Vaishnavism
A Simple Devotee's Views
திருமாலை 42 – பழுதிலா
Please click here to view the English Version, thanks
இதுவரை
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும், “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.
திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரிசெய்து ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கிய போது, நாம் புதிதாக எம்பெருமானின் பெருமைகளை தேடி பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.
பிறகு, தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.
- ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று, 25வது பாடலில் (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும்,
- அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்றும் (போதெல்லாம் போது கொண்டு 26),
- இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்றும் (குரங்குகள் மலையை நூக்க 27),
- உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்றும்,
- ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை என்றும் ஆழ்வார் அருளியதை பார்த்தோம்.
அடுத்த ஐந்து பாடல்களில்,
- தன்னிடம் எல்லாவிதமான கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்பதை, தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், (மனத்திலோர் தூய்மையில்லை 30),
- தன்னால் சொந்தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து (தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் 31) வருந்துவதும்,
- எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக அவன் முன் வந்து நின்றது (ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை 32) தன்னுடைய மூடத்தனம் என்றும்,
- தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாகவும் (மெய் எல்லாம் போக விட்டு 33),
- எல்லோர் நெஞ்சத்திலும் இருந்து எல்லாவற்றையும் அறியும் அவன் முன், அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக (உள்ளத்தே உறையும் மாலை 34) நினைத்ததையும் பார்த்தோம்.
ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த சில நன்மைகளை விளக்கும் அடுத்த பகுதியில்,
- முதலில், ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளியதையும்,
- இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் (மழைக்கன்று வரை(36) என்பதையும் பார்த்தோம்.
- இருந்தும், ஆழ்வாரின் மனம், ‘தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். அவனின் குளிர்ந்த பார்வை தானே நமக்கு வேண்டியது , ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று அவன் சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ (37) சொல்கிறார்.
மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள்போகவிட்டு (38)என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்ய த்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. உபாயாந்தரங்களில் பற்று அறுத்து, அதாவது பேற்றுக்கு எம்பெருமான் ஸாதனமே ஒழிய, நாம் செய்யும் காரியங்கள் ஸாதனமல்ல என்ற அஹங்காரத்தை விடுத்து, உன் திருவாசலில் கிடக்கும் பரமபாகவதர்கள் விஷயத்தில் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் உகக்கிறது என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
இனிவரும் ஆறு பாடல்களில் (39-44), ‘மேம்பொருள்‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறார்.
அரங்கனே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாத, நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்கின்றாய் என்று ‘அடிமையில் குடிமை‘ (39) பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
எத்தனை பாவங்கள் செய்தவரும், மேம்பொருளில் சொன்ன ஞானத்தை உணர்ந்தவர்கள், பாவங்களின் கர்ம பலம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று அடுத்த பாடலான ‘திருமறு மார்வ‘ (40) பாசுரத்தில் சொல்கிறார். எம்பெருமானுடைய அன்புக்கு இவ்வளவு பாத்திரமானவர்கள், ஒரு போதும் பாவங்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்று அறிய வேண்டும்.
சென்ற இரண்டு பாசுரங்களில், ‘இவர்களுக்கு பிறப்பினாலோ, ஒழுக்கத்தினாலோ வரும் குறைகள் இல்லை’ என்றார். ‘ ‘வானுளார் அறியலாக’ (41) என்ற பாசுரத்தில், ‘குறை இல்லாமை மாத்திரம் அன்று ; இவர்களுடன் தொடர்பு உள்ள ஸம்ஸாரிகளும், அந்த தொடர்பே காரணமாக பரிசுத்தி அடையும்படியான சிறப்பும் உடையவர்கள் இவர்கள்’ என்கிறார்.
இனி அடுத்த பாசுரம்,
பாசுரம் 42
பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்கள் * இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் * தொழுமினீர் கொடுமின் கொள்மின் என்று நின்னோடும் ஒக்க * வழிபட அருளினாய் போல் மதிள் திருவரங்கத் தானே. (42)
மதிள் திருவரங்கத்தானே, ‘பிரமன் முதல் தங்கள் வரை வருகிற வம்சத்தில் ஒரு தோஷமும் இல்லாதவர்களாய், நாலு வேதங்களையும் அத்யயனம் பண்ணி வருபவர்களே, ‘நமக்கு அடிமைப்பட்டவர்கள்’ என்று மதிக்கும்படியாக இருக்குமவர்கள் கீழான குலத்தில் பிறந்தார்களேயாகிலும், நீங்கள், (அவர்களை) தொழுங்கள்; (உங்கள் இடத்தில் உள்ள விசேஷ அர்த்தங்களை அவர்களுக்கு) உபதேசியுங்கள்; (அவர்களிடத்தில் விசேஷ அர்த்தங்கள் உண்டாகில்) கேட்டுத் தெளியுங்கள்” என்று மதிள் திருவரங்கனே, அருளிச்செய்து தனக்கு சமமாக (அவர்களை) ஆராதிக்கும்படியாக அருளிச் செய்தாய் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் உயர்ந்தவர்களுக்கு, பிறப்பு ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் தாழ்வு உடையவர்களானாலும், ‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்கள், ஸர்வேஸ்வரனைப் போல பூஜிக்கத் தக்கவர்கள் என்றும், ஞானம் கொடுப்பது, கொள்வது போன்றவைகளுக்கு தகுதி ஆனவர்கள் என்றும் சொல்கிறார்.
சென்ற பாசுரத்தில் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ என்று பாகவத பிரசாதத்தின் பெருமையைச் சொல்லி, இங்கு தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் சொல்வதாகவும் விளக்கம் உள்ளது, அவற்றையும் இறுதியில் பார்க்கலாம்.
இனி விவரமாக.
பழுதிலா ஒழுகலாற்று
பிரம்மா முதல், தங்கள் வரை உள்ள நீண்ட வம்ச பரம்பரையில் ஒருவருக்குக் கூட, ஒரு குற்றமும் சொல்ல முடியாதபடி இருப்பவர்கள். ஒழுகல் என்பது நெடுமை; ஆறு என்பது வழி. அதாவது அறிவு, ஆசார அனுஷ்டாங்கள், ஒழுக்கங்கள் என்று ஒருவகையாலும் பிராஹ்மண்யம் நழுவாமலிருப்பவர்கள்.
பல சதுப்பேதிமார்கள்
மேலே சொன்ன, இந்த வம்சத்தில் நான்கு வேதங்களையும் அத்யயனம் செய்தவர்கள் பலர் உண்டு. ரிஷிகள் நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்கள் ஆவார்கள். அவர்களைப் போன்ற பலரைப் பெற்று இருக்கும் வம்ச பரம்பரையை சேர்ந்தவர்கள் என்று கருத்து. சதுப்பேதிமார்கள் என்று பாட்டில் சொன்னாலும், அவர்களை சதுர்வேதிமார்களே என்று கூப்பிடுவதாக அர்த்தம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இழிகுலத்தவர்களேலும்
‘இதைக் காட்டிலும் கீழ்ப் பட்டதில்லை’ என்று சொல்லத்தக்க குலத்திலே பிறந்தவர்கள் ஆனாலும் என்கிறார்.
பஹூநாம் ஜந்மநாம் அந்தே ஜ்ஞாநவாந் மாம் ப்ரபத்யதே |
வாஸுதேவஸ் ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லப: || கீதை7.19
அதாவது, பல பிறவிகளின் முடிவில் தனக்கு எல்லாம் கண்ணன் என்கிற ஞானம் பிறந்து ஞானி என்னை அடைகிறான்; இப்படிப்பட்ட மஹாத்மா கிடைப்பது மிக அரிது. ஆத்மாவின் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிந்து என்னைப் பற்றுகிறவன் இரண்டொரு நற்பிறவிகளில் தொடர்ந்தாற்போல் புண்யம் செய்து, முடிவில் ஞானி என்னைச் சரணம் அடைகிறான். இதில் சொல்லியதைப் போல பல புண்ணிய ஜன்மங்களுக்குப் பின்பே ‘எம்பெருமானே பிராப்யமும், ப்ராபகமமுமாவான்’ என்னும் அறிவு பிறக்கும் என்பதால் இந்த பேரறிவு பெற்றவர்களுக்கு பொதுவாக தாழ்ந்த ஜன்மம் அமையாது. இருந்தாலும் ஒரு விதுரன், ஒரு தர்மவ்யாதன் முதலியவர் போல ஒரு வேளை உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காமல் இருந்தாலும் என்கிறார்.
விதுரன் பற்றி நன்றாக தெரிந்து இருக்கும் என்பதால், தர்மவ்யாதன் பற்றி ஒரு குறிப்பு.
தர்மவ்யாதன் மகாபாரதத்தின் வன பருவத்தில் வரும் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஆன்மீகக் கதாபாத்திரம். அவர் கௌசிக முனிவருக்கு அளித்த ஆன்மீக உபதேசங்கள் “வியாத கீதை” என்று அழைக்கப்படுகின்றன. தர்மவ்யாதன் ஒரு கறிக்கடையில் இறைச்சி விற்றுக்கொண்டு சாதாரண வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். தர்மவ்யாதன் தன் குலத்தொழிலாகிய இறைச்சி விற்பனையைச் செய்தாலும், வயதான தனது பெற்றோருக்குச் செய்ய வேண்டிய சேவைகளைத் தவறாமல் செய்து, மிகச் சிறந்த முறையில் இல்லற தர்மத்தைக் காப்பாற்றி வந்தார். எங்கு பிறந்தோம் என்பது முக்கியமல்ல; அவரவர் தனக்குரிய கடமையை (ஸ்வதர்மம்), பற்றுதல் இல்லாமல், சுயநலமின்றிச் செய்வதே உண்மையான தர்மம் என்பதை அவர் முனிவருக்கு விளக்கினார். கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் நேர்மையாகவும், அறநெறிப் பிழையாமலும் வாழ்வது எப்படி என்பதை உணர்த்தி, கௌசிக முனிவரின் அறியாமையைப் போக்கினார்.
எம் அடியார்களாகில்
எம்பெருமானோடு உள்ள எல்லாவிதமான உறவையும் அறிந்து, அதன் அறிவுக்குத் தக்கபடி நடப்பவர்களாகில் என்று அர்த்தம். பகவத் கைங்கர்யமே எல்லா நன்மைகளாகும் என்று இவர்கள் நினைத்து இருப்பதாலும், ‘நாமே, இவர்களுக்கு உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் எல்லா உறவுமாவோம்’ என்று எம்பெருமானால் நினைக்கப்படுபவர்கள் ஆகையாலும் ‘எம்மடியார்‘ என்று அவனால் அபிமானிக்கப் பட்டவர்கள் என்று கருத்து.
தொழுமின் நீர்
நீங்கள் தொழுங்கள்.
வித்யா மதோ தன மதஸ் த்ருதீயோ அபிஜனோ மத:
மகாபாரதத்தின் உத்தியோக பர்வத்தில், உள்ள விதுர நீதிப் பகுதியில், விதுரர், திருதராஷ்டிர மன்னருக்கு நீதி மற்றும் அறநெறிகளைப் போதிக்கும் போது இந்த வரிகள் வருகின்றன. அதாவது, கல்வியால் வரும் கர்வம், செல்வத்தால் வரும் கர்வம், உயர்ந்த குலப்பிறப்பால் வரும் கர்வம் ஆகிய இந்த மூன்றும் அகந்தை கொண்டவர்களுக்குத் தீமை விளைவிக்கும் குற்றங்கள் ஆகும். (அகம்பாவம்) ஆனால், சான்றோர்களுக்கு இவையே அடக்கத்தையும் நற்பண்புகளையும் கற்றுக்கொடுக்கும் சாதனங்களாக (தமங்களாக) விளங்குகின்றன. அதாவது, கல்வி, செல்வம், குலம் ஆகியவை நல்லோரிடம் இருந்தால் அவர்களை மேலும் பணிவுடையவர்களாக மாற்றும்; தீயோரிடம் இருந்தால் அது கர்வத்தை வளர்க்கும் என்பதை எடுத்துரைக்கின்றன.
கர்வம் வராமல், அடக்கம் வர பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்களாகிய நீங்கள், இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று இருக்கும் அவர்கள் காலில் விழுங்கள் என்கிறார்.
காலேஷ்வபி ச ஸர்வேஷூ திக்ஷ ஸர்வாஸூ சாச்யுத ! ஶரீரே ச கதௌ சாபி வர்த்ததே மே மஹத்பயம் (ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் 9). இந்த ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம், ‘அடியவர்களை நழுவ விடாதவனே, எல்லா புண்ணிய காலங்களிலும், எல்லா திசைகளிலுள்ள புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களிலும், (தர்ம சாதனமான) சரீரத்திலும், சரீராந்தரகதியிலும், அடியேனுக்கு அதிகமான பயம் உள்ளது’ ஆகும். இந்த ஸ்லோகத்தில் சொல்லியது போல், எம்பெருமானுடைய கருணையே அபயம் அளிப்பது என்றும் மற்ற சாதனங்கள் பயம் அளிப்பது என்றும் நினைத்திருக்கும் பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்களாகிய நீங்கள், அதே நினைவை உடைய இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்கள் என்று இருக்கும் அவர்களை ஆராதியுங்கள் என்கிறார்.
ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபமான நைச்யம், உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காதவர்களுக்கு, பிறந்தது முதல் இருப்பது இயல்பு. அதாவது, இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று இருப்பவர்களுக்கு நைச்யம் என்பது இயல்பு. அதே போல, உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவர்களுக்கு ஆத்மாவிற்கு தேவையான நைச்யம் ஏற்படுவது அரிது. அதாவது, பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமாரான உங்களுக்கு உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்ததால், நைச்யம் ஏற்படுவது அரிது. அவர்களை நீங்கள் தொழுதால் உங்களை ஸம்ஸாரத்தில் இருந்து மீட்கக் கூடிய நைச்யம் பிறக்க உதவும் என்று கருத்து.
இப்படி, இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களாகில் என்று உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காதவன், உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவனுக்கு ரக்ஷகனான இருந்த இடம் உண்டோ என்றால், கைசிக சரித்திரத்தில் உயர்ந்த ஜாதியில் பிறக்காத (சண்டாள ஜாதியில் பிறந்த) நம்பாடுவானுடைய சம்பந்தம், ஒரு பிராமணனுக்கு பிராஹ்மண்யம் நழுவினதால், ஏற்பட்ட பிரஹ்ம ராக்ஷகசத்தன்மையைப் போக்கிக் கொடுத்ததை சொல்கிறார்.
கொடுமின் கொண்மின்
அவர்கள் உங்களிடம் ஒரு ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் என்று விரும்பினால் நீங்கள் ஆதரவோடு சொல்லுங்கள். அவர்கள் எம்பெருமானைப் பற்றிய ஞானத்தை உங்களுக்கு அருளினால் அதைக் கேட்டுப் பேறு பெறுங்கள்.
ஜாதி காரணமாக ஏற்படும் கொள்வினை கொடுப்பினைகளும் குணம் காரணமாக ஒருவர்க்கொருவர் ஈடுபட்டு இருப்பதும் அந்த ஜன்மத்தோடு போகக் கூடியவை என்றும், அது ஆகையாலே நீர் மேல் எழுத்துப் போல் நிலை இல்லாதவை ஆகும். ஞானத்தைக் கொண்டு, கொடுத்து, இவர்களோடு பண்ணும் சம்பந்தம் இந்த ஜன்மம் கழிந்த பின்பு பரமபதத்திலும் தொடரக் கூடியதாகையாலே, ஆத்மாவுள்ள காலம் எல்லாம் நித்யமாக நீடிக்கக் கூடியது என்கிறார்.
ஆசார்ய ஹ்ருதயத்தில் அழகிய மணவாளப் பிள்ளை நாயனார் அருளிச் செய்த, ‘ஐவரில், நால்வரில், மூவரில் முற்பட்டவர்’ செய்த காரியங்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஐவரில் முற்பட்டவர், பஞ்ச பாண்டவர்களில் முற்பட்ட தர்ம புத்திரன், விதுரனுக்கு பண்ணின நீண்ட கடைசி கைங்கர்யம்; நால்வரில் முற்பட்ட ஸ்ரீ ராமன், ஜடாயு மகாராஜாவிற்கு செய்த கைங்கர்யம்; பெரிய நம்பிகள், பெரிய திருமலை நம்பிகள், திருகோஷ்டியூர் நம்பிகள் என்ற மூவரில் முற்பட்ட பெரிய நம்பிகள் மாறனேரி நம்பிக்கு செய்த கடைசி கைங்கர்யம் முதலியவை பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பல சதுப்பேதிமார்கள், இழிகுலத்தவர்களேலும் எம் அடியார்களுக்கு, கொடுமின் என்பதற்கு சிறந்த உதாரணங்கள்.
என்று நின்னோடும் ஒக்க வழிபட அருளினாய் போல்
இதுவரை இப்பாட்டில் சொன்ன அர்த்தம் மோக்ஷ பலத்தை அளிக்கும்; எம்பெருமானே அருளிச் செய்ததாய் இருக்கும்போது இதில் ஐயம் விளைய இடமில்லை என்று கருத்து. ‘எனக்கு மேல் பூஜிக்கத்தக்கவர் எவரும் இல்லையாகையால், என்னைப் பூஜிப்பது போலாவது அவர்களையும் ஆராதித்து நல்வழி செல்லுங்கள் என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்வதாக கருத்து.
- என் பக்தர்களிடத்தில் வாத்சல்யம்
- என்னை ஆராதனம் செய்வதை ஆமோதித்தல்
- தானே என்னைப் பூஜித்தல்
- என் விஷயத்தில் ஆடம்பரம் அற்று இருத்தல்
- என் சரித்திரங்களை கேட்பதில் அன்பு
- (என்னை நினைக்கும் போது) குரல் தழுதழுத்தும் கண்ணீர் மல்கியும் உடம்பு மயிர்க்கூச்செறிந்து கொண்டும் இருக்கை
- எப்போதும் என்னை நினைத்து இருக்கை
- என்னிடம் வேறு ஒரு பயனையும் கேளாது இருக்கை
மேற்சொன்ன எட்டு விதமான பக்தியானது எவனிடம் காணப்படுகிறதோ, அவனே பிராஹ்மணஸ்ரேஷ்டன், அவன் முனிவன்; அவனே தனவான்; அவனே பண்டிதன்; அவனுக்கு ஞானத்தை உபதேசிக்கலாம், அவனிடமிருந்து ஞானோபதேசமும் பெறலாம். அவன் என்னை போல பூஜிக்கத்தக்கவன், என்று எம்பெருமான் காருட புராணம் (219-6)ல் அருளிய வசனத்தை இங்கு உரை ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்.
அருளினாய் என்று சொல்லியது, இந்த ரகசியம் எம்பெருமான் அவனுடைய கருணையால் அருளிச்செய்தது. தீர்த்தங்களே யென்று பூசித்து நல்கி யுரைப்பார் தம் தேவியர்க்கே (திருவாய்மொழி 7.10.11), என்று சொல்லியது போல, எம்பெருமானுடைய சம்பந்தம் பெற்றவர்களுடைய பாவனத்தன்மையை, நித்ய சூரிகளும் தம்முடைய தேவியர்க்கு, பெரும் அரும் பொருளாக உபதேசிப்பார்கள் என்று நம்மாழ்வாரும் அருளிச் செய்தார்.
போல் என்று சொன்னது, பொருளற்ற அசைச் சொல்.
இந்த பாட்டின் அர்த்தத்தை பெரியபெருமாள் திருப்பாணாழ்வார் விஷயத்தில் நடத்திக் காட்டினார். வராஹ அவதாரத்தில், கைசிக சரித்திரத்தை பூமி பிராட்டிக்கு அருளிச்செய்தது போல ஆகும். ஆக, முதலில் இந்த அர்த்தத்தை அருளியது வராஹப் பெருமாள். அதனை இந்த பாசுரத்தில் தமிழ்ப் படுத்தியது தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார். இந்த பாசுரத்தைக் கேட்டு பெரியபெருமாள், அந்த அர்த்தத்தை திருப்பாணாழ்வார் விஷயத்தில் நடத்திக் காட்டினார் என்று கருத்து. அகஸ்தியன் வாயில் இருந்து ஸ்ரீ ராமபிரான் ஸ்ரீ ராமாயணம் கேட்டது போல, தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் வாயில் இருந்து பெரிய பெருமாள் இந்த அர்த்தத்தைக் கேட்டார்.
தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் திருப்பள்ளிஎழுச்சியில் ‘அடியனை அளியன் என்றருளி உன்னடியார்க்கு ஆட்படுத்தாய் பள்ளி எழுந்தருளாயே‘ என்று முடித்தார். திருப்பாணழ்வார், ‘அமலனாதி பிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன்‘ என்று தொடங்குகிறார்.
மதிள் திருவரங்கத் தானே
வராஹ அவதாரத்தில் உபதேசித்ததோடு நில்லாமல், திருவரங்கம் பெரிய கோவிலிலே வந்து வர்ணத்தாலும் ஆஸ்ரமத்தாலும் உயர்ந்த லோக சாரங்க மஹா முனிகள் தலையிலே அந்த பெருமைகள் இல்லாத, திருப்பாணாழ்வாரை ஏறச் செய்து இந்த அர்த்தத்தை நடத்திக் காட்டினார் அன்றோ.
இந்த பாசுரம் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தப் பெருமையை சொல்வதாகவும் சிலர் விளக்கம் கூறி உள்ளனர். சென்ற பாசுரத்தில் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ என்று பாகவத பிரசாதத்தின் பெருமையைச் சொல்லி, இங்கு தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் சொல்வது பொருத்தமே. கொண்மின், கொடுமின் என்று வரிசையை மாற்றி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், அவர்களுடைய பாத தீர்த்தத்தை பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்; அவர்கள் பிரார்த்தித்தால் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொடுங்கள். நின்னோடும் ஒக்க என்றது, ஶாஸ்திரங்களில் எம்பெருமானுடைய அவதாரமாக குறிக்கப்படும் ஆச்சாரியனோடும், என்று கொள்ள வேண்டும். அதாவது ஸ்ரீ வைஷ்ணவனை தன் ஆச்சாரியனைப் போல கௌரவத்துடன் பார்த்து ஆராதிக்க வேண்டும் என்றாயிற்று. ஸ்ரீவைஷ்ணவன் படிப்பற்றவனாக இருந்தாலும், படிப்பு உள்ளவனாக இருந்தாலும் கௌரவிக்கப்பட வேண்டியவன் என்று சொல்லப்பட்டது. ‘தேவர் வைகல் தீர்த்தங்களே (திருவாய்மொழி 7.10.11) என்று நித்ய சூரிகள் ஆதரித்ததும் தீர்த்த வைபவத்தால் தான். ‘பாதங்கள் கழுவினர்‘ (திருவாய்மொழி 10.9.10) என்று சுவாமி நம்மாழ்வாரும் நித்யசூரிகள் ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொள்வதைக் காட்டினார்.
இனி அடுத்த பாசுரத்தில், நன்றி.
திருமாலை 41 – வானுளார் அறியலாக
Please click here to view the English Version, thanks
இதுவரை
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும், “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.
திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரிசெய்து ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கிய போது, நாம் புதிதாக எம்பெருமானின் பெருமைகளை தேடி பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.
பிறகு, தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.
ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று, 25வது பாடலில் (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும், அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்றும் (போதெல்லாம் போது கொண்டு 26), இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்றும் (குரங்குகள் மலையை நூக்க 27), உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்றும், ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை என்றும் ஆழ்வார் அருளியதை பார்த்தோம்.
அடுத்த ஐந்து பாடல்களில், தன்னிடம் எல்லாவிதமான கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்பதை, தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், (மனத்திலோர் தூய்மையில்லை 30), தன்னால் சொந்தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து (தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் 31) வருந்துவதும், எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக அவன் முன் வந்து நின்றது (ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை 32) தன்னுடைய மூடத்தனம் என்றும், தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாகவும் (மெய் எல்லாம் போக விட்டு 33), எல்லோர் நெஞ்சத்திலும் இருந்து எல்லாவற்றையும் அறியும் அவன் முன், அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக (உள்ளத்தே உறையும் மாலை 34) நினைத்ததையும் பார்த்தோம்.
ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த சில நன்மைகளை விளக்கும் அடுத்த பகுதியில், முதலில், ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளியதையும், இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் (மழைக்கன்று வரை(36) என்பதையும் பார்த்தோம். இருந்தும், ஆழ்வாரின் மனம், ‘தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். அவனின் குளிர்ந்த பார்வை தானே நமக்கு வேண்டியது , ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று அவன் சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ (37) சொல்கிறார்.
மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள்போகவிட்டு (38)என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்யத்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. உபாயாந்தரங்களில் பற்று அறுத்து, அதாவது பேற்றுக்கு எம்பெருமான் ஸாதனமே ஒழிய, நாம் செய்யும் காரியங்கள் ஸாதனமல்ல என்ற அஹங்காரத்தை விடுத்து, உன் திருவாசலில் கிடக்கும் பரமபாகவதர்கள் விஷயத்தில் எம்பெருமான் திருவுள்ளம் உகக்கிறது என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
இனிவரும் ஆறு பாடல்களில் (39-44), ‘மேம்பொருள்‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறார்.
அரங்கனே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாத, நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்கின்றாய் என்று ‘அடிமையில் குடிமை‘ (39) பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
எத்தனை பாவங்கள் செய்தவரும், மேம்பொருளில் சொன்ன ஞானத்தை உணர்ந்தவர்கள், பாவங்களின் கர்ம பலம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று அடுத்த பாடலான ‘திருமறு மார்வ‘ (40) பாசுரத்தில் சொல்கிறார். எம்பெருமானுடைய அன்புக்கு இவ்வளவு பாத்திரமானவர்கள், ஒரு போதும் பாவங்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்று அறிய வேண்டும்.
இனி அடுத்த பாசுரம்,
பாசுரம் 41
வானுளார் அறியலாகா வானவா என்பராகில் * தேன் உலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய் என்பராகில் * ஊனமாயினகள் செய்யும் ஊனகாரகர்கள் ஏலும் * போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனித மன்றே.
கீழ்மையான காரியங்களை செய்பவர்கள் ஆனாலும், பிறர்களைக் கொண்டு கீழ்மையான காரியங்களை செய்பவர்கள் ஆனாலும், ‘மேல் உலகத்தில் உள்ள பிரமன் முதலியவர்களால் அறிய முடியாத பரமபதத்தில் நித்ய வாசம் செய்பவனே’, என்று சொல்வார்களாகில், தேன் ஒழுகும்படியான திருதுழாய் மாலையை தன் திருமுடியில் உடையவனே என்று சொல்வார்களாகில், (அவர்கள்) அமுது செய்து மிகுந்த பிரசாதத்தை (தயை செய்து) தருவார்களாகில், அப்போதே (அது) பரம பாவனம் ஆகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
சென்ற இரண்டு பாசுரங்களில், ‘இவர்களுக்கு பிறப்பினாலோ, ஒழுக்கத்தினாலோ வரும் குறைகள் இல்லை’ என்றார். இந்த பாசுரத்தில், ‘குறை இல்லாமை மாத்திரம் அன்று ; இவர்களுடன் தொடர்பு உள்ள ஸம்ஸாரிகளும், அந்த தொடர்பே காரணமாக பரிசுத்தி அடையும்படியான சிறப்பும் உடையவர்கள் இவர்கள்’ என்கிறார்.
வானுளார் அறியலாகா வானவா
தத் விஷ்ணோ: பரமம் பதம் ஸதா பஸ்யந்தி ஸூரய: ।
திவீவ சக்ஷுராததம் ॥
தத் விப்ராஸோ விபன்யவோ ஜாக்ருவாம்ஸஸ் ஸமிந்ததே ।
விஷ்ணோர்யத் பரமம் பதம் ॥ இது பிரம்மாவே பாடுவதாக அமைந்த பிரசித்தி பெற்ற ஸ்லோகம். இதன் எளிய அர்த்தம். அந்த மகாவிஷ்ணுவின் உன்னதமான, மேலான இருப்பிடத்தை (பரமபதம்/வைகுண்டம்) எப்போதும் ஞானிகளும், நித்தியர்களும் முக்தர்களும் தங்களின் ஞானக் கண்ணால் தரிசித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அது எப்படி இருக்கிறது என்றால், ஆகாயத்தில் தடையின்றி எங்கும் பரந்து விரிந்து பிரகாசிக்கும் சூரியக் கண்ணைப் போல, அந்தப் பரம்பொருள் என்றும் ஒளிர்கிறது. அந்தப் பரம்பொருளைப் போற்றும் வேத விற்பன்னர்களும் தங்களின் தியானத்தாலும் துதியினாலும் அந்த உன்னத நிலையை மேலும் சுடர்விடச் செய்கிறார்கள். அதுவே எங்கும் நிறைந்திருக்கும் விஷ்ணுவின் உன்னதமான பரமபத நிலை ஆகும். மிக உயர்ந்த இடம் பரமபதம்.
பிரமன் முதலான தேவர்களால் அறிய முடியாத ‘பரமபதத்தில் என்றும் வாழ்கின்றவனே, பரண் மேல் இருப்பவர்கள், சற்று உயரத்தில் இருப்பதால் மாத்திரம், மிக உயரத்தில் இருக்கும் நக்ஷத்திர மண்டலத்தை அறிய முடியாது. அது போலவே சத்ய லோகம் போன்ற உயர்ந்த இடத்தில் உள்ள இவர்களாலும் பரமபத நாதனை அறிய முடியாது என்பது கருத்து. மனிதர்களைக் காட்டிலும் இந்த தேவர்களுக்கு ஞானம், சக்தி முதலியவற்றில் சிறிது சிறப்பு என்றாலும் அதைக் கொண்டு இவர்கள் பரமபதம் போக முடியாது என்று பொருள்.
அறியலாகா என்பதில் உள்ள ஆகா என்பதற்கு முடியாத என்றும், கூடாத என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். அக்னிஹோத்திரம் செய்யும் இடங்களில் சண்டாளன் செல்லக்கூடாது என்பது போல இவர்களும் பரமபதத்திற்கு உள் புகக்கூடாது என்கிறார். ஆழ்வார் போன்ற ஞானிகள் பரமபதநாதனை அறிவதாக காண்பது, அவர்கள் தங்கள் முயற்சியால் காண்பது அல்ல என்றும், அவன் அருளால் அவனை கண்டவர்கள் என்றும் கொள்ள வேண்டும். ஸ்தோத்திர ரத்தினம் 22 ல் சொல்லியது ஒரு பிரமாணம்.
ந தர்ம நிஷ்டோஸ்மி, ந சாத்மேவதீ, * ந பக்தி மாந், த்வச் சரணார விந்தே * அகிஞ்சநோ அநந்ய கதி: ஶரண்ய * த்வத்பாத மூலம் ஶரணம் ப்ரபத்யே
அதே போல பகவத் கீதை (16.14)ல் சொல்லியது இன்னொரு பிரமாணம்.
ஈச்வரோஹமஹம் போகீ ஸித்தோஹம் பலவாந் ஸுகீ, அதாவது ‘இன்று இது என்னால் அடையப்பட்டது; இன்னும் இந்த விருப்பங்களை நான் பெறுவேன்; இப்போது எனக்கு இவ்வளவு பணமிருக்கிறது; மேலும் பல செல்வம் எனக்கு வந்து சேரும். என்னுடைய அப்பகைவன் கொல்லப்பட்டான்; மற்ற என் பகைவர்களையெல்லாம் நான் கொன்றுவிடுவேன்; எல்லோரையும் ஆளுபவன் நான்; நானே சித்தி பெற்றவன், வலிமையுடையவன் இன்பத்தை அனுபவிப்பவனும் நானே என்கிறபடி, தானே ஈஸ்வரன்’ என்று நினைத்துக்கொண்டு இருக்கும் பிரமன், சிவன் போன்றவர்கள் அடைய முடியாததாக இருப்பது மட்டுமின்றி அறிய முடியாததாகவும் பரமபதம் இருக்கிறது என்கிறார். பிரமன் சிவன் போன்ற தேவர்கள் அவர்கள் முயற்சியால் அவனை அடைய நினைக்கும் போது அது நடவாமல் போகிறது என்கிறார்.
நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழி (10.9) ல் வைகுந்தத்தை அறிந்து (பரமபதம்), அதைப் பற்றி பாடி உள்ளார். சுவாமி ராமானுஜர் வைகுந்த கத்யம் என்று பாடிஉள்ளார். கூரதாழ்வான் வைகுந்த ஸ்தவம் என்று பாடி உள்ளார். அவர்களால் எப்படி அறிய முடிந்தது என்பதை கீழ்கண்டவாறு சொல்கிறார்.
கப்பலைக் கொண்டு கடலை கடப்பவர்கள் போல, ஆழ்வார்கள் விஷ்ணு என்ற கப்பலைக் கொண்டு ஸம்ஸாரம் என்ற கடலை கடக்கிறார்கள் என்றும், தங்கள் முயற்சியால் நீந்தி கடலை கடக்க நினைப்பவர்கள் தேவர்கள். அதனால் அது முடிவதில்லை. இது நீந்த சக்தி உள்ளவனுக்கும், சக்தி இல்லாதவனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு அல்ல. தன் சக்தியால் கடலை நீந்தி கடக்க முடியம் என்று நினைப்பவன், கடலின் நீள, அகல, ஆழத்தை அறியாததால், அதனை கடக்க முடியாது போய்விடுகிறது ; ஆனால் சக்தி இல்லாதவன் தன்னால் முடியாது என்று உணர்ந்து அதற்கான உபாயத்தை தேடுகிறான். அவன் அருள் இல்லாமல் அவனை யாராலும் அவர்களுடைய முயற்சியால் காண முடியாது என்பதை அறிந்து அவனே உபாயம் என்று உணர்கிறான்.
நாச்சியார் திருமொழி (5.3)ல் ஆண்டாளும், ‘வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன்‘, அதாவது, ஸ்ரீவைகுண்டநாதன் என்கிற ஒரு தோணியை அடையப் பெறாமல், அந்த சம்சாரம் என்ற கடலுக்குள்ளேயே தட்டித் தடுமாறிக் கொண்டு இருக்கின்றேன் என்று சொன்னதை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம். .
பரத முனியின் பிரபத்தி (சரணாகதி) லக்ஷண வாக்கியமாவது (வரையறுக்கும் வாக்கியம்), ‘தன்னுடைய இஷ்டம் வேறு ஒன்றினாலும் நிறைவேறாது என்று உறுதியான போது, மஹா விஸ்வாசத்தை முன்னிட்டுக் கொண்டு, அவன் ஒருவனையே உபாயமாக இருக்க வேண்டும் என்று யாசிப்பது பிரபத்தி (சரணாகதி) ஆகும். ஆக எம்பெருமான் ஒருவனையே உபாயமாக பற்றிக் கொண்ட சரணாகதி அதிகாரிகள், ஆழ்வார்கள் போன்ற ஞானிகள்.
இதே திருமாலை (22)ல், ஆழ்வார், ‘ஆசற்றார் தங்கட் கல்லால் அறியலாவானும் அல்லன், மாசற்றார் மனத்து ளானை’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். அதாவது, தன்னிடம் அவனை அடைவதற்கு அவனைத் தவிர வேறு உபாயம் இருக்கிறது என்ற குற்றம் உள்ளவர்கள்(ஆசு) அவனை அறிய முடியாது; அந்த குற்றம் இல்லாதவர்கள் அவனை அடைந்தபின் அவனை மட்டுமே வேண்டுவது என்று இருப்பவர்கள் மட்டுமே அவனை முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று சொல்வது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஸம்ஸாரத்தின் வாசனை முற்றும் இல்லாமல், சுத்த சத்வமயமான, உயர்ந்த, இந்த உலகங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட தோற்றம்/பரிமாணம் உடையவனாய் இருக்கிற அவனுடைய பெருமைகளைப் பார்த்தாலும் அவனே உபாயம் என்று விளங்கும். அதே போல சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தாமஸ குணங்களினால் சூழப்பட்டு இருக்கும் சேதனனின் சிறுமையைப் பார்த்ததாலும் இவனே உபாயம் என்று விளங்கும். தன்னைத் தானே காத்துக் கொள்ளும் தகுதி இல்லாதவனான, இவனுடைய பரதந்திர ஸ்வரூபத்தை பார்த்தாலும் அவனே உபாயம் என்று விளங்கும்.
என்பராகில்
மந பூர்வோ வாகுத்தர என்ற தைத்திரிய ஸம்ஹிதை வாக்கியத்தின் படி, முதலில் மனது அதற்கு பிறகுதான் வார்த்தை என்பதால், மனத்தால் நினைத்ததைத் தான் வாய் பேச முடியும். இதன்படி நெஞ்சினால் அவனை உபாயமாக நினைப்பவர்களுக்கு மட்டுமே அந்த நினைவு வாய் வார்த்தைகளால் வெளியே புறப்பட்டு ‘வானுளார் அறியலாகா வானவா‘ என்று வருகிறது என்பது இங்கு கருத்து. ‘நான் குற்றங்களுக்கு இருப்பிடமாக இருக்கிறேன்; என்னை காப்பாற்றிக் கொள்ள ஒரு உபாயமும் இல்லாதவனாக இருக்கிறேன்; உன்னைத் தவிர வேறு கதி அற்றவனாக இருக்கிறேன்; நீயே எனக்கு உபாயமாக ஆவாய் ஆக’ என்று பிரார்த்திக்கும் புத்தியே சரணாகதி எனப்படுகிறது என்ற வேத வாக்கியத்தின் படி அவனையே உபாயமாகும்படி பிரார்த்திப்பவர்கள் இவர்கள் என்று உரையாயசிரியர் கூறுகிறார். ‘ஆகில் ‘ என்று சொல்வதால், தங்கள் திறமையால் தங்களைக் காத்துக்கொள்வது என்பது அரிது என்பது விளங்கும். ஆக இதுவரை எம்பெருமானையே உபாயமாகக் கொண்ட அதிகாரிகள் இவர்கள்.
தேன் உலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய்
தேன் நிறைந்த திருதுழாய் மாலையாலே அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமுடியை உடையவனே ! பூவில் சிறந்த துளபத்தை மாலையாக அணிந்தவன் என்பதால் இவனே தேவர்களில் சிறந்தவன் என்று உணர்த்தப்படுகிறது. ‘நாறிணர்த் துழாயோன் நல்கின் அல்லதை ஏறுதல் எளிதோ வீறுபெறுதுறக்கம்’ என்ற சங்கத்தமிழ் (பரிபாடல் 15) பாடலும் இங்கே மேற்கோளாக கூறப்பட்டது. தேனுலாம் துளபமாலை என்றதால் இவன் மிகவும் இனியவனாக இருப்பவன் என்று காட்டப்படுகிறது. மேற்சொன்ன இரண்டாலும் இவனே அடையத்தக்கவன் என்று உணர்த்தப்படுகிறது.
என்பராகில் (2)
பாடலின் முதல் வாக்கியத்தில் உள்ள என்பராகில், உபாய பிரார்த்தனை என்றால் இந்த இரண்டாம் வரியில் உள்ள என்பராகில், ப்ராப்ய பிரார்த்தனை (அடைய வேண்டியதற்கான பிரார்த்தனை. ஆகில் என்பது எம்பெருமானையே மேலான பயனாக நினைப்பது அரிது என்று காட்டுகிறார். பஹூநாம் ஜந்மநாம் அந்தே ஜ்ஞாநவாந் மாம் ப்ரபத்யதே | * வாஸுதேவஸ் ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லப: (கீதை 7.19) – பல பிறவிகளின் முடிவில் தனக்கு எல்லாம் கண்ணன் என்கிற ஞானம் பிறந்து ஞானி என்னை அடைகிறான்; இப்படிப்பட்ட மஹாத்மா கிடைப்பது மிக அரிது என்று, தன்னையே உபாயமாகவும் அடையவேண்டியதாகவும் என்னும் அதிகாரிகளின் அருமையை கண்ணனே சொல்கிறான்.
ஆக, வானுளார் அறியலாகா வானவா என்பராகில் * தேன் உலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய் என்பராகில் என்பதை சுருக்கமாக ஈஸ்வரனே உபாயம் என்பர் ஆகில், ஈஸ்வரனே உபேயம் என்பர் ஆகில் சொல்லலாம்.
திருவாய்மொழி (5.7.3)ல் அவனே உபாயம் என்று குறிப்பிடும் போது, ‘கருள புட்கொடி சக்க ரப்படை வான நாட! எங் கார்முகில் வண்ணா‘, வானநாட என்று சொல்கிறார். திருவாய்மொழி (9.5.10)ல் ஆழ்வார் ‘நாமும் நம் வானநாடனோடு ஓன்றினோம்‘ என்று சொல்லி, எம்பெருமானே(வானநாடனோடு) பிராப்யம் என்று சொல்கிறார்.
ஊனமாயினகள் செய்யும்
வயிறு வளர்ப்பதற்காக ஜீவ ஹிம்சை செய்யும் கொடியவர்கள்; நடு இரவில் மாமிசம் வேண்டும் என்று வருபவர்களுக்காக ஆடு மாடு போன்ற பிராணிகளை உயிர் போகாமல் கட்டி வைத்து பகுதி பகுதியாக அவற்றின் மாமிசத்தை அறுத்துக் கொடுக்கும் அளவுக்கு கொடியவர்கள்; இப்படிபட்டவர்கள் ஒரு பக்கம். சிபிச் சக்ரவர்த்தி போன்றவர்கள் மற்றவர்களுக்காக தங்கள் மாமிசத்தை அறுத்து கொடுப்பவர்கள் இன்னொரு பக்கம்.
ஊனகாரகர்கள்
தாங்கள் இத்தகைய செயல்களைச் செய்து, பாவிகள் ஆவதோடு இல்லாமல், பிறரைக் கொண்டு இச்செயல்களை செய்ய தூண்டி அவர்களையும் பாவிகள் ஆக்குகிறார்கள்; இங்கு ஊனம் என்பது தாழ்வான செயல்களைக் குறிக்கிறது. அவனே பிராப்ய, பிராபகங்கள் என்று அறிவு பிறந்தபின் இத்தகைய செயல்களைச் செய்ய மாட்டார்களாகையால், அந்த அறிவு பிறப்பதற்கு முன்பு இப்படிப்பட்ட செயல்களை செய்தார்கள் என்று கொள்ள வேண்டும்.
ஏலும்
அறிவு பிறப்பதற்கு முன் இத்தகைய செயல்களை செய்து இருந்தாலும், அறிவு பிறந்தபின் இவை நேராது. பிறர் துன்புற்றால் அதனைக் கண்டு தான் மயங்கி விழுவார்கள். ஒரு பாம்பின் வாயில் அகப்பட்ட தவளையின் குரலைக் கேட்ட கூரத்தாழ்வான், ‘ஐயோ இந்த நிலையில் தன்னை யார் காப்பாற்றுவார்’ என்று நினைத்து கூப்பிடுகிறது என்று சொல்லி மயங்கி விழுந்தார் என்பது ஐதீகம். இத்தகைய அறிவு உடையார், ‘தலையை ஆங்கே அறுப்பதே கருமம் கண்டாய்‘ (திருமாலை 8) என்ற இடத்தைப் போல், ஜீவஹிம்சை செய்தாலும், ஸர்வேஸ்வரன் ஜீவர்களுக்கு செய்யும் ஹிம்சையை போலவே, நன்மை பயப்பதாக இருக்கும்.
போனகம்
போனகம் என்றால் அமுது. எம்பெருமானைக் காட்டிலும் இத்தகைய ஞானிகள் முக்கியமானவர்களாக இருக்கும்போது, அவன் விஷயத்தில் அமுது செய்த என்பது போல, இவர்கள் விஷயத்திலும் ‘போனகம் செய்த’ என்று சொல்லும் அளவில் திருப்தி அடைகிறார்.
செய்த சேடம்
த்வதீ₃யபு₄க் தோஜ்ஜி₂தஸேஷபோ ₄ஜிநா * த்வயா நிஸ்ரு’ஷ்டாத்மப₄ரேண யத்₃யதா₂ *
ப்ரியேண ஸேநாபதிநா ந்யவேதி ₃ தத் * ததா₂ಽநுஜாநந்தமுதா₃ரவீக்ஷைண: (ஸ்தோத்ர ரத்தினம் 42) ல் சொல்லியபடி உன்னுடைய, உண்டு மிகுந்த ஸேஷத்தை, உண்பவரும், உன்னாலே வைக்கப்பட்ட உன்னுடைய (உபய விபூதி நிர்வாகரூபமான) பாரத்தை உடையவரும், (எல்லோருக்கும்) இனியவருமான விஷ்வக்ஸேனராலே எந்த காரியம் எம்மாதிரி விண்ணப்பம் செய்யப்பட்டதோ, அருள் நிரம்பிய கடாக்ஷங்களாலே அந்த காரியத்தை அந்த மாதிரியே (செய்வதென்று) நியமித்து அருளுமவனான உன்னை என்றும், ‘கலத்ததுண்டு‘ (திருப்பல்லாண்டு 9) என்றும் சொல்லுகிறபடியே அமுது செய்து கழித்த இலையில் இருக்கும் பிரசாதம்.
தருவரேல்
மற்ற பயன்களை விரும்புவோருக்கும் கிடைக்கக்கூடிய பகவத் பிரசாதம் போலே பொதுவாக இருப்பதல்லவே இது; அப்படி கிடைத்தற்கரிய இப்பேறு கிடைத்தாகில் என்பது ‘தருவரேல்’ என்கிறார்.
ஒருநாள் பட்டர் திருவிருத்தத்திற்கு விளக்கம் அருளிச் செய்து வருகையில் ‘மைப்படி மேனி’ (திருவிருத்தம் 94) என்னும் பதத்திற்கு ‘இன்னபடி’ என்று அறியமுடியாதபடி கண்டார் கண்களை இருளச் செய்யும் திருமேனி என்று அர்த்தம் என்று அருளிச்செய்ய, அதைக் கேட்டு கொண்டு இருந்த சிஷ்யரான நஞ்ஜீயர், ‘இன்னார் என்றறியேன்’ (பெரிய திருமொழி 10.10.9) என்ற பாசுரத்தை இவ்வர்த்தத்திற்கு பிரமாணமாக எடுத்துக் கொடுக்க, அதைக் கேட்டு உகந்த பட்டர், நஞ்ஜீயருக்குத் தாம் போனகம் செய்த சேடத்தை பிரசாதமாக இட்டார் என்பது ஐதீகம்.
புனிதமன்றே
மற்றொரு தேகம் எடுத்த பின்போ, மற்றொரு காலத்திலோ, மற்றொரு தேசத்திலோ, பரிசுத்தப்படுத்தும் மற்ற பாவனப் பொருள்களைப் போல அல்லாமல், தொட்டவுடன் இரும்பைப் பொன்னாக்கும் ஸ்பர்ஸவேதி குளிகையைப் போல இவர்களுடைய போனகம் செய்த சேடம் அந்த நொடியே அதனை உண்டவர்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தும். நாராயணன் ஒருவனிடத்திலேயே பக்தியை உடையவனுடைய எந்தெந்தக் காரியங்கள் உள்ளனவோ, அவை எல்லாம் பகவத் ஆராதனம் ஆகும். எந்தெந்த வார்த்தைகள் உண்டோ அவை எல்லாம் ஜபம் ஆகும். அவனுடைய பார்வை எல்லாம் விஷ்ணு தியானம் ஆகும். அவனுடைய திருவடி சம்பந்தபட்ட ஜாலம் ஒப்பற்ற தீர்த்தம் ஆகும். அவன் உண்டு மிகுந்த சேஷம் மிகப் பரிசுத்தமானது; அவனுடைய ஒரு சொல்லும் மிகச் சிறந்த மந்திரம் ஆகும். அவனால் தொடப்பட்டவை எல்லாம் பரிசுத்தமானவை என்று சாஸ்திரங்களும் (விஹகே-ஸம்) சொல்கின்றன. எம்பெருமானுடைய பிரசாதம் பாவனம் என்றால் அவனுடைய அடியார்களுடைய பிரசாதம் ஸூபாவனம் (மிகவும் பரிசுத்தப்படுத்துவது) ஆகும்.
பகவத் கீதையில் கண்ணன் தாமஸ உணவு வகைகள் இவை என்றும் அவை தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்லும்போது, ‘போனகம் செய்த சேடத்தை’ சொல்லி உள்ளார். ஸ்வாமி ராமானுஜர் இதனை விளக்கும் போது, குரு முதலானவர்களைத் தவிர மற்றவர்களின் ‘போனகம் செய்த சேடத்தை’ தவிர்க்க வேண்டும் என்றார். இதனை விளக்கும் ஸ்வாமி தேசிகன், குரு முதலானவர்கள் என்பதை விவரித்து, ‘ஆச்சார்யன், மூத்த அண்ணன், கணவன், பரம பாகவத்தோத்தமர்கள்’ என்று சொல்லி உள்ளார்.
ஆக, எம்பெருமான் பிரசாதம் புனிதம் அன்றோ, மேம்பொருள் பாடலின் அர்த்தத்தை உணர்ந்தவர் ‘போனகம் செய்த சேடம்’ புனிதம் அன்றே.
இத்துடன் இந்த பதிவினை நிறுத்தி, இன்னொரு பாடலின் சந்திப்போம், நன்றி.
திருமாலை-40 திருமறு மார்வ
Please click here to view the English Version, thanks
இதுவரை
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.
திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரிசெய்து ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கிய போது, நாம் புதிதாக எம்பெருமானின் பெருமைகளை தேடி பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.
பிறகு, தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.
ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று, 25வது பாடலில் (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும், அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்றும் (போதெல்லாம் போது கொண்டு 26), இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்றும் (குரங்குகள் மலையை நூக்க 27), உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்றும், ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை என்றும் ஆழ்வார் அருளியதை பார்த்தோம்.
அடுத்த ஐந்து பாடல்களில், தன்னிடம் எல்லாவிதமான கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்பதை, தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், (மனத்திலோர் தூய்மையில்லை 30), தன்னால் சொந்தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து (தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் 31) வருந்துவதும், எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக அவன் முன் வந்து நின்றது (ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை 32) தன்னுடைய மூடத்தனம் என்றும், தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாகவும் (மெய் எல்லாம் போக விட்டு 33), எல்லோர் நெஞ்சத்திலும் இருந்து எல்லாவற்றையும் அறியும் அவன் முன், அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக (உள்ளத்தே உறையும் மாலை 34) நினைத்ததையும் பார்த்தோம்.
ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த சில நன்மைகளை விளக்கும் அடுத்த பகுதியில், முதலில், ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளியதையும், இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் (மழைக்கன்று வரை(36) என்பதையும் பார்த்தோம். இருந்தும், ஆழ்வாரின் மனம், ‘தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். அவனின் குளிர்ந்த பார்வை தானே நமக்கு வேண்டியது , ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று அவன் சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ (37) சொல்கிறார்.
மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள்போகவிட்டு (38)என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்யத்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. அதற்கும் மேல் இந்த பாசுரத்தை செவிசாய்த்த எம்பெருமான், மகிழ்ந்ததையும் சொல்கிறது.
இனிவரும் ஆறு பாடல்களில் (39-44), ‘மேம்பொருள்‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறார்.
அரங்கனே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாத, நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்கின்றாய் என்று ‘அடிமையில் குடிமை‘ (39) பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
இனி அடுத்த பாசுரம்,
பாசுரம் 40
திரு மறு மார்வ நின்னைச் சிந்தையுள் திகழ வைத்து, * மருவிய மனத்தராகில் மாநிலத்து உயிர்கள் எல்லாம், * வெரு வரக் கொன்று சுட்டிட்டு ஈட்டிய வினையரேலும் * அருவினைப் பயனதுய்யார் அரங்கமா நகருளானே. (திருமாலை 40)
பெரிய பிராட்டியாரையும், ஸ்ரீ வத்ஸம் என்னும் மறுவையும் திருமார்பில் தரித்து உள்ளவனே, அரங்கமா நகருளானே, இந்த பெரிய பூமியில் உள்ள ஜீவராசிகள் எல்லாம் நடுங்கும்படி (ஜந்துக்களை ஆயுதங்களால்) கொலை செய்தும், (தீயினால்) கொளுத்தியும் பாதிக்கப்பட்ட பாபத்தை உடையவர்களானாலும், உன்னை, (தங்கள்) நெஞ்சினில் (உபாயமாக) விளங்கும்படி வைத்து, (நீயே உபேயம்) என்று திடமான நம்பிக்கை உடையவராக இருப்பவர்களானால், (அவர்கள்) கொடிய பாபங்களின் பலனை அனுபவிக்க மாட்டார்கள் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
ஜன்மத்தால் வந்த தாழ்வை சென்ற பாடலில் சொன்னார். அது இவனால் வந்தது அல்ல என்பதால் மன்னிக்கத் தக்கது; அப்படி இல்லாமல், மன்னிக்கத் தகாத ஒழுக்க குறைவை உடையவர்களும் ‘மேம்பொருள்’ அறிவை உடையவர்கள் என்றால், அந்த ஒழுக்க குறைவால் உண்டான பலனையும் அனுபவிக்க வேண்டியதில்லை என்கிறார், அதாவது, எத்தனை பாவங்கள் செய்தவரும், மேம்பொருளில் சொன்ன ஞானத்தை உணர்ந்தவர்கள், பாவங்களின் கர்ம பலம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று இந்த பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
இனி சற்று விளக்கமாகப் பார்ப்போம்.
திரு மறு மார்வ
தன் மார்பில் ஸ்ரீயையும் வத்ஸத்தையும் தாங்கியவராக எம்பெருமானை ஆழ்வார் வர்ணிக்கிறார். ஸ்ரீ என்பது எம்பெருமானின் தெய்வீகத் துணைவியாகக் கருதப்படும் பெரிய பிராட்டியாரைக் குறிக்கிறது, அதே சமயம் வத்ஸம் என்பது ஒரு தனித்துவமான மச்சம் அல்லது மருவைக் குறிக்கிறது. இவை இரண்டும் அவரைப் பரமாத்மா என்று அடையாளப்படுத்தும் அடையாளங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்தக் குறியீடு மற்ற சாஸ்திரங்களிலும் எதிரொலிக்கிறது. உதாரணமாக, வால்மீகி ராமாயணத்தில் ‘ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷா நித்யஶ்ரீ அஜய்ய ஶ்ஶாஶ்வதோ த்ருவः (யுத்த காண்டம் 114.15), இராவணனின் மனைவியான மண்டோதரி, ராமரின் மேன்மையை உறுதிசெய்து, அவரை “பெரியவர்களிலும் பெரியவர், இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவர், காப்பவர்” என்று வர்ணிக்கிறார். மேலும், ராமர் “எப்போதும் செல்வந்தர், வெல்ல முடியாதவர், நித்தியமானவர், நிலையான பரமாத்மா மற்றும் உண்மையான வீரம் உடையவர்” என்று மண்டோதரி வலியுறுத்துகிறார். வெல்ல முடியாதவரும், நித்தியமானவரும், ஒரே வடிவமுடையவருமானவர் ஸ்ரீமன் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
வாத்ஸல்ய குணம்: எம்பெருமான் / பிராட்டி தனது பக்தர்களின் குறைகளையும் பாவங்களையும் மன்னித்து, அவர்கள் மீது வெளிப்படுத்தும் பெற்றோர் பாசம் அல்லது கருணையான அன்பைக் குறிக்கிறது.
புருஷகாரம்: பரிந்துரைக்கும் செயலைக் குறிக்கிறது; இங்கு, பெரிய பிராட்டி / ஸ்ரீ, எம்பெருமானிடம் பக்தர்களுக்காகப் பரிந்துரைக்கும் ஒரு மத்தியஸ்தராகச் செயல்படுகிறார்.
உபாயம்: ‘வழிமுறை’ அல்லது ‘பாதை’ என்று பொருள்படும் — எம்பெருமானை ஒரு கருவியாகக் கொண்டு, பக்தர்கள் தெய்வீக அருளை அடையும் செயல்முறை.
உபேயம்: ‘இலக்கு’ அல்லது ‘முடிவு’ என்று பொருள்படும் — அவருக்குச் சேவை செய்வதே ஆன்மீகப் பயிற்சியின் இறுதி நோக்கமாகும்.
வாத்ஸல்ய குணத்தின் காரணமாக, பாவத்தினால் ஏற்படும் துன்பத்தை அனுபவிக்காமல் இருப்பது போன்ற பலன், இந்தத் துதியில் சிறப்பித்துக் காட்டப்படுகிறது. எனவே, இந்தக் கருணையான அன்பின் (வாத்சல்ய குணம்) வடிவமான பெரிய பிராட்டி, எம்பெருமானின் மார்பில் வீற்றிருப்பதாக ஆழ்வார் கூறுகிறார். அவளது சம்பந்தம் மறைத்து சொல்லப்பட்ட முந்தைய பாசுரம் போல இல்லாமல், இங்கே அது வெளிப்படையாக சொல்லப்பட்டது. இது, ‘மேம்பொருள் ‘ பாசுரத்தில் ஆழ்ந்து தேர்ச்சி பெற்றவர்களின் பெருமிதத்தையும் ஆன்மீக உயர்வையும் குறிக்கும் இந்த பாசுரத்தில் சொல்லியது குறிப்பிடத்தக்கது. மற்ற ஆழ்வார்கள், ‘அலர்மேல் மங்கை உறை மார்ப’ (திருவாய்மொழி, 6.10.10) மற்றும் ‘நின் வல மார்பில் வாழின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு‘ (திருப்பல்லாண்டு 2) போன்ற வரிகளில் பெரியபிராட்டி, எம்பெருமானின் மார்பில் அவளது நிலையான இருப்பைக் கொண்டாடுகின்றன; அவனைப் பரம்பொருளாகக் குறிப்பதோடு, அவளது பங்கின் முக்கியத்துவத்தையும் எடுத்துக் காட்டுகின்றன.
எம்பெருமான் ஒரு பக்தனுக்கு நன்மைகளை வழங்கும் போது, பெரிய பிராட்டி புருஷகாரமாகச் செயல்பட்டு, அந்த பக்தனை அவனிடம் பரிந்துரைத்து, அதன் மூலம் அவனுடைய தெய்வீக அருளைப் பெறுவதற்கு வழிவகுக்கிறது. இந்தச் செயல்முறை, எம்பெருமானை உபாயமாக அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. பக்தன் இந்த நன்மைகளைப் பெற்று கைங்கர்யம் (சேவை) செய்யும் போது, அந்தச் சேவையை ஏற்றுக்கொள்வதிலும் பெரியபிராட்டி ஒரு முக்கியப் பங்காற்றுகிறாள் ; இதன் மூலம், உபாயம் மற்றும் உபேயம் ஆகிய இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் அவள் இன்றியமையாததாக இருப்பதை, ஆழ்வார் தனது பாடலில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
நின்னைச் சிந்தையுள் திகழ வைத்து
‘ஸ்ரீமன் நாராயணனான உன்னைத் தவிர வேறு உபாயம் இல்லை என்று நெஞ்சில் விளங்கும்’ என்பது இதன் பொருள். காயத்திரி ஹோமம் செய்யும் போது, சமித்து இட வேண்டும், மற்றும் காயத்திரி மந்திரமும் சொல்ல வேண்டும் என்று இரண்டு காரியங்கள் செய்வது போல இல்லாமல் ஸ்ரீமன் நாராயணன் மட்டுமே உபாயம் என்று இருப்பது ‘திகழ்வது‘ என்று சொல்கிறார். இவன் செய்ய வேண்டியது சிறிது உண்டாகிலும் எம்பெருமானின் உபாயத் தன்மை திகழாமல் மழுங்கும் என்ற கருத்து.
புருஷகாரம் செய்து ரக்ஷிக்க பிராட்டியும், ரக்ஷிக்க எம்பெருமானும், அவனை உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் அறிந்து உறுதி செய்து கொள்வதற்கு தானும் (ஆழ்வாரும்), அவனே ‘உபாயமும் உபேயமும்’ என்ற இந்த அர்த்தத்தை அறிவிக்கும் ஆச்சார்யானையும் தவிர வேறு ஒன்றினையும் வேண்டாது இருப்பதைக் காட்டுகிறார்.
வைத்து என்பதால், ‘சிந்தையில் வைப்போம்’ என்ற எண்ணத்தை பற்றாக கொண்டு எம்பெருமானும் பிராட்டியும் ஆன ஒரு மிதுனமாக இவன் சிந்தையில் எழுந்தருளி அவனுடைய அடியவனுக்கு கட்டுப்படுகிறான் என்பதை காட்டுவதாகக் கொள்ளலாம்.
மருவிய மனத்தராகில்
இது உபேயத்தில் உள்ள உறுதியை சொல்கிறது. மற்ற பயன்களை விட்டு, ஸ்ரீமன் நாராயணனே மேலான பயன் என்று உறுதி பூண்டு இருப்பதை சொல்கிறது. ‘ஆகில்‘ என்று சொல்வதால் உபேயத்தில் உறுதி கொண்டு இருப்பது அரிது என்று சொல்கிறார். ‘ஆகில்‘ என்பதை ‘சிந்தையில் திகழ வைத்து‘ என்ற பதத்தில் சொன்ன உபாயத்தில் உறுதி கொண்டு இருப்பத்தையும் சேர்த்து எந்த அடியவனுக்கும் அரிது என்று உணர்த்துவதாகக் கொள்ளலாம்.
மாநிலத்து உயிர்கள் எல்லாம், வெரு வரக் கொன்று
மாநிலத்து உயிர்கள் எல்லாம் கொன்று என்று எடுத்துக் கொள்ளாமல் மாநிலத்து உயிர்கள் எல்லாம் வெரு வர என்று கொள்ள வேண்டும். அதாவது ஒரு உயிரைக் கொல்லும் போது அதனால் அதனைக் கண்டு உலகமெல்லாம் நடுங்கும்படி என்று சொல்கிறார். இதனால் இவனுக்கு ஜீவஹிம்சையில் உள்ள ஈடுபாடு சொல்லப்படுகிறது.
சுட்டிட்டு
உயிர்களை ஆயுதம் முதலியவற்றால் சடக்கென்று கொல்லாமல், உயிரோடு எரித்து சித்ரவதை செய்வது கொல்வதாயிற்று.
ஈட்டிய வினையரேலும்
ஒரு பயனை விரும்புவோர் அதனை அரும்பாடுபட்டு சம்பாதிப்பது போல, இவனும் இந்த மஹா பாவங்களை அரும்பாடுபட்டு சம்பாதிக்கிறான் என்கிறார்.
ஏலும்
‘மேம்பொருள்’ பாசுரத்தில் சொன்ன ஞானம் பிறந்த பின் இந்த காரியங்களை செய்ய முடியாதாகையால், ஞானம் பிறப்பதற்கு முன்பு உள்ள இவன் ஒழுக்கத்தைச் சொல்கிறது. பகவத் கீதை (7.19)ல் சொல்லிய
‘ப₃ஹூனாம் ஜன்ம நாமந்தே
ஜ்ஞானவான் மாம் ப்ரபத்₃யதே
வாஸுதே₃வஸ்꞉ ஸர்வம் இதி
ஸ மஹாத்மா ஸு-து₃ர்லப₄꞉’ (கீதை 7.19)
ஸ்லோகத்தின் படி, பல புண்ணிய ஜன்மங்களுக்குப் பிறகு ஞானியானவன், ‘வாசுதேவனே (எனக்கு) எல்லாம்’ என்று என்னை துதிக்கிறான், அப்படிப்பட்ட மஹாபுருஷன் கிடைப்பது மிகவும் அரிது என்றபடியும், பகவத் கீதை (6.54)ல் சொல்லிய
ப்ரயத்னாத்₃ யதமானஸ் து
யோகீ₃ ஸம்ஸு²த்₃த₄-கில்பி₃ஷ꞉
அநேக-ஜன்ம-ஸம்ஸித்₃த₄ஸ்
ததோ யாதி பராம் க₃திம் (கீதை 6.54 )
ஸ்லோகத்தின் படி, (அநேக ஜன்மங்களில் செய்த புண்ணியங்களை உடையவனும், அதனால்) பாவங்களில் இருந்து சுத்தி அடைந்தவனும் முயற்சியுடன் யோகத்தில் ஈடுபடுபவனாகிய யோகி (நழுவின யோகத்தைத் திரும்பப் பெற்று) மேலான கதியை அடைகிறான் என்றபடியும்
பல புண்ணிய ஜன்மங்கள் கழிந்த பின்பே இத்தகைய ஞானமும் பக்தியும் ஏற்படும் என்பது விளங்குவதால் இப்படிப்பட்ட தீய ஒழுக்கம் இவனுக்கு முன் ஜன்மங்களில் ஏற்படுவது அரிது. ஏலும் என்று சொல்வதால் இப்படி அரிதானது நடந்தாலும் என்கிறார்.
அருவினைப் பயனதுய்யார்
தான் அப்படி கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த பாவங்களின் பயன்களை அடையமாட்டார்கள் என்கிறார். கடல் அரசன்(சமுத்திர ராஜன்), தான் சரண் அடைந்த பின்பும், இரங்காமையால் அவன்(பெருமாள், ஸ்ரீ ராமன்) தொடுத்த அம்பை, அவன் தன் காலில் விழுந்தவுடன், அவனுடைய விரோதிகள் வாழும் இடத்திற்கு விட்டதைப் போல, இவர்கள் செய்த பாவங்களின் பயனை, இவர்களின் விரோதிகள் அனுபவிக்கும்படி எம்பெருமான் செய்து விடுவார் என்பது இதன் பொருள்.
முக்தி அடைந்தவன், பரமபதம் செல்லும் போது, அவனுடைய தனத்தை பிள்ளைகள் அடைகிறார்கள், விரோதிகள் பாவ கர்மங்களையும், நண்பர்கள் நற்கர்மங்களின் பயன்களையும் அடைகிறார்கள் என்று வேதம் சொல்கிறது. அப்படி இல்லை என்றால், கர்ணன் அர்ஜுனன் மேல் நாகாஸ்திரம் செலுத்திய போது, அது அர்ஜுனனின் கிரீடத்தை அடித்து, அவன் தலை தப்பியது போல, இவர்களுக்கும் தலைக்கு வந்தது தலை பாகையுடன் போகும்படி செய்வான் என்று கொள்ளலாம். அப்படி இல்லை என்றால் பகதத்தன் அர்ஜுனன் மேல் செலுத்திய சக்தியை தன் மார்பில் ஏற்றுக்கொண்டு அர்ஜுனனை காத்தது போல இவர்களின் பாவத்தின் பயனை தான் அனுபவிக்கவும் செய்வான் என்று கொள்ளலாம். உண்மையில் இவர்கள் செய்த பாவத்தை மன்னித்தேன் என்று சொல்லி தீர்த்து விடுவான். கீதை (18.66)ல் சொல்லியபடி
ஸர்வ-த₄ர்மான் பரித்யஜ்ய
மாம் ஏகம் ஸ²ரணம் வ்ரஜ
அஹம் த்வாம் ஸர்வ-பாபேப்₄யோ
மோக்ஷயிஷ்யாமி மாஸு²ச꞉ (கீதை 18.66)
மோக்ஷ சாதனமான எல்லா கர்மங்களையும் வாசனையுடன் விட்டுவிட்டு என் ஒருவனையே உபாயமாகப் பற்று நான் உன்னை எல்லாப் பாவங்களில் இருந்து விடுவிக்கிறேன், வருந்தாதே என்று அபயம் அளிக்கலாம். இப்படி செய்தால் இவர்கள் பாவங்களின் பயனை அனுபவிக்க வேண்டாம் அன்றோ.
அரங்கமா நகருளானே
இவை எல்லாம் அவதார சமயத்தில் என்று சொல்லிவிட முடியாதபடி, அவதாரங்களுக்கு பிற்பட்டவர்களுக்காகவே தேவரீர் திருவரங்கத்தில் வந்து கண்வளர்ந்து அருளுவது என்கிறார். இப்படி பாவம் செய்தவர்களையும் ரக்ஷித்தோம் என்று எம்பெருமான் ஆசைப்படலாமே தவிர மேம்பொருள் பாசுர ஞானத்தை அடைந்தவர்கள் பாவங்களை செய்ய மாட்டார்கள் என்பது கருத்து.
(அத பாதக பீதஸ்த்வம்) விஷ்ணு தர்மத்தில்(66-72)ல் சொல்லியபடி கவனம் இல்லாமல் உபாய புத்தியுடன் செய்யப்படும் புண்ணியத்தையும் பாவம் என்று நினைத்து பயப்படும் இவர்கள், பாவத்தை செய்ய மாட்டார்கள் என்பது சொல்லாமலே விளங்கும்.
அவன் திருமார்பில் இருந்து, ‘பாபாநாம் வாஶுபாநாம் வா வதார்ஹாணாம் ப்லவங்கம * கார்யம் கருண்ய மார்யேண ந கஸ் சிந்நா பராத்யதி । (யுத்த காண்டம் 116.46) , அதாவது ‘ வானர, பாபிகளாயினும், புண்ணியம் உள்ளவர்கள் ஆனாலும், கொல்லத் தகுந்தவர்களானாலும், குணவானாய் இருப்பானாகில், அவன் விஷயத்தில் கருணை காட்டவேண்டும்.
அபராதம் செய்யாதவன் ஒருவனும் இல்லை, என்று புருஷ காரம் செய்யும் பிராட்டியே குறை சொன்னாலும் ‘என் அடியார் அது செய்யார், செய்தாரேல், நன்று செய்தார் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4.9.2) என்று எம்பெருமான் கூறுவான் என்று நாம் சொன்னால், ‘அப்படியானால் இவர்கள் பாவங்களையே செய்ய வேண்டி வருமே’ என்று ஒரு சிலர் சொன்னால் அது இங்கு பொருந்தாது. எம்பெருமானுடைய அன்புக்கு இவ்வளவு பாத்திரமானவர்கள், ஒரு போதும் பாவங்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்று அறிய வேண்டும்.
இத்துடன் இந்த பாடலை முடித்துவிட்டு, இன்னொரு பாசுரத்தில் தொடருவோம். நன்றி.
082 திருச்செங்குன்றூர்
ஸ்ரீ செல்வத்திருக்கொழுந்து நாச்சியார் ஸமேத ஸ்ரீ கோலப்பிரான் திருவடிகள் போற்றி போற்றி
| திவ்ய தேசம் | திருச்செங்குன்றூர், திருச்சிற்றாறு |
| மூலவர் | இமையவரப்பன் |
| உத்சவர் | |
| தாயார் | செங்கமலவல்லி |
| திருக்கோலம் | நின்ற திருக்கோலம் |
| திருமுகமண்டலம் | மேற்கே திருமுக மண்டலம் |
| பாசுரங்கள் | 11 |
| மங்களாசாசனம் | நம்மாழ்வார் |
| தீர்த்தம் | சங்கு தீர்த்தம் திருச்சிற்றாறு |
| விமானம் | ஜகஜ் ஜோதி விமானம் |
| தொலைபேசி | +91- 479 – 246 6828 |
மலைநாட்டு திவ்ய தேசங்கள் பற்றிய ஒரு முன்னோட்டத்தை இங்கே காணலாம்.
மலை நாட்டு திவ்ய தேசங்கள் பதின்மூன்று : அவை
திருவனந்தபுரம், திருவண்பரிசாரம், திருகாட்கரை, திருமூழிக்களம், திருச்சிறு புலியூர், திருசெங்குன்றூர், திரு நாவாய், திரு வல்லவாழ், திரு வண்வண்டூர், திருவாட்டாறு, திருவித்துவக் கோடு, திருக்கடித்தானம் , திருவாறன் விளை (ஆரம்முளா).
இந்த ஸ்தலத்தை பற்றி
திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து கொல்லம் வழியாக எர்ணாகுளம் செல்லும் ரயில் பாதையில் செங்கண்ணூர் ரயில் நிலையம் உள்ளது. பேருந்துகள் உண்டு ; தங்கும் வசதியும் உள்ளது .
இந்த திவ்ய தேசம் திருஆரன்விளைக்கு கிழக்கே சுமார் 9 கீமீ தொலைவிலும், திருப்புலியூர்க்கு மேற்கே 7 கீமீ தொலைவிலும், திருவண்வண்டூருக்கு வடமேற்கே 8 கீ மீ தொலைவிலும், திருவல்லவாழுக்கு வடக்கே 16 கீமீ தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது. இதனை திருச்சிற்றாறு மகா விஷ்ணு கோவில் என்றும் அழைக்கிறார்கள்.
Location – Google Map
திருசெங்கன்னூர் பற்றி ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்
திவ்ய தேசத்தை பற்றி
புனித நதியான பம்பை ஆற்றின் துணை நதியான திருச்சிற்றாறு எனும் நதியின் கரையில் அமைந்துள்ள, மிகவும் பழமை வாய்ந்த திருத்தலம். திருமால், ஸ்ரீ இமை யவரப்பன் எனும் திருநாமத்துடன் மேற்கு நோக்கி நின்ற திருக்கோலத்தில் அருட்காட்சியளிக்கிறார். தாயார் செங்கமலவல்லி நாச்சியார்.
வைகுண்ட ஏகாதசி மற்றும் திருவோணத் திருவிழா இத்திருத்தலத்தில் முக்கிய விழாக்களாக சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.
இந்த நகரத்தின் பெயர் செங்குன்றூர். இங்கே பாயும் நதியின் பெயர் சிற்றாறு. எம்பெருமானின் திருநாமம் இமையவரப்பன். நம்மாழ்வார் மூன்று பெயர்களையும் ஒரு பாடலில் குறிப்பிட்டு உள்ளார்.
ஸ்தல புராணம்
இது கேரளாவின் திருச்செங்கனூர் பகுதியில் உள்ள ஐந்து புராதன ஆலயங்களில் ஒன்றாகும், இது மகாபாரதத்தின் புராணக்கதையுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது, இங்கு ஐந்து பாண்டவர்கள் தலா ஒரு கோவிலைக் கட்டியதாக நம்பப்படுகிறது; திருச்சிற்றாறு – தர்ம புத்திரராலும், திருஆரமுளா அர்ஜு னனாலும், திருப்புலியூர் பீமனாலும், திருவண் வண்டூர் நகுலனாலும், திருக்கடித்தானம் சகாதேவனாலும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது என்பார்கள்.
