திருமாலை 42 – பழுதிலா

Please click here to view the English Version, thanks

இதுவரை

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும்,  தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார்   எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும், “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.

திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரிசெய்து ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கிய போது, நாம் புதிதாக எம்பெருமானின் பெருமைகளை தேடி பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.

பிறகு, தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.

• ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று, 25வது பாடலில்  (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும்,
• அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்றும் (போதெல்லாம் போது கொண்டு  26),
• இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்றும் (குரங்குகள் மலையை நூக்க 27),
• உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்றும்,
• ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை என்றும் ஆழ்வார் அருளியதை பார்த்தோம்.

அடுத்த ஐந்து பாடல்களில்,

• தன்னிடம் எல்லாவிதமான கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்பதை, தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், (மனத்திலோர் தூய்மையில்லை 30),
• தன்னால் சொந்தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து (தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் 31) வருந்துவதும்,
• எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக அவன் முன் வந்து நின்றது (ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை 32) தன்னுடைய மூடத்தனம் என்றும்,
• தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாகவும் (மெய் எல்லாம் போக விட்டு 33),
• எல்லோர் நெஞ்சத்திலும் இருந்து எல்லாவற்றையும் அறியும் அவன் முன், அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக (உள்ளத்தே உறையும் மாலை 34) நினைத்ததையும் பார்த்தோம்.

ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த சில நன்மைகளை விளக்கும் அடுத்த பகுதியில்,

• முதலில், ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளியதையும்,
• இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் (மழைக்கன்று வரை(36) என்பதையும் பார்த்தோம்.
• இருந்தும், ஆழ்வாரின் மனம், ‘தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். அவனின் குளிர்ந்த பார்வை தானே நமக்கு வேண்டியது , ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று அவன் சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ (37) சொல்கிறார்.

மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள்போகவிட்டு (38)என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்ய த்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. உபாயாந்தரங்களில் பற்று அறுத்து, அதாவது பேற்றுக்கு எம்பெருமான் ஸாதனமே ஒழிய, நாம் செய்யும் காரியங்கள் ஸாதனமல்ல என்ற அஹங்காரத்தை விடுத்து, உன் திருவாசலில் கிடக்கும் பரமபாகவதர்கள் விஷயத்தில் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் உகக்கிறது என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

இனிவரும் ஆறு பாடல்களில் (39-44), ‘மேம்பொருள்‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறார்.

அரங்கனே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாத, நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்கின்றாய் என்று ‘அடிமையில் குடிமை‘ (39) பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

எத்தனை பாவங்கள் செய்தவரும், மேம்பொருளில் சொன்ன ஞானத்தை உணர்ந்தவர்கள், பாவங்களின் கர்ம பலம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று அடுத்த பாடலான ‘திருமறு மார்வ‘ (40) பாசுரத்தில் சொல்கிறார். எம்பெருமானுடைய அன்புக்கு இவ்வளவு பாத்திரமானவர்கள், ஒரு போதும் பாவங்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்று அறிய வேண்டும்.

சென்ற இரண்டு பாசுரங்களில், ‘இவர்களுக்கு பிறப்பினாலோ, ஒழுக்கத்தினாலோ வரும் குறைகள் இல்லை’ என்றார். ‘ ‘வானுளார் அறியலாக’ (41) என்ற பாசுரத்தில், ‘குறை இல்லாமை மாத்திரம் அன்று ; இவர்களுடன் தொடர்பு உள்ள ஸம்ஸாரிகளும், அந்த தொடர்பே காரணமாக பரிசுத்தி அடையும்படியான சிறப்பும் உடையவர்கள் இவர்கள்’ என்கிறார்.

இனி அடுத்த பாசுரம்,

பாசுரம் 42

பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்கள் * இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் * தொழுமினீர் கொடுமின் கொள்மின் என்று நின்னோடும் ஒக்க * வழிபட அருளினாய் போல் மதிள் திருவரங்கத் தானே. (42)

மதிள் திருவரங்கத்தானே, ‘பிரமன் முதல் தங்கள் வரை வருகிற வம்சத்தில் ஒரு தோஷமும் இல்லாதவர்களாய், நாலு வேதங்களையும் அத்யயனம் பண்ணி வருபவர்களே, ‘நமக்கு அடிமைப்பட்டவர்கள்’ என்று மதிக்கும்படியாக இருக்குமவர்கள் கீழான குலத்தில் பிறந்தார்களேயாகிலும், நீங்கள், (அவர்களை) தொழுங்கள்; (உங்கள் இடத்தில் உள்ள விசேஷ அர்த்தங்களை அவர்களுக்கு) உபதேசியுங்கள்; (அவர்களிடத்தில் விசேஷ அர்த்தங்கள் உண்டாகில்) கேட்டுத் தெளியுங்கள்” என்று மதிள் திருவரங்கனே, அருளிச்செய்து தனக்கு சமமாக (அவர்களை) ஆராதிக்கும்படியாக அருளிச் செய்தாய் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் உயர்ந்தவர்களுக்கு, பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் தாழ்வு உடையவர்களானாலும், ‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்கள், ஸர்வேஸ்வரனைப் போல பூஜிக்கத் தக்கவர்கள் என்றும், ஞானம் கொடுப்பது, கொள்வது போன்றவைகளுக்கு தகுதி ஆனவர்கள் என்றும் சொல்கிறார்.

சென்ற பாசுரத்தில் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ என்று பாகவத பிரசாதத்தின் பெருமையைச் சொல்லி, இங்கு தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் சொல்வதாகவும் விளக்கம் உள்ளது, அவற்றையும் இறுதியில் பார்க்கலாம்.

இனி விவரமாக.

பழுதிலா ஒழுகலாற்று

பிரம்மா முதல், தங்கள் வரை உள்ள நீண்ட வம்ச பரம்பரையில் ஒருவருக்குக் கூட, ஒரு குற்றமும் சொல்ல முடியாதபடி இருப்பவர்கள். ஒழுகல் என்பது நெடுமை; ஆறு என்பது வழி. அதாவது அறிவு, ஆசார அனுஷ்டாங்கள், ஒழுக்கங்கள் என்று ஒருவகையாலும் பிராஹ்மண்யம் நழுவாமலிருப்பவர்கள்.

பல சதுப்பேதிமார்கள்

மேலே சொன்ன, இந்த வம்சத்தில் நான்கு வேதங்களையும் அத்யயனம் செய்தவர்கள் பலர் உண்டு. ரிஷிகள் நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்கள் ஆவார்கள். அவர்களைப் போன்ற பலரைப் பெற்று இருக்கும் வம்ச பரம்பரையை சேர்ந்தவர்கள் என்று கருத்து. சதுப்பேதிமார்கள் என்று பாட்டில் சொன்னாலும், அவர்களை சதுர்வேதிமார்களே என்று கூப்பிடுவதாக அர்த்தம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இழிகுலத்தவர்களேலும்

‘இதைக் காட்டிலும் கீழ்ப் பட்டதில்லை’ என்று சொல்லத்தக்க குலத்திலே பிறந்தவர்கள் ஆனாலும் என்கிறார்.

பஹூநாம் ஜந்மநாம் அந்தே ஜ்ஞாநவாந் மாம் ப்ரபத்யதே |
வாஸுதேவஸ் ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லப: || கீதை7.19

அதாவது, பல பிறவிகளின் முடிவில் தனக்கு எல்லாம் கண்ணன் என்கிற ஞானம் பிறந்து ஞானி என்னை அடைகிறான்; இப்படிப்பட்ட மஹாத்மா கிடைப்பது மிக அரிது. ஆத்மாவின் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிந்து என்னைப் பற்றுகிறவன் இரண்டொரு நற்பிறவிகளில் தொடர்ந்தாற்போல் புண்யம் செய்து, முடிவில் ஞானி என்னைச் சரணம் அடைகிறான். இதில் சொல்லியதைப் போல பல புண்ணிய ஜன்மங்களுக்குப் பின்பே ‘எம்பெருமானே பிராப்யமும், ப்ராபகமமுமாவான்’ என்னும் அறிவு பிறக்கும் என்பதால் இந்த பேரறிவு பெற்றவர்களுக்கு பொதுவாக தாழ்ந்த ஜன்மம் அமையாது. இருந்தாலும் ஒரு விதுரன், ஒரு தர்மவ்யாதன் முதலியவர் போல ஒரு வேளை உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காமல் இருந்தாலும் என்கிறார்.

விதுரன் பற்றி நன்றாக தெரிந்து இருக்கும் என்பதால், தர்மவ்யாதன் பற்றி ஒரு குறிப்பு.

தர்மவ்யாதன் மகாபாரதத்தின் வன பருவத்தில் வரும் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஆன்மீகக் கதாபாத்திரம். அவர் கௌசிக முனிவருக்கு அளித்த ஆன்மீக உபதேசங்கள் “வியாத கீதை” என்று அழைக்கப்படுகின்றன. தர்மவ்யாதன் ஒரு கறிக்கடையில் இறைச்சி விற்றுக்கொண்டு சாதாரண வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். தர்மவ்யாதன் தன் குலத்தொழிலாகிய இறைச்சி விற்பனையைச் செய்தாலும், வயதான தனது பெற்றோருக்குச் செய்ய வேண்டிய சேவைகளைத் தவறாமல் செய்து, மிகச் சிறந்த முறையில் இல்லற தர்மத்தைக் காப்பாற்றி வந்தார். எங்கு பிறந்தோம் என்பது முக்கியமல்ல; அவரவர் தனக்குரிய கடமையை (ஸ்வதர்மம்), பற்றுதல் இல்லாமல், சுயநலமின்றிச் செய்வதே உண்மையான தர்மம் என்பதை அவர் முனிவருக்கு விளக்கினார். கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் நேர்மையாகவும், அறநெறிப் பிழையாமலும் வாழ்வது எப்படி என்பதை உணர்த்தி, கௌசிக முனிவரின் அறியாமையைப் போக்கினார்.

எம் அடியார்களாகில்

எம்பெருமானோடு உள்ள எல்லாவிதமான உறவையும் அறிந்து, அதன் அறிவுக்குத் தக்கபடி நடப்பவர்களாகில் என்று அர்த்தம். பகவத் கைங்கர்யமே எல்லா நன்மைகளாகும் என்று இவர்கள் நினைத்து இருப்பதாலும், ‘நாமே, இவர்களுக்கு உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் எல்லா உறவுமாவோம்’ என்று எம்பெருமானால் நினைக்கப்படுபவர்கள் ஆகையாலும் ‘எம்மடியார்‘ என்று அவனால் அபிமானிக்கப் பட்டவர்கள் என்று கருத்து.

தொழுமின் நீர்

நீங்கள் தொழுங்கள்.

வித்யா மதோ தன மதஸ் த்ருதீயோ அபிஜனோ மத:

மகாபாரதத்தின் உத்தியோக பர்வத்தில், உள்ள விதுர நீதிப் பகுதியில், விதுரர், திருதராஷ்டிர மன்னருக்கு நீதி மற்றும் அறநெறிகளைப் போதிக்கும் போது இந்த வரிகள் வருகின்றன. அதாவது, கல்வியால் வரும் கர்வம், செல்வத்தால் வரும் கர்வம், உயர்ந்த குலப்பிறப்பால் வரும் கர்வம் ஆகிய இந்த மூன்றும் அகந்தை கொண்டவர்களுக்குத் தீமை விளைவிக்கும் குற்றங்கள் ஆகும். (அகம்பாவம்) ஆனால், சான்றோர்களுக்கு இவையே அடக்கத்தையும் நற்பண்புகளையும் கற்றுக்கொடுக்கும் சாதனங்களாக (தமங்களாக) விளங்குகின்றன. அதாவது, கல்வி, செல்வம், குலம் ஆகியவை நல்லோரிடம் இருந்தால் அவர்களை மேலும் பணிவுடையவர்களாக மாற்றும்; தீயோரிடம் இருந்தால் அது கர்வத்தை வளர்க்கும் என்பதை எடுத்துரைக்கின்றன.

கர்வம் வராமல், அடக்கம் வர பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்களாகிய நீங்கள், இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று இருக்கும் அவர்கள் காலில் விழுங்கள் என்கிறார்.

காலேஷ்வபி ச ஸர்வேஷூ திக்ஷ ஸர்வாஸூ சாச்யுத ! ஶரீரே ச கதௌ சாபி வர்த்ததே மே மஹத்பயம் (ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் 9). இந்த ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம், ‘அடியவர்களை நழுவ விடாதவனே, எல்லா புண்ணிய காலங்களிலும், எல்லா திசைகளிலுள்ள புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களிலும், (தர்ம சாதனமான) சரீரத்திலும், சரீராந்தரகதியிலும், அடியேனுக்கு அதிகமான பயம் உள்ளது’ ஆகும். இந்த ஸ்லோகத்தில் சொல்லியது போல், எம்பெருமானுடைய கருணையே அபயம் அளிப்பது என்றும் மற்ற சாதனங்கள் பயம் அளிப்பது என்றும் நினைத்திருக்கும் பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்களாகிய நீங்கள், அதே நினைவை உடைய இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்கள் என்று இருக்கும் அவர்களை ஆராதியுங்கள் என்கிறார்.

ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபமான நைச்யம், உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காதவர்களுக்கு, பிறந்தது முதல் இருப்பது இயல்பு. அதாவது, இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று இருப்பவர்களுக்கு நைச்யம் என்பது இயல்பு. அதே போல, உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவர்களுக்கு ஆத்மாவிற்கு தேவையான நைச்யம் ஏற்படுவது அரிது. அதாவது, பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமாரான உங்களுக்கு உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்ததால், நைச்யம் ஏற்படுவது அரிது. அவர்களை நீங்கள் தொழுதால் உங்களை ஸம்ஸாரத்தில் இருந்து மீட்கக் கூடிய நைச்யம் பிறக்க உதவும் என்று கருத்து.

இப்படி, இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காதவன், உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவனுக்கு ரக்ஷகனான இருந்த இடம் உண்டோ என்றால், கைசிக சரித்திரத்தில் உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காத (சண்டாள ஜாதியில் பிறந்த) நம்பாடுவானுடைய சம்பந்தம், ஒரு பிராமணனுக்கு பிராஹ்மண்யம் நழுவினதால், ஏற்பட்ட பிரஹ்ம ராக்ஷகசத்தன்மையைப் போக்கிக் கொடுத்ததை சொல்கிறார்.

கொடுமின் கொண்மின்

அவர்கள் உங்களிடம் ஒரு ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் என்று விரும்பினால் நீங்கள் ஆதரவோடு சொல்லுங்கள். அவர்கள் எம்பெருமானைப் பற்றிய ஞானத்தை உங்களுக்கு அருளினால் அதைக் கேட்டுப் பேறு பெறுங்கள்.

ஜாதி காரணமாக ஏற்படும் கொள்வினை கொடுப்பினைகளும் குணம் காரணமாக ஒருவர்க்கொருவர் ஈடுபட்டு இருப்பதும் அந்த ஜன்மத்தோடு போகக் கூடியவை என்றும், அது ஆகையாலே நீர் மேல் எழுத்துப் போல் நிலை இல்லாதவை ஆகும். ஞானத்தைக் கொண்டு, கொடுத்து, இவர்களோடு பண்ணும் சம்பந்தம் இந்த ஜன்மம் கழிந்த பின்பு பரமபதத்திலும் தொடரக் கூடியதாகையாலே, ஆத்மாவுள்ள காலம் எல்லாம் நித்யமாக நீடிக்கக் கூடியது என்கிறார்.

ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில் அழகிய மணவாளப் பிள்ளை நாயனார் அருளிச் செய்த, ‘ஐவரில், நால்வரில், மூவரில் முற்பட்டவர்’ செய்த காரியங்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஐவரில் முற்பட்டவர், பஞ்ச பாண்டவர்களில் முற்பட்ட தர்ம புத்திரன், விதுரனுக்கு பண்ணின நீண்ட கடைசி கைங்கர்யம்; நால்வரில் முற்பட்ட ஸ்ரீ ராமன், ஜடாயு மகாராஜாவிற்கு செய்த கைங்கர்யம்; பெரிய நம்பிகள், பெரிய திருமலை நம்பிகள், திருகோஷ்டியூர் நம்பிகள் என்ற மூவரில் முற்பட்ட பெரிய நம்பிகள் மாறனேரி நம்பிக்கு செய்த கடைசி கைங்கர்யம் முதலியவை பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்கள், இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களுக்கு, கொடுமின் என்பதற்கு சிறந்த உதாரணங்கள்.

என்று நின்னோடும் ஒக்க வழிபட அருளினாய் போல்

இதுவரை இப்பாட்டில் சொன்ன அர்த்தம் மோக்ஷ பலத்தை அளிக்கும்; எம்பெருமானே அருளிச் செய்ததாய் இருக்கும்போது இதில் ஐயம் விளைய இடமில்லை என்று கருத்து. ‘எனக்கு மேல் பூஜிக்கத்தக்கவர் எவரும் இல்லையாகையால், என்னைப் பூஜிப்பது போலாவது அவர்களையும் ஆராதித்து நல்வழி செல்லுங்கள் என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்வதாக கருத்து.

• என் பக்தர்களிடத்தில் வாத்சல்யம்
• என்னை ஆராதனம் செய்வதை ஆமோதித்தல்
• தானே என்னைப் பூஜித்தல்
• என் விஷயத்தில் ஆடம்பரம் அற்று இருத்தல்
• என் சரித்திரங்களை கேட்பதில் அன்பு
• (என்னை நினைக்கும் போது) குரல் தழுதழுத்தும் கண்ணீர் மல்கியும் உடம்பு மயிர்க்கூச்செறிந்து கொண்டும் இருக்கை
• எப்போதும் என்னை நினைத்து இருக்கை
• என்னிடம் வேறு ஒரு பயனையும் கேளாது இருக்கை

மேற்சொன்ன எட்டு விதமான பக்தியானது எவனிடம் காணப்படுகிறதோ, அவனே பிராஹ்மணஸ்ரேஷ்டன், அவன் முனிவன்; அவனே தனவான்; அவனே பண்டிதன்; அவனுக்கு ஞானத்தை உபதேசிக்கலாம், அவனிடமிருந்து ஞானோபதேசமும் பெறலாம். அவன் என்னை போல பூஜிக்கத்தக்கவன், என்று எம்பெருமான் காருட புராணம் (219-6)ல் அருளிய வசனத்தை இங்கு உரை ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்.

அருளினாய் என்று சொல்லியது, இந்த ரகசியம் எம்பெருமான் அவனுடைய கருணையால் அருளிச்செய்தது. தீர்த்தங்களே யென்று பூசித்து நல்கி யுரைப்பார் தம் தேவியர்க்கே (திருவாய்மொழி 7.10.11), என்று சொல்லியது போல, எம்பெருமானுடைய சம்பந்தம் பெற்றவர்களுடைய பாவனத்தன்மையை, நித்ய சூரிகளும் தம்முடைய தேவியர்க்கு, பெரும் அரும் பொருளாக உபதேசிப்பார்கள் என்று நம்மாழ்வாரும் அருளிச் செய்தார்.

போல் என்று சொன்னது, பொருளற்ற அசைச் சொல்.

இந்த பாட்டின் அர்த்தத்தை பெரியபெருமாள் திருப்பாணாழ்வார் விஷயத்தில் நடத்திக் காட்டினார். வராஹ அவதாரத்தில், கைசிக சரித்திரத்தை பூமி பிராட்டிக்கு அருளிச்செய்தது போல ஆகும். ஆக, முதலில் இந்த அர்த்தத்தை அருளியது வராஹப் பெருமாள். அதனை இந்த பாசுரத்தில் தமிழ்ப் படுத்தியது தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார். இந்த பாசுரத்தைக் கேட்டு பெரியபெருமாள், அந்த அர்த்தத்தை திருப்பாணாழ்வார் விஷயத்தில் நடத்திக் காட்டினார் என்று கருத்து. அகஸ்தியன் வாயில் இருந்து ஸ்ரீ ராமபிரான் ஸ்ரீ ராமாயணம் கேட்டது போல, தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் வாயில் இருந்து பெரிய பெருமாள் இந்த அர்த்தத்தைக் கேட்டார்.

தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் திருப்பள்ளிஎழுச்சியில் ‘அடியனை அளியன் என்றருளி உன்னடியார்க்கு ஆட்படுத்தாய் பள்ளி எழுந்தருளாயே‘ என்று முடித்தார். திருப்பாணழ்வார், ‘அமலனாதி பிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன்‘ என்று தொடங்குகிறார்.

மதிள் திருவரங்கத் தானே

வராஹ அவதாரத்தில் உபதேசித்ததோடு நில்லாமல், திருவரங்கம் பெரிய கோவிலிலே வந்து வர்ணத்தாலும் ஆஸ்ரமத்தாலும் உயர்ந்த லோக சாரங்க மஹா முனிகள் தலையிலே அந்த பெருமைகள் இல்லாத, திருப்பாணாழ்வாரை ஏறச் செய்து இந்த அர்த்தத்தை நடத்திக் காட்டினார் அன்றோ.

இந்த பாசுரம் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தப் பெருமையை சொல்வதாகவும் சிலர் விளக்கம் கூறி உள்ளனர். சென்ற பாசுரத்தில் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ என்று பாகவத பிரசாதத்தின் பெருமையைச் சொல்லி, இங்கு தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் சொல்வது பொருத்தமே. கொண்மின், கொடுமின் என்று வரிசையை மாற்றி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், அவர்களுடைய பாத தீர்த்தத்தை பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்; அவர்கள் பிரார்த்தித்தால் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொடுங்கள். நின்னோடும் ஒக்க என்றது, ஶாஸ்திரங்களில் எம்பெருமானுடைய அவதாரமாக குறிக்கப்படும் ஆச்சாரியனோடும், என்று கொள்ள வேண்டும். அதாவது ஸ்ரீ வைஷ்ணவனை தன் ஆச்சாரியனைப் போல கௌரவத்துடன் பார்த்து ஆராதிக்க வேண்டும் என்றாயிற்று. ஸ்ரீவைஷ்ணவன் படிப்பற்றவனாக இருந்தாலும், படிப்பு உள்ளவனாக இருந்தாலும் கௌரவிக்கப்பட வேண்டியவன் என்று சொல்லப்பட்டது. ‘தேவர் வைகல் தீர்த்தங்களே (திருவாய்மொழி 7.10.11) என்று நித்ய சூரிகள் ஆதரித்ததும் தீர்த்த வைபவத்தால் தான். ‘பாதங்கள் கழுவினர்‘ (திருவாய்மொழி 10.9.10) என்று சுவாமி நம்மாழ்வாரும் நித்யசூரிகள் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொள்வதைக் காட்டினார்.

இனி அடுத்த பாசுரத்தில், நன்றி.