Vaishnavism

Please click here to view the English Version, thanks

இதுவரை

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும்,  தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார்   எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும், “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.

திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரிசெய்து ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கிய போது, நாம் புதிதாக எம்பெருமானின் பெருமைகளை தேடி பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.

பிறகு, தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.

• ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று, 25வது பாடலில்  (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும்,
• அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்றும் (போதெல்லாம் போது கொண்டு  26),
• இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்றும் (குரங்குகள் மலையை நூக்க 27),
• உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்றும்,
• ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை என்றும் ஆழ்வார் அருளியதை பார்த்தோம்.

அடுத்த ஐந்து பாடல்களில்,

• தன்னிடம் எல்லாவிதமான கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்பதை, தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், (மனத்திலோர் தூய்மையில்லை 30),
• தன்னால் சொந்தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து (தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் 31) வருந்துவதும்,
• எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக அவன் முன் வந்து நின்றது (ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை 32) தன்னுடைய மூடத்தனம் என்றும்,
• தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாகவும் (மெய் எல்லாம் போக விட்டு 33),
• எல்லோர் நெஞ்சத்திலும் இருந்து எல்லாவற்றையும் அறியும் அவன் முன், அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக (உள்ளத்தே உறையும் மாலை 34) நினைத்ததையும் பார்த்தோம்.

ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த சில நன்மைகளை விளக்கும் அடுத்த பகுதியில்,

• முதலில், ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளியதையும்,
• இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் (மழைக்கன்று வரை(36) என்பதையும் பார்த்தோம்.
• இருந்தும், ஆழ்வாரின் மனம், ‘தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். அவனின் குளிர்ந்த பார்வை தானே நமக்கு வேண்டியது , ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று அவன் சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ (37) சொல்கிறார்.

மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள்போகவிட்டு (38)என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்ய த்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. உபாயாந்தரங்களில் பற்று அறுத்து, அதாவது பேற்றுக்கு எம்பெருமான் ஸாதனமே ஒழிய, நாம் செய்யும் காரியங்கள் ஸாதனமல்ல என்று அஹங்காரத்தை விடுத்து, உன் திருவாசலில் கிடக்கும் பரமபாகவதர்கள் விஷயத்தில் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் உகக்கிறது என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

இனிவரும் ஆறு பாடல்களில் (39-44), ‘மேம்பொருள்‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறார்.

அரங்கனே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாத, நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்கின்றாய் என்று ‘அடிமையில் குடிமை‘ (39) பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

எத்தனை பாவங்கள் செய்தவரும், மேம்பொருளில் சொன்ன ஞானத்தை உணர்ந்தவர்கள், பாவங்களின் கர்ம பலம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று அடுத்த பாடலான ‘திருமறு மார்வ‘ (40) பாசுரத்தில் சொல்கிறார். எம்பெருமானுடைய அன்புக்கு இவ்வளவு பாத்திரமானவர்கள், ஒரு போதும் பாவங்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்று அறிய வேண்டும்.

சென்ற இரண்டு பாசுரங்களில், ‘இவர்களுக்கு பிறப்பினாலோ, ஒழுக்கத்தினாலோ வரும் குறைகள் இல்லை’ என்றார். ‘ ‘வானுளார் அறியலாக’ (41) என்ற பாசுரத்தில், ‘குறை இல்லாமை மாத்திரம் அன்று ; இவர்களுடன் தொடர்பு உள்ள ஸம்ஸாரிகளும், அந்த தொடர்பே காரணமாக பரிசுத்தி அடையும்படியான சிறப்பும் உடையவர்கள் இவர்கள்’ என்கிறார்.

பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் உயர்ந்தவர்களுக்கு, பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் தாழ்வு உடையவர்களானாலும் ‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்கள், ஸர்வேஸ்வரனைப் போல பூஜிக்கத் தக்கவர்கள் என்றும், ஞானம் கொடுப்பது, கொள்வது போன்றவைகளை செய்யவேண்டும் என்றும் ‘பழுதிலா ஒழுகலாற்று’ (42)ல் சொல்கிறார்.

பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலானவற்றால் வந்த பெருமைகளுக்கு மேலே ஞான பெருமையையும் உடைய ஜாதி அந்தணர்கள், பிறப்பாலும் ஒழுக்கத்தாலும் வந்த பெருமை இல்லாத ஞான பெருமை உடைய பாகவதர்களை, பகவத் பிரபாவத்தால் பிரசாதமாக, அவர்களுக்கு வந்த ஞான விஷயங்களை புத்தியில் கொள்ளாமல், கர்மத்தின் விளைவால் வந்த பிறப்பினால் வந்த தாழ்வை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு, அவர்களை தாழ நினைத்தார்கள் ஆகில், அந்த நொடியே அவர்கள்தான் சண்டாளர் என்பது ‘அமரவோ அங்கம் ஆறும்’ (43) பாசுரம்.

இனி அடுத்த பாசுரம்

பாசுரம் 44

பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனுன் உன்னைக் காண்பான் * எண்ணிலா ஊழி ஊழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப * விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை யீந்த * கண்ணறா உன்னை யென்னோ களை கணாக் கருதுமாறே. (44)

கங்கை சஞ்சரிக்கும் படியான சடையை உடையவனான சிவனும் பிரம்மாவும் உன்னைப் பார்ப்பதற்காக எண்ண முடியாத ஊழி காலமாக தவம் செய்தவர்கள்; (காண முடியாததால்) வெட்கித் தலை கவிழ்ந்து இருக்க அந்தக் காலத்திலே (முதலை வாயில் விழுந்த) ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுக்காக (அவன் துன்பப் படுகின்ற மடுவின் கரைக்கு) வந்து, நித்ய சூரிகளும் ஆச்சரியப்படும்படியாக, கிருபை செய்து அருளிய (எனக்கு அருள் செய்யாததால்) ‘கண்ணற்றவனான உன்னை’ எல்லோருக்கும் தஞ்சமாக நினைப்பது எவ்வாறோ என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

மேம்பொருள் பாசுரத்தின் பின் சொன்ன பாசுரங்களில் பாகவதர்களுக்குச் சொன்ன பெருமைகள் பொருந்தியவையே என்பதை, பிரமன் முதலானார்க்கும் பெறுவதற்கு அரிய பேற்றை ஒரு விலங்கான கஜேந்திரன் பெற்றான் என்னும் சரித்திரத்தில் இருந்து அறிந்து கொள்ளலாம் என்று கூறி, தாம் பெற்ற பேற்றை உணர்த்தி, இப்பிரபந்தத்தின சாரத்தை இந்த பாடலில் சொல்கிறார்.

இனி சற்று விரிவாக

பெண்ணுலாம் சடையினானும்

கங்கையான பெண் உள்ளே சஞ்சரிக்கும்படியான விஸ்தாரமான ஜடை உடைய சிவன் என்பது இதன் பொருள். கங்கையை ஜடைக்குள்ளே அடக்கின பெருமையைக் கொண்டு, ஸர்வேஸ்வரனை கண்டு விட முடியுமோ என்று கருத்து. ‘ஆறு சடைக் கரந்தான் அண்டர்கோன் தன்னோடும், கூறுடையன் என்பதுவும் கொள்கைத்தே‘ (நான்முகன் திருவந்தாதி 4), அதாவது கங்கையை தனது சடையில் மறைத்து தாங்கிக் கொண்டு இருக்கின்ற சிவனும், தேவாதி தேவனான ஸ்ர்வேஸ்வரனுடன் சமம் என்று சொல்லும் பாமரரின் சொல் அங்கீகரிக்க முடியுமா, என்ற திருமழிசையாழ்வாரின் கருத்தையும் இங்கே அனுபவிக்கலாம்.

பிரமனும்

அந்த சிவனை படைத்தவனான பிரமனும் என்கிறார்.

கர்த்தா ஸர்வஸ்ய லோகஸ்ய பிரஹ்மா பிரஹ்மவிதாம் வர : (ராமாயணம் யுத்த காண்டம், 120-3) (எல்லா உலகங்களையும் படைப்பவரும், பிரஹ்மஞானிகளுள் தலை சிறந்தவருமான பிரம்மா) என்கிறபடியே மற்ற ஜீவர்களுக்கும் அறிவளிக்கும் பெருமையைக் கொண்டு, பிரம்மா எம்பெருமானை அடைந்து விட முடியுமா என்று கேட்கிறார். படைக்கும் கடவுளாயிருப்பது கொண்டு தன்னால் படைக்கப் பட்டவர்களையும் அவர்கள் புண்ணிய பாவங்களையும் அளவிட்டு அறியலாமே, தவிர அளவிட முடியாதவனான எம்பெருமானை அளவிட்டு அறிய முடியுமோ என்கிறார்.

கடிக்கமலத் துள்ளிருந்தும் காண்கிலான், கண்ணன் அடிக்கமலந் தன்னை அயன் (முதல் திருவந்தாதி 56), அதாவது, பிரம்மாவானவன், மணம் மிகுந்த எம்பெருமானின் நாபிக் கமலத்தில் பிறந்து அங்கேயே வாசம் செய்து கொண்டு இருக்கின்ற போதும், அந்த எம்பெருமானின் திருவடிகளை சேவித்தது இல்லை என்று பொய்கையாழ்வார் அருளி செய்கிறார்.

உன்னைக் காண்பான்

யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ * ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ விதவாந் நபிபேதி குதஸ்ச நே தி (தை உப 9-1) – எந்த ப்ரஹ்மத்தினிடம் இருந்து, மனத்துடன் கூடிய வாக்குகள் (அதை) அளவிட்டு அறியாமல் திரும்புகின்றனவோ, அந்த பரமாத்மாவின் ஆனந்தத்தை அறிந்தவன், எதனிடமும் பயப்பட மாட்டான். அதன்படி, வேதங்களாலும் உன் குணங்களில் ஒன்றான ஆனந்தத்தின் எல்லையைக் கூட காண முடியாதபடி பெருமையை உடையவன் நீ.

ரிக் வேதம், அந்த பரமபுருஷனை, மாமிசத்திலான இந்த கண்கள் கொண்டு காண முடியாது என்று கூறுகிறது.

இவனைக் கண்ட பின்பு அன்றோ இவனிடம் இருந்து ஒரு பயனைப் பெறுவது. தானே தன்னைக் கண்ணுக்கு விஷயமாக்கிக் காட்டினான் அல்லாமல் எத்தனை உயர்ந்த ஞான சக்திகளை உடையவர்களாலும் தம் திறமையினால் காண முடியாதவனாய் இருப்பவன் இவன் . இவனுடைய உருவம் கண்ணால் காணும்படி இருக்காது என்றும் ஒருவரும் இவனைக் கண்ணால் காண்பது இல்லை என்றும் உபநிஷத் சொல்கிறது;

‘எம்பெருமான் குற்றமற்றவர்; அடைய அரியவர்; தமக்கு ஒரு ஆதாரம் அற்றவர்; அழிவற்றவர்; தடையற்ற மிக உன்னதமான சாகசத்தை உடையவர்; ஸ்ர்வேஸ்வரராகிய உங்களிடம் ஈடுபட்டு இருக்கும் எல்லோருக்கும் ஆதாரமாக இருப்பவர். ஜோதிகளுக்கும் ஜோதியாக இருப்பவர்; குறைவற்றவர்’ (விஷ்ணு புராணம்)

இராமாயணத்தில் தாரை வாலி வதத்திற்கு, ஸ்ரீ ராமனை நிந்ததிக்க வரும் போது, ஸ்ரீ ராமனைப் பார்த்து, ‘உன்னை நேரில் பார்க்கிறேன், ஆனால் இன்னார் என்று அறியேன்’ என்று சொல்கிறார். அதாவது, நேரில் பரமாத்மாவான ஸ்ரீ ராமனை தரிசித்த பின்பும், உன்னை அறிய முடிய வில்லை என்கிறாள்.

பிரம்மமாகிய அவன் மாமிச கண்ணால் காண அரியவன் என்று விஷ்ணு தர்மம் என்ற சாஸ்திரம் கூறுகிறது.

நித்யசூரிகள் எப்போது அனுபவித்தாலும் எல்லை காண முடியாத உன்னை காண்பதற்காகவே தொடர்ந்து கைங்கர்யம் செய்து கொண்டு வருகின்றார்கள்.

பிறரால் அறிய முடியாதவனாய் இருப்பதோடு மட்டும் இல்லாமல், உன்னாலும் உன்னை எல்லை காண முடியாதபடி இருக்கும் போது இவர்களால் உன்னை எல்லை காண முடியமோ என்பதை தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியான் (திருவாய்மொழி 8.4.6) என்று நம்மாழ்வாரும் அருளிச் செய்தார்;

திருமங்கை ஆழ்வாரும், பெரிய திருமொழியில் (10.10.9) ‘இன்னார் என்றறியேன், அன்னே. ஆழியொடும், பொன்னார் சார்ங்கமுடைய அடிகளை, இன்னார் என்றறியேன்’ என்று கூறுவதையும் இங்கே மனதில் கொள்ளலாம்.

இப்படி, வேதம், உபநிஷத், புராணம், நித்யசூரிகள், ஆழ்வார் என்று எல்லோராலும் சொல்லப்பட்ட காண அரியவன் தான் இந்த உன்னை என்று சொல்லப்பட்ட அவன்.

பிரமனுக்கும் சிவனுக்கும் அடைமொழிகள் கொடுத்த ஆழ்வார் எம்பெருமானைக் குறிப்பிடும்போது அடைமொழிகள் ஒன்றும் இல்லாமல், ‘உன்னை‘ என்று சொல்லி உள்ளார். பிரமன் சிவன் போன்றவர்களை உயர்த்தி சொல்லி, அவர்களால், இவனை காண முடியவில்லை என்கிறார். திருவாய்மொழி(2.7.12)ல் ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அருளியபடி ‘தாமோதரனுருவாகிய சிவற்கும் திசைமுகற்கும், ஆமோதரமறிய ‘ எளிமைக்கு எல்லை நிலமான தாமோதரனையே அறிய முடியாதவர்கள் பெருமைகள் பல நிறைந்த எம்பெருமானை, அவனே காட்டாவிட்டால் அறிய முடியுமோ என்கிறார்.

அப்படி, அவனை அவனே காட்ட, கண்டவர்கள் உண்டோ என்று வினவி, காட்டவே கண்ட பாத கமலம் என்ற பெருமை வாய்ந்த திருப்பாணழ்வார், மணக்கால் நம்பி கேட்டுக்கொண்டதால் ஆளவந்தார்; இராமானுஜர் கேட்டுக்கொண்டதால் பிள்ளை உறங்காவல்லி தாசர் ஆகியோருக்கு தன்னை காட்டி அருளிய பெரியபெருமாள் சரித்திரங்களை மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றன.

பகவத் கீதை (4.6)ல் அஜோபி ஸந் அவ்யயாத்மா பூதாநாம் ஈச்வரோபி ஸந் |
ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாம் அதிஷ்ட்டாய ஸம்பவாமி ஆத்மமாயயா || 4.6 என்கிறார். அதாவது ‘பிறப்பில்லாத தன்மையனாயிருந்தும், எல்லோருக்கும் ஈஸ்வரனாயிருந்து கொண்டு, என் ஜ்ஞான சக்தி முதலான கல்யாண குணங்களுடனேயே ஒன்றையும் விடாமல் நான் அவதரிக்கிறேன்’. பகவான் அவதரிக்கும் பொழுதெல்லாம், அவனுடைய ஞான சக்தி முதலிய குணங்களில், பூர்ணமாக பிறக்கிறான். அப்படிப்பட்ட அவனை அறிவது அரிதே.

பார்ப்பது, அறிவது பின்பு அடைவது என்பதுதான் சரியான வரிசை என்று கொண்டால், இங்கு பிரம்மத்தை காண்பதே அரிது என்று சொல்லிய பிறகு, அறிவதும் அடைவதும் துர்லபம் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ.