மகாபாரதத்தில் தர்மர் துரோணரை போரில் வெல்வதற்கு ‘அஸ்வத்தாமன் மரணம்’ என்பதை உரக்கச் சொல்லி, யானை என்பதை மெல்ல சொல்லியது அவரின் மனதை வருத்தியது; அதற்காக தர்மர் இந்த தலத்திற்கு வந்து இந்த கோவிலை செப்பனிட்டு, திருச்சிற்றாரில் ஸ்நானமும் மற்றும் பூஜைகளும் செய்து மனநிம்மதி அடைந்ததாக வரலாறு. இதனை தர்ம புத்திரர் பிரதிஷ்டை செய்ததாகவும் சொல்வார்கள். அதனால் இத்திருத்தலம் ‘தருமர் கோவில்’, ‘தரும ஷேத்திரம்’, ‘தரும அம்பலம்’ என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுகிறது.
தர்மர் இங்கு வருவதற்கு முன்பே இந்த திருத்தலம் இருந்ததாகவும் தேவர்கள் இந்த எம்பெருமானை வழிபட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. “இமையவர்” என்ற பெயர் தேவர்களைக் குறிக்கிறது, அவர்கள் இங்கு பலத்தையும் ஆசீர்வாதத்தையும் பெற இறைவனை வழிபட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. துர்வாச முனிவரின் சாபங்களிலிருந்து விடுபட தேவர்கள் இங்கு தவம் செய்ததாக நம்பப்படுகிறது.
ஆழ்வார்கள்
நம்மாழ்வார் பதினொரு பாடல்கள் இந்த திவ்ய தேசத்தின் எம்பெருமானுக்கு மங்களா சாசனம் செய்து உள்ளார். இந்த திவ்ய தேசத்தை பற்றி பாடிய பாசுரங்களை பற்றி கீழே காண்போம்.
நம்மாழ்வார் – திருவாய்மொழி – எட்டாம் பத்து நான்காம் பதிகம்
சென்ற பதிகத்தில், சர்வேஸ்வரன் ஸம்ஸாரிகளுடைய விருப்பத்தை மனதில் கொண்டு இங்கு வந்து அவதரித்ததும், அவர்கள் தங்களுக்கு விரும்பியவற்றை மட்டும் அடைவதற்கு இவனை அணுகினார்களே தவிர, இவனிடத்தில் ஒரு பரிவும் இல்லை என்பதையும் அறிந்து அஞ்சினான். அந்த அச்சம் தீரும்படி தம்மிடம் பரிவு காட்டுவது மட்டும் இல்லாமல் தாம் மிடுக்குடன் இருந்தாலும் தன்னை சமாதானம் செய்து பரிவு காட்டுவதை பார்த்தோம்.
இந்த பதிகத்தில் காதல் மையல் ஏறி கலங்கி, முக்தரும் நித்தியரும் இங்கு இல்லை என்றும் தவத்தையும் மனனத்தையும் தியானத்தையும் விடாத சனகர் முதலியவர் இங்கு இல்லை என்றும் பாற்கடலை கடைந்ததும் தெய்வப் பிறவியில் தான் என்றும் கலங்கி இருந்த போது, நம்மாழ்வார் எம்பெருமானின் சூர வீர முதலான குணங்களையும் படைத்தல் போன்ற ஆச்சர்யங்களையும், எதிரிகளை வேரோடு அழித்த ஆற்றலையும் காட்டிக் கொடுத்து, மேம்பட்ட ஞானத்தையும் சக்தியையும் உடையவராய் அவன் மேல் பரிவையும் உடைய மூவாயிரம் பிராமணர்கள் உளர் என்றும் சொல்லி அவன் வடிவழகில் நெஞ்சு சென்று அனுபவித்து இனியர் ஆகிறார்.
வார்கடா அருவி யானை மாமலையின் மருப்பு இணைக் குவடு இறுத்து உருட்டி, * ஊர் கொள் திண் பாகன் உயிர் செகுத்து அரங்கின் மல்லரைக் கொன்று சூழ் பரண் மேல், * போர் கடாவு அரசர் புறக்கிட மாட மீமசைக் கஞ்சனைத் தகர்த்த, * சீர்கொள் சிற்றாயன் திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாறு எங்கள் செல் சார்வே. (8.4.1)
ஒழுகுகின்ற மதமாகின்ற அருவிகளை உடைய யானையாகிய பெரிய மலையின் தந்தங்களாகிய இரண்டு சிகரங்களை முறித்து அதனைக் கீழே தள்ளி, அந்த யானையைச் செலுத்தி வந்த வலிய பாகனுடைய உயிரையும் கவர்ந்து, சபையில் இருந்த மல்லர்களையும் கொன்று, சுற்றிலும் உள்ள மஞ்சத்தின் மேல் இருந்த, போரை செலுத்துகின்ற அரசர்கள் புறமுதுகு காட்டி ஓட, உயர்ந்த மாடத்தின் மேலே இருந்த கஞ்சனைக் கொன்ற சீரைக் கொண்ட பாலனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற திருச்செங்குன்றூரில் இருக்கின்ற திருச்சிற்றாறு ஆனது நாங்கள் சென்று அடைவதற்கு புகல்இடம் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.
எங்கள் செல் சார்வு யாமுடை அமுதம் இமையவர் அப்பன் என் அப்பன், * பொங்கு மூவுலகும் படைத்து அளித்து அழிக்கும் பொருந்து மூ உருவன் எம் அருவன், செங்கயல் உகளும் தேம்பணை புடைசூழ் திருச்செங்குன்றூர்த் திருச் சிற்றாறு * அங்கு அமர்கின்ற, ஆதியான் அல்லால் யாவர் மற்று என் அமர் துணையே? (8.4.2)
நாங்கள் சென்று சார்வதற்குப் புகலிடமானவன், எங்களுக்கு அமுதமானவன், நித்ய சூரிகளுக்குத் தலைவன், எனக்குத் தலைவன், நிறைந்து இருக்கின்ற மூன்று உலகங்களையும் படைத்துக் காத்து, அழிக்கின்ற, பொருந்திய பிரமன், விஷ்ணு, சிவன் என்ற மூன்று வகையான உருவத்தை உடையவன், எனக்கு அந்தராத்மாவாக இருப்பவன், சிறந்த கயல் மீன்கள் துள்ளுகின்ற தேன் நிறைந்த மருத நிலங்கள் பக்கங்களில் சூழ்ந்த திருச்செங்குன்றூர் திருச் சிற்றாறு என்னும் திவ்ய தேசத்தில் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற காரணப் பொருள் ஆனவன் அல்லாமல் எனக்குப் பொருந்திய துணை வேறு யாவர் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.
என் அமர் பெருமான் இமையவர் பெருமான் இருநிலம் இடந்த எம் பெருமான், * முன்னை வல் வினைகள் முழுதுடன் மாள என்னை ஆள்கின்ற எம் பெருமான், தென்திசைக் கணி கொள் திருச்செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றாறங்கரை மீ பால் * நின்ற எம் பெருமான், அடியல்லால் சரணம் நினைப்பிலும் பிறிதில்லை எனக்கே. 8.4.3
எனக்கு பொருந்திய பெருமான், நித்தியசூரிகளுக்குப் பெருமான், பெரிய பூமியை இடந்து கொண்டு வந்த பெருமான், முன்னைய கொடிய தீ வினைகள் முழுவதும் ஒரு நொடிப் பொழிதில் அழியும்படி என்னை ஆள்கின்ற எம்பெருமான், தெற்குத் திசைக்கு அலங்காரமாய் விளங்குகின்ற திருசெங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாங்கரையின் மேற்குப் பக்கத்தில் நின்ற திருக்கோலமாய் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற எம்பெருமானுடைய திருவடியே அல்லாமல் எனக்கு புகலிடம் நினைவிலும் கூட வேறு ஒன்றும் இல்லை என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. இதன் விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.
பிறிது இல்லை எனக்குப் பெரிய மூவுலகும் நிறையப் பேர் உருவமாய் நிமிர்ந்த, * குறிய மாண் எம்மான் குரை கடல் கடைந்த கோல மாணிக்கம் என் எம்மான், * செறி குலை வாழை கமுகு தெங்கு அணி சூழ் திருச்செங்குன்றூர்த் திருச் சிற்றாறு * அறிய, மெய்ம்மையே நின்ற எம் பெருமான் அடியிணை யல்லதோர் அரணே. 8.4.4
பெரிய மூன்று உலகங்களும் நிறையும்படி பெரிய உருவமாகி நிமிர்ந்த அழகிய வாமனன் ஆன எம்மான், வழிக்கின்ற கடலைக் கடைந்த அழகிய மாணிக்கம் போன்ற வடிவை உடைய என் அம்மான், செறிந்த குலைகளை உடைய வாழைகளும் பாக்கு மரங்களும் தென்னை மரங்களும் அலங்காரமாய் சூழ்ந்து இருக்கின்ற திருசெங்குன்றூர் திருச்சிற்றாறு என்னும் திவ்ய தேசத்தில் வசிக்கின்றவர்கள் உள்ளபடி அறியும்படி உண்மைப் பெருமையோடு நின்ற எம்பெருமான் ஆகிய இறைவனுடைய இரண்டு திருவடிகள் அல்லாமல் மற்று ஒரு பாதுகாவல் இல்லை என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
அடி இணை அல்லது பிறிது ஒரு அரண் இல்லை என்கிறார். அர்ச்சாவதாரம் பூரணம் ஆகையாலே, ‘மெய்ம்மையே நின்ற என்கிறார்.
மஹாபலியை வென்றும் கடலைக் கடைந்தும் அடியார்களுடைய ஆபத்தைப் போக்கித் திருசெங்குன்றூரில் நின்று அருளினவனின் திருவடிகள் அல்லது வேறு எனக்கு அரண் இல்லை என்கிறார். இந்த பாடலின் விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.
அல்லதோர் அரணும் அவனில் வேறில்லை அது பொருளாகிலும், அவனை * அல்லது என் ஆவி அமர்ந்து அணைகில்லாது ஆதலால் அவன் உறைகின்ற, * நல்ல நான்மறையோர் வேள்வியுள் மடுத்த நறும்புகை விசும்பொளி மறைக்கும், * நல்ல நீள் மாடத் திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாறு எனக்கு நல் அரணே. 8.4.5
மற்றைய ஒப்பற்ற திவ்ய தேசங்களில் எழுந்து அருளி இருக்கின்றவனும் அவனைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவன் அல்லன் என்கிற அதுவே உண்மைப் பொருள் ஆனாலும் திருச்சிற்றாற்று எம்பெருமானை ஒழிய என் உயிரானது வேறு ஒருவனைப் பொருந்தி விரும்ப மாட்டாது; ஆகையாலே அவன் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற சிறந்த அந்தணர்களால் செய்யப்படுகின்ற யாகங்களிலே அவிர்பாகத்தின் நறுமணம் மிக்க புகையானது ஆகாயத்தின் பிரகாசத்தை மறைக்கின்ற சிறந்த நீண்ட மாடங்களை உடைய திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாறு எனக்கு சிறந்த புகலிடமாகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.
எனக்கு நல் அரணை எனது ஆருயிரை இமையவர் தந்தை தாய் தன்னை, * தனக்கும் தன் தன்மை அறிவு அரியானைத் தடங்கடல் பள்ளி அம்மானை, * மனக்கொள்சீர் மூவாயிரவர் வண் சிவனும் அயனும் தானும் ஓப்பார்வாழ், * கனக்கொள் திண் மாடத் திருச்செங்குன் றூரில் திருச்சிற்றாறு அதனுள் கண்டேனே. (8.4.6)
எனக்குச் சிறந்த புகலிடமானவனை, எனக்கு அரிய உயிராய் இருப்பவனை, நித்யசூரிகளுக்கு தந்தையாயும் தாயாயும் இருக்கின்றவனை, தனக்கும் தன்னுடைய தன்மையை அறிதற்கு அரியவனை, விரிந்த திருபாற்கடலில் அறிதுயில் செய்கின்றவனை, ஞான வளப்பத்தை உடைய சிவபிரானையும் பிரமனையும் தனையும் ஒப்பவர்களாகிய மனத்திலே கொள்ளப்பட்ட கல்யாண குணங்களை உடையவர்களான மூவாயிரம் அந்தணர்கள் வாழ்கின்ற செறிவைக் கொண்டு உள்ள வலிய மாடங்கள் சூழ்ந்த திருச் செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாற்றில் கண்டேன் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
அம்மானை திருச்சிற்றாற்றில் கண்டேன் என்றும் ஒப்பாராகிய மூவாயிரவர் வாழ் திருச்செங்குன்றூர் என்றும் கூறுகிறார். இந்த பாடலின் விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.
திருச்செங்குன் றூரில் திருச்சிற்றாறு அதனுள் கண்ட அத்திருவடி என்றும், * திருச்செய்ய கமலக் கண்ணும் செவ்வாயும் செவ்வடியும் செய்ய கையும், * திருச்செய்ய கமல உந்தியும் செய்ய கமல மார்பும் செய்யவுடையும், * திருச்செய்ய முடியும் ஆரமும் படையும் திகழ என் சிந்தை உளானே. 8.4 .7
திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாறு அதனுள் கண்ட அந்த சுவாமி, எப்போதும் அழகிய சிவந்த தாமரை போன்ற திருக்கண்களும் சிவந்த திருவாயும் சிவந்த திருவடியும் சிவந்த திருக்கைகளும் அழகிய சிவந்த திரு உந்தித் தாமரையும் சிவந்த பெரிய பிராட்டியார் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற திருமார்பும் சிவந்த பீதாம்பரமும் அழகிய சிவந்த திருமுடியும் திரு ஆரமும் திவ்ய ஆயுதங்களும் விளங்கும்படியாக என் மனதில் எழுந்து அருளி இருக்கிறான் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. திருவடி என் சிந்தை உளான் என்கிறார். திருச்செங்குன்றூரில் நின்று அருளின சீர் கொள் சிற்றாயன், தன் அழகோடே மறக்க முடியாதபடி என் நெஞ்சிலே வந்து புகுந்தான் என்கிறார். இந்த பாடலின் விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.
திகழ என் சிந்தையுள் இருந்தானைச் செழுநிலத் தேவர் நான்மறையோர், * திசை கைகூப்பி ஏத்தும் திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாறங்கரையானை, * புகர் கொள் வானவர்கள் புகலிடந் தன்னை அசுரர் வன் கையர் வெங் கூற்றை, * புகழுமாறறியேன் பொருந்து மூவுலகும் படைப்பொடு கெடுப்புக்காப் பவனே. 8.6.8
என் மனதிற்குள்ளே விளங்க இருந்தவனை, நான்கு வேதங்களிலும் வல்லவர்களும் பூ தேவர்களுமாகிய ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் திசை நோக்கிக் கை கூப்பி துதிக்கும்படியாகத் திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாற்றங்கரையில் எழுந்து அருளி இருக்கின்றவனை ஒளியைக் கொண்ட தேவர்களுக்கு புகலிடமாய் இருப்பவனை வலிய கையை உடையவரான அசுரர்கட்கு கொடிய யமனானவனை பொருந்திய மூன்று உலகங்களையும் படைத்து அழித்து காப்பாற்றுகின்றவனை புகழுமாற்றை அறியேன் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. காப்பவனை புகழுமாறு அறியேன். இப்படி நிறைவாக அனுபவித்த சீறி கொள் சிற்றாயனுடைய விலக்ஷணமான குணங்களிலும் அழகிலும் அழுந்தி அவனைப் புகழும்படி அறிகின்றிலேன் என்கிறார். இந்த பாடலின் விளக்கங்களை இங்கே காணலாம்.
படைப்பொடு கெடுப்புக் காப்பவன் பிரம பரம்பரன் சிவபெருமான் அவனே, * இடைப்புக்கு ஓர் உருவும் ஒழிவில்லை அவனே புகழ்வில்லை யாவையும் தானே, * கொடைப்பெரும் புகழார் இனையர் தன்னானார் கூறிய விச்சையோடு ஓழுக்கம், * நடைப்பலி இயற்கைத் திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாறு அமர்ந்த நாதனே. 8.4.9
கூர்மை பொருந்திய கல்வியோடு அனுஷ்டானமும் நாடோறும் செய்யப் படுகின்ற திருவாராதனமும் ஆகிய இவைகள் இயல்பாகவே அமைந்தவர்களான கொடையால் அமைந்த பெரிய புகழோடு கூடியவர்களும் ‘இன்னார்’ என்று பிரசித்தமானவர்களும் ஈஸ்வரனாகிய தன்னை ஒத்த ஞானம் சக்தி முதலியவற்றை உடையவர்களுமான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் வசிக்கின்ற திருச்செங்குன்னூரில் திருச்சிற்றாரில் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற சர்வேஸ்வரன் படைத்தல் அழித்தல் காத்தல் ஆகிய முத்தொழில்களை செய்கிறவனும் ஆவான்; பிரமனாகிய மேலானவனும் சிவபிரானும் ஆவான். பிரமனுக்கும் சிவனுக்கும் நடுவே காப்பாற்றுகின்றவனாய் புகுந்து ஒரு பொருளையும் விட்டு நீங்காமல் எல்லாப் பொருள்களிலும் அந்தர்யாமியாய் இருப்பவனும் ஆவான். எல்லாப் பொருள்களும் தன் அதீனமாய் இருக்கப் பெற்றவனும் ஆவான்; நான் கூறுவது புனைந்துரை அல்ல என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. பிரமன் முதலான எல்லாப் பொருள்களினுடைய படைத்தல் முதலானவைகளைச் செய்கின்றவன் திருச்செங்குன்னூரில் நின்று அருளினவன் என்னும் இடம்; புனைந்துரை அல்ல, மெய் என்கிறார். இந்த பாடலின் விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.
.அமர்ந்த நாதன்னை அவர் அவராகி அவர்க்கு அருள் அருளும் அம்மானை * அமர்ந்த தண் பழனத் திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாற் றங்கரையானை,* அமர்ந்த சீர் மூவாயிரவர் வேதியர்கள் தம் பதி அவனி தேவர் வாழ்வு, * அமர்ந்த மாயோனை முக்கண் அம்மானை நான்முகனை அமர்ந்தேனே. 4.10
பொருந்திய தலைவனை, அவர்கள் அவர்களாகி அவர்களுக்கு விருப்பமானவற்றை கொடுக்கின்ற அம்மானை, பொருந்திய குளிர்ந்த வயல்கள் சூழ்ந்த திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாற்றங்கரையில் எழுந்து அருளி இருக்கின்றவனை, பொருந்திய புகழை உடைய மூவாயிரம் பிராமணர்களுடைய தேசமாய், பூ தேவர்களான வைஷ்ணவர்களுடைய வாழ் ச்சிக்கு உரியதாய் இருக்கும் திருச்செங்குன்றூரில் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையும் உடையவனை சிவபெருமானுக்கும் பிரமனுக்கும் அந்தர்யாமியாய் உள்ள எம்பெருமானைப் பொருந்த பெற்றேன் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
அமர்ந்த நாதனை அவர் அவராகி அவர்க்கு அருள் அருளும் அம்மானை *முக்கண் அம்மானை நான்முகனை ஆற்றங்கரையானை அமர்ந்த மாயோனை அமர்ந்தேன் என முடிக்க. சர்வேஸ்வரனாய் வைத்து எல்லாப் பொருள்கட்கும் பற்றப்படுமவன் ஆகைக்காக திருச்செங்குன்றூரில் நின்று அருளினவனை அனுபவிக்கப் பெற்றேன் என்கிறார். இந்த பாடலின் விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.
தேனை நன் பாலைக் கன்னலை அமுதைத் திருந்து உலகு உண்ட அம்மானை, * வான நான்முகனை மலர்ந்த தண் கொப்பூழ் மலர்மிசைப் படைத்த மாயோனை, * கோனை வண்குருகூர்ச் வண்சடகோபன் சொன்ன ஆயிரத்துள் இப் பத்தும், * வானின் மீதேற்றி அருள் செய்து முடிக்கும் பிறவி மா மாயக் கூத்தினையே. 8.4 .11
தேனை, பாலை, கருப்பஞ்சாற்றினை, அமுதினை, திருந்திய உலகினைப் புசித்த அம்மானை, வானிலே இருக்கிற பிரமனை, மலர்ந்த குளிர்ந்த திரு நாபிக் கமலத்திலே படைத்த மாயோனை, தலைவனை, வளப்பம் பொருந்திய திருக்குருகூரிலே அவதரித்த உதாரரான ஸ்ரீ சடகோபாராலே அருளிச் செய்யப்பட்ட ஆயிரத்துள் இந்தபத்தும் பரமபதத்திற்கு கொண்டு சென்று கைங்கரியமாகிற பகவானுடைய திருவருளைக் கொடுத்து மகா வஞ்சனை பொருந்திய பிறப்பாகிய கூத்தினை அறுக்கும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. வானின் மீது என்ற இடத்தில் நிலமிசை நீடு வாழ்வார் என்ற குறளை நினவு கொள்க. இந்த பதிகத்தைப் கற்றவர்களுக்கு இது தானே முதலிலே பரமபதத்திற்கு ஏறக் கொடுபோய், பின்பு ஸம்ஸாரமாகிற மகா நாடகத்தினை அறுக்கும் என்கிறார். இந்த பாடலின் விளக்கதை இங்கே காணலாம்.
மீண்டும் இன்னொரு திவ்ய தேச அனுபவத்தில் சந்திப்போம், நன்றி.
திருமாலை-39 அடிமையில் குடிமை
Please click here to view the English Version, thanks
இதுவரை
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து பலர், பல காரணங்களை சொல்லிய நழுவியபோது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.
எம்பெருமான் திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரிசெய்து ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கிய போது, நாம் புதிதாக எம்பெருமானின் பெருமைகளை தேடி பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.
பிறகு, தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.
ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று, 25வது பாடலில் (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும், அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்றும் (போதெல்லாம் போது கொண்டு 26), இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்றும் (குரங்குகள் மலையை நூக்க 27), உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்றும், ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை என்றும் ஆழ்வார் அருளியதை பார்த்தோம்.
அடுத்த ஐந்து பாடல்களில், தன்னிடம் எல்லாவிதமான கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்பதை, தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், (மனத்திலோர் தூய்மையில்லை 30), தன்னால் சொந்தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு பயனும் இல்லை என்று இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து (தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் 31) வருந்துவதும், எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக அவன் முன் வந்து நின்றது (ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை 32) தன்னுடைய மூடத்தனம் என்றும், தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாகவும் (மெய் எல்லாம் போக விட்டு 33), எல்லோர் நெஞ்சத்திலும் இருந்து எல்லாவற்றையும் அறியும் அவன் முன், அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக (உள்ளத்தே உறையும் மாலை 34) நினைத்ததையும் பார்த்தோம்.
ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் எல்லோருக்கும் செய்த சில நன்மைகளை விளக்கும் அடுத்த பகுதியில், முதலில், ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளியதையும், இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் (மழைக்கன்று வரை(36) என்பதையும் பார்த்தோம். இருந்தும், ஆழ்வாரின் மனம், ‘தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். அவனின் குளிர்ந்த பார்வை தானே நமக்கு வேண்டியது , ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று அவன் சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ (37) சொல்கிறார்.
மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள் போகவிட்டு என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவ சம்பிரதாய ரகஸ்யத்ரயங்களை (மஹாமந்திரம், த்வயம் , சரமஸ்லோகம்) என்ற மூன்றினையும் சொல்கிறது. அதற்கும் மேல் இந்த பாசுரத்தை செவிசாய்த்த எம்பெருமான், மகிழ்ந்ததையும் சொல்கிறது.
