ஆழ்வாரின் உபதேசங்கள் – திருநாம வைபவங்கள்

Posted on May 30, 2020 by

Leave a Comment

Please click here for English version of this weblog, thanks 

முன்னுரை

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். இதன் முதல் மூன்று பாசுரங்களில் ஆழ்வார், பெருமாள், தனக்கு கொடுத்த அனுபவத்தை ரசிக்கிறார். அவைகளை முந்தைய இரண்டு பதிவுகளில் பார்த்தோம். அடுத்த பகுதியான நான்கு முதல் பதினான்கு வரையிலான பதினோரு பாசுரங்களைக் கொண்ட உபதேங்களை பார்த்து வருகிறோம். அதில், ஆழ்வார், தன்னுடைய அனுபவத்தை, நமக்கு உபதேசம் செய்கிறார். அவற்றின் முதல் பகுதியான நான்கு, ஐந்து மற்றும் ஆறாவது பாடல்களைப் பற்றி முந்தைய பதிவினில் பார்த்தோம். அதன் தொடர்ச்சியான மற்றொரு ஆச்சர்யமான பகுதியை இங்கு காணலாம்.

அதாவது, முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், நமக்கு அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து நம் போன்றவர்கள், பரமபதநாதன் எங்கோ எட்டாத உயரத்தில் இருக்கிறான் என்றும் அவனை தங்களால் அடைய முடியாது என்று சொன்னார்கள். சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான் என்று ஆழ்வார் சொல்லி இராமபிரானை அடையச் சொன்னார். இராமனோ சக்ரவர்த்தி திருமகன், அவனை அணுகுவதும் தங்களுக்கு சிரமம் என்று நம் போன்றவர்கள் சொன்னதால், ஆழ்வார், கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின் என்று எளிமையான கண்ணனை அடையச்சொன்னார். கண்ணனும் இந்த காலத்தில் இல்லை என்று நாம் நழுவிய போது, ஆழ்வார், உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான் என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்லுகிறார்.

இப்போது இந்த உபதேசத்தின் கடைசி பகுதியை பார்ப்போம்.

ஒரு வில்லால்

ஒரு வில்லால் ஓங்கு முந்நீர், அனைத்து உலகங்கள் உய்ய, செருவிலே அரக்கர் கோனைச் செற்ற நம் சேவகனார், மருவிய பெரிய கோயில் மதிள் திருவரங்கம் ஏன்னா கருவிலே திரு இலாதீர் காலத்தைக் கழிக் கின்றீரே. (திருமாலை 11)

முதலில் இந்த பாசுரத்தின் அர்த்தத்தை பார்க்கலாம். ஒரு வில்லினால், கொந்தளிக்கின்ற கடலில் ஒரு அணை கட்டி, அனைத்து உலகங்களிலும் உள்ள அனைவரும் வாழும்படி, போர்க்களத்தில், அரக்கர்களின் தலைவனான இராவணனை கொன்று, நமக்கு என்றும் உதவும் பெருமாள் இருக்கும் இடம், பெரிய மதிள்களை உடைய திருக்கோவில் ஸ்ரீரங்கம் அன்றோ, அதன் பெருமை தெரியாமலும், இராமாவதார காலத்திற்கு பிற்பாடு உள்ளவர்கள் வழிபடவும் இங்கு இருக்கின்ற அவனின் திருநாமத்தை சொல்லாமல் காலத்தை கழிக்கின்ற நம் போன்றவர்கள், கருவில் இருக்கும் போதுகூட பெருமாளின் கருணையை பெறாதவர்கள் என்று எண்ணி ஆழ்வார் வருத்தப்படுகிறார்.

இராமாயணத்தில், அனுமன் இலங்கை சென்று இராவணனால் கவரப்பட்ட சீதாபிராட்டியை கண்டபின், இராமன், வானர சேனையுடன் கடற்கரைக்கு சென்று கடலை கடக்க உதவி செய்ய வேண்டும் என்று சமுத்திர ராஜனிடம் விண்ணப்பித்து, அந்த கடற்கரையிலே (திருப்புல்லாணி), தர்ப்பையில் சயனித்து இருந்தான். இராமனின் பெருமையை அறியாத சமுத்திர ராஜன், அதற்கு செவி சாயாமல் இருந்ததால், கோபம் கொண்ட இராமன், இலக்குவனைப் பார்த்து, கடலினை வற்ற செய்ய வேண்டும் என்று வில் அம்பினை கேட்க, உடனே பயந்து ஓடி வந்த சமுத்திர ராஜன் தன் மேல் அணை கட்ட உடன் பட்டான் என்பது சரித்திரம். அதனால் இராமன், வானரங்களின் உதவியுடன், கல்லினால் அணையை கட்டி இருந்தாலும், வில்லினால் கட்டினார் (ஒரு வில்லால் ) என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

ஓங்கு என்பது சாதாரணமாக கடலில் எழும் கொந்தளிக்கின்ற அலைகளை பற்றியது இல்லை என்றும் இராமனின் கோபத்தையும் சீற்றத்தையும் கண்டு சமுத்திரமானது அவசரம் அவசரமாக, கீழே உள்ள மண்ணை மேலே எறிந்து, ஆசிரியர் பிரம்பை எடுத்தவுடன் காலில் விழும் மாணவர்கள் போல், சயனித்து இருந்த இராமனின் திருவடிகளில், சமுத்திரம், கடலின் கீழ் உள்ள மண் மற்றும் வெள்ளம் முதலியவற்றை அவசரம் அவசரமாக கொண்டு சேர்த்தது என்று நம் ஆச்சார்யர்கள் அருமையாக கூறுவார்கள். முந்நீர் என்பது, ஆற்று நீர், ஊற்று நீர், வேற்று நீர் (மழை நீர்) கொண்ட கடலை குறிப்பது.

இராவணன், பொய்மானைக் காட்டி, ராம லட்சுமணர்களை அந்த இடத்தை விட்டு நகரச்செய்து, ஒரு கோழையாய், சீதையை அபகரித்து வந்தது போல் இல்லாமல், நேருக்கு நேர் போரில் மோதி வெற்றி கண்ட இராமன் என்பதால் இங்கு செருவிலே என்று ஆழ்வார் கூறியுள்ளார்.

நம் எல்லோரையும் ரட்சிப்பது அவன் விருப்பமுடன் செய்வது தான் என்றாலும், அதை ஒவ்வொருவரும் இருக்கும் இடம் சென்று செய்வது கொஞ்சம் அரியதாக இருப்பதால், எல்லோருக்கும் துன்பம் கொடுத்து வந்த இராவணனை கொன்று விட்டால், அனைத்து உலகத்தில் உள்ள அனைவரையும் காத்து விடலாம் என்பதால், போரில் அரக்கர்களின் தலைவனான இராவணனை கொன்று (அரக்கர் கோனை செற்ற) நம் இராமன், ‘அனைத்து உலகங்களும் உய்ய” வழி செய்தார் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். இதே போல், அரிதான காரியங்களை அவன் எளிமையாக கையாண்ட மேலும் இரண்டு இடங்களை, நம் பூர்வாச்சார்யார்கள் கூறுவார்கள். அவை

  • கண்ணன், பிருந்தாவனத்தில் உள்ள ஆயிரம் ஆயிரம் பசுக்களுக்கு புல்லும் தண்ணீரும் கொடுப்பது சிரமமாக இருந்ததால், தன்னுடைய சங்கல்ப சக்தியால், பிருந்தாவனத்தை ஒரு பசுமையான பகுதியாக மாற்றி பசுக்களுக்கு புல்லும் நீரும் அளிப்பதை எளிதாக்கினார்.
  • ஒரு நம்மாழ்வாரை இவ்வுலகிற்கு அனுப்பி, இங்கு உள்ள எல்லோரையும் எளிதாக திருத்தினார்

இராவணனை கொன்று அவன் அராஜகமாக கைப்பற்றிய சொர்க்கம், பாதாளம், பூமி போன்ற உலகங்களில் உள்ளவர்கள் மீண்டும் மகிழ்ச்சியாக வாழும்படி செய்ததால், ‘அனைத்து உலகங்களும் உய்ய‘ என்று சொல்வதும் சரியே. கங்கை கடலில் கலப்பதை பார்த்தாலும், இராமன் கடலின் மேல் கட்டிய இந்த சேதுவை (பாலத்தை) பார்த்தாலும் எல்லா காலங்களிலும் வாழ்பவர்கள் தங்கள் பாவங்களில் இருந்து விடுபடுகிறார்கள் என்பதாலும் அனைத்து உலகங்களும் உய்ய‘ என்று சொல்லலாம்.

‘சேவகனார்’ என்பது நமக்கு சேவை செய்யும் பரமாத்மாவை பற்றியது. அடியான் ஒருவன், பெருமாளை நோக்கி அஞ்சலி என்ற ஒன்றை செய்துவிட்டால், அந்த பெருமாள் அவனுக்கு சேவகம் செய்யும் பணிவினை இங்கு உரையாசிரியர் எடுத்துக்காட்டுகிறார். உதாரணமாக, மஹாபாரதத்தில், ‘இன்னார் தூதன்’ என்று நின்றவன் அன்றோ அவன்.

சேவகம் என்பதற்கு வீரம் என்ற ஒரு பொருளும் உண்டு. ‘இன்று போய் நாளை வா’ என்று வீரத்தின் எல்லையை காண்பித்த ராமன் என்றும், தன்னுடைய அகந்தையினால், தன் கண் முன்னே தனக்கு துணையாய் இருந்தவர்களை இழக்க செய்தும், பிள்ளைகளை இழக்க செய்தும், தன்னுடைய தலை அறுந்து வீழ்வதை தானே பார்ப்பது போன்று, உலகத்தில் யாருக்கும் நேராத அவமானம் அளித்தும், பல சித்ரவதைகளை செய்து இராவணன் கதையை முடித்த இராமனின் வீரம் என்பதையும் ‘சேவகம்‘ என்றதன் மூலம் உணரலாம். நாச்சியார் திருமொழியில், ஆண்டாள் சொன்ன “தாய்தலை அற்று அற்று வீழ தொடுத்த தலைவன்‘ (5.3) என்று இராவணனின் முக்கிய தலை மீண்டும் மீண்டும் அறுந்து வீழ்ந்ததை செய்த இராமன் என்று கூறுவதை இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம். சீதா பிராட்டியுடன் சேர்வதற்கு தடையாக இருந்த இராவணனை அழித்ததால், அதே போன்று, நம்முடைய விரோதிகளை அழிப்பதற்கு உதவுவான் என்பதால், சேவகன் என்பது சரியே. பிராட்டிதான், சரணாகதி காலத்தில், நமக்கு பெருமாளிடம் சிபாரிசு செய்வதால், அந்த பிராட்டியின் விரோதியை ஒழித்தால், அதுவே நமக்கு உதவியது போல் ஆனதாலும், சேவகன் என்பது பொருத்தமே.

நஞ்ஜீயர் என்ற ஆச்சாரியார் இந்த பாடலை அவரது குருவான பட்டரிடம் கேட்டு தெரிந்த அன்று அதன் விளக்கத்தை ஒரு சாதாரணமாக பெண்ணின் இடம் இருந்து கேட்டதை எண்ணி, வியப்பு அடைந்து உள்ளார். அந்த பெண்ணின் கணவன், அவளை மிரட்ட, அதற்கு அவள், ‘உன்னால் என்ன செய்ய முடியம், உன் போன்றவர்களிடம் இருந்து காப்பதற்கே, அரசன் ஆயுதத்துடன் உள்ளான்’ என்று தைரியமாக கூறுவதே இந்த பாடலின் விளக்கமாக நஞ்ஜீயர் வியந்தார்.

பட்டரிடம் வந்து சேர்ந்த சோழ சிகாமணி பல்லவராயர் என்பவருக்கு பட்டர் ‘கடற்கரையை நினைத்து இரும்’ என்றாராம். அதாவது பல்லாயிர கணக்கான வானர சேனைகளை இராமனும் இலட்சுமணனும் கடற்கரையில் இரவில் பாதுகாத்து வந்ததையே இங்கு பட்டர் குறிப்பிட்டு நமக்கு இராமனே தஞ்சம் என்று சொல்வது இன்னொரு ஐதீகம்.

‘மருவிய பெரிய கோவில்‘ இராவணனை கொன்ற பிறகும், இராமாவதார காலம் முடிந்த பின்பு உள்ளவர்களுக்கும் அருள் பாலிப்பதற்காகவே இங்கே திருவரங்கத்தில் பள்ளி கொண்டு இருக்கும் திருவரங்கனை குறிக்கும். இதே ஆழ்வார் திருப்பள்ளியெழுச்சி என்ற பிரபந்தத்தில், ‘மாமுனி வேள்வியை காத்து அவபிரதம் ஆட்டிய அடு திறல் அயோத்தி எம் அரசே ‘ என்று இதே கருத்தை தெரிவித்தது இங்கு குறிப்பிடவேண்டியது. மருவிய என்பதற்கு, பெருமாள் திரு உள்ளம் மகிழ்ந்து என்றும் வாழும் இடம் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டியது.

பெரிய கோவில் என்றது பரப்பளவை சொல்லவில்லை என்றும், முக்கியத்துவத்திற்காக சொல்லப்பட்டது என்றும் உரையாசிரியர் கூறுகிறார். இந்த கோவிலில் தன்னை பற்றும் அடியார்களை காப்பாற்றுவதால், இது பெரிய கோவில் ஆனது.

இராமாவதாரத்தில் வந்த எதிரிகள் இங்கும் வருவார்களோ என்று பயந்து, திருமங்கை ஆழ்வார் போன்றவர்கள் கட்டிய பெரிய மதிள்களை உடைய கோவில் என்பதை இங்கே மதிள் திருவரங்கம் என்று பாடுகிறார்.

ஸ்ரீரங்கத்தில் உள்ள மூலவர் (பெரிய பெருமாள்), கண்ணனின் பிரதிநிதி என்றும், உத்சவர் (நம்பெருமாள்), இராமனின் பிரதிநிதி என்று நம் ஆச்சார்யர்கள் கூறுவார்கள். இப்படி கண்ணனும், இராமனுமாக அவதரித்தவர் அன்றோ இந்த ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து நமக்கு அருள் புரிகிறார். அன்னையின் கர்ப்ப வாசத்தில் இருக்கும் போது,பிறக்கப்போகின்ற குழந்தைக்கு அதிக சத்வகுணம் வளர வேண்டும் என்று பெருமாள் தன்னுடைய குளிர்ச்சி மிகுந்த பார்வையை அந்த சமயத்தில் நோக்குவார் என்ற ஒரு கருத்து உள்ளது. அதையே ஆழ்வார், அரங்கநாதனின் அருளை பெறாமல் காலத்தை கடத்துபவர்களை நினைத்து, இங்கு கருவிலே திரு இலாதீர் என்று சொல்லி, அவர்களை எண்ணி வருத்தப்படுகிறார்.

பொய்கை ஆழ்வார் அருளி செய்த முதல் திருவந்தாதி என்ற பிரபந்தத்தில் ஆறாவது பாசுரத்தில், “அன்று கருவரங்கத் துட்கிடந்து கைதொழுதேன்” என்று கூறியதையும், பூதத்தாழ்வார் அருளி செய்த இரண்டாம் திருவந்தாதியில் (87) பாசுரத்தில், “அன்று, கருக்கோட்டியுள் கிடந்து கைதொழுதேன்” என்று கூறியதையும் இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம்.

நித்யசூரிகளுக்கு கிடைக்கும் அனுபவத்தை நமக்கும் கொடுத்தற்காக இங்கே வந்து காத்து இருக்கும் பெருமாளை நினைக்காமல் இருக்கும் நம்மை பார்த்தும், பெருமாளின் குண நலன்களை விளக்கும் ஆயிரம் ஆயிரம் நாமங்களை சொல்ல தேவை இல்லாமல், அவன் இருக்கும் இடமான திருவரங்கம் என்ற ஒரு சொல்லே போறும் என்று சொல்லியும் அதைக் கேட்காதவர்களை பார்த்தும் ஒரு அபாரமான வருத்தத்தை ஆழ்வார் இந்த பாடலில் காட்டுகிறார்.

நமனும் முற்கலனும் பேச

நமனும் முற்கலனும் பேச நரகில்நின்றார்கள் கேட்க, நரகமே சுவர்க்க மாகும் நாமங்களுடைய நம்பி, அவனது ஊர் அரங்கம் என்னாது அயர்த்து வீழ்ந்தளிய மாந்தர், கவலையுள் படுகின்றார் என்று அதனுக்கே கவல்கின்றேனே. திருமாலை 12

திருநாமங்களை சொல்ல சொன்ன ஆழ்வாரிடம், அது தங்களால் முடியவில்லை என்று முறையிட்டவர்களுக்கு, திருநாமங்களை காதினால் கேட்டாலும் பலன் கிடைக்கும் என்று விளக்கிய பாசுரம். முதலில் பாசுரத்தில் அர்த்தத்தை பார்க்கலாம். யமனும் முத்கலன் என்பவரும், நரகத்தில் பேசிக்கொண்டு இருக்க, அந்த வார்த்தைகளை, நரகத்தில் பாவத்தின் பலன்களை அனுபவித்துக்கொண்டு இருப்பவர்கள் கேட்க, அந்த நரகம், சொர்க்கம் ஆனது என்றால், அத்தகைய பெருமைகளும் மேன்மைகளையும் கொண்ட திருநாமங்களை உடைய பெருமாளின் திவ்யதேசம் திருவரங்கம் ஆகும் என்று சொல்லாமல் காலத்தை கழிக்கிறார்கள், அதை எண்ணி தான் வருந்துவதாக ஆழ்வார் சொல்லும் பாடல்.

ஆழ்வார் வருத்தப்படுவதற்கான காரணங்களை முதலில் பார்ப்போம். திருநாமங்கள் பெருமைகளை தான் அறியாவிட்டாலோ, மானிடப்பிறவி எடுப்பதற்கு எளிது என்றாலோ, மானிடர் உஜ்ஜீவனம் ஆவதற்கு செய்ய வேண்டிய காரியம் கடினம் என்றாலோ தான் கவலைப்பட மாட்டேன் என்றும், கிடைப்பதற்கு அரியதான மானிடப்பிறவி எடுத்தும், திருநாமங்கள் மேன்மைகளோ சொல்லி முடிவதில்லை என்பதாலும், செய்ய வேண்டிய காரியமா, மிக எளிது என்பதாலும், அந்த திருவரங்கம் என்ற நாமத்தை சொல்லாமல், இந்த மண்ணுலக இன்பங்களுக்காகவே, காலத்தை வீணாக கழித்தால் தான் வருந்தாமல் எப்படி இருப்பது என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

விஷ்ணு தர்மம் என்ற நூலில், முத்கலன் பற்றி சொல்லப்பட்டுள்ளது. அவன் ஒரு மிகப்பெரிய பாவி என்றும் அவன் ஒருநாள் பசு தானம் செய்யும் போது கிருஷ்ணார்ப்பணம் என்று சொன்னான். அவன் இறந்த பிறகு எம கிங்கரர்கள் அவனை நரகத்திற்கு எடுத்து செல்ல அங்கே, மாறாக யமன் அவனை மரியாதையுடன் வரவேற்றான். அது ஏன் என்று முற்கலன் கேட்க, அதற்கு எமன், அவன் ஒருநாள் கிருஷ்ணா என்ற நாமம் உரைத்ததாக பேசிக் கொண்டு இருந்தான். அதை, நரகத்தில் தண்டனைகளை அனுபவித்து கொண்டு இருந்தவர்கள் கேட்ட போது, அவர்கள் இருந்த துக்கமயமாக இருந்த நரகம், ஆனந்த மயமான சொர்க்கமாக மாறியது. இங்கு பட்டியல் இடப்படும் திருநாமத்தின் பெருமைகள் யாவை என்றால்,

  • யமன், திருநாமங்கள் சொல்லவேண்டும் என்று மனதில் கொண்டு, ‘கிருஷ்ணா’ என்று மிகவும் மரியாதையுடன் சொல்லவில்லை, இருந்தாலும் திருநாம சப்தத்தின் பலன் அங்கு கிடைத்தது.
  • முற்கலன் யமனிடம், தனக்கு திருநாமங்கள் சொல்லித்தரவேண்டும் என்று அர்ச்சுனன், கிருஷ்ணனிடம் கீதை கேட்டது போல், வேண்டவும் இல்லை.
  • யமன் நரகத்தில் உள்ளவர்கள் இந்த திருநாமத்தை கேட்டு பலன் பெற்று கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணி இந்த திருநாமத்தை சொல்லவில்லை;
  • மேலும், பாவம் செய்தவர்கள், அதை நினைத்து வருந்தி, பிராயச்சித்தம் செய்யும் போது இந்த திருநாமத்தை கேட்கவில்லை. பாவத்திற்கு பலனாக தண்டனை அனுபவித்து கொண்டு இருந்தார்கள்.
  • தண்டனை அனுபவிப்பவர்களும், இதனை விரும்பி கேட்டதாக தெரியவில்லை; இருந்தாலும் திருநாம சப்தத்தின் பலன் அங்கு கிடைத்தது.
  • மேலும் அப்பொழுது முற்கலன், கிருஷ்ணா என்று சொல்லவில்லை, என்றோ சொன்னதற்கு இப்போது பலன் கிடைக்கிறது
  • இது திருநாமத்திற்கு ஆன பலன், பரமாத்மா அங்கு வந்து பலன் கொடுக்கவில்லை. ‘நரகமே சுவர்க்கமாகும் நாமங்கள்‘ என்றும், ‘நாமங்கள் உடைய நம்பி ‘ என்றும் நாமங்கள் என்ற வார்த்தை இரண்டு பக்கமும் சேரும்படி பாசுரம் அமைந்துள்ளது.
  • நம்பி என்றால், பூர்ணன் (முழுமையானவன்) என்று பொருள். நாமங்களால் பெருமாள் பூரணன் என்னும் பெருமையை பெறுகிறார் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.
  • இப்படி எதோ போகிறபோக்கில் திருநாமம் காதில் விழுந்ததற்கே நரகத்தை சுவர்க்கம் ஆகும் அளவுக்கு பலன் என்றால் திருநாமங்களின் பெருமைகள் சொல்லி முடிவதில்லை என்பதே உண்மையாகும்.
  • விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில், சங்கீர்த நாராயண சப்த மாத்ரம் என்ற சொற்தொடரையும் இங்கு திருநாம பெருமைகள் சொல்லும் போது சேர்த்து நினைவில் கொள்ளலாம்.
  • ‘தேவோ நாம சஹஸ்ரவான்‘ என என்று பாரதத்தில் சொல்லும் வாக்கியத்தையும் இங்கு நினைவில் கொண்டு, ‘தேவனுக்கு ஆயிரம் நாமங்கள் என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது, நாமங்கள் ஆயிரமாயிரம் இருப்பதால் அவன் தேவன் எனப்படுகிறான்’ என்பது பெரியோர்கள் வாக்கு. இதனால் இங்கு நாமங்களின் பெருமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க படுகிறது.

இங்கு உரையாசிரியர் ஒரு கேள்வி கேட்டு ஒரு தத்துவத்தை நமக்கு சொல்கிறார். அதாவது, நரகத்தில், பாவங்களுக்கு தண்டனை அனுபவித்து கொண்டு இருக்கும் திருநாமங்கள் காதில் விழுந்ததனால் பலன் கிடைத்தது போலே, பாவம் செய்து கொண்டு இருக்கும் போதே ஏன் இந்த திருநாமங்கள் காதில் விழவில்லை என்றும், அப்போதே விழுந்திருந்தால், இவர்கள் நரகத்திற்கே வந்திருக்க மாட்டார்களே என்றும் கேள்வி எழுப்பினார். ஆனால் பாவம் செய்யும் போது, இருக்கும் கர்வத்தினால், இந்த நாமங்கள் காதில் விழுந்து இருக்காது. துன்ப காலத்தில் தான், யாரவது உதவ மாட்டார்களா என்று செவியினை திறந்து காத்து இருப்பார்கள் என்று உண்மையை நமக்கு உரையாசிரியர் போதிக்கிறார்.

நரகமே சுவர்க்கம் ஆகும் என்றதற்கு இராவணன் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட இலங்கை, வீபீஷணன் ஆட்சி மாறிய உடன் ‘தாமஸபுரி’, ‘சாத்விகபுரி’ ஆனதுபோல், துக்ககரமான நரகம், இனிமையான ஸ்வர்கம் ஆனது என்றார்.

அவனது ஊர் அரங்கம் என்று எளிதில் சொல்லக்கூடிய திருநாமம் இருக்கும் போது, அதை சொல்ல விடாமல் தடுப்பது ஒருவர் செய்யும் பாவத்தின் கனமே என்று உரையாசிரியர் தெளிவு படுத்துகிறார். திருநாமம் சொல்பவர்கள் அருகில் இருக்கக்கூடாது என்று சொன்னவர்களும், அவர்களை நாட்டை விட்டு துரத்தும் கிருமிகண்ட சோழன் போன்றவர்களும், திருநாமம் சொன்னதே காரணமாக பிரகலாதனுக்கு துன்பம் கொடுத்த ஹிரண்யன் போன்றவர்களும் உலகில் இருக்கிறார்கள் என்பதே உண்மை.

பெரியாழ்வார் தன்னுடைய பெரியாழ்வார் திருமொழி என்ற பிரபந்தத்தின் நான்காம் பத்தில் ஆறாம் பதிகத்தில், குழந்தைக்கு பெயர் வைக்கும் போது நாயகன், நாரணன், கோவிந்தா, கண்ணன், கேசவன் என்று பெருமாள் திருநாமம் இட்டால், தாய் நரகம் செல்ல மாட்டார் என்று பாடுகிறார். திருநாமம் சொல்ல நேரம் இல்லாவதர்கள் இப்படி செய்தால் குழந்தையை அழைக்கும் போது, திருநாமம் சொன்ன பலன் கிடைக்கும் என்பது ஆழ்வாரின் வாக்கு. இந்த பாடலின் விளக்கம் கொடுக்கும் போது, மணவாளமாமுனிகள் தந்தையும் இதற்குள் அடக்கம் என்று கூறி உள்ளார்.

‘அயர்த்து வீழ்ந்து ‘ நமக்கு இயற்கையிலே உறவினனான எம்பெருமானின் திருநாமங்களை மறந்து, உலக விஷயங்களிலே மூழ்கி தலைகுப்புற வீழ்ந்தவர்கள் என்கிறார். திருமங்கை ஆழ்வார், திருவிண்ணகர் பெருமாளை பற்றி பாடும் போது, “மறந்தேன் உன்னை முன்னம் மறந்த மதி இல் மனத்தால் இறந்தேன் ” (பெரிய திருமொழி 6.2.2), என்று கூறுவது இங்கு மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. நினைவின் ஊற்றுவாயில் இருக்கும் மறக்கவே முடியாத உன்னை மறந்தேன் என்று ஆழ்வார் வருந்தி பாடுகிறார்.

‘அளிய மாந்தர் ‘ திருநாமம் சொல்வதற்கு உரிய நாக்கும், நன்றாக உடல் நலனும் மனநலமும் உள்ள மனிதர்கள், திருநாமம் சொல்ல முயற்சி எடுக்காதவர்கள் என்று ஆழ்வார் கவலை படுகின்றார். பூதத்தாழ்வார் அருளிய இரண்டாம் திருவந்தாதி (21) பாசுரம், “தாமுளரே, தம் உள்ளம் உள் உளதே, தாமரையின் பூ உளதே ஏத்தும் பொழுதுண்டே, வாமன் திருமருவு தாள் மரூவு சென்னியரே, செவ்வே அருநரகம் சேர்வது அரிது “ இதே கருத்தை சொல்கிறது. எம்பெருமானை பணிவதற்கு உரிய உடம்பும், சிந்திப்பதற்கு ஏற்ற உள்ளமும், தாமரை பூவும், அவனை வணங்குவதற்கு உரிய நேரமும், வாமன மூர்த்தியின் திருஅடிகளை தாங்கக்கூடிய தலைகளை படைத்தவர்கள் என்று எல்லாம் இருந்தும், நரகத்திற்கு செல்கின்றார்கள் என்று இந்த ஆழ்வார் ஆச்சர்யப்படுகின்றார். இதே கருத்தை, பொய்கையாழ்வார் தன்னுடைய முதல் திருவந்தாதி (95) பாசுரத்தில் ‘ நா வாயில் உண்டே, நமோ நாரணா என்று, ஓவாது உரைக்கும் உரையுண்டே, மூவாத மாக் கதிக்கண் செல்லும் வகையுண்டே, என்னொருவர் தீக் கதிக்கட் செல்லும் திறம்” கூறுகிறார். நமோ நாராயண என்று சொல்வதற்கான நாக்கு வாயில் உள்ளது, அதை உச்சரித்து மோக்ஷம் செல்லாமல், தீய வழிக்கு செல்கிறார்களே என்பது இதன் பொருள்.

அதனுக்கே கவல்கின்றேனே என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் சொல்வது அவர் தனக்காக கவலைப் படவில்லை என்றும், இந்த சம்சாரிகள் வாழ்க்கையை நினைத்தே கவலைப்படுகின்றார் என்று சொல்லி இந்த பாடலை முடித்துக்கொள்வோம்.

எறியும் நீர் வெறிகொள் வேலை

எறியும் நீர் வெறிகொள் வேலை மாநிலத்து உயிர்கள் எல்லாம், வெறிகொள் பூந் துளவ மாலை விண்ணவர் கோனை யேத்த, அறிவிலா மனிதர் எல்லாம் அரங்கம் என்று அழைப்பார் ஆகில் , பொறியில் வாழ் நரகம் எல்லாம் புல் எழுந்து ஒழியும் அன்றே (திருமாலை 13)

  • அலைகள் வீசுகின்ற தண்ணீரையும், மாமிசம் போன்றவைகளால் துர்நாற்றத்தை கொண்டிருக்கிற கடலினால் சூழப்பட்ட இந்த உலகத்தில் உள்ள ஜீவாத்மாக்கள், நல்ல வாசனையுடன் கூடிய திருத்துழாய் மாலை அணிந்துள்ள, தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவன் ஆன பரமாத்மாவாகிய பெருமாளை போற்றி பாட தங்களுக்கு அறிவு இல்லையே என்று கவலை படும் மனிதர்கள், திருஅரங்கம் என்று அழைத்தால், ஐம்புலன்களுக்கு கட்டுப்பட்டு வாழும் இந்த உலகத்தில் வாழ்கின்ற நரகம் போன்ற வாழ்க்கை முடிந்து எல்லோரும் மோக்ஷத்திற்கு சென்று விடுவதால், இந்த பூவுலகம் புல் அதிகமாக வளர்ந்து ஒழிந்து விடும் என்பது இந்த பாடலின் உரைநடை பொருள். திருஅரங்கத்தின் திருநாமத்தை எல்லோரும் சொல்வாராகில், அவர்களுக்கு பரமபதம் கிடைத்து, நரகத்திற்கு செல்வார் இன்றி, அதற்கு வேலையே இல்லாமல், அது புல் முளைத்து நரகம் பயன் அற்றதாகிவிடும் என்று இன்னொரு அர்த்தமும் சொல்வார் உண்டு. இந்த பாடலில் ஆழ்வார் தம் நெஞ்சோடு தானே தனக்குள் வருந்துகிறார்.

பரமாத்மா, ஜீவாத்மாக்கள் தம்மை வந்து அடைய, வேதங்களையும் கை கால், மற்றும் உடல் கொடுத்து வழி காட்டினார். அதற்கு ஏற்ப கடவுளை அடைவதற்கு தத்துவ ஞானம் தேவை உள்ளது. அது இல்லாதவர்களும் திருவரங்கம் என்று சொல்வார்கள் என்றால் திவ்யதேசத்தின் பெயரை சொன்னதன் காரணமாக மோக்ஷம் அடைவார்கள், பின்பு பாவத்தின் காரணமாக இங்கு வசிக்கும் பிராணி ஒன்றும் இல்லாததால் இந்த பூவுலகம் முழுவதும் புல் முளைத்து பாழ் ஆகி விடும் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

நலம் அந்தம் இல்லாதோர் நாடாகிய பரமபதத்தை அடைந்து, அங்கு எம்பெருமானுடைய திருத்துழாய் நறுமணத்தை அநுபவித்துக்கொண்டு அப்பெருமானை போற்றி இனிதாக இருக்க வேண்டிய ஜீவாத்மாக்கள், ”வெள்ளத்து இடைப்பட்ட நரியினம் போலே” (பெரிய திருமொழி, 11.8.5), கலங்கி மீன் போன்ற மாமிச துர்நாற்றம் வீசுகிற கடல்வெள்ளத்துக்கு உட்பட்ட இப்பூமியிலே கிடந்து வருந்துகின்றார்களே!  என்பதை “எறியுநீர் வெறி கொள் வேலை மாநிலத்துயிர்கள்” என்கிறார்.

வெறிகொள் பூந்துளவ மாலை விண்ணவர் கோனை யேத்த என்பதற்கு, நறுமணத்தை உடைய திருத்துழாய் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு இருக்கும் அழகுக்கும் பரத்துவத்திற்கும் தோற்று நித்யஸூரிகள் பெருமாளை துதிப்பதைப்போல், சம்சாரிகளான நம் போன்றவர்களும் அவனை போற்றுவதற்கே உருவானவர்கள். இங்கு உரையாசிரியர் கொடுக்கும் உதாரணம் மிக அருமை. இராமன் காட்டுக்கு போவதற்கு முன், லட்சுமணனின் தாய் சுமித்ரா தேவி, லட்சுமணனிடம், அவன் காட்டுக்கு போவதற்கு என்றே படைக்கப்பட்டவன் என்றும், அவன் ராமனின் நடை அழகில் கவனம் செலுத்த கூடாது என்றும் அப்படி செய்தால், அந்த அழகில் மயங்கி அவனுக்கு வரும் எதிரிகளை கண்காணிக்க தவறிவிடுவான் என்றும் எச்சரிக்கிறார். எப்படி லட்சுமணன் வனவாசத்திற்காகவே படைக்கப்பட்டானோ அது போல் ஜீவாத்மாக்களாகிய நாமும் பெருமாளை துதிப்பதற்கு என்றே படைக்க பட்டவர்கள் ஆவோம்.

அழைப்பாராகில் என்பதை, பாவிகளான இவர்கள் கடும் சொல் சொல்வதை எளிது என்று கொண்டுள்ள இவர்கள், அரங்கம் என்று சொல்வதை அரிது என்று காண்கிறார்கள்.

எல்லா துன்பங்களும் தன்னிடத்தில் வந்து மாட்டிக் கொள்கிறபடியால் ஐம்புலன்களை கொண்ட இந்த உடலை பொறி என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். ஐம்புலன்களும் ஒவ்வொரு வகையான ஈர்ப்புகள் இருப்பதை, சப்த, ஸ்பர்ச, ரஸ, ரூப, கந்த என்ற உணர்ச்சிகளுக்கு உதாரணமாக, சில உயிரினங்களை கொண்டு விளக்குகிறார்.

  • மான் சப்தத்திற்கு அடிமையாகி விடுவதை அறிந்த வேடன் இனிமையான சப்தத்தினால் அதனை தன் பக்கம் ஈர்க்கிறான்.
  • பெண் யானையின் உடல் ஸ்பரிசத்திற்கு மயங்கும் ஆண் யானையை பிடிப்பதற்கு பெண் யானையை பயன் படுத்துவது ஒரு தந்திரமே.
  • தூண்டில் தொங்கும் புழுவின் சுவையினால், மீன்கள் ஈரக்கப்படுவதும் இதே போல் ஒரு உபாயமே.
  • நெருப்பின் வடிவத்தை (ரூபம்) பார்த்து அதில் மயங்கும் விட்டில் பூச்சிகள் விழுவதும் இந்த வகையே.
  • பூக்களின் வாசனையால் வண்டுகள் பூக்களை அடைவதும் ஒரு பொறி வைப்பதைபோலே ஆகும்.

இவை சிக்குவதற்கு ஒரே ஒரு பொறி தான் வைக்கப்பட்டுஉள்ளது, ஆனால் நம் போன்ற மனிதர்களுக்கு ஐந்துபொறிகள் வைக்கப்பட்டு ஏதாவது ஒன்றில் சிக்க வைத்துவிடும் இந்த சம்சார வாழ்க்கை என்ற நரகம்.

இராமன் காட்டிற்கு செல்வதற்கு முன்பு நரகம், சொர்க்கம் பற்றி சீதா தேவி சொன்ன வார்த்தைகள், இங்கு பொருத்தம் ஆக இருக்கும். சொர்க்கம் என்பது ஆனந்தத்தை அளிக்கும் இடம் என்றும், நரகம் என்பது தண்டனை அனுபவிக்கும் இடம் என்றும் பொதுவாக சொல்வது சரியாக இருக்காது என்றும், அவை யாருடைய பார்வையின் என்பது தான் உண்மையான சொர்க்கமும் நரகமும் என்று சொன்னதை போல், சுவாமி நம்மாழ்வார் போன்று அறிவுடையார்க்கு இந்த உலக வாழ்க்கை, நரகம் போன்று உள்ளது. சுவாமி நம்மாழ்வார், திருவாய்மொழி (8.1.9) பாசுரத்தில், ‘நன்றும் அஞ்சுவன் நரகம் நானடைதல்” என்று சொன்னது நரகம் சொர்க்கம் இரண்டுமே அவனால் படைக்கப்பட்டதால், அங்கு இருந்தாலும், இங்கு இருந்தாலும் ஒன்றே என்று சொல்லிவிட்டு, ஆனால் அந்த ஞானம் நிலையாக இருக்க இந்த உலக வாழ்க்கை உதவுவது இல்லை ; ஆகையால் இந்த உலக வாழ்க்கையை நரகம் என்றும் தான் அதற்கு அஞ்சுவதாகவும் சொல்கிறார். திருவாய்மொழி இருபத்தினான்காயிரம் விளக்கத்தில், ‘அகப்பட்ட பகவத் ஞானத்தையும் இந்த சம்சாரத்தில் இருந்தால் இழந்துவிடுவேன்’ என்று ஆழ்வார் பயப்படுவதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது. சுவாமி நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில், (10.6.1) ‘இருள் தருமா ஞாலத்துள் இனிப் பிறவி யான் வேண்டேன்” என்று கூறுகிறார். அதாவது, இங்கு இருக்க இருக்க, அஞ்ஞானத்தை மேலும் மேலும் வளர்கின்ற இந்த நிலத்தில் இருப்பதை யான் இனி வேண்டேன் என்று உறுதியாக கூறுகிறார்.

பொறியில் வாழ் நரகம்‘ என்று இந்த வாழ்க்கையை நரகம் என்று தொண்டரடிபொடி ஆழ்வார் கூறுவதும் அதே போன்றதே.

இனி அடுத்த பாசுரம் செல்வோம்.

வண்டினம் உரலும் சோலை

வண்டு இனம் முரலும் சோலை மயிலினம் ஆலும் சோலை, கொண்டல் மீது அணவும் சோலை குயிலினம் கூவும் சோலை, அண்டர் கோன் அமரும் சோலை அணி திருவரங்க மென்னா, மிண்டர் பாய்ந்து உண்ணும் சோற்றை விலக்கி நாய்க்கு இடுமி னீரே. (திருமாலை 14)

இந்த பாடல், ஆழ்வார் உபதேசம் என்ற நான்கு முதல் பதினான்கு வரையிலான ஒரு பிரிவில் வரும் இறுதி பாசுரம். நம்போன்ற சம்சாரிகளை நேருக்கு நேர் பார்த்து சொல்லியும், அவர்கள் கேட்காது போனதால், தமக்கு தாமே சொல்வது போல் மற்றவர்களுக்கு நன்மை அளிக்க கூடிய உபதேசங்களை செய்தும், கழுதைக்கு உபதேசம் காதில் ஓதினாலும், அழுகைக்குரல் அன்றி அங்கு ஒன்றும் இல்லை என்பதுபோல், நம் போன்றவர்களுக்கு பகவத் விஷயத்தில் ஈடுபாடு ஏற்படாததால் , தன் வாயில் ஏற்பட்ட கசப்பினை போக்குவதற்காக திருவரங்கத்தின் இனிமையை சொல்லிவரும் போது, இந்த சம்சாரிகளும் இதை செய்ய கடமைப்பட்டவர்கள் தாமே என்று எண்ணி அவர்களை இகழ்ந்து பாடும் பாசுரம். இந்த பாசுரம், ஆழ்வாரின் அனுபவத்தை சொன்னாலும், அது மற்றவர்களுக்கும் ஒரு உபதேசமாக இருப்பதால், இதுவும் இந்த உள்பகுதியில் சேர்க்கப்பட்டது.

வண்டினம் முரலும் சோலை, என்பதற்கு, நதியில் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக நீராடுவது போல், இங்குள்ள சோலைகளில், தேன் வெள்ளம் பாய்வதால், வண்டுகள் கூட்டம் கூட்டமாக உள்ளன என்று உரையாசிரியர் ஆரம்பிக்கிறார். தேன் வெள்ளம் பாய்வதை, திருமங்கையாழ்வாரும், திருகுறுந்தாண்டகம் என்ற பிரபந்தத்தில், எட்டாவது பாசுரத்தில், ‘வரையிடைப் பிரசம் ஈன்ற, தேனிடைக் கரும்பின் சாற்றைத் திருவினை ‘ என்று குறிப்பிடுகிறார். மலைகளில் உள்ள தேன் கூடுகளில் இருந்து தேன் எடுக்காததால் வெள்ளம் போல் வரும் தேனில் வளர்ந்த கரும்புகளின் சாற்றைப்போல் இருக்கும் தேவுக்கும் தேவாகிய எம்பெருமானை பற்றி திருமங்கை ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

முரலும் என்பதற்கு, மதுபானம் அதிகம் அருந்தி, இருந்த இடத்தில இருக்க முடியாமல், வழக்கம் போல் சப்தம் இடாமல் ரீங்காரம் செய்கின்றன. அது வைகுந்ததில், நித்ய முக்தர்கள் பெருமாள் அனுபவத்தில் திளைத்து சாம கானம் வாசிப்பதை போல் உள்ளதாக சொல்லப்படுகிறது.

வண்டுகள் கூட்டமாக இருப்பதனாலும் அவற்றின் சப்தத்தினாலும், சோலைகளின் பசுமையினாலும், அவற்றை மழைக்காலத்தின் மேகக்கூட்டங்களின் வருகை என்று எண்ணி, மயில்கள் ஆடி களித்ததை மயிலினம் ஆலும் சோலை என்று சொல்கிறார். வண்டுகளின் கூட்டத்தையும், சோலைகளின் பசுமையையும் கண்டு, மேகங்கள் திருவரங்கத்தை கடலாக நினைத்து, ஆழியுள் புக்கு முகந்து ஆர்த்தெறி செய்வதற்காக சோலைகளின் மேல் படர்ந்து இருந்தது என்பதை ‘கொண்டல் மீது அணவும் சோலை ‘ என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலும் இந்த சோலைகள் மேகமண்டலம் வரை உயர்ந்து உள்ளன என்றும் சொல்லலாம்.

நம்மாழ்வார், திருவாய்மொழியில் (2.10.3), ‘மயல் மிகு பொழில் சூழ் மாலிரும்சோலை ‘ என்று திருமாலிருஞ்சோலை மலையில் உள்ள சோலைகளின் இருட்சியாலே மேகங்களுக்கு புறப்பட இடமும், புகுந்த இடமும் தெரியாது என்கிறார். இப்படி மயக்கும் சோலைகளை போலவே இங்குள்ள (திருவரங்கத்திலுள்ள) சோலைகளும் மேகங்களை மயங்க வைத்து, இதை கடலாக நினைக்க வைத்தன.

வண்டுகள், மயில்கள், மேகங்கள் போல் அங்கும் இங்கும் நகராமல், குயில்கள் இருந்த இடத்தில இருந்தே ஒன்றை ஒன்று அழைக்கின்றன. இது “குயிலனம் கூவும் சோலை‘ என்பதில் தெரிகிறது.

‘அண்டர் கோன் அமரும் சோலை‘ என்பதற்கு வண்டுகள், மயில்கள், மேகங்கள், குயில்கள் இந்த சோலையின் பரப்பையும் இனிமையும் கண்டு மகிழ்ந்து இருப்பது போல், நித்யஸூரிகளால் போற்றப்படும் பரமபதத்தையும் மறந்து இங்கே நித்யவாஸனாக இருக்கிறான் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். இங்கு ஐந்து நிலைகளில் ஒன்றான பர நிலையை மட்டும் சொன்னது, வியூஹ, விபவ நிலைகளை சொன்னது போல் என்று உரையாசிரியர் கூறுகிறார். அமரும் என்ற பதம் நித்யவாஸம் செய்வது சொல்வது. அண்டர் கோன் என்றால் இந்த பிரும்மாண்ட உலகில் வாழும் ஜீவராசிகளுக்கு தலைவனாக இருந்து அவர்கள் வேண்டியதை அருள்வதாகவும் கொள்ளலாம்.

சோலை அணித்திருஅரங்கம் என்பதால், சோலைகள் திருவரங்கத்திற்கு ஆபரணங்களாக உள்ளன. அப்படிப்பட்ட திருஅரங்கத்தில், அவன் வந்து இவர்களுக்காக பொருந்தி இருக்கும் போது, திருவரங்கம் என்று சொல்லாத மூடர்கள் என்பதை, திருஅரங்கம் என்னா மிண்டர் என்று ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார். மிண்டர் என்பதை ‘இப்போதைய நிலையையும் வரப்போகும் நிலையையும் அறியாதவர்கள்’ என்றும் மேலும் விளக்குகிறார்.

திருவரங்கம் என்று போற்றி பாடவேண்டிய வாயை அதற்கு பயன் படுத்தாமல், சோறு உண்பதற்கு உபயோகிப்பதால், ஆழ்வார், நன்றி இல்லாத அவர்கள் உண்ணும் அந்த சோற்றினை எடுத்து நன்றி உள்ள நாய்களுக்கு இடுவார் இல்லையோ என்று கூறி, உபதேசங்களில் இருந்து விலகுகிறார். இங்கு பெரியாழ்வார் திருமொழியில் இருந்து (4.4.5) “நேமிசேர் தடங்கையினானை நினைப்பிலா வலி நெஞ்சுடைப், பூமிபாரங்கள் உண்ணுஞ் சோற்றினை வாங்கிப் புல்லைத் திணிமினே” என்ற பெரியாழ்வார் பாசுரம் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. திருக்கோட்டியூர் பெருமாளை நினைக்காத வலிய நெஞ்சம் கொண்ட பாவிகளின் (இங்கு ஆழ்வார், மனிதர் என்று கூற மனமில்லாமல், ‘பூமி பாரங்களே’ என்று சொல்வது கவனிக்க வேண்டியது) சோற்றை பிடுங்கி அவர்கள் வாயில் / வயிற்றில் புல்லை திணிக்குமாறு கூறுகிறார்.

நாய்க்கு சோறு கொடுக்கவேண்டும் என்று ஆசை பட்டால் வேறு ஏதாவது கொடுக்கவேண்டியது தானே, மற்றவர்களிடம் இருந்து பிடுங்கி கொடுக்க இவர்களுக்கு இந்த உரிமையை யார் கொடுத்தது என்று கேட்டு கொண்டு, ‘அசத்துக்களின்/தீயவர்களின் பொருளை பிடுங்கி சத்துகளுக்கு/நல்லவர்களுக்கு அளியுங்கள்’ என்ற சாஸ்திர வாக்கியத்தை மேற்கோள் காட்டுகிறார். அதோடு நில்லாமல் அது மாதிரி வாழ்ந்து காட்டியவர் திருமங்கை ஆழ்வார் என்று முடிக்கிறார்.

தொடர்வது

முதல் மூன்று பாசுரங்களால் தன்னுடைய அனுபவத்தை பகிர்ந்த தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார், பின்பு பதினோரு பாசுரங்களால் நம்போன்ற சம்சாரிகளுக்கு திருநாம வைபவம் பற்றி உபதேசம் செய்தார். அதை நாம் சரியாக கேட்டு கொள்ளாததால், ஆழ்வார் அடுத்த பத்து பாசுரங்களில், பெருமாள் தனக்கு செய்த உபகாரங்களை பேசுகிறார். அவற்றை அடுத்த பதிவினில் பார்க்க ஆரம்பிக்கலாம்.

KAMBAN SUVAI

Posted on May 14, 2020 by

Leave a Comment

Introduction

மகிழ்ச்சியான ஒரு அறிவிப்பு. கம்ப இராமாயணம் பற்றி நண்பர் ஸ்வாமிநாதன், ‘கம்பன் சுவை‘ (Kamban Suvai) என்ற தலைப்பினில் எழுதி வரும் ஒரு தொடரினை இங்கு வெளியிட அவரின் நல்லாசி கிடைத்து உள்ளது. வடுவூர் சக்ரவர்த்தி திருமகனின் துணையுடன் இதை இங்கு தொடங்குவோம்

We had a very good experience in knowing some Slokams from Valmiki Ramayanam about a year back. He gave us an excellent overview on the Dharmas that we all need to learn and follow from Valmiki Ramayana, by taking us one slogam per day for 365 days continuously. Personally I was amazed at the consistency and the quality of the contents. Hence adiyen requested his permission to publish what he is writing now on Kamba Ramayanam here so that it would be useful to our viewers and he has gracefully agreed for us to go ahead with the publication and our sincere thanks to him.

யான் பெற்ற இன்பம் இந்த வையகம் பெற விழைகிறேன். அதுவே இந்த முயற்சி. இதற்கு அனுமதி கொடுத்த ஸ்ரீ சுவாமிநாதனுக்கு எங்கள் மனமார்ந்த நன்றிகள். His introductory words “God willing, I wish to post poems from Kamba Ramayanam, selectively. I am a Novice in Kamba Ramayanam also, but somehow feel we can sail along smoothly albeit slowly”.

Born 1949, Tamil Brahmin Family, Tanjore District.
Education: BE Mechanical and PG Diploma from IiMA. Served Public and Private sectors, in India and abroad, for about 40+ years, called it a day to pursue personal interests. Interested in Travel, had Darshan at 106 Vaishnava Divya Desams and 274 Padal Petra Siva Sthalams in and around India.

The posting sequence in this group would be rather different from telling Ramayana story in a straight line. Deliberately so, since my intent is to bring out as much of Kamban as possible within a given period of time (Full KambaRamayanam has about 11,000 poems).

Please click here to go into the articles, Thanks

Narasimha incarnation

Posted on May 8, 2020 by

Leave a Comment

இந்த வலைப்பதிவினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும் நன்றி

We have seen in our earlier post , about dasaavathaaram in Vibhavam, one of the five states of Paramathma. In this weblog we will discuss about the glories of Narasimha Avatharam , the fourth incarnation in Dasaavatharam , and the perspectives of Azhwaars on this Narasimha Avathaaram .

Pradosham

Pradosham represents the dusk time when the day and night meets.    It happens, twice a month, generally three days before every Full moon day and before every  New moon day.  Pradosham falling  on a Monday, is considered  special for Lord Siva and  the pradosham falling on a Saturday,  is considered  special for Lord Vishnu.

Dasaavathaaram

All of us, the human beings are expected to lead our life as per what is told in The Vedas to get rid off all our karmas.     Brahmam, the Utimate God, who has been creating, protecting and finally granting us the Mukthi, has come down to the earth many times, to demonstrate how to follow the Vedas as the way of life, simply for the benefit of us.  These incarnations are called Avathars.  Ten of these prominent Avathars of Sri Vishnu or Sriman Narayanan or Paramathmaa or The Brahmam, is grouped and often referred as “Dasaavathaaram”.

Narasimha Incarnation

The fourth out of the ten incarnations (Dasaavathaaram) of Vishnu, the Universal preserver or protector, is Lord Narasimha, the Man-Lion Avathar. This incarnation took place on the Pradhosham day before the full moon in the Tamil month Vaikaasi, (generally between May 16 to June 15) in star Swathi. Why is this incarnation ? Is it to protect Prahlad or punish the demon Hiranyakashipu ? No. It is not for both. If the intention is to protect Prahlad, He had already done that, when Prahlad was

  • thrown from the top of the hill,
  • put on fire in a deep pit,
  • poisoned,
  • thrown into a deep sea with a rock that was tied to him
  • cheated by Thambaasuran through magic.

So this incarnation is only to make the words of Prahlad come true.

In Vishnu Sahasranamam, the holy names of Narasimha come at the beginning, middle and at the end. The 21st and 22nd holy names (Thirunaamams) are “Naarasimha vapu” and “Sreemaan” and from 200 (Amruthyu) to 210(Suraarihaa) the Narasimha avathaaram is reffered. The benefits of incarnations are mentioned from 946 to 970, “Aadhaara nilaya” is mentioned as the 950th holy name. The meaning associated with that is Vishnu is the base or support to those who support this world through their good deeds and who lead their lives as per Vedas, like Prahlad, who is the reason for Narasimha incarnation. Adhi Sankarar, who also wrote the explanation for Vishnu Sahasranaamam, took the last holy name, “sarva praharanaayuda” to refer to Narasimha. He explained that Vishnu as Narasimha capable of converting anything into a weapon used his nails as weapon to kill Hiranyakashipu

Hiranyakashipu, with a hidden and evil wish that he should never die, did penance to Brahma, son of Vishnu and who is mandated with the creation in the Universe. He requested a boon from Brahma that he shall not die or be killed by any of the following conditions

  • during day or in the night
  • By man or animal
  • With or without weapons
  • In the house or outside
  • By him, Brahma, or those who are created by him
  • In the sky or on the surface
  • By a living or dead thing
  • By a Wet or Dry thing

Once his boon was granted, Hiranyakashipu became a tyrant and forced the people to pray to him instead of God.   All followed, except his own son, Prahlad, who was a staunch devotee of Vishnu. In fact, Prahlad preached people that they should worship Vishnu or Sriman Narayanan.  

Hiranyakashipu tortured Prahlad and tried to even kill him in many ways and Vishnu protected him in every single incident.   When Hiranyakashipu asked Prahlad where his God Vishnu was, Prahlad replied that He is everywhere in the Universe. Prahlad said that Vishnu would be there in a pillar or in small dust. (In Tamil Thoonilum iruppar thurumbilum iruppaar) Hiranyakashipu asked whether Vishnu would be there in one of the pillars.  Prahlad asserted that he would be there in any of the pillars in the hall. In addition, Prahalad said that He is even present in the words that were put as a question to him, such as “where is He ?” Prahalad continued that there is no place where He is not present. He is inside Prahalad himself, as well as He is inside Hiranyakashipu. (Kamba Ramayanam 6.3.124). Thus Prahalad explained the all pervasive glory of Paramathma to Hiranyyakashipu. Hiranyakashipu hit one of the pillars angrily and Lord Narasimha appeared furiously from the same pillar, with a Lion Head and Human Body, at the Pradosham time, Narasimha sat at the entrance steps placed Hiranyakashipu on His lap , tore him with his finger nails.  By doing so, Narasimha made sure that the promises given by Brahma were kept and proved that He is everywhere as asserted by Prahlad.

Narasimha’s anger towards Hiranyakashipu even after killing him did not taper down.   Many Devas and other Gods came down to the earth to pacify Narasimha and could not pacify Him.  Only, when Mahalakshmi came down, and pacified Sri Narasimha and  He started giving His blessings to all of those who assembled there, including Prahlad. 

His Blessings

This Avathar represents The Speedy Action of the God and existed for a very short time in this world compared to the other Avathars, like Rama, which had accounted for more than ten thousand years or Krishna, which took place approximately for one hundred years. In Narasimha incarnation, Narasimha appeared as soon as Hiranyakashipu hit the pillar and the purpose of the incarnation fulfilled within a very short time (with the same evening), to demonstrate that this incarnation is a quick and speedy act of Mahavishnu.

This incarnation also portrayed that Vishnu would tolerate all the misdeeds towards Him, but He would not tolerate any such misdeeds towards His devotees. Chakravarthy Thirumagan Rama showed the same in Ramayana and He is called Raghava Simmam and Krishna demonstrated the same in Mahabharatha, He is called Yaadhava Simmam by our Achayaars.  Among the three Lions (Simmams), this Lion (Narasimmam) is the first.

One of the greatness of Narasimha incarnation is that He showed kindness in one eye to Prahalad and anger in the other eye towards Hiranyakashipu, at the same time. In fact, He is with three eyes, the right eye being the Sun, the left eye the Moon and in the middle of his forehead is Fire (Agni). Swami Desikan, one of the achaaryars, mentioned in Sanskrit “thapana indu agni nayana”, which means that the Sun, Moon and Fire being the eyes.

Narasimhar has been the daily worshipped God (Aaradhana Moorthy) for many of our Achaaryaars. Kamban, who wrote Ramayanam in Tamil, called Kamba Ramayanam, dedicated one chapter containing about 175 hymns exclusively for Narasimha, called “Narasimha vadhai padalam“meaning ‘the killing by Narasimha”.

Boon to Prahlad

Since Perumal/Vishnu/Narasimha killed Hiranyakashipu, father of Prahlad, He gave a boon to Prahlad that He would never kill any of Prahlad’s future generation. As it happened, when Mahabali, Prahlad’s grandson, became arrogant, Perumal took the Vamana incarnation and did not kill Mahabali, but He tamed Mahabali and completed the mission for Vamana Incarnation.

Azhwaars’ perspectives

Many Azhwaars have written hymns on Narasimha and some of them refer to Perumal in Archai state and some refer to the Vibhavam state. Let us look at some of these in the following sections.

Poigai Azhwaar

In the fifth hymn of Muthal Thiruvandhaadhi, Poigai Azhwaar mentioned that Lord Narasimha would come and help us like how He gave Himself to Prahlad by killing his enemy Hiranyakashipu, as Prahlad had been constantly thinking about the holy names of Narasimha. (“kaliyil porunthaathavanai poraal utru irunthaan thirunaamam, enn”.)

Next let us consider the hymn 90 in Muthal Thiruvandhadhi, where Poigai Azhwaar explained the fact that Perumal would tolerate all the misdeeds (apachaarangal) to Him, but would never tolerate even a single misdeed to His devotees. “urathinaal, eer ariyaai nervaliyonaaya iraniyanai, orr ariyaai nee idantha oon” are the words of the azhwaar, which form part of the question in the hymn Later it is answered in Sreevachanabhooshanam, as  “Eswaran avatharithu paniya aanai thozhilgal ellaam baagavathapachaaram poraamai endru jeeyyar aruli seivar“, meaning all the actions carried out by Vishnu in all his incarnations are due to the fact that He could not tolerate the misdeeds to His devotees, as explained by Jeeyar.

Similar point to express that He would not tolerate the misdeeds to His devotees is taken up in the hymn 93 of Muthal Thiruvandhadhi, where Azhwaar stated “aeiru elaga vaai maduthathtu ean”.

Boothathazhwaar

Booththazhwaar praised that only the holy lotus feet of Narasimha, who tore / killed Hiranyakashipu  in his “irandaam Thiruvandhaadhi”, is as sweet as holy nectar the whole earth in the hymn 84. “naram kalantha singamaai keenda thiruvan adiyinaiye amkann maa gnalathu amuthu”.

Peyaazhwaar

Peiazhwaar highlighted some of the places as the favourites for Perumal in his Moondraam Thiruvanthaadhi, hymn 31, and he referred Narasimha incarnation for that purpose. In the previous hymn (30), Azhwaar mentioned Thiruparkadal, Kumbakonam, Thiruvenkadam, Azhwaar’s heart (antharyaami) and Thiruvaikuntham or Paramapatham, Vedham , Thirupaadagam,  a divyadesam in Kancheepuram, and the nithyasoori Aadhiseshan, the multi headed serpant, which is the bed for Perumal as the favourite places for Perumal. “kadal, Kundanthai, Venkadam, nerntha en sinthai, nirai visumbu, vaaintha marai, Paadagam ananthan” (30).

Peiazhwaar in the 42 hymn of Moondraam Thiruvanthaadhi, reminds us about the anger of Narasimha. “mevi ari uruvamagi Iraniyanathu aagam, theri ugiraal keendaan sinam” Periyavaachanpillai, explains the above as “our aim is not about His Grace, but His anger towards the enemies of His devotees; we should offer our prayers to Him after understanding such of His fury moments“. We can also take this opportunity to refresh ourselves with what Thirumangai Azhwaar told in the Srirangam pathigam “konda seetram onru undu uladharindhu, un adiyanenum vanthu adiyinai adainthen ani pozhil thiruvarangathammaane “, meaning that Azhwaar understood  the anger that He had, and Azhwaar keeping that in mind, reached the holy feet of Thiruvarangan.

Peiazhwaar takes Narasimha incarnation as an example to state that Perumal takes all the efforts without any limits, to fulfill the wishes of His devotees and to get rid of the pains of His devotees, purely out of His affection  towards His devotees. “setrathum sera Iraniyanai” (Moondram Thiruvanthaathi, 49)

In the hymn 65, Moondram Thiruvandhaadhi, Peiazhwaar states that both Narasimha and Kannan incarnations are one and the same as they are taken by Vishnu or Narayanan or Paramathma. “angarku idar indri anthi pozhuthathu, manga Iraniyanathu aagathai, pongi ari urvamaai pilantha amman avane”. The message in this hymn is that Perumal would not tolerate the hardships to His devotees.

Thirumazhisai Azhwaar

Every Azhwaar has their own specialty and Thirumazhisai Azhwaar is special in his hymns about Antharyaami state, one of the five states of Paramathma. In his Nanmugan Thiruvandhaadhi (4), he explains Paramaathma or Narayana, as one who does not have any equivalents or superior (“veru oruvar illaamai ninraanai“) and who is inside every single thing in this universe (“epporutkum sollaanai“, meaning that the sound of the words that denote every single thing to represent Him). In the next hymn (Naanmugan Thiruvandhaadhi, 5), Thirumazhisai azhwaar, mentions ” thoguthaa varathaanaai, tholaathaan maarvam, vagirtha valai ugir thol maale” meaning that Hiranaykasipu who got many boons and who had unconquered wide chest, was torn by Thirumaal using His long, sharp nails. Azhwaar continued to state that Thirumaal or Narasimha is the one who protects jeevaaathmaas, both at the time of Pralayam or when they were reborn by being their inner soul (antharyaami). Azhwaar further stated that being their antharyami, He helps them to achieve their objectives of their lives. Azhwaar also made sure that we understand that the jeevathmaas included all the devas,(those in celestial world), human beings, all  of animals and plants.

In Nanmugan Thiruvanthathi, 18th hymn, Thirumazhisai Azhwaar highlights the glories of Narasimha incarnation, “maaru aaya thaanavanai valugiraal maar irandu kooraaga keeriya kolari”, meaning, Narasimha tore the chest of Hiranyakashipu, who was undefeated in the past, into two parts using His long and sharp nails. The hymn also talked about what Narasimha can provide to His devotees. He can either grace us  abode (Moksham, devoid of rebirth) or He can make us take rebirth. The hymn also states that those who serve the devotees of Perumal would get only abode or Moksham, a state of non-rebirth.Thus the hymn concludes by stating that it is better to be a servant to the devotees of Perumal, rather than a devotee to Perumal.

Azhwaars and our poorvacharyaars have a general opinion that the most beautiful incarnation is Narasimha compared to all other incarnations. He is also called as Azhagiyasingar. Thirumazhisaiazhwaar explains the beauty of Narasimha incarnation in the 21st and 22nd hymns of Naanmugan Thiruvanthaathi. Even though Narasimha incarnation took place long before Azhwaar’s time period , Azhwaar explained this as though it was happening in front of azhwaar. Azhwaar appreciated the rage shown by Narasimha to those who carried out misdeeds against His devotees. The major point in the hymn 21 is that the perumal’s rage is much better to His devotees than His usual clam posture. According to this hymn, the beauty of this incarnation is about the fire that is coming out of His large mouth, His big, glittering reddish eyes and His bright and flashy body looking like fire. Azhwaar continued the beauty into the next hymn, Naanmugan Thiruvanthaathi, 22, where he stated “azhagiyaan thaane, ari urvam thaane‘, where Azhwaar advised us to reach out to His holy feet, which are protecting us for very many years.

In the 57th hymn of Thiruchandhaviruthaam, the other Prabhandham by Thirumazhisai azhwaar, Azhwaar is astonished that how could He be called as a rough lion, while He is actually very gentle. “thiranda thol iraniyan sinam kol aagam ondraiyum, irandu kooru seithu ugantha singam enba” meaning that Hiranyakashipu, who had big shoulders, was torn into two parts by Narasimha and He was happy doing that.

Nammazhwaar

In the forty sixth hymn of Thiruvirutham, Swami Namazhwaar sent his  heart to Perumal as a messenger. referred to Narasimha, as “pon peyaron thada nenjam keenda piraanaar“, meaning “the Perumal who tore the big chest of Hiranyakashipu”. In this hymn, Azhwaar mentioned that Perumal being the great supporter to His devotees, would easily eliminate all the challenges  thrown at His devotees, however big they were. Azhwaar chose his heart as his messenger because only everyone’s heart would know everything about a person’s line of thinking. So Azhwaar decided that his heart would communicate his feelings, exactly to Perumal. Azhwaar concluded the hymn by stating that to his surprise, he found that his heart had not only forgotten about Azhwaar, but also went behind Narasimha being captivated by that  incarnation. Such is the charm of Narasimha.

In the thirty fifth hymn of Periya Thiruvandhaadhi, Swami Namazhwaar praised the  affection shown by Narasimha to His devotees, as “andru am kai, van pudaiyaal pon peyaron vaai thagarthu maarvidanthaan anbu udaiyan” meaning that in the past, with His beautiful hands, slapped fiercly on the mouth of Hiranyakashipu, which  had threatened Prahlad . He tore the chest out of sheer love towards His devotee, Prahlad. Azhwaar continued stating that Perumal was sitting, standing, lying down and wandering, in Azhwaar’s heart without leaving Azhwaar. Perumal kept thinking that He had not done anything to Azhwaar, such was His love towards His devotees.

 In the 57th hymn of Periya Thiruvandhaadhi, Azhwaar talked about the currents and extensive flow of blood, which ran into the nearby valleys, from the chest of Hiranyan, when He tore the same. “thazhi ee kondu por avunan thannai, suzhithengum thaazhvidangal patri pulaal vellam” are the words of azhwaar and he concluded the hymn by assuing us that such Perumal would protect us from all the sins.

Thiruvaaimozhi

“Adi Adi agam karainthu isai paadi paadi kanneer malgi, engum naadi naadi narasingaa endru vaadi vaadum is a hymn by Swami Namazhwaar in his Thiruvaaimozhi (2.4.1), where he had assumed himself to be a woman and sung this hymn.  Namazhwaar alone had written hymns, where he had assumed himself as three different types of women when he wrote his hymns.  One as the sweetheart or partner of Perumal, called Parangusanayaki,  the second as the mother of the sweetheart and the third as the friend of the sweetheart.  The above hymn is written as  Namazhwaar was the mother of Parangusanayaki.   In this hymn, the mother said that her daughter was sad after expecting Perumal to appear from somewhere and help her like how He helped Prahlad by appearing out of the pillar, as soon as he called for Narayan.

Namazhwaar explained the reasons for Perumal to punish us, in the hymn “unnai sindhaiyinaal igazhntha Iraniyan agal maarvam keenda, en munnai kolariye” (Thiruvaaimozhi, 2.6.6).   “sindhaiyinaal igazhntha” means that ‘wholeheartedly condemned’.  Here Azhwaar stated that Perumal initially touched the heart to see whether Hiranyan did all the misdeeds to Prahlad accidentally and not wholeheartedly. Then Perumal opened Hiranyan’s heart and then found that the hatred was existing in the inner heart of Hiranyan that deserved the punishment according to Azhwaar.   The meaning of the hymn is that Perumal would never give punishment, without examining completely, even if they show hatred.  But when it comes to praising Him, He would never examine whether it is done wholeheartedly or not, as He always wishes to shower His blessings on jeevathmaas like us. 

In Thiruvaaimozhi (2.8.9), Namazhwaar, “engum ulan Kannan endra maganai kaainthu, ingu illaiyaal, endru thoon pudaippa, angu appozhuthey avan veeya thondriya, en Singa piraan perumai”, meaning that Prahlad, the son of Hiranyan, said that Kannan was everywhere, and Hiranyan got furious and  banged at a particular pillar, and shouted that had He not been there.  Before He could complete the sentence, Narasimha incarnation appeared, from the same pillar to prove the words of Prahlad, such was the kindness of Perumal.

In Thiruvaaimozhi  (4.8.7), Azhwaar again referred to Narasimha incarnation, as “kilaroliyaal kuraivilla ari uruvaai kilarnthu ezhunthu kilaroliya iraniyanathu agal maarbam kizhinthu ugantha“, meaning Narasimha,bright, without any shortcomings, came out of the pillar thundered and killed Hiranayakashipu by splitting his wide chest and being happy  about His act.  This hymn was written by Azhwaar, as sung by Parangusanayaki. In the final part of the hymn, Azhwaar beautifully highlighted that Perumal’s holy weapons, like Conch and Discus felt sad that they  could not take part in this holy  act, as Perumal used His finger nails as the weapon, in this Narasimha Incarnation. 

The hymn in Thiruvaaimozhi (7.2.5), “Anthipothu avunan udal idanthaane “, meaning that He killed Hiranyakashipu in the evening,   is part of the hymns which were sung in praise of Srirangam Perumal, and these hymns are sung by the mother of Parangusanayaki.   These words appreciated Narasimha incarnation of Perumal.   

When Parangusanayaki was down with  very  low motivation, as she could not get what she wanted from Perumal, He elaborated His success stories to motivate Parangusanayaki (and all of us) in a subsection (pathigam consisting of 10 hymns) called Aazhi yezha and the following hymn is the one which highlights the success of Narasimha.   “pozhthu melintha pun chekkaril, vaan thisai soozhum ezhunthu uthirap punalaa, malai keezhnthu  pilantha singam oththadhaal, appan aazh thuyar seithu asurarai kollumaare” (Thiruvaaimozhi 7.4.6).  Azhwaar stated in this hymn that the killing of Hiranyakashipu by Narasimha was like a mountain from the top, crushing another mountain on the bottom.  Azhwaar completed the hymn by  stating that blood flew all over the places, in all directions including the sky, and such was the pain afflicted by Narasimha to Hiranyan    

Perumal’s extraordinary kindness towards His devotees  was explained by Azhwaar in Thiruvaaimozhi, where Azhwaar took Narasimha Incarnation to show as a representation.  Hiranyan after conducting many yagnas (Yagams) got many boons from those in the celestial world, and thereafter he became powerful and started giving them difficulties.   But Narasimha by splitting him into two pieces killed him.  Azhwaar wondered whether anyone would choose to read any other thing after hearing about such a glorious history of Perumal.   “sella unarnthavar selvan than seer andri karparo, ellai illaatha perum thavathaal, pala sei mirai, allal amarai seiyum Iraniyan aagathai, mallal ari uruvaai seitha maayam arinthume? (Thiruvaaimozhi 7.5.8). Here Azhwaar refered to ‘sella unarnthavar‘, as those who were able to get towards the spiritual experience which was way beyond the normal worldly experience. 

In another hymn of Thiruvaaimozhi (7.6.10), Azhwaar highlighted that those jeevathmas who had happily sung and praised Narasimha incarnation,  would receive best reception in abode (Srivaikuntham or moksham), as “Pukka ari uruvai avunan udal keendu ugantha, Chakkara selvan thannai” (Thiruvaaimozhi, 7.6.10).  Here azhwaar called Him as Chakkara selvan mainly because, our Acharyaars say  that the power of Sudharsan Discus was there in the nails of Narasimha.  In fact, in every incarnation, the presence and the power of Sudharsana Discuss was seen by our Acharyaars, like the bows of  Rama, the canine teeth (of the pig), in Varaha  and the axe in Parasurama  and the nails in Narasimha. 

Azhwaar narrated in one of the hymns of Thiruvaaimozhi, that having shown him that Perumal was simple to approach, He did not come to help azhwaar. “kadutha avunan udal iru pilavaaga kai ugir aanda ven kadale”  (Thiruvaaimozhi, 8.1.3) meaning that Hiranyakashipu was very strong and was capable of fighting big wars, and Perumal had torn his body  into two pieces using His finger nails and that Perumal is a like a big ocean to us”.  Azhwaar continued to state that when Perumal could take such an unforeseen form to fulfill the wishes of a child (Prahlad), why can’t He take any form to bless Azhwaar. 

In the hymn 9.4.7 of Thiruvaaimozhi, Azhwaar requested Narasimha that He should fulfill his desire too, like how He fulfilled the wishes of Prahlad.  Infact Azhwaar highlighted the urgency with which Perumal appeared in the case of Prahlad, like He appeared as soon as Hiranyan touched the pillar and Azhwaar yearned a similar urgency in his case also.     “mirum thaanavan maarbu agalam iru kooraa, nangathaai Narasingam athu aaya urve” (Thiruvaaimozhi 9.4.7).

Periyazhwaar

In Thirupallandu (6), Periyazhwaar glorified  Narasimha’s  gallantary, by “anthiyam pothil ari uruvaagi ariyai azhithavanai” meaning, that He killed Hiranyakashipu in the evening time, by forming  the incarnation. 

In his Periyazhwaar Thirumozhi, Azwaar was enjoying the playful acts of Sri Krishna. When he saw His beautiful thighs,  Azhwaar invited all others to come and have a dharsan of His holy thighs, in the hymn “marankol iraniyan maarbai mun keendaan, kurangugalai vanthu kaaneere” (Periyazhwaar Thirumozhi, 1.3.5), where Azhwaar referred to Narasimha Incarnation to sing about the beauty  of His thighs.

Krishna is the God who protects all of us.  Azhwaar found that in the early days of Krishna, and he sang, Kon ariyin urvam kondu avunan udalam kuruthi kuzhambi ezha koor ukiraal kudai vaai” , (Perumal Thirumozhi, 1.6.2) meaning that the body of Hiranyakashipu was torn by the sharp nails of Narasimha, who took a very strong figure and the blood was flowing fiercely.    Here azhwaar highlighted the rage of Narasimha.  

Babies play by clapping both their hands when they are in cradle and enjoy the sound out of this act and this is called “sappani kottuthal” in Tamil.   Azhwaar requested Krishna when he was a baby to do this, by “alanthitta thoonai avan thata aange, valarnthittu vaan ukir singa uruvaai, ulam thottu Hiraniyan onn maarbu akalam, pilanthitta kaikalaal” (Periyazhwaar Thirumozhi 1.7.9) by referring  to Narasimha’s hands. The meaning of the above is that Hiranyan pointed a specific pillar and hit that pillar, from where Narasimha grew to a big lion, to reach out towards the sky, and torn the strong and wide chest of Hiranyakashipu with  His holy hands.   

Periyazhwaar called out to  Krishna with  many different flowers and he sang a pathigam (subsection) called Poochootal. In (2.7.7), Azhwaar invited Narasimha to have a flower called “kurukathi”, by “idanthittu Iraniyan nenjai iru  pilavaaga mun keendaai’ (Periyazhwaar Thirumozhi 2.7.7). 

In the fourth ten (Naangaam pathu), when Azhwaar was  asked where to search Rama, Azhwaar responded  “athirum kazhar poru thol Hiraniyan aagam pilanthu ariyaai, uthiram alaintha kaiyodu irunthavanai kandaar ular” (Periyazhwaar Thirumozhi 4.1.1) meaning that there were people who saw Narasimha, who had blood all over His hands because of splitting the huge body of Hiranyan.  The purpose of this response is to bring in the unity of the incarnations.   

Periyazhwaar when he sang about Srirangam temple, he explained in detail on how Narasimha killed Hiranyakashipu and how happily He is in Srirangam temple, as He had killed the enemy of  Prahlad. “uram patri, Iraniyanai, ugir nuthiyaal olliya marbu uraikka oondri, siram patri, mudi idiya kann pithunga vaai alara thezhithaan koil’.  (Periyazhwaar Thirumozhi, 4.9.8).     Each and every word speaks a lot about this grand act of Narasimha.   

  • uram patri Iraniyanai – Hiranyan was very  proud about his powers and strengths and Narasimha got hold of him
  • Ugir nuthiyaal –  using His sharp nails
  • olliya maarbu uraikka – Hiranyan was wearing so many jewelry on his chest and those were broken through by Narasimha and His nails went through those and inside the heart of Hiranyan
  • oondri – Narasimha was holding  Hiranyan in such a way that he could not move 
  • siram patri – Narasimha held Hiranyan’s head 
  • mudi idiya – the crown, that was worn by Hiranyan was crushed into pieces
  • kann pithunga – Hiranyan’s eyes came out
  • vaai alara – Hiranyan could not tolerate the pain and hence he cried loudly
  • thezhithaan koil – Narasimha was happy that He killed Hiranyan and thus eliminated the enemy for His devotee, Prahalad and such Narasimha is in the temple

Periazhwaar said that his body was the temple where Narasimha was residing and hence threatened all the diseases to go away  from him.  In Periyazhwaar Thirumozhi 5.2.5, he sang “Singa Piran avan emman serum thiru koil kandeer” is the way Periyazhwaar highlighted the Antharyaami, one of the five states of Paramathma in himself. 

Aandaal 

Aandaal mentioned about Narasimha Incarnation indirectly  in Thirupaavai, hymn 23 (Mari malai muzhanichil). 

In Naachiyaar Thirumozhi (8.5), Aandal mentioned that Narasimha, “oon konda valugiraal IranIyanai udal idanthaan” , meaning that Narasimha who had torn the body of Hiranyakashipu with His sharp and strong nails, is the deity in Thiruvenkadam.   If He had plans to return the bangles that He took from Aandal, she was requesting the clouds to inform the deity in Thiruvenkadam that she was suffering mentally due to their separation. 

Thirupaanazhwaar

Thirupaanazhwaar, in his  prabantham, Amalanaathipiraan, mentioned “Pariyanaagi vandha avunan udal keenda amararku ariya aadhi piraan” (8) meaning that

  • Narasimha who came to this world, took a huge form to kill Hiranyakashipu
  • He is generally unapproachable even to those from celestial world, 
  • He is responsible for the creation of the whole universe  and
  • He is extremely helpful

Azhwaar tells us that the eyes of Narasimha were seen by him in Srirangam and they made Azhwaar crazy. 

Thirumangai Azhwaar

Ahobilam 

“Am kan Gnalam anja, angu or aal ariyaai avunan, ponga aagam val ugiraal pozhndha punidhanidam, painganaanai kombu kondu pathimaaiyaal, adikeezh, sem kann aali ittu iranichum singa vel kundrame “  (Periya Thirumozhi 1.7.1) 

The meaning of the above hymn is that Narasimha appeared suddenly to this beautiful large world which was terrified to witness the tearing the body of Hiranyakashipu with His sharp nails. He is pure and He is in Singavelkundram, which is called  Ahobilam today, where the lions with reddish eyes, submitted the tusks of elephants, when they worshiped Narasimha. 

In this subsection (pathigam) containing ten hymns, in Periya Thirumozhi, Thirumangai Azhwaar, explains beautifully and elaborately about Singavelkundram, (Ahobilam), and the nine Narasimhas, called Nava Narasimhas, therein.  He explains both the difficulties for the devotees to reach Ahobilam and the glories of Narasimha simultaneously.   But today, with the help of Jeeyars of Ahobila Mutt and the administrators of the mutt, it has become much easier to visit and have dharsan at Ahobilam.  Following are some of the examples of the words by  Thirumangai Azhwaar in this pathigam. 

  • deivam allaal sella vonna Singavel kundrame, meaning except gods no one else could go to Singavelundram
  • sendru kaandarku ariya koil Singavelkundrame, meaning it is extremely difficult to go and visit Singavelkundram
  • thirintha aanai suvadu paarkum singavelkundrame, meaning that we can see the steps of the wild elephants in Singavelkundram. 
  • theitha theeyaal vinn sivakkum Singavelkundrame, meaning the wildfire from the nearby woods would turn the sky into red. 

Sholingar

“Mikkaanai maraiaai virindha vilakkai ennul, Pukkaanai puhazh ser poliginra ponmalaiyai, Thakkanai Kadigai thadam Kunrin misai irundha, Akkara kaniyai adaindhuindhu  ponene “, Peryia Thirumozhi (8.9.4) 

Narasimha is the transcendent one, the body of light Who manifested as the Vedas.  He is the Lord in my heart. He is the celebrated resplendent golden mountain.  He is benevolent.  He is the sweet fruit who resides on the hill of kadigai, which is called Sholingar, the divyadesam about 100 KM from Chennai. I have attained Him and found my elevation.

Thiruvallikeni

Palliyil othi vandha siruvan vaayil orr ayira naamam, olliya aagi potha aangu adhanuku ondrum orr poruppilan aagi, pillaiyai seeri vegundu thoon pudaippa pirai yeyiru anal vizhi pezh vaai, thelliya singamaagiya devai thiruvallikeni kandane (Periya Thirumozhi 2.3.8)

Prahladan came from school and offered his prayers to Vishnu by reciting thousands of His names (thirunamams).  This irritated his father, Hiraynan, and he could not tolerate the same.  He got angry with Prahladan and banged the pillar. From there came out Narasimha, with crescent like teeth, eyes glowing as fireballs and with huge cavelike mouth. Thirumangai Azhwaar,  saw this form  as Thelliya Singa Perumal,  in Thiruvallikeni.   

Since Azhwaar called Him as ‘Thelliya Singamaga avatharitha devan’,  the Narasimha deity in Thiruvallikeni should be with a Thirunamam, Thelliya Singam. It is incorrect to call Him ‘Thulasingaperumal’.    

Thiruvarangam 

engane uyvar thaanavar ninainthaal, Iraniyan ilangu poon agalam, pongu venkurudhi ponmalai pilanthu pozhi tharum aruvi othu izhiya, venkan vaal yeyitror  velli maa vilangal vinnura kanal vizhithu ezhundhadhu, angane okka ari urvaanaan, arangamaa nagar amarnthaane (Periya Thirumozhi 5.7.5) 

Thirumangai Azhwaar sings the above hymn in one of the Thiruvaranga pathigams (subsection). Azhwaar talked about Narasimha incarnation and said He is in Srirangam. 

Here Thirumangai Azhwaar describes Narasimha’s posture first, then he describes the intensity of His anger in the whole killing of Hiranyakashipu and then finally he wonders how could the asuras, even if they are from celestial world, could live after seeing such a cruel or horrible punishment of Hiranyan.  Narasimha was seen with large, wide eyes like  fire balls, with long  sharp teeth like a swords, the whole body a very huge silver mountain, touching the sky.   Now Azhwaar describes  the killing.   Hiranyan’s chest with  ornaments and jewels was broken and  split into two parts.  The blood  flowing out of his body was hot and  flooding like a large waterfall from the Meru  mountain. His body was looking like a golden mountain, as he was called as Hiranyan, so Azhwaar called the mountain as golden. Narasimha is white in colour, hence Azhwaar called Him as silver mountain.  Thirumangai Azhwaar had mentioned this in his Thirunedunthandagam, “threthai kann valai uruvaai thigazhthaan endrum” (3), meaning that in Krutha Yugam, the incarnations of Paramathma were white in colour like conch. 

The above paasuram of Thirumangai Azhwaar on Narasimha as the deity of Srirangam, refreshes our mind on the Jwala Narasimha, one of the nine Narasimhas in Ahobilam and it is a wonderful opportunity for us to melt with the thoughts on Narasimha.  We also use this opportunity to recall the basic mantra (moola manthiram) of Narasimha, ‘ukram, veeram, mahavishnum, jwalantham, sarvathomukam, nrusimham, beeshanam, badhram, mruthyum mruthyum namaamyaham”.  The meaning of this sloka is “Mahavishnu has Anger, Prowess, Brightness and capable of having His vision around all the directions.  He gives a deadly scare to His enemies and   is  capable of afflicting death to the death itself. I offer my prayers to Him”. 

Periya Thirymozhi

Thirumangai Azhwaar had visited many divya desams and worshipped these Divyadesa Perumals as Narasimha. Those deities have given Azhwaar the dharsan as Narasimhas. He  sang many hymns on these divyadesa perumals as Narasimha. Some of these are mentioned below :

  • “Ponn Nirathu uravon, oon munintha avanathu udal iru pilava ugir nuthi maduthu” (Periya Thirumozhi 1.4.8) to highlight that Narasimha is in Badri. The meaning of the above is that Hiranyan’s body was gold in colour and Narasimha decided to kill him and He pushed His sharp nails into his body” 
  • “enor anja vem samathul ariyyaai, pariya Iraniyanai, oon aar agalam pilavu edutha oruvan” (Periya Thirumozhi 1.5.7) to state Narasimha is in the divyadesam Salagramam or in Mukthinath, as it is called today.  The meaning of the above is “All the enemies, including the bad from all over the places got scared, when Narasimha tore the big bodied Hiranyan, who had a large and wide chest”.  
  • “onn thiral avunan urathu ugir vaithavan, ool yeyitrodu thinn thiral ari aayavan” (Periya Thirumozhi, 1.8.6) to state that He had the dharsan of Narasimha in Thiruvenkadam.  The meaning of the above is “Narasimha’s teeth were scary and shining and He looked very strong and pushed His sharp nails into the chest of Hiranyan, who was also strong”. 
  • “Maaru kondu avan ethirntha vaal avunan than maarbagam iru pilavaa, kooru kondu avan kula magarku innarul koduthavan idam” (Periya Thirumozhi, 3.1.4) to state that Narasima is in Thiruvayindapuram Divyadesam.  The meaning of the above is “Narasimha, tore the chest of the strong Hiranyan into two pieces, who had shown enmity to Prahlad . Narasimha graced his son, Prahlad, in this place”. 
  • “salam konda Iraniyanathu agal maarvam keendu” (Periya Thirumozhi, 3.9.1) and “thinniyathor ari uruvaai thisai anaithum nadunga devarodu thaanavargal thisaippa, Iraniyanai nanniyavan marbu agalath thugir madutha naathan” (Periya Thirumozhi 3.9.2) are two consecutive hymns in which Thirumangai Azhwaar mentioned that Narsimha is in Vaikuntha Vinnagaram, one of the divyadesams of Thirunangur.  The meaning for the first hymn is that Hiranyan had evil thoughts. Narasimha tore his wide chest and Narasimha is happily in this divyadesam.  In the second hymn, Thirumangai Azhwaar states that  when Narasimha incarnation happened, all the people in all the directions were shivering and those in the celestial world got scared, as the strength of Narasimha was evident when He pushed His nails inside the chest of Hiranyakashipu.
  • “Odaadha aal ariyin uruvamadhu kondu anru ulappil migu peru varatha Iraniyanaip patri vaadaadha val ugiraal pilanthavan than maganuku arul seithaan vaazhumidam” (Periya Thirumozhi, 3.10.4), In this hymn, Thirumangai Azhwaar states that Narasimha is in Arimeya Vinnagaram, a divyadesams within Thirunangur.  The meaning of this hymn is “once upon a time, the undefeated Narasimha, caught Hiranyan, who got many big boons, and with His unwithering strong nails, tore him. He bestowed His blessings to Prahlad, son of Hiranyan and He is in Arimeya vinnagaram”.
  • “Odaadha aal ariyin uruvaagi Iraniyanai, vaadaatha valugiraal pilanthu alaindha maaladhu idam” (Periya Thirumozhi, 4.1.7).  Here Azhwaar mentioned that Narasimha is in Thiruthevanaarthogai, one of the divyadesams within Thirunaangur. Azhwaar says that the rare Narasimha swami was not wandering in the country, but He tore Hiranyan using His rigid everfresh, strong nails. He was moving His hands vigorously in the pool of blood and He is in Thiruthevanarthogai. 
  • “ulaiya onn thiral pon peyaron thanadhu uram pilanthu uthirathai alaiyum ven sinathu ari” (Periya Thirumozhi, 4.2.7) Here Azhwaar mentions that Narasimha is in Vannpurshothamam, a divyadesam within Thirunangur. The meaning of this is that the notorious and strong Hiranyakashipu was hurt and his chest was torn by Narasimha, who was moving His hands vigorously within the pool of blood and that  Narasimha possessed with rage is in Vannpurushothamam. 
  • “Mudi udai amararku idar seyyum asurar tham perumaanai, andru ariyaai madiyidai vaithu maarvai mun keenda maayanaar manniya koyil” (Periya Thirumozhi 4.10.3).  Here Azwaar states that Narasimha is in Velliyangudi, one of the Chola Desa Divya desams.   The meaning for the above is that Hiranyan gave trouble to those with precious crowns from celestial world and one day, Narasimha took that Hiranyan on to His lap, tore his chest and He is in Thiruvelliankudi. 
  • “veiyyan aai ulagu ezh udan nalindhavan, udalagam iru pilavu aaga, kaiyil neel ugir padai athu vaaithavane” (Periya Thirumozhi, 5.3.3). Here Azhwaar talked about the glories of Narasimha incarnation and especially His nails, keeping Thiruvellarai Divya desa Deity in this perspective.   The meaning is that Hiranyan was very cruel concurrently to all those in all the seven worlds (saptha loka),  and his chest was split into two parts by Narasimha’s strong and long nails, which acted as army of weapons. 
  •  “Thariyaathu andru Iraniyanai pilanthavanai” (Periya Thirumozhi, 5.6.4).  Here Azhwaar praises the deity in Srirangam as Narasimha.  The meaning for the above is that Narasimha could not tolerate the activities of Hiranyan. He tore Hiranyan and He is in Srirangam.
  • “Pon aagathaanai, nakku ari urvamaagi nagam kilarnthu idanthu ugantha” (Periya Thirumozhi, 5.9.5).  Here Azhwaar talks about the deity of Thenthirupernagar, called Him as He who tore Hiranyan with His nails and He who laughed loudly and was happy in doing so and that  deity is Narasimha.
  •  “munaiyaar seeyamaagi avunan muran maarvam, punai vaal ugiraal pozhpada, eerntha punidhanoor” (Periya Thirumozhi, 6.5.2).   Here Azhwaar mentions that Narasimha, who tore the strong and tough chest of Hiranyan with His blazing finger nails, is in Thirunaraiyur. 
  • ‘Painkann aal ari uruvaai varuva noki, paruvaraithol Iraniyanai  patri vaangi, angai vaal ugir nuthiyaal avanathu aagam angu kuruthi pongu vithaan adikeezh nirpeer” (Periya Thirumozhi, 6.6.4).  This hymn is also for Thirunaraiyur.   Here Azhwaar states that Narasimha gave a stern gaze, which made the enemies tremble with fear and He caught hold of Hiranyan, who had accumulated strength through various boons.  He tore Hiranyan with his blazing nails and the hot blood from his body flooded the place. Azhwaar asked all of us to surrender to His holy feet.
  • “ singamadhaai avunan thiral aagam mun keendu ugandha “  (Periya Thirumozhi 7.6.1) here Azhwaar stressed that in the Narasimha form the Holy  Face is to be considered significant by us  and heaps praises on  Therazhundhur Perumal  as Narasimha.
  • “sinam mevum adal ariyin uruvamaagi, thiral mevum Iraniyanathu aagam keendu“, (Periya Thirumozhi, 7.8.5).  Azhwaar was talking about Therazhundhur Perumal and mentioned that this deity took the Dasaavathaarams (Ten Incarnations).   He referred to Narasimha incarnation as a furious and very strong one, that tore the chest of strong Hiranyan. 
  • “Ulaintha ariyum maanidamum udanaai thondra, ondruvithu, vilaintha seetram vin vethumba vetron agalam vem samathu pilanthu valaintha ugiraanai” (Periya Thirumozhi, 8.8.4).  In this hymn Azhwaar praised Narasimha while he was singing about the deity of Thirukannapuram, who took Dasaavathaaram.   The meaning of the above is that, Narasimha, who made the impossible to be possible, by combining Lion and Man together and created an incarnation, that was scary  to look at; the outrage that was seen at that moment was intimidating to even to those from the celestial world; Narasimha tore the chest of Hiranyakashipu, the enemy of Prahlad, into two pieces using His strong curved nails and He was seen in Thirukannapuram. 
  • “Pariya Iraniyanadhu aagam ani ugiraal, ari uruvaai keendaan arul thanthavaa namakku, poru thiraigal ponthu ulavu Pullani kai thozhudhen, arimalar kanneer thadhumba am thugilum nillaave” (Periya Thirumozhi, 9.4.4). In this hymn, Thirumangai Azhwaar had recollected the kindness shown to him by Narasimha in Thirupullaani. In the first two lines of the hymn, Azhwaar explains the Narasimha Incarnation, by stating that the big body of Hiranyan was torn away by His beautiful nails and Azhwaar was wondering the kindness shown by Him to Azhwaar. Azhwaar was thinking about His kindness (krupai), tears started rolling out his eyes in Thirupullani, where the waves come one after the other in the sea.  Azhwaar concluded by stating, as he was longing to meet Narasimha, with his folded hands and tear welled eyes  his hip size started shrinking and his beautiful attires started to slip down.. Periyavaachaanpillai, described this hymn interestingly, that Perumal understood the desire of Azhwaar towards water and He made sure that he did not even  had to visit any seashore, but created  lots of tears through his eyes that fell all over the  body of Thirumangai Azhwaar.
  •  “singam adhaai, avunan thiral aagam mun keendu ugandha, pangaya maamalar kan paranai em param sudarai” (Periya Thirumozhi, 9.9.4) In this hymn, Thirumangai Azhwaar, described the beauty of Thirumaliruncholai, (today it is called Azhagar koil near Madurai),  a beautiful mountain reaching the moon and clouds.   The meaning of the hymn is that previously Narasimha easily tore the chest of the strong Hiranyan and was happy about the same.  The hymn goes on by stating that His eyes are like a big lotus and He is superior to all and He is in Thirumaaliruncholai.   As this hymn was written as though Azhwaar was Parakalanayaki’s mother (Whenever Azhwaar assumes Himself as the sweetheart of Perumal, he is called Parakala Nayaki)  he concluded the hymn, by wondering whether her daughter Parakala Nayaki, would be able to attain Perumal then. 
  • “valainthitta villali val vaal yeyitru malai pol avunan udal val ugiraal alainthittavan” (Periya Thirumozhi 10.6.3) and “thalarnthittu imaiyor charan thaa ena, thaan charnaai murnaayavanai ugiraal pilanthittu amararku arul seidhu ugantha perumaan ” (Periya Thirumozhi 10.6.4).  Thirumangai Azhwaar was narrating the simplicity of Krishna through His act of eating butter.   Azhwaar sang on many situations where Krishna had shown both utmost supremacy and simplicity. In the first hymn (10.6.3), Narasimha tore the mountainlike Hiranyan, into two pieces with His sharp nails and He was then taking butter from the womenfolks.  In the second hymn (10.6.4), Azhwaar described that the good ones from the celestial world were tortured by the bad and those good ones surrendered to Perumal and prayed for their protection.  Perumal in turn, came to their rescue, by taking Narasimha incarnation and tore a strong Hiranyan with His nails.  Narasimha who did such a valiant act, was then eating butter from the ladies. 
  • “vemmai mikka ariyaagi” (Periya Thirumozhi, 11.4.4) In this final section (Eleventh ten), Azhwaar finally recalled Narasimha and the glories of the incarnationin the fourth subsection.    This is an important hymn and here Azhwaar described the beauty  of the incarnation as the garlands on both sides of Narasimha’s shoulders were dangling,  His big red rounded bulging out eyes spitting fire,  His curved nails tore the strong Hiranyan who was evil, and the amount of blood that came out of his body was three times larger than the flood that was associated with Mahapralayam.   The key message is that He is the protector. 

Other Prabandhams

Thirumangai Azhwaar in his Prabandham, Siriya Thirumadal, described Narasimha Incarnation as “poraar neduvelon, pon peyaron aagathai, koor aarntha val ugiraal keendu, kudal malai seer aar thiru maarbin mel katti, sem kurudhi sora kidanthaanai kunguma thol kott,i aaraa ezhunthaan ari uru aai’.  Here Azhwaar added that Narasimha after killing Hiranyan, took out his intestines and wore as a garland on His chest and the remaining body was hit on His shoulders, which was dressed up with a large quantity of Kungkum paste. (vermilion). 

Thirumangai Azhwaar, in Periya Thirumadal, another Prabandham by him, had explained in more detail about Narasimha incarnation.   Since Hiranyan had done many atrocities towards His devotee, Prahlad and to those in celestial world, like Indran, who had one thousand eyes, He  decided to torture Hiranyan a lot, than to kill Hiranyan as soon as he came out of the pillar, which He could have done with His might and strength.   He looked at Hiranyan  with His fierce eyes,  pulled him by his hair where he had worn a pearl-studded crown, held him on his thighs, and killed him after piercing his chest with His sharp nails and by doing so, He made sure that all the promises / boons that were given to Hiranyan by other gods, were met.

“Aayiram kann mannavan vaanamum, vaanavar tham ponnulagum, thanudaiya thol valiyaal kaikonda thaanavanai, pinoor ari uruvamaagi eri vizhithu, kol navilum vem samathuk kolaadhey, vallaalan, mannum manikunji patri vara eerthu, thanudaiya thaal mel kidaathi, avanudaiya pon agalam valugiraal pozhnthu, pugazh padaitha min ilangum aazhi padai thada kai veeranai (Periya Thirumadal, 99-103).  

Periya Periya Perumal 

In our tradition when we say Perumal, it is generally referred to Chakravarthy Thirumagan, Rama.  Rama when he was in Ayodhya, He worshiped Ranganatha and therefore it is appropriate to call Ranaganatha Perumal as Periya Perumal (Big Perumal).   When Srinivasa Perumal’s wedding took place in Thiruvenkadam, Srinivasa asked the food prepared to be offered to Narasimha in Ahobilam for Nivedanam.  Rama when He was in forests looking for Seetha, He prayed to Narasimha with Nrusimha Panchaamrutha Stotram.   Since two Perumals, Rama and Srinivasa, worshiped Narasimha, He is called Periya Periya Perumal (Bigger Perumal).

Lord Siva had also done prayers for Narasimha in the slokam  called M.  It is believed that Narasimha provides blessings to His devotees immediately or very quickly as He had done for Prahlad.  

Manthra Raja Padha Sthothram Audio

Some of the famous Narasimha Kshetrams in Tamil Nadu are, Thiruvallikeni, Sholingar and the Narasimha sthalams near Villupuram, Parikkal, Poovarasankuppam and Singirikudi, Kaatazhagiya Singar at Srirangam and Yanaamalai near Madurai and Narasimha in Melkote, Karnataka. 

In Andhra Pradesh

We are happy to share a few words from Mukkur Swami with all our due prananams, respects, thanks and regards.

There are many Narasimha Kshethrams in Andhra. Sri Ahobilam, Mangalagiri, Vedhaadhri, Kethavaram, Mattapalli, Vaadapalli, Yadhagirigudda, Sobhanadhri, Simhachalam, Gorugonda, Buttagonda, Sthampathiripuram, Rebala, Pushpagiri, Singaraaya Gonda, Mala Gonda. Among these, the five, Mangalagiri, Vedhadhri, Kethavaram, Mattapalli, Vaadapalli, are on the banks of the holy river Krishna also called Krishnaveni, and known as Pancha Narasimha Kshethrams.

The Narasimhan in Vedhadhri, Yoganandha Narasimhan, has a sword under His belt. He cures all the diseases like a very capable doctor. The Narasimhan in Vaadapalli is called Deepalayan, meaning the one who manages the rhythm of the light. In the altar of this temple, there is absolutely no air and all will sweat for want of breeze. There are two lamps, one at the holy feet of Narasimha and one very close to His nose. The flame of the lamp near His holy feet will be steady and will not move, representing the state of the minds of those who surrendered to His feet, whereas the flame of the other lamp near His nose will be moving here and there representing the troubled minds of the people before entering this temple.

The Lord at Mattapalli, which is in between Vaadapalli and Vedhadhri, is a Swayambhu, meaning that He was there by Himself, who will cure all the troubles in our mind and body. He will cure everything that is bad within us and make us good.

There is a town called Kothaada, on the way from Vijayawaada to Hyderabad. The word Kothada can be spilt as Ko tha tha, meaning who can give everything. If we go for about 40 KM from Kothada, after crossing the Brammananda Vimaanam, where there are many monkeys, the Lord of Mattapalli will be happy to receive us as though “aiya meva tha tha”, meaning “I am the one who can give everything”.

He is residing in the highest of the knowledge (brahma vidhya) and hence He is sitting in this highly secluded and secretive cave. When we can get to Him easily, why should we take all the pains to learn the highest of the knowledge (brahma vidhya), which would teach us on how He will be. We are getting Him easily in this cave temple at Mattapalli, which otherwise would be a very challenging assignment. We get that only because of His blessings. Will that be ever possible, if He did not think about us. He is the only one who is showing Himself to us or who is helping us to have His dharsan.

It is to be noted that this temple is there for many yugams; This place was called as Madupuri in Krutha Yugam; Rathnapuri in Thretha yugam; Ananthapuri in Dwaparayugam; and now in Kaliyugam, it is called Maanruharipuram, which is called as Mattapalli in Telugu. In this holy place, we see the temple amidst the forest, river and mountain. The Kindness of the Lord of Mattapallli is flowing as the river Krishnaveni, which is also referred as river of nectar passionately many times. The glories of this river can never be measured. Even though the Lord is residing in the cave of Mattapalli, He enjoys His presence on the banks of this river. He likes to stroll along the banks of this river, holding the hands of Thayaar. Sometimes, the river Krishnaveni also enters into the cave and enjoys the feeling of His sweet touch. In Mattapalli the sound of Atharvana Vedham is heard. It is felt that the first syllable of A in the sound of Om is the Lakshmi Narasimhan of Mattapalli.

In Mattapalli, the Lord holds Sri Prahalad on his left side of His holy body and this is a living proof to the whole world that He has taken to vow of never letting down any of His true devotees.

His Holy form has to be enjoyed in every detail. His broad forehead, His sharp long eyebrows, the big eyes that could enslave any number of devotees, the sharp and long nose, the lips that are sweetened like honey, the thick moustache, His broad chest. His holy left upper hand is holding the holy Conch which is always making the sound of OM; His holy right upper hand is holding the shining discus; glowing Mahalakshmi’s presence on His holy broad chest; He has both of His holy feet folded in a beautiful sitting posture. All these make Him with a Sweet and Enjoyable Appearance, which called as Madhuraantharupi. This can be experienced and enjoyed during the early morning Thirumanjanam or holy bath. From behind His sitting posture, Aadhi Seshan, is holding his thousands of heads as a roof to this Lord. In this Mattapalli, the Lord is present as a total representation of vedhams and all yagnas (yagams).

We seek your forgiveness as this weblog has become too lengthy.  In spite of that, we could have missed many hymns (Paasurams), many divya desams, many more sthothrams .  We started this as a small topic, however we were overwhelmed with so much details available on this beautiful, gracious, kind Narasimha Incarnation.  We will try to see some other incarnations on a future day.  Till then, let us offer our prayers and get the blessings of Narasimha. 

நரசிம்ம அவதாரம்

Posted on April 26, 2020 by

Leave a Comment

To Read this article in English, kindly click here, thanks

விபவத்தில் முக்கியமான தசாவதாரத்தை பற்றி கேள்விப்பட்டிருப்போம். அதில் நரசிம்ம அவதாரம் பற்றியும், ஆழ்வார்கள் பார்வையில் நரசிம்மனையும் அந்த அவதார சிறப்புகளையும் சிறிது பார்ப்போம்.

பிரதோஷம்

பகல் பொழுதும் இரவுப்பொழுதும் சந்திக்கின்ற மாலை நேரமே பிரதோஷ காலம் ஆகும்.  ஒவ்வொரு மாதத்திலும் அமாவாசை தினத்திற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்னரும் பௌர்ணமி தினத்திற்கு முன்று நாட்களுக்கு முன்னரும் வரும் தினத்தில் மாலை நேரமான பிரதோஷம் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்தது.  திங்கட்கிழமை வருகின்ற பிரதோஷங்கள் சிவனுக்கு சிறப்பாகவும், சனிக்கிழமை வருகின்ற பிரதோஷங்கள் விஷ்ணுவிற்கு சிறப்பாகவும் சொல்லப்படுகின்றன.

தசாவதாரம்

நாம் எல்லோரும் வேதங்களிலும் இதிகாச புராணங்களிலும் சொல்லி இருக்கிறபடி வாழ்ந்து, நம்முடைய கர்மாக்களை களைந்து முக்தி அடைய வேண்டும்.    இவைகளை நமக்கு சொல்லிக் கொடுப்பதற்காகவே ஸ்ரீமந் நாராயணன் இந்த உலகினில் பல முறை தோன்றி உள்ளார்.  இவ்வாறு ஸ்ரீமந் நாராயணன் அவதரிப்பதை அவதாரங்கள் என்று சொல்கிறோம். ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் இப்படிப்பட்ட பல அவதாரங்களுள் பத்து முக்கிய அவதாரங்களையே நாம் தசாவதாரம் என்று கூறுகிறோம்.   பிரம்மம் தான் நம்மைப் படைத்து, காத்து இறுதியில் நமக்கு முக்தியாகிய மோக்ஷத்தை அளிக்க வல்லது.   அதுவே ஸ்ரீமந் நாராயணன், அதுவே ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணு.  அதுவே பரமாத்மா.      

நரசிம்ம அவதாரம்

ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்களுள் நான்காவது அவதாரம், நரசிம்ம அவதாரம்,.  நரசிம்ம அவதாரமானது மனித உடம்புடனும் சிங்கத் தலையுடனும் இவ்வுலகினில் தோன்றியது.  ஸ்ரீ விஷ்ணு, தமிழ் மாதமான வைகாசியில் வளர்பிறை (சுக்ல பக்ஷம்) பிரதோஷம் ஸ்வாதி நட்சத்திரத்தில் நரசிம்மராக அவதரித்தார். நரஸிம்ஹ அவதாரம் எதற்கு? ஹிரண்யகசிபுவை தண்டிக்கவோ, பிரகலாதனை ரட்சிக்கவோ அல்ல. பிரகலாதனை மலையில் இருந்து உருட்டியபோதே ரட்சிக்கவில்லையா? ஆழக்குழி வெட்டி ஆங்கே தீ மூட்டி, அந்தத் தீக்குழியில் தள்ளியபோது ரட்சிக்க வில்லையா? விஷத்தைக் கொடுத்தபோது ரட்சிக்க வில்லையா? பாறாங்கல்லைக் கட்டி நடு சமுத்திரத்தில் விட்டபோது ரட்சிக்க வில்லையா? தம்பராசுரன் மாயையால் அந்தக் குழந்தையை வஞ்சித்தபோது, ரட்சிக்கவில்லையா? பிறகு எதற்காக இந்த அவதாரம்? பிரகலாதனின் வாக்கை ரட்சிக்க!

Thanks to friends from whatsapp for all the images and videos
Thanks to friends from whatsapp for all the images and videos

விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தில், நரசிம்ம அவதாரத்தைப் பற்றிய திருநாமங்கள் முதலில், இடையில் மற்றும் முடிவிலும் வருகின்றன. 21 மற்றும் 22வது திருநாமங்களாக ‘நாரசிம்மவபு , ஸ்ரீமான்‘ என்று முதலிலும், பிறகு 200 முதல் 210 வரையிலான திருநாமங்களாக ‘அம்ருத்யு‘ என்று தொடங்கி, ‘ஸுராரிஹா‘ வரையில் இடையிலும், அவதாரங்களின் பயன்களாக வரும் திருநாமங்களுள் (946-970) ‘ஆதாரநிலைய’ என்று தர்மத்தால் உலகினை தாங்கும் பிரஹ்லாதன் போன்றவர்களுக்கு ஆதாரமானவன் என்றும் நரசிம்மரின் திருநாமங்கள் வருகின்றன. சங்கரர் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்திற்கு எழுதிய உரையில், கடைசி திருநாமமான “ஸர்வ ப்ரஹரணாயுத:” என்பதற்கு, எதையும் ஆயுதமாக்க வல்லவன் என்ற பொருளில் தன் நகங்களை ஆயுதமாக்கி கொண்ட ஸ்ரீ நரசிம்ம பெருமானை குறிக்கும் என்கிறார்.

ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணுவின் பிள்ளையான பிரம்மா, படைக்கும் தொழிலை நடத்தி வருபவர். ஹிரண்யகசிபு, தன்னை யாரும் அழித்து விடக்கூடாது என்பதற்காக, பிரம்மாவைக் குறித்து, கடுமையாக தவம் புரிந்தான்.  ஹிரண்யகசிபு பிரம்மாவிடம் இருந்து, தான், இரவிலோ அல்லது பகலிலோ, மனிதனாலோ அல்லது மிருகத்தாலோ, ஆயுதம் கொண்டோ அல்லது ஆயுதம் இல்லாமலோ, வீட்டின் உள்ளேயோ அல்லது வீட்டிற்கு வெளியிலேயோ, பிரம்மாவாலோ அல்லது அவரால் படைக்கப் பட்டவர்களாலேயோ, ஆகாயத்திலேயோ அல்லது பூமியிலேயோ, உயிர் உள்ளதாலேயோ அல்லது உயிர் அற்றதாலேயோ, ஈரமுள்ளதனாலும் ஈரமில்லாததினாலும் இறக்கக்கூடாது என்று வரம் வேண்டி பெற்றுக் கொண்டான்.

Thanks to friends from whatsapp for all the images and videos

ஹிரண்யகசிபு  இப்படி வரங்களைப் பெற்ற பின் அவன் மக்களையும் தேவர்களையும் மிகவும் கொடுமைப் படுத்தினான்.  கடவுளை வணங்குவதற்கு பதில் தன்னையே வணங்கவேண்டும் என்றும் பிரகடனம் செய்தான்.   எல்லோரும் வேறு வழி தெரியாமல் ஹிரண்யகசிபு சொன்னவாறு செய்தனர்.   ஆனால் ஹிரண்யகசிபுவின் மகனான பிரஹ்லாதன் தன் தந்தையின் சொல்லுக்குக் கட்டுப் படவில்லை.   மாறாக அவன் மக்களுக்கு ஸ்ரீ விஷ்ணுவை வணங்கவேண்டும் என்று நல்வழி காட்டினான்.  

இதனால் கோபம் கொண்ட ஹிரண்யகசிபு பிரஹ்லாதனுக்கு பல கஷ்டங்களைக் கொடுத்தான்.  பலமுறை அவனை கொல்லவும் முயற்சி செய்தான்.  ஆனால் ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணு ஒவ்வொரு முறையும் பிரஹ்லாதனைக் காப்பாற்றினார்.   இதனால் மிகவும் கோபமடைந்த ஹிரண்யகசிபு  ஒரு நாள் மாலைப் பொழுது, பிரஹ்லாதனிடம் அவன் சொல்கின்ற விஷ்ணு எங்கு உள்ளார் என்று உரக்கக் கேட்டான். பிரஹ்லாதன், ‘அவர் எங்கும் வியாபித்து உள்ளார், தூணிலும் இருப்பார் துரும்பிலும் இருப்பார்’,  என்றான். எங்கேடா இருக்கிறான் என்று நீ கேட்கும் சொல்லிலும் அவன் உறைகிறான். அவன் இல்லாத இடம் உண்டோ? அவன் உன்னுள்ளும் இருக்கிறான்; என்னுள்ளும் இருக்கிறான்” (கம்ப ராமாயணம் 6.3.124) என்று பகவானின் நீக்கமற நிறைந்திருத்தலை பிரகலாதன் விளக்குகிறான். அங்குள்ள ஒரு தூணைக் காட்டி அதில் விஷ்ணு உள்ளானா என்று வினவினான். அதற்கு ஆம் என்று பிரஹ்லாதன்  சொல்ல மிகக் கோபத்துடன் ஹிரண்யகசிபு அந்த தூணை உதைக்க அதில் இருந்து ஸ்ரீ விஷ்ணு, மனித உடம்புடனும் சிங்கத் தலையுடனும், பிரதோஷ காலத்தில், நரசிம்மமாக மிக கோபத்துடன் வெளிப்பட்டார்.   அவர் ஹிரண்யகசிபுவை தனது மடியில் தூக்கிக்கொண்டு வாசல் படியில் தான் அமர்ந்து கொண்டு, பிரஹ்லாதன் சொன்ன வார்தைகளான ‘அவன் எங்கும் இருப்பான்’ என்பவை பொய்யாகாமலும், ஹிரண்யனுக்கு மற்ற தேவதைகளால் கொடுக்கப்பட்டு வரங்கள் ஒன்றும் பொய் ஆகாமலும், தன்  நகங்களால் அவனை கிழித்துக் கொன்றார்.  

Thanks to Sri Vellukudi Swamigal and whatsapp group friends for sharing this audiofile explaining why and when Emperumaan took Lion’s face in Narasimha’s incarnation

ஹிரண்யகசிபுவின் மேல் கொண்ட கோபம் அவனை கொன்ற பிறகும்,  நரசிம்மருக்கு குறையவில்லை.   வானுலகில் இருந்து மற்ற தேவதைகளும் வந்து நரசிம்மரை சமாதானப் படுத்த முயன்று தோற்றுப் போனார்கள்.   ஸ்ரீ மஹா லக்ஷ்மி அங்கு தோன்றி நரசிம்மரை சமாதானப் படுத்தினாள்.   அதன் பின்னர் நரசிம்மர், பிரஹ்லாதன் உட்பட்ட, அங்குள்ள எல்லோருக்கும் ஆசி வழங்கினார். 

அவதார மகிமை

பல ஆண்டுகளைக் கொண்ட ராம(10,000 மேற்பட்ட வருடங்கள்), கிருஷ்ண (சுமார் 120 க்கும் மேற்பட்ட வருடங்கள்) அவதாரங்களைப் போல் இன்றி நரசிம்ம அவதாரம் இந்த பூவுலகில் இருந்தது மிகச் சிறிய காலமே. துணினை அடித்த கைகளை, பிடித்தவன் இந்த நரசிம்மன். தோன்றிய உடனேயே அவதரித்ததன், பலனை அளித்து, தான் ஒரு விரைவு அவதாரம் என்று நிலை நாட்டினார்.

தன்னிடம் அபராதம் செய்தால் கூடப் பகவான் பொறுத்துக்கொள்வான்; தன் பக்தர்களுக்கு  அபராதம் செய்தால், பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டான் என்பதைக் காட்டும் அவதாரம். இதேயே இராமாவதாரத்தில் செய்து காட்டிய ராமனுக்கு ராகவ சிம்மம் என்றும், க்ருஷ்ணாவதாரத்தில் நடத்திக்காட்டிய கிருஷ்ணனுக்கு யாதவ சிம்மம் என்று நம் பூர்வாச்சார்யார்கள் கூறுவர். அதனால் மூன்று சிம்மங்களில் முதல் சிம்மம் இந்த நரசிம்ம அவதாரம்.

ஒரு கண்ணில் பிரஹ்லாதனுக்கு கருணையும், இன்னொரு கண்ணில் ஹிரண்யகசிபுவிற்கு கோபத்தையும் ஒரே சமயத்தில் காட்டிய பெருமாள். ஆனால் இவரை மூன்று கண்கள் உடையவனாக பார்க்கலாம். சுவாமி தேசிகன் என்ற ஆச்சாரியாரல், “தபன இந்து அக்நி நயன:” என்ற வார்த்தைகள் சொல்லப்படுகின்றன. நரசிம்மனுக்கு வலது கண் சூரியன், இடது கண் சந்திரன், மற்றும் நடுவிலே இருக்கும் கண் அக்கினி ஆகும் என்ற அர்த்தத்தில் இந்த வார்த்தைகளைக் கொள்ளலாம்.

நரசிம்மர் பல ஆச்சார்யர்களுக்கு நித்திய ஆராதனை பெருமாளாக இருந்தவர். கம்பநாட்டாழ்வார், தன்னுடைய இராமாயணயத்தில் , ஸ்ரீ ந்ருஸிம்ஹ அவதாரத்துக்கு என்றே  தனிப் படலம் எழுதி இருக்கிறார்.

பிரஹ்லாதனுக்கு கொடுத்த வரம்

பிரஹ்லாதனுடைய தந்தையை தான் கொன்று விட்டதால், இனி அவனுடைய சந்ததிகளை கொல்ல மாட்டேன் என்று அவனுக்கு வாக்கு கொடுத்தார். அதேபோல், பின்பு, பிரஹ்லாதனுடைய பேரனான மகாபலியின் ஆணவத்தை அடக்க பெருமாள் வாமன அவதாரம் எடுத்த போதும், அவர் வாமன அவதாரத்திற்கு உரிய பலனை அளித்து விட்டு, அவனை கொல்லாமல் விட்டு விட்டார்.

நரசிம்ம ஸ்துதி ஒன்றை இங்கே கேட்கலாம். இதனை அடியேனுக்கு பகிர்ந்த நண்பருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி.

ஆழ்வார்கள் பார்வையில்

ஆழ்வார்கள் நரஸிம்மரைப் பற்றி பாடிய சில பாசுரங்கள் விபவத்திலும் சில அர்ச்சையிலும் உள்ளன. அவற்றில், சிலவற்றை கீழே காண்போம்.

பொய்கையாழ்வார்

பொய்கையாழ்வார், நரசிம்மனின் திருநாமங்களை நினைத்தால், அப்பெருமான், பிரஹ்லாதனின் விரோதியான ஹிரண்யகசிபுவை அழித்து, தன்னையே பிரஹ்லாதனுக்கு தந்தாற்போல், நமக்கும் அருளுவார் என்பதை, “களியில் பொருந்தாதவனைப் பொரல் உற்று , அரியாய் இருந்தான் திருநாமம், எண் ” (முதல் திருவந்தாதி, 51) என்று சொல்கிறார்.

மேலும் பெருமாள் தனக்கு இழைக்கும் அபச்சாரங்களை பொறுத்துக்கொள்வார். ஆனால் தன் பாகவதனுக்கு செய்யும் கொடுமைகளை சிறிதும் அனுமதிக்க மாட்டார் என்பதை விளக்க, “உரத்தினால், ஈர் அரியாய் நேர்வலியோனாய இரணியனை, ஓர் அரியாய் நீ இடந்த ஊன்” (முதல் திருவந்தாதி, 90) என்ற பாசுரத்தில் கேள்வியை மட்டும் வைத்தார். இதையே பின்னாளில் “ஈச்வரன் அவதரித்துப் பண்ணின ஆனைத் தொழில்களெல்லாம் பாகவதாபசாரம்  பொறாமை யென்று ஜீயரருளிச் செய்வர்” என்று ஸ்ரீவசநபூஷணத்தில் குறிப்பிடப்பட்டு உள்ளது.

பாகவத அபசாரத்தை பெருமாள் பொறுக்கமாட்டார் என்ற இந்த கருத்தினையே, மீண்டும் “எயிறு இலக வாய் மடுத்தது ஏன் ” (முதல் திருவந்தாதி, 93) என்ற பாசுரத்தின் மூலமும் ஆழ்வார் தெரிவிக்கின்றார்.

பூதத்தாழ்வார்

இரணியனை, நரசிங்கமாகிக் கிழித்த அழகியானுடைய அடியினை இவ்வுலகத்து அமுதம் போன்றுள்ளது என்று பூதத்தாழ்வார், “நரம் கலந்த சிங்கமாய்க் கீண்ட திருவன் அடியிணையே அங்கண்மா ஞாலத்து அமுது” (இரண்டாம் திருவந்தாதி 84) என்று கூறுகிறார்.

பேயாழ்வார்

பேயாழ்வார், “இரணியனது ஆகம், அவை செய்து அரி உருவமானான் ” (மூன்றாம் திருவந்தாதி, 31) என்று நரசிம்ம அவதாரத்தை. பெருமாளுக்கு உகந்த இடங்களை சொல்லும் போது எடுத்துக் கொள்ளுகிறார். ஆழ்வார் இதற்கு முந்தைய பாசுரத்தில் (30), “கடல், குடந்தை, வேங்கடம், நேர்ந்த என் சிந்தை, நிறை விசும்பு, – வாய்ந்த மறை, பாடகம் அனந்தன்“, அதாவது திருப்பாற்கடல், கும்பகோணம், திருவேங்கடம், ஆழ்வாருடைய சிந்தை (அந்தர்யாமி), பரமபதமான திருவைகுந்தம், வேதம், திருபாடகம் என்ற திவ்யதேசம், நித்யசூரியான ஆதிசேஷன் ஆகியவைகளை பெருமாளுக்கு உகந்த இடங்களாக சொல்லி இருக்கிறார்.

பேயாழ்வார் “மேவி அரி உருவமாகி இரணியனது ஆகம், தெரி உகிரால் கீண்டான் சினம்” (மூன்றாம் திருவந்தாதி 42) என்று நரசிம்மரின் கோபத்தை நமக்கு நினைவு படுத்துகிறார். இதையே “அருள் அன்று நமக்கு உத்தேச்யம், ஆச்ரிதவிரோதிகள் பக்கல் அவனுக்குண்டான சினம் உத்தேச்யம், அச்சினத்தைத் தெரிந்து அநுஸந்தி“ என்று பெரியவாச்சான்பிள்ளை மேற்கோள் காட்டுகிறார். இங்கே, திருமங்கையாழ்வாரின் ““கொண்டசீற்றம் ஒன்று உண்டு உளதறிந்து, உன்னடியனேனும் வந்தடியிணை அடைந்தேன் அணிபொழில் திருவரங்கத்தம்மானே!“ என்பதையும் நினைவு கொள்ளலாம்.

பெருமாள், தன்னுடைய பக்தர்களிடத்தில் இருக்கும் அன்பினால், அவர்கள் விரும்புவதை நிறைவேற்றுவதற்கும், அவர்களின் துன்பங்களை போக்குவதற்கும் அவர் ஆற்றும் செயல்களுக்கு ஓர் எல்லை இல்லை என்பதற்கு “செற்றதுவும் சேரா இரணியனை” (மூன்றாம் திருவந்தாதி 49) என்று பேய் ஆழ்வார் நரசிம்ம அவதாரத்தை ஒரு உதாரணமாக சொல்கிறார்.

“அங்கற்கு இடர் இன்றி அந்திப் பொழுதத்து, மங்க இரணியனது ஆகத்தை, பொங்கி அரி உருவமாய் பிளந்த அம்மான் அவனே ” (மூன்றாம் திருவந்தாதி, 65) என்று நரசிம்ம அவதாரத்தை எடுத்ததும் கண்ணனும் ஒருவனே என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். இங்கும் சொல்லப்படும் விஷயம், பகவான் தன் பக்தர்கள் துயரம் பொறுக்க மாட்டான் என்பதே.

திருமழிசை ஆழ்வார்

ஒவ்வொரு ஆழ்வாருக்கும் ஒவ்வொரு சிறப்பு. திருமழிசை ஆழ்வாரின் சிறப்பு, பகவானின் ஐந்து நிலைகளில் ஒன்றான, அந்தர்யாமி நிலையை பாடுவது. நான்முகன் திருவந்தாதி என்ற பிரபந்தத்தில், (4) “வேறு ஒருவர் இல்லாமை நின்றானை” என்றும் “எப்பொருட்கும் சொல்லானை” (ஸர்வ சப்த வாச்யனாய்) என்றும் சொல்லி ஸ்ரீமந் நாராயணனை பரம்பொருள் என்று விளக்குகிறார். அதன் தொடர்ச்சியாக, அடுத்த பாசுரத்தில் “தொகுத்த வரத்தனாய்த் தோலாதான் மார்வம், வகிர்த்த வளை உகிர்த் தோள் மாலே” (நான்முகன் திருவந்தாதி 5), என்று தேவர்களுக்கும், மனிதர்களுக்கும், விலங்குகளுக்கும் மற்றும் தாவரங்களுக்கும் ஆகிய நான்கு பிரிவுகளில் சொல்லப்படும் அனைத்து ஜீவாத்மாக்களையும் பிரளய காலத்திலும், பின்பு அவைகளை படைக்கும் காலத்திலும் அவைகளை காப்பாற்றி, அவைகளுக்கு அந்தர்யாமியாக இருந்து அவைகளின் பிறவிப் பலன்களை அடைய வழி செய்பவனாய் இருக்கும் திருமாலே, நரசிம்மன் ஆவான் என்று கூறுகிறார்.

“மாறு ஆய தானவனை வள்ளுகிரால் மார் இரண்டு கூறாகக் கீறிய கோளரி” (நான்முகன் திருவந்தாதி 18) என்று நரசிம்ம அவதாரத்தின் பெருமைகளை, திருமழிசை ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார். எம்பெருமானிடத்தில் தொண்டராய் இருந்தால், மறு பிறப்பையோ, மோக்ஷம் நின்ற பிறப்பற்ற உயர்நிலையையோ பெற முடியும். எம்பெருமானின் தொண்டர்களுக்கு தொண்டராய் இருந்தால், மோக்ஷம் என்ற பிறப்பற்ற உயர் நிலை மட்டுமே கிடைக்கும். ஆகவே பகவானிடத்தில் தொண்டராய் இருப்பதைக் காட்டிலும் அவருக்கு தொண்டு செய்யும் பாகவதர்களிடத்தில் தொண்டராய் இருப்பதே சிறந்தது என்ற கருத்தை இந்த பாசுரத்தில் கூறுகிறார்.

மற்ற எல்லா அவதாரங்களைக் காட்டிலும் நரசிம்ம அவதாரமே மிக அழகு என்பது ஆழ்வார்களுக்கும் மற்றும் நம் பெரியவர்களுக்கும் உள்ள கருத்து. அதனாலேயே அவரை அழகிய சிங்கர் என்று குறிப்பிட்டு உள்ளனர். நான்முகன் திருவந்தாதி என்ற இந்த பிரபந்தத்தின், 21 மற்றும் 22 பாசுரங்களில், நரசிம்ம அவதாரத்தின் அழகினை, ஆழ்வார் விவரிக்கிறார். நரசிம்ம அவதாரம் என்றோ நடந்து இருந்தாலும், ஆழ்வார்க்கு கண் முன் நிகழ்வது போல், தன்னுடைய பக்தர்களுக்கு விரோதம் இழைக்கும் எதிரிகளிடம் அவர் காட்டும் சீற்றம் எவ்வளவு அற்புதமானது என்ற அவதார பெருமையை விளக்குகிறார். பெருமாளின் தெளிவான தோற்றத்தைக் காட்டிலும் அவரது சீற்றமே பக்தர்களுக்கு சிறந்தது என்பதை சொல்லும் 21வது பாசுரம். நெருப்பை உமிழும் பெரிய வாய், உருண்டு, சிவந்து ஜொலிக்கின்ற கண்கள், மற்றும் அக்னி போன்று பொங்கும் திருமேனி என்பவை ஆழ்வாரின் சொல்லும் நரசிம்மனின் அழகு. அந்த சிந்தனையிலே தொடர்ந்து, ஆழ்வார், “அழகியான் தானே, அரி உருவம் தானே “(நான்முகன் திருவந்தாதி 22) என்று அடுத்த பாசுரத்தில் பன்னெடுங்காலமாக நம்மை காத்து வரும் அவனின் திருவடிகளை நாடுங்கள் என்று உபதேசம் செய்கிறார்.

திருமழிசை ஆழ்வார், திருச்சந்தவிருத்தத்தில் (67), “திரண்ட தோள் இரணியன் சினம் கொள் ஆகம் ஒன்றையும், இரண்டு கூறு செய்து உகந்த சிங்கம் என்ப” என்று சொல்லி, ஸுகுமாரனான உன்னை முரட்டுச் சிங்கம் என்பது தகுமோ என்று வியக்கிறார்.

நம்மாழ்வார்

திருவிருத்தம் என்ற பிரபந்தத்தில் ஐந்தாம் பாசுரத்தில், சுவாமி நம்மாழ்வார் “பொன்பெயரோன் தடநெஞ்சம் கீண்ட பிரானார்” (46) என்று நெஞ்சை தூது விடும் பாசுரத்தில் நரசிம்மரை, தம்மைச் சரணமடைந்தார்க்கு வலிமையான பகை உண்டானாலும் அதனை எளிதில் ஒழித்து அவர்களைப் பாதுகாத்தருளும் பேருதவிக் குணமுடையவர் என்று குறிப்பிடுகிறார். இந்த பாசுரத்தின் சிறப்பு என்னவென்றால், நெஞ்சத்தை ஒளித்து ஒரு வஞ்சகமில்லை என்பதுபோல் ஆழ்வார், தன்னுடைய அந்தரங்க விஷயத்திற்காக, நெஞ்சை பெருமாளிடம் தூது விட்டபோது, அது திரும்பி வராததுடன், ஆழ்வார் சம்பந்தத்தையே மறந்து, நரசிம்ம அவதாரத்தில் ஈடுபட்டு அவர் பின்னேயே சென்று விட்டது என்பதை சொல்வது. .

பெரிய திருவந்தாதியில், சுவாமி நம்மாழ்வார், “அன்று அம் கை, வன் புடையால் பொன்பெயரோன் வாய்தகர்த்து மார்விடந்தான், அன்பு உடையன் ” (35) என்று நரசிம்மரின் அன்பை போற்றி பாடுகிறார். ஆழ்வாரின் நெஞ்சில் அமர்ந்தும், நின்றும், கிடந்தும், திரிந்தும், ஆழ்வார் நெஞ்சைவிட்டு ஒரு நொடி பொழுதும் அகலாமல் இருந்தும், தான் ஆழ்வாருக்கு ஒன்றும் செய்யவில்லையே என்று நினைக்கும் மனம் பெருமாளின் அன்பு என்று கூறுகிறார்.

“தழீஇக் கொண்டு போர் அவுணன் தன்னை, சுழித்தெங்கும், தாழ்விடங்கள் பற்றிப் புலால்வெள்ளம் ” (பெரியதிருவந்தாதி, 57) என்று இரணியனின் மார்பை பிளந்த போது எழுந்தோடிய இரத்தம் பள்ள நிலங்கள் பக்கம் ஓடியது என்று கூறி அத்தகைய பெருமாள் நம்முடைய பாவங்களில் இருந்தும் காப்பாற்றுவார் என்று ஆழ்வார் உறுதி கூறுகிறார்.

திருவாய்மொழி

” ஆடியாடி அகம் கரைந்து, இசை பாடிப்பாடிக் கண்ணீர்மல்கி, எங்கும் நாடிநாடி நரசிங்காவென்று, வாடிவாடும் “ (திருவாய்மொழி 2.4.1). இது நம்மாழ்வார் தன்னை பெண்ணாக பாவித்து சொல்லும் பாசுரம். இந்த ஆழ்வார் மட்டுமே, தலைவியாக (பராங்குச நாயகி), தோழியாக மற்றும் தலைவியின் தாயாக என்று மூன்று விதமான பெண்கள் பார்வைகளிலும் பாசுரங்களையும் பாடி உள்ளார். இது தாய் பாசுரம். பிரஹ்லாதன் கூப்பிட உடனே, தூணிலிருந்து புறப்பட்ட மாதிரி, தனக்கு உதவ வரவில்லையே என்று மகள் நான்கு பக்கங்களும் சுற்றி சுற்றி பார்த்து வருந்தியதாக தாய் சொல்லும் பாடல்.

“உன்னைச் சிந்தையினால் இகழ்ந்த இரணியன் அகல் மார்வம் கீண்ட, என் முன்னை கோளரியே” (திருவாய்மொழி, 2.6.6) என்று சொல்லியது, பெருமாள் தண்டிப்பதற்கான காரணத்தை நமக்கு சொல்லும் பாசுரம். ‘சிந்தையினால் இகழ்ந்த‘ என்பதை, இரணியனின் நெஞ்சை தொட்டு பார்த்து, பிளந்து, உள் நெஞ்சிலும் ஆராய்ந்து பார்த்து பகை உள்ளூர இருந்தது கண்டு, அதனால் தண்டனை என்கிறார். அப்படி ஆராய்ந்து பார்க்காமல் நிந்தனை செய்பவரை பெருமாள் தண்டிப்பதில்லை. அதேபோல், ஒருவன் பெருமாளை துதி செய்யும் போது, அவன் உள்ளார்ந்து செய்கிறானா அல்லது கபடமாக செய்கிறானா என்றும் பெருமாள் பார்ப்பதில்லை. பெருமாளுக்கு அருள் செய்வதிலேயே ஆசை அதிகம் என்று ஆழ்வார் நமக்கு சொல்லும் பாசுரம்.

“எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து, இங்கில்லையால் என்று இரணியன் தூண் புடைப்ப, அங்கு அப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றிய, என் சிங்கப்பிரான்பெருமை” (திருவாய்மொழி, 2.8.9) என்று சொல்லி, நினைத்த இடத்தில, நினைத்த உடனே தோன்றிய நரசிம்ம பெருமானின் கருணையை சொல்கிறார் நம்மாழ்வார்.

“கிளரொளியால் குறைவில்லா அரி உருவாய்க் கிளர்ந்தெழுந்து, கிளரொளிய இரணியனது அகல் மார்பம் கிழிந்து உகந்த” (திருவாய்மொழி 4.8.7) நரசிம்ம பெருமான் விரும்பாத வளை தனக்கு வேண்டாம் என்று தலைவியாகிய பராங்குச நாயகி பாடும் பாசுரம் இது. இந்த பாடலின் பிற்பகுதியில் இரணியனின் உடல், நரசிம்ம பெருமானின் விரல் நகங்களுக்கே இரை ஆனதால், ஸ்வாமியின் திவ்யஆயுதங்களான சங்கும், சக்கரமும் தங்களுக்கு இதில் பங்கிலேயே என்று வருந்தின என அழகாக உரைக்கிறார்.

“அந்திப்போது அ வுணன் உடல் இடந்தானே ” (திருவாய்மொழி 7.2.5) என்று நரசிங்க பெருமாளின் பெருமையை தலைவியின் தாய் பாடுவதாக அமைந்த திருஅரங்க பாசுரம்.

பராங்குசநாயகியான நம்மாழ்வார் வலிமை இழந்து சோர்ந்து இருந்த காலத்தில், பெருமாள் தன்னுடைய வெற்றி செயல்களை எல்லாம் சொல்லி அவளை (அவரை /நம்மை) ஊக்கப்படுத்தும், ஆழியெழ என்ற பதிகத்தில், நரசிம்மனின் வெற்றியை எடுத்து உரைத்த பாசுரம், “போழ்து மெலிந்த புன் செக்கரில், வான் திசை சூழும் எழுந்து உதிரப் புனலா, மலை, கீழ்து பிளந்த சிங்கம் ஓத்ததால், அப்பன் ஆழ் துயர் செய்து அசுரைக் கொல்லுமாறே” (திருவாய்மொழி 7.4.6). ஆகாசமும் எல்லா திசைகளும் இரத்த வெள்ளம் ஆகும்படி, நரஸிம்மமூர்த்தி, அளவிலாத துன்பங்களைக் கொடுத்து, இரணியனை வதம் செய்தது, ஒரு மலையைக் கீழேயிட்டு அதன் மேலேயிருந்து, ஒரு மலை பிளக்கின்றதோ என்றபடி இருந்தது என்பது இந்த பாடலின் விளக்கம்.

பக்தர்களிடம் பெருமாளுக்கு இருந்த அளவிடமுடியாத கருணையை விளக்கும் போது, நரசிம்ம அவதாரத்தை எடுத்து சொல்லும் பாசுரம். அதிகமான தவங்களை செய்து, பல வரங்களை பெற்று, அவற்றை கொடுத்த தேவர்களுக்கும் தெய்வங்களுக்கும் எல்லாவித இன்னல்களையும் அளித்த இரணியனை, பெரிய நரசிங்க உருவம் எடுத்து அவனை இரண்டு பிளவாக பிளந்த சரித்திரத்தை அறிந்தபின் பகவானின் திருக்குணங்களை அல்லாமல் வேறு ஒன்றை கற்பார்களோ என்று வியக்கும் பாசுரம், “செல்ல உணர்ந்தவர் செல்வன் தன் சீரன்றிக் கற்பரோ, எல்லையிலாத பெருந்தவத்தால், பல செய் மிறை, அல்லல் அமரரைச் செய்யும் இரணியன் ஆகத்தை, மல்லல் அரி உருவாய்ச் செய்த மாயம் அறிந்துமே?“. (திருவாய்மொழி, 7.5.8) இங்கு செல்ல உணர்ந்தவர் என்று ஆழ்வார் சொல்வது, இந்த உலக அனுபவத்தைத்தாண்டி பகவதுஅனுபவம் வரையில் தங்கள் உணர்ச்சிகளை செல்ல விட்டவர்கள் என்று பொருள்.

“புக்க அரி உருவாய் அவுணன் உடல் கீண்டு உகந்த, சக்கரச் செல்வன் தன்னைக்” (திருவாய்மொழி, 7.6.10), என்று ஆழ்வார் நரசிம்ம அவதார பெருமைகளை பாடும் ஜீவாத்மாக்களுக்கு திருநாட்டில் நல்ல வரவேற்பு கிடைக்கும் என்று சொல்கிறார். நரஸிம்ஹ அவதாரத்தில், சக்கரச் செல்வன் என்று சக்கரத்தாழ்வானை அழைக்க காரணம், அங்கு நகங்களில் சுதர்சன சக்கரத்தின் சக்திஆவேசம் உள்ளது என்று பெரியவர்கள் கூறுவார்கள். எல்லா அவதாரங்களிலுமே சுதர்சன சக்கரத்தின் பங்கு உண்டு. உதாரணமாக, இராமாவதாரத்தில் அம்புகளிலும், வராக அவதாரத்தில், (பன்றியின்) பற்களிலும் (தம்ஷ்ட்ரை) பரசுராமவதாரத்தில் மழுவிலும், நரசிம்ம அவதாரத்தில் நகங்களிலும் சுதர்சன சக்கரத்தின் சக்தி உண்டு.

பெருமாள், தான் அடியவர்களுக்கு எளியவன் என்று காட்டிய பிறகு நம்மாழ்வாரான தனக்கு உதவி செய்ய வரவில்லையே என்று நினைத்து பாடும் போது, “கடுத்த போர் அவுணன் உடல் இரு பிளவாக கை உகிர் ஆண்ட வெங்கடலே” (திருவாய்மொழி, 8.1.3) என்று நரசிம்மனின் பெருமையை கூறுகிறார். ஒரு சிறுவனுக்காக உலகில் யாரும் பார்த்திராத ஒரு திரு உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாற்போல் தனக்காவும் ஒரு உருவம் எடுத்து வரக்கூடாதா என்று இந்த பாசுரத்தில் நம்மாழ்வார் உருகுகிறார்.

இரணியன் தூணினை தொட்ட உடனே அங்கு தோன்றி, ப்ரஹ்லாதன் வேண்டியதை நிறைவேற்றிக்காட்டினாற்போல், தன்னுடைய ஆசையும் உடனே நிறைவேற வேண்டும் என்று ஆழ்வார் “மிரும் தானவன் மார்பு அகலம் இருகூறா, நகந்தாய் நரசிங்கம் அது ஆய உருவே” என்று நரசிம்மனை வேண்டுகிறார்.

பெரியாழ்வார்

பெரியாழ்வார் பல்லாண்டு பாசுரங்களில் “அந்தியம் போதில் அரி உருவாகி அரியை அழித்தவனை ” (திருப்பல்லாண்டு 6) என்று பாடுகிறார்.

அதேபோல் பிறந்த கண்ணனின் அழகினை காண மற்றவர்களை அழைக்கும் போது, “மறங்கொள் இரணியன் மார்பை முன் கீண்டான், குறங்குகளை வந்து காணீரே” (பெரியாழ்வார் திருமொழி 1 3 5) என்று திரு தொடைகளுக்கு நரசிம்ம மூர்த்தியை சொல்கிறார்.

கண்ணன் காக்கும் கடவுள், அதற்கான லட்சணங்களை சிறுவயது கண்ணனிடம் கண்ட ஆழ்வார், “கோன் அரியின் உருவங் கொண்டுஅவுணன் உடலம் குருதி குழம்பியெழக் கூர் உகிரால் குடைவாய்” (பெரியாழ்வார் திருமொழி, 1.6.2 ) என்று நரசிம்மனின் சீற்றத்தை உதாரணமாக சொல்கிறார்.

கண்ணனின் குழந்தை பருவத்தை பாடிய பெரியாழ்வார் அவன் சப்பாணி கொட்டும் (தொட்டிலில் இருக்கும் போது இரண்டு கைகளையும் தட்டி அதிலிருந்து வரும் சப்தத்தை கேட்டு மகிழ்வது) பாடல்களில் ஒன்று, “அளந்திட்ட தூணை அவன் தட்ட ஆங்கே, வளர்ந்திட்டு வான் உகிர்ச் சிங்க உருவாய், உளம் தொட்டு இரணியன் ஒண் மார்பு அகலம், பிளந்திட்ட கைகளால்” (பெரியாழ்வார் திருமொழி 1.7.9) சப்பாணி கொட்டு என்கிறார.

பெரியாழ்வார் கண்ணனுக்கு பூச்சூடும் பாசுரங்களில், “இடந்திட்டு இரணியன் நெஞ்சை இரு பிளவாக முன் கீண்டாய்” (பெரியாழ்வார் திருமொழி, 2.7.7) என்று நரசிம்ம பெருமானை விளித்து அவருக்கு குருக்கத்தி பூ சூட்ட அழைக்கிறார்.

பின்பு நான்காம் பத்தில், சக்ரவர்த்தி திருமகனாகிய ஸ்ரீ ராமனை எங்கே தேடுவது என்று கேட்பவருக்கு, “அதிரும் கழற்பொருதோள் இரணியன் ஆகம் பிளந்து அரியாய், உதிரம் அளைந்த கையோடு இருந்தவனை உள்ளவா கண்டாருளர்” (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4 1 1) என்று நரசிம்மராக கண்டவர் உளர் என்று சொல்லி அவதாரங்களின் ஐக்கியத்தை பெரியாழ்வார் நமக்கு அருளினார்.

ஸ்ரீரங்கம் கோவில் பற்றி பெரியாழ்வார் கூறும் போது, “உரம் பற்றி இரணியனை, உகிர் நுதியால் ஒள்ளிய மார்பு உறைக்க ஊன்றி, சிரம் பற்றி, முடி இடியக் கண் பிதுங்க வாய் அலரத் தெழித்தான் கோயில்” (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4 9 8) பிரஹ்லாதனுடைய எதிரியை முடித்தோம் என்று மகிழ்ச்சியோடு உறையும் கோவில் என்று நரசிம்மனுக்கு பல்லாண்டு பாடுகிறார்.

ஆழ்வார் தன் திருமேனியை சிங்கப்பிரான் உறையும் கோவில் என்று “சிங்கப் பிரானவன் எம்மான் சேரும் திருக்கோயில் கண்டீர்” (பெரியாழ்வார் திருமொழி 5 2 5) என்று நோய்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுகிறார்.

ஆண்டாள்

ஆண்டாள், திருப்பாவையில் “மாரி மலை முழைஞ்சில் ” என்ற பாசுரத்தில்(23), நரசிம்ம அவதாரத்தை  மறை முகமாக சொல்லி உள்ளார்.

நாச்சியார் திருமொழி என்ற பிரபந்தத்தில், “ஊன் கொண்ட வள்ளுகிரால் இரணியனை உடல் இடந்தான்” (8.5) என்று சொல்லி, நரசிம்மனே திருவேங்கடவன், அவன் அவளிடத்தில் எடுத்த சென்ற வளைகளை திருப்பி கொடுப்பதாக இருந்தால், அவனை விட்டு பிரிந்து இருப்பதால் தனக்கு உண்டான மனவேதனையை அவனிடம் தெரிவியுங்கள் என்று மேகக்கூடங்களிடம் சொல்வதாக அமைந்த பாசுரம். இந்த பாசுரத்தில் மூலம் ஆண்டாள் வேண்டுவது அநிஷ்ட நிவிர்த்தியுடன், இஷ்ட ப்ராப்தியையும், அதாவது துன்பங்களை துடைப்பது மட்டுமில்லாமல், இன்பங்களையும் தரவேண்டும் என்பது.

திருப்பாணாழ்வார்

திருப்பாணாழ்வார், அமலனாதிபிரான் என்ற பிரபந்தத்தில், “பரியனாகி வந்த அவுணன் உடல் கீண்ட அமரர்க்கு அரிய ஆதிபிரான் ” (8) என்று நரசிம்ம பெருமானை குறிப்பிட்டு அவருடைய திருக்கண்களை திருஅரங்கத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் பெருமானிடம் கண்டு தான் பேதைமை கொண்டதாக சொல்கிறார்.

திருமங்கை ஆழ்வார்

அஹோபிலம்

  • அங்கண் ஞாலம் அஞ்ச, அங்கு ஓர் ஆள் அரியாய் அவுணன்
  • பொங்க ஆகம், வள் உகிரால் போழ்ந்த புனிதனிடம்,
  • பைங்கணானைக் கொம்புகொண்டு பத்திமையால், அடிக்கீழ்ச்
  • செங்கணாளியிட்டிறைஞ்சும் சிங்கவேள்குன்றமே. (திருமங்கை ஆழ்வார் – பெரிய திருமொழி  1-7-1) .
  •  
  • இந்த பதிகம் 1.7 முழுவதுமே, அஹோபிலம் என்று சொல்லப்படும் சிங்கவேள் குன்றம் என்ற திவ்யதேசத்தைப் பற்றியும் அதில் உறைகின்ற நவ (ஒன்பது) நரசிம்மர்களைப் பற்றியும் திருமங்கை ஆழ்வார் சிறப்புடன் விளக்கும் பத்து பாசுரங்கள் ஆகும். இதில், “தெய்வம் அல்லால் செல்ல வொண்ணாச் சிங்கவேள்குன்றமே” என்றும், “சென்று காண்டற்கு அரி ய கோயில் சிங்கவேள்குன்றமே” என்றும் “திரிந்த ஆனை சுவடு பார்க்கும் சிங்கவேள்குன்றமே” என்றும் “தேய்த்த தீயால் விண் சிவக்கும் சிங்கவேள்குன்றமே” என்றும் அஹோபிலத்தை தரிசிக்க செல்ல இருக்கும் பக்தர்களுக்குள்ள சிரமங்களையும் பகவானின் பெருமைகளையும் திருமங்கையாழ்வார் சேர்த்து சேர்த்து எடுத்து சொல்கிறார். இன்று அஹோபில மட ஜீயர்கள் மற்றும் நிர்வாகத்தின் விடா முயற்சிகள் காரணமாக அஹோபிலம் சென்று தரிசிக்க எளிமை ஆகி உள்ளது.

சோளிங்கர்

  1. மிக்கானை மறையாய் விரிந்த விளக்காய் என்னுள்
  2. புக்கானை புகழ்சேர் பொலிகின்ற பொன்மலையை
  3. தக்கானை கடிகை தடம் குன்றின் மிசையிருந்த
  4. அக்கார கனியை அடைந்துயிந்து போனேனே (திருமங்கை ஆழ்வார் – பெரிய திருமொழி  8-9-4)

சிறந்தவனும், வேதமாக விரிவு பெற்ற விளக்கு போன்றவனும், என் நெஞ்சின் உள்ளே புகுந்து இருப்பவனும், கீர்த்தி வாய்ந்தவனும், ஜுவலிக்கின்ற பொன் மலை போன்றவனும், தகவுடையவனும்,  கடிகை என்னும் பெரிய திருமலையின் மீது எழுந்து அருளி இருக்கின்ற அக்காரக் கனியுமான எம்பெருமானை அடைந்து உய்ந்து போனேன் என்று திருமங்கை ஆழ்வார் திருக்கடிகை அல்லது இப்போது சோளிங்கர் என்ற பெயருடன் சென்னையில் இருந்து சுமார் நூறு கிலோமீட்டர் (100 KM) தூரத்தில் உள்ள நரசிம்மர் உறையும் திருத்தலம் பற்றி கூறுவது.

திருவல்லிக்கேணி

  • பள்ளியில் ஓதி வந்த தன் சிறுவன் வாயில் ஓர் ஆயிர நாமம்,
  • ஒள்ளிய ஆகிப் போத ஆங்கு அதனுக்கு ஒன்றும் ஓர் பொறுப்பிலன் ஆகி,
  • பிள்ளையைச் சீறி வெகுண்டு தூண் புடைப்பப் பிறை எயிறு அனல் விழிப் பேழ்வாய், தெள்ளிய சிங்கமாகிய தேவைத் திருவல்லிக் கேணிக் கண்டேனே. (பெரிய திருமொழி 2.3.8)

பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்த வந்த தன் மகன் பிரஹ்லாதன், விஷ்ணுவை ஆயிரம் நாமங்களால் வழிபட, அந்த சமயத்தில் அங்கு வந்த இரணியன் சிறிதும் பொறுக்க மாட்டாமல், பிரஹ்லாதன் மீது கோபம் கொண்டு துணை தட்டிய போது, பிறை போன்ற பற்களையும் நெருப்புப் பொறி தெரிகின்ற கண்களையும் பெரிய வாயையும் உடைய தெள்ளிய சிங்கம் ஆக அவதரித்த தேவனை திருவல்லிக்கேணியில் கண்டேன் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

தெள்ளிய சிங்கம் ஆக அவதரித்த தேவன் என்று ஆழ்வார் அழைத்ததால் திருவல்லிக்கேணியில் எழுந்தருளிய நரசிம்ம பெருமாளை “தெளிசிங்கப்பெருமாள்” என்று திருநாமம் கொண்டு அழைப்பர். ‘துள சிங்கப்பெருமாள்’ என்று வழங்குவது பிழை ஆகும்.

திருஅரங்கம்

“எங்ஙனே உய்வர் தானவர் நினைந்தால், இரணியன் இலங்கு பூண் அகலம், பொங்கு வெங்குருதி பொன்மலை பிளந்து பொழிதரும் அருவி ஒத்து இழிய, வெங்கண் வாள் எயிற்றோர் வெள்ளி மா விலங்கல் விண்ணுறக் கனல் விழித்து எழுந்தது தெழுந்தது, அங்ஙனே யொக்க அரி உருவானான், அரங்கமா நகரமர்ந் தானே” (பெரிய திருமொழி, 5.7.5)

என்று நரசிம்ம அவதாரம் உருவெடுத்ததை சொல்லி, அவனே திருஅரங்கத்தில் எழுந்தருளி உள்ளான் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

இரணியனின் அணிகலன்கள் இருந்த அகலமான மார்பிலிருந்து பொங்குகின்ற உஷ்ணமான இரத்தமானது, மேரு மலையை பிளந்து கொண்டு வருகின்ற அருவி போல், நீண்ட கண்களையும், வாள் போன்ற பற்களையும் கொண்டு பெரியதான ஒரு வெள்ளி மலை ஆகாசத்தின் அளவிற்கு உயர்ந்து தீயை போன்ற கண்களுடன் விழித்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி உருவான நரசிம்ம பெருமானை திருஅரங்கத்தில் காண்கின்றேன் என்றும் இப்படி கொடுமையான தண்டனையை அனுபவித்த இரணியனை நினைத்தால் அசுரர்கள் எப்படி வாழ்வார்கள் என்றும் ஆழ்வார் இந்த பாடலில் விளக்குகிறார். ஹிரண்யனுக்கு பொன்னன் என்று பெயர், அதனால் பொன்மலை பிளந்து என்று கூறுகிறார். நரசிம்ம பெருமாள் வெள்ளை நிறம் உடையவர், அதனால் வெள்ளிமலை போன்ற என்று அவரை குறிப்பிடுகிறார். இதை ஆழ்வார் திருநெடுந்தாண்டகத்தில் “திரேதைக்கண் வளையுருவாய்த் திகழ்ந்தா னென்றும்,” (3), அதாவது கிருத யுகத்தில் சங்குபோலே வெளுத்த நிறத்தை உடையவன் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளலாம்.

மேற்சொன்ன பாசுரம், நாம் அஹோபிலத்தில் உள்ள நவ நரசிம்மர்களில் ஒருவரான ஜூவால நரசிம்மரை மனதார நினைந்து உருக ஆழ்வார் நமக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் உருவாக்கி கொடுத்துள்ளார். அதே போல், “உக்ரம் வீரம் மஹா விஷ்ணும், ஜ்வலந்தம் சர்வதோ முகம் ந்ருஸிம்ஹம், பீஷணம் பத்ரம் ம்ருத்யம் ம்ருத்யம் நமாம்யஹம்” என்ற நரசிம்ம மூல மந்திரத்தையும் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள இது ஒரு சந்தர்ப்பம். கோபம், வீரம், தேஜஸ் (ஒளி) கொண்டவர் ஸ்ரீ மஹாவிஷ்ணு. எல்லா திசைகளிலும் பார்வை கொண்டவர். எதிரிகளுக்கு பயத்தையும் மரணத்திற்கே மரணம் தர வல்லவர். அவரை வணங்குகின்றேன் என்பது இந்த ஸ்லோகத்தின் பொருள்.

பெரிய திருமொழி

மேலும் பல திவ்யதேச பெருமாள்களை பாடிய திருமங்கையாழ்வார், அங்கே ஸ்ரீ நரசிம்மரை சேவித்து இருக்கிறார் அல்லது பெருமாள் நரசிம்மராக ஆழ்வாருக்கு காட்சி கொடுத்து இருக்கிறார். அவற்றில் சில,

  • “பொன்னிறத்துரவோன், ஊன் முனிந்தவனது உடல் இரு பிளவா உகிர் நுதி மடுத்து” (பெரிய திருமொழி, 1.4.8) என்று நரசிம்மன் பதரிஹாஸ்ரமத்தில் இருக்கிறான் என்றும்,
  • “ஏனோர் அஞ்ச வெம் சமத்துள் அரியாய்ப் பரிய இரணியனை, ஊன் ஆர் அகலம் பிளவு எடுத்த ஒருவன் ” (பெரிய திருமொழி, 1.5.7) என்று நரசிம்மன் சாளக்ராமம் என்ற திவ்யதேசத்தில் உறைகிறான் என்றும்,
  • “ஒண் திறல் அவுணன் உரத்து உகிர் வைத்தவன், ஒள் எயிற்றொடு, திண் திறல் அரி ஆயவன்” (பெரிய திருமொழி, 1.8.6) என்று நரசிம்மன் திருவேங்கடத்தில் எழுந்தருளி உள்ளான் என்றும்,
  • “மாறு கொண்டு அவன் எதிர்ந்த வால் அவுணன் தன் மார்பகம் இரு பிளவா, கூறு கொண்டு அவன் குலமகற்கு இன்னருள் கொடுத்தவன் இடம் “(பெரிய திருமொழி, 3.1.4) என்று திருவயிந்தபுரம் திவ்யதேசத்தை ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார்.
  • “சலங்கொண்ட இரணியனது அகல் மார்வம் கீண்டு ” (பெரிய திருமொழி, 3.9.1) என்றும், “திண்ணியதோர் அரி உருவாய்த் திசை அனைத்தும் நடுங்கத் தேவரொடு தானவர்கள் திசைப்ப, இரணியனை நண்ணியவன் மார்பு அகலத் துகிர் மடுத்த நாதன் ” (பெரிய திருமொழி, 3.9.2) என்றும் பாடி, நரசிம்மன் எழுந்தருளி உள்ள திருநாங்கூர் திவ்யதேசமான வைகுந்த விண்ணகரம் ஆகும் என்றார்.
  • “ஓடாத ஆள் அரியின் உருவமது கொண்டு அன்று உலப்பில் மிகு பெரு வரத்த இரணியனைப் பற்றி, வாடாத வள்ளுகிரால் பிளந்தவன் தன் மகனுக்கு அருள் செய்தான் வாழுமிடம்” (பெரிய திருமொழி, 3.10.4) திருநாங்கூர் திவ்யதேசமான அரிமேயவிண்ணகரம் என்று திருமங்கை ஆழ்வார் கூறுகிறார்.
  • “ஓடாத ஆள் அரியின் உருவாகி இரணியனை, வாடாத வள்ளுகிரால் பிளந்து அளைந்த மாலது இடம்” (பெரிய திருமொழி, 4.1.7) திருத்தேவனார்தொகை என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.
  • “உளைய ஒண்திறல் பொன் பெயரோன் தனது உரம் பிளந்து உதிரத்தை அளையும், வென் சினத்து அரி” (பெரிய திருமொழி, 4.2.7) என்று நரசிம்மர் வந்து உறையும் கோவில் வண்புருஷோத்தமன் என்ற திவ்யதேசம் என்கிறார்.
  • “முடி உடை அமரர்க்கு இடர் செயும் அசுரர் தம் பெருமானை, அன்று அரியாய் மடியிடை வைத்து மார்வை முன் கீண்ட மாயனார் மன்னிய கோயில்“(பெரிய திருமொழி, 4.10.8) என்று அசுரர்களுக்கு பெருமான் போல் இருந்த இரணியனை, அன்று தன்மடியிலே வைத்து மார்பை கிழித்த நரசிம்மர் உறையும் கோவில், வெள்ளியங்குடி என்ற திவ்யதேசம் ஆகும் என்று ஆழ்வார் உரைக்கிறார்.
  • “வெய்யன் ஆய் உலகு ஏழ் உடன் நலிந்தவன் உடலகம் இரு பிளவு ஆக கையில் நீள் உகிர் படை அது வாய்த்தவனே” (பெரிய திருமொழி, 5.3.3)என்று நரசிம்ம பெருமாளின் நகங்களின் பெருமைகளை திருவெள்ளறை என்ற திவ்யதேச பெருமாளை முன்னிறுத்தி வர்ணிக்கிறார்.
  • “தரியாது அன்று இரணியனை பிளந்தவனை” (பெரிய திருமொழி, 5.6.4) என்றும் திருஅரங்கத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் பெருமானை திருமங்கையாழ்வார் பல்லாண்டு பாடுகிறார்.
  • “பொன் ஆகத்தானை, நக்கு அரி உருவமாகி நகம் கிளர்ந்து இடந்து உகந்த “(பெரிய திருமொழி, 5.9.5) திருப்பேர்நகர் என்று நரசிம்ஹன் மகிழ்ந்து உறையும் இடம் என்று ஆழ்வார் பல்லாண்டு பாடுகிறார்.
  • “முனையார் சீய மாகி அவுணன் முரண் மார்வம், புனை வாள் உகிரால் போழ்பட ஈர்ந்த புனிதனூர்” (பெரிய திருமொழி, 6.5.2) , அதாவது இரணியனின் மார்பை தன்னுடைய ஒளிபொருந்திய நகங்களால் இரு பிளவாகும்படி கிழித்துப்போட்ட நரசிம்ஹனின் ஊர் என்று திருநறையூர் திவ்யதேசத்தை ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார்.
  • “பைங்கண் ஆள் அரி உருவாய் வெருவ நோக்கிப் பருவரைத்தோள் இரணியனைப் பற்றி வாங்கி, அங்கை வாள் உகிர் நுதியால் அவனது ஆகம் அங்குருதி பொங்கு வித்தான் அடிக்கீழ் நிற்பீர்” (பெரிய திருமொழி, 6.6.4) என்று இரணிய வதத்தை திருநறையூர் பதிகத்தில் ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார்.
  • “சிங்கமதாய் அவுணன் திறல் ஆகம் முன் கீண்டு உகந்த” (பெரிய திருமொழி 7.6.1) என்று நரசிம்மத்தில், முகமே முக்கியம் என்பதை நமக்கு உணர்த்தும்படி, தேரழுந்தூர் பெருமாளுக்கு ஆழ்வார் பல்லாண்டு பாடுகிறார்.
  • தேரழுந்தூர் பெருமாளே தசாவதாரம் எடுத்த பெருமாள் என்று சொல்லும் போது, “சினமேவும் அடல் அரியின் உருவமாகி திறல்மேவும் இரணியனது ஆகம் கீண்டு” (பெரிய திருமொழி 7.8.5) என்று நரசிம்ம அவதாரத்தை, ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார்.
  • அதே போன்று திருக்கண்ணபுர பெருமாளே தசாவதாரம் எடுத்த திருமால் என்று பாடும் போது, “உளைந்த அரியும் மானிடமும் உடனாய்த் தோன்ற ஒன்றுவித்து, விளைந்த சீற்றம் விண்வெதும்ப வேற்றோன் அகலம் வெம் சமத்து, பிளந்து வளைந்த உகிரானை” (பெரிய திருமொழி, 8.8.4) என்று ஆழ்வார் ஸ்ரீநரசிம்மரை போற்றுகிறார்.
  • “பரிய இரணியன் தாகம் அணியுகிரால், அரியுருவாய்க் கீண்டான் அருள்தந்த வாநமக்கு, பொருதிரைகள் போந்துலவு புல்லாணி கைதொழுதேன், அரிமலர்க் கண்ணீர் ததும்ப அம் துகிலும் நில்லாவே” பெரிய திருமொழி (9.4.4), என்று நரசிம்மன் தனக்கு செய்த கிருபையை ஆழ்வார் திருப்புல்லாணி பதிகத்தில் குறிப்பிடுகிறார். பெரியவாச்சான்பிள்ளை, “ஆழ்வார் அலைகள் மோதும் திருப்புல்லாணி சேவிக்க ஆசைப்பட்டார் என்பதை, பெருமாள், இவர்க்கு நீரில் மீது மோகம், ஆகவே அதை தேடி அவர் போக வேண்டாதபடி, உடல் முழுவதும் நனையும் படி கண்ணீரைக் கொடுத்தான்” என்று சுவாரஸ்யமாக விளக்குவார்.
  • சந்திரமண்டலத்தையும் மேகமண்டலத்தையும் தொடும் சிகரத்தை உடைய திருமாலரிஞ்சோலையில் நிற்பவரை, திருமங்கையாழ்வார் “சிங்கம் அதாய் அவுணன் திறல் ஆகம் முன் கீண்டு உகந்த, பங்கய மாமலர் கண் பரனை எம் பரம் சுடரை” (9.9.4) என்று வர்ணிக்கிறார்.
  • பத்தாம் பத்தில் ஆறாம் திருமொழியில், திருமங்கையாழ்வார் கண்ணன் வெண்ணையுண்டு இருந்த நீர்மையை (எளிமையை), திருமாலின் பற்பல மேன்மை சம்பவங்களுடன் கலந்து அனுபவிக்கிறார். மூன்றாவது, மற்றும் நான்காவது பாசுரங்களில், மேன்மைக்கு நரசிம்ம பெருமானை “வளைந்திட்ட வில்லாளி வல் வாள் எயிற்று மலை போல் அவுணன் உடல் வள் உகிரால், அளைந்திட்டவன்” (10.6.3) என்றும் “தளர்ந்திட்டு இமையோர் சரண் தா என, தான் சரணாய் முரணாயவனை உகிரால் பிளந்திட்டு அமரர்க்கு அருள் செய்து உகந்த பெருமான்“(10.6.4) என்றும் குறிப்பிடுகின்றார்.
  • திருமொழியில் இறுதியாக ஒருமுறை நரசிம்ம பெருமானையும் அவன் அவதாரத்தின் பெருமையையும் நான்காம் பதிகத்தில் நான்காவது பாசுரத்தில் சொல்வது மிகவும் ஸ்வாரஸ்யமாகவும் விளக்கமாகவும் உள்ளது. “வெம்மை மிக்க அரியாகி” (11.4.4), நரசிம்ம பெருமான், இரணியனின் மார்பினை பிளந்ததால் உண்டான ரத்தப்பெருக்கு மகாபிரளயத்தைக் காட்டிலும் மும்மடங்கு பெரிதாக இருந்தது என்று சொல்லி முடிக்கிறார்.

மற்ற பிரபந்தங்கள்

சிறியதிருமடல் என்ற பிரபந்தத்தில், “போர் ஆர் நெடுவேலோன் பொன் பெயரோன் ஆகத்தை, கூர் ஆர்ந்த வள் உகிரால் கீண்டு, குடல் மாலை சீர் ஆர் திரு மார்பின்மேல் கட்டி, செம் குருதி சோரா கிடந்தானை குங்குமம் தோள் கொட்டி ஆரா எழுந்தான் அரி உரு ஆய்” என்று நரசிம்ம அவதாரத்தை திருமங்கை ஆழ்வார் வர்ணிக்கிறார்.

பெரியதிருமடல் என்ற பிரபந்தத்திலும், திருமங்கை ஆழ்வார் நரசிம்ம அவதாரத்தை விவரமாக சொல்லி இருக்கிறார் , தன்னுடைய பக்தனான பிரஹ்லாதனுக்கு பல கொடுமைகள் புரிந்ததால், தூணில் இருந்து தோன்றிய உடனே இரணியனை கொல்லாமல் சித்திரவதை செய்து அவன் பெற்ற வரன்கள் தோற்காதபடி, இரணியனின் மார்பினை நகங்களால் பிளந்து கொன்றார், என்கிறார்.

“ஆயிரம் கண் மன்னவன் வானமும், வானவர் தம் பொன்னுலகும், தன்னுடைய தோள்வலியால் கைக்கொண்ட தானவனை, பின்னோர் அரி உருவமாகி எரிவிழித்து, கொல் நவிலும் வெம் சமத்துக் கொல்லாதே, வல்லாளன், மன்னும் மணிக்குஞ்சி பற்றி வர ஈர்த்து, தன்னுடைய தாள்மேல் கிடாத்தி, அவனுடைய பொன் அகலம், வள்ளுகிரால் போழ்ந்து, புகழ்படைத்த மின் இலங்கும் ஆழிப் படைத்தடக்கை வீரனை” (பெரியதிருமடல்,99-103)

பெரிய பெரிய பெருமாள்

நம் சம்பிரதாயத்தில் சக்கரவர்த்தி திருமகனாகிய ஸ்ரீராமபிரானை பெருமாள் என்று அழைப்போம். அவரின் ஆராதனை பெருமாளாக இருந்த ஸ்ரீ ரங்கநாதனை, பெரிய பெருமாள் என்று அழைப்போம். காட்டில்திரிந்த ஸ்ரீனிவாசனை, நித்யஸ்ரீ நித்ய மங்களம் என்று மாற்றியது நரசிம்ம ஆராதனம் ஆகும். ஸ்ரீ ராமபிரானும் நரசிம்மனை (Nrisimha Panchaamruta Stotram ) நரசிம்ம பஞ்ஜாமிர்த ஸ்தோதிரம் கொண்டு பிரார்த்தனை செய்தார். இரண்டு பெருமாள்கள் நரசிம்மனை ஆராதனை செய்ததால் நரசிம்மப் பெருமாளை பெரிய பெரிய பெருமாள் என்று அழைப்பார்கள்.

சிவன் நரசிம்மரை பல்லாண்டு பாடிய சுலோகம் மந்திரராஜபத ஸ்தோத்திரம் என்பதாகும். நரசிம்மர், பிரஹ்லாதனுக்கு ஆசி வழங்கியதை போல், தன் பக்தர்கள் வேண்டுவன எல்லாவற்றையும் மிக விரைவாகவே அருள்கிறார். 

மந்திரராஜபத  ஸ்தோத்திரம் ஒலிவடிவில்

சென்னையில் திருவல்லிக்கேணி, சோளிங்கர், விழுப்புரம் அருகில் உள்ள பூவரசம்குப்பம், சிங்கிரிக்குடி மற்றும் பரிக்கல், ஸ்ரீரங்கத்தில் காட்டு அழகிய சிங்கர், மதுரைக்கு அருகில் யானைமலை, கர்நாடகாவில் உள்ள மேல்கோட் என்பவை, இந்தியாவில் உள்ள பிரசித்தி பெற்ற நரசிம்ம தலங்களுள் ஒரு சில ஆகும்.

ஆந்திராவில்

முக்கூர் ஸ்வாமியின் சில வார்த்தைகள், அவருக்கு எங்கள் நமஸ்காரங்களுடன்.

ஆந்திர மாநிலத்தில் நரசிம்ம க்ஷேத்திரங்கள் பல உள்ளன. ஸ்ரீஅஹோபிலம், மங்களகிரி, வேதாத்ரி, கேதவரம், மட்டபல்லி, வாடபல்லி, யாதகிரிகுட்டா, சோபநாத்ரி, ஸிம்ஹா சலம், கோருகொண்டா, புட்ட கொண்டா, ஸ்தம்பாத்ரிபுரம், ரேபாலா, புஷ்பகிரி, சிங்கராயகொண்டா, மால கொண்டா என்று இப்படி பல்வேறு மஹா க்ஷேத்ரங்களில் எம்பெருமான் பெருமையுடன் விளங்குகிறான். இவற்றுள் கிருஷ்ணாநதி தீரத்தில் அமைந்த மங்களகிரி, வேதாத்ரி, மட்டபல்லி, வாடபல்லி, கேதவரம் ஆகிய ஐந்தும் பஞ்ச நரசிம்ம க்ஷேத்திரங்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

வேதாத்ரியில் இருப்பவன் யோகானந்த நரசிம்ஹன். இடுப்பிலே கத்தி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஒரு தேர்ந்த மருத்துவர் சிகிச்சை அளிப்பது போன்று எல்லா வியாதிகளையும் நிவர்த்தி பண்ணுகிறான். வாடபல்லி நரசிம்ஹனுக்கு தீபாலயன் என்று பெயர். அவன் மூக்குக்கு நேராக ஒரு தீபமும் திருவடியில் ஒரு தீபமும் இருக்கும். கர்ப்பக்ரஹத்திலோ துளி காற்று கிடையாது. உள்ளே போனால் வேர்வை கொட்டும். ஆனால், பகவான் மூக்குக்கு நேரே இருக்கும் தீப ஜ்வாலை மட்டும் ஆடிக்கொண்டே இருக்கும். அவன் திருவடியிலே இருக்கிற ஜ்வாலை ஆடவே ஆடாது. நாம் மிகவும் சஞ்சலத்துடன் இந்த ஸந்நிதியில் நுழைகிறோம். இதை ஆடும் தீப ஜ்வாலை காட்டுகிறது. அவன் திருவடி பற்றியவர்களுக்கு சஞ்சலம் இல்லை என்பதை,  திருவடிக்கு நேராக இருக்கும் அசையாத தீபம் காட்டுகின்றது.

வாடபல்லிக்கும் வேதாத்ரிக்கும் இடையிலே இருக்கும் ஸ்வயம்பு ரூபமான மட்டபல்லி நாதனோ சஞ்சலத்தையும் போக்குவான்; ரோகத்தையும் போக்குவான். நம்மிடத்திலே இருக்கிற அத்தனை கெடுதல்களை யும் போக்கி நலத்தையே கொடுக்கும் எம்பெருமான் இந்த க்ஷேத்திரத்தில் எழுந்தருளியிருக்கிறான்.

ஆந்திர மாநிலம், விஜயவாடாவிலிருந்து ஹைதராபாத் செல்லும் நெடுஞ்சாலையில் அமைந்துள்ள நகரம் கோதாடா. இங்கிருந்து ‘கோ தாதா, கோ தாதா’ (யார் எல்லாவற்றையும் கொடுப்பவன்) என்று நினைத்துக்கொண்டே 40 கி. மீ. கடந்து, மந்திகள் பாய்ந்திடும் ப்ருஹ்மாநந்த விமானத்தைக் கடந்து வந்தால், ‘அய மேவ தாதா’ (நானே அனைத்தையும் கொடுப்பவன்) என்று நம்மை இன்முகத்துடன் வரவேற்கிறான் ஸ்ரீமட்டபல்லிநாதன்.

உயர்ந்த ப்ரஹ்ம வித்யைகளில் உறைபவன் இவனே. அதனால்தான் மிகவும் ஏகாந்தமான இந்த இடத்திலே குகைக்குள் ரஹஸ்யமாய் வீற்றிருக்கிறான். ப்ரஹ்ம வித்யைகளால் அறியப்படுபவனே நமக்கு சுலபமாய் இங்கே கிடைக்கும்போது, அவனை அறிவிக்கும் ப்ரஹ்ம வித்யைகள் நமக்குத் தேவையே இல்லை. மிகவும் கஷ்டப்பட்டுப் பெற வேண்டியவனை ஸ்ரீமட்டபல்லி மகா குகையில் சுலபமாக நாம் அனுபவிக்கின்றோம். இதுவும் அவனது இன்னருளே. அவன் நினைக்கவில்லை என்றால் நம்மால் அவனைக் காண இயலுமா? அவனே அவனைக் காட்டித் தருகின்றான்!

சதுர் யுகங்களாக இருந்து வரும் இந்தத் திருத்தலத்துக்கு க்ருத யுகத்தில் – மதுபுரி; திரேதாயுகத்தில்- ரத்ன புரி; துவாபர யுகத்தில்- ஆனந்தபுரி என்று பெயர். இந்தக் கலியுகத்தில் மாந்ருஹரிபுரம் என்று பெயர். ஆனால் இங்குள்ள மக்கள் சுந்தரத் தெலுங்கில் இதை மட்டபல்லி என்கின்றனர். காடு, நதி, மலை இவை மூன்றும் ஒருங்கிணைந்து காணப்படும் அரிதான க்ஷேத்ரங்களில் மட்டபல்லியும் ஒன்று. ஸ்ரீமட்ட பல்லிநாதனின் கருணாம்ருத தாரைதான் கிருஷ்ணா நதி. அம்ருதவர் ஷிணியாம் இந்த நதியின் பெருமையை அளவிட முடியாது. மட்டபல்லி பர்வத குகையில் எம்பெருமான் இருந்தாலும், அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமான இடம் இந்த நதிக் கரைதான். தினமும் தாயாருடன் திருக்கரம் பற்றி இந்தக் கரையில் சஞ்சரிப்பான். சிலநேரம் கிருஷ்ணவேணியும் (நதி) ஆர்ப்பரித்து, மட்டபல்லி நாதனின் குகைக்குள் பிரவேசித்து, அவனுடைய ஸ்பரிச தீ¬க்ஷயைப் பெற்று மகிழ்வாள். மட்டபல்லியில் எங்கு பார்த்தாலும் அதர்வண வேதம் எதிரொலிக்கிறது. ஓம்காரத்தினுள் முதலாவதாக வரும் அகார ரூபமாய் விளங்குகிறவன், சாட்சாத் மட்டபல்லி லக்ஷ்மிநரசிம்மன்.

ஸ்ரீமட்டபல்லிநாதன் தனது திருமேனியிலேயே இடது பக்கத்தில் ஸ்ரீப்ரஹ்லாதாழ்வானைத் தாங்கி நிற்கிறான். தன்னிடம் நிஜமான பக்தி கொண்டவர்களை ஒருநாளும் கைவிடமாட்டேன் என்கிற அவனது ப்ரதிஜ்ஞைக்கு இது எடுத்துக்காட்டு.

விசாலமான நெற்றியும், தீர்க்கமான புருவங்களும், மிக விசாலமான, எவ்வளவு பக்தர்கள் வந்தாலும் ஆட்கொள்ளும் திருநேத்ரங்களும், நீண்ட மூக்கும், மதுராதர பல்லவமும் (வாய்), கம்புக்ரீவமும் (மீசை), விசால வக்ஷஸ்தலமும், இடது திருக்கரத்தில் ஓங்கார ரூபியான சங்கும், வலது திருக் கரத்தில் மிளிரும் சுதர்சனனும், வக்ஷஸ்தலத்தில் விளங்கும் ஸ்ரீமஹா லட்சுமியுமாக இரண்டு திருவடிகளையும் மடித்து வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் அதியற்புதமான ரூபம் ஆனதால் அவன் மதுரானந்தரூபி! இந்த திவ்ய ரூபத்தை தினமும் அதிகாலை நடக்கும் திருமஞ்சனத்தின்போது சேவிக்கலாம். இவன் அமர்ந்த இருக்கைக்குப் பின்புறம் இருந்து ஸ்ரீஆதிசேஷன் தன் ஆயிரம் படங்களையும் விரித்து இறைவனுக்கு மேல் விதானமாய் இருக்கிறான். இந்த ஸ்ரீமட்டபல்லி மஹா க்ஷேத்திரத்தில் வேத ஸ்வரூபனாகவும், வேள்வி ஸ்வரூபனாகவும்எம்பெருமான் விளங்குகிறார்.

இன்னும் பல பாசுரங்கள், பல நரசிம்மனின் பெருமைகள், பல நரசிம்ம தலங்கள், பல ஸ்தோஸ்திரங்கள், இந்த வலைப்பதிவினில் விட்டு போயிருக்கலாம். இது ஒரு சிறு முயற்சியே. இது போல் இன்னும் சில அவதாரங்களை ஆழ்வார்கள் பார்வையில் பின்னாளில் பார்க்க கூடும். அதுவரை நரசிம்மனின் கருணை மழையில் நனைவோம்.

=================================================

Image gallery image
Image gallery image
Image gallery image
Image gallery image
Image gallery image

Preaching – Raman, Kannan and Arangan

Posted on March 31, 2020 by

Leave a Comment

Introduction

இந்த பதிவினை தமிழில் படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி.

As the saying goes ” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Perumal.

In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Perumal on him. These first three hymns, we discussed them in two of our earlier weblogs. In the next subsection, consisting of eleven hymns, from 4th to 14th, Azhwaar is preaching us his experience with Paramaathma. Of those hymns, we discussed the fourth, fifth and sixth hymns in our previous weblog. As a continuation, we will see further interesting aspects of Azhwaar’s advice in this weblog.

Sri Rama is The God

Pulai aramaagi nindra puthodu samanam ellaam, kalaiyara katra maandhar kaanbaro ketparo thaam, thalai aruppundum saaven sathiyam kaanmin aiya, silaiyinaal ialangai setra devane devan aavaan (Thirumaalai 7)

Azhwaar had condemned / criticised people like us as we were not interested in doing service to Him (thondu poondu amutham unnaa thozhumbar). Hence, when such people are dead, their bodies would be left unattended and grabbed by birds (please note that Azhwaar states that those carnivorous birds, are not even interested in feeding on these bodies, but just hold them) (when pull kavva kidakinreere) in the previous hymns. People like us responded to Azhwaar that it was pointless in criticizing them, as it was natural for them to be like that, as Paramapadha naathan (Thann thuzhaai maalai maarban) is in a place not approachable by human beings and there are many obstacles in reaching Him. So people requested Azhwaar to tell them,

  • Who is Paramaathma
  • How do they overcome any obstacles
  • How do they reach Him easily

In this hymn, Azhwaar responded promptly by stating that Sri Rama, who took the incarnation as a human being in this world and Whose natural attribute removed the obstacles for many during His incarnation is Paramaathma and directed us to follow or reach Sri Rama.

Azhwaar in the first sentence of the hymn, explicitly stated that we should completely avoid and reject people who are against the principles of Vedas or who misinterpret and preach the wrong meanings for Vedas. We should not talk, meet or see them and this had been practised on those days. An interesting incident is highlighted in the commentary by Sri Periyavaachaanpillai. Once Koorthazhwaan, the foremost disciple of Sri Ramanuja, got delayed reaching home, as he spent some time listening to an argument from a book “ishta sidhi” on a different religion. His father cleansed him with holy water (sri padha theertham) and advised that Thondaradipoidi azhwaar had clearly stated that “kalaiyara katra maandhar kaanbaro ketparo thaam”, meaning those who had learnt the Vedas well, would neither listen nor even pay attention to them. His father questioned Koorathazhwaan on why he wasted his time. Periyavaachaan Pillai paid rich tributes to Koorathazhwaan, as being the only example for ‘Kalaiyara katra maandhar‘. Koorathazhwaan was an example, because Kalaiyara katra maandhar means

  • those who have learnt the Vedas and Manu saastras well,
  • learnt the ithihaasa, puranams and dharma saastraas thoroughly
  • had mastered the skills on arguing to establish the truth (Tharkangal)

Thondaradipodi azhwaar made a strong statement in this hymn, when he highlighted that Sri Rama is Paramaathma and we should all understand that. He vowed that he would not die even if his head being cut-off. The reason is that Sri Rama is Paramaathma and we should be convinced of that fact, at least after listening to his promise. There are two types of usage of a word in this hymn, Saaven or Saagen, but the meaning for both is the same. People now convinced with Azhwaar’s promise were ready to accept and listen to Azhwaar’s words.

Lakshmana believed fully that Sri Rama was the one who followed all dharmas, (rules as per vedas) who followed the truth all the times and who was an unparalleled warrior. Hence Lakshmana vowed on those beliefs, in Ramayana that his arrow would cut off the head of Inderjit, son of Ravana, who in turn had got a boon that nobody could get his head cut off. But still, Laksman’s arrow cut the head of Inderjit, proving that all the beliefs of Lakshmana about Sri Rama were true.

The demigods who granted boons to Ravana to enhance his powers, were afraid of Ravana and they wanted to protect their positions. So they went to Perumal and requested Him to help them save their positions. Perumal promised to help them and hence He took incarnation as Sri Rama in this world and went on to destroy Lanka with His bow. Azhwaar said in the subsequent line of the hymn that we should follow that Rama. Had Perumaal destroyed Ravana by His Sankalpam from Srivaikuntham (Paramapadham), no one would have known who killed Ravana. Since Rama did that in front of all, everyone including those who gave boons to Ravana, would be convinced that Rama alone would be the God who could protect all of us.

After killing Ravana, Rama stood glowing as a warrior. Hence Azhwaar called Him as ” devane“. Azhwaar continued to state that He is our ultimate God and concluded with “He (devane), devan aavaan“, meaning that such a Warrior is Paramaathma. With these, let us move on to the next hymn.

Wrong Interpretation of Vedas

veruppodu samanar mundar vidhiyil, saakiyargal ninpaal, poruppu ariyanagal pesil povathe noyathaagi, kurippu enaku adaiyumaagil, koodumel, thalaiyai aange aruppadhe karumam kandaai, arangamaa nagarulaane (Thirumaalai 8)

In the last hymn, Azhwaar clarified that Sri Rama is Paramaathma and we should all follow Him. Still people like us, did not listen to the words of Azhwar. We continued to lead the life with usual activities such as eating, sleeping and continued to make unbearable words about Aranganathan. Azhwaar concluded that these activities were due to attraction or involvement in the other religions. The above is a short summary of this hymn.

Azhwaar says that either himself or anyone who believes in Sriman Narayanan, can not tolerate any demeaning words against Him, as He is the Supreme and the best of all who possess good qualities. So Azhwaar used the word ‘poruppariyana‘, in Tamil, which are generic set of words to indicate reproach against Arangan, without mentioning the exact words, as he did not want to mention those words through his mouth. The following are similar instances, where other Azhwaars did not want to mention such words :

  • Aandal, in the twenty fifth hymn of Thiruppaavai, mentioned “Thaan Theengu Ninaitha” without mentioning the exact bad thing.
  • Aandal in the forty seventh hymn of Naachiyaar Thirumozhi, mentioned “andru innatha sei sisupaalanum” without mentioning what were the atrocious deeds by Sisupaalan
  • Nammazhwaar in his Thiruvaaimozhi (7.5.3), mentioned, “keezhmai vasuvugale vaiyum“, without mentioning the exact scoldings of Sisupaalan

There was a virtuous Srivaishnavar by name, Pillai Thirunaraiyur Araiyar, who gave up his life in Thiru Narayanapuram, Tiruchi district, in protecting Emperumaan Thiruvarangan. The commentator of this Prabantham, said that we should all give up our lives, in the same way, if we happen to hear any criticism about Thiru Arangan. If we do not have the courage to give up our lives, we should at least get away from the place and stop hearing those unwanted words. In Manu Smruthi, similar actions are advised, to the disciples, if they happen to hear any criticism about their acharyaars. In the hymn, Azhwaar mentioned the same, in “povathey noyathaagi“.

Azhwaar concludes this hymn, by stating that Arangan, is in Thiruvarangam, only to protect and destroy the enemies of those who are born after Vibhavam.

There are a few other points, which are stated in the commentary by Periavachanpillai to explain the first few lines of this hymn. I have to admit that I do not have the experience or the knowledge to understand and articulate the same. With this, we complete this hymn for the time being, and I request to kindly excuse me for my inability to explain further.

Kannan Kazhalinai Panimin

Matrumor deivam unde, madhiyilaa maanidangaal, utra pothu andri, neengal oruvan endru unara maatteer, atram mel ondru ariyeer, avanallal deivam illai, katrinam meitha venthai kazhalinai panimineere (Thirumaalai 9)

After Azhwaar chided them in the previous hymn, people like us, replied that it was not because of the attraction by the other religions that made them not to follow Chakravarthy Thirumagan. They highlighted that Sri Rama was a King and the guards at the entrance could potentially stop them from approaching Rama. They further said that even if they could manage to pass through the guards, the great sages like Vashitta could potentially stop them on their eligibility to see Rama. They requested Azhwaar to guide them with some other person, who would not expect any such criteria. Then Azhwaar asked them to follow Sri Krishna, who is very simple and who offers Himself almost voluntarily to everyone. The above is the summary of the ninth hymn.

Azhhwaar mentioned in the hymn “avan allal deivam illai” meaning there is no one else, other than Him to whom we should surrender. The reason for the above is that Krishna told in Bhagawath Geetha (9.23), that any devotee who does a sincere prayer to his own choice of god would automatically reach Him (Sri Krishna).

Azhwaar questioned about existence of any other God, when he mentioned “matrum orr deivam unde”, where the word “unde” comes with a negative meaning ‘illai‘ or no. Azhwaar continued saying that Perumal or Sri Krishna was the one who protected such supernatural celestial beings. Periyavaachan pillai quoted from Thiruvaaimozhi by Swami Namazhwaar, “ae pavam, parame, aezhu ulagum, ee pavam seithu arulaal alippaar yaar ?” to support the ‘unde‘ usage in this hymn. From all these, it becomes absolutely evident that Perumal can alone be the protector of everything.

Azhwaar also answered those who asked him about the strength of the holiness of the other gods from celestial world, by calling them foolish people. Following are further examples :

  • Thirumangai Azhwaar in his Periya Thirumozhi (11.7.9) mentioned that “Aan vidai ezh andru adarthaarku aal aanaal alladhaar, maanidavar allar”, meaning that those who are not devotees of Vishnu are not human beings, which is very similar to what Thondaradipodi Azhwaar said in this hymn.
  • Boothathazhwaar in his Second Thiruvandhadhi (44), mentioned “senkanmaal naamam maranthaarai maanidamaa vaiyen”, meaning that he would not consider those who forget the holy names of Sri Vishnu as human beings.
  • Poigai Azhwaar in his First Thiruvandhaadhi (67) mentioned “onn thaamaraiyaal kelvan oruvanaiye nokkum unarvu”, meaning that the knowledge about Paramaathma alone is the real knowledge needed for the human beings and all others are waste.
  • Similarly Parasarar (a sage) told that only the skills that are useful to get abode or Moksham alone are the real skills and all others are waste.
  • In the same way, Sri Krishna said in Bhagawath Geetha (9.24) that He would receive all the offerings of all the prayers (Yaagam) on behalf all gods and He would be the one who would grant the benefits of the prayers.
  • Vedas quote that who regularly offers their prayers to their forefathers, demigods from the celestial world, brahmins and fire, are actually offering their prayers to Sri Krishna who is the Antharatma in all.

Azhwaar mentioned “utra bothu andri“, meaning ‘only at tough times’. There are two explanations given and they are :

  • During Pralayam, all supernaturals from the celestial world would go one after other go through the mouth of Sri Vishnu / Paramaathma and we realise at that time that Paramaathma is the ultimate God.
  • When other supernaturals from the celestial world come back to Sri Vishnu or Paramaathma to request for His help to protect them from the likes of Ravanan, Hiranyan, Basmaasuran, is the other occasion when we understand that Paramaathma or Sri Vishnu is the ultimate God.

Azhwaar felt bad that we did not even show a similar or equivalent love or affection to Paramaathma, who offers us the best possible benefit, that is blessing us with abode or moksham, compared to other supernaturals from the celestial world. This is highlighted when Azhwaar mentioned “unara maateer”.

Azhwaar mentioned “atram mel ondru ariyeer”, meaning that people understand or pay attention only to the superficial meanings of the Vedas. Azhwaar’s main concern here is about the ignorance of the people in not understanding the inner meaning of what has been told in Vedas.

The quotes of Sri Krishna from Bhagwath Geetha (15.15) are highlighted here as reference.

  • He is the one who is made known in each and every Veda. (Rig, Yajur, Sama and Atharvana)
  • He is the one who is inside the heart and mind of each and every one
  • He is the one who makes us remember, He is the one, who makes us forget , He is the one who gives us the knowledge and He is the one who makes us ignorant .
  • He is the one who gives all the benefits as mentioned by vedas

The following from Bhagawatham (2.5.15) is given as reference for “avan allaal deivam illai”.

  • Even though vedas mention about many gods, they are all refer to Paramaathma, or Sriman Narayana, as He is the antharyaami for every one of them
  • Apart from Paramaathma (Sri Krishna, or Sriman Narayana), all other gods do not have completeness of holiness, for example, they can not offer abode or moksham

Azhwaar refers to Sri Krishna, in the hymn, when he cited ‘avan‘ and would bring it out in the later part of the hymn.

The reasons for Azhwaar to mention ‘katrinam meitha enthai’, in stead of Sri Krishna, are, one is that He is much easier to approach, unlike other gods and the second is that He is simple that even He approaches the calves on His own, without them asking. Again azhwaar has specifically mentioned about calves, when he mentioned ‘katrinam‘, instead of ‘aavinam‘, mainly because, Sri Krishna has a special attachment towards calves, due to the fact that they can not take care of themselves unlike the cows, which can take care by themselves. The same idea is conveyed by other Azhwaars as given below:

  • “thivathilum pasu nirai meippuvathi’ by Swami Namazhwaar in Thiruvaaimozhi (10.3.10)
  • ‘kandru meithu inidhugandha kaalai endrum ‘ by Thirumangai Azhwaar in Thirunedunthandagam (16)
  • ‘kaali meika vallaai’ by Swami Namazhwaar in Thiruvaaimozhi (6.2.4)
  • ‘ kandru meithu vilayaada vallaanai‘ by Thirumangai Azhwaar in Periya Thirumozhi (2.5.3)

Azhwaar invites us to join him in enjoying the experience of the incarnation of Sri Krishna and hence he said “kazhalinai panimin“, meaning ‘surrender to Him’. Lakshmanan admired the good qualities of Sri Rama and that made him a staunch devotee of Sri Rama. Likewise, Azhwaar said that he admired this simplicity of Sri Krishna taking care of the calves that made him surrender to Sri Krishna. Unlike the other gods, it is only Perumal whose incarnations are descents and who alone can bless us with experience that are equivalent to what He enjoys in abode or Paramapadham. And this can be seen from the Ithihaasams and puranams which explain this simple act of Him herding the calves. More importantly other gods or supernaturals would not let us get any equivalent stage to them and only Peruimal, who after giving us Moksham, would still feel sorry that He had not done enough to us. With that Periyavachaan pillai concludes this hymn and let us also move on to the next hymn.

Naatinaan deivam engum nalladhor arul thannaale, kaatinaan thiruvarangam uybavarkku uyyum vannam, ketire nambimeergal, gerudavagananum nirka, settai than madiyagathu selvam paarthu irukindreerey (Thirumaalai 10)

When people like us pleaded that they could not reach and do prayers to Paramapathanathan, Azhwaar asked them to follow Sri Rama. Again the response was that He was a king and His guards and sages like Vasishita who prevented them from approaching Sri Rama. Azhwaar then advised them to follow Sri Krishna, who presented Himself in the simplest form. This what we saw in the last hymn.

In this hymn, Azhwaar asked us to follow Aranganathan in Srirangam, because, He is attainable and approachable even today, for everyone and He is unlike Paravasudevan (Paramapathanathan) who is in a different and unattainable place or Sri Krishna or Sri Rama, who were here but in different time periods, both of which were not accessible to us. Azhwaar also compared praying other gods for attaining abode or moksham was like requesting Moodevi for wealth, who is known for bringing in poverty and who is the elder sister of Sridevi or thayaar the Goddess of all wealth and prosperity.

The explanation given for “nattinaan deivam engum“, meaning ‘installed many gods everywhere”, is excellent. First the question was raised as to why we need to have many gods. All are born with multiple proportions of Satva, Thamasa and Rajasa qualities (Sattva – purity, Rajas – passion or a longing for satisfaction and desire and Tamas – darkness, destruction, impurity or laziness). So everyone with their own proportion of the above qualities, will get involved with the respective gods and over a period of time obtain a greater share of satva quality to follow Sri Vishnu or Paramaathma.

‘naatinnaan’, meaning ‘installed’, is explained as Aranagan or Perumal stays as antharyaami in each and every other god and He directs them to do their jobs or carry out their responsibilities. ‘Nattinaan’ is also explained in another perspective. People with Rajas and Tamas qualties would not directly follow Sri Vishnu or Perumal and hence He created the other gods as intermediate or supporting twigs or sprigs so that as time passes they would ultimately reach Perumal or Arangan. Similar opinions are given by Swami Namazhwaar in his Thiruvaaimozhi, “niruthinaan deivangalaga” (5.2.8) and ‘avaravar vithi vazhi adaiya ninranare” (1.1.5).

The phrase ‘nalladhor arul thannaale” can be added to the first part, like “naatinaan deivam engum nallodhor arul thannaale” as well as to the subsequent part, like “nallathor arul thannaale kaatinaan thiruvarangam“. The meaning for the first part is that with His grace, He established the other gods in every other place. The meaning for the second part is that with His grace, He guided us to Thiruvarangam. Paramaathma felt that Jeevaathmas were moving away from Him, in stead of approaching Him. Hence He showed us, on His own, the way to Thiruvarangam, which can guide us to abode or moksham, without ourselves asking for His guidance. Azhwaar also added the qualifier by stating “uybavarku“, meaning those who have the desire to go abode or moksham or to those who did not refuse, when He offered to show them the way to Thiruvarangam. Periyavaachanpillai concluded this subject by stating that He becomes the guide to the route, by showing us the way to Thiruvarangam, and He will also become the destination at the end and this is applicable to all of us.

Another beautiful explanation is given to the word ‘nirka‘ in the phrase ‘geruda vaagananum nirka’, meaning ‘Perumal, who has Garuda as his vehicle, is waiting or standing”. The word Nirka or standing is meant to state that He is standing or waiting very close to us and He is waiting with an expectation that we would reach Him.

The hymn appreciates those who are devotees of Perumal, by stating that these people would never care about the other gods, like how a king’s family would treat the servants with least respect or without any fear. An incident involving Thirumazhisai Azhwaar was also referred in the commentary. When Lord Siva and Parvathi, were flying over Azhwaar’s head, Azhwaar continued to concentrate on his job of stitching the torn clothes without paying attention to Lord Siva and Parvathi.

Summary until now

Thondaradipodi Azhwaar experienced and enjoyed Paramaathma in the first three hymns of Thirumaalai. He preaches us in the next eleven hymns. After Azhwaar denounced people like us, they pleaded to Azhwaar that Paramapatha Nathan would be unapproachable, as He would not be in this world, but somewhere else . Azhwaar responded by asking us to follow Sri Rama, when he mentioned “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”. But they stated that Sri Rama was a King and it would be difficult to approach or follow Sri Rama. To this Azhwaar, by stating ‘katrinam meitha kazhalinai panimin‘ asked us to follow Sri Krishna, who herded the calves, and showed His simplicity. We again complained that Sri Krishna went back to Paramapatham after completing the purpose of that incarnation. Azhwaar took us to Thiruvarangan, along with him, by mentioning ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”.

With this, we will conclude now and let us continue in the next weblog.

Contents / உள்ளடக்கங்கள்

Posted on March 20, 2020 by

3 Comments

First Post – முதல் பதிவு

1Brahmam / பிரம்மம்
1.1Vedam / வேதம்
1.2Paramathma / பரமாத்மா
1.3Favours from Paramathma / பரமாத்மாவின் கருணைகள்
1.4Azhwaars and Acharyaars / ஆழ்வார் மற்றும் ஆச்சார்யர்கள்
2Five States of Paramathmaa / பரமாத்மாவின் ஐந்து நிலைகள்
2.1Para and Viyuha Vasudevans / பரவாசுதேவனும் வியூஹ வாசுதேவனும்
2.2Vibhavam / விபவம்
2.3Matsya, Koorma Varagam Incarnations/மத்ஸ்ய கூர்ம வராக அவதாரங்கள்
2.3.1கைசிக ஏகாதசி / Kaisika Ekadasi
2.4Narasimha Incarnation / நரசிம்ம அவதாரம்
2.5Parasurama Incarnation / பரசுராம அவதாரம்
2.6Balarama Incarnation / பலராம அவதாரம்
2.7Kalki Incarnation and Antharyaami / கல்கி அவதாரம் மற்றும் அந்தர்யாமி
2.8Archavathaarm / அர்ச்சாவதாரம்
3Divya Thambathigal / திவ்யதம்பதிகள்
3.1Thiruvenkadamudaiyaan Spoke / திருவேங்கடமுடையான் பேசியது
3.2Standing, Sitting and Reclining / நின்றதும், நடந்ததும், கிடந்ததும்
3.3The glories of the Name Govinda / கோவிந்த நாமத்தின் பெருமைகள்
3.4The glories of the Name Achuthan / அச்சுத நாமத்தின் பெருமைகள்
3.5Vishnu’s five weapons / விஷ்ணுவின் பஞ்ச ஆயுதங்கள்
3.6கஜேந்திர மோக்ஷமும் ஆழ்வார்களும்
4திவ்யதேசங்கள்
4.1108 திவ்யதேசங்கள்
4.2அபிமான க்ஷேத்திரங்கள்
4.3ஆழ்வார் ஆச்சாரியார் அவதார ஸ்தலங்கள்
4.4நரசிம்ம க்ஷேத்திரங்கள்
4.5இராம க்ஷேத்திரங்கள்
4.6கிருஷ்ண க்ஷேத்திரங்கள்
4.7வராக க்ஷேத்திரங்கள்
4.8ரங்கநாதன் க்ஷேத்திரங்கள்
4.9பிற அவதார க்ஷேத்திரங்கள்
4.10 கூர்ம க்ஷேத்திரம்
5Azhwaargal / ஆழ்வார்கள்
5.1Muthal Azhwaargal / முதல் ஆழ்வார்கள்
5.1.1திருவேங்கடமுடையான் பற்றி பொய்கையாழ்வார்
5.1.2திருவேங்கடமுடையான் பற்றி பூதத்தாழ்வார்
5.1.3திருவேங்கடமுடையான் பற்றி பேய் ஆழ்வார்
5.2Thirumazhisai Azhwaar
5.2.1In Thondai Naadu / தொண்டை நாட்டில் திருமழிசையாழ்வார்
5.2.2In Chola Naadu / சோழநாட்டில் திருமழிசையாழ்வார்
5.2.3திருவேங்கடமுடையான் பற்றி திருமழிசையாழ்வார்
5.3Namazhwaar / நம்மாழ்வார்
5.3.1The glories of Namazhwaar / நம்மாழ்வாரின் பெருமைகள்
5.3.2Namazhwaar’s Birth / நம்மாழ்வாரின் அவதாரம்
5.3.3With Madhurakavi Azhwaar / மதுரகவி ஆழ்வாருடன்
5.3.4With Nathamunigal / நாதமுனிகளுடன்
5.3.5With Thiruarangan / திருஅரங்கனுடன்
5.3.6His Moksham / ஆழ்வாரின் மோட்ஷம்
5.3.7His Prabanthams (அவரது பிரபந்தங்கள்)
5.3.7.1Thiruvaaimozhi / திருவாய்மொழி
5.3.7.1.1திருவேங்கடமுடையான் பற்றி நம்மாழ்வார் – திருவாய்மொழி
5.3.7.1.2திருவேங்கடமுடையான் நம்மாழ்வார் ஒழிவில் காலமெல்லாம்
5.3.7.1.3திருவேங்கடமுடையான் நம்மாழ்வார் உலகமுண்ட பெருவாயா
5.3.7.2Thiruvirutham / திருவிருத்தம்
5.3.7.2.1திருவேங்கடமுடையான் பற்றி நம்மாழ்வார் – திருவிருத்தம்
5.3.7.3Thiruvaasiriyam / திருவாசிரியம்
5.3.7.4Periya Thiruvanthaathi / பெரிய திருவந்தாதி
5.3.7.4.1திருவேங்கடமுடையான் பற்றி பெரிய திருவந்தாதியில் நம்மாழ்வார்
5.4Kulasekara Azhwaar / குலசேகர ஆழ்வார்
5.4.1His Prabantham Perumaal Thirumozhi / அவரது பிரபந்தம் பெருமாள் திருமொழி
5.4.2திருவேங்கடமுடையான் பற்றி குலசேகராழ்வார்
5.5Periyazhwaar / பெரியாழ்வார்
5.5.1Periyazhwaar and his Periyazhvaar Thirumozhi
5.5.2The birth of Thirupallandu
5.5.3திருவேங்கடமுடையான் பற்றி பெரியாழ்வார்
5.5.4திருவடமதுரை – பெரியாழ்வார் திருமொழி
5.5.5 பெரியாழ்வார் திருமொழி – ஒரு பார்வை
5.6Aandal / ஆண்டாள்
5.6.1Glories of Aandal
5.6.2திருப்பாவை
5.6.3Kindness of Arangan
5.6.4திருவேங்கடமுடையான் பற்றி ஆண்டாள்
5.6.5திருவடமதுரா – ஆண்டாள்
5.6.6திருப்பாவை – ஒரு சிறு விளக்கம்
5.7Thondaradipodi Azhwaar / தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார்
5.7.1Thirupalliezhuchchi / திருப்பள்ளியெழுச்சி
5.7.2Thirumaalai
5.8Thirupaan Azhwaar / திருப்பாணாழ்வார்
5.8.1Amalanaathipiraan / அமலனாதிபிரான்
5.8.2திருவேங்கடமுடையான் பற்றி திருப்பாணாழ்வார்
5.9Thirumangai Azhwaar / திருமங்கை ஆழ்வார்
5.9.1திருமங்கை ஆழ்வார் திவ்யசரித்திரம்
5.9.2திருமங்கை ஆழ்வார் பிரபந்தங்கள்
5.9.2.1Periya Thirumozhi / பெரிய திருமொழி
5.9.2.1.1திருவேங்கடமுடையான் – திருமங்கைஆழ்வார் 1 (கொங்கு அலர்ந்த)
5.9.2.1.2திருவேங்கடமுடையான் – திருமங்கையாழ்வார் 2 (தாயே தந்தையே)
5.9.2.1.3திருவேங்கடமுடையான் – திருமங்கையாழ்வார் 3 (கண்ணார் கடல் சூழ்)
5.9.2.1.4திருவேங்கடமுடையான் திருமங்கையாழ்வார் 4 (வானவர் தங்கள் சிந்தை)
5.9.2.1.5திருவேங்கடமுடையான் திருமங்கையாழ்வார் 5
5.9.2.2Thirukurunthandagam / திருகுறுந்தாண்டகம்
5.9.2.3Thiruezhukutruirukkai / திருஎழுகுற்றுயிருக்கை
5.9.2.4Siriya Thirumadal / சிறிய திருமடல்
5.9.2.5Periya Thirumadal / பெரிய திருமடல்
5.9.2.6Thirunedunthaandagam / திருநெடுந்தாண்டகம்
5.10Divya Prabantham / திவ்யப்ரபந்தம்
5.10.1Periazhwaar Thirumozhi / பெரியாழ்வார் திருமொழி
5.10.1 a பெரியாழ்வார் திருமொழி – ஒரு பார்வை
5.10.2Thiruppavai / திருப்பாவை
5.10.2 a திருப்பாவை – ஒரு பார்வை
5.10.3Naachiyaar Thirumozhi / நாச்சியார் திருமொழி
5.10.4Perumaal Thirumozhi / பெருமாள் திருமொழி
5.10.4.1First Three Subsections (Srirangam) / முதல் மூன்று பதிகங்கள் (திருஅரங்கம்)
5.10.4.2Fourth Subsection (Thiruvenkadam) / நான்காவது பதிகம் (திருவேங்கடம்)
5.10.4.3Fifth Subsection (Thiruvithuvakod) / ஐந்தாவது பதிகம் (திருவித்துவக்கோடு)
5.10.4.46&7 Gopikasree’s anger and Devaki’s losses / 6&7 கோபிகைகளின் கோபமும் தேவகியின் இழப்புகளும்)
5.10.4.5Eighth Subsection (Thirukannapuram) / 8ம் பதிகம் திருக்கண்ணபுரம்
5.10.4.69th Subsection (The lamentations of Dasaratha) / 9. தசரதனின் புலம்பல்
5.10.4.710th Subsection (Thiruchithirakoodam – Part 1) / 10. திருச்சித்திரகூடம் பகுதி 1
5.10.4.810th Subsection (Thiruchithirakoodam – Part 2) / 10. திருச்சித்திரகூடம் பகுதி 2
5.10.5திருச்சந்தவிருத்தம் / Thiruchantha virutham
5.10.6Thirumaalai / திருமாலை
5.10.6.1Azhwaar’s experience ஆழ்வாரின் அனுபவங்கள்
5.10.6.1.1Kaavalil Pulanai Vaithu / காவலில் புலனை வைத்து
5.10.6.1.2Pachai maamalai & Vedanool piraayam / பச்சைமாமலை&வேதநூல் பிராயம்
5.10.6.2Azhwaar’s Preaching – ஆழ்வாரின் உபதேசங்கள்
5.10.6.2.1Moithavalvinai, Pendiraal Sugangal & Maram Suvar Mathil / மொய்த்த வல்வினை, பெண்டிரால் சுகங்கள் மற்றும் மறம் சுவர் மதிள்
5.10.6.2.2Raman, Kannan and Arangan / ராமன், கண்ணன் மற்றும் அரங்கன்
5.10.6.3Glories of His Holy Names – திருநாம வைபவங்கள் 11- 14
5.10.6.4எம்பெருமான் செய்த நன்மைகள் / Emperumaan’s favours to Azhwaar
5.10.6.4.1மெய்யர்க்கே மெய்யனாகும் – பாடல் 15 – Meiyerke Meiyanaakum
5.10.6.4.2சூதனாய் கள்வனாகி – பாடல் 16 – Soothanaai Kalvanaaki
5.10.6.4.3விரும்பி நின்று – பாடல் 17 – Virumbi Nindru
5.10.6.4.4இனி திரை திவலை மோத – பாடல் 18 – Ini Thirai Thivalai Modha
5.10.6.4.5குடதிசை முடியை – பாடல் 19 – Kuda Thisai Mudiyai
5.10.6.4.6பாயும் நீர் அரங்கம் – பாடல் 20 – Payum NeerArangam
5.10.6.4.7பணிவினால் மனம் அது ஒன்றி -பாடல் 21 – Panivinal manam athu onri
5.10.6.4.8பேசிற்ரே பேசல் அல்லால் – பாடல் 22 – Pesitrey Pesal Allal
5.10.6.4.9கங்கையின் புனிதமாய – பாடல் 23 – Gangaiyil Punithamaaya
5.10.6.4.10வெள்ளநீர் பரந்து பாயும் – பாடல் 24 – Vella Neer Parndhu Paayum
5.10.6.5Azhwaar concedes his inabilities நைசான்யூசந்தானம் i / Naichaanyusanthaanam
5.10.6.5.1குளித்து மூன்று அனலை – பாடல் 25 – Kulithu Moondru Ananlai
5.10.6.5.2போதெல்லாம் போது கொண்டு – பாடல் 26 – Pothellaam Bothu Kondu
5.10.6.5.3குரங்குகள் மலையை நூக்க – பாடல் 27 – Kurangugal Malaiyai Nukka
5.10.6.5.4உம்பரால் அறியலாகா – பாடல் 28 – Umbaraal Ariyallaaga
5.10.6.5.5ஊரிலேன் காணியில்லை – பாடல் 29 – Oorilen Kaaniyillai
5.10.6.5.6மனதிலோர் தூய்மை இல்லை – பாடல் 30 – Manthilor Thooimai Illai
5.10.6.5.7 தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் – பாடல் 31 – Thavathulaar Thammil Allen
5.10.6.5.8ஆர்த்து வண்டலும்பும் சோலை – பாடல் 32 – Aarththu Vandu Alambum Solai
5.10.6.5.9மெய்யெல்லாம் போகவிட்டு : பாடல் 33 – Meiyellam Poga Vittu
5.10.6.5.10உள்ளதே உறையும் மாலை பாடல் 34 – Ulathey Uraiyum Maalai
5.10.6.6எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த நன்மைகள் / Emperuman’s good deeds for all
5.10.6.6.1தாவி அன்று உலகம் எல்லாம் – பாடல் 35 – Thaavi Andru Ulagamellaam
5.10.6.6.2மழைக்கு அன்று – பாடல் 36 – Mazhaikku anru
5.10.6.6.3தெளிவிலா கலங்கல் – பாடல் 37 – Thelivila kalangal
5.10.6.7மேம்பொருள் போகவிட்டு – பாடல் 38 – Memporul
5.10.6.8மேம்பொருள் பற்றி மேலும்
5.10.6.8.1அடிமையில் குடிமை இல்லா – பாடல் 39 – Adimaiyil Kudimaiyilla
5.10.7Thirupalliezhuchchi – திருப்பள்ளியெழுச்சி
5.10.8Amalanaathipiraan / அமலனாதிபிரான்
5.10.9Kanninunsiruthaambu / கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு
5.10.10Periya Thirumozhi / பெரிய திருமொழி
5.10.11Thirukurunthandagam / திருகுறுந்தாண்டகம்
5.10.12 Thirunedunthaandagam / திருநெடுந்தாண்டகம்
5.10.13Muthal Thiruvanthaathi / முதல் திருவந்தாதி
5.10.14Irandaam Thiruvanthaathi / இரண்டாம் திருவந்தாதி
5.10.15Moondraam Thiruvanthaathi / மூன்றாம் திருவந்தாதி
5.10.16Naanmugan Thiruvanthaathi / நான்முகன் திருவந்தாதி
5.10.17Thiruvirutham / திருவிருத்தம்
5.10.18Thiruvaasiriyam / திருவாசிரியம்
5.10.19Periya Thiruvanthaathi / பெரிய திருவந்தாதி
5.10.19.1திருவேங்கடமுடையான் பற்றி
5.10.20Thiruezhukutruirukkai / திருஎழுகுற்றுயிருக்கை
5.10.21Siriya Thirumadal / சிறிய திருமடல்
5.10.22Periya Thirumadal / பெரிய திருமடல்
5.10.23Thiruvaaimozhi / திருவாய்மொழி
5.10.23.1Structure of Thiruvaaimozhi & Artha Panchakam / திருவாய்மொழியின் அமைப்பும் அர்த்தபஞ்சகமும்
5.10.23.2Ten Tens (pathu pathukkal) of Thiruvaaimozhi / திருவாய்மொழியின் பத்து பத்துகள்
5.10.23.3Thiruvaaimozhi is for Narayanan / திருவாய்மொழி நாராயணனுக்கே
5.10.23.4Thiruvaaimozhi and Raksya Thrayyam / திருவாய்மொழியும் ரகஸ்ய த்ரயமும்
5.10.23.5Thiruvenkadamudaiyaan in Thiruvaaimozhi / திருவாய்மொழியில் திருவேங்கடமுடையான்
5.10.23.6Thiruarangan in Thiruvaaimozhi / திருவாய்மொழியில் திருஅரங்கன்
5.10.23.7Thiruaaraavamudan in Thiruvaaimozhi / திருவாய்மொழியில் ஆராவமுதன்
5.10.23.8Thirumaalrincholai – திருமாலரின்சோலை
5.10.23.8.1Thirumaalrincholai in Thiruvaaimozhi (Kilaroli Ilamai and Mudichothi) / திருவாய்மொழியில் திருமாலிரின்சோலை (கிளரொளி இளமை மற்றும் முடிச்சோதி)
5.10.23.8.2Thirumaalrincholai in Thiruvaaimozhi (Muneer Gnalam pathigam) / திருமாலிரின்சோலை (முந்நீர் ஞாலம்)
5.10.23.8.3Thirumaalrincholai in Thiruvaaimozhi (Senchor Kavikaal pathigam) / திருமாலிரின்சோலை (செஞ்சொற்கவிகாள் )
5.10.23.9திருவாய்மொழி, நம்மாழ்வார், உலகமுண்ட பெருவாயா
5.10.23.10திருவாய்மொழி, நம்மாழ்வார், ஒழிவில் காலம் எல்லாம்
5.10.23.11திருவாய்மொழி நம்மாழ்வார் திருவேங்கடமுடையான்
5.10.24Ramanuja Nootru Anthaathi / இராமானுச நூற்று அந்தாதி

Divya Thambathigal / திவ்யதம்பதிகள்

Posted on March 3, 2020 by

Leave a Comment

For English version, please click here, thanks

இது ஒரு அட்டவணை பகுதி ஆகும். இங்கு பரமாத்மா பற்றிய சில விஷயங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. பரமாத்மாவே, ஸ்ரீமன் நாராயணன், விஷ்ணு, கோவிந்தன்; அவனே நரசிம்ம, இராம, கிருஷ்ண போன்ற அவதாரங்கள். அவனே திருஅரங்கம், திருவேங்கடம் போன்ற திவ்யதேசங்களில் வாழ்ந்து கொண்டு வரும் திவ்யதம்பதிகள் ஆவார்கள். இந்த பகுதியில் ஐந்து நிலைகளில் இருக்கும் பெருமாளை பற்றியும் சில குறிப்புகள் உண்டு.

மேலும் தொடரும்

Divya Thambathigal

This is a menu page. We will discuss about Paramathma here. As we discussed earlier, Paramathma is Sriman Narayanan, Vishnu or Govindan. He took the incarnations like Narasimha, Rama and Krishna. He is the one who is in divyadesams, like Srirangam, Thiruvenkadam. We might discuss about the combination of His five states.

We will continue some more.

திருமாலை (அட்டவணை) / Thirumaalai (menu)

Posted on March 2, 2020 by

3 Comments

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, எல்லோரும்,  தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். நாம சங்கீர்த்தனத்தின் பெருமையை இந்த திருமாலை என்கின்ற திவ்யப்ரபந்தம் விளக்குகிறது.

இது ஒரு அட்டவணை பகுதியாகும். திருமாலை பாடல்களின் விளக்கங்களுக்கான வலைபதிவுகளை காணலாம்.

A popular saying in our sampradhayam stresses that all of us need to learn and understand the prabhandham Thirumaalai, sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know and understand Thirumaal Himself. Those who have not, will not be able to know about Him. ( Thirumaalai ariyaathaar, THIRUMAALAYE ariyaathaar). Another significant fact about this Thirumaalai is that it highlights the greatness of Nama Sankeerthanam, that is, reciting the names of god, in this prabandham, Thirumaalai.

This is a menu page giving the list of webpages for the explanations of the hymns of Thirumaalai.

அனுபவம் Experience

உபதேசங்கள் Preaching

பெருமைகள் / உதவிகள் Glories / Help

நைச்சானுசந்தானம் Naichaanu Santhaanam  

எம்பெருமான் செய்த நன்மைகள் Good things done to everyone by Emperumaan

ப்ரபந்தத்தின் ரத்னம்

  • Memporul

மேம்பொருள் பற்றி மேலும் சில

  • Adimaiyil Kudimai

Thiruvaaimozhi / திருவாய்மொழி

Posted on February 27, 2020 by

Leave a Comment

For English version, please click here, thanks :

இது ஒரு அட்டவணை பகுதி ஆகும். ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் நான்கு பிரபந்தங்கள் இயற்றி உள்ளார். அவையாவன, திருவிருத்தம், திருவாசிரியம்,   திருவாய்மொழி மற்றும்  பெரிய திருவந்தாதி. திருவாய்மொழியில் 1102 பாசுரங்களும், திருவிருத்தத்தில் 100 பாசுரங்களும், திருவாசிரியத்தில் 7 பாசுரங்களும், பெரிய திருவந்தாதியில் 87 பாசுரங்களும் உள்ளன. திருவாய்மொழியின் அமைப்பினையும், அதன் ஒரு சில சிறப்புக்களையும் பெருமைகளையும்  ஒரு சில தலைப்புகளில் பார்ப்போம்.

திருவாய்மொழி என்ற சமுத்திரத்தில், பற்பல அருமையான விஷயங்கள் உள்ளன. அவற்றில் சிலவற்றை கீழ்கண்ட தலைப்புகளில் காணலாம்.

மற்றவை பின்னர்

Thiruvaaimozhi

This is a menu page.  Swami Namazhwaar sang four Prabanthams, namely, Thiru Virutham, Thiruvaasiriyam, Thiruvaimozhi and Periya Thiruvandhaadhi.  There are totally 1102 hymns in Thiruvaimozhi, 100 hymns in Thiruvirutham, 7 hymns in Thiruvaasiriyam and 87 hymns in Periya Thiruvandhaadhi. This menu talks about the structure of Thiruvaimozhi and some of the special glories that go with Thiruvaimozhi under the following sub items.

Thiruvaaimozhi is a big ocean and let us try to see some parts of the same under the following headings :

More to follow in future.

Perumaal Thirumozhi / பெருமாள் திருமொழி

Posted on January 28, 2020 by

Leave a Comment

For English version, please click here, thanks

இது ஒரு அட்டவணை பகுதி ஆகும். இங்கு குலசேகர ஆழ்வார் எழுதிய பெருமாள் திருமொழி பற்றி சில தகவல் சொல்லப்படுகிறது.

Perumaal Thirumozhi

This is a menu page. Here we are trying to provide some information about Perumal Thirumozhi, one of the constituents of Divya Prabhandam, written by Kulasekara Azhwaar.

months
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter