jeevathmaas think that the inner soul also belong to them like the body, Azhwaar calls this as stealing, as the soul belongs to Paramathmaa. Similarly Azhwaar calls those people who refuse to accept the truths stated in all the puranams and vedas, (like Jeevathmaa is Subservient to Paramathmaa; what is liked by Perumal is ‘punniyam‘ or good act and what is not liked by Him is a sin) and convert some of the other jeevathmaas as atheists like themselves as frauds.

The punishment given for stealing varies depending on the items that are stolen and also the person from whom they are stolen. For example, if someone steals twigs from forest or from unused land, the punishment is relatively less compared to someone who steals gold or diamond. Similarly if someone steals an ordinary object from a normal citizen, the punishment will be relatively less compared to the same object stolen from a King’s palace or some ministers’ house. The object that was considered stolen in this case is the soul, a very valuable object as it is always compared with the ‘kousthuba mani’ a gem adorning the chest of Paramathmaa. And also, the owner of the object is Paramathmaa who is the supreme. Hence Azhwaar stated that he deserved to get the highest punishment for having stolen the costliest article from the supreme most person.

Here Thondaradipodi Azhwaar said to Perumal about himself being a thief and fraud. Similar points were told by Madhurakavi Azhwaar to Swami Namazhhwaar, his Aacharyaar. When Madhurakavi Azhwaar mentioned “nambinen pirar nan porul thannaiyum” (Kanni nun siru thaambu, 5), he meant that he was a thief and fraud, as he desired for others great materials. The word nanporul, meaning great material, is really representing the soul, which belongs to Paramathma. The word nambinen means desired or longed to own.

Thoortharodu isaintha kaalam

Generally people who steal and commit fraud will normally find alignment with similar people and this is what Azhwaar meant, when he mentioned “thoortharodu isaindha kaalam’, meaning moving closely with such people who are interested in the worldly pleasures. The word ‘isaindha’ means the alignment of thoughts, liking etc. The word ‘kaalam’ means period, a longer duration instead of ‘time’, which is shorter duration. Azhwaar uses this word ‘kaalam‘ to indicate that he was with these worldly pleasures for a long time or felt as if he was like that for such a long time. Azhwaar further states that it is as good as being with Perumal, if he had been with His devotees, whereas it was like pushing him down further, when he was with people who are involved in the worldly pleasures alone. We can recall the sixteenth hymn of Muthal Thiruvanthaathi of Poigaiazhwaar, ‘pazhudhe pala pagalum poyinavendru, anji azhudhen’, meaning that he wasted many days in the past and crying with fear for the same.

Maadharaar kayarkan ennum valayul pattu azhundhuvenai

People involved in worldly pleasures, will look only at the beautiful features of the girls, but never look at their virtues, behaviour and discipline. Azhwaar compared that the eyes of such women to the trap used to capture animals. Azhwaar by the words “valaiyul pattu‘ meant the person caught in the trap the never being able to come out. The word “valaiyul‘ indicates that there is only distress and no happiness. The word, azhundhuvenai ‘ means that the people inside the trap without even realising that they are in distress and mistaking the distress as happiness and enjoying the same.

Again let us again go back to the same Kanni nun siru thambu hymn 5, where Madhurakavi Azhwaar mentioned “nambinen madavaaraiyum mun ellaam“. As Thondaradipodi Azhwaar mentioned to Perumal in Thirumaalai, Madhurakavi Azhwaar said to Namazhwaar that in his earlier days or before meeting Namazhwaar, he wanted to be with other women.

Here let us see a few incidents in our tradition. The first one regarding Thirupaanazhwaar, we have yet to discuss. When Periyaperumaal showed His beautiful form (Thirumeni) to Thirupaanazhwaar and after seeing Periyaperumaal, Azhwaar did not want to see anything else in this world. This he mentioned in the last hymn (10) of Amalanadhipiran, “en amudhinai kanda kanngal matronrinai kaanaave” and Periyaperumal took him to moksham directly from there, according to our tradition. Thirupaanazhwaar sang about Periyaperumal’s eyes as “kariyaavaagi, pudaiparandhu, milirnthu sevvari odi, neendava periyavaaya kangal, ennai pedhamai seidhanave‘ (Amalanathipiran, 10), meaning that His large eyes black with red lines, that kept extending, made Azhwaar go crazy.

Next is about Pillai Urangavilli Dasar. Once in Srirangam, when Swami Ramanuja was coming with his disciples, Dasar holding an umbrella for his wife, came across them. Ramanuja asked Dasar why he was doing such an act. Dasar said that his wife’s eyes were beautiful and he was protecting them. Ramanuja asked him, would Dasar be interested in seeing more beautiful eyes and change his loyalty to the better eyes. Dasar agreed and Ramanuja took him to Periyaperumal and requested Perumal to show Dasar the beautiful eyes He showed to Thirupaanazhwaar. Perumal showed His beautiful eyes to Dasar and from that instant Dasar surrendered to Ramanuja and requested him to take him as a disciple.

This is one is not about Periyaperumal, but about eyes. The king of Uraiyur, on the advice of his minister Naaluraan, ordered the arrest of Ramanujar. Koorathazhwaar, the chief disciple of Ramanjua dressed like Ramanuja and went to the king’s palace.There, the king ordered the removal of the eyes and Koorthazhwaar’s eyes were taken out. Koorathazhwaar lost his eyes for Swami Ramanuja and for Srivaishnavam. After the death of the king, Ramanuja returned to Srirangam and requested Koorthazhwaar to go to Kancheepuram and pray to Kanchi Varadharaja Swami to get back his eyes and vision. Koorathazhwaar went to Kancheepuram and prayed to Varadharaja Perumal for getting his eyes back. According to our elders, Koorathazhwaar requested for his vision only to see and serve his Acharyaan and Perumal. Kanchi Varadharaja Perumal blessed Koorthazhwaan to get his vision back.

Podharey enru solli

The next two lines of the hymn highlights how Periyaperumal showed Azhwaar the way and helped Azhwaar to get releived from his sufferings. Azhwaar states that when he was under the influence of the beautiful eyes of women, Periyaperumal changed him by showing His beautiful eyes. The beauty of the eyes of Periyaperumal was explained as the most ethical eyes and not comparable with anything else. “thaayaai alikindra thann thaamarai kanna‘ Periya Thirumozhi (7.1.9) of Thirumangai Azhwaar is referred here. Here the cool red coloured lotus flower is glorified to be compared with the eyes of Perumal, as the eyes bless everyone like a mother.

Hanuman praised the beauty of the eyes of Rama to Seetha in Ramayanam. He said that Rama’s eyes were like the petals of the lotus flower and they were capable of attracting every heart. Hanuman added that Rama not only had the external beauty, but also internal good qualities like benovelence.

Pundhiyil Pugundhu

Pundhi, refers to memory or remembrance. It also denotes, the route of the memory is heart and that is where the antharyami, one of the five states of Paramathma resides in all jeevathmaas. Paramathma entered and went inside the heart of Thondaradipodi Azhwaar, which till now did not allow the Azhwaar to get closer to Perumal . Perumal stayed in the heart of Azhwaar, so that the heart would not be able to go back to the previous stage or in other words, Azhwaar would not be able to go away from Perumal. The commentator states that Perumal had made a sankalpam or vow that Azhwaar should never leave Him. The fact is that if Jeevathmaas start living for themselves, their hearts would remove the thoughts on Perumal. So Perumal wanted Azhwaar to stop living for himself and wanted him to live for Paramathma and hence He remained in the heart of Azhwaar.

Let us look one more time into Kanni nun siru thaambu, hymn 9, where Madhurkavi Azhwaar sang how Nammazhwaar by singing Thiruvaimozhi, made him understand the inner meaning of vedham, “mikka vedhiyar vedhathin utporul nirka paadi en nenjul niruthinaan”. Here Madhurakavi Azhwaar also mentioned that the inner meanings went into his heart and stayed there itself for ever, by the words “en nenjul niruthinaan”. This is much similar to ‘punthiyil pugunthu’ by Thondaradipodi Azhwaar, as quoted by our elders.

Aadharam peruga vaitha

What Perumal did after entering the heart of Thondaradipodi Azhwaar was that He diverted all the love and affection shown by Azhwaar to others towards Himself. According to the commentator, Perumal did that like the water flowing through the waste lands being diverted and flown into fertile lands. This was the meaning given for the word ‘aadharam’ that Perumal with His kindness stopped the wasted efforts of Azhwaar and diverted Azhwaar’s efforts into the most meaningful life for Azhwaar and through that for all jeevathmaas also.