இனி அடுத்த பாசுரம்,
பாசுரம் 39
அடிமையில் குடிமை யில்லா அயல் சதுப்பேதிமாரில், * குடிமையில் கடைமை பட்ட குக்கரில் பிறப்பரேலும் * முடியினில் துளபம் வைத்தாய் மொய்கழற்கு அன்பு செய்யும் * அடியரை உகத்தி போலும் அரங்கமா நகருளானே. (திருமாலை 39)
திருமுடியில் , திருத்துழாய் மாலையை அணிந்தவனே, அரங்கநகர் உளானே, உனக்கு கைங்கர்யம் செய்வதில் ஊற்றம் இல்லாதவராய் , அடிமையாய் சேவை செய்ய மாறுபட்டவர்களாய் நான்கு வேதங்களையும் ஓதினவர்களான வேதியர்களைக் காட்டிலும் குடிப்பிறப்பினால் கீழ்ப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவர்களேயானாலும் உன் நெருங்கிய திருவடிகளுக்கு அன்பு காட்டும் அடியவர்களையே நீ உகக்குமவனன்றோ என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
இந்த பாசுரம் தொடங்கி நாற்பத்து நான்காம் பாசுரம் முடிய ஆறு பாடல்களில், ‘மேம்பொருள் போகவிட்டு ‘ பாசுரத்தில் சொன்ன அறிவு உடையவர்களுடைய பெருமையைச் சொல்கிறது. ‘பயிலும் சுடரொளி ‘ (திருவாய்மொழி 3.7) மற்றும் நெடுமாற்கடிமை (திருவாய்மொழி 8.10) என்னும் பதிகங்களில் அடியவர்களுடைய பெருமையை நம்மாழ்வார் அருளிச் செய்ததை இங்கே இந்த ஆழ்வார் அருளிச் செய்கிறார் . பிறப்பு, ஒழுக்கம், குணங்கள் ஆகியவற்றால் குறைவு பட்டவர்களானாலும் மேம்பொருளில் சொல்லப்பட்ட அறிவு உடைய அடியவர்கள் நமக்கு ப்ராப்யம் ப்ராபகம் முதலான எல்லாமாய் இருப்பவர்கள் என்பது இந்த பாசுரங்களின் திரண்ட கருத்து. இந்தப் பாசுரத்தில் எவ்வளவு தாழ்ந்த ஜாதியில் பிறந்தவர்கள் ஆனாலும் ‘மேம்பொருள் ஞானத்தில் ஊன்றி இருப்பவர்களாகில் திருத்துழாயைப் போலே எம்பெருமானாலே தலை மேல் வைத்து கொண்டாடப் பெறுவார் என்கிறார்.
இனி சற்று விளக்கமாகப் பாப்போம் .
அடிமையில் குடிமையில்லா
கைங்கர்யம் நமக்கு செய்யத்தக்கது என்னும் எண்ணம் அற்றவர்களாக இருப்பவர். கைங்கர்யம் நமக்கு இயல்பானது என்று இருப்பவர்கள் ‘உண்ணும் சோறு பருகுநீர் , தின்னும் வெற்றிலை (திருவாய்மொழி 6.7.1) என்பது போலே அது இல்லாமல் வாழ முடியாதவர்கள் .
அயல் சதுப்பேதிமாரில்
சதுப்பேதிமாரில் என்பது நான்கு வேதங்களையும் நன்கு கற்றவர்களை சொல்கிறது . ஈஸ்வரனே எல்லா உலகுக்கும் சுவாமி என்று அறிந்து இருப்பதும் , தன்னை அவனுக்கு சொத்தாக அறிந்து இருப்பதும் , நம் ஸ்வரூபத்திற்கு தக்க பலன் பகவத், பாகவத கைங்கர்யம் என்று அறிந்து இருப்பதும் வேதம் கற்று அறிந்து இருப்பதற்கு பயன். ‘அயல் ‘ ஆவது வேதம் கற்பது இந்த ஞானத்தை பெறுவது என்பதை அறியாதது . ஆக, அயல் சதுப்பேதிமாரில் என்பது, கைங்கர்யம் செய்வது என்பதில் இருந்து மாறுபட்டு இருக்கும் நான்கு வேதம் அறிந்தவர்கள் என்பதாகும். அப்படிப்பட்டவர்களால் யாருக்கும் எந்த பயனும் இல்லை என்பது கருத்து.
இனி , இவர்களைக் காட்டிலும் எம்பெருமானுக்கு உயர்ந்தவர்களை பாசுரத்தில் மீதி பகுதி சொல்லுகிறது.
குடிமையில் கடைமை பட்ட குக்கரில் பிறப்பரேலும்
வேதத்தில் விதிக்கப்பட்டதை பின்பற்றாமல் இருப்பதும், விலக்கப்பட்டவைகளை பின்பற்றியும் பல ஜென்மங்களை கழித்ததால் வந்த பாவங்களால் மிக தாழ்ந்த பிரிவில் பிறந்தவர்களே ஆனாலும் குக்கர் எனப்படுவர். பிறப்பரேலும் என்று சொல்வதால் , மேம்பொருள் பாசுரத்தின் அறிவை அடைவதற்கு பிறப்பினுடைய உயர்வோ தாழ்வோ காரணம் அல்ல என்கிறார்.
வேதத்தை விவரிக்க வந்த ஸ்ரீ ராமாயணத்தில், ‘ஸர்வத்ர கலு த்ருஷ்யந்தே ஸாதவோ தர்ம சாரிணஃ৷৷ * ஶூராஶ்ஶரண்யாஸ் ஸௌமித்ரே திர்யக் யோநி கதேஷ்வபி” (ஆரண்ய காண்டம் 68.24)ல் சொல்லியது, ஸ்ரீராமன் , லக்ஷ்மணனிடம் “லட்சுமணரே! வீரம் மிக்க ஆன்மாக்களும், பாதுகாவலர்களுமானவர்களும், நீதிமான்களும், நேர்மையானவர்களும், விலங்குகள் மற்றும் பறவைகளிடையே கூட காணப்படுகிறார்கள் என்கிறார். ஸ்ரீராமன் ஜடாயுவை பார்த்தபோது இளைய பெருமாளை நோக்கி அருளிசெய்தது, இந்த அறிவு (மேம்பொருள் ) பறவை, விலங்குகள் போன்ற எல்லா பிரிவுகளுக்கும் ஏற்படக்கூடியது என்ற கருத்தை வலியுறுத்துவதற்காக என்கிறார் . காட்டில் திரியும் குகப்பெருமாள் போன்ற வேடர்களும், சபரி போன்ற வேடுவிச்சிகளும் அனுமன் சுக்ரீவன் போன்ற குரங்குகளும் , விபீஷணன் போன்ற ராக்ஷ்சர்களும் இந்த அறிவினை பெற்று இருந்தார்கள் என்பதை கண்டோம் என்கிறார்.
அதேபோல் , வேதத்தை விளக்க வந்த இன்னொரு இதிஹாசமான மஹாபாரதத்தில், தாழ்ந்த பிரிவில் வந்த விதுரர், வேடனாய் மாமிசங்களை வியாபாரம் செய்த தர்மவ்யாதன், கர்ணாகண்டன் போன்றவர்கள், ஆயர்பாடியில் வாழ்ந்த இடையர் இடைச்சிகள் முதலானவர்கள் இந்த அறிவினை உடையவர்களாக இருந்ததை பார்த்தோம்.
திருவிருத்தம் (79)ல் ‘பாற்கடல் பாம்பணை மேல்பள்ளி கொண்டருளும் சீதனையே தொழுவார், விண்ணுளாரிலும் சீரியரே.’ என்று சுவாமி நம்மாழ்வார் அருளியபடி இவர்கள் நித்யஸூரிகளை விட சிறந்தவர்கள் ஆவார்கள் என்கிறார். எப்பொழுதும் எம்பெருமானின் கைங்கர்யத்தில் ஈடுபட்டு இருக்கும் நித்ய சூரியர்களைக் காட்டிலும், இவ்வுலகில் அவதரித்து வந்து, எம்பெருமான் பெரும்பாடு பட்டு திருத்தியவர்கள் அன்றோ. ஆகையால் இவர்கள் நித்யசூரிகளைக் காட்டிலும் இவர்கள் சிறந்தர்வர்கள் என்ற கருத்து. தன் ஸ்பர்ஶத்தாலே இரும்பை பொன்னாக்கும் வேதகப்பொன், மற்ற தங்கத்தைக் காட்டிலும் சிறந்து இருப்பது போலே, தங்கள் தொடர்பால் மற்றவர்களையும் பாகவதர்கள் ஆக்க வல்ல இவர்கள், அந்த பெருமை இல்லாத நித்யஸூரிகளை விட சிறந்தவர்கள் என்கிறார்.
முடியினில் துளபம் வைத்தாய்
இப்படி எம்பெருமானை விசேஷிப்பதற்கு காரணம் என்னவென்றால் , திருத்துழாயைப் போல் இந்த அடியவர்கள், எம்பெருமானால் தலையினில் வைத்து கொண்டாடத் தக்கவர்கள் எனபதை தெரிவிக்கவே என்கிறார். பூவில் சிறந்த திருத்துழாயை தரித்து இருப்பது போலே, நீ தேவர்களில் சிறந்தவன் என்கிறார். இவர்களால் உன் பரம்பொருள் தன்மை விளக்கப்படுகிறது என்கிறார்.
மொய்கழற்கு அன்பு செய்யும்
ஐம்புலன் அகத் அடக்கி என்று சென்ற பாடலில் (38) சொல்லியபடி, உன் உகப்பிற்கு வேறுபட்ட தங்கள் உகப்பையும் விலக்கி, ‘உன் செவ்வடி செவ்வுத் திருக்காப்பு‘ (திருப்பல்லாண்டு 2) என்று பரிந்து உன் திருவடிகளுக்கு பல்லாண்டு பாடுவதே பொழுதுபோக்காய், அதையே ப்ராப்யமாக நினைத்து இருப்பவர்கள். இனிமையோடு கூடிய எம்பெருமானையே உபேயமாகக் கொண்டவர்கள் என்று ஆயிற்று. இனி உபாயம்.
அடியரை
இரக்கத்தோடு கூடிய அவன் திருவடிகளை உபாயமாகக் கொண்டவர்கள். ‘சோம்பர் ‘ என்று 38ல் சொல்லியபடி ஜீவாத்மா ஸ்வரூபம் எம்பெருமானுக்கு, தான் பாரதந்திரன் என்பதை உணர்ந்து தங்களை காப்பாற்றிக் கொள்வதில் ஒரு தொடர்பும் இல்லாமல் இருப்பவர்கள் . உகப்பதாகிற உபேயமும் திருவடிகளாய், தாரகமான உபாயமும் திருவடிகளாய் இருக்கும் அடியவர்கள். ‘நிழலும் அடி தாறும் ஆனோம்‘ (பெரிய திருவந்தாதி 31) என்று நம்மாழ்வாரும் அருளி செய்தார். அதாவது பாதநிழலாகவும் பாதரேகையாகவும் உடன்பட்டோம் என்கிறார்.
உகத்தி போலும்
இந்த ‘மேம்பொருள் போகவிட்டு ‘ பாசுரத்தில் அறிவு இல்லாத சதுர்வேதிகளைக் காட்டிலும், இந்த அறிவு உடைய அடியார்களை, அவர்களின் பிறந்த ஜென்மத்தின் தாழ்வையும் கவனிக்காமல் உகக்கிறீர் என்கிறார்.
அரங்கமா நகருளானே
தாழ்ந்த பிரிவில் பிறந்தவர்களாய் உன்னிடம் பரிவு உடையவர்களுக்கு முகம் கொடுப்பதற்காகவன்றோ இங்கு வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிறீர், உயர்ந்தவர்களுக்கு முகம் கொடுப்பதாகில் பரமபதத்திலேயே இருந்திருக்க மாட்டீரோ என்று சொல்கிறார்.
இத்துடன் இந்த பாடல் நிறைவடைகின்றது. மீண்டும் அடுத்த பாசுரத்தில் சிந்திப்போம் . நன்றி
081 திருக்கடித்தானம் / Thirukadithaanam
ஸ்ரீ செல்வத்திருக்கொழுந்து நாச்சியார் ஸமேத ஸ்ரீ கோலப்பிரான் திருவடிகள் போற்றி போற்றி
| திவ்ய தேசம் | திருக்கடித்தானம் அல்லது திருக்கொடித்தானம் |
| மூலவர் | அற்புத நாராயணன் அம்ருத நாராயணன் |
| உத்சவர் | |
| தாயார் | கற்பகவல்லி தாயார் |
| திருக்கோலம் | நின்ற திருக்கோலம் |
| திருமுகமண்டலம் | கிழக்கே திருமுக மண்டலம் |
| பாசுரங்கள் | 11 |
| மங்களாசாசனம் | நம்மாழ்வார் |
| தீர்த்தம் | பூமி தீர்த்தம் |
| விமானம் | புண்ணிய கோடி விமானம் |
| தொலைபேசி |
மலைநாட்டு திவ்ய தேசங்கள் பற்றிய ஒரு முன்னோட்டத்தை இங்கே காணலாம்.
மலை நாட்டு திவ்ய தேசங்கள் பதின்மூன்று :
திருவனந்தபுரம், திருவண்பரிசாரம், திருகாட்கரை, திருமூழிக்களம், திருச்சிறு புலியூர், திருசெங்குன்றூர், திரு நாவாய், திரு வல்லவாழ், திரு வண்வண்டூர், திருவாட்டாறு, திருவித்துவக் கோடு, திருக்கடித்தானம் , திருவாறன் விளை (ஆரம்முளா).
திருக்கடித்தானம் – இந்த ஸ்தலத்தை பற்றி
திருக்கடித்தானம் – location – Google Map
திருக்கடித்தானம் பற்றி ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்
திவ்ய தேசத்தை பற்றி
திருக்கடித்தானம் என்று இந்த திவ்ய தேசம், திருவல்லவாழில் இருந்து கோட்டயம் சாலையில், செங்கணச்சேரியில் இருந்து வேறு ஒரு சாலையில் கிழக்கே இரண்டு மைல் சென்றால் உள்ளது.
இந்த திருத்தலத்தில் நரசிம்மன், கிருஷ்ணன், சன்னதிகளும் உள்ளன.
கடிகை என்றால் நாழிகை. மூன்று திவ்ய தேசங்களின் பெயர்களில் ‘கடி’ என்று வருகிறது; அவை திருக்கடித்தானம், திருகண்டம் எனும் கடி நகர் மற்றும் திருக்கடிகை அல்லது சோளிங்கர். இந்த மூன்று திவ்ய தேசங்களிலுமே சுமார் ஒரு கடிகை (நாழிகை – 24 நிமிடம்) தங்கியிருந்தாலே மோட்சம் கிடைக்கும் என்று ஐதீஹம்.
திருக்கார்த்திகை மற்றும் கோகுலாஷ்டமி மிக விசேஷமாக இங்கே கொண்டாடப் பாடுகிறது. கோவிலில் சாஸ்தா, சுப்ரமணியர் மற்றும் நாகர் விக்கிரகங்கள் உள்ளன.
இங்கே நேர்த்திக் கடனாக தாயாருக்கும் பெருமாளுக்கும் திருமஞ்சனம் செய்யப்படுகிறது. நரசிம்மருக்கு பால் பாயசம் நிவேதியம் செய்யப்படுகிறது.
ஒரே கர்ப்பகிரகத்தில் அற்புத நாராயணன் கிழக்கு நோக்கியும், நரசிம்மர் மேற்கு நோக்கியும் எழுந்து அருளி உள்ளனர். இருவருக்கும் தனித்தனி கொடி மரம் உள்ளது. மேலும் சந்நிதியில் தெற்கு நோக்கி தக்ஷிணாமூர்த்தியும், விநாயகரும் காட்சி அளிக்கிறார்கள்.
இத்தலத்தில் அமைந்துள்ள நரசிம்மன், கிருஷ்ணன், சந்திரன் ஆகியோர் மிக்க பேரழகு வாய்ந்தவர்கள். இத்தலத்திற்குள்ளாகவே தனித்தனி சன்னதிகளாக அமைந்துள்ளன.
ஸ்தல புராணம்
இது ருக்மாங்கதன் என்ற சூரிய குல அரசன் ஆண்ட தேசம். இவனது தோட்டத்தில் உயர்ந்த புஷ்பங்களை எடுத்துச் சென்ற தேவர்களைப் பிடித்து அவர்கள் வேண்டியபடி, ஏகாதசி விரத பலன்களை கொடுத்து அவர்களை மீண்டும் அனுப்பி வைத்ததாக வரலாறு. இவை அனைத்தும் ஒரு நாழிகை காலத்தில் நிகழ்ந்ததாக சரித்திரம். அதனாலும் இந்த திவ்ய தேசத்திற்கு இந்த பெயர் வந்தது என்றும் சொல்வார்கள்.
இங்குள்ள கோவிலின் முன் ஒரு மனித உருவ சிலை படுத்த நிலையில் உள்ளது. இது இந்த கோவிலின் மெய்க்காப்பாளின் சிலை என்றும் அது அவனுக்கு கிடைத்த தண்டனை என்றும் கூறப்படுகிறது. ஒருமுறை மன்னன் இந்த கோவிலுக்கு நடை சார்த்தியபின் வந்ததாகவும், அரசனிடம் பொருள் வாங்கி கோவில் கதவினை திறந்து விட்டதாகவும் அதனால் அவனுக்கு தண்டனை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால் இன்றும் இந்த கோவிலில் நேரம் சரியாக பின் பற்றப்படுகிறது.
இங்குள்ள கிருஷ்ணன் சன்னதியை சகாதேவனே கட்டி முடித்தான். எனவே இந்தத் தலம் சகாதேவன் கட்டிய ஸ்தலம் என்றே இப்பகுதி மக்களால் அழைக்கப்படுகிறது. சகல சாஸ்திரங்களும் கற்று மேதாவியான சகாதேவன் ஜோதிடக் கலை வல்லுனன். அவனால் பிரதிஷ்டை (ஸ்தாபிக்கப்பட்ட) செய்யப்பட்ட கிருஷ்ண விக்ரகம் ஒவ்வொரு 60 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறையும் புதிய சக்தியைப் பெற்றுக்கொண்டே சென்று கலியுகம் முடியும் தறுவாயில் ஜோதி மயமாய் மாறி விண்ணுள் கலக்கும் என்று கூறுகிறார்கள்.
ஆழ்வார்கள்
நம்மாழ்வார் பதினொரு பாடல்கள் இந்த திவ்ய தேசத்தின் எம்பெருமானுக்கு மங்களா சாசனம் செய்து உள்ளார். இந்த திவ்ய தேசத்தை பற்றி பாடிய பாசுரங்களை பற்றி கீழே காண்போம்.
நம்மாழ்வார் – திருவாய்மொழி – எட்டாம் பத்து ஆறாம் பதிகம்
நம்மாழ்வார் தன்னுடன் சேர்வதற்கு பிரியம் உள்ளவனாகவும், தன்னுடைய ப்ரீதியை பொறுப்புடன் காண்பித்து, திருக்கடிதானத்தில் எழுந்துயருளி, தம்மிடம் காட்டும் பிரேமத்தை நினைத்து இனியவராய் அதனை பேசி இந்த பதிகத்தில் அனுபவிக்கிறார். சென்ற பதிகத்தில் துக்கம் கொடுத்ததினால், இந்த பதிகத்தில் உஜ்ஜீவனம் அடைந்தவராய் ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார்.
எல்லியும் காலையும் தன்னை நினைந்தெழ * நல்ல அருள்கள் நமக்கே தந்தருள் செய்வான், * அல்லியந் தண்ணந் துழாய் முடியப்பன் ஊர், செல்வர்கள் வாழும் திருக்கடித் தானமே. (8.6.1)
இரவும் பகலும் தன்னையே நினைந்து வாழும்படியாக சிறந்த திருவருளை நமக்கே கொடுத்துக் கிருபை செய்கின்றவனான அல்லியை உடைய அழகு பொருந்திய குளிர்ந்த திருத் துழாய் மாலையை அணிந்த என் தந்தையானவன் எழுந்தருளி இருக்கின்ற நகரம், கைங்கர்ய செல்வத்தை உடைய வைஷ்ணவர்கள் வாழ்கின்ற திருக்கடித்தானம் என்ற திவ்ய தேசம் ஆகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
என்னுடைய துன்பத்தை தீர்த்து அருளுவான் சர்வேஸ்வரன் அவன் ஊர் திருக்கடித்தானம் என்கிறார். பகல் இரவு என்று வேறுபாடு இன்றி, எல்லாக் காலத்திற்கும் உபகாரகன் என்கிறார். நல்ல அருள்கள் என்பது, என் குற்றத்தை பாராமல், என் அறிவு முழுமை ஆகாததை பாராமல், அவனுக்கு பேறு என்று மகிழ்வுடன் செய்த அருள் என்கிறார். நமக்கே என்பதில் உள்ள ஏகாரம், நித்ய சூரிகளும் தான் பெற்ற பேறு பெற்றிலர் என்கிறார்.
இப்படி உபகாரகானானவன் வாழும் திருக்கடித்தானம் நமக்கும் அடையத் தக்க தேசம் என்கிறார். இங்குள்ளவர்கள் அவன் அனுபவத்தோடு காலத்தை கழிக்கிறவர்கள் என்றும், அனுபவம் சம்பத்து ஆகுமோ என்று கேட்டு, லக்ஷ்மணன் கைங்கர்ய லக்ஷ்மியைப் பெற்றான் என்பதை, இராமாயணம், ‘ஸர்வ ப்ரிய கர : தஸ்ய ராமஸ்யாபி ஸரீரத: * லக்ஷ்மணோ லக்ஷ்மி ஸம்பந்நோ பஹி: ப்ராண இவாபர:. (பாலகாண்டம் 18.28) மூலம் காட்டுகிறார்.
திருக்கடித் தானமும் என்னுடைச் சிந்தையும், * ஒருக்கடுத்து உள்ளே உறையும் பிரான் கண்டீர், * செருக்கு எடுத்து அன்று திகைத்த அரக்கரை, உருக்கெட வாளி பொழிந்த ஒருவனே. (8.6.2)
அக்காலத்தில் போரிலே சீற்றம் கொண்டு அறிவு மயங்கிய இராவணன் முதலான அரக்கர்களுடைய உருவங்கள் அழியும்படி அமுத மழையைப் பொழிந்த ஒருவன், திருக்கடித்தானத்தையும் என்னுடைய மனத்தினையும் ஒன்றாக நினைத்து உள்ளே வாசிக்கின்ற பிரான் ஆவான் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
என் பக்கம் வருவதற்கு உள்ள தடைகளையும் தானே போக்கி, திருக்கடித்தானத்திலும் என் மனத்திலும் ஒருசேர காதல் கொண்டு என் உள்ளே வசிக்கிறான், என்கிறார்.
அரக்கர்கள் பட்ட பாட்டினை விரோதி பட்டது என்கிறார். போரில் செருக்கு எடுத்து, ஒருவரையும் வணங்கேன் என்று அன்று திகைத்த அரக்கர்களை, சக்ரவர்த்தி திருமகனை வெல்லலாம் என்று நினைத்த மதி கேடர்களான இராக்கதர்களை, சின்னங்களாகவும் பின்னங்களாகவும் அம்புகளால் கொளுத்தப் பட்டவைகளாக அம்பு மழையை பெய்தார் அன்றோ என்று சொல்லி, ஏக வீரன் ஆனவன் என்கிறார்.
என்னிடத்தே வருகைக்கு இடையூறாக உள்ளவற்றையும் தானே தவிர்த்து, திருக்கடித்தானத்திலும் என்னுடைய ஹ்ருதயத்திலும் ஒருங்கே என்னுள்ளே எழுந்தருளினார். திருக்கடித்தானப்பதியையும் இவருடைய திருவுள்ளத்தையும் ஒன்றாக நினைக்கை, ஸ்ரீவசந பூஷணத்தில்(171) சொல்லியபடி, “அங்குத்தை வாஸம் ஸாதநம், இங்குத்தை வாஸம் ஸாத்யம். என்பது போல ஆகும்.
ஒருவர் இருவர் ஓர் மூவர் எனநின்று, * உருவு கரந்து உள்ளுந்தோறும் தித்திப்பான், * திரு அமர் மார்வன் திருக்கடித்தானத்தை, * மருவி உரைகின்ற மாயப் பிரானே திருவாய்மொழி 8.6.3
ஒருவர் என்னும்படியாகவும், இருவர் என்னும்படியாகவும், ஒரு மூவர் என்னும் படியாகவும் நின்றும், சாரிகை வந்த வேகத்தாலே, கண்களால் காண முடியாதவாறு நின்றும் உருக்கெட வாளி பொழிந்த ஒருவனும், திரு அமர்ந்த மார்பனும், திருக்கடித்தானத்தை மருவி எழுந்து அருளி இருக்கிறான் என்றும் என் மாயப்பிரான் நினைக்கும் தோறும் இனியன் ஆகிறான் என்று சொல்வது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
கரந்து என்பதை சென்ற பாடலின் ‘பொழிந்த‘ என்பதுடன் சேர்த்து, கரந்து பொழிந்த ஒருவன், திரு அமர் மார்வன்; அவன் திருக்கடித்தானத்தை மருவி உறைகின்ற மாயப்பிரான் ஆவான்; அவன் உள்ளந்தோரும் தித்திப்பான் என்கிறார்.
பிராட்டியோடு திருக்கடித்தானத்திலே நித்திய வாசம் செய்கிற ஆச்சரியத்தை உடையவனான உபகாரகன் நினைக்கும்தோறும் இனியவனாக நின்றான் என்கிறார்.
சென்ற பாசுரத்தில் ‘வாளி பொழிந்தபடி’ என்று சொன்னது எங்கே என்று கேட்டு இங்கே என்று பதிலும் சொல்கிறார். ஒருவர் இருவர் மூவர் என்று தோன்றி செருக்கு எடுத்து அன்று இருந்த அரக்கரை உருக்கெட வாளி பொழிந்த ஒருவன், திருக்கடித்தானமும் என்னுடைய சிந்தையும் உருக்கெடுத்து உள்ளே உறையும் பிரான் கண்டீர் என்று சென்ற பாசுரத்துடன் சேர்த்து அனுபவிக்கலாம். மூல பலத்தை நிர்மூலம் ஆகும்படி ஒருவனாய் தோன்றி, வேகம் மிக மிக, இருவரும், மூவருமாய் தோன்றி, வேகம் அதிகமாகி, இந்திரியம் செயல் படுவதற்கு இடம் இல்லாதபடி வேகமாய், இருக்கிற ரூபம் அரியதாய், உருக்கெட வாளி பொழிந்த ஒருவன் என்று 24 ஆயிரம் படி உரையாயசிரியர் கூறுவது சிறப்பு.
திரு அமர் மார்வன் என்பது குற்றம் செய்யாதவர் யார் என்று கேட்ட பிராட்டியோடு கூட வந்தது கூறியது.
மாயப் பிரான் என வல்வினை மாய்ந்தற, * நேயத்தினால் நெஞ்சம் நாடு குடிகொண்டான், * தேசத் தமரர் திருக்கடித்தானத்தை, * வாசப் பொழில் மன்னு கோயில் கொண்டானே 8.6.4
திருக்கடித்தானத்தை கோவில் கொண்டான், நேசத்தினால் நெஞ்சம் நாடு குடி கொண்டான்.
ஒளியை உடைய நித்திய சூரிகள் எழுந்து அருளி இருக்கிற வாசனையை உடைய சோலைகள் சூழ்ந்த திருக்கடித்தானத்தை நிலை பெற்ற கோவிலாக் கொண்டு நித்ய வாசம் செய்கின்ற மாயப் பிரான், என்னுடைய கொடிய வினைகள் எல்லாம் வாசனையோடு அழியும்படியாக அன்போடு என் நெஞ்சமாகிய நாட்டினைப் பரம பதத்தைப் போலக் குடி இருப்பாகக் கொண்டான் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
திருக்கடித்தானத்தைப் பகல் இருக்கை மாத்திரமாகக் கொண்டு, அன்பின் மிகுதியாலே என் மனத்தையே எப்பொழுதும் வசிக்கும் இடமாகக் கொண்டான் என்று ஈடு உரையாசிரியர் சொல்கிறார்.
மாயப்பிரான் என்று சொல்வது, ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையும் உடைய உபகாரகன்;
என் வல்வினை மாய்ந்து அற என்றது சென்ற பாடலில் சொன்ன தன் துயரத்திற்கு தகுதியாக, தன்னை பிரிந்து ஆழ்வார் பட்ட துன்பம் எல்லாம் நசிந்து போகும் படி என்றது. அதே போல சென்ற பதிகத்தில் (மாயக்கூத்தா ) ‘காண வாராய் என்று கண்ணும் வாயும் துவர்ந்து’ என்று பட்ட கஷ்டங்கள் எல்லாம் வாசனையோடு அகலும்படி என்றது.
நெஞ்சம் நாடு என்று சொன்னது கலவியினாலும், பிரிவினாலும் ஒரு பரம பதத்தைப் போல இவர் திரு உள்ளத்தை ஆக்கினான் என்கிறார்.
குடி கொண்டான் என்றது பரிகரங்களோடு நித்ய வாசம் செய்கிறான் என்றது. பெரியாழ்வார் திருமொழி (5.2.10)ல் சொல்லியதை, “அரவத்து அமளியினோடும், அழகிய பாற் கடலோடும், அரவிந்தப் பாவையும் தானும் அகம்படி வந்து புகுந்து” நினைவில் கொள்ளலாம்.
தேசத்து அமரர் திருக்கடித் தானத்தை என்று சொன்னது, நித்ய அனுபவம் கொண்டதால் உண்டான ஜோதி / ஒளி உடைய நித்ய சூரிகள் அடையத்தக்க திருக்கடித்தானத்தை என்கிறார்.
தேசத்து அமரர் திருக்கடித் தானத்தை, நேசத்தினால், நெஞ்சம் நாடு குடி கொண்டான் என்று ரசிக்கலாம்.
கோயில் கொண்டான் தன் திருக்கடித் தானத்தை, * கோயில் கொண்டான் அதனோடும் என் நெஞ்சகம், * கோயில் கொள் தெய்வம் எல்லாம் தொழ, * வைகுந்தம் கோயில் கொண்ட குடக் கூத்து அம்மானே. 8.6.5
ஒவ்வொரு கோவிலில் தங்கி இருக்கின்ற தெய்வங்கள் எல்லாம் தொழும்படியாக ஸ்ரீவைகுந்தத்தைக் கோவிலாகக் கொண்ட குடக்கூத்து ஆடிய அம்மான், திருக்கடித்தானத்தைத் தனக்குக் கோவிலாகக் கொண்டான்; திருக்கடித்தானத்தோடு கூட வந்து என் நெஞ்சினைக் கோவிலாக் கொண்டான் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
ஈட்டு உரையாசிரியர், என் பக்கம் உண்டான மிக்க காதலால் திருக்கடித்தானத்தோடு கூட என் மனதிலே புகுந்து அருளினான் என்கிறார். திருவடி திருவனந்தாழ்வான் மற்றும் சேனை முதலியார் தொழும்படி ஸ்ரீ வைகுந்தத்தை தனக்குக் கோவிலாக் கொண்ட சர்வேசவரன், கிருஷ்ணனாய் அவதரித்த கூட கூத்த அம்மான் என்கிறார். அந்த சிரமம் ஆறும்படி திருக்கடித்தானத்தில் கோவில் கொண்டான். அதனோடு கூட என் மனத்தினை தனக்கு கோவிலாகக் கொண்டான் என்கிறார்.
திருக்கடித்தானத்தில் இருந்தது தன்னை பெறுவதற்காக என்று ஆழ்வார் சொல்லி, அது சாத்தியம் ஆனதால், அந்த சாதனத்தோடு (அந்த திவ்ய தேசத்தோடு) வந்து புகுந்தான் என்கிறார்.
கூத்த அம்மான் கொடியேன் இடர் முற்றவும், * மாய்த்த அம்மான் மது சூத அம்மான் உறை, * பூத்த பொழில் தண் திருக்கடித் தானத்தை, * ஏத்த நில்லா குறிக் கொண்டமின் இடரே. 8.6.6
குடக்கூத்து ஆடிய அம்மானும், கொடியேனுடைய துன்பம் முழுதினையும் அழித்த அம்மானும், மதுசூதனனாகிய அம்மானுமாகிய எம்பெருமான் எழுந்து அருளி இருக்கின்ற, மலர்ந்து இருக்கின்ற சோலைகள் சூழ்ந்த குளிர்ந்த திருக்கடித்தானத்தை துதித்த அளவிலே துன்பம் முழுவதும் நில்லாவாம்; இதனை நினையுங்கள் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. தம்முடைய மிக்க பிரீதியாலே ‘திருக்கடித்தானத்தை எல்லோரும் அடையுங்கள்’ என்கிறார்.
கூத்தஅம்மான் என்று சொன்னது, எல்லோர் மனங்களையும் கொள்ளை கொள்ளுகின்ற செயல்களை உடைய சர்வேசவரன் என்பதாகும்.
இடர் முற்றவும் என்று சொன்னது, தன்னைப் பிரிந்து தான் பட்ட துன்பங்கள் எல்லாம் வாசனையோடு போக்கிய என் சுவாமி என்பதாகும்.
மதுசூத அம்மான் என்றது, பகைவர்களை அழிக்கும் தன்மையனான சர்வேசவரன் நித்ய வாசம் செய்கின்ற தேசன் என்பதாகும்.
அவன் நித்ய வாசம் செய்வதால் எப்போதும் மலர்களோடு கூடிய பொழில் என்றும், திருவருளாகிய மழை மாறினால் தானே பூக்கள் மாறுவது என்றும் கூறுகிறார்.
இனிமையாக ஏத்தினால் இடர் போகுமோ என்று கேட்டு, இனியதனைச் செய்ய, இடரானது, இது நமக்கு தேசன் அன்று என்று ஓடும் என்றும், இது ஓலக்க வாரத்தை என்று இல்லாமல் புத்தியில் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்.
கொண்மின் இடர்கெட உள்ளத்துக் கோவிந்தன், * மண் விண் முழுதும் அளந்த வொண் தாமரை, * மண்ணவர் தாம் தொழ வானவர் தாம் வந்து, * நண்ணு திருக்கடித் தான நகரே. 8.6.7
கோவிந்தனுடைய மண்ணுலகம், விண்ணுலகம் முழுவதையும் அளந்த தாமரை போன்ற திருவடிகளை மக்கள் தொழ, நித்திய சூரிகள் வந்து சேரும் படியான, திருக்கடித்தானம் ஆகிற நகரத்தை உங்கள் துன்பம் எல்லாம் நீங்கும்படி மனத்திலே கொள்ளுங்கள் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
உங்கள் துன்பம் நீங்குவதற்கு ஏத்த வேண்டாம் ; திருக்கடித்தானத்தை நெஞ்சாலே நினைக்க அமையும் என்கிறார். அதாவது இடர்கெட உள்ளத்துக் கொண்மின் என்கிறார்.
கோவிந்தன் என்பது சர்வ சுலபன் என்பதைக் குறிக்கும். ஒரு தாமரைப் பூவைக் கொண்டு பூமியையும் வானுலத்தையும் அளந்து கொண்டது என்கிறார். மண்ணவர் தாம் தொழ என்றது, வலக்கை இடக்கை அறியாதவர், பூமியில் தொழுவது; பரமபதம் நித்திய சூரிகளுக்கே இருப்பதைபோலே, உகந்து அருளின தேசம் ஸம்ஸாரிகளுக்கே என்கிறார்.
இங்கு உள்ளார் அங்கு செல்வது, அவனின் மேன்மையை அனுபவிக்க, அங்கு உள்ளார் இங்கு (திருக்கடித்தானம்) வருவது அவனின் சீல குணத்தை அனுபவிக்க என்கிறார்.
தான நகர்கள் தலை சிறந்து எங்கெங்கும், * வானின் நிலம் கடல் முற்றும் எம் மாயற்கே, * ஆன விடத்து என் நெஞ்சும் திருக்கடித் * தான நகரும், தனதாயப் பதியே. 8.6.8
பரமபதம் என்ன, இந்த உலகம் என்ன, திருப்பாற்கடல் என்ன, ஆகிய எல்லா இடங்களிலும் மேன்மை பெற்று விளங்குகிற தலங்கள் முழுவதும் எம் மாயவனுக்கே வசிக்கும் நகரங்கள் ஆனாலும் கூட என்னுடைய மனமும் திருக்கடித்தான நகரும் தன்னுடைய தாயம் (முறையாக வந்த) பதிகளாகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
அவனுக்கு வேறுபட்ட சிறப்பினை உடைய நகரங்கள் பலவும் இருந்த போதும், என்னுடைய நெஞ்சத்தையும் திருக்கடித்தானத்தையும் தாயத்தால் கிடைத்த இடமாக விரும்பி இருக்கிறான் என்று கூறுகிறார்.
தாயப் பதிகள் தலை சிறந்து எங்கெங்கும், * மாயத்தினால் மன்னி வீற்றிருந்து தான் உறை, * தேயத்து அமரர் திருக்கடித் தானத்துள், * ஆயர்க்கு அதிபதி அற்புதன் தானே. 8.6.9
தாய நகரங்களாகிய எல்லா இடங்களிலும் தனது விருப்பத்தினாலே நிலை பெற்று, உயர்வு தோன்ற எழுந்து அருளி இருக்கின்ற எம்பெருமான், ஒளியோடு கூடிய நித்திய சூரிகள், வந்து தங்கி இருக்கின்ற திருக்கடித்தானத்தில் உறைகின்ற, ஆயர்க்கு அதிபதியான அற்புதனே ஆவான் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
தாயப் பதிகள் எங்கெங்கும் மாயத்தினால் மன்னி தலை சிறந்து அற்புதன் தானே வீற்றிருந்தான் என்று கொள்ளலாம்.
எல்லா திருப்பதிகளும் அவனுக்கு அப்படியே இருந்தாலும், தான் கிடைப்பதற்கு காரணமாக இருந்த நிலம் திருக்கடித்தனாம் ஆகையால் அதன் மேல் மிக்க காதல் ஆனான் என்று ஆழ்வார் சொல்வதாக உரையாசிரியர் கூறுகிறார்.
மாயம் என்பது இங்கே ‘இச்சை’ அல்லது விருப்பம் என்ற பொருளில் வருகிறது. மன்னி என்பது தன் ஐஸ்வர்யம் எல்லாம் தோன்ற வீற்று இருந்தான் என்கிறார். மேலும் ஐஸ்வர்யத்தால் வந்த வேறுபாடு தோன்ற வீற்று இருந்தான் என்கிறார்.
தேயத்து அமரர் என்பது, ஒளி விளங்கும் நித்திய சூரிகள் அடையத்தக்க பூமியான திருக்கடிததானம் என்கிறார்.
உகந்து அருளின தேசங்கள் எல்லாவற்றிலும் விருப்பம் உண்டாகிலும், என்னைப் பெறுவதற்காக திருக்கடித்தானத்தில் தன் மேன்மையும் நேர்மையும் எல்லாம் பிரகாசிக்க நின்றான் என்கிறார்.
அற்புதன் நாராயணன் அரி வாமனன், * நிற்பது மேவி இருப்பது என் நெஞ்சகம், * நற்புகழ் வேதியர் நான்மறை நின்று அதிர், * கற்பகச் சோலைத் திருக்கடித் தானமே. 8.6.10
அற்புதனும் நாராயணனும் அறியும் வாமனனும் ஆன எம்பெருமான் பொருந்தி வீற்று இருப்பது என் நெஞ்சகமாகும். நின்று கொண்டு இருப்பது நல்ல புகழ் நிறைந்த பிராமணர்களுடைய நான்கு வேதங்களும் நிலை பெற்று முழங்கிக் கொண்டு இருக்கின்ற கற்பகச் சோலை சூழ்ந்த திருக்கடித்தானம் என்னும் நகரம் ஆகும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை. ‘
மேவி இருப்பது என் நெஞ்சகம்; நிற்பது திருக்கடித்தானம் என்கிறார். என்னை பெறும் வரையில் திருக்கடித்தானத்தில் நின்றான்; என்னை பெற்ற பிறகு நிற்பதும் இருப்பதும் என் நெஞ்சிலே என்று கொள்ளலாம்.
நாராயணன் என்பது தன் உடைமையை விட்டுக் கொடுக்காத வத்சலன், அதாவது அன்பை உடையவன் என்கிறார். அரி என்று சொல்வதால், அடியவர்களின் விரோதிகளை அழிக்கின்ற ஆற்றல் பெற்றவன் என்கிறார்; வாமனன் என்பதால் தன்னை சிறுக விட்டு அடியார்களுடைய விருப்பங்கள் அனைத்தையும் முடிக்குமவன் என்கிறார். அற்புதன் என்பதால், மேற்சொன்னபடி எல்லாவற்றையும் செய்து ஆச்சரியத்தை உடையவன் என்கிறார்.
சுயம் பிரயோஜனர் என்று இல்லாமல், அநன்யப் பிரயோஜனர் என்னும் புகழை உடைய வைதிகராலே உச்சரிக்கப் படுகின்ற நான்கு வகை வேதங்களும் முழங்கும் கற்பக வனத்தை உடைய திருக்கடித்தானத்தில் அவன் நிற்பது; மேவி இருப்பது என் நெஞ்சகத்தில் என்கிறார்
மேலும், திருக்கடித்தானத்து நாராயணன், அரி, வாமனன் அற்புதன் நிற்பதும், மேவி இருப்பதும் என் நெஞ்சகம் என்றும் கொள்ளலாம்.
சோலை திருக்கடித்தானத்து உறை திருமாலை, * மதிள் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல், * பாலோடு அமுது அன்ன ஆயிரத்தில் இ பத்தும், * மேலை வைகுந்தத்து இருத்தும் வியந்தே. 8.6.11
சோலைகள் சூழ்ந்த திருக்கடித் தானத்தில் உறைகின்ற திருமாலை, மதிள்களை உடைய திருக் குருகூரிலே அவதரித்த ஸ்ரீ சடகோபராலே அருளிச் செய்யப்பட்ட பாலையும் அமுதையும் போன்ற ஆயிரம் திருப்பாசுரங்களில் இப்பத்துத் திருப்பாசுரங்களும் எல்லா உலகங்களிலும் மேலே உள்ள பரமபதத்திலே வியக்க இருத்தும் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
இப்பத்தும் வைகுந்தத்து வியக்க இருத்தும். இந்த பதிகத்தின் முடிவில் இத்திருவாய்மொழி கற்றவர்களை இது, தானே, திருநாட்டிலே கொண்டு போய் விடும் என்கிறார்.
சோலை திருக்கடித்தானத்து உறை திருமாலை, என்பதால், சிரமத்தைப் போக்குவதாய்க் காட்சிக்கு இனியதான சோலைகள் உடைய திருக்கடித்தானத்தில் நித்திய வாசம் செய்கின்ற திருமகள் கேள்வனை சொல்கிறார்.
மதிள் குருகூர் என்பதால் சம்சாரம் காரணமாக உண்டாகின்ற பாவக் கூட்டங்கள் புக முடியாத அரணை உடைய திருநகரி என்கிறார்.
‘ரகுவரசரிதஂ முநிப்ரணீதம்‘ (பாலகாண்டம் 2.43) என்று சொன்னது, ‘வால்மீகி முனிவரால் இயற்றப்பட்ட இந்த ராமர் கதை, கூட்டுச் சொற்கள், மற்றும் அர்த்தமுள்ள சொற்றொடர்களில் இயற்றப்பட்ட வரிகளைக் கொண்டுள்ளது’ என்பதைப் போல, ‘ பாலோடு அமுது அன்ன ஆயிரம்’ என்று சொன்னது, சொற்களின் பொருள் மற்றும் வாசகங்களின் சேர்த்தி என்கிறார். பால் என்றது திருக்கடித்தானத்து திருமாலை ; அமுது என்றது சடகோபன் சொல் என்கிற வாசகத்தை என்று ஆளவந்தார் நிர்வகிப்பார் என்கிறார்
‘மாயக் கூத்தா’ என்ற சென்ற பதிகத்தில் உண்டான விடாய் நடையாடாத தேசத்திலே வைத்து, ஒரு நாளும் பிரியாத அனுபவத்தை கொடுக்கும் என்கிறார்.
மீண்டும் இன்னொரு திவ்ய தேச அனுபவத்தில் சந்திப்போம், நன்றி.
திருமாலை 38 “மேம்பொருள் போகவிட்டு”
Please click here to view the English Version, thanks
இந்த பதிவு சற்று விரிவாக உள்ளதால் இதனை சில பிரிவுகளாக பிரித்துப் பார்க்கலாம். அவை :
- திருமாலை இதுவரை
- பொழிப்புரை
- பாடலுக்கு முன்னுரை
- வைணவத்தின் மூன்று ரகசியங்கள்
- த்வயத்தின் சிறப்புகள்
- பாடலின் அமைப்பு
- பாடலின் விரிவான பொருள்
- இந்த பாடலில் திருமந்திர அர்த்தம்
- இந்த பாடலில் சரம ஸ்லோக அர்த்தம்
- இந்த பாடலில் த்வய அர்த்தம்
இதுவரை
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து பலர், பல காரணங்களை சொல்லிய நழுவியபோது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.
அப்படியும் மக்கள் எல்லோரும் எம்பெருமான் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் அவர்களை விட்டுவிட்டு, எம்பெருமான் திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். எம்பெருமான், பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து, அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து, அவனது சேவையையும் அருளையும் கொடுத்து, பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரி செய்து, கண்களில் ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து, நான்கு திசைகளை படைத்து, அவற்றில் தன்னுடைய அங்கங்களை வைத்து, அவற்றைக் கொண்டு நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்து, அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து, அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாததால், இத்தனை நாள் இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கி, நாம் சிரமப்பட்டு புதிதாக கண்டு பிடித்து எம்பெருமானின் பெருமைகளை பேச வேண்டியது இல்லை என்று அவரை பாட வைத்து, அவன் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடி செய்து, சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.
எம்பெருமான் தனக்கு கொடுத்த அனுபவத்தை சொல்வது (1-3), தன்னுடைய அனுபவத்தை கொண்டு உபதேசம் செய்வது (4-14), மற்றும் எம்பெருமான் தனக்கு செய்த நன்மைகளை நினைத்துக் கொள்ளுதல்(15-24) என்ற முதல் மூன்று உட்பிரிவுகளை பார்த்த பின் தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை அனுபவித்தோம்.
ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்ற தலைப்பில் 25 முதல் 29 வரை உள்ள பாடல்கள்:
- 25வது பாடலில் (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்றும் தகுதி முதல் எல்லாவற்றையும் அருள வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
- அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்று ஆழ்வார் சொல்வதாக அமைந்த போதெல்லாம் போது கொண்டு ( 26) பாசுரம்.
- இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், நல்ல நெஞ்சத்தோடு செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்று குரங்குகள் மலையை நூக்க (27) வது பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
- உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வார் வருந்துகிறார்.
- ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தங்கள் இல்லை என்று ஆழ்வார் மறுக்கிறார்.
அடுத்த ஐந்து பாடல்களில், தன்னிடம் எல்லாவிதமான தீமைகளும் உண்டு அல்லது எல்லா கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்று சொல்வதை பார்த்தோம்.
- தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், மற்றவர்கள் ஏற்றம் பெறுவதை பொறுக்காத தீயகுணம் தன்னிடம் உள்ளது என்றும் சொல்வது மனத்திலோர் தூய்மையில்லை (30) என்ற பாடல்.
- தான், தவம் செய்பவர்கள் கூட்டத்திலும், நல்லது செய்ய பொருள் சேர்ப்பவர்களின் கூட்டத்திலும் இல்லை, தன்னால் சொந்தங்களுக்கு ஒரு பயனும் இல்லை, கூடி இருந்த பெண்களுக்கும் கள்வனாக மாறி தன்னுடைய இந்த பிறவி வீணானதை நினைத்து தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் என்ற 31வது பாடலில் வருந்துகிறார்.
- எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், கள்வனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக, மூடனாக, எம்பெருமான் முன் வந்து நின்றதை ஆழ்வார் ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை என்ற 32வது பாடலில் தன்னுடைய மூடத்தனம் சொல்கிறார்.
- தம்முடைய தாழ்வுகளைச் சொல்லி தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாக ஆழ்வார் மெய் எல்லாம் போக விட்டு என்ற 33வது பாடலில் சொல்கிறார்.
- உள்ளத்தே உறையும் மாலை என்ற 34 வது பாடலில், எம்பெருமான் எல்லோருடைய நெஞ்சத்தில் இருந்து, எல்லாவற்றையும் அறிகின்றான் என்ற அவனது குணத்தை புகழும்போது, அவனுக்கு அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட, கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக நினைக்கிறார்.
ஆழ்வார் தன்னை விட்டு விலகுவதை அறிந்த எம்பெருமான், ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் செய்த நன்மைகளை விளக்கும் பகுதி.
இந்த பகுதியில் உள்ள ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற முதல் பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லா தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளிய எம்பெருமானைத் தவிர, பிறரை நினைக்க மாட்டேன், என்று ஆழ்வார் பாடலை பார்த்தோம்.
இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான், மாதர்களின் கண்களின் வலைகளில் அகப்பட்டு துடிக்கிற தனக்கு அருள் புரியாமல் இருப்பதை மழைக்கன்று வரை என்ற அடுத்த பாடலில் சொன்னதை பார்த்தோம்.
தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். நமக்கு வேண்டியது, அவனின் குளிர்ந்த பார்வை, ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று சொல்வது தானே, அப்படி செய்யாமல் இவன் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்று ‘தெளிவிலா கலங்கல்‘ என்ற பாடலில் சொல்கிறார்.
மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, மேம்பொருள் போகவிட்டு என்ற அடுத்த பாசுரம், முக்கியமானதாகவும், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போலவும் உள்ளது என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. அதனை அடியேனால் முடிந்தவரை, அடியேனுக்கு புரிந்த வரை, சொல்ல முயற்சிக்கிறேன். இந்த பாசுரத்தை பற்றி இதைவிட அருமையான, நிறைவான, விளக்கமான சிறந்த பதிவுகள் நிறைய உண்டு, அவற்றையும் படிக்க பிரார்த்திக்கிறேன்.
பாசுரம் 38
மேம் பொருள் போக விட்டு மெய்ம்மையை மிக உணர்ந்து, * ஆம்பரிசறிந்து கொண்டு ஐம்புலன் அகத்து அடக்கி * காம்பறத் தலை சிரைத்து உன் கடைத்தலை இருந்து வாழும் * சோம்பரை உகத்தி போலும் சூழ்புனல் அரங்கத் தானே. (திருமாலை 38)
கோவில் எனப்படும் ஸ்ரீரங்கத்தில், காவேரி சூழ்ந்த திருத்தலத்தில் கண் வளர்ந்து அருளுகின்றவனே, மேன்மையை விளைவிப்பதாக பிரமிக்க செய்யும், இவ்வுலக விஷயங்களை வாசனையுடன் அறவே விட்டு, ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை, உள்ளபடி உணர்ந்து, ஸ்வரூப ரூபமான பலனாகிய பகவத் கைங்கர்யத்தை தெரிந்து கொண்டு, ஐந்து இந்திரியங்களையும், தான் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று இல்லாமல், அடக்கி, உபாயங்களில் பற்று ஒழியும்படி, தலையில் உள்ள சுமைகளை போக்கி, உன் திருவாசலில் காவல் புரிந்து, உஜ்ஜீவிக்கின்றவராய், தங்கள் நலத்தில் சோம்பி இருப்பவர்களான பக்தர்களை உகக்குமவன் அல்லவோ நீ என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
பாடலுக்கு முன்னுரை
வியாசர், வேதம் என்ற கடலினை, அறிவு என்ற மத்தினை கொண்டு, கடைந்து, உலக க்ஷேமங்களுக்கு உண்டாக்கப்பட்டதாக சொல்லபடுகிற, மகாபாரதம், வேதங்களின் சாரமாகிறது. சர்வேஸ்வரன் திருப்பாற்கடலை கடைந்து தேவர்களுக்கு அம்ருதத்தை கொடுத்தார். வேத வியாசர், வேதத்தை கடைந்து மகாபாரதம் என்ற சாரத்தை ஸம்ஸாரிகளுக்கு உய்யும் உபாயமாக கொடுத்தார். எம்பெருமான் தேவர்களுக்கு அளித்த அமுதம், அவர்கள் துன்புறும் போதும் இறக்க முடியாதபடி கால்கட்டாக உள்ளது; ஆனால் வியாசர் கொடுத்த மகாபாரதம், ஸம்ஸாரத்தை போக்கக்கூடியது என்கிறார். அப்படிபட்ட மகாபாரதத்தை சக்கை என்று சொல்லும் வண்ணம் உள்ளது கீதை என்ற அதில் உள்ள ஒரு பகுதி. அந்த கீதையிலும் சாரமாக உள்ளது சரம ஸ்லோகம்.
இந்திரியங்களின் பலவகையான தாழ்வுகள் நெஞ்சில் பட்டு சோகம் உண்டாவதற்காக, கண்ணன் கீதையில், சரம ஸ்லோகத்தை சொல்வதற்கு முன் உள்ள ஸ்லோகங்களை சொன்னான். அப்படிபட்ட சோகம் தான் சரம ஸ்லோகம் கேட்பதற்கு உறுப்பாகும்.
இத³ம் தே நாதபஸ்காய நாப⁴க்தாய கதா³சந |
ந சாஸு²ஸ்²ரூஷவே வாச்யம் ந ச மாம் யோऽப்⁴யஸூயதி .. கீதை 18- 67
‘இதை எப்போதும் தவம் செய்யாதவனுக்கும், பக்தியில்லாதவனுக்கும், கேட்க விரும்பாதவனுக்கும், என்னிடத்தில் பொறாமை உடையவனுக்கும் சொல்லாதே’ என்று கண்ணன், அர்ஜுனனுக்கு சரமஸ்லோகத்தின் பெருமைகளாக சொல்ல தொடங்குகிறார்.
மேம்பொருள் போகவிட்டு என்ற இந்த 38ம் பாட்டு உருவாவதற்காகவே திருமாலை தோன்றியது என்று உரையாசிரியர் சொல்கிறார். திருமாலையில் இந்த பாடலுக்கு முன்னே சொன்ன பாடல்கள், இந்த பாட்டினில் உள்ள அர்த்தத்தை புரிந்தவர்களின் பெருமையை கூறுகிறது. இந்த பாடல்
- திருமந்திரத்தின் அர்த்ததை சொல்வதுடன்,
- சரமஸ்லோகத்தின் அர்த்தத்தை சொல்வதுடன்,
- த்வய மகா மந்திரத்தின் அர்த்தத்தையும் சொல்கிறது.
இந்த பாடலின் விரிவான அர்த்தங்களை பார்க்கும் முன், வைஷ்ணத்தின் மேலே சொன்ன மூன்று முக்கிய ரகசியங்களை பற்றி ஒரு சிறு முன்னோட்டம் பார்க்கலாம்.
மூன்று ரஹஸ்யங்கள் (ரஹஸ்யத்ரயம்)
திருமந்திரம், சரமஸ்லோகம் மற்றும் த்வயம் மூன்றும் சேர்ந்து ரகஸ்யத்ரயம் என்று வழங்கப் படும். முதல் இரண்டில், நம் ஆச்சாரியர்கள் அர்த்தங்களை ரகசியமாக வைத்தார்கள். த்வயத்தில் அர்த்தத்தோடு, சப்தத்தையும் சேர்த்து மறைத்து வைத்தார்கள். அதாவது எம்பெருமான் மேல் பற்று கொண்டு, இவற்றின் மதிப்பை தெரிந்து, மரியாதை செய்பவர்களுக்கு மட்டும், அர்த்தம், சப்தம் முதலிவற்றை ஆசார்யார்கள் மூலம் மட்டுமே உபதேசித்து வந்தார்கள்.
திருமந்திரம்
இறைவனது நாராயணன் என்னும் பெயரைக் கொண்ட எட்டெழுத்து மந்திரத்தைத் திருமந்திரம் எனச் சிறப்பாக கூறுவர்.
சரம ஸ்லோகங்கள் (3)
சரணாகதியை விளக்குவதை சரம ஸ்லோகம் என்பார்கள். சரம ஸ்லோகங்கள் மூன்று முக்கியமானவை என்றும், அவை வராக, இராம மற்றும் கிருஷ்ண சரம ஸ்லோகங்கள் ஆகும். பரமாத்மா இந்த மூன்று சரம ஸ்லோகங்களின் மூலம் நமக்கு, தன்னை அடையும் வழியை சொல்லுகிறார்.
வராக சரம ஸ்லோகம்
“ஸ்த்திதே மநஸி ஸுஸ்வஸ்த்தே ஸரீரே ஸதி யோ நர:
தாதுஸாம்யே ஸ்த்திதே ஸ்மர்த்தா விச்வரூபஞ்ச மாமஜம் |
ததஸ்தம் ம்ரியமாணம் து காஷ்ட்டபாஷாண ஸந்நிபம்
அஹம் ஸ்மராமி மத்பக்தம் நயாமி பரமாம் கதிம் ||”
நல்ல நிலையில் மனதும் உடலும் இருக்கும் போது (இளமைக்காலத்தில்) என்னை ஒரு கணமேனும் மகாவிஸ்வாசத்துடன் ஒருவன் நினைப்பானாகில், அவன் வயதாகி உடல் தளர்ந்து மரக்கட்டையைப் போல் ஸ்மரணை இன்றி கிடக்கும்போது நான் அவனைப்பற்றி நினைக்கிறேன்!. “உடல், மனது முதலியவை நன்றாக இருக்கும் போது, என்னை ஒருவன் நினைப்பானாகில், பின்பு அவன் மூச்சடங்கி முடியாதபோது, அவனை நான் நினைத்து நற்கதியை பண்ணுவிப்பேன்” என்று பூமிப் பிராட்டியிடம் வராகப்பெருமாள், கூறுகிறார்.
இராம சரம ஸ்லோகம்
இராமாயணத்தில் வருவது விபீஷண சரணாகதி. ஸ்ரீராமபிரான், பகைவனுக்கும் அருளும் பண்பாளன். அந்த சரணாகதியின் உச்சத்தை கீழே உள்ள இந்த ஸ்லோகத்தின் மூலம் நன்கு அறிந்து கொள்ளலாம்.
ஸக்ருத் ஏவ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மீதிச யாசதே, அபயம் ஸர்வ பூதேப்ய: ததாம் யேதத் வ்ரதம் மம, (வால்மீகி இராமாயணம் ।6.18.32)
விபீஷணனை ஏற்றுக்கொள்ள அனுமனைத் தவிர, சுக்ரீவன் உள்ளிட்டோர் தயக்கம் காட்டியபோது, ஸ்ரீராமபிரான், “என்னைக் காப்பாற்று” என்று கூறிச் சரணடைந்தவனுக்கு, தான் அபயம் அளிப்பதாகவும், அதுவே தன்னுடைய விரதம் என்றும் திருவாய் மலர்ந்து அருளுகிறார். ’என்னிடம், பாதுகாவல் தேடி வருவார்க்கு, எல்லா உயிர்கள் இடமிருந்தும் பாதுகாப்பு அளிப்பேன். இது எனது வாக்கு” என்பது ராம சரம ஸ்லோகம் ஆகும்.
கிருஷ்ண சரம ஸ்லோகம்
“ஸர்வ தர்மாந் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ, அஹம் த்வா ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா சுசஹ” –
“எல்லாவற்றையும் முழுமையாக விட்டுவிட்டு என்னை மட்டுமே கதியாக அடைவாய். நான் உன்னை எல்லா பாவங்களிலும் விடுதலை செய்கிறேன். வருத்தம் வேண்டாம்” என்பதையே தன்னை அடையும் வழியாகச் சொல்கிறார். “மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ“, அதாவது, “என்னொருவனையே சரணம் புகுந்தவனைக் காத்து, வீடும் அளிப்பேன்” என்று சொல்கிறார்.
த்வயம்
முதல் வாக்கியம்
- முதல் இரண்டு பதங்கள் –ஸ்ரீமன் நாராயண சரணௌ – எம்பெருமானுக்கு கைங்கர்யம் செய்து நாம் பாக்கியம் பெற, அவன் திருவடிகளே உதவி செய்யும்; இவ்வுலக பற்றுகளே விரோதிகள்; ஜீவாத்மாக்கள், ஐஸ்வர்யத்தையும், கைவல்யத்தையும் விட்டுவிட்டு பகவல்லாபார்த்திகள் ஆகவேண்டும் – ஐஸ்வர்யம் மற்றும் கைவல்யம் விரோதிகள் ;
- மூன்றாம் பதம் – சரணம் ப்ரபத்யே – விரும்பியவற்றை அடைவதற்கும், விருப்பம் இல்லாதனவற்றை விட்டு விலகுவதற்கும் பெருமாள் திருவடிகளே உபாயம் ; எம்பெருமான் திருவடிகளே உபாயம்; ஆச்சார்யனைப் பற்றிக் கொள்வது ; பெரிய பிராட்டியாரை முன்னிட்டு சரணாகதி அடைவது.
இரண்டாம் வாக்கியம்
தான் செய்ய வேண்டியது ஒன்றும் இல்லாமல், ஈஸ்வரனே உபாயமாக இருக்கும் போது, அவனை அனுபவிப்பதே வாழ்ச்சி அன்றோ என்கிறார்.
- முதல் பதம் – ஸ்ரீமதே – ஸ்ரீதேவி தாயாருடன் இணைந்த நாரயணன்
- இரண்டாம் பதம் – நாராயணாய – தலைவன், நாம் வணங்க வேண்டியவன் நாராயணன்; அவன் எல்லையற்ற உயர்ந்த குணங்கள் கொண்டவன்; அவன் திருவடிகளை வணங்கி நாம் தொழ வேண்டும்; அவனுக்கு சேவை செய்திட வேண்டும்; பரமபதம் சேர்வதே குறிக்கோள்; எம்பெருமானின் சிவந்த பாதங்களை அடியேனுடைய தலையில் சீக்கிரமாக சேர்க்கவேண்டும் என்பதே விண்ணப்பம் ; அவனுக்காக மட்டுமே நாம் இருப்பது.
- மூன்றாம் பதம் – நம – கைங்கரியத்தில் விருப்பம் உண்டாக வேண்டும் – நாம் கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் – அவனுக்கு கைங்கர்யம் செய்வது சிறந்தது. அவன் அடியார்க்கு அடிமை செய்வது அதை விட சிறந்தது என்பர்.
த்வயத்தின் சிறப்புகள்
எம்பெருமானின் திருமுக மண்டலம் மலர்ச்சி அடைவது என்பதே த்வய மகா மந்திரம் சொல்வதன் பயன் ஆகும் என்று நாம் அறிவதே, த்வயம் சொல்லும் பல விஷயங்களில் மிகவும் முக்கியமானதாகும்.
சுவாமி நம்மாழ்வார் ‘அகலகில்லேன் இறையும் என்று ‘ என்ற திருவாய்மொழி 6.10.10 பாடலில் மிக சிறப்பாக த்வய மகா மந்திரத்தின் அர்த்தத்தை வார்த்தைக்கு வார்த்தை சொன்னாலும், த்வய மகாமந்திரம் கேட்ட எம்பெருமான் எப்படி மகிழ்கிறான் என்று சொல்ல வில்லை. இந்த பாடலில் தொண்டரடிபொடி ஆழ்வார், த்வயம் சொல்லப் படுவதை கேட்டு, எம்பெருமான் அனுபவித்து அவன் திருமுக மண்டலம் மலர்ச்சி அடைவதை சொல்கிறார்.
அருளி செயல் ரகசியம் என்ற நூலில் அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் துவயத்தின் பெருமைகளை சொல்கிறார். அதில் இருந்து சில வரிகள் கீழே கொடுக்கப்பட்டு உள்ளன.
- சரமஸ்லோகம் சரணாகதி செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லியது. சரணாகதிக்கான ருசி உடையவர்கள் எப்போதும் த்வய மகா மந்திரம் சொல்லிகொண்டு இருப்பார்கள்.
- த்வய மந்திரம், எம்பெருமான் திருவாக்கால் வந்தது என்பது இதன் சிறப்பு.
- பெரிய திருமொழி 5.8.9 ஏழை ஏதலன் என்ற பதிக பாடலில், “வளங்கொள் மந்திரம் மற்று அவற்கு அருளிச் செய்த ஆறு அடியேன் அறிந்து, உலகம் அளந்த பொன்னடியே அடைந்துய்ந்தேன் அணிபொழில் திருவரங்கத்தம் மானே.” என்று சொன்னது எம்பெருமானே தொண்ட மன்னவனுக்கு திருமந்திரத்தையும், அதன் அர்த்ததையும் அருளி செய்ததை சொல்கிறது.
- அதே போல, ‘மெய்ம்மை பெருவார்த்தை‘ (நாச்சியார் திருமொழி, 11.10) என்று ஆண்டாள் சொன்னது, எம்பெருமான் சொன்ன சரமஸ்லோகத்தை குறித்து ஆகும். (கண்ணபிரான் எந்தத் தேரில் இருந்து கொண்டு கீதை அருளிச்செய்தானோ, அந்தத் தேர் பெரியதிருவடியின் அம்சம் என்பதும், விட்டுசித்தரும் பெரியதிருவடியின் அம்சம் என்பதும் நம் ஸம்ப்ரதாயம். ஆகவே விட்டுசித்தர் அப்போதே தேராக இருந்து கொண்டு கீதையைக் கேட்டிருப்பர் என்கிற கருத்துப்பட ‘திருவரங்கர் தாம் பணித்த மெய்ம்மைப் பெருவார்த்தை விட்டுசித்தர் கேட்டிருப்பர்’ என்று சொல்வது அழகு.)
- இப்படி திருமந்திரத்தையும் சரமஸ்லோகத்தையும் அருளி செய்த திருவாக்கால், ‘துவயத்தை சொல்லிகொண்டு இரும்’ என்று சுவாமி ராமனுஜாரிடம் நம்பெருமாள் ‘சரணாகதி கத்யத்தில் துவயத்தை சொன்னவனின் சிறப்பையும், த்வயத்தை சொல்ல வேண்டும் என்பதையும் அருளி செய்ததை நினைவு கூறவும்.
- த்வயம், சொல்லிக்கொடுத்ததவரே, அவரின் சிஷ்யர்கள் கற்றுக்கொண்டதை சொல்ல கேட்டால், கை கூப்பி, விழுந்து நமஸ்கரிக்க வேண்டும்படி பெருமை உடையது ஆகும்.
- த்வயம் இப்போது யார் சொன்னாலும், எம்பெருமான், அதனை நாம் சொன்னோம் என்று பாராது, இதற்குமுன் ஆச்சாரியார் பலரும் சொன்ன வார்த்தைகள் இவை என்று எல்லோருக்கும் அருள் சுரப்பான் என்பது பெரியவர்கள் வாக்கு.
- திருநாரணன்தாள் காலம் பெறச்சிந்தித்துய்ம்மினோ.‘ (திருவாய்மொழி, 4.1.1) என்று சுவாமி நம்மாழ்வார் சொல்வது, நாம் த்வய மகாமந்திரத்தை சொல்ல வேண்டும் என்று நமக்கு உபதேசம் செய்வது ஆகும். அவரே ‘ஆர் எனக்கு நின் பாதமே சரணாக தந்தொழிந்தாய்‘ (திருவாய்மொழி 5.7.10) என்று சொல்லி, அவனிடம் ஒரு சிறிதும் ஈடுபாடு இல்லாதவனுக்கு கூட அவன் திருவடிகளை உபாயமாக தந்து அருள்வதையும் சொல்கிறார்.
- ஆச்சாரியார்களுக்கு ருசி த்வய மகா மந்திரத்தில்; வேதம் அல்லது சாஸ்திரத்திற்கு ருசி திருமந்திரத்தில்; ஈஸ்வரனுக்கு ருசி சரமஸ்லோகத்தில் என்பது பெரியவர்கள் வாக்கு.
- ‘மாதவன் என்றென்று ஓத வல்லீரேல், தீதொன்றுமடையா ஏதம் சாராவே (திருவாய்மொழி, 10.5.7) என்பதன் பொருள், த்வய மகா மந்திரத்தை சொல்பவர்களுக்கு பாவங்கள் ஏதும் கிட்டாது என்பதாகும். மாதவன் என்பது, மகா லக்ஷ்மியுடன் கூடிய நாராயணனை சொல்கிறது. என்றென்று என்பதில், என்று என்பது இரண்டு முறை வருவது த்வய மகாமந்திரத்தில் ஸ்ரீ சம்பந்தம் உத்திர வாக்கியம், பூர்வ வாக்கியம் என்று முதல் மற்றும் இரண்டாவது வாக்கியங்களில் ‘ஸ்ரீ’ வருவதை குறிப்பிடுவார்கள். முதல் வாக்கியத்தில் உள்ள ஸ்ரீ என்ற பெரிய பிராட்டியாரை முன்னிட்டு கொண்டு சரணாகதி அடைவது. இரண்டாவது வாக்கியத்தில் உள்ள ஸ்ரீயுடன் கூடிய எம்பெருமானுக்கு கைங்கர்யம் செய்வது.
- திருவாய்மொழி (9.10.5), ‘சரணாமாகும் தனது தாள் அடைந்தார்க் கெல்லாம், மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான்‘ என்று சொல்லியது போல, மரணமாகும் வரை துயவம் சொல்லிகொண்டு இருப்பவர்களுக்கு மோக்ஷம் கொடுக்கிறான் என்ற பெருமையும் த்வயத்தை சேரும்.
- உய்யக்கொண்டார் என்ற ஆச்சாரியார் சொல்வது, ‘ஆச்சார்யன் பிரமாதா, அதாவது, மேன்மையான அறிவு அல்லது மிக உயர்ந்த புத்தி கூர்மை; அர்ச்சாவதாரம் பிரமேயம், அதாவது, நம் கண்ணால் பார்க்க கூடியது அல்லது கண்ணுக்கு புலப்படுவது; த்வயம் பிரமாணம் அதாவது, அளவுகோல், அல்லது அதிகார ஆணயம் அல்லது ஆதாரம்.
- மணக்கால் நம்பி என்ற ஆச்சாரியார், ‘சம்சாரம் என்ற பாம்பினால் கடி பட்டவனுக்கு த்வயம் தான் ரசாயன சேவை, போல இருக்கும்’ என்பார்.
- ஆளவந்தார், ‘அதனனுக்கு மகாநிதி போல்’ என்பார். சல்லி காசு இல்லாதவனுக்கு மகா நிதி கிடைத்ததை போல என்பது இதன் பொருள். அதாவது மோக்ஷத்திற்கு வழி தெரியாதவனுக்கு த்வய மகா மந்திரத்தை சொல்வது, அதனனுக்கு மிகப் பெரிய நிதி கிடைதத்து போல என்கிறார்.
- திருமாலைஆண்டான் என்ற ஆச்சார்யான், பசி தாகம் மிக்கவனுக்கு அமிர்தம் போல சம்சார பசியில் இருப்பவனுக்கு த்வயம் இருக்கும் என்பார்.
- திருகோஷ்டியூர் நம்பி, பசி எடுத்த குழந்தைக்கு தாயின் பால் சுரக்கும் மார்பகம் போலே, ஸம்ஸாரிகளுக்கு எம்பெருமானின் திருவடிகளில் இருந்து சுரக்கும் த்வயம் என்று அருளி செய்வார்.
- ராமானுஜர், ராஜகுமாரனுக்கு முடியும் மாலையும் போலே, பிரபன்ன குலத்திற்கு த்வயம் சொல்வது என்று அருளி செய்வார். துவயத்தின் பூர்வ, உத்திர வாக்கியங்கள், இராஜகுமாரின் முடி மற்றும் மாலையை போல் என்கிறார்.
- எம்பார், நன்றாக விலங்கு இடபட்டவனுக்கு, விடுதலை அளித்து முடி சூட்டியது போல் த்வயம் ஆகும் என்கிறார்.
- பிள்ளை உறங்காவல்லி தாசர், தரித்ரன் ஒருவனுக்கு தொட்டதை தங்கம் ஆக்கும் சிந்தாமணி கிடைத்ததை போலே ஸம்ஸாரிக்கு த்வயம் , எதை தொட்டாலும் அது பரிமளிக்கிறது என்பார்.
- திருக்குருகைபிரான பிள்ளான், எலுமிச்சை பழம் கொடுத்து ராஜ்யத்தையே கேட்பது போல, இரண்டு வரி த்வயம் சொல்லி, நாம் மோக்ஷம் கேட்டு பெறுவது என்பார்.
- பட்டர் ஒரு இரவு முழுவதும் நஞ்ஜீயர் மடியில் தலை வைத்து படுத்து இருந்து எழுந்த போது, நம்ஜீயர் சிறிதும் நகராமல் அப்படியே இருந்தது கண்டு, அது தான் கொடுத்த த்வய மகா மந்திரம் கொடுத்த உறுதியினால் அல்லது பலத்தினால் தான் என்று சந்தோஷித்து அவருக்கு மீண்டும் ஒரு முறை த்வயத்தையே தனமாக கொடுத்தார்.
- நஞ்ஜீயர், சொல்லப்படுகின்ற விஷயங்களில் எம்பெருமானுக்கு மேல் வேறு விஷயம் இல்லாததை போல், சொல்லபடுகின்ற வார்த்தைகளில் த்வயத்திற்கு மேல் ஒரு சப்தம் இல்லை என்று அருளி செய்வார்.
- வேதாந்த தேசிகன் தன்னுடைய ரஹஸ்யத்ரய சாரத்தில், வேதாந்தத்திற்கு மேல் ஒரு சாஸ்திரம் கிடையாது; தத்துவம் என்று சொன்னால் அலைகடல் கடைந்து கொடுத்த மதுமதனம் செய்த எம்பெருமான்; சத்வ குணத்திற்கு மேல் ஒரு உடல் ஆரோக்கியம் கிடையாது; நம் ஆத்மாவிற்கு க்ஷேமம் என்றால், த்வயதிற்கு மேல் ஒன்றும் இல்லை என்று கூறுகிறார்.
- நம்பிள்ளை, பரம சுகுமாரார்களாகிய இராஜகுமார்களுக்கு கற்பூர நிகரம் போலே (பச்சை கற்பூரம் வாயில் அடக்கி கொண்டு பேசினால், தொண்டை வறண்டு விடாமல் இருப்பதை போல), பிரபன்னர்களுக்கு, த்வயம் என்று அருளி செய்வார்.
- திருமந்திர விளக்கதிற்கு வேண்டுமானால் த்வயம் தேவைபடலாம், ஆனால் த்வய விளக்கத்திற்கு எதுவும் தேவை இல்லை என்பது ஆச்சாரியார்கள் வாக்கு.
- கூரத்தாழ்வானை திருநாட்டிற்கு (பரமபதம்) எழுந்தருள செய்யும் போது, ‘இராஜகுமாரன் பேசும் போது கற்பூரம் அடக்கி கொள்வதை போல், அவருக்கு த்வயம் சொல்லிகொண்டே போங்கள், அது கேட்டு அவர் திருஉள்ளம் ஆனந்தம் அடைந்து, அது அவர் போகும் வழிக்கு துணையாக இதமாக இருக்கும் என்று சுவாமி ராமானுஜர் அருளி செய்ததை நினைவில் கொள்ளலாம்.
- அனந்தாழ்வான், நஞ்ஜீயரை, திருமந்திரத்தில் பிறந்து, த்வயத்தில் வளர்ந்து த்வயைகநிஷ்டர் ஆவீர் என்று வாழ்த்தியதையும் நினைவில் கொள்ளலாம்.
இப்படி பல பெருமைகளை உடைய த்வயமஹா மந்திரத்தை தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின் இந்த பாடல் சொல்கிறது என்பதையும் இதனால் எம்பெருமான் எப்படி உகக்கிறான் என்பதையும் பார்க்கலாம்.
மீண்டும் இந்த பாடலுக்கு வருவோம்.
பாடலின் அமைப்பு
நாம் ஒரு பொருளை கற்றுக்கொள்ளும் போது, அதனை பற்றிய ஞானத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, அதனை கற்றுக் கொண்டு, அதற்கு பின் பழகினால் நமக்கு அதன் மேல் ஒரு பற்று ஏற்பட்டு, அதனை கடைபிடிப்பதற்கு சுலபமாகவும், நம்மை ஊக்கிவிப்பதாகவும் இருக்கும்.
எந்த பலனுக்கும் கற்பது என்றும் அனுஷ்டிப்பது என்றும் இரண்டு நிலைகள் உள்ளன. கற்கும் காலத்தில், அந்த பலனின் சிறப்புகள் பற்றி முழுவதும் அறிந்து கொண்டு (what), பிறகு அந்த பலனை அடைவதற்கான காரியங்களை (how) அனுஷ்டிக்க / பின்பற்ற வேண்டும். ஆனால், அனுஷ்டிக்கும் காலத்தில், முதலில் நாம் பின்பற்ற வேண்டியவைகளை (how) பின்பற்றிய பிறகே, அதன் பலன் (what) நமக்கு கிடைக்கும்.
த்வயத்தில் செய்ய வேண்டியது முதல் வாக்கியத்திலும் (how), அடையும் பலன் (what) இரண்டாவது வாக்கியத்திலும் சொல்லப் பட்டுள்ளது. எனவே த்வயம், முதலில் அனுஷ்டிக்க வேண்டிய காலத்திற்கு ஏற்ப சொல்லபட்டு உள்ளது.
இந்த திருமாலை பாடலில் அடையும் பலன் (what) முதல் இரண்டு அடிகளிலும், செய்ய வேண்டியது கடைசி இரண்டு அடிகளிலும் (how) சொல்லப் படுவதால், இந்த பாடல் பயனை (மோக்ஷத்தை) பற்றி நன்றாக தெரிந்து கொண்டு, பிறகு அதை எப்படி அடைவது என்று சொல்லி, கற்கும் காலத்தில் உள்ள பாடலாக அமைந்துள்ளது.
த்வய மஹா மந்திரத்தின் இரண்டாம் வாக்கிய அர்த்தத்தை திருவாய் மொழி மூன்றாம் பத்தில், 3.3 ஒழிவில் காலமெல்லாம் என்ற பதிகத்தில் சொல்லி உள்ளார். த்வய மஹா மந்திரத்தின் முதல் வாக்கியத்தின் அர்த்தத்தை நம்மாழ்வார், ஆறாம் பத்தில் (திருவாய்மொழி 6.10.10) அகலகில்லேன் என்ற பாடலில் சொல்கிறார். ஆக நம்மாழ்வாரும் முதலில் மோக்ஷ பலன்களை சொல்லி, பிறகு எப்படி அடைவது என்று நம்மை மோக்ஷம் கற்கும் நிலைக்கு அழைத்து செல்கிறார்.
ஆண்டாள் கறவைகள் பின் சென்று என்ற திருப்பாவை 28 ல் த்வயத்தின் முதல் வாக்கிய அர்த்தமும் சிற்றம் சிறு காலை (திருப்பாவை 29) என்ற பாடலில் த்வயத்தின் இரண்டாம் வாக்கிய அர்த்தமும், சொல்லி, த்வயம் போலவே நாம் எப்படி மோக்ஷத்தை அடைவது என்றும் பின்னர் அதன் பலன்களை சொல்லி உள்ளார்.
பலன்களையும், அவற்றை எப்படி அடைவது என்பதையும் (உபேயம், உபாயம்) (What and How) ஒரே பாடலில் கொடுத்தவர், இந்த தொண்டரடிபொடி ஆழ்வார் ஒருவரே.
சரம ஸ்லோகம் மோக்ஷம் அடைய வழியை (உபாயத்தை) மட்டுமே சொல்கிறது. (சரம ஸ்லோகம், ‘என்னை உபாயமாக உறுதியாக கொள்’ என்ற சரணாகதியை காட்டுகிறது.) த்வயம் வழி, பலன் இரண்டையும் சொல்கிறது; இதில் ருசி உடையவர்கள் த்வயத்தை எப்போதும் அனுசந்தித்து / சொல்லிக் கொண்டு, அவனை அடைவார்கள். இந்த த்வயத்திலும், இதன் அர்த்தத்திலும் ஊற்றம் உள்ளவர்களிடத்தில் எம்பெருமானுக்கு உள்ள உகப்பை இந்த பாடல் சொல்கிறது.
சென்ற பாடலில் (திருமாலை 37) அளியல் நம் பையல் என்று எம்பெருமான் சொல்லவில்லையே என்று மிக வருத்தத்துடன் சொன்ன ஆழ்வாரை பார்த்து,
- ‘மற்ற உலக விஷயங்களில் ஈடுபடுத்தும் இந்த சம்சாரத்தில், ஸ்வரூபத்திற்கு தகுந்த புருஷார்த்தமான, எம்பெருமான் விஷயமான கைங்கர்யத்தை வேண்டுவதும்,
- அது கிடைப்பதற்கு தாம் ஒரு முயற்சியிலும் ஈடுபடாமல் இருப்பதும்
- அதனை அவன் கண் விடுவதும் அல்லது அதற்கு அவன் கையை எதிர்பார்த்து இருப்பதும்,
- அப்படி கிடைக்க பெறும் புருஷார்த்தம் தாமதமானால் அதற்காக வருந்துவதும் ஆகிற
இத்தனை பெருமைகள் நிறைந்த
- மகாத்மாவான ஆழ்வாரை கிடைக்க பெற்றோம் என்று எம்பெருமான் / பெரியபெருமாள் திருவுள்ளம் மிக உகந்து,
- திருவுள்ளத்தில் உள்ள உகப்பு எல்லாம் திருமுக மண்டலம் மூலம் வெளியே தெரியும்படி
- ஆழ்வார்க்கு சேவை சாதிக்க,
- ஆழ்வார், “எம்பெருமானே, தேவரீரை அடைந்து, எங்களை ரக்ஷிக்கும் பொறுப்பை தேவரீரிடம் ஒப்படைத்து,
- தாங்களே தங்களை ரக்ஷிப்பதில் இருந்து பின் வாங்கியவர்களை கண்டால், தேவரீர் திருவுள்ளம் உகந்து இருப்பது’,
என்று பெரியபெருமாள் முன்பு நின்று அவரின் திருமுகத்தை பார்த்து இந்த பாசுரத்தில் விண்ணப்பம் செய்கிறார்.
விரிவான பொருள்
மேம்பொருள்
மேம்பொருள் என்பதற்கு (1) மேலெழுந்த பொருளென்றும், (2) மேவின பொருளென்றும், (3) மேம்பாட்டை விளைக்கும் பொருளென்றும், மூன்று விதமாக பொருள் கூறுவார்கள். மூன்று பொருள்களிலும் உடலும் உடல் சம்பந்தமாக பொருள்களும் சேர்த்து எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
(1) கர்மங்கள் காரணமாக தேகம் ஆத்மா என்ற இரண்டும் செயற்கையான தொடர்புடையதாய் இருக்கும். எம்பெருமானை பற்றிய அறிவு பிறந்தவுடன், தேகம் முக்கியமான பொருளாக கருதபடமாட்டாது. தேகத்தை இனியது என்று நினைத்து, இதை கொண்டு சுகம் அனுபவிக்கும் ஜீவாத்மா, மேலெழ பார்க்கும் போது, இனியதாக தோன்றி, ஆராய்ந்து பார்க்கும் போது, இனிமை ஒன்றும் இல்லாததாக இருக்கும் இந்த தேகத்தை ‘மேல் எழுந்த பொருள் ‘என்று சொல்வதாக கொள்ளலாம்.
(2) தை³வீ ஹ்யேஷா கு³ணமயீ மம மாயா து³ரத்யயா|
மாமேவ யே ப்ரபத்³யந்தே மாயாமேதாம் தரந்தி தே – (கீதை 7-14)
இந்த ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம், ‘தேவனாகிய என்னால் நியமிக்கப் பட்டதும், இந்த மூன்று குணங்களையும் உடையதான எனது மாயை கடப்பதற்கு அரியது ; என்னையே யார் சரணடைவரோ, அவர்கள்தான் இந்த மாயையைக் கடக்கின்றார்கள்” என்பது. இந்த அறிவுள்ள ஆத்மாவை கொண்ட அடியவனால் பிரிக்க முடியாதது அவனுடைய தேகம். தானே தேவன், தானே மனிதன் என்று உடம்பை தானாக நினைக்கும்படி இந்த உடலானது ஆத்மாவோடு பொருந்தி இருப்பதால், மேவின பொருள் என்று கொள்ளலாம்.
(3) மேம்பாட்டை விளைக்கும் பொருள் என்று சொன்னது, எல்லாம் அறிந்தவர்களில் தலை சிறந்தவர் என்று தங்களை தாங்களே நினைக்கும்படி செய்யவல்ல தேகத்தை குறிக்கிறது.
இப்படி மூன்றுவிதமான பொருள்களிலும் மேம்பொருள் என்பது தேகத்தையும் அதனோடு சேர்ந்த பொருள்களையும் குறிக்கின்றது.
போகவிட்டு
போக விட்டு என்று சொன்னது, வாசனையோடு போக விட்டு என்று பொருள். இந்த சரீரத்தோடு இருக்கும் வரை, அதை விட முடியாததால், ‘இந்த சரீரமும் அதனோடு சேர்ந்தவைகளும் புருஷார்த்தம் அல்ல’ என்ற அறிவை உடையவன் ஆவதே வாசனையோடு விடுவது என்பதாகும். அப்படி அல்லாமல், சரீரத்தை நேரே விடுவதை பொருளாக எடுத்து கொள்வது பொருந்தாது.
ஈஸ்வரன் அல்லது பரமாத்மா ஏற்படுத்திய சரீர சம்பந்தத்தை ஜீவாத்மாவால் போக்க முடியாது; தான் அல்லாத தேகத்தை தான் என்று நினைக்கும் நினைவும், தன்னுடையது அல்லாத பொருள்களை தன்னுடையது என்று நினைக்கும் நினைவும் சம்சாரமாகிற மரம் வளர்ப்பதற்கு இரண்டு பருப்புகளை உடைய விதை ஆகும் என்று விஷ்ணு புராணம் (6.7.11) சொல்கிறது. இதன்படி, தேகத்தை ஆன்மா என்று நினைப்பதும், தேகத்தோடு தொடர்புடைய பொருள்களை தங்களுடையதாக நினைப்பதும்,
தேகத்தை காட்டிலும் வேறுபட்ட ஜீவாத்மாவை, ஸ்வதந்திரமாக நினைப்பதை தவிர்ப்பது என்பதை ‘போகவிட்டு‘ என்று சொல்கிறார். மஹா ஞானிகளும் ஜனகர் போன்றவர்கள் கூட செய்ய கூடியது இவை மட்டுமே என்கிறார்.
இரண்டு மரங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்து வளரும் போது, ஒன்றுக்கு ஒரு பாதகமும் வராமல் ஒன்றை மட்டும் வெட்ட நினைத்தவன், வெட்ட வேண்டிய மரத்தின் வேரினை கொத்தி, அதில் பெரும்காயம் (மருந்து) வைத்தால் அது மட்டும் பட்டு போவதை போல், தேகம், ஆத்மா என்ற இரண்டு மரங்களில் தேகத்தை மட்டும் கழிக்க நினைப்பவன், அகங்காரம், மமகாரம் இல்லாமை, ஸ்வாதந்த்ரிய புத்தி இல்லாமை என்னும் நினைவுகளாகிய பெரும் காயத்தின் உதவியோடு தேகத்தை கழிக்கலாம் என்று கருத்து.
மெய்ம்மையை மிக உணர்ந்து
மெய் என்பது ஆத்மாவை குறிக்கும். மெய்பொருளாய் தனக்கு தானே பிரகாசிக்கும் ஆத்மாவை சொல்கிறது. சத்யம் (மெய் ) என்பது சேதன (அறிவுள்ள) தத்தவமாகவும், அசத்யம் என்பது அசேதன (அறிவற்ற) தத்துவமாகவும் அந்த பர வஸ்து (ஆத்மா) சத்யமாகவே, எப்போதும் மாறாததாக, நிர்விகாரமாகவே இருந்தது என்று உபநிஷத் சொல்கிறது. அதுபோல எப்போதுமே மாறிக்கொண்டு இருக்கும் அசேதன பொருளான உடலை, ‘பொய்’ என்றும், ஸ்வரூப மாறுபாடில்லாத சேதன பொருளான ஆத்மாவை, ‘சத்யம் – மெய் ‘ என்றும் சொல்லுகையாலே, இவரும் ஆத்மாவை மெய் என்கிறார்.
மாறாமல் இருக்கும் சேதனங்களான ஜீவாத்மாக்களையும், மாறிக்கொண்டே இருக்கும் அசேதனங்களான உடல்களையும் தாங்கி கொண்டு இருக்கும் ஈஸ்வரனான பரமாத்மா எப்போதும் மாறாததாக நிர்விகாரமாகவே தனக்கு தானே பிரகாசித்துக்கொண்டு எப்போதும் சத்ய மயமாய் நித்யமாக இருக்கிறது. இப்படி ஆத்ம ஸ்வரூபத்தின் நித்ய தன்மையை, உண்மை என்றும் மெய் என்றும் மெய்ம்மை என்றும் ஆழ்வார் கூறுகிறார்.
மிக உணர்ந்து
- ‘தேகமே ஜீவாத்மா’ என்று சொல்பவர்களையும்,
- ‘தேகத்தை காட்டிலும் வேறுபட்டவனாக நித்யமாய் சுதந்திரமாக இயங்குபவன் ‘ ஜீவாத்மா என்று சொல்பவர்களையும்,
- ‘ஜீவாத்மாவிற்கு கிடைக்கும் அறிவு ‘வந்தேறி’ என்றும் ‘கல்லை போல அறிவற்றவன் ஆக்குவதே மோக்ஷம் ‘ என்றும் சொல்பவர்களையும்
போல அல்லாமல்
- ஜீவாத்மாவை உள்ளபடி உணர்ந்து,
- உடல், மனம், புத்தி இவற்றில் இருந்து வேறுபட்டதாக,
- தானே பிரகாசிப்பவனாக,
- நித்யனாக,
- நித்தியமான அறிவை குணமாக உடையவனாக,
- அணு அளவான ஸ்வரூபம் உடையவனாக,
- ஈஸ்வரனுக்கே / பரமாத்மாவிற்கே உரியவனாக,
- அவன் அடியவர்களுக்கு ஆட்பட்டவனாக இருப்பதே
ஜீவாத்மா என்று அறிவதே ‘மிக உணர்ந்து’ என்பதை குறிக்கும்.
ஆம்பரிசறிந்து கொண்டு
தேகமும் தேகத்தோடு தொடர்புடைய பொருள்களும், கைவிடத்தக்கவை என்று உணர்ந்து, ஆத்மாவை உள்ளபடி அறிந்தால் அதற்கு பிறகு உண்டாகும் பயனாகிய, ‘ஆம் பரிசு’, பகவத் கைங்கர்யமே ஆகும். ஆம்பரிசு, என்பது வளர்வதற்கு உதவும் பயன். தன்னுடைய ஆத்மாவை எப்படி இவன் நினைத்து இருக்கிறானோ அதற்கு தக்கபடி இவன் வளர்வதற்கு பயன்கள் கிடைக்கின்றன.
- பசு முதலிய விலங்குகளிடம் உள்ள ஆத்மா, அதனை பசுவாக நினைத்து இருக்கும் போது, புல்லுக்கட்டு அது வளர்வதற்கு உதவும் ஆம்பரிசாக ஆகிறது.
- ஒரு மனிதனிடம் உள்ள ஆத்மா, அவனை மனிதனாக நினைக்கும் போது, அன்னம் முதலியவை அவன் வளர்வதற்கு உதவும் ஆம்பரிசு ஆகிறது.
- தேவ சரீரத்தில் இருக்கும் ஆத்மா தன்னை தேவனாக நினைக்கும் போது, அம்ருதம், அது வளர்வதற்கு உதவும் ஆம்பரிசு ஆகிறது.
- எந்த சரீரத்தில் இருந்தாலும், ‘நான் அடியேன்’ என்று ஒரு ஜீவாத்மா நினைத்து, அது வளர்வதற்கு உதவும் ஆம் பரிசாவது, கைங்கர்யமே.
இந்த தேகம், தேகத்தோடு தொடர்புடைய பொருள்களுடன் இருக்கும் போது, அவனது அறிவு மழுங்கி இருப்பதால், அந்த ஆத்மா பிரகாசிப்பது இல்லை. பரம பதத்திற்கு போய், அறிவு தெளிவு/விளக்கம் பெற்று, ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி அறிந்தால், ஆத்மாவின் இயல்பான கைங்கர்யமே, வளர்ச்சிக்கு உதவும் ஆம்பரிசு ஆகிறது.
அறிந்து கொண்டு
தேகம் முதலானவை கைவிட வேண்டியவை என்கிற அறிவும், ஜீவாத்மா, எம்பெருமான் சொல்வதுபடியே நடக்க வேண்டியது என்ற அறிவும், தனக்கு கிடைக்க வேண்டியது கைங்கர்யம் என்கிற அறிவும் ஒவ்வொரு சேதனனுக்கும் தேவையான பெரும் செல்வம் ஆகும். இந்த அறிவு இருந்தால், வேறு எதுவும் இவனுடைய பேற்றுக்கு தேவை இல்லை. இவனை
- சம்சார பந்தங்களில் இருந்து விடுவிப்பவனும்
- புண்ணிய பாவங்களில் இருந்து விடுவிப்பவனும்,
- தன்னை பற்றுவதற்கு உபாயமானவனும் எம்பெருமானே ஆவான்.
‘விடுகை உபாயமா, பற்றுகை உபாயமா’ என்று கேட்டவருக்கு, ’இரண்டும் அன்று, விடுவித்து பற்றுவிக்கும் அவனே உபாயம்’ என்று நஞ்ஜீயர் அருளி செய்த வார்த்தைகளை இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம். (விடுகை என்பது, எம்பெருமானைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் விடுவது; பற்றுகை என்பது எம்பெருமானை பற்றுவது).
மேம்பொருள் என்பது தேகம் முதலானவை என்பதும், ‘மெய்ம்மை ‘ என்பது ஆத்ம ஸ்வரூபம் என்பதும் ‘ஆம் பரிசு ‘ என்பது கைங்கர்யம் என்பதும் நேரே பொருளாக குறிக்காது என்றாலும், அந்தந்த தன்மைகள் இருப்பதை கருத்தில் கொண்டு, அர்த்தத்தின் பெருமைகளை / சிறப்புகளை / ஏற்றத்தை / சீர்மையை கருதி, அந்த உயரிய வார்த்தைகளை மறைத்து இந்த சப்தங்களினால் பாடலை அருளி செய்கிறார். இந்த ஆழ்வார் முன்பும் ‘மூன்று எழுத்து உடைய பெயரால்‘ என்பது போல பல இடங்களில் இதே யுக்தியை பயன்படுத்தி உள்ளார்.
ஐம்புலன் அகத்து அடக்கி
ஐம்புலன் அகத்து அடக்கி என்பதும் மேம்பொருள் போகவிட்டு என்பதும் ஒரே பொருள் தருவது போல இருந்தாலும் இங்கே ஆழ்வார் சொல்வது கைங்கர்யம் செய்வது எம்பெருமானின் உகப்பிற்கே என்பதை வலியுறுத்தவே ஆகும். இந்திரியங்களை தன்னுள்ளே அடக்கி, அதாவது தன் வசத்திலே இருக்கும்படி செய்வது என்பது மேல் எழுந்த பொருள். அதனை ‘மேம்பொருள் போகவிட்டு ‘ என்ற முதல் தொடரிலேயே, தேக சம்பந்த பொருள்கள் என்று ஆழ்வார் சொல்லி உள்ளார். பிறகு மீண்டும் இதனை இங்கு சொல்வது, ஆம்பரிசு, என்ற கைங்கரியத்தை செய்வதும், தனக்கு ஆனந்தம் தருவதற்காக இல்லை என்பதை உறுதி செய்வதற்காகவே இந்த்ரியங்களை (ஐம்புலன்களை) வசப்படுத்துவது என்று மீண்டும் சொல்கிறார்.
கைங்கர்யத்திலும் ஓரு களையை அறுத்தாக வேண்டும். அதாவது,
- தனக்கு இனிதாக செய்யும் கைங்கர்யங்களும்,
- தனக்கும் அவனுக்கும் இனிதாக செய்யும் கைங்கர்யங்களும் புருஷார்த்தங்கள் ஆகமாட்டாது என்பதையும்,
- தனக்கு என்பதை முற்றுமாக களை எடுத்து, அவனுக்கு மட்டுமே இனிமையாக இருக்கும் கைங்கர்யங்கள் புருஷார்த்தமாகும் என்பதையும் சொல்கிறார்.
இதனை நம்மாழ்வாரும் திருவாய்மொழி (2.9.4)ல் தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளுமீதே என்றும், ஆண்டாள், திருப்பாவையில் (29) உனக்கேநாம் ஆட்செய்வோம் என்று சொல்வதை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம்.
இராமாயணம், பாலகாண்டத்தில், (1.31)
ரம்யமாவஸதஂ கரித்வா ரமமாணா வநே த்ரய: தேவகந்தர்வஸங்காஷாஸ்தத்ர தே ந்யவஸந் ஸுகம்
சொல்லியபடி, இராமன் சீதா மற்றும் லக்ஷ்மணன் சித்திரகூட மலையில் அமைந்துள்ள காட்டில் இலைகளால் ஆன குடிசையில், தேவர்களையும் கந்தர்வர்களையும் ஒத்த மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தார்கள் ; ஸ்ரீ ராமன், சீதா பிராட்டி, லக்ஷ்மணன் ஆகிய மூவரின் ஆனந்தத்தை சொல்லிய போதும், லக்ஷ்மணன், தனக்கு மகிழ்ச்சி என்று இல்லாமல், ஸ்ரீராமனும் சீதையும் கூடிய சேர்த்திக்கு கைங்கர்யம் செய்வது உகப்பு என்றும் இருந்தான் என்பதை விளக்குகிறது.
காம்பறத் தலை சிரைத்து
காம்பற என்று சொன்னது, எம்பெருமானை தவிர மற்று எல்லா உபாயங்களிலும் இருந்தும் எல்லா தொடர்பும் தமக்கு அற்று போகும்படி என்று சொல்கிறது.தலை சிரைத்துஎன்று சொன்னது, தன் தலையில் ஏற்றி கொண்டு இருப்பவைகளை, அதாவது மற்ற சாதனங்கள் தனக்கு மோக்ஷத்தை கொடுக்கும் என்று தவறாக எண்ணுபவற்றை சொல்கிறது. தாம் அடையவேண்டிய மோக்ஷத்தை அடையமுடியாமல் தடுக்கின்ற மற்ற சாதனங்களின் உள்ள தொடர்புகளை முழுவதும் அற்று போகும்படி என்று சொல்கிறது. தனக்கு தானே ரக்ஷகன் என்ற அபிமானத்தை விட்டு, என்ற கருத்தை சொல்கிறது.
தலை மயிரானது தன்னை அழகன் என்று அபிமானம் கொள்வதற்கு காரணமாவது போல மற்ற உபாயங்களை தலைமயிருடன் உருவகப் படுத்துகிறார். அதே போல அரசர்கள் தண்டனை கொடுக்கும் போது, தலை மயிரை