எண்ணிலா ஊழி ஊழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப

நெடுங்காலம் தவம் புரிந்து ‘நாம் யாரைக் குறித்துத் தவம் செய்கிறோமோ அவன் வரவில்லையே’ என்று வெட்கம் கொண்டு தவத்தில் இருந்து மீண்டு இருப்பது இதன் அர்த்தம். ஹிரண்யன், ராவணன் போன்றோர் தங்களைக் குறித்து செய்யும் தவத்துக்குப் பலம் கொடுக்குமவர்கள் அன்றோ இவனைக் குறித்துத் தவம் புரிகிறார்கள். தாமரையில் பிறந்த நான்முகன் ஆயிரம் கொடி யுகங்கள் விஷ்ணுவை ஆராதித்து, மறுபடியும் மூவுலகிற்கும் பதியாய் இருக்கும் தன்மையை அடைந்தான் என்று கேள்விப் படுகிறோம் என்று மகாபாரதத்தில் சொல்லப்பட்டது.

வெள்கி நிற்ப என்பதற்கு ‘இப்படி வீணாக கற்பகோடி காலம் தவம் புரிந்து நின்றதைக் காட்டிலும் ஒரு முதலையின் வாயில் விழுந்து இருந்தால் மேலாக இருந்து இருக்குமே’ என்று வெட்கம் கொண்டு நிற்கிறார்கள் என்று கருத்து. மேலான ஆபத்தை அடைந்தவனும் கைங்கர்ய செல்வத்தை உடையவனும், நாராயணனையே மேலான கதியாகக் கொண்டவனுமான அந்த கஜேந்திராழ்வான் மனதாலேயே ஹரியை நினைத்தான் என்று விஷ்ணு தர்மத்தில் சொல்லியபடி ஆபத்தை முன்னிட்டு சரணம் புகாமல் பெறு முயற்சி செய்வதாகிற தவத்தைச் செய்தது தப்பாகி விட்டாதே என்று லஜ்ஜை கொண்டு நிற்கிறார்கள் என்கிறார்.

விண்ணுளார் வியப்ப வந்து

பரமபதத்தில் உள்ள நித்யசூரிகள் ‘பிரமன் முதலானோர் இப்பாடு படும்போது, அவர்களையும் எங்களையும் அலட்சியம் செய்து ஒரு விலங்கின் காலிலே அரைகுலையத் தலை குலைய வந்து விழுவதே, எத்திறம், எத்திறம் என்று ஆச்சர்யப்படுவதை சொல்கிறார்.

கஜேந்திர ஆழ்வானுடைய தீனக்குரல் செவியில் பட்டதும், சேனை முதலியாரால் கொடுக்கப்பட்ட ஹஸ்தாவலம்பத்தை கவனிக்காமலும், கொண்டு வரப்பட்ட ரத்ன பாதுகையை அணிந்து கொள்ளாமலும், ‘இது என்ன அதிசயம்’ என்று அந்தப்புரத்தில் உள்ளவர் வியக்கும்படியும், வாகன அலங்காரங்கள் இல்லாத பெரிய திருவடியின் மேல் ஏறுகின்ற எம்பெருமானுடைய வேகத்தின் பொருட்டு என் நமஸ்காரம் என்று ரங்கராஜஸ்தவத்தில் பாராசர பட்டர் அருளுகிறார்.

வெள்கி நிற்பவர்களைக் காட்டிலும் வியப்பவர்கள் வேறுபட்டு இருக்க வேண்டுமாகையால், ‘விண்ணுளார்’ என்றது, பிரமன் முதலானவரைக் காட்டிலும் வேறுபட்ட நித்யசூரிகளைக் காட்டுகிறது.

வந்து என்றது, கஜேந்திரன் துன்பம் அடைந்த மடுவின் கரையிலே வந்ததைச் சொல்கிறது. ‘சென்று’ என்று கூறாமல், ‘வந்து’ என்றதால் அடியானான ஆனை இருந்த இடமே தன்னுடைய இடம் என்றும், அவனுக்கு உதவியது தான் காரியம் என்றும் எம்பெருமான் நினைத்து இருந்ததைக் காட்டுகிறது.

ஆனைக்கு அன்று அருளை யீந்த

ஆனைக்கு என்று சொன்னது ‘பிரமன் முதலானவர்கள் தேவ ஜாதியில் பிறந்தவர்கள்; கஜேந்திரன் விலங்கு ஜாதியில் பிறந்தவன் என்று பிறப்பில் உள்ள ஏற்ற தாழ்வைப் பார்க்காமல், ஆபத்தையே பார்த்து காப்பாற்றியதை சொல்லியது.

அன்று என்பது, தன்னை தானே காப்பாற்றிக்கொள்ள தன் பலம் உதவாது போன அன்று என்று சொல்கிறது. கஜேந்திரன் கரையை நோக்கி இழுக்க, முதலை ஜலத்தை நோக்கி இழுக்க, இந்த இருவருக்கும் தேவ வருடங்களில் ஆயிரம் வருடம் சமமாக யுத்தம் நடப்பதை விஷ்ணு தர்மம் சொல்கிறது. இப்படி தான் முயற்சியால் தன்னைக் காத்துக்கொள்ள முயன்ற காலத்தே, இந்த கஜேந்திரனுக்கும், தமக்கு நன்மையை விரும்பித் தவம் செய்த பிரமன் முதலானவர்க்கும் வித்தியாசம் இல்லாமல் இருந்தது. தன் முயற்சியில் இருந்து கஜேந்திரன் பின்வாங்கிய பிறகு அவர்களைக் காட்டிலும் இவனுக்குப் பெரும் சிறப்பு ஏற்பட்டது.

அன்று ஒரு முதலையின் வாயில் அகப்பட்ட யானைக்கு அருள் புரிந்தாய்; இன்று சப்த, ரஸ, கந்த முதலான ஐந்து முதலைகளான புலன்களிடம் அகப்பட்ட எனக்கு அருள் புரிவாய்; ஆனை ஆயிரம் வருடம் துன்புற்றது; நான் பற்பல காலங்களாக, பிறவிகளாக துன்புறுகிறேன்; அவன் அகப்பட்டது ஒரு சிறு மடுவிலே ; நான் அகப்பட்டதோ பிறவி என்னும் பெரும் கடலிலே; இப்படி எந்த விதமாகப் பார்த்தாலும் கஜேந்திரனைக் காட்டிலும் நான் பேராபத்தில் உள்ளேன்; மிகவும் அருள் புரியத் தக்க எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும் என்று தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் வேண்டுவதாக கருத்து.

அருளைஈந்த

அருளுவது என்பது,

• கஜேந்திரனை முதலை வாயில் இருந்து எடுத்து
• அவனுடைய புண்பட்ட காலை தன் திருக்கைகளால் தடவிக் கொடுத்து
• வஸ்த்ரத்தை வாயினால் ஊதி ஒத்தடம் கொடுத்து
• அவனுக்கு ஆறுதல் அளித்து
• அவன் கையில் இருக்கும் பூவைத் தான் திருவடிகளிலே இடுவித்துக் கொள்ளுதல் என்கிறார்.

அப்படியே என்னையும் சப்தம் முதலான விஷயங்களில் இருந்து, தான் இழந்த காலத்துக்கும் சேர்த்து ஆறுதல் அளித்து அன்றோ அடிமை கொள்ளப் போகிறான் என்று கருத்து.

கண்ணுறா

கண்ணில்லாதவனான என்று பொருள்; கண்ணறாய் என்று எடுத்துக் கொண்டால், கண் அற்றவனே என்று அழைக்கும் சொல் ஆயிற்று. அவன் தமக்கு உதவிய நேரத்தில் உகப்பு அளவற்று போனதால் சொன்ன வார்த்தை தான் கண்ணில்லாதவன் என்பது. இது இகழ்வது போல புகழ்வது. தம் நன்மைக்கு தாம் முயற்சி செய்வாரை அலட்சியம் செய்வது கண்ணுறா; தம்மை காப்பாற்றிக் கொள்ளுகிறதில் பின்வாங்கி கொள்ளுகிறவர்களை பாதுகாத்துக் கொடுக்கும், உன் ஈரமான கருணை உள்ளத்தை புகழ்வது.

இது உன் பேராண்மையை காட்டுகிறது; தம்மை காப்பாற்றிக் கொள்வதில் தாம் முயல்வதை விட்டு, தங்களிடம் ஒன்றும் இல்லை என்று முன்னிட்டு, உன்னை உபாயமாகப் பற்றினால், நீ அவர்கள் காலிலேயே விழுந்து விடுவாய் என்பதை அறியாமல் இந்த உலகம் இழந்து போவதே என்று ஆச்சர்யப்படுகிறார்.

உன்னை யென்னோ களை கணாக் கருதுமாறே

உன்னையே உபாயமாகக் கொண்டவர்களை காப்பாற்றி, உன்னோடு தம் முயற்சியையும் துணை என்று இருப்பவர்களை அலட்சியப்படுத்தும் உன்னை உலகுக்குப் பொதுவான காப்பாளான் என்று சொல்பவர்கள் அறிவிலிகள் என்கிறார்.

ஜிதந்தே ஸ்தோத்திரத்தில் விஷ்ணு பக்தி உடையவர்களுக்கும், பக்தி அற்றவர்களுக்கும், எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகப் பற்றலாம்படி இருக்கும் உன் திருவடிகளை உபாயமாக உறுதி கொள்கிறேன் என்றபடி எல்லோருக்கும் பொதுவான உறவு உடையவனாக இருந்த போதிலும், கஜேந்திரனைப் போன்ற சிலருக்காக முதலையைப் போன்ற சிலரை அழிக்கிற இவனை சர்வ ரக்ஷகன் என்று நினைக்கலாமோ என்று கேலியாகப் பேசுவது போல, உண்மையிலே துதிக்கிறார்.

இனி அடுத்த பாசுரமான, இந்த பிரபந்தத்தின் இறுதி பாடலில் சந்திக்கலாம், நன்றி.

Please click here to view the English Version, thanks

இதுவரை

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும்,  தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார்   எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும், “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.

திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரிசெய்து ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கிய போது, நாம் புதிதாக எம்பெருமானின் பெருமைகளை தேடி பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.

பிறகு, தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.

• ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று, 25வது பாடலில்  (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும்,
• அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்றும் (போதெல்லாம் போது கொண்டு  26),
• இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்றும் (குரங்குகள் மலையை நூக்க 27),
• உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்றும்,
• ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை என்றும் ஆழ்வார் அருளியதை பார்த்தோம்.

அடுத்த ஐந்து பாடல்களில்,

• தன்னிடம் எல்லாவிதமான கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்பதை, தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், (மனத்திலோர் தூய்மையில்லை 30),
• தன்னால் சொந்தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து (தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் 31) வருந்துவதும்,
• எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக அவன் முன் வந்து நின்றது (ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை 32) தன்னுடைய மூடத்தனம் என்றும்,
• தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாகவும் (மெய் எல்லாம் போக விட்டு 33),
• எல்லோர் நெஞ்சத்திலும் இருந்து எல்லாவற்றையும் அறியும் அவன் முன், அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக (உள்ளத்தே உறையும் மாலை 34) நினைத்ததையும் பார்த்தோம்.

ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த சில நன்மைகளை விளக்கும் அடுத்த பகுதியில்,

• முதலில், ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளியதையும்,
• இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் (மழைக்கன்று வரை(36) என்பதையும் பார்த்தோம்.
• இருந்தும், ஆழ்வாரின் மனம், ‘தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். அவனின் குளிர்ந்த பார்வை தானே நமக்கு வேண்டியது , ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று அவன் சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ (37) சொல்கிறார்.

மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள்போகவிட்டு (38)என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்ய த்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. உபாயாந்தரங்களில் பற்று அறுத்து, அதாவது பேற்றுக்கு எம்பெருமான் ஸாதனமே ஒழிய, நாம் செய்யும் காரியங்கள் ஸாதனமல்ல என்று அஹங்காரத்தை விடுத்து, உன் திருவாசலில் கிடக்கும் பரமபாகவதர்கள் விஷயத்தில் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் உகக்கிறது என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

இனிவரும் ஆறு பாடல்களில் (39-44), ‘மேம்பொருள்‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறார்.

அரங்கனே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாத, நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்கின்றாய் என்று ‘அடிமையில் குடிமை‘ (39) பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

எத்தனை பாவங்கள் செய்தவரும், மேம்பொருளில் சொன்ன ஞானத்தை உணர்ந்தவர்கள், பாவங்களின் கர்ம பலம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று அடுத்த பாடலான ‘திருமறு மார்வ‘ (40) பாசுரத்தில் சொல்கிறார். எம்பெருமானுடைய அன்புக்கு இவ்வளவு பாத்திரமானவர்கள், ஒரு போதும் பாவங்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்று அறிய வேண்டும்.

சென்ற இரண்டு பாசுரங்களில், ‘இவர்களுக்கு பிறப்பினாலோ, ஒழுக்கத்தினாலோ வரும் குறைகள் இல்லை’ என்றார். ‘ ‘வானுளார் அறியலாக’ (41) என்ற பாசுரத்தில், ‘குறை இல்லாமை மாத்திரம் அன்று ; இவர்களுடன் தொடர்பு உள்ள ஸம்ஸாரிகளும், அந்த தொடர்பே காரணமாக பரிசுத்தி அடையும்படியான சிறப்பும் உடையவர்கள் இவர்கள்’ என்கிறார்.

பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் உயர்ந்தவர்களுக்கு, பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் தாழ்வு உடையவர்களானாலும் ‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்கள், ஸர்வேஸ்வரனைப் போல பூஜிக்கத் தக்கவர்கள் என்றும், ஞானம் கொடுப்பது, கொள்வது போன்றவைகளை செய்யவேண்டும் என்றும் ‘பழுதிலா ஒழுகலாற்று’ (42)ல் சொல்கிறார்.

இனி அடுத்த பாசுரம்

பாசுரம் 43

அமர ஓர் அங்கம் ஆறும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதி * தமர்களில் தலைவர் ஆய சாதி அந்தணர்களேலும் * நுமர்களைப் பழிப்பராகில் நொடிப்பதோர் அளவில் ஆங்கே * அவர்கள் தாம் புலையர் போலும் அரங்கமா நகரு ளானே (43)

அரங்கமா நகருளானே, ஒப்பற்ற ஆறு வேதாந்தங்களையும், நிகரற்ற நான்கு வேதங்களையும், நெஞ்சில் பதியும்படி, அத்யயனம் செய்து, உன் அடியார்களில் முதல்வராய், பிராஹ்மண வர்ணத்தவர்களாயினும் தேவரீருடைய அடியார்களை, (அவருடைய குலம் மற்றும் பிறப்புப் பார்த்து) கடிந்து கொள்வார்களாகில், அந்த நொடியிலேயே அந்த உயர்ந்த குலத்தவர்கள் அங்கேயே தாழ்ந்த வர்ணத்தவர்கள் (சண்டாளர்) ஆவார் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

கீழ் பாசுரத்தில் சொன்ன பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலானவற்றால் வந்த பெருமைகளுக்கு மேலே ஞான பெருமையையும் உடைய ஜாதி அந்தணர்கள், பிறப்பாலும் ஒழுக்கத்தாலும் வந்த பெருமை இல்லாத ஞான பெருமை உடைய பாகவதர்களை, பகவத் பிரபாவத்தால் பிரசாதமாக, அவர்களுக்கு வந்த ஞான விஷயங்களை புத்தியில் கொள்ளாமல், கர்மத்தின் விளைவால் வந்த பிறப்பினால் வந்த தாழ்வை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு, அவர்களை தாழ நினைத்தார்கள் ஆகில், அந்த நொடியே அவர்கள்தான் சண்டாளர் என்கிறார்.

இனி சற்று விரிவாக

அமரவோர் அங்கம் ஆறும்

சீக்ஷை, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜியோதிஷம், கல்பம் என்று வேதத்திற்கு ஒப்பற்ற ஆறு அங்கங்கள் ; அமர என்றது, இவற்றை நன்றாகப் பாடங்களாக படித்தது மட்டும் அல்லாமல், அவற்றின் பொருளையும் நன்றாக அறிந்தது என்று சொல்கிறது. ஓரு வேதாங்கத்திலே ஒருவனுக்குக் குறைவற்ற அறிவு ஏற்பட்டு இருந்தால் உலகினர் அவனை ‘எல்லாம் அறிந்தவன்’ என்று கொண்டாடும்படி இருப்பது அங்கங்களுக்கு இருக்கும் ஒப்பற்ற தன்மை ஆகும்.

ஸ்ரீ ரங்கநாதரே ! ஸ்ரீக்ஷை என்னும் வேதாங்கத்திலே அக்ஷரங்களை உச்சரிக்கும் கிரமம் உரைக்கப்பட்டு உள்ளது; வியகரணம், நிருத்தம் என்னும் அங்கங்களால் பதங்களைப் பற்றிய அறிவு ஏற்படுகிறது. சந்தஸ் என்னும் சாஸ்திரத்தில் காயத்ரி முதலிய சந்தஸ்ஸுகள் சொல்லப்பட்டிருக்கும். ஜோதிஷ சாஸ்திரம் கர்மானுஷ்டான காலத்தை உணர்த்துகிறது. கல்ப சூத்திரங்களில் கர்மானுஷ்டான முறை உரைக்கபட்டு உள்ளது. (வைதிக சித்தாந்த்திற்கு) அணுகுணமாகச் செலுத்தப் பட்ட நியாய மீமாம்ஸா சாஸ்திரங்களிலும் புராண ஸ்ம்ருதிகளிலும் பொருள் தெளிவு ஏற்படும். கீழ்ச் சொன்ன ஸ்ரீக்ஷை முதலிய அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்கள், எம்பெருமானைத் தேடுகின்றன என்று ரங்கராஜ ஸ்தவத்தில் ஸ்ரீ பராசர பட்டர் கூறி உள்ளார். அது அங்கங்களோடு கூடிய வேதங்களின் பெருமைகளை உணர்த்தியது.

வேதமோர் நான்கும்

வேதங்களுக்கு ஓப்பற்ற தன்மையாவது, ஒரு மனிதனால் இயற்றப்பட்ட மற்ற நூல்களுக்கு ஏற்படக்கூடிய இருள், துயக்கு(மன மயக்கம்), மயக்கம், மறப்புகள் இல்லாமல் இருக்கை. அன்றிக்கே மந்திரம், விதி, அர்த்த வாதம் என்னும் வேதப்பகுதிகளுக்குத் தனித்தனியே உள்ள பெருமையைச் சொல்லுவதாகவும் கொள்ளலாம்.

ஓதி

ஆறு அங்கங்களையும், அங்கியான நாலு வேதங்களையும் முழுமையாக ஆச்சார்யன் சொல்ல, அதைத் திருப்பிச் சொல்லுவது மூலமாக அத்யயனம் செய்தவர்கள் என்று கருத்து. இப்படி அத்யயனம் செய்தவர்களாகையால் எம்பெருமானை உள்ளபடி அறிந்தவர்கள் என்று கருத்து.

தமர்களில் தலைவராய

இப்படி எம்பெருமானை உள்ளபடி அறிந்ததற்கு அணுகுணமாக, அவனடியார்கள் கோஷ்டியில், முன்னால் நிற்பவர்கள் என்று அர்த்தம்.

சாதி அந்தணர்கள்

அங்கங்களோடு கூடிய வேதங்களை அத்யயனம் செய்வது, தமர்களில் தலைவராக இருப்பது முதலான பெருமைகள் மற்ற வர்ணங்களாகிய க்ஷத்திரிய வைஸ்யர்களுக்கும் பொதுவானவை ஆகும். அப்பெருமைகளோடு நில்லாமல், பிராஹ்மணர்களாகவும் இருப்பவர்கள் என்றபடி. பிறப்பு ஒழுக்கம் அறிவு என்ற மூன்றிலும் சிறந்தவர்கள் என்றதாயிற்று.

ஏலும்

இதுவரையில் சொன்ன ‘பெருமைகள் எவரிடமும் சேர்ந்து இருக்க முடியாது. ஒரு வேளை சேர்ந்து இருந்தாலும், இவர்கள் வைஷ்ணவர்களை நிந்தித்து இருந்தவர்களானால், இவை எல்லாம் பயனற்றுப் போய்விடும் என்று காட்டுவதற்காக சொல்லுகிறார். உண்மையில் இப்பெருமைகள் துரபிமானம் கொண்டவர்களுக்கு பாகவத அபசாரத்துக்கே காரணம் ஆகின்றன. அந்த பெருமை இல்லாதவர்கள் ஞானிகள் ஆயினும், அவர்கள் தலை மேலே கால் இட்டுத் திரிவது முதலான தகாத காரியங்களையே செய்விக்கின்றன. (அந்த பெருமை இல்லாதவர்கள் ஞானிகள், யமாதிகள் தலையிலே கால் இட்டு திரிவது போல உள்ள உடல் கொண்டவர்கள் என்று சொல்வார்களும் உண்டு)

நுமர்களை

‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன ஞானத்தை உடையவர்களாய், அதனாலேயே தமர்களில் தலைவராயிருக்கும் உன்னடியார்களை, என்று பொருள். இங்கு தமர்கள் என்றது நித்யசூரிகளை. ‘விண்ணுளாரிலும் சீரியரே‘ (திருவிருத்தம் 79) என்றும், ‘உண்ணாட்டுத் தேசன்றே‘ (பெரியதிருவந்தாதி 79) என்று நம்மாழ்வாரும் இத்தகையவர்களை நித்ய சூரிகளைக் காட்டிலும் சிறந்தவர்கள் என்றும், உள்நாடாகிற பரமபதத்தில் உள்ள நித்ய சூரிகளுடைய தேஜஸ்ஸைக் காட்டிலும் மண்ணாடாகிற இவ்வுலகில் உள்ள ஞானிகளின் தேஜஸ் மிக்கதென்றும் காட்டினார்;

• எம்பெருமானால் ‘நம்முடைய’ என்று அபிமானிக்கப்பட்டு,
• ‘ப்ராப்யமும் ப்ராபகமும் எம்பெருமானே’ என்று உறுதி பூண்டு,
• “உடைமையாகிற நம்மைப் பெற்று உகப்பவன் அவனே;
• ஆகையாலே முக்தியில் பலம் பெறுபவன் அவனே. நாம் பெறும் ஆனந்தமும் நமக்கு குறிக்கோள் அன்று.
• உடைமையை நிர்வகிப்பவன் உடையவனே, ஆகையாலே நம் பாதுகாப்பில் (ரக்ஷணத்தில்) நமக்கு கவலை இல்லை (அந்வயமில்லை).
• அவனுடைய க்ருபையே உபாயம் ‘ என்று இருக்குமவர்களை என்பது அர்த்தம்.

பழிப்பாராகில்

பகவத் சம்பந்தத்தால், இவர்களுக்குண்டான பெருமையை அகங்காரத்தாலே மறந்து, அவர்களுடைய பிறப்பில் தாழ்வையே நினைத்துத், தங்களைக் காட்டிலும் அவர்களைத் தாழ்வாக நினைத்தல், வார்த்தை சொல்லுதல், நடத்துதல் ஆகியவற்றை செய்வாராகில் என்பது பொருள். பழிப்பாவது குற்றம் என்பதாகும். அதாவது பரம பாகவதர்களான இவர்கள் திறத்தில் பண்ணும் அபசாரம் பகவானுக்குச் செய்யும் அபச்சாரங்களில் மிகக் கொடியதாகும். அர்ச்சாவதாரத்தில் விக்ரஹத்தின் மூலப்பொருளைப் பற்றி சிந்திப்பதும், வைஷ்ணவர்களுடைய பிறப்பைப் பற்றி சிந்திப்பதும், பெற்ற தாயை ஆராய்வதை ஒக்கும் என்று அறிவாளிகள் சொல்கின்றனர். எனவே வைஷ்ணவரின் பிறப்பைப் பார்த்து தாழ்த்த நினைப்பது என்பது அச்சாவதாரத்தை தாழ்த்த நினைப்பதோடு ஒக்கும் என்று சாஸ்திரங்கள் சொல்கின்றன. அவர்களை கொண்டாடுவதே தக்கது. அகங்காரமாகிற அசுர குணத்தாலே மயங்கியபோது தான் அவர்களைத் தாழ்த்த நினைப்பது என்கிறார்.

நொடிப்பதோர் அளவில்

இப்படி பழித்தார்களாகில் நேரும் கெடுகளை சொல்கிறார். மற்றோரு காலத்திலோ, மற்றொரு தேசத்திலோ மற்றொரு தேகம் எடுத்த பின்போ அல்ல. அந்தக் கணத்திலே (நொடியிலேயே) அவ்விடத்திலே அந்த தேகத்துடன் இருக்கும்போதே பழித்ததின் பலனை அனுபவிக்கப் பெறுவர் என்கிறார். ‘புனிதமன்றே‘ (திருமாலை 41) என்று அவர்களோடுள்ள சம்பந்தத்தால் நன்மை ஏற்படுவதில் தாமதம் இல்லாதது போலே, அவர்களைப் பழிப்பதால் வரும் தீமையும் தாமதம் இல்லாது வரும் என்கிறார்.

அவர்கள் தாம் புலையர் போலும்

அந்த தேகத்தோடு அவர்கள் சண்டாளர்கள் ஆவார் என்கிறார். த்ரிஶங்குவிற்கு வசிஷ்டபுத்திரர்களின் சாபத்தால் கழுத்தில் கட்டின வீர சங்கலியே வார் ஆனது போலே, இப்படி பழித்தவர்களும் மார்பில் இட்ட பூணூலே வெறும் வாராய் மாறி விடும் என்கிறார்.

தாம் புலையர் என்று சொன்னது, பிறப்பு முதலானவற்றால் எத்தனை பெரியவர்களாய் இருந்த போதிலும் அப்பெருமைகளே, அகங்காரத்திற்கு உதவியாகி பாகவத அபச்சாரத்தில் கொண்டுவிட்டு, அவர்களுக்கு பெரும் தீங்கை விளைத்து விடும். கீழ் ஜாதியில் பிறந்தவனுக்கு (ஜாதி சண்டாளனுக்கு) ஒரு காலத்தில் வைஷ்ணவனாவதற்கு தகுதி உண்டு; ஆனால், இவன் பிறப்பு முதலியவற்றால் உயர இருந்து, படு குழியில் விழுந்தவனாகையாலும், பாகவத அபசாரம் என்ற பெரும் பாவத்தை செய்தவனாகையாலும், பிறப்பில் தாழ்ந்த ஜாதியில் (சண்டாளனாக) பிறந்தவனைக் காட்டிலும் தாழ்ந்து கர்மத்தினால் தாழ்ந்த ஜாதியை விட தாழ்ந்தவனாகி (கர்ம சண்டாளனாகி) விடுவான்.

சுவாமி இராமனுஜாரின் சிஷ்யரான கூரத்தாழ்வான் மிகப் பெரிய செல்வந்தர்; மிக உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவர்; அறிவு விஷயத்தில் உன்னதமானவர்; இப்படி எல்லாவிதத்திலும் சிறந்தவர். அப்படிப்பட்ட கூரத்தாழ்வானே, தன்னுடைய வைகுந்த ஸ்தவத்தில், தனக்கு இப்படிப்பட்ட உயர்ந்தவற்றால் சிறிதும் அகம்பாவம் வரக்கூடாது என்றும் அதனால் எங்காவது பாகவத அபசாரம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்றும் பயந்து, ‘கைங்கர்யத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டு இருப்பவர்களும், எம்பெருமானையே போகமாகக் கொண்டு இருப்பவர்களும், ஒவ்வொரு நொடி தோறும் புதிது புதிதான ரசானுபவங்களாலே நெஞ்சு உருகுபவர்களும், எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் அடிமையாய் இருப்பதை ஆசைபடுபவர்களும், எனக்கு பூஜிக்கத் தக்க, எம்பெருமானுடன் கூட இருக்கும் நித்ய சூரிகளுடன், கூடப் பெறுவேனாக என்று அருளிச் செய்கிறார்.

பிள்ளைப்பிள்ளையாழ்வான் என்ற சீடர் கூரத்தாழ்வானிடம் சேர்ந்த காலத்தில், இவருடைய பிறப்பு முதலானவற்றில் தமக்குள்ள பெருமையைப் பார்த்து பாகவத அபச்சாரப்படுவதைக் கண்ட கூரத்தாழ்வான், இவரைப் படுகுழியில் வீழ்த்திவிடக் கூடிய பாகவத அபச்சாரத்தில் ஈடுபடாமல் வேலியிட்டு வைக்க வேண்டும் என்று திருவுள்ளம் கொண்டு, ஒரு புண்ணிய தினத்தில் ‘நீர் எனக்கு ஒரு தானம் செய்ய வேண்டும்’ என்று கேட்க, ‘எல்லாம் தேவரீருடையதாக இருக்க அடியேன் எதை தானம் செய்ய வேண்டும்’ என்று பதில் அளிக்க, கூரத்தாழ்வான் ‘முக்கரணங்களாலும் பாகவத அபசாரம் பண்ணாமல் வாழக் கடவேன், என்று நம் கையில் நீர் வார்த்துத் தர வேண்டும்’ என்று அருள, இவரும் அப்படியே செய்து கொடுத்தார்.

பிறகு ஒரு நாள் பழக்கத்தாலே ஒரு பாகவதருடைய தோஷத்தைப் பிள்ளைபிள்ளை நினைத்து விட்டார். உடனே நடுங்கி, முக்காடு இட்டு, தம் திருமாளிகையிலே இருந்து விட்டார். இவர் வராததைக் கண்டு ஆழ்வான் இவன் இருக்கும் இடம் எழுந்தருளி, ‘ஏன் இப்படி இருக்கிறீர்கள்’ என்று வினவ, தாம் மனத்தாலே பாகவத அபசாரப் பட்டதை சொன்னார். ‘மனம், வாக்கு, காயம் என்ற மூன்றாலும் பாகவத அபசாரம் வராதபடி இந்த உடம்போடு வாழ்வது அரிதாக உள்ளதே’ என்று கூரத்தாழ்வான் திருவடிகளை கட்டிக் கொண்டு அழுதார். ‘இத்தனை அனுதாபம் இவருக்கு உண்டாகப் பெற்றதே’ என்று உகந்த ஆழ்வான் ‘மனத்தாலே உண்டான அபசாரத்திற்கு அனுதாபம் பிறந்து விட்டதால், நேரே எம்பெருமான் மன்னித்து விடுவார். மேலும் தண்டனை ஏற்பட்டுவிடும் என்று பயத்ததாலே நீர் உடம்பைக் கொண்டு பாகவத அபசாரம் செய்ய மாட்டீர். வாய் ஒன்றை மாத்திரம் அதி ஜாக்கிரத்தையாகப் பாதுகாத்துக் கொண்டு பாகவத விஷயத்தில் அபவாதம் சொல்லி திரியாமல் இரும்’ என்று அருளிச் செய்தார் என்ற ஐதீகம் இங்கு பொருத்தமாக இருக்கும்.

அரங்கமாநகருளானே

வராக புராணத்தில் எம்பெருமான், ‘பூதேவி! சண்டாளனாக இருந்த போதிலும், என்னுடைய பக்தனை எந்த ஜனங்கள் நிந்திக்கிறார்களோ, அவர்களைக் கோடிக்கணக்கான பத்ம காலங்களானாலும் ஒரு போதும் பொறுக்கமாட்டேன் என்று அருளி செய்தார். இந்த பாடலில் ஆழ்வார் இதனைக் குறிப்பிட்டு, ‘பெரியபெருமாளே, இப்படி அருளிச்செய்த தேவரீருக்கு அன்றோ பாகவத அபச்சாரத்தின் கொடுமை தெரியும்’ என்கிறார்.

கர்ம யோகம், முதலான மற்ற சாதனங்களைப் பற்றி எம்பெருமானைப் பெற நினைப்பவர்களுக்கு அவற்றை அனுஷ்டிக்கும் போது ஏற்படும் குறைகளை, பிராயசித்தங்களின் மூலமும் அவற்றையே தொடர்ந்து அனுஷ்டிப்பதன் மூலமும் தவிர்த்துக் கொள்ளலாம். பகவத் சம்பந்தத்தை கொண்டு மோக்ஷ பலனைப் பெற வேண்டிய பக்தனுக்கு, பாகவத அபச்சாரமானது பகவத் சம்பந்தத்தையே அறுத்து விடுமாயாகையாலே இவன் உஜ்ஜீவிக்க வழியே இல்லாமல் போய் விடும்.

எம்பெருமானைப் பெறுவதற்கு பாகவதர்களுடைய சம்பந்தமே போதுமானதாக இருப்பது போல், அவனை இழப்பதற்கும் அவர்கள் விஷயத்தில் அபசாரமே போதுமானது. ஆகையால் மோக்ஷத்தை வேண்டுபவன், மற்ற தெய்வங்களோடு தொடர்பும், பாகவதர்கள் விஷயத்தில் அபசாரமே ஏற்படாதபடி அதி ஜாக்கிரதையாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். எம்பெருமான் விஷயத்தில் ஒரு கைங்கர்யம் /ஆனுகூல்யம் செய்யாதவனாய் இருந்தாலும் இவ்விரண்டு குற்றங்களும் இல்லாதவனுக்கு எம்பெருமான் எளியவன் ஆவான் என்று இந்த பாசுரத்தில் இருந்து விளங்கும்.

இனி அடுத்த பாசுரத்தில் பார்க்கலாம், நன்றி.

Please click here to view the English Version, thanks

இதுவரை

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும்,  தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார்   எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும், “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.

திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரிசெய்து ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கிய போது, நாம் புதிதாக எம்பெருமானின் பெருமைகளை தேடி பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.

பிறகு, தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.

• ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று, 25வது பாடலில்  (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும்,
• அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்றும் (போதெல்லாம் போது கொண்டு  26),
• இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்றும் (குரங்குகள் மலையை நூக்க 27),
• உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்றும்,
• ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை என்றும் ஆழ்வார் அருளியதை பார்த்தோம்.

அடுத்த ஐந்து பாடல்களில்,

• தன்னிடம் எல்லாவிதமான கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்பதை, தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், (மனத்திலோர் தூய்மையில்லை 30),
• தன்னால் சொந்தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து (தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் 31) வருந்துவதும்,
• எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக அவன் முன் வந்து நின்றது (ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை 32) தன்னுடைய மூடத்தனம் என்றும்,
• தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாகவும் (மெய் எல்லாம் போக விட்டு 33),
• எல்லோர் நெஞ்சத்திலும் இருந்து எல்லாவற்றையும் அறியும் அவன் முன், அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக (உள்ளத்தே உறையும் மாலை 34) நினைத்ததையும் பார்த்தோம்.

ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த சில நன்மைகளை விளக்கும் அடுத்த பகுதியில்,

• முதலில், ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளியதையும்,
• இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் (மழைக்கன்று வரை(36) என்பதையும் பார்த்தோம்.
• இருந்தும், ஆழ்வாரின் மனம், ‘தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். அவனின் குளிர்ந்த பார்வை தானே நமக்கு வேண்டியது , ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று அவன் சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ (37) சொல்கிறார்.

மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள்போகவிட்டு (38)என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்ய த்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. உபாயாந்தரங்களில் பற்று அறுத்து, அதாவது பேற்றுக்கு எம்பெருமான் ஸாதனமே ஒழிய, நாம் செய்யும் காரியங்கள் ஸாதனமல்ல என்று அஹங்காரத்தை விடுத்து, உன் திருவாசலில் கிடக்கும் பரமபாகவதர்கள் விஷயத்தில் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் உகக்கிறது என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

இனிவரும் ஆறு பாடல்களில் (39-44), ‘மேம்பொருள்‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறார்.

அரங்கனே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாத, நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்கின்றாய் என்று ‘அடிமையில் குடிமை‘ (39) பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

எத்தனை பாவங்கள் செய்தவரும், மேம்பொருளில் சொன்ன ஞானத்தை உணர்ந்தவர்கள், பாவங்களின் கர்ம பலம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று அடுத்த பாடலான ‘திருமறு மார்வ‘ (40) பாசுரத்தில் சொல்கிறார். எம்பெருமானுடைய அன்புக்கு இவ்வளவு பாத்திரமானவர்கள், ஒரு போதும் பாவங்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்று அறிய வேண்டும்.

சென்ற இரண்டு பாசுரங்களில், ‘இவர்களுக்கு பிறப்பினாலோ, ஒழுக்கத்தினாலோ வரும் குறைகள் இல்லை’ என்றார். ‘ ‘வானுளார் அறியலாக’ (41) என்ற பாசுரத்தில், ‘குறை இல்லாமை மாத்திரம் அன்று ; இவர்களுடன் தொடர்பு உள்ள ஸம்ஸாரிகளும், அந்த தொடர்பே காரணமாக பரிசுத்தி அடையும்படியான சிறப்பும் உடையவர்கள் இவர்கள்’ என்கிறார்.

இனி அடுத்த பாசுரம்,

பாசுரம் 42

பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்கள் * இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் * தொழுமினீர் கொடுமின் கொள்மின் என்று நின்னோடும் ஒக்க * வழிபட அருளினாய் போல் மதிள் திருவரங்கத் தானே. (42)

மதிள் திருவரங்கத்தானே, ‘பிரமன் முதல் தங்கள் வரை வருகிற வம்சத்தில் ஒரு தோஷமும் இல்லாதவர்களாய், நாலு வேதங்களையும் அத்யயனம் பண்ணி வருபவர்களே, ‘நமக்கு அடிமைப்பட்டவர்கள்’ என்று மதிக்கும்படியாக இருக்குமவர்கள் கீழான குலத்தில் பிறந்தார்களேயாகிலும், நீங்கள், (அவர்களை) தொழுங்கள்; (உங்கள் இடத்தில் உள்ள விசேஷ அர்த்தங்களை அவர்களுக்கு) உபதேசியுங்கள்; (அவர்களிடத்தில் விசேஷ அர்த்தங்கள் உண்டாகில்) கேட்டுத் தெளியுங்கள்” என்று மதிள் திருவரங்கனே, அருளிச்செய்து தனக்கு சமமாக (அவர்களை) ஆராதிக்கும்படியாக அருளிச் செய்தாய் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் உயர்ந்தவர்களுக்கு, பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் தாழ்வு உடையவர்களானாலும், ‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்கள், ஸர்வேஸ்வரனைப் போல பூஜிக்கத் தக்கவர்கள் என்றும், ஞானம் கொடுப்பது, கொள்வது போன்றவைகளுக்கு தகுதி ஆனவர்கள் என்றும் சொல்கிறார்.

சென்ற பாசுரத்தில் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ என்று பாகவத பிரசாதத்தின் பெருமையைச் சொல்லி, இங்கு தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் சொல்வதாகவும் விளக்கம் உள்ளது, அவற்றையும் இறுதியில் பார்க்கலாம்.

இனி விவரமாக.

பழுதிலா ஒழுகலாற்று

பிரம்மா முதல், தங்கள் வரை உள்ள நீண்ட வம்ச பரம்பரையில் ஒருவருக்குக் கூட, ஒரு குற்றமும் சொல்ல முடியாதபடி இருப்பவர்கள். ஒழுகல் என்பது நெடுமை; ஆறு என்பது வழி. அதாவது அறிவு, ஆசார அனுஷ்டாங்கள், ஒழுக்கங்கள் என்று ஒருவகையாலும் பிராஹ்மண்யம் நழுவாமலிருப்பவர்கள்.

பல சதுப்பேதிமார்கள்

மேலே சொன்ன, இந்த வம்சத்தில் நான்கு வேதங்களையும் அத்யயனம் செய்தவர்கள் பலர் உண்டு. ரிஷிகள் நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்கள் ஆவார்கள். அவர்களைப் போன்ற பலரைப் பெற்று இருக்கும் வம்ச பரம்பரையை சேர்ந்தவர்கள் என்று கருத்து. சதுப்பேதிமார்கள் என்று பாட்டில் சொன்னாலும், அவர்களை சதுர்வேதிமார்களே என்று கூப்பிடுவதாக அர்த்தம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இழிகுலத்தவர்களேலும்

‘இதைக் காட்டிலும் கீழ்ப் பட்டதில்லை’ என்று சொல்லத்தக்க குலத்திலே பிறந்தவர்கள் ஆனாலும் என்கிறார்.

பஹூநாம் ஜந்மநாம் அந்தே ஜ்ஞாநவாந் மாம் ப்ரபத்யதே |
வாஸுதேவஸ் ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லப: || கீதை7.19

அதாவது, பல பிறவிகளின் முடிவில் தனக்கு எல்லாம் கண்ணன் என்கிற ஞானம் பிறந்து ஞானி என்னை அடைகிறான்; இப்படிப்பட்ட மஹாத்மா கிடைப்பது மிக அரிது. ஆத்மாவின் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிந்து என்னைப் பற்றுகிறவன் இரண்டொரு நற்பிறவிகளில் தொடர்ந்தாற்போல் புண்யம் செய்து, முடிவில் ஞானி என்னைச் சரணம் அடைகிறான். இதில் சொல்லியதைப் போல பல புண்ணிய ஜன்மங்களுக்குப் பின்பே ‘எம்பெருமானே பிராப்யமும், ப்ராபகமமுமாவான்’ என்னும் அறிவு பிறக்கும் என்பதால் இந்த பேரறிவு பெற்றவர்களுக்கு பொதுவாக தாழ்ந்த ஜன்மம் அமையாது. இருந்தாலும் ஒரு விதுரன், ஒரு தர்மவ்யாதன் முதலியவர் போல ஒரு வேளை உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காமல் இருந்தாலும் என்கிறார்.

விதுரன் பற்றி நன்றாக தெரிந்து இருக்கும் என்பதால், தர்மவ்யாதன் பற்றி ஒரு குறிப்பு.

தர்மவ்யாதன் மகாபாரதத்தின் வன பருவத்தில் வரும் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஆன்மீகக் கதாபாத்திரம். அவர் கௌசிக முனிவருக்கு அளித்த ஆன்மீக உபதேசங்கள் “வியாத கீதை” என்று அழைக்கப்படுகின்றன. தர்மவ்யாதன் ஒரு கறிக்கடையில் இறைச்சி விற்றுக்கொண்டு சாதாரண வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். தர்மவ்யாதன் தன் குலத்தொழிலாகிய இறைச்சி விற்பனையைச் செய்தாலும், வயதான தனது பெற்றோருக்குச் செய்ய வேண்டிய சேவைகளைத் தவறாமல் செய்து, மிகச் சிறந்த முறையில் இல்லற தர்மத்தைக் காப்பாற்றி வந்தார். எங்கு பிறந்தோம் என்பது முக்கியமல்ல; அவரவர் தனக்குரிய கடமையை (ஸ்வதர்மம்), பற்றுதல் இல்லாமல், சுயநலமின்றிச் செய்வதே உண்மையான தர்மம் என்பதை அவர் முனிவருக்கு விளக்கினார். கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் நேர்மையாகவும், அறநெறிப் பிழையாமலும் வாழ்வது எப்படி என்பதை உணர்த்தி, கௌசிக முனிவரின் அறியாமையைப் போக்கினார்.

எம் அடியார்களாகில்

எம்பெருமானோடு உள்ள எல்லாவிதமான உறவையும் அறிந்து, அதன் அறிவுக்குத் தக்கபடி நடப்பவர்களாகில் என்று அர்த்தம். பகவத் கைங்கர்யமே எல்லா நன்மைகளாகும் என்று இவர்கள் நினைத்து இருப்பதாலும், ‘நாமே, இவர்களுக்கு உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் எல்லா உறவுமாவோம்’ என்று எம்பெருமானால் நினைக்கப்படுபவர்கள் ஆகையாலும் ‘எம்மடியார்‘ என்று அவனால் அபிமானிக்கப் பட்டவர்கள் என்று கருத்து.

தொழுமின் நீர்

நீங்கள் தொழுங்கள்.

வித்யா மதோ தன மதஸ் த்ருதீயோ அபிஜனோ மத:

மகாபாரதத்தின் உத்தியோக பர்வத்தில், உள்ள விதுர நீதிப் பகுதியில், விதுரர், திருதராஷ்டிர மன்னருக்கு நீதி மற்றும் அறநெறிகளைப் போதிக்கும் போது இந்த வரிகள் வருகின்றன. அதாவது, கல்வியால் வரும் கர்வம், செல்வத்தால் வரும் கர்வம், உயர்ந்த குலப்பிறப்பால் வரும் கர்வம் ஆகிய இந்த மூன்றும் அகந்தை கொண்டவர்களுக்குத் தீமை விளைவிக்கும் குற்றங்கள் ஆகும். (அகம்பாவம்) ஆனால், சான்றோர்களுக்கு இவையே அடக்கத்தையும் நற்பண்புகளையும் கற்றுக்கொடுக்கும் சாதனங்களாக (தமங்களாக) விளங்குகின்றன. அதாவது, கல்வி, செல்வம், குலம் ஆகியவை நல்லோரிடம் இருந்தால் அவர்களை மேலும் பணிவுடையவர்களாக மாற்றும்; தீயோரிடம் இருந்தால் அது கர்வத்தை வளர்க்கும் என்பதை எடுத்துரைக்கின்றன.

கர்வம் வராமல், அடக்கம் வர பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்களாகிய நீங்கள், இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று இருக்கும் அவர்கள் காலில் விழுங்கள் என்கிறார்.

காலேஷ்வபி ச ஸர்வேஷூ திக்ஷ ஸர்வாஸூ சாச்யுத ! ஶரீரே ச கதௌ சாபி வர்த்ததே மே மஹத்பயம் (ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் 9). இந்த ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம், ‘அடியவர்களை நழுவ விடாதவனே, எல்லா புண்ணிய காலங்களிலும், எல்லா திசைகளிலுள்ள புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களிலும், (தர்ம சாதனமான) சரீரத்திலும், சரீராந்தரகதியிலும், அடியேனுக்கு அதிகமான பயம் உள்ளது’ ஆகும். இந்த ஸ்லோகத்தில் சொல்லியது போல், எம்பெருமானுடைய கருணையே அபயம் அளிப்பது என்றும் மற்ற சாதனங்கள் பயம் அளிப்பது என்றும் நினைத்திருக்கும் பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்களாகிய நீங்கள், அதே நினைவை உடைய இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்கள் என்று இருக்கும் அவர்களை ஆராதியுங்கள் என்கிறார்.

ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபமான நைச்யம், உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காதவர்களுக்கு, பிறந்தது முதல் இருப்பது இயல்பு. அதாவது, இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று இருப்பவர்களுக்கு நைச்யம் என்பது இயல்பு. அதே போல, உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவர்களுக்கு ஆத்மாவிற்கு தேவையான நைச்யம் ஏற்படுவது அரிது. அதாவது, பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமாரான உங்களுக்கு உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்ததால், நைச்யம் ஏற்படுவது அரிது. அவர்களை நீங்கள் தொழுதால் உங்களை ஸம்ஸாரத்தில் இருந்து மீட்கக் கூடிய நைச்யம் பிறக்க உதவும் என்று கருத்து.

இப்படி, இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காதவன், உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவனுக்கு ரக்ஷகனான இருந்த இடம் உண்டோ என்றால், கைசிக சரித்திரத்தில் உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காத (சண்டாள ஜாதியில் பிறந்த) நம்பாடுவானுடைய சம்பந்தம், ஒரு பிராமணனுக்கு பிராஹ்மண்யம் நழுவினதால், ஏற்பட்ட பிரஹ்ம ராக்ஷகசத்தன்மையைப் போக்கிக் கொடுத்ததை சொல்கிறார்.

கொடுமின் கொண்மின்

அவர்கள் உங்களிடம் ஒரு ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் என்று விரும்பினால் நீங்கள் ஆதரவோடு சொல்லுங்கள். அவர்கள் எம்பெருமானைப் பற்றிய ஞானத்தை உங்களுக்கு அருளினால் அதைக் கேட்டுப் பேறு பெறுங்கள்.

ஜாதி காரணமாக ஏற்படும் கொள்வினை கொடுப்பினைகளும் குணம் காரணமாக ஒருவர்க்கொருவர் ஈடுபட்டு இருப்பதும் அந்த ஜன்மத்தோடு போகக் கூடியவை என்றும், அது ஆகையாலே நீர் மேல் எழுத்துப் போல் நிலை இல்லாதவை ஆகும். ஞானத்தைக் கொண்டு, கொடுத்து, இவர்களோடு பண்ணும் சம்பந்தம் இந்த ஜன்மம் கழிந்த பின்பு பரமபதத்திலும் தொடரக் கூடியதாகையாலே, ஆத்மாவுள்ள காலம் எல்லாம் நித்யமாக நீடிக்கக் கூடியது என்கிறார்.

ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில் அழகிய மணவாளப் பிள்ளை நாயனார் அருளிச் செய்த, ‘ஐவரில், நால்வரில், மூவரில் முற்பட்டவர்’ செய்த காரியங்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஐவரில் முற்பட்டவர், பஞ்ச பாண்டவர்களில் முற்பட்ட தர்ம புத்திரன், விதுரனுக்கு பண்ணின நீண்ட கடைசி கைங்கர்யம்; நால்வரில் முற்பட்ட ஸ்ரீ ராமன், ஜடாயு மகாராஜாவிற்கு செய்த கைங்கர்யம்; பெரிய நம்பிகள், பெரிய திருமலை நம்பிகள், திருகோஷ்டியூர் நம்பிகள் என்ற மூவரில் முற்பட்ட பெரிய நம்பிகள் மாறனேரி நம்பிக்கு செய்த கடைசி கைங்கர்யம் முதலியவை பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்கள், இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களுக்கு, கொடுமின் என்பதற்கு சிறந்த உதாரணங்கள்.

என்று நின்னோடும் ஒக்க வழிபட அருளினாய் போல்

இதுவரை இப்பாட்டில் சொன்ன அர்த்தம் மோக்ஷ பலத்தை அளிக்கும்; எம்பெருமானே அருளிச் செய்ததாய் இருக்கும்போது இதில் ஐயம் விளைய இடமில்லை என்று கருத்து. ‘எனக்கு மேல் பூஜிக்கத்தக்கவர் எவரும் இல்லையாகையால், என்னைப் பூஜிப்பது போலாவது அவர்களையும் ஆராதித்து நல்வழி செல்லுங்கள் என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்வதாக கருத்து.

• என் பக்தர்களிடத்தில் வாத்சல்யம்
• என்னை ஆராதனம் செய்வதை ஆமோதித்தல்
• தானே என்னைப் பூஜித்தல்
• என் விஷயத்தில் ஆடம்பரம் அற்று இருத்தல்
• என் சரித்திரங்களை கேட்பதில் அன்பு
• (என்னை நினைக்கும் போது) குரல் தழுதழுத்தும் கண்ணீர் மல்கியும் உடம்பு மயிர்க்கூச்செறிந்து கொண்டும் இருக்கை
• எப்போதும் என்னை நினைத்து இருக்கை
• என்னிடம் வேறு ஒரு பயனையும் கேளாது இருக்கை

மேற்சொன்ன எட்டு விதமான பக்தியானது எவனிடம் காணப்படுகிறதோ, அவனே பிராஹ்மணஸ்ரேஷ்டன், அவன் முனிவன்; அவனே தனவான்; அவனே பண்டிதன்; அவனுக்கு ஞானத்தை உபதேசிக்கலாம், அவனிடமிருந்து ஞானோபதேசமும் பெறலாம். அவன் என்னை போல பூஜிக்கத்தக்கவன், என்று எம்பெருமான் காருட புராணம் (219-6)ல் அருளிய வசனத்தை இங்கு உரை ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்.

அருளினாய் என்று சொல்லியது, இந்த ரகசியம் எம்பெருமான் அவனுடைய கருணையால் அருளிச்செய்தது. தீர்த்தங்களே யென்று பூசித்து நல்கி யுரைப்பார் தம் தேவியர்க்கே (திருவாய்மொழி 7.10.11), என்று சொல்லியது போல, எம்பெருமானுடைய சம்பந்தம் பெற்றவர்களுடைய பாவனத்தன்மையை, நித்ய சூரிகளும் தம்முடைய தேவியர்க்கு, பெரும் அரும் பொருளாக உபதேசிப்பார்கள் என்று நம்மாழ்வாரும் அருளிச் செய்தார்.

போல் என்று சொன்னது, பொருளற்ற அசைச் சொல்.

இந்த பாட்டின் அர்த்தத்தை பெரியபெருமாள் திருப்பாணாழ்வார் விஷயத்தில் நடத்திக் காட்டினார். வராஹ அவதாரத்தில், கைசிக சரித்திரத்தை பூமி பிராட்டிக்கு அருளிச்செய்தது போல ஆகும். ஆக, முதலில் இந்த அர்த்தத்தை அருளியது வராஹப் பெருமாள். அதனை இந்த பாசுரத்தில் தமிழ்ப் படுத்தியது தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார். இந்த பாசுரத்தைக் கேட்டு பெரியபெருமாள், அந்த அர்த்தத்தை திருப்பாணாழ்வார் விஷயத்தில் நடத்திக் காட்டினார் என்று கருத்து. அகஸ்தியன் வாயில் இருந்து ஸ்ரீ ராமபிரான் ஸ்ரீ ராமாயணம் கேட்டது போல, தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் வாயில் இருந்து பெரிய பெருமாள் இந்த அர்த்தத்தைக் கேட்டார்.

தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் திருப்பள்ளிஎழுச்சியில் ‘அடியனை அளியன் என்றருளி உன்னடியார்க்கு ஆட்படுத்தாய் பள்ளி எழுந்தருளாயே‘ என்று முடித்தார். திருப்பாணழ்வார், ‘அமலனாதி பிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன்‘ என்று தொடங்குகிறார்.

மதிள் திருவரங்கத் தானே

வராஹ அவதாரத்தில் உபதேசித்ததோடு நில்லாமல், திருவரங்கம் பெரிய கோவிலிலே வந்து வர்ணத்தாலும் ஆஸ்ரமத்தாலும் உயர்ந்த லோக சாரங்க மஹா முனிகள் தலையிலே அந்த பெருமைகள் இல்லாத, திருப்பாணாழ்வாரை ஏறச் செய்து இந்த அர்த்தத்தை நடத்திக் காட்டினார் அன்றோ.

இந்த பாசுரம் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தப் பெருமையை சொல்வதாகவும் சிலர் விளக்கம் கூறி உள்ளனர். சென்ற பாசுரத்தில் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ என்று பாகவத பிரசாதத்தின் பெருமையைச் சொல்லி, இங்கு தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் சொல்வது பொருத்தமே. கொண்மின், கொடுமின் என்று வரிசையை மாற்றி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், அவர்களுடைய பாத தீர்த்தத்தை பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்; அவர்கள் பிரார்த்தித்தால் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொடுங்கள். நின்னோடும் ஒக்க என்றது, ஶாஸ்திரங்களில் எம்பெருமானுடைய அவதாரமாக குறிக்கப்படும் ஆச்சாரியனோடும், என்று கொள்ள வேண்டும். அதாவது ஸ்ரீ வைஷ்ணவனை தன் ஆச்சாரியனைப் போல கௌரவத்துடன் பார்த்து ஆராதிக்க வேண்டும் என்றாயிற்று. ஸ்ரீவைஷ்ணவன் படிப்பற்றவனாக இருந்தாலும், படிப்பு உள்ளவனாக இருந்தாலும் கௌரவிக்கப்பட வேண்டியவன் என்று சொல்லப்பட்டது. ‘தேவர் வைகல் தீர்த்தங்களே (திருவாய்மொழி 7.10.11) என்று நித்ய சூரிகள் ஆதரித்ததும் தீர்த்த வைபவத்தால் தான். ‘பாதங்கள் கழுவினர்‘ (திருவாய்மொழி 10.9.10) என்று சுவாமி நம்மாழ்வாரும் நித்யசூரிகள் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொள்வதைக் காட்டினார்.

இனி அடுத்த பாசுரத்தில், நன்றி.

Please click here to view the English Version, thanks

இதுவரை

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும்,  தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார்   எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும், “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.

திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரிசெய்து ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கிய போது, நாம் புதிதாக எம்பெருமானின் பெருமைகளை தேடி பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.

பிறகு, தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.

ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று, 25வது பாடலில்  (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும், அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்றும் (போதெல்லாம் போது கொண்டு  26), இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்றும் (குரங்குகள் மலையை நூக்க 27), உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்றும், ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை என்றும் ஆழ்வார் அருளியதை பார்த்தோம்.

அடுத்த ஐந்து பாடல்களில், தன்னிடம் எல்லாவிதமான கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்பதை, தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், (மனத்திலோர் தூய்மையில்லை 30), தன்னால் சொந்தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து (தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் 31) வருந்துவதும், எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக அவன் முன் வந்து நின்றது (ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை 32) தன்னுடைய மூடத்தனம் என்றும், தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாகவும் (மெய் எல்லாம் போக விட்டு 33), எல்லோர் நெஞ்சத்திலும் இருந்து எல்லாவற்றையும் அறியும் அவன் முன், அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக (உள்ளத்தே உறையும் மாலை 34) நினைத்ததையும் பார்த்தோம்.

ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த சில நன்மைகளை விளக்கும் அடுத்த பகுதியில், முதலில், ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளியதையும், இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் (மழைக்கன்று வரை(36) என்பதையும் பார்த்தோம். இருந்தும், ஆழ்வாரின் மனம், ‘தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். அவனின் குளிர்ந்த பார்வை தானே நமக்கு வேண்டியது , ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று அவன் சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ (37) சொல்கிறார்.

மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள்போகவிட்டு (38)என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்யத்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. உபாயாந்தரங்களில் பற்று அறுத்து, அதாவது பேற்றுக்கு எம்பெருமான் ஸாதனமே ஒழிய, நாம் செய்யும் காரியங்கள் ஸாதனமல்ல என்று அஹங்காரத்தை விடுத்து, உன் திருவாசலில் கிடக்கும் பரமபாகவதர்கள் விஷயத்தில் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் உகக்கிறது என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

இனிவரும் ஆறு பாடல்களில் (39-44), ‘மேம்பொருள்‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறார்.

அரங்கனே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாத, நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்கின்றாய் என்று ‘அடிமையில் குடிமை‘ (39) பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.

எத்தனை பாவங்கள் செய்தவரும், மேம்பொருளில் சொன்ன ஞானத்தை உணர்ந்தவர்கள், பாவங்களின் கர்ம பலம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று அடுத்த பாடலான ‘திருமறு மார்வ‘ (40) பாசுரத்தில் சொல்கிறார். எம்பெருமானுடைய அன்புக்கு இவ்வளவு பாத்திரமானவர்கள், ஒரு போதும் பாவங்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்று அறிய வேண்டும்.

இனி அடுத்த பாசுரம்,

பாசுரம் 41

வானுளார் அறியலாகா வானவா என்பராகில் * தேன் உலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய் என்பராகில் * ஊனமாயினகள் செய்யும் ஊனகாரகர்கள் ஏலும் * போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனித மன்றே.

கீழ்மையான காரியங்களை செய்பவர்கள் ஆனாலும், பிறர்களைக் கொண்டு கீழ்மையான காரியங்களை செய்பவர்கள் ஆனாலும், ‘மேல் உலகத்தில் உள்ள பிரமன் முதலியவர்களால் அறிய முடியாத பரமபதத்தில் நித்ய வாசம் செய்பவனே’, என்று சொல்வார்களாகில், தேன் ஒழுகும்படியான திருதுழாய் மாலையை தன் திருமுடியில் உடையவனே என்று சொல்வார்களாகில், (அவர்கள்) அமுது செய்து மிகுந்த பிரசாதத்தை (தயை செய்து) தருவார்களாகில், அப்போதே (அது) பரம பாவனம் ஆகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

சென்ற இரண்டு பாசுரங்களில், ‘இவர்களுக்கு பிறப்பினாலோ, ஒழுக்கத்தினாலோ வரும் குறைகள் இல்லை’ என்றார். இந்த பாசுரத்தில், ‘குறை இல்லாமை மாத்திரம் அன்று ; இவர்களுடன் தொடர்பு உள்ள ஸம்ஸாரிகளும், அந்த தொடர்பே காரணமாக பரிசுத்தி அடையும்படியான சிறப்பும் உடையவர்கள் இவர்கள்’ என்கிறார்.

வானுளார் அறியலாகா வானவா

தத் விஷ்ணோ: பரமம் பதம் ஸதா பஸ்யந்தி ஸூரய: ।
திவீவ சக்ஷுராததம் ॥
தத் விப்ராஸோ விபன்யவோ ஜாக்ருவாம்ஸஸ் ஸமிந்ததே ।
விஷ்ணோர்யத் பரமம் பதம் ॥ இது பிரம்மாவே பாடுவதாக அமைந்த பிரசித்தி பெற்ற ஸ்லோகம். இதன் எளிய அர்த்தம். அந்த மகாவிஷ்ணுவின் உன்னதமான, மேலான இருப்பிடத்தை (பரமபதம்/வைகுண்டம்) எப்போதும் ஞானிகளும், நித்தியர்களும் முக்தர்களும் தங்களின் ஞானக் கண்ணால் தரிசித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அது எப்படி இருக்கிறது என்றால், ஆகாயத்தில் தடையின்றி எங்கும் பரந்து விரிந்து பிரகாசிக்கும் சூரியக் கண்ணைப் போல, அந்தப் பரம்பொருள் என்றும் ஒளிர்கிறது. அந்தப் பரம்பொருளைப் போற்றும் வேத விற்பன்னர்களும் தங்களின் தியானத்தாலும் துதியினாலும் அந்த உன்னத நிலையை மேலும் சுடர்விடச் செய்கிறார்கள். அதுவே எங்கும் நிறைந்திருக்கும் விஷ்ணுவின் உன்னதமான பரமபத நிலை ஆகும். மிக உயர்ந்த இடம் பரமபதம்.

பிரமன் முதலான தேவர்களால் அறிய முடியாத ‘பரமபதத்தில் என்றும் வாழ்கின்றவனே, பரண் மேல் இருப்பவர்கள், சற்று உயரத்தில் இருப்பதால் மாத்திரம், மிக உயரத்தில் இருக்கும் நக்ஷத்திர மண்டலத்தை அறிய முடியாது. அது போலவே சத்ய லோகம் போன்ற உயர்ந்த இடத்தில் உள்ள இவர்களாலும் பரமபத நாதனை அறிய முடியாது என்பது கருத்து. மனிதர்களைக் காட்டிலும் இந்த தேவர்களுக்கு ஞானம், சக்தி முதலியவற்றில் சிறிது சிறப்பு என்றாலும் அதைக் கொண்டு இவர்கள் பரமபதம் போக முடியாது என்று பொருள்.

அறியலாகா என்பதில் உள்ள ஆகா என்பதற்கு முடியாத என்றும், கூடாத என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். அக்னிஹோத்திரம் செய்யும் இடங்களில் சண்டாளன் செல்லக்கூடாது என்பது போல இவர்களும் பரமபதத்திற்கு உள் புகக்கூடாது என்கிறார். ஆழ்வார் போன்ற ஞானிகள் பரமபதநாதனை அறிவதாக காண்பது, அவர்கள் தங்கள் முயற்சியால் காண்பது அல்ல என்றும், அவன் அருளால் அவனை கண்டவர்கள் என்றும் கொள்ள வேண்டும். ஸ்தோத்திர ரத்தினம் 22 ல் சொல்லியது ஒரு பிரமாணம்.

ந தர்ம நிஷ்டோஸ்மி, ந சாத்மேவதீ, * ந பக்தி மாந், த்வச் சரணார விந்தே * அகிஞ்சநோ அநந்ய கதி: ஶரண்ய * த்வத்பாத மூலம் ஶரணம் ப்ரபத்யே

அதே போல பகவத் கீதை (16.14)ல் சொல்லியது இன்னொரு பிரமாணம்.

ஈச்வரோஹமஹம் போகீ ஸித்தோஹம் பலவாந் ஸுகீ, அதாவது ‘இன்று இது என்னால் அடையப்பட்டது; இன்னும் இந்த விருப்பங்களை நான் பெறுவேன்; இப்போது எனக்கு இவ்வளவு பணமிருக்கிறது; மேலும் பல செல்வம் எனக்கு வந்து சேரும். என்னுடைய அப்பகைவன் கொல்லப்பட்டான்; மற்ற என் பகைவர்களையெல்லாம் நான் கொன்றுவிடுவேன்; எல்லோரையும் ஆளுபவன் நான்; நானே சித்தி பெற்றவன், வலிமையுடையவன் இன்பத்தை அனுபவிப்பவனும் நானே என்கிறபடி, தானே ஈஸ்வரன்’ என்று நினைத்துக்கொண்டு இருக்கும் பிரமன், சிவன் போன்றவர்கள் அடைய முடியாததாக இருப்பது மட்டுமின்றி அறிய முடியாததாகவும் பரமபதம் இருக்கிறது என்கிறார். பிரமன் சிவன் போன்ற தேவர்கள் அவர்கள் முயற்சியால் அவனை அடைய நினைக்கும் போது அது நடவாமல் போகிறது என்கிறார்.

நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழி (10.9) ல் வைகுந்தத்தை அறிந்து (பரமபதம்), அதைப் பற்றி பாடி உள்ளார். சுவாமி ராமானுஜர் வைகுந்த கத்யம் என்று பாடிஉள்ளார். கூரதாழ்வான் வைகுந்த ஸ்தவம் என்று பாடி உள்ளார். அவர்களால் எப்படி அறிய முடிந்தது என்பதை கீழ்கண்டவாறு சொல்கிறார்.

கப்பலைக் கொண்டு கடலை கடப்பவர்கள் போல, ஆழ்வார்கள் விஷ்ணு என்ற கப்பலைக் கொண்டு ஸம்ஸாரம் என்ற கடலை கடக்கிறார்கள் என்றும், தங்கள் முயற்சியால் நீந்தி கடலை கடக்க நினைப்பவர்கள் தேவர்கள். அதனால் அது முடிவதில்லை. இது நீந்த சக்தி உள்ளவனுக்கும், சக்தி இல்லாதவனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு அல்ல. தன் சக்தியால் கடலை நீந்தி கடக்க முடியம் என்று நினைப்பவன், கடலின் நீள, அகல, ஆழத்தை அறியாததால், அதனை கடக்க முடியாது போய்விடுகிறது ; ஆனால் சக்தி இல்லாதவன் தன்னால் முடியாது என்று உணர்ந்து அதற்கான உபாயத்தை தேடுகிறான். அவன் அருள் இல்லாமல் அவனை யாராலும் அவர்களுடைய முயற்சியால் காண முடியாது என்பதை அறிந்து அவனே உபாயம் என்று உணர்கிறான்.

நாச்சியார் திருமொழி (5.3)ல் ஆண்டாளும், ‘வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன்‘, அதாவது, ஸ்ரீவைகுண்டநாதன் என்கிற ஒரு தோணியை அடையப் பெறாமல், அந்த சம்சாரம் என்ற கடலுக்குள்ளேயே தட்டித் தடுமாறிக் கொண்டு இருக்கின்றேன் என்று சொன்னதை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம். .

பரத முனியின் பிரபத்தி (சரணாகதி) லக்ஷண வாக்கியமாவது (வரையறுக்கும் வாக்கியம்), ‘தன்னுடைய இஷ்டம் வேறு ஒன்றினாலும் நிறைவேறாது என்று உறுதியான போது, மஹா விஸ்வாசத்தை முன்னிட்டுக் கொண்டு, அவன் ஒருவனையே உபாயமாக இருக்க வேண்டும் என்று யாசிப்பது பிரபத்தி (சரணாகதி) ஆகும். ஆக எம்பெருமான் ஒருவனையே உபாயமாக பற்றிக் கொண்ட சரணாகதி அதிகாரிகள், ஆழ்வார்கள் போன்ற ஞானிகள்.

இதே திருமாலை (22)ல், ஆழ்வார், ‘ஆசற்றார் தங்கட் கல்லால் அறியலாவானும் அல்லன், மாசற்றார் மனத்து ளானை’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். அதாவது, தன்னிடம் அவனை அடைவதற்கு அவனைத் தவிர வேறு உபாயம் இருக்கிறது என்ற குற்றம் உள்ளவர்கள்(ஆசு) அவனை அறிய முடியாது; அந்த குற்றம் இல்லாதவர்கள் அவனை அடைந்தபின் அவனை மட்டுமே வேண்டுவது என்று இருப்பவர்கள் மட்டுமே அவனை முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று சொல்வது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஸம்ஸாரத்தின் வாசனை முற்றும் இல்லாமல், சுத்த சத்வமயமான, உயர்ந்த, இந்த உலகங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட தோற்றம்/பரிமாணம் உடையவனாய் இருக்கிற அவனுடைய பெருமைகளைப் பார்த்தாலும் அவனே உபாயம் என்று விளங்கும். அதே போல சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தாமஸ குணங்களினால் சூழப்பட்டு இருக்கும் சேதனனின் சிறுமையைப் பார்த்ததாலும் இவனே உபாயம் என்று விளங்கும். தன்னைத் தானே காத்துக் கொள்ளும் தகுதி இல்லாதவனான, இவனுடைய பரதந்திர ஸ்வரூபத்தை பார்த்தாலும் அவனே உபாயம் என்று விளங்கும்.

என்பராகில்

மந பூர்வோ வாகுத்தர என்ற தைத்திரிய ஸம்ஹிதை வாக்கியத்தின் படி, முதலில் மனது அதற்கு பிறகுதான் வார்த்தை என்பதால், மனத்தால் நினைத்ததைத் தான் வாய் பேச முடியும். இதன்படி நெஞ்சினால் அவனை உபாயமாக நினைப்பவர்களுக்கு மட்டுமே அந்த நினைவு வாய் வார்த்தைகளால் வெளியே புறப்பட்டு ‘வானுளார் அறியலாகா வானவா‘ என்று வருகிறது என்பது இங்கு கருத்து. ‘நான் குற்றங்களுக்கு இருப்பிடமாக இருக்கிறேன்; என்னை காப்பாற்றிக் கொள்ள ஒரு உபாயமும் இல்லாதவனாக இருக்கிறேன்; உன்னைத் தவிர வேறு கதி அற்றவனாக இருக்கிறேன்; நீயே எனக்கு உபாயமாக ஆவாய் ஆக’ என்று பிரார்த்திக்கும் புத்தியே சரணாகதி எனப்படுகிறது என்ற வேத வாக்கியத்தின் படி அவனையே உபாயமாகும்படி பிரார்த்திப்பவர்கள் இவர்கள் என்று உரையாயசிரியர் கூறுகிறார். ‘ஆகில் ‘ என்று சொல்வதால், தங்கள் திறமையால் தங்களைக் காத்துக்கொள்வது என்பது அரிது என்பது விளங்கும். ஆக இதுவரை எம்பெருமானையே உபாயமாகக் கொண்ட அதிகாரிகள் இவர்கள்.

தேன் உலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய்

தேன் நிறைந்த திருதுழாய் மாலையாலே அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமுடியை உடையவனே ! பூவில் சிறந்த துளபத்தை மாலையாக அணிந்தவன் என்பதால் இவனே தேவர்களில் சிறந்தவன் என்று உணர்த்தப்படுகிறது. ‘நாறிணர்த் துழாயோன் நல்கின் அல்லதை ஏறுதல் எளிதோ வீறுபெறுதுறக்கம்’ என்ற சங்கத்தமிழ் (பரிபாடல் 15) பாடலும் இங்கே மேற்கோளாக கூறப்பட்டது. தேனுலாம் துளபமாலை என்றதால் இவன் மிகவும் இனியவனாக இருப்பவன் என்று காட்டப்படுகிறது. மேற்சொன்ன இரண்டாலும் இவனே அடையத்தக்கவன் என்று உணர்த்தப்படுகிறது.

என்பராகில் (2)

பாடலின் முதல் வாக்கியத்தில் உள்ள என்பராகில், உபாய பிரார்த்தனை என்றால் இந்த இரண்டாம் வரியில் உள்ள என்பராகில், ப்ராப்ய பிரார்த்தனை (அடைய வேண்டியதற்கான பிரார்த்தனை. ஆகில் என்பது எம்பெருமானையே மேலான பயனாக நினைப்பது அரிது என்று காட்டுகிறார். பஹூநாம் ஜந்மநாம் அந்தே ஜ்ஞாநவாந் மாம் ப்ரபத்யதே | * வாஸுதேவஸ் ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லப: (கீதை 7.19) – பல பிறவிகளின் முடிவில் தனக்கு எல்லாம் கண்ணன் என்கிற ஞானம் பிறந்து ஞானி என்னை அடைகிறான்; இப்படிப்பட்ட மஹாத்மா கிடைப்பது மிக அரிது என்று, தன்னையே உபாயமாகவும் அடையவேண்டியதாகவும் என்னும் அதிகாரிகளின் அருமையை கண்ணனே சொல்கிறான்.

ஆக, வானுளார் அறியலாகா வானவா என்பராகில் * தேன் உலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய் என்பராகில் என்பதை சுருக்கமாக ஈஸ்வரனே உபாயம் என்பர் ஆகில், ஈஸ்வரனே உபேயம் என்பர் ஆகில் சொல்லலாம்.

திருவாய்மொழி (5.7.3)ல் அவனே உபாயம் என்று குறிப்பிடும் போது, ‘கருள புட்கொடி சக்க ரப்படை வான நாட! எங் கார்முகில் வண்ணா‘, வானநாட என்று சொல்கிறார். திருவாய்மொழி (9.5.10)ல் ஆழ்வார் ‘நாமும் நம் வானநாடனோடு ஓன்றினோம்‘ என்று சொல்லி, எம்பெருமானே(வானநாடனோடு) பிராப்யம் என்று சொல்கிறார்.

ஊனமாயினகள் செய்யும்

வயிறு வளர்ப்பதற்காக ஜீவ ஹிம்சை செய்யும் கொடியவர்கள்; நடு இரவில் மாமிசம் வேண்டும் என்று வருபவர்களுக்காக ஆடு மாடு போன்ற பிராணிகளை உயிர் போகாமல் கட்டி வைத்து பகுதி பகுதியாக அவற்றின் மாமிசத்தை அறுத்துக் கொடுக்கும் அளவுக்கு கொடியவர்கள்; இப்படிபட்டவர்கள் ஒரு பக்கம். சிபிச் சக்ரவர்த்தி போன்றவர்கள் மற்றவர்களுக்காக தங்கள் மாமிசத்தை அறுத்து கொடுப்பவர்கள் இன்னொரு பக்கம்.

ஊனகாரகர்கள்

தாங்கள் இத்தகைய செயல்களைச் செய்து, பாவிகள் ஆவதோடு இல்லாமல், பிறரைக் கொண்டு இச்செயல்களை செய்ய தூண்டி அவர்களையும் பாவிகள் ஆக்குகிறார்கள்; இங்கு ஊனம் என்பது தாழ்வான செயல்களைக் குறிக்கிறது. அவனே பிராப்ய, பிராபகங்கள் என்று அறிவு பிறந்தபின் இத்தகைய செயல்களைச் செய்ய மாட்டார்களாகையால், அந்த அறிவு பிறப்பதற்கு முன்பு இப்படிப்பட்ட செயல்களை செய்தார்கள் என்று கொள்ள வேண்டும்.

ஏலும்

அறிவு பிறப்பதற்கு முன் இத்தகைய செயல்களை செய்து இருந்தாலும், அறிவு பிறந்தபின் இவை நேராது. பிறர் துன்புற்றால் அதனைக் கண்டு தான் மயங்கி விழுவார்கள். ஒரு பாம்பின் வாயில் அகப்பட்ட தவளையின் குரலைக் கேட்ட கூரத்தாழ்வான், ‘ஐயோ இந்த நிலையில் தன்னை யார் காப்பாற்றுவார்’ என்று நினைத்து கூப்பிடுகிறது என்று சொல்லி மயங்கி விழுந்தார் என்பது ஐதீகம். இத்தகைய அறிவு உடையார், ‘தலையை ஆங்கே அறுப்பதே கருமம் கண்டாய்‘ (திருமாலை 8) என்ற இடத்தைப் போல், ஜீவஹிம்சை செய்தாலும், ஸர்வேஸ்வரன் ஜீவர்களுக்கு செய்யும் ஹிம்சையை போலவே, நன்மை பயப்பதாக இருக்கும்.

போனகம்

போனகம் என்றால் அமுது. எம்பெருமானைக் காட்டிலும் இத்தகைய ஞானிகள் முக்கியமானவர்களாக இருக்கும்போது, அவன் விஷயத்தில் அமுது செய்த என்பது போல, இவர்கள் விஷயத்திலும் ‘போனகம் செய்த’ என்று சொல்லும் அளவில் திருப்தி அடைகிறார்.

செய்த சேடம்

த்வதீ₃யபு₄க் தோஜ்ஜி₂தஸேஷபோ ₄ஜிநா * த்வயா நிஸ்ரு’ஷ்டாத்மப₄ரேண யத்₃யதா₂ *
ப்ரியேண ஸேநாபதிநா ந்யவேதி ₃ தத் * ததா₂ಽநுஜாநந்தமுதா₃ரவீக்ஷைண: (ஸ்தோத்ர ரத்தினம் 42) ல் சொல்லியபடி உன்னுடைய, உண்டு மிகுந்த ஸேஷத்தை, உண்பவரும், உன்னாலே வைக்கப்பட்ட உன்னுடைய (உபய விபூதி நிர்வாகரூபமான) பாரத்தை உடையவரும், (எல்லோருக்கும்) இனியவருமான விஷ்வக்ஸேனராலே எந்த காரியம் எம்மாதிரி விண்ணப்பம் செய்யப்பட்டதோ, அருள் நிரம்பிய கடாக்ஷங்களாலே அந்த காரியத்தை அந்த மாதிரியே (செய்வதென்று) நியமித்து அருளுமவனான உன்னை என்றும், ‘கலத்ததுண்டு‘ (திருப்பல்லாண்டு 9) என்றும் சொல்லுகிறபடியே அமுது செய்து கழித்த இலையில் இருக்கும் பிரசாதம்.

தருவரேல்

மற்ற பயன்களை விரும்புவோருக்கும் கிடைக்கக்கூடிய பகவத் பிரசாதம் போலே பொதுவாக இருப்பதல்லவே இது; அப்படி கிடைத்தற்கரிய இப்பேறு கிடைத்தாகில் என்பது ‘தருவரேல்’ என்கிறார்.

ஒருநாள் பட்டர் திருவிருத்தத்திற்கு விளக்கம் அருளிச் செய்து வருகையில் ‘மைப்படி மேனி’ (திருவிருத்தம் 94) என்னும் பதத்திற்கு ‘இன்னபடி’ என்று அறியமுடியாதபடி கண்டார் கண்களை இருளச் செய்யும் திருமேனி என்று அர்த்தம் என்று அருளிச்செய்ய, அதைக் கேட்டு கொண்டு இருந்த சிஷ்யரான நஞ்ஜீயர், ‘இன்னார் என்றறியேன்’ (பெரிய திருமொழி 10.10.9) என்ற பாசுரத்தை இவ்வர்த்தத்திற்கு பிரமாணமாக எடுத்துக் கொடுக்க, அதைக் கேட்டு உகந்த பட்டர், நஞ்ஜீயருக்குத் தாம் போனகம் செய்த சேடத்தை பிரசாதமாக இட்டார் என்பது ஐதீகம்.

புனிதமன்றே

மற்றொரு தேகம் எடுத்த பின்போ, மற்றொரு காலத்திலோ, மற்றொரு தேசத்திலோ, பரிசுத்தப்படுத்தும் மற்ற பாவனப் பொருள்களைப் போல அல்லாமல், தொட்டவுடன் இரும்பைப் பொன்னாக்கும் ஸ்பர்ஸவேதி குளிகையைப் போல இவர்களுடைய போனகம் செய்த சேடம் அந்த நொடியே அதனை உண்டவர்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தும். நாராயணன் ஒருவனிடத்திலேயே பக்தியை உடையவனுடைய எந்தெந்தக் காரியங்கள் உள்ளனவோ, அவை எல்லாம் பகவத் ஆராதனம் ஆகும். எந்தெந்த வார்த்தைகள் உண்டோ அவை எல்லாம் ஜபம் ஆகும். அவனுடைய பார்வை எல்லாம் விஷ்ணு தியானம் ஆகும். அவனுடைய திருவடி சம்பந்தபட்ட ஜாலம் ஒப்பற்ற தீர்த்தம் ஆகும். அவன் உண்டு மிகுந்த சேஷம் மிகப் பரிசுத்தமானது; அவனுடைய ஒரு சொல்லும் மிகச் சிறந்த மந்திரம் ஆகும். அவனால் தொடப்பட்டவை எல்லாம் பரிசுத்தமானவை என்று சாஸ்திரங்களும் (விஹகே-ஸம்) சொல்கின்றன. எம்பெருமானுடைய பிரசாதம் பாவனம் என்றால் அவனுடைய அடியார்களுடைய பிரசாதம் ஸூபாவனம் (மிகவும் பரிசுத்தப்படுத்துவது) ஆகும்.

பகவத் கீதையில் கண்ணன் தாமஸ உணவு வகைகள் இவை என்றும் அவை தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்லும்போது, ‘போனகம் செய்த சேடத்தை’ சொல்லி உள்ளார். ஸ்வாமி ராமானுஜர் இதனை விளக்கும் போது, குரு முதலானவர்களைத் தவிர மற்றவர்களின் ‘போனகம் செய்த சேடத்தை’ தவிர்க்க வேண்டும் என்றார். இதனை விளக்கும் ஸ்வாமி தேசிகன், குரு முதலானவர்கள் என்பதை விவரித்து, ‘ஆச்சார்யன், மூத்த அண்ணன், கணவன், பரம பாகவத்தோத்தமர்கள்’ என்று சொல்லி உள்ளார்.

ஆக, எம்பெருமான் பிரசாதம் புனிதம் அன்றோ, மேம்பொருள் பாடலின் அர்த்தத்தை உணர்ந்தவர் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ புனிதம் அன்றே.

இத்துடன் இந்த பதிவினை நிறுத்தி, இன்னொரு பாடலின் சந்திப்போம், நன்றி.

ஸ்ரீ செல்வத்திருக்கொழுந்து நாச்சியார் ஸமேத ஸ்ரீ கோலப்பிரான் திருவடிகள் போற்றி போற்றி

மலைநாட்டு திவ்ய தேசங்கள் பற்றிய ஒரு முன்னோட்டத்தை இங்கே காணலாம்.

மலை நாட்டு திவ்ய தேசங்கள் பதின்மூன்று :

திருவனந்தபுரம், திருவண்பரிசாரம், திருகாட்கரை, திருமூழிக்களம், திருச்சிறு புலியூர், திருசெங்குன்றூர், திரு நாவாய், திரு வல்லவாழ், திரு வண்வண்டூர், திருவாட்டாறு, திருவித்துவக் கோடு, திருக்கடித்தானம் , திருவாறன் விளை (ஆரம்முளா).

திருக்கடித்தானம் – இந்த ஸ்தலத்தை பற்றி

திவ்ய தேசத்தை பற்றி

திருக்கடித்தானம் என்று இந்த திவ்ய தேசம், திருவல்லவாழில் இருந்து கோட்டயம் சாலையில், செங்கணச்சேரியில் இருந்து வேறு ஒரு சாலையில் கிழக்கே இரண்டு மைல் சென்றால் உள்ளது.

இந்த திருத்தலத்தில் நரசிம்மன், கிருஷ்ணன், சன்னதிகளும் உள்ளன.

கடிகை என்றால் நாழிகை. மூன்று திவ்ய தேசங்களின் பெயர்களில் ‘கடி’ என்று வருகிறது; அவை திருக்கடித்தானம், திருகண்டம் எனும் கடி நகர் மற்றும் திருக்கடிகை அல்லது சோளிங்கர். இந்த மூன்று திவ்ய தேசங்களிலுமே சுமார் ஒரு கடிகை (நாழிகை – 24 நிமிடம்) தங்கியிருந்தாலே மோட்சம் கிடைக்கும் என்று ஐதீஹம்.

திருக்கார்த்திகை மற்றும் கோகுலாஷ்டமி மிக விசேஷமாக இங்கே கொண்டாடப் பாடுகிறது. கோவிலில் சாஸ்தா, சுப்ரமணியர் மற்றும் நாகர் விக்கிரகங்கள் உள்ளன.

இங்கே நேர்த்திக் கடனாக தாயாருக்கும் பெருமாளுக்கும் திருமஞ்சனம் செய்யப்படுகிறது. நரசிம்மருக்கு பால் பாயசம் நிவேதியம் செய்யப்படுகிறது.

ஒரே கர்ப்பகிரகத்தில் அற்புத நாராயணன் கிழக்கு நோக்கியும், நரசிம்மர் மேற்கு நோக்கியும் எழுந்து அருளி உள்ளனர். இருவருக்கும் தனித்தனி கொடி மரம் உள்ளது. மேலும் சந்நிதியில் தெற்கு நோக்கி தக்ஷிணாமூர்த்தியும், விநாயகரும் காட்சி அளிக்கிறார்கள்.

இத்தலத்தில் அமைந்துள்ள நரசிம்மன், கிருஷ்ணன், சந்திரன் ஆகியோர் மிக்க பேரழகு வாய்ந்தவர்கள். இத்தலத்திற்குள்ளாகவே தனித்தனி சன்னதிகளாக அமைந்துள்ளன.

ஸ்தல புராணம்

இது ருக்மாங்கதன் என்ற சூரிய குல அரசன் ஆண்ட தேசம். இவனது தோட்டத்தில் உயர்ந்த புஷ்பங்களை எடுத்துச் சென்ற தேவர்களைப் பிடித்து அவர்கள் வேண்டியபடி, ஏகாதசி விரத பலன்களை கொடுத்து அவர்களை மீண்டும் அனுப்பி வைத்ததாக வரலாறு. இவை அனைத்தும் ஒரு நாழிகை காலத்தில் நிகழ்ந்ததாக சரித்திரம். அதனாலும் இந்த திவ்ய தேசத்திற்கு இந்த பெயர் வந்தது என்றும் சொல்வார்கள்.

இங்குள்ள கோவிலின் முன் ஒரு மனித உருவ சிலை படுத்த நிலையில் உள்ளது. இது இந்த கோவிலின் மெய்க்காப்பாளின் சிலை என்றும் அது அவனுக்கு கிடைத்த தண்டனை என்றும் கூறப்படுகிறது. ஒருமுறை மன்னன் இந்த கோவிலுக்கு நடை சார்த்தியபின் வந்ததாகவும், அரசனிடம் பொருள் வாங்கி கோவில் கதவினை திறந்து விட்டதாகவும் அதனால் அவனுக்கு தண்டனை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால் இன்றும் இந்த கோவிலில் நேரம் சரியாக பின் பற்றப்படுகிறது.

இங்குள்ள கிருஷ்ணன் சன்னதியை சகாதேவனே கட்டி முடித்தான். எனவே இந்தத் தலம் சகாதேவன் கட்டிய ஸ்தலம் என்றே இப்பகுதி மக்களால் அழைக்கப்படுகிறது. சகல சாஸ்திரங்களும் கற்று மேதாவியான சகாதேவன் ஜோதிடக் கலை வல்லுனன். அவனால் பிரதிஷ்டை (ஸ்தாபிக்கப்பட்ட) செய்யப்பட்ட கிருஷ்ண விக்ரகம் ஒவ்வொரு 60 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறையும் புதிய சக்தியைப் பெற்றுக்கொண்டே சென்று கலியுகம் முடியும் தறுவாயில் ஜோதி மயமாய் மாறி விண்ணுள் கலக்கும் என்று கூறுகிறார்கள்.

ஆழ்வார்கள்

நம்மாழ்வார் பதினொரு பாடல்கள் இந்த திவ்ய தேசத்தின் எம்பெருமானுக்கு மங்களா சாசனம் செய்து உள்ளார். இந்த திவ்ய தேசத்தை பற்றி பாடிய பாசுரங்களை பற்றி கீழே காண்போம்.

நம்மாழ்வார் – திருவாய்மொழி – எட்டாம் பத்து ஆறாம் பதிகம்

நம்மாழ்வார் தன்னுடன் சேர்வதற்கு பிரியம் உள்ளவனாகவும், தன்னுடைய ப்ரீதியை பொறுப்புடன் காண்பித்து, திருக்கடிதானத்தில் எழுந்துயருளி, தம்மிடம் காட்டும் பிரேமத்தை நினைத்து இனியவராய் அதனை பேசி இந்த பதிகத்தில் அனுபவிக்கிறார். சென்ற பதிகத்தில் துக்கம் கொடுத்ததினால், இந்த பதிகத்தில் உஜ்ஜீவனம் அடைந்தவராய் ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார்.

எல்லியும் காலையும் தன்னை நினைந்தெழ * நல்ல அருள்கள் நமக்கே தந்தருள் செய்வான், * அல்லியந் தண்ணந் துழாய் முடியப்பன் ஊர், செல்வர்கள் வாழும் திருக்கடித் தானமே. (8.6.1)

இரவும் பகலும் தன்னையே நினைந்து வாழும்படியாக சிறந்த திருவருளை நமக்கே கொடுத்துக் கிருபை செய்கின்றவனான அல்லியை உடைய அழகு பொருந்திய குளிர்ந்த திருத் துழாய் மாலையை அணிந்த என் தந்தையானவன் எழுந்தருளி இருக்கின்ற நகரம், கைங்கர்ய செல்வத்தை உடைய வைஷ்ணவர்கள் வாழ்கின்ற திருக்கடித்தானம் என்ற திவ்ய தேசம் ஆகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

என்னுடைய துன்பத்தை தீர்த்து அருளுவான் சர்வேஸ்வரன் அவன் ஊர் திருக்கடித்தானம் என்கிறார். பகல் இரவு என்று வேறுபாடு இன்றி, எல்லாக் காலத்திற்கும் உபகாரகன் என்கிறார். நல்ல அருள்கள் என்பது, என் குற்றத்தை பாராமல், என் அறிவு முழுமை ஆகாததை பாராமல், அவனுக்கு பேறு என்று மகிழ்வுடன் செய்த அருள் என்கிறார். நமக்கே என்பதில் உள்ள ஏகாரம், நித்ய சூரிகளும் தான் பெற்ற பேறு பெற்றிலர் என்கிறார்.

இப்படி உபகாரகானானவன் வாழும் திருக்கடித்தானம் நமக்கும் அடையத் தக்க தேசம் என்கிறார். இங்குள்ளவர்கள் அவன் அனுபவத்தோடு காலத்தை கழிக்கிறவர்கள் என்றும், அனுபவம் சம்பத்து ஆகுமோ என்று கேட்டு, லக்ஷ்மணன் கைங்கர்ய லக்ஷ்மியைப் பெற்றான் என்பதை, இராமாயணம், ‘ஸர்வ ப்ரிய கர : தஸ்ய ராமஸ்யாபி ஸரீரத: * லக்ஷ்மணோ லக்ஷ்மி ஸம்பந்நோ பஹி: ப்ராண இவாபர:. (பாலகாண்டம் 18.28) மூலம் காட்டுகிறார்.

திருக்கடித் தானமும் என்னுடைச் சிந்தையும், * ஒருக்கடுத்து உள்ளே உறையும் பிரான் கண்டீர், * செருக்கு எடுத்து அன்று திகைத்த அரக்கரை, உருக்கெட வாளி பொழிந்த ஒருவனே. (8.6.2)

அக்காலத்தில் போரிலே சீற்றம் கொண்டு அறிவு மயங்கிய இராவணன் முதலான அரக்கர்களுடைய உருவங்கள் அழியும்படி அமுத மழையைப் பொழிந்த ஒருவன், திருக்கடித்தானத்தையும் என்னுடைய மனத்தினையும் ஒன்றாக நினைத்து உள்ளே வாசிக்கின்ற பிரான் ஆவான் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

என் பக்கம் வருவதற்கு உள்ள தடைகளையும் தானே போக்கி, திருக்கடித்தானத்திலும் என் மனத்திலும் ஒருசேர காதல் கொண்டு என் உள்ளே வசிக்கிறான், என்கிறார்.

அரக்கர்கள் பட்ட பாட்டினை விரோதி பட்டது என்கிறார். போரில் செருக்கு எடுத்து, ஒருவரையும் வணங்கேன் என்று அன்று திகைத்த அரக்கர்களை, சக்ரவர்த்தி திருமகனை வெல்லலாம் என்று நினைத்த மதி கேடர்களான இராக்கதர்களை, சின்னங்களாகவும் பின்னங்களாகவும் அம்புகளால் கொளுத்தப் பட்டவைகளாக அம்பு மழையை பெய்தார் அன்றோ என்று சொல்லி, ஏக வீரன் ஆனவன் என்கிறார்.

என்னிடத்தே வருகைக்கு இடையூறாக உள்ளவற்றையும் தானே தவிர்த்து, திருக்கடித்தானத்திலும் என்னுடைய ஹ்ருதயத்திலும் ஒருங்கே என்னுள்ளே எழுந்தருளினார். திருக்கடித்தானப்பதியையும் இவருடைய திருவுள்ளத்தையும் ஒன்றாக நினைக்கை, ஸ்ரீவசந பூஷணத்தில்(171) சொல்லியபடி, “அங்குத்தை வாஸம் ஸாதநம், இங்குத்தை வாஸம் ஸாத்யம். என்பது போல ஆகும்.

ஒருவர் இருவர் ஓர் மூவர் எனநின்று, * உருவு கரந்து உள்ளுந்தோறும் தித்திப்பான், * திரு அமர் மார்வன் திருக்கடித்தானத்தை, * மருவி உரைகின்ற மாயப் பிரானே திருவாய்மொழி 8.6.3

ஒருவர் என்னும்படியாகவும், இருவர் என்னும்படியாகவும், ஒரு மூவர் என்னும் படியாகவும் நின்றும், சாரிகை வந்த வேகத்தாலே, கண்களால் காண முடியாதவாறு நின்றும் உருக்கெட வாளி பொழிந்த ஒருவனும், திரு அமர்ந்த மார்பனும், திருக்கடித்தானத்தை மருவி எழுந்து அருளி இருக்கிறான் என்றும் என் மாயப்பிரான் நினைக்கும் தோறும் இனியன் ஆகிறான் என்று சொல்வது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

கரந்து என்பதை சென்ற பாடலின் ‘பொழிந்த‘ என்பதுடன் சேர்த்து, கரந்து பொழிந்த ஒருவன், திரு அமர் மார்வன்; அவன் திருக்கடித்தானத்தை மருவி உறைகின்ற மாயப்பிரான் ஆவான்; அவன் உள்ளந்தோரும் தித்திப்பான் என்கிறார்.

பிராட்டியோடு திருக்கடித்தானத்திலே நித்திய வாசம் செய்கிற ஆச்சரியத்தை உடையவனான உபகாரகன் நினைக்கும்தோறும் இனியவனாக நின்றான் என்கிறார்.

சென்ற பாசுரத்தில் ‘வாளி பொழிந்தபடி’ என்று சொன்னது எங்கே என்று கேட்டு இங்கே என்று பதிலும் சொல்கிறார். ஒருவர் இருவர் மூவர் என்று தோன்றி செருக்கு எடுத்து அன்று இருந்த அரக்கரை உருக்கெட வாளி பொழிந்த ஒருவன், திருக்கடித்தானமும் என்னுடைய சிந்தையும் உருக்கெடுத்து உள்ளே உறையும் பிரான் கண்டீர் என்று சென்ற பாசுரத்துடன் சேர்த்து அனுபவிக்கலாம். மூல பலத்தை நிர்மூலம் ஆகும்படி ஒருவனாய் தோன்றி, வேகம் மிக மிக, இருவரும், மூவருமாய் தோன்றி, வேகம் அதிகமாகி, இந்திரியம் செயல் படுவதற்கு இடம் இல்லாதபடி வேகமாய், இருக்கிற ரூபம் அரியதாய், உருக்கெட வாளி பொழிந்த ஒருவன் என்று 24 ஆயிரம் படி உரையாயசிரியர் கூறுவது சிறப்பு.

திரு அமர் மார்வன் என்பது குற்றம் செய்யாதவர் யார் என்று கேட்ட பிராட்டியோடு கூட வந்தது கூறியது.

மாயப் பிரான் என வல்வினை மாய்ந்தற, * நேயத்தினால் நெஞ்சம் நாடு குடிகொண்டான், * தேசத் தமரர் திருக்கடித்தானத்தை, * வாசப் பொழில் மன்னு கோயில் கொண்டானே 8.6.4

திருக்கடித்தானத்தை கோவில் கொண்டான், நேசத்தினால் நெஞ்சம் நாடு குடி கொண்டான்.

ஒளியை உடைய நித்திய சூரிகள் எழுந்து அருளி இருக்கிற வாசனையை உடைய சோலைகள் சூழ்ந்த திருக்கடித்தானத்தை நிலை பெற்ற கோவிலாக் கொண்டு நித்ய வாசம் செய்கின்ற மாயப் பிரான், என்னுடைய கொடிய வினைகள் எல்லாம் வாசனையோடு அழியும்படியாக அன்போடு என் நெஞ்சமாகிய நாட்டினைப் பரம பதத்தைப் போலக் குடி இருப்பாகக் கொண்டான் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

திருக்கடித்தானத்தைப் பகல் இருக்கை மாத்திரமாகக் கொண்டு, அன்பின் மிகுதியாலே என் மனத்தையே எப்பொழுதும் வசிக்கும் இடமாகக் கொண்டான் என்று ஈடு உரையாசிரியர் சொல்கிறார்.

மாயப்பிரான் என்று சொல்வது, ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையும் உடைய உபகாரகன்;

என் வல்வினை மாய்ந்து அற என்றது சென்ற பாடலில் சொன்ன தன் துயரத்திற்கு தகுதியாக, தன்னை பிரிந்து ஆழ்வார் பட்ட துன்பம் எல்லாம் நசிந்து போகும் படி என்றது. அதே போல சென்ற பதிகத்தில் (மாயக்கூத்தா ) ‘காண வாராய் என்று கண்ணும் வாயும் துவர்ந்து’ என்று பட்ட கஷ்டங்கள் எல்லாம் வாசனையோடு அகலும்படி என்றது.

நெஞ்சம் நாடு என்று சொன்னது கலவியினாலும், பிரிவினாலும் ஒரு பரம பதத்தைப் போல இவர் திரு உள்ளத்தை ஆக்கினான் என்கிறார்.

குடி கொண்டான் என்றது பரிகரங்களோடு நித்ய வாசம் செய்கிறான் என்றது. பெரியாழ்வார் திருமொழி (5.2.10)ல் சொல்லியதை, “அரவத்து அமளியினோடும், அழகிய பாற் கடலோடும், அரவிந்தப் பாவையும் தானும் அகம்படி வந்து புகுந்து” நினைவில் கொள்ளலாம்.

தேசத்து அமரர் திருக்கடித் தானத்தை என்று சொன்னது, நித்ய அனுபவம் கொண்டதால் உண்டான ஜோதி / ஒளி உடைய நித்ய சூரிகள் அடையத்தக்க திருக்கடித்தானத்தை என்கிறார்.

தேசத்து அமரர் திருக்கடித் தானத்தை, நேசத்தினால், நெஞ்சம் நாடு குடி கொண்டான் என்று ரசிக்கலாம்.

கோயில் கொண்டான் தன் திருக்கடித் தானத்தை, * கோயில் கொண்டான் அதனோடும் என் நெஞ்சகம், * கோயில் கொள் தெய்வம் எல்லாம் தொழ, * வைகுந்தம் கோயில் கொண்ட குடக் கூத்து அம்மானே. 8.6.5

ஒவ்வொரு கோவிலில் தங்கி இருக்கின்ற தெய்வங்கள் எல்லாம் தொழும்படியாக ஸ்ரீவைகுந்தத்தைக் கோவிலாகக் கொண்ட குடக்கூத்து ஆடிய அம்மான், திருக்கடித்தானத்தைத் தனக்குக் கோவிலாகக் கொண்டான்; திருக்கடித்தானத்தோடு கூட வந்து என் நெஞ்சினைக் கோவிலாக் கொண்டான் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

ஈட்டு உரையாசிரியர், என் பக்கம் உண்டான மிக்க காதலால் திருக்கடித்தானத்தோடு கூட என் மனதிலே புகுந்து அருளினான் என்கிறார். திருவடி திருவனந்தாழ்வான் மற்றும் சேனை முதலியார் தொழும்படி ஸ்ரீ வைகுந்தத்தை தனக்குக் கோவிலாக் கொண்ட சர்வேசவரன், கிருஷ்ணனாய் அவதரித்த கூட கூத்த அம்மான் என்கிறார். அந்த சிரமம் ஆறும்படி திருக்கடித்தானத்தில் கோவில் கொண்டான். அதனோடு கூட என் மனத்தினை தனக்கு கோவிலாகக் கொண்டான் என்கிறார்.

திருக்கடித்தானத்தில் இருந்தது தன்னை பெறுவதற்காக என்று ஆழ்வார் சொல்லி, அது சாத்தியம் ஆனதால், அந்த சாதனத்தோடு (அந்த திவ்ய தேசத்தோடு) வந்து புகுந்தான் என்கிறார்.

கூத்த அம்மான் கொடியேன் இடர் முற்றவும், * மாய்த்த அம்மான் மது சூத அம்மான் உறை, * பூத்த பொழில் தண் திருக்கடித் தானத்தை, * ஏத்த நில்லா குறிக் கொண்டமின் இடரே. 8.6.6

குடக்கூத்து ஆடிய அம்மானும், கொடியேனுடைய துன்பம் முழுதினையும் அழித்த அம்மானும், மதுசூதனனாகிய அம்மானுமாகிய எம்பெருமான் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற, மலர்ந்து இருக்கின்ற சோலைகள் சூழ்ந்த குளிர்ந்த திருக்கடித்தானத்தை துதித்த அளவிலே துன்பம் முழுவதும் நில்லாவாம்; இதனை நினையுங்கள் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. தம்முடைய மிக்க பிரீதியாலே ‘திருக்கடித்தானத்தை எல்லோரும் அடையுங்கள்’ என்கிறார்.

கூத்தஅம்மான் என்று சொன்னது, எல்லோர் மனங்களையும் கொள்ளை கொள்ளுகின்ற செயல்களை உடைய சர்வேசவரன் என்பதாகும்.

இடர் முற்றவும் என்று சொன்னது, தன்னைப் பிரிந்து தான் பட்ட துன்பங்கள் எல்லாம் வாசனையோடு போக்கிய என் சுவாமி என்பதாகும்.

மதுசூத அம்மான் என்றது, பகைவர்களை அழிக்கும் தன்மையனான சர்வேசவரன் நித்ய வாசம் செய்கின்ற தேசன் என்பதாகும்.

அவன் நித்ய வாசம் செய்வதால் எப்போதும் மலர்களோடு கூடிய பொழில் என்றும், திருவருளாகிய மழை மாறினால் தானே பூக்கள் மாறுவது என்றும் கூறுகிறார்.

இனிமையாக ஏத்தினால் இடர் போகுமோ என்று கேட்டு, இனியதனைச் செய்ய, இடரானது, இது நமக்கு தேசன் அன்று என்று ஓடும் என்றும், இது ஓலக்க வாரத்தை என்று இல்லாமல் புத்தியில் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்.

கொண்மின் இடர்கெட உள்ளத்துக் கோவிந்தன், * மண் விண் முழுதும் அளந்த வொண் தாமரை, * மண்ணவர் தாம் தொழ வானவர் தாம் வந்து, * நண்ணு திருக்கடித் தான நகரே. 8.6.7

கோவிந்தனுடைய மண்ணுலகம், விண்ணுலகம் முழுவதையும் அளந்த தாமரை போன்ற திருவடிகளை மக்கள் தொழ, நித்திய சூரிகள் வந்து சேரும் படியான, திருக்கடித்தானம் ஆகிற நகரத்தை உங்கள் துன்பம் எல்லாம் நீங்கும்படி மனத்திலே கொள்ளுங்கள் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

உங்கள் துன்பம் நீங்குவதற்கு ஏத்த வேண்டாம் ; திருக்கடித்தானத்தை நெஞ்சாலே நினைக்க அமையும் என்கிறார். அதாவது இடர்கெட உள்ளத்துக் கொண்மின் என்கிறார்.

கோவிந்தன் என்பது சர்வ சுலபன் என்பதைக் குறிக்கும். ஒரு தாமரைப் பூவைக் கொண்டு பூமியையும் வானுலத்தையும் அளந்து கொண்டது என்கிறார். மண்ணவர் தாம் தொழ என்றது, வலக்கை இடக்கை அறியாதவர், பூமியில் தொழுவது; பரமபதம் நித்திய சூரிகளுக்கே இருப்பதைபோலே, உகந்து அருளின தேசம் ஸம்ஸாரிகளுக்கே என்கிறார்.

இங்கு உள்ளார் அங்கு செல்வது, அவனின் மேன்மையை அனுபவிக்க, அங்கு உள்ளார் இங்கு (திருக்கடித்தானம்) வருவது அவனின் சீல குணத்தை அனுபவிக்க என்கிறார்.

தான நகர்கள் தலை சிறந்து எங்கெங்கும், * வானின் நிலம் கடல் முற்றும் எம் மாயற்கே, * ஆன விடத்து என் நெஞ்சும் திருக்கடித் * தான நகரும், தனதாயப் பதியே. 8.6.8

பரமபதம் என்ன, இந்த உலகம் என்ன, திருப்பாற்கடல் என்ன, ஆகிய எல்லா இடங்களிலும் மேன்மை பெற்று விளங்குகிற தலங்கள் முழுவதும் எம் மாயவனுக்கே வசிக்கும் நகரங்கள் ஆனாலும் கூட என்னுடைய மனமும் திருக்கடித்தான நகரும் தன்னுடைய தாயம் (முறையாக வந்த) பதிகளாகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

அவனுக்கு வேறுபட்ட சிறப்பினை உடைய நகரங்கள் பலவும் இருந்த போதும், என்னுடைய நெஞ்சத்தையும் திருக்கடித்தானத்தையும் தாயத்தால் கிடைத்த இடமாக விரும்பி இருக்கிறான் என்று கூறுகிறார்.

தாயப் பதிகள் தலை சிறந்து எங்கெங்கும், * மாயத்தினால் மன்னி வீற்றிருந்து தான் உறை, * தேயத்து அமரர் திருக்கடித் தானத்துள், * ஆயர்க்கு அதிபதி அற்புதன் தானே. 8.6.9

தாய நகரங்களாகிய எல்லா இடங்களிலும் தனது விருப்பத்தினாலே நிலை பெற்று, உயர்வு தோன்ற எழுந்து அருளி இருக்கின்ற எம்பெருமான், ஒளியோடு கூடிய நித்திய சூரிகள், வந்து தங்கி இருக்கின்ற திருக்கடித்தானத்தில் உறைகின்ற, ஆயர்க்கு அதிபதியான அற்புதனே ஆவான் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

தாயப் பதிகள் எங்கெங்கும் மாயத்தினால் மன்னி தலை சிறந்து அற்புதன் தானே வீற்றிருந்தான் என்று கொள்ளலாம்.

எல்லா திருப்பதிகளும் அவனுக்கு அப்படியே இருந்தாலும், தான் கிடைப்பதற்கு காரணமாக இருந்த நிலம் திருக்கடித்தனாம் ஆகையால் அதன் மேல் மிக்க காதல் ஆனான் என்று ஆழ்வார் சொல்வதாக உரையாசிரியர் கூறுகிறார்.

மாயம் என்பது இங்கே ‘இச்சை’ அல்லது விருப்பம் என்ற பொருளில் வருகிறது. மன்னி என்பது தன் ஐஸ்வர்யம் எல்லாம் தோன்ற வீற்று இருந்தான் என்கிறார். மேலும் ஐஸ்வர்யத்தால் வந்த வேறுபாடு தோன்ற வீற்று இருந்தான் என்கிறார்.

தேயத்து அமரர் என்பது, ஒளி விளங்கும் நித்திய சூரிகள் அடையத்தக்க பூமியான திருக்கடிததானம் என்கிறார்.

உகந்து அருளின தேசங்கள் எல்லாவற்றிலும் விருப்பம் உண்டாகிலும், என்னைப் பெறுவதற்காக திருக்கடித்தானத்தில் தன் மேன்மையும் நேர்மையும் எல்லாம் பிரகாசிக்க நின்றான் என்கிறார்.

அற்புதன் நாராயணன் அரி வாமனன், * நிற்பது மேவி இருப்பது என் நெஞ்சகம், * நற்புகழ் வேதியர் நான்மறை நின்று அதிர், * கற்பகச் சோலைத் திருக்கடித் தானமே. 8.6.10

அற்புதனும் நாராயணனும் அறியும் வாமனனும் ஆன எம்பெருமான் பொருந்தி வீற்று இருப்பது என் நெஞ்சகமாகும். நின்று கொண்டு இருப்பது நல்ல புகழ் நிறைந்த பிராமணர்களுடைய நான்கு வேதங்களும் நிலை பெற்று முழங்கிக் கொண்டு இருக்கின்ற கற்பகச் சோலை சூழ்ந்த திருக்கடித்தானம் என்னும் நகரம் ஆகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. ‘

மேவி இருப்பது என் நெஞ்சகம்; நிற்பது திருக்கடித்தானம் என்கிறார். என்னை பெறும் வரையில் திருக்கடித்தானத்தில் நின்றான்; என்னை பெற்ற பிறகு நிற்பதும் இருப்பதும் என் நெஞ்சிலே என்று கொள்ளலாம்.

நாராயணன் என்பது தன் உடைமையை விட்டுக் கொடுக்காத வத்சலன், அதாவது அன்பை உடையவன் என்கிறார். அரி என்று சொல்வதால், அடியவர்களின் விரோதிகளை அழிக்கின்ற ஆற்றல் பெற்றவன் என்கிறார்; வாமனன் என்பதால் தன்னை சிறுக விட்டு அடியார்களுடைய விருப்பங்கள் அனைத்தையும் முடிக்குமவன் என்கிறார். அற்புதன் என்பதால், மேற்சொன்னபடி எல்லாவற்றையும் செய்து ஆச்சரியத்தை உடையவன் என்கிறார்.

சுயம் பிரயோஜனர் என்று இல்லாமல், அநன்யப் பிரயோஜனர் என்னும் புகழை உடைய வைதிகராலே உச்சரிக்கப் படுகின்ற நான்கு வகை வேதங்களும் முழங்கும் கற்பக வனத்தை உடைய திருக்கடித்தானத்தில் அவன் நிற்பது; மேவி இருப்பது என் நெஞ்சகத்தில் என்கிறார்

மேலும், திருக்கடித்தானத்து நாராயணன், அரி, வாமனன் அற்புதன் நிற்பதும், மேவி இருப்பதும் என் நெஞ்சகம் என்றும் கொள்ளலாம்.

சோலை திருக்கடித்தானத்து உறை திருமாலை, * மதிள் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல், * பாலோடு அமுது அன்ன ஆயிரத்தில் இ பத்தும், * மேலை வைகுந்தத்து இருத்தும் வியந்தே. 8.6.11

சோலைகள் சூழ்ந்த திருக்கடித் தானத்தில் உறைகின்ற திருமாலை, மதிள்களை உடைய திருக் குருகூரிலே அவதரித்த ஸ்ரீ சடகோபராலே அருளிச் செய்யப்பட்ட பாலையும் அமுதையும் போன்ற ஆயிரம் திருப்பாசுரங்களில் இப்பத்துத் திருப்பாசுரங்களும் எல்லா உலகங்களிலும் மேலே உள்ள பரமபதத்திலே வியக்க இருத்தும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

இப்பத்தும் வைகுந்தத்து வியக்க இருத்தும். இந்த பதிகத்தின் முடிவில் இத்திருவாய்மொழி கற்றவர்களை இது, தானே, திருநாட்டிலே கொண்டு போய் விடும் என்கிறார்.

சோலை திருக்கடித்தானத்து உறை திருமாலை, என்பதால், சிரமத்தைப் போக்குவதாய்க் காட்சிக்கு இனியதான சோலைகள் உடைய திருக்கடித்தானத்தில் நித்திய வாசம் செய்கின்ற திருமகள் கேள்வனை சொல்கிறார்.

மதிள் குருகூர் என்பதால் சம்சாரம் காரணமாக உண்டாகின்ற பாவக் கூட்டங்கள் புக முடியாத அரணை உடைய திருநகரி என்கிறார்.

‘ரகுவரசரிதஂ முநிப்ரணீதம்‘ (பாலகாண்டம் 2.43) என்று சொன்னது, ‘வால்மீகி முனிவரால் இயற்றப்பட்ட இந்த ராமர் கதை, கூட்டுச் சொற்கள், மற்றும் அர்த்தமுள்ள சொற்றொடர்களில் இயற்றப்பட்ட வரிகளைக் கொண்டுள்ளது’ என்பதைப் போல, ‘ பாலோடு அமுது அன்ன ஆயிரம்’ என்று சொன்னது, சொற்களின் பொருள் மற்றும் வாசகங்களின் சேர்த்தி என்கிறார். பால் என்றது திருக்கடித்தானத்து திருமாலை ; அமுது என்றது சடகோபன் சொல் என்கிற வாசகத்தை என்று ஆளவந்தார் நிர்வகிப்பார் என்கிறார்

‘மாயக் கூத்தா’ என்ற சென்ற பதிகத்தில் உண்டான விடாய் நடையாடாத தேசத்திலே வைத்து, ஒரு நாளும் பிரியாத அனுபவத்தை கொடுக்கும் என்கிறார்.

மீண்டும் இன்னொரு திவ்ய தேச அனுபவத்தில் சந்திப்போம், நன்றி.