The next word is ‘peruga’, was explained with the phrase, ‘adhanil periya‘ from Thiruvaaimozhi hymn (10.10.10) by Nammazhwaar where he stated that his love and affection towards Perumal was made to grow much bigger by Him, than the philosophies chit, achit. Namazhwaar continued to state the love and affection grew even bigger than the philosophy of Paramathmaa Himself, which is the reason for even experiencing chit, achit.

Finally our commentator wondered why Perumal had to increase Azhwaar’s devotion towards Himself and he could not find any reason, concluded by stating that He did it casually, like setting up a free water station which is beneficial to thirsty jeevathmas. What Perumal did was beneficial to Azhwaar and through Azhwaar, beneficial to jeevathmas also.

Azhaganoor Arangamanre

The reason for Azhwaar’s devotion growing boundless as mentioned above is, Perumal simply showing His overall beauty to Azhwaar. Here the commentator used Thiruvaaimozhi (5.3.4) where Namazhwaar mentioned “peramar kaadhal kadal puraiya vilaivitha, kaaramar meni nam kannan“, the meaning of the same is explained below.

This hymn is written by Swami Namazhwaar assuming himself to be the lady love of Perumal, which was not known to any. However one day the people in that town, as if adding fertilizer once in a while to grow plants, through some controversy started talking about and made this known to many. Like watering a plant, Azhwaar’s mother by repeatedly talking about the love between Azhwaar and Perumal made the love to grow even more. Perumal also did His part by bringing the rains through the clouds and cherished the love with Azhwaar. Azhwaar as a lady love mentioned the reason for the abundant love with Perumal, was the beauty Paramathma or Lord Sri Krishna or Kannan.

Karma, Gnana, and Bhakthi yogams are generally known as the possible routes to take the Jeevathmaas abode. To be more precise, Karma Yogam and Gnana Yogams help the jeevathmaas to move from wherever they are, towards the Bhakthi Yogam, which takes the jeevathmaas abode. Here according to Azhwaar, the beauty of the Perumal’s thirumeni, guides the jeevathmaas to move towards abode. Here Azhwaar glorifies the kindness of Perumal for making it easy for us to get abode by just having His dharsan and enjoying His beauty.

In the previous hymn, Azhwaar said “aiyapaadu aruthu thondrum azhagan“, meaning that His beauty would help to clear all our doubts. In this hymn, Azhwaar said “aadharam peruga vaitha azhagan“, meaning that His beauty was the reason for Azhwaar to increase his bhakthi towards Perumal. Azhwaar completed the hymn that Perumal resides in Thiruvarangam, just waiting for the right time to move into the heart of Azhwaar. As we have seen in the previous hymn, Paramapadham is a King’s court and after finishing the work there, the King comes to Thiruvarangam to stay comfortably. By this, the commentator clearly indicated that devotees could visit Thiruvarangam and enjoy His beauty, unlike Paramapadham, where the devotees could not reach whenever they want to have a dharsan of His beauty.

Let us meet in the next weblog, thanks

Thirumaalai – Virumbi Ninru

Posted on August 3, 2020 by

Leave a Comment

Introduction

இந்த பதிப்பினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்

As the saying goes ” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Perumal. In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Perumal on him and in the subsequent eleven hymns, Azhwaar was preaching us his experiences with Paramathma.

Since Azhwaar realised that people did not follow him or his preaching, he denounced such people. They pleaded Azhwaar that Paramapadha Nathan was unapproachable, as He would not be in this world, but somewhere else. Azhwaar responded by asking them to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”. But they then stated that Sri Rama was a King and it would be difficult to approach or follow Sri Rama. To this Azhwaar, by stating ‘katrinam meitha kazhalinai panimin‘ asked us to follow Sri Krishna, who herded the calves, and showed His simplicity. We again complained that Sri Krishna went back to Paramapadham after completing the purpose of that incarnation. Azhwaar took us along to Thiruvarangan, by mentioning ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”.

Since people did not follow his preaching, azhwaar decided to leave us there and started to sing about the greatest help and support graced by Periyaperumaal to him in the next ten hymns. We discussed the first of these hymns earlier which is the fifteenth paasuram, ‘Meiyerke Meiyanaagum‘. In that hymn, azhwaar stated that Permal does all the things for those who show truthful devotion to him; He also protects those who do things related to devotion which are not really truthful, but could be classified as truthful; He lets down those who are not even doing such false devotion as mentioned above. Azhwaar concluded that hymn by stating that Perumal uses His beauty to clarify all the doubts and His place is Srirangam. In the next hymn, Soothanaai Kalvannai, Azhwaar mentioned that he himself was a thief and a fraud, got entangled with the beauty of the eyes of the other women and fell in deep pits. Azhwaar continued to state that Periyaperumal used His beauty to correct him and diverted all his love and affection towards Him. Now let us go into the next hymn.

Thirumaalai – sixteenth hymn

Virumbi ninru yetha maaten, vidhi ilen, madhi onru illai, irumbu pol valiya nenjam, irai irai urugum vannam, surumbu amar solai soozhndha arangamaa koyil konda, karumbinai kandu kondu en kann inai kallikumaare. (Thirumaalai 17)

Azhwaar stated that he did not recite His glories using his mouth, did not pray to Perumal with folded hands, and did not even think about the very existence of Perumal or Eswaran, who was behind every activity of each and every Jeevathmaa. Perumal slowly melted Azhwaar’s heart, which was as hard as steel. Azhwaar was amazed that his eyes started enjoying the beauty of Perumal of Thiruvarangam, full of orchards with many beatles. It was like how a poor person, staying hungry for many days, getting a feast every day would feel ecstasical. Azhwaar considering his earlier state, felt the same, once he got the dharsan and blessings of Periyaperumal , though he did not deserve such grace from Perumal.

Azhwaar mentioned ‘aadharam‘ in the previous hymn, that Periyaperumal enhanced the love and affection in his heart towards Him. Azhwaar was happy that he was not like the people whose heart melted with the love and affection towards Him, but their physical form remained strong. Azhwaar wondered how his senses like vision (eyes) were able to enjoy the beauty of Periyaperumal, in this hymn. Qnly the soul or jeevathma experiences the outcome of the senses, but here Azhwaar mentioned that his senses themselves were enjoying His beauty. With that introduction, let us go into the hymn.

Virumbi Ninru Yetha Maaten

Azhwaar with the above words, mentioned how he was in the past with his heart, limbs and mouth, the three important parts of our body, which could have actively taken part in the devotion process (bhakthi). Aandal in Thirupaavai hymn 5 preached that we should use our hands to offer flowers to Him, our mouth to offer prayers to Him and our mind / heart to think about Him. Thondaradipodi Azhwaar mentioned that he did not do as Aandal asked in the past. In Vishnu Puranam (5.7.70), it is mentioned that we should ask His favour to pray to Him, the head of all Nithyasoories, as we do not have the energy to pray Him and praise Him, but we have more than enough energy in our tongue to speak all other worldly matters. Azhwaar summarised the above with “virumbi ninru yetha maaten” to confirm that in the past, he did not have the strength or inclination to talk about Perumal.

Vidhi illen

In Amarakosam, a literary work, the activities carried out using our body are classified as Vidhi, and mentioned “vidhir vidhaane”. Here Azhwaar stated “vidhi illen“, as he did not do any devotional activity towards Perumal for a very long time, using his hands and other parts of the body.

Madhi Onru illai

According to Vishnu Dharmam, the tongue that speaks about Vishnu alone is a tongue, the heart that is submitted to Vishnu alone is a heart, and the hands utilised for praying to Him alone are considered as hands. Azhwaar said that he did not follow any of these in the past, did not even know that there was a god, when he mentioned “madhi onru illai”, meaning ‘did not have the knowledge’. Our Vedhas and Upanishads, mention that those who know or understand Paramathma alone are considered as human beings and all others are considered nothing. The great sage Parasara in Vishnu Puraanam had said, that the knowledge required for attaining abode alone is ‘the knowledge‘ or ‘the skill’ and all others are wasteful. Since this is ‘the knowledge’, Thondaradipodi Azhwaar mentioned ‘madhi onru illai’ to mean that he did not have this knowledge.

Irumbu pol valiya nenjam

Here Azhwaar states that Perumal for His sake, reformed his mind, instrumental for the other two elements, body and tounge, as Azhwaar, in the past, who had not turned towards Perumal, with his mind, tongue and body. Azhwaar stated that his mind and heart were hard like steel in the past. Even steel could be melted by fire, whereas his heart/mind was stronger than steel, by mentioning ‘valiya‘. Azhwaar praised Perumal by stating that only Perumal could change his heart/mind which could never be done by anyone else.

Azhwaar compared his hardened heart to a land, hardened by drought, that had not seen water for a long time. Even here Azhwaar is praising Perumal, as He showered His blessings like heavy rainfall into that drought land, to make it softened muddy land. As a diamond is used for cutting another diamond, Azhwaar said that his heart hardened like a diamond due to the involvement in other worldly aspects, and a Great Diamond, Periyaperuumal used His beauty to correct the toughened heart of Azhwaar, which we would see at the later part of this hymn.

Irai Irai Urugum Vannam

Aandal in her Thirupaavai, (22) said, “senkan siruchiridhe em mel vizhiyaavo “, as a request from Aandal to Lord Krishna to open His red hued eyes gently. In the same way, Thondaradipodi Azhwaar said that Periyaperumal had slowly changed him, as Perumal knew that Azhwaar did not have the ability to withstand His blessings all at once. As Perumal gently opened His eyes , Azhwaar started melting down slowly.

Surumbu amar solai soozhntha

The beatles, ‘surumbu’ were well settled in the orchards of Thiruvarangam. The word ‘amar’, which literally means ‘sit’, here denotes that the bees were born there and continued to stay only there. The commentator doubted whether the bees would fly out to other places, but responded that, since the honey or nectar never dried up in these gardens, it was like spring season all the times. Hence the bees had no reason to move out of these orchards. He said those beatles of Thiruvarangam were born and stay in those gardens and it was as natural as how the fragrance was there on the flowers, coming into existence with the growing gardens of Thiruvarangam.

Here let us look into one of the points from the second hymn of Yathiraja Vimsathi, one of the works of Manavaala Maamunigal. He mentioned “Srimath Paraankusa padhaambhuja Bhrngaraajam“, that Swami Ramanuja like a beatle that never would leave a lotus full of nectar, was always under the lotus feet of Nammazhwar. Here the nectar is the great Thiruvaaimozhi, by Namazhwaar and Ramanujar always seeking that nectar would never leave the holy feet of Namazhwaar.

Solai Soozhntha Arangamaa koyil konda

Azhwaar, first sang that those beautiful orchards were in Thiruvarangam. Later, he said that Thiruvarangam itself is sweeter than the parks and gardens, by calling the temple “maa’ koyil. According to Azhwaar, if the sweetness of Thiruvarangam is the inner part of a fruit, the beauty of those gardens are like the outer skin of a fruit. Azhwaar stated the temple in Srirangam is as glorified as Paramapadham.

Karumbinai

Karumbu means sugarcane. Here Azhwaar calls Periyaperumal as Karumbu. Like Karumbu, which is naturally sweet, Azhwaar says Periyaperumal is also naturally sweet. The Thaithreeya Upanishad, calls Paramathma, Ananda swaroopan, meaning that Paramathma is Happiness and Jeevathma gets happiness by attaining Him. This shows that Paramthama is naturally sweet.

Earlier we saw that Perumal, a diamond, used His beauty to cut the strong mind / heart of Azhwaar, which itself was like a strong diamond. But now we can understand that Perumal with His sweet and soft beauty, changed the strong and diamond like heart of Azhwaar. Soft and sweet Sugarcane (Periyaperumal’s beauty) was used to cut the diamond, hard and strong heart of Azhwaar.

Kandu Kondu

Kandu Kondu, generally means ‘to understand’. In Ramayanam, Yudha Kaantam, 19.7, said that Sri Rama sipped Vibhishnan through His eyes. In the same way, Azhwaar says that Periyaperumal, a sugarcane, could be sipped through the eyes .

En Kan Inai Kalikumaare

Once Azhwaar had the dharsan of Perumal, he wondered how his eyes, after involving in other worldly pleasures, could enjoy the beauty of Periyaperumal. Azhwaar in ‘kan inai‘ says that the joy experienced by his right eye is equivalent to the joy experienced by the left eye, when enjoying the beauty of Periya Perumal, and those two eyes only could be compared to each other. As seen earlier, Azhwaar said that the eyes, having no intelligence by themselves to interpret the sense, went beyond the level as just senses and were enjoying like the soul.

We mentioned above that the eyes were enjoying by themselves in a happy situation. We can see an example, where the eyes reacted to a sad situation, in Ramayanam when Rama was sent to the forest. Dasarathan, after sending Rama was lamenting that his eyes followed Rama and he could not see Kowsalya, his wife. Dasarathan further asked Kowsalya to touch him to check whether his senses were still with him in the hymn 42.34 Ayodhya Kaantam by Valmiki. Here Dasarathan said his eyes went on its own without his permission .

Swami Nammazhwaar stated that he reached the same state in Thiruvaaimozhi, 3.8, Mudiyaane pathigam. Here,

  • In 3.8.1, Azhwaar mentioned that his heart was melting and wanted to see Him;
  • In 3.8.2, his voice, wanted the similar blessings that his heart got from Perumal,
  • In 3.8.3, his hands wanted to sing and praise Perumal like his voice
  • In 3.8.4, his eyes wanted to pray like his hands;
  • In 3.8.5, his ears wanted to see like his eyes.
  • In 3.8.6, his soul wanted to hear like ears.
  • In 3.8.7, his heart wanted to enjoy the beauty of His holy form for many years and could not get the same till that time. (enjoyment is a function of soul, as mentioned earlier)
  • In 3.8.8, Azhwar asked when his heart would enjoy the beauty of Perumal and wanted Him to give a particular date to enjoy, like what Rama promised to Bharathan.
  • In 3.8.9, Azhwaar requested when his soul would attain abode.
  • In 3.8.10 Azhwaar cried that how long should he suffer without seeing His holy feet.

In the above 10 hymns Nammazhwaar said how the control of his limbs were not with him. At the end, in 3.8.11 he mentioned Nalankol seer, a very special set of words, to mean that the functions of each of his limb wanted to perform another function and they did not stop at the other parts, but travelled beyond all senses, to the ultimate supreme, Paramathmaa and to merge with Him .

Let us catch up again in the next hymn of Thodandradipodi Azhwaar.

விரும்பி நின்று

Posted on August 2, 2020 by

Leave a Comment


To Read this in English, please click here, thanks

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து நம் போன்றவர்கள், பரமபதநாதன் எங்கோ எட்டாத உயரத்தில் இருக்கிறான் என்றும் அவனை தங்களால் அடைய முடியாது என்றும் சொன்னார்கள். சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான் என்று ஆழ்வார் சொல்லி இராமபிரானை அடையச் சொன்னார். இராமனோ சக்ரவர்த்தித் திருமகன், அவனை அணுகுவதும் தங்களுக்கு சிரமம் என்று நம் போன்றவர்கள் சொன்னதால், ஆழ்வார், கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின் என்று எளிமையான கண்ணனை அடையச்சொன்னார். கண்ணனும் இந்த காலத்தில் இல்லை என்று நாம் நழுவிய போது, ஆழ்வார், உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான் என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார். அப்படியும் நாம் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் நம்மை விட்டு, பெருமாள் தனக்கு செய்த மிக பெரிய நன்மைகளை / உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். அதில் முதலில் நாம் பார்த்தது ‘மெய்யேற்கே மெய்யனாகும்’ என்ற பதினைந்தாவது பாசுரம். அந்த பாசுரத்தில், பரமாத்மாவான பெருமாள், உண்மையாக பக்தி கொண்டவர்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் அருள் செய்கிறான்; உண்மை என்று சொல்லக்கூடிய பொய்யான பக்தி செய்பவர்களை கூட காப்பாற்றி வருகிறான்; அப்படி பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான்; அப்படிப்பட்ட பெருமாளின் அழகு எல்லா சந்தேகங்களையும் தீர்த்து விடும் என்று சொன்னார். அடுத்து தான் கள்வனாகவும், சூதனாகவும், பிற மாந்தர்களின் கயல்விழிகளில் அகப்பட்டு குப்புற வீழ்ந்த தன்னை, தன்னுடைய திருமேனி அழகினால் திருத்தி, அவன் மேல் அன்பு பெருகும்படி செய்ததை சென்ற பாடலில் தெரிவித்தார். இனி அடுத்த பாசுரம்.

திருமாலை பதினேழாவது பாசுரம்

விரும்பி நின்று ஏத்த மாட்டேன் விதி இலேன் மதி ஒன்று இல்லை, இரும்புபோல் வலிய நெஞ்சம் இறை இறை உருகும் வண்ணம், சுரும்பு அமர் சோலை சூழ்ந்த அரங்கமா கோயில் கொண்ட, கரும்பினைக் கண்டு கொண்டு என் கண் இணை களிக்கு மாறே. (திருமாலை 17)

ஆதரத்துடன் பெருமாளை வாயினால் துதி பாடி வணங்க மாட்டேன் என்றும், கைகூப்புதல் போன்ற காரியங்களையும் செய்தது இல்லை என்றும், ஈஸ்வரன் என்று ஒருவன் இருக்கிறான் என்று மனது நினைக்கவில்லை என்றும், இருந்த தன்னுடைய இரும்பு போன்ற கடினமான நெஞ்சத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரைத்த, வண்டுகள் அதிகம் உள்ள சோலைகள் சூழுந்த திருவரங்கத்தில் கோயில்கொண்ட எம்பெருமானை பார்த்து தன் கண்கள் களிக்கின்றனவே என்று ஆழ்வார் ஆச்சர்யப்படும் பாசுரம். மிகவும் ஏழையாக இருக்கும் ஒருவனுக்கு தினமும் விருந்து கிடைத்தால் எப்படி மகிழ்வானோ அதுபோல் ஒரு யோக்கியதையும் இல்லாத தனக்கு அழகிய மணவாளனின் சேவையும் அருளையும் கிடைத்ததை எண்ணி மகிழும் பாடல்.

சென்ற பாசுரத்தில், நெஞ்சினுள் அன்புபெருகவைத்ததை ஆதரம் என்று ஆழ்வார் சொன்னார். நெஞ்சினுள் அன்பு பெருகி உருகினாலும், அது உடம்பில் தெரியாதபடி, அது கட்டுஅழியாமல், கடினமாக இருக்கும் மக்களை போல் இல்லாமல், தன்னுடைய கண்கள் போன்ற புலன்கள் கூட பெருமாளை கண்டு களிக்கின்றன என்று சொல்லும் பாடல். எப்பவும் ஆத்மாதான் உணர்வுகளை அனுபவிக்கும், ஆனால் இங்கு ஆழ்வார், புலன்களே மகிழ்ச்சி அடைகின்றன என்று சொல்கிறார். இனி பாடலுக்குள் செல்வோம்.

விரும்பி நின்ற ஏத்த மாட்டேன்

இந்த வார்த்தைகளால் மனம், உடல், வாக்கு என்ற தன்னுடைய முக்கரணங்களும் கடந்த காலத்தில் இருந்த நிலையை ஆழ்வார் தெரிவிக்கின்றார். இந்த முக்கரணங்களை, ஆண்டாள் தூமலர் தூவி (கை) தொழுது , வாயினால் பாடி, மனதினால் சிந்தித்து, (திருப்பாவை, 5) என்று சொல்லி இருக்கிறார். ஆண்டாள் நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்று சொல்லியதை தான்முன்பு செய்யவில்லை என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்தின் முதலில் கூறுகிறார். நித்யஸூரிகளுக்கும் தலைவனாகிய பெருமாளை துதிப்பதற்கும் அர்ச்சிப்பதற்கும் சக்தி இல்லாதவனாக இருப்பதால் அவனிடமே தயைகேட்பது என்று விஷ்ணுபுராணத்தில்(5.7.70) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது போல் மற்ற விஷயங்களை பேசுவதற்கு நாக்கிற்கு சக்தி இருந்தாலும் பெருமாளை பற்றி பேசுவதற்கு சக்தி இல்லாதவனாக இருந்ததாக “விரும்பி நின்று ஏத்த மாட்டேன்” என்ற இந்த வார்த்தைகளால் ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

விதி இலேன்

அமரகோசம் என்ற காவியத்தில், “விதிர் விதானே‘ என்று சொல்லும்போது விதி என்பது உடம்பினால் செய்யும் காரியங்கள் என்ற கருத்தில் சொல்லப்படுகிறது. பெருமாளை கருதி கை போன்ற அவயங்களால் தான் எந்த பக்தியான காரியங்களையும் பல காலங்களாக செய்யவில்லை என்று ஆழ்வார் கூறுவது விதி இலேன் என்பதால் தெரிகிறது.

மதி ஒன்று இல்லை

விஷ்ணு தர்மம் என்ற நூலில், எந்த நாக்கு விஷ்ணுவை போற்றுகிறதோ அதுவே நாக்கு; எந்த நெஞ்சு விஷ்ணுவிடம் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறதோ அதுவே நெஞ்சு. எந்த கைகள் அவனுக்கு பூஜை செய்கின்றனவோ அவையே சிறந்த கைகள் என்று சொல்லியிருந்தபடி தான் முன்காலத்தில் நெஞ்சினால் கூட நினைத்தது இல்லை என்றும், ஈஸ்வரன் என்ற ஒருவன் உண்டு என்ற புத்தியும் இருந்தது இல்லை என்பதை மதி ஒன்று இல்லை என்று சொல்கிறார். நம் வேதங்களிலும், உபநிஷத்களிலும், எவன் ஒருவன் ப்ரஹ்மத்தை பற்றி அறிகின்றானோ அவனே சத்புருஷன் என்றும் அதை அறியாதவன் இல்லாதவன் ஆகிறான் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. எந்த வித்தை, முக்திக்கு காரணமோ, அதுவே வித்தை, மற்றதெல்லாம் வீண், என்று ஸ்ரீ பராசரர் என்ற மாமுனிவர் விஷ்ணு புராணத்தில் சொன்னதையும் இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம். இவையே அறிவு என்பதால், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தனக்கு மதி ஒன்று இல்லை என்று இந்த பாடலில் கூறுகிறார்.

இரும்புபோல் வலிய நெஞ்சம்

இப்படி மனம், மொழி, மெய் என்ற முக்கரணங்களால் தன்பக்கம் திரும்பாத ஆழ்வாரை, இவைகளில் முக்கியமான மனதைத் திருத்தி பெருமாள் அவரை தனக்காக மாற்றினார் என்று ஆழ்வார் இங்கே சொல்கிறார். இரும்பு போல் வலிய நெஞ்சம் என்று சொல்லி தன்னுடைய முந்திய நிலையை ஆழ்வார் சொல்கிறார். இரும்பு போல் என்று கடினமான நெஞ்சம் என்று சொல்லி, தன் மனது, அதையும் விட கடினமானது என்பதை வலிய என்பதால் குறிப்பிடுகிறார். இரும்பினைத் தீ கொண்டு உருக்கி விடலாம், ஆனால் தன மனதை மாற்றுவது அவனால் மட்டுமே முடியும் என்ற கருத்தினைத் தெரிவிக்கின்றார். இப்படி யாராலும் செய்யமுடியாததைச் செய்பவன் என்று பெருமாளின் பெருமையைக் கூட்டுகிறார்.

இரும்பைவிடக் கடினமான தன் நெஞ்சத்தை தண்ணீரே காணாத கடினமான நிலத்திற்கு ஒப்பு சொல்லி, அங்கே எவ்வளவு மழை பெய்தால், அந்த நிலம் தளர்ந்து சேறாக மாறுமோ அதுபோல் பெரியபெருமாள் தன்னிடம் கருணை மழை பொழிந்தான் என்கிறார். வைரத்தை, வைரம் கொண்டே அறுக்கமுடியம் என்பது போல், மற்ற உலக விஷயங்களில் மட்டுமே ஈடுபட்டதால் வைரம் போன்று இறுகிய தன்னுடைய நெஞ்சத்தை, பெரிய பெருமாள் விலையுயர்ந்த வைரமாகிய அவரின் அழகினை காட்டி அறுத்தார் என்று ஆழ்வார் சொல்வதை பின்னால் பார்ப்போம்.

இறை இறை உருகும் வண்ணம்

ஆண்டாள் ‘செங்கண் சிறுச்சிறிதே எம்மேல் விழியாவோ‘ என்று திருப்பாவையில் (22) பாடியதுபோல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன்னை உருக்கியதாக ஆழ்வார் கூறுகிறார். திடீரென்று எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் சக்தி தனக்கில்லை என்பதை கருத்தில் கொண்டு பெரியபெருமாள் இவ்வாறு செய்ததாக ஆழ்வார் இங்கு தெரிவிக்கின்றார். அவர் சிறுசிறிதே விழித்ததால், ஆழ்வார் மெதுமெதுவாக உருகினார்.

சுரும்பு அமர் சோலை சூழ்ந்த

வண்டுகள் பொருந்தி இருக்கின்ற சோலை என்று பொருள். அமர் என்று சொல்வதால் அங்கேயே பிறந்து, அங்கேயே எப்போதும் இருக்கின்ற வண்டுகள் என்று கொள்ள வேண்டும். வண்டுகள் பறந்து வேறு இடம் செல்லாதா என்று கேட்டுக்கொண்டு, அந்த சோலைகளில் தேன் வற்றாததால், திருவரங்கத்தில் எப்போதும் வசந்த காலமே, அதனால் வண்டுகளும் வேறு இடம் செல்ல காரணம் இல்லை. எப்படி பூக்களின் வாசம், அந்த சோலையில் உள்ள பூக்களில் இருந்து பிறந்து, அங்கேயே வளர்ந்து. அங்கேயே இருப்பது போலே, ஸ்ரீரங்கத்து வண்டுகள் அந்த சோலையிலேயே பிறந்து வளர்ந்து இருக்கின்றன என்று சொல்கிறார்.

இங்கு நாம் மணவாள மாமுனிகளின் யதிராஜவிம்சதி என்ற நூலில் இருந்து இரண்டாம் பாசுரத்தில் உள்ள ஒரு கருத்தையும் பார்க்கலாம். “ ஸ்ரீமத் பராங்குச பதாம்புஜ ப்ரு ங்கராஜம்” என்று சொல்லும்போது, சுவாமி ராமானுஜர் எப்போதும் நம்மாழ்வாரின் பாத கமலங்களில் நீங்காது இருக்கும் வண்டு என்று சொல்கிறார். நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி என்பது ராமானுஜருக்கு என்றும் மாறாத சுவையுடைய தேன் என்பதால் அவர் எப்போதும் நம்மாழ்வாரின் திருவடிகளை விட்டு அகலாமல் இருக்கிறார்.

சோலை சூழ்ந்த அரங்கமா கோயில் கொண்ட

அத்தகைய சோலைகள் சூழ்ந்த திருஅரங்கம் என்று சொல்லிவிட்டு, திருவரங்கத்தின் இனிமை, சோலையின் இனிமையைவிட அதிகம் என்பதை ‘மா’ கோயில் என்பதைக்கொண்டு விளக்குகிறார். திருவரங்க நகரின் இனிமையை கனிக்கு ஒப்பிட்டால், சோலைகளின் இனிமையை புறத்தோலுக்கு ஒப்பிடலாம்படி உள்ளது என்கிறார். மேலும் திருவரங்கத்தை, பரமபதம் போல் சிறந்த கோவிலாக உள்ளதையும் இது தெரிவிக்கிறது.

கரும்பினை

இங்கு ஆழ்வார், பெரிய பெருமாளை கரும்பு என்கிறார். கரும்பு என்று சொல்வதால், இயற்கையாகவே இனிமையாக இருக்கும்; தைத்ரீய உபநிஷத்தில் சொன்னது போல் அவன் ஆனந்த ஸ்வரூபன், அவனை அடைந்து ஜீவாத்மா ஆனந்தம் அடைகிறான் என்பதில் பரமாத்மா இயற்கையில் இனிமையானவர் என்று கிடைக்கிறது.

வைரம் போன்று இறுகிய ஆழ்வார் நெஞ்சத்தை, வைரம் கொண்டு அறுத்தார் என்று மேலே சொன்னதை, வைரம் போன்ற ஆழ்வாரின் நெஞ்சத்தை, கரும்பு போன்ற மென்மையான, இனிமையான, இயற்கையான தன்னுடைய திருமேனி அழகினைக் கொண்டு மாற்றினார் என்று கொள்ளலாம்.

கண்டுகொண்டு

ராமாயணம் யுத்தகாண்டம், 19.7 ல் சொன்னது போல், விபிஷணனை கண்களால் இராமன் பருகியதை போல் இங்கு, பெரிய பெருமாள் கண்களால் பருகக்கூடிய கரும்பு என்று சொல்கிறார்.

என் கண் இணைக் களிக்குமாறே

மற்ற விஷயங்களில் லயித்த ஆழ்வாரின் கண்கள் பெரியபெருமாளை தரிசித்ததும் அவரை கண்டு களிக்கின்றன என்று ஆழ்வார் ஆச்சர்யம் கொள்கிறார். ‘இணை’ என்றது வலது கண்ணின் மகிழ்ச்சிக்கு இணை இடது கண் என்று தன்னுடைய இரண்டு கண்களை மட்டுமே இணையாக ஆழ்வார் காண்கிறார். முன்பு சொன்னது போல் கண்கள், இந்திரியங்கள் என்ற நிலையை தாண்டி தானே ஒரு ஆத்மாவைப் போல் ரசிக்கின்றன.

மேல் சொன்னது, கண்கள் தாமாகவே இன்பம் கொள்ளும் காட்சி. கண்கள் தானாகவே துயரப்பட்ட காட்சியை இராமாயணத்தில் காணலாம். இராமனைக் காட்டிற்கு அனுப்பியபின், தயரதன் தன்னுடைய கண்கள் இராமன் பின் போயின என்றும், கௌ ஸல்யையைப் பார்க்க முடியவில்லை என்றும் தன்னை தொட்டுப்பார்த்து தொடு உணர்ச்சி உள்ளதா என்றும் கேட்கும் ராமாயண சுலோகத்தை (அயோத்தியாகாண்டம் 42.34) மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்கள். தயரதன் தன் கண்கள் தன்னிடம் சொல்லாமல் தன்னிச்சையாக சென்றதை சொல்வது மேல்சொன்ன சுலோகம். இதே நிலையை தாம் அடைந்ததாக நம்மாழ்வார் சொல்லும் பதிகம், ‘முடியானே’ என்னும் 3.8 திருவாய்மொழி ஆகும்.

இதில்

  • 3.8.1ல், தனது மனதானது பெருமாளை காண வேண்டும் என்று உருகிக் கிடக்கின்றது என்றும்,
  • 3.8.2ல், தனது வாக்கானது, நெஞ்சுக்கு அருள் செய்தது போல் தனக்கும் அருள் செய்ய வேண்டும் என்று பெருமாளிடம் சொன்னது என்றும்,
  • 3.8.3ல் தனது கைகளானவை, வாக்கு மட்டுமே உங்களை போற்றி பாட வேண்டுமா, நாங்களும் பாட வேண்டுமே என்று அவனிடம் கோரிக்கை வைத்தன என்றும்,
  • 3.8.4ல் தனது கண்களானவை, கைகளைப்போல் தொழவேண்டும் என்று ஆசைகொண்டன என்றும்
  • 3.8.5ல் தனது செவிகளானவை, காணவும் கேட்கவும் வேண்டும் என்று ஆசை கொண்டன என்றும்,
  • 3.8.6ல் தனது பிராணன்(ஆவி), ஆனது செவியைப்போல் கேட்கவேண்டும் என்று ஆசைகொண்டது என்றும்,
  • 3.8.7ல் தனது மனம் ஆனது பெருமாளின் வடிவழகை காண பலகாலமாக ஆசைகொண்டது என்றும், அது இதுநாள் வரை கிடைக்கவில்லை என்றும்,
  • 3.8.8 ல் தனது மனம் பெருமாளின் வடிவழகை எப்போது கண்டுகளிக்கும் என்றும், பரதாழ்வானுக்கு நாளிட்டுக் கொடுத்தாப்போலே தனக்கும் ஒருநாள் குறிப்பிட வேணும் என்றும்,
  • 3.8.9 ல் தான் (ஆத்மா) எப்பொழுது அவனை அடைவது என்றும்,
  • 3.8.10 ல் அவனுடைய திருவடிகளை காணப்பெறாமல் எத்தனை நாள் துயர் கொள்வது என்றும் சொல்லி தன்னுடைய புலன்களின் நிர்வாகம் தன்னிடத்தில் இல்லை என்று பத்து பாசுரங்களில் சொல்லி இருக்கிறார்.
  • 3.8.11 ல் ஆழ்வார் நலங்கொள் சீர் என்று சொல்வது மிக சிறப்பானது. ஒரு புலனில் ஆசைப்பட்டதில் இருந்து மற்றொரு புலனுக்குப் பாய்ந்து அங்கேயே தங்கிவிடாமல் இப்படி எல்லா புலன்களையும் தாண்டி, அவை எல்லாவற்றையும் விட மிக பெரிய விஷயமான பரமாத்மாவிடம் லயிக்கும்படி சொல்லி இருப்பது மிகமிக சிறப்பாகும்.

இனி அடுத்த பாடலில் மீணடும் சந்திப்போம்.

சூதனாய் கள்வனாய்

Posted on July 29, 2020 by

Leave a Comment

To Read this in English, please click here, thanks

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து நம் போன்றவர்கள், பரமபதநாதன் எங்கோ எட்டாத உயரத்தில் இருக்கிறான் என்றும் அவனை தங்களால் அடைய முடியாது என்று சொன்னார்கள். சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான் என்று ஆழ்வார் சொல்லி இராமபிரானை அடையச் சொன்னார். இராமனோ சக்ரவர்த்தி திருமகன், அவனை அணுகுவதும் தங்களுக்கு சிரமம் என்று நம் போன்றவர்கள் சொன்னதால், ஆழ்வார், கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின் என்று எளிமையான கண்ணனை அடையச்சொன்னார். கண்ணனும் இந்த காலத்தில் இல்லை என்று நாம் நழுவிய போது, ஆழ்வார், உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான் என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார். அப்படியும் நாம் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் நம்மை விட்டு, பெருமாள் தனக்கு செய்த மிக பெரிய நன்மைகளை / உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். அதில் முதலில் நாம் பார்த்தது ‘மெய்யேற்கே மெய்யனாகும்’ என்ற பதினைந்தாவது பாசுரம். அந்த பாசுரத்தில், பரமாத்மாவான பெருமாள், உண்மையாக பக்தி கொண்டவர்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் அருள் செய்கிறான்; உண்மை என்று சொல்லக்கூடிய பொய்யான பக்தி செய்பவர்களை கூட காப்பாற்றி வருகிறான்; அப்படி பொய்யான பக்தி கூட இல்லாதவர்களை கைவிட்டு விடுகிறான்; அப்படிப்பட்ட பெருமாளின் அழகு எல்லா சந்தேகங்களையும் தீர்த்து விடும் என்றும் அவன் உறையும் இடம் திரு அரங்கம் என்றும் சொன்னார்.   இனி அடுத்தது.

திருமாலை பதினாறாவது பாசுரம்

சூதனாய்க் கள்வனாகித் தூர்த்தரோடு இசைந்த காலம், மாதரார் கயற்கண் என்னும் வலையுள் பட்டு அழுந்துவேனை, போதரே என்று சொல்லிப் புந்தியில் புகுந்து தன்பால், ஆதரம் பெருக வைத்த அழகனூர் அரங்க மன்றே. (திருமாலை 16)

இந்த பாசுரத்தின் பதவுரையைப் பார்ப்போம். பெருமாளும் இல்லை, தர்ம அதர்மங்கள் இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டும், பெருமாளுக்கு சொந்தமான ஆத்மாவை தன்னது என்று நினைத்துக்கொண்டு உலக விஷயங்களில் லயித்துக்கொண்டு இருப்பவருடன் சேர்ந்துகொண்டு இருந்த காலத்தில், மீன்களை போன்ற கண்களை உடைய பெண்களின் வலைகளில் சிக்கி மூழ்கி கிடந்த ஆழ்வாரை, அவன் தன் பக்கம் வா என்று கூப்பிட்டு, ஆழ்வாரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து அவனிடத்தில் அன்புவெள்ளம் பெருக வைத்த வடிவழகு உள்ள பெருமாள் உறையுமிடம் திருவரங்கம் ஆகும்.

எம்பெருமானால் தாம் பெற்றபேற்றை மற்றொரு வகையாகப் பேசுகிறார். முதல் இரண்டு வரிகளில் தான் முன்பு இருந்த நிலை கூறிய ஆழ்வார், பின் இரண்டு வரிகளால் தான் பெற்ற நன்மையை சொல்கிறார். அடைய வேண்டிய பொருளும், அதற்கான வழியும் நானே என்று சந்தேகங்களை சென்ற பாடலில் சந்தேகங்களைத் தீர்த்த பெருமாள் இந்த பாடலில், தன்மீது அன்பு வெள்ளம் பெருகும்படி செய்தார் என்கிறார் ஆழ்வார்.

சூதனாய்க் கள்வனாகி

இங்கு ஆழ்வார் தான் முன்னால் இருந்த காலத்தை நினைத்து பார்க்கிறார். ஒருவன் உலக விஷயங்களில் ஈடுபடும் போது அதற்கு செலவு செய்ய நிறைய பொருள் தேவைப்படும். அதனை பெற களவிலும், அந்த பொருள் மேன்மேலும் வளர சூதிலும் ஈடுபடுவான். ஒருவன் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும்போதே மற்றவரின் பொருளை எடுத்து செல்வது சூது எனப்படும். பிறருடைய பொருளை தன்னுடைய பொருளாக நினைப்பதை களவு என்று சொல்லப்படும். இப்படி சூதையும் களவையும் தனியாகவும் பின்னர் இன்னும் சிலரை சேர்த்துக்கொண்டு கூட்டமாகவும் செய்வார்கள். இதனால் பெண்கள் வீசும் கண் வலைகளிலும் விழுந்து முழுகுவார்கள். இத்தனையும் தனக்கு உண்டானதாக ஆழ்வார் முதல் இரண்டு வரிகளில் சொல்கிறார்.

இங்கு பெருமாளுக்கு சொந்தமான ஆத்மாவை தன்னது என்று நினைப்பதை களவு என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். அதேபோல், வேதங்களும் மற்றைய தர்மசாஸ்திரங்கள் சொல்லும் உண்மைகளை (ஜீவாத்மா, பரமாத்மாவிற்கு அடிமை; எம்பெருமானுக்கு உகந்தது புண்ணியம்; எம்பெருமானுக்கு பிடிக்காதது பாவம்) மறுத்து, தன்போலவே இன்னும் சிலரையும் நாஸ்திகர்கள் ஆக்குவது சூது என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். களவிற்கு கொடுக்கப்படும், தண்டனை, திருடப்படும் பொருளாலும், திருட்டு கொடுப்பவரின் தன்மையாலும் வேறுபடும் என்ற காரணத்தினால், இந்த சூதும் களவும் உலகில் சாதாரணமாக சொல்லப்படும் சூது மற்றும் களவை விட மிக அதிகமானவைகளாக கருதப்படும் என்று உரையாசிரியர் சொல்கிறார்.

காட்டில் உள்ள ஒரு குச்சியை திருடியவனை காட்டிலும், ஒரு தங்கம், வைரம் போன்ற விலை உயர்ந்ததை திருடியவனுக்கு, திருடப்பட்ட பொருளின் உயர்வினால், தண்டனை அதிகம். அதே போல், ஒரு பொருளை ஒரு அரசனிடமோ, உயர்ந்த நிலையில் உள்ள அதிகாரிகளிடம் இருந்து திருடியவனுக்கு, அதே பொருளை சாதாரண மக்களிடம் இருந்து திருடுவதைக் காட்டிலும், திருட்டு கொடுப்பவரின் நிலையை கொண்டு அதிக தண்டனை தருவது உலக நியதி என்கிறார். இங்கு திருடப்பட்டதோ மிக உயர்ந்த பொருளான ஜீவாத்மா, பெருமாளின் மார்பில் உள்ள கௌஸ்துப மணி அளவிற்கு மதிப்பு உடையது, பொருளின் உரிமையாளரோ மிகமிக உயர்ந்த பரமாத்மா ஆவார். அதனால் மிக பெரிய குற்றம் புரிந்தவனாக இருந்தவன் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் சொல்லிக்கொள்கிறார்.

தொண்டரடிபொடியாழ்வார் இங்கு பெருமாளிடம் தான் சூதனாகவும் கள்வனாகவும் இருந்ததை சொல்கிறார். மதுரகவி ஆழ்வார் இதே போன்ற கருத்தினை தன்னுடைய குருவாகிய / ஆச்சார்யனான சுவாமி நம்மாழ்வாரிடம் முறையிடுகிறார். “நம்பினேன் பிறர் நன்பொருள் தன்னையும்” (கண்ணிநுண் சிறு தாம்பு, 5) என்று சொல்லும் போது, நன்பொருள் என்று ஆத்மாவை குறிப்பிடுகிறார். நம்பினேன் என்பது விரும்பினேன் என்ற பொருளில் வருகிறது.

தூர்த்தரோடு இசைந்த காலம்

இப்படி மனதார குற்றம் செய்தவர்கள் அவைகளை வளர்ப்பவர்களுடன் தான் கூட்டு சேர்வார்கள் என்பதை, ‘தூர்த்தரோடு இசைந்த காலம்’ என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். இசைந்த என்று சொல்வதற்கு காரணம், அப்படிப்பட்டவர்களுடன் மிக நன்றாக பொருந்தி வாழ்ந்ததாக சொல்வது. காலம் என்பது நேரம் என்ற குறுகிய காலத்தைக் குறிக்காமல், நீண்ட காலத்தை குறிப்பதாகவும், அல்லது அப்படிப்பட்ட நேரம் ஆழ்வார்க்கு மிக நீண்ட நேரமாக தோன்றுவதாகவும் கொள்ளலாம். பக்தர்களோடு சேர்ந்து இருப்பது பகவானுடன் சேர்ந்து இருப்பது மாதிரி; ஆனால் தூர்த்தர்களோடு இருப்பது இன்னும் உலக விஷயங்களில் தம்மை அழுத்துவது என்கிறார். முதல் திருவந்தாதியில் (16) பொய்கையாழ்வார் “பழுதே பலபகலும் போயினவென்று, அஞ்சி அழுதேன்” என்ற பாசுரத்தை நினைவில் கொள்ளலாம்.

மாதரார் கயற்கண் என்னும் வலையுள்பட்டு அழுந்துவேனை

உலக விஷயங்களில் ஈடுபட்டவன், மீன்போன்ற கண்களை உடைய பெண் என்று தான் நோக்குவானே தவிர, அந்த பெண்ணின் குணம், மற்றும் ஒழுக்கம் போன்றவற்றை ஆராய மாட்டான். வலை வைத்து பிடிக்கும் விலங்கினைபோல் மனிதரை அகப்படுத்தும் வலை என்று பெண்களின் கண்களை ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார். வலை உள் பட்டு என்பதால் உள்ளே சென்று திரும்ப முடியாதபடி இருப்பதை இங்கே ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார். வலையுள் என்பதால், துன்பமே இருக்கும் என்றும், இன்பம் இல்லை என்றும் சொல்கிறார். அழுந்துவேனை என்றது, இந்த துன்பத்தை, இன்பமாக நினைத்து மயங்கி இருப்பதை சொல்கிறார்.

மறுபடியும் மதுரகவி ஆழ்வாரின் கண்ணி நுண் சிறுதாம்பில் இருந்து அதே ஐந்தாம் பாசுரம். தொண்டரடிபொடியாழ்வார் இங்கு பெருமாளிடம் சொன்னது போல், “நம்பினேன் மட வாரையும் முன்னெல்லாம்” என்று மதுரகவி ஆழ்வார் சொன்னது பிற மாந்தரை தான் முன்பு விரும்பியதை நம்மாழ்வாரிடம் சொல்வது போன்ற பாசுரம்.

இங்கு நாம் நம் சம்பிரதாயத்தில் இருந்து சில நிகழ்வுகளை காணாலாம். ஒன்று நாம் பார்க்கவேண்டிய ஆழ்வாரான திருப்பாணாழ்வாரைப் பற்றியது. திருப்பாணாழ்வாருக்கு பெரிய பெருமாள் தன்னுடைய திருமேனி அழகினை காட்டியபிறகு அதில் மயங்கிய திருப்பாணாழ்வார் இந்த உலகில் வேறு எதையும் பார்க்க விருப்பம் இல்லை என்பதை “என் அமுதினைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே” (அமலனாதிபிரான் 10) என்று பாடினார். எம்பெருமான் அப்படியே ஸ்வீகரித்து ஏற்றுக்கொண்டான் எனபதும், அவர் அவன் திருமேனியில் கரைந்தார் என்பதும் நம் ஸம்ப்ரதாயம். திருப்பாணாழ்வார் பெரியபெருமாளின் கண்ணழகை “கரியவாகிப் புடைபரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரி யோடி நீண்டவப் பெரியவாய கண்கள் என்னைப் பேதைமை செய்தனவே” (அமலனாதிபிரான் 8), என்று பாடி உள்ளார்.

அடுத்தது, பிள்ளை உறங்காவில்லிதாஸர் என்பவரின் சரித்திரம். ஒரு முறை சுவாமி ராமானுஜர் தன் சிஷ்யர்களுடன் வந்து கொண்டு இருந்தபோது தாஸர் தன் மனைவிக்கு குடை பிடித்துக்கொண்டு வந்தார். சுவாமி ராமானுஜர் கேட்டதற்கு, தாஸர் அவளுடைய கண்களின் அழகில் முழுமையாக அடிமையாகி விட்டேன்; மேலும் அந்தக் கண்களின் அழகை பாதுகாக்கவே அப்படி செய்தேன் என்றும் கூறினார். இதைக் கேட்ட இராமானுஜர் தாஸரிடம் அந்த கண்களைவிட வேறு அழகான கண்களைக் காண்பித்தால் அதற்கு அடிமையாகி விடுவீரா என்று கேட்க தாஸரும் ஒப்புக்கொண்டார். எம்பெருமானாரும் தாஸரை ஸ்ரீரங்கநாதரிடம் அழைத்துக் கொண்டு சென்று , எம்பெருமான்  திருப்பாணாழ்வாருக்குத் தாம் காட்டியருளிய அழகிய கண்களை தாஸருக்குக் காண்பித்தருளும்படி வேண்டினார். எம்பெருமானும் தம்முடைய  அழகிய கண்களைக்  காட்டியருள, தாஸரும் எம்பெருமானாரிடம் சரணடைந்து தன்னை சிஷ்யனாக ஏற்றுக் கொள்ளும்படி விண்ணப்பம் செய்தார்.

இதுவும் கண்களைப் பற்றியது, ஆனால், பெரியபெருமாளை பற்றியது அல்ல. நாலூரான் என்னும் அமைச்சரின் தந்திரத்தால் மதியிழந்த உறையூர்ச் சோழன், இராமானுஜரைக் கைது செய்ய ஆணையிட்டான். கூரத்தாழ்வார், இராமானுஜர் போல் வேடம் தரித்துக் கொண்டு அரசனிடம் சென்றார். முடிவில், அரசன் ஆணையால் கூரத்தாழ்வாரின் கண்கள் தோண்டப்பட்டன. கூரத்தாழ்வார், இராமானுஜருக்காகவும் வைணவத்திற்காகவும் தன் இரு கண்களையும் இழந்தார். சோழன் மறைவுக்குப் பின் திருவரங்கம் திரும்பிய இராமானுஜரின் வேண்டுதலுக்கிணங்க காஞ்சி வரதராஜப் பெருமாளிடம் வேண்டி இழந்த கண்ணை தெரியச் செய்யும்படி வேண்டினார். கூரத்தாழ்வான் அப்போதும் தனக்கு பார்வை வேண்டியது கூட தன் ஆச்சார்யரான இராமானுஜரையும் பெருமாளையும் சேவிக்கவே என்பதால் தான் என்று கூறுவார்கள் உண்டு. வரதராஜப் பெருமாளும் அவருக்கு அருளினார்.

போதரே என்று சொல்லி

இப்படி அழுந்தி துன்பப்பட்டு இருந்த தன்னைப் பெரிய பெருமாள் தான் திருந்த வழி காட்டியதை அடுத்த இரண்டு வரிகள் சொல்கின்றன. மாதரார் கண்ணழகில் மயங்கி கிடந்த தன்னை, பெரியபெருமாள் தன்னுடைய மேற்கூறிய கண்ணழகை காட்டி திருத்துவதாக ஆழ்வார் சொல்கிறார். இங்கு உரையாசிரியர் சொல்வது அருமை. பெரியபெருமாள் எதை பார்த்து இப்படி மாதரிடம் மயங்கி கிடந்தீர் என்று ஆழ்வாரிடம் கேட்க, அதற்கு ஆழ்வார், தன்னுடைய ரசிகத் தன்மையினால் பெண்களின் கண்ணழகினில் மயங்கியதாகவும், அதைவிட சிறந்த தார்மீகமான கண்ணழகினை காட்டினால், அதிலே மகிழ்ந்து இருப்பேன் என்று பதில் உரைத்ததாகவும் சொல்கிறார். பெரியபெருமாளும் தன்னுடைய திருத்திரையை விலக்கி ஆழ்வாருக்கு தன்னுடைய அழகிய திருமுகத்தை காட்டி அவரை திருத்தியதாக உரையாசிரியர் கூறுகிறார். திருமங்கை ஆழ்வார் அருளிய பெரிய திருமொழி 7.1.9 பாசுரத்தை இங்கு நினைவு கூர்ந்து, “தாயாய் அளிக்கின்ற தண் தாமரைக் கண்ணா” , அதாவது, தாய்போன்று அருள்புரிகின்ற குளிர்ந்த செந்தாமரைப் பூப்போன்ற திருக்கண்களை உடையவனே என்று திரு கண்களின் பெருமையை கூறுகிறார்.

அனுமன் சீதையிடம், இராமனின் கண்ணழகை பற்றி கூறியதை இராமாயணத்தில் இருந்து இங்கே பார்ப்போம். இராமபிரானின் திரு கண்கள், தாமரை இதழை ஒத்ததாக இருந்தது என்றும், அவை, தன் போன்ற எல்லா பிராணிகளின் மனங்களையும் கவர்ந்து செல்ல வல்லன என்றும் கூறுகிறார். அனுமன் மேலும், வடிவழகு போன்ற பார்வைக்கு தெரியும் குணங்களையும், தாக்ஷண்யம் போன்ற ஆத்ம குணங்களையும் பெற்றவர் என்று இராமனை புகழ்கிறார்.

புந்தியில் புகுந்து

புந்தி என்பது நினைவினை குறிக்கும். இங்கு நினைவின் தொடக்கமாக உள்ள நெஞ்சத்தையும், நெஞ்சத்தில் உறைகின்ற அந்தர்யாமியாக புகுந்து என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். இவ்வளவு காலமாக பெருமாளிடம் இருந்து ஆழ்வார் விலகி இருந்ததற்கு காரணமாக இருந்த நெஞ்சத்தினுள் நுழைந்து, அது இனி விலகி செல்ல முடியாதபடி பெருமாள் ஆழ்வாரின் நெஞ்சத்தினுள் புகுந்தான். இனி ஆழ்வார் தன்னை விட்டு விலகக்கூடாது என்று விஷேசமான சங்கல்பத்துடன் பெருமாள் இருந்ததாக உரையாசிரியர் சொல்கிறார். ஜீவாத்மா தனக்கே ஆக வாழ்வது, பெருமாள் என்ற நினைவினை விலக்கி விடும். ஆதலால் பெருமாள், ஆழ்வார் தனக்காக வாழ்வதை தவிர்த்து, பெருமாளுக்காக வாழ ஆரம்பித்ததை பற்றாகக்கொண்டு இனி எப்போதும் இப்படியே ஆழ்வார் இருக்க வேண்டும் என்று ஆழ்வாரின் நெஞ்சினுள் புகுந்தான்.

இன்னும் ஒரு முறை கண்ணி நுண் சிறு தாம்பு, இந்த முறை பாசுரம் 9. “மிக்க வேதியர் வேதத்தின் உட்பொருள் நிற்கப் பாடி என் நெஞ்சுள் நிறுத்தினான்” என்று மதுரகவி ஆழ்வார் சொன்னது, நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழி பாடி, நன்றாக வேதம் படித்தவர்கள் சொல்லும் உள்ளுறை கருத்துகளை தன்னுடைய நெஞ்சுனுள் நன்றாக பதியவைத்ததாக சொல்வது ‘புந்தியில் புகுந்து‘ என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் சொல்வது போன்று உள்ளது என்று நம் பெரியவர்கள் கூறுவார்கள்.

ஆதரம் பெருக வைத்த

பெருமாள், ஆழ்வாரின் நெஞ்சினுள் புகுந்து என்ன செய்தான் என்றால், இத்தனை காலம் வேறு எங்கோ செலுத்திய அன்பையெல்லாம், தன் பால் திருப்பி விட்டான். தரிசு நிலங்களில் பாய்கின்ற நீரை, பயிர்நிலங்களில் பாயவிட்டு பயன் அடைவித்ததை போல் பெருமாள் செய்தார் என்று ‘ஆதரம் ‘ என்பதற்கு உரையாசிரியர் விளக்கம் கூறுகிறார்.

‘பெருக ‘ என்பதற்கு உரையாசிரியர் எடுத்து கொள்ளும் மேற்கோள், திருவாய்மொழி பாசுரம் 10.10.10, ல் வரும் “அதனில் பெரிய ” என்பதாகும். சித், அசித் என்ற தத்துவங்களைக் காட்டிலும் பெரியதாக உள்ள, அனுபவிக்கத்தக்கதான ஈஸ்வர தத்துவத்துவமாகிய தன்னை காட்டிலும் பெரியதாக ஆழ்வாரின் அன்பை பெருக செய்தான் என்கிறார். பெருமாள் எதற்காக இப்படி அன்பை பெருக வைத்தான் என்று பார்த்தால் ஒரு காரணமும் இல்லாததால் ஏதோ தண்ணீர் பந்தல் வைத்தாற்போல் என்று சொல்கிறார். தண்ணீர்பந்தல் எப்படி ஜீவாத்மாக்களுக்கு உபயோகமாக இருக்குமோ அதே போல் இவை, ஆழ்வாருக்கும், அவர் மூலம் நமக்கும் மிகப்பயன் உள்ளதாக ஆகிறது.

அழகனூர் அரங்க மன்றே

எதை காட்டி இப்படி ஆதரம் பெருக வைத்தான் என்று கேட்டுக்கொண்டு, தன்னுடைய திருமேனி அழகை காட்டியே ஆதரம் பெருக வைத்தான் என்று சொல்கிறார். இதற்கான மேற்கொள், திருவாய்மொழியில் 5.3.4 என்ற பாசுரத்தில் நம்மாழ்வார் கூறும், “பேரமர் காதல் கடல்புரைய விளைவித்த, காரமர் மேனி நம் கண்ணன்” என்பதாகும்.

நம்மாழ்வாருக்கு பெருமாள் மேல் காதல்; அதைப்பற்றி யாருக்கும் தெரியாத போது, ஊரார்கள், ஏதோ ஒருமுறை இடும் உரம் போல், ஒரு பூசல் செய்து எல்லோருக்கும் தெரிய வைத்தார்கள். தாயார் தொடர்ந்து அந்த காதலைப் பற்றி பேசி, தினமும் நீர் பாய்ச்சுவதை போல் வளர்த்தாள். பெருமாளும் தன்பங்கிற்கு, மேகத்தில் இருந்து பெய்யும் மழை நீரையும் கொண்டு அந்த காதலை வளர்த்ததாக ஆழ்வார் பாடுகிறார். அப்படி வளரும் காதலுக்கு நாயகியாகிய நம்மாழ்வார் சொல்லும் காரணம், நம் கண்ணனின் திருமேனி அழகே என்பதாகும்.

கர்ம ஞான வழியை பற்றி செல்பவர்களுக்கு, அவை அவர்களை பக்தியோகத்திற்கு அழைத்து செல்லும். இங்கு எம்பெருமானின் திருமேனி அழகு, அந்த கர்ம ஞான ஸ்தானத்தில் இருந்து கொண்டு, ஜீவாத்மாக்களை பக்தி யோகத்திற்கு அழைத்து செல்லும் என்பது கருத்து. இதில் இருந்து நாம் அறிந்து கொள்வது என்னவென்றால், பெருமாள், நாம் மோக்ஷம் அடைவதற்கான வழியை, தன்னுடைய திருமேனி அழகினைக் கொண்டு மேலும் எளிதாக்கியதால் ஆழ்வார், பெருமாளின் கருணையை மேலும் போற்றுகிறார்.

சென்ற பாசுரத்தில், ‘ ஐயப்பாட்டை அறுத்து தோன்றும் அழகன்’ என்று கூறிய ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்தில், ‘ஆதரம் பெருக வைத்த அழகன்‘ என்று சொல்லி, எம்பெருமானின் திருமேனி அழகே ஆழ்வாருக்கு பக்தி வளர்வதற்கு சாதனமாக இருந்தது என்று சொல்கிறார். ஆழ்வார் நெஞ்சத்திற்குள் புகுவதற்கு சமயம் பார்த்து இருந்த எம்பெருமான் வாழுமிடம் திருவரங்கம் ஆகும் என்று சொல்லி இந்த பாடலை முடிக்கிறார். பரமபதம், ஸ்ரீவைகுந்த நாதரின் (பெருமாளின்) ராஜசபை என்றும் அது முடிந்ததும் அவர் சென்று நன்றாகத் தங்கும் இடம் திருவரங்கம் என்றும் முன் பாசுரத்தின் விளக்கத்தில் சொன்னபடி, இங்கும் அதனை சொல்லி, பரமபதத்தை போல் அடைய முடியாததாக இல்லாமல், பக்தர்கள் ஆசை ஏற்பட்டவுடன் சென்று அனுபவிக்கும் இடம் திருவரங்கமே என்று சொல்லி இந்த பாடலை முடிக்கிறார்.

மீண்டும் அடுத்த வலைப்பதிவில் சந்திப்போம், நன்றி.

months
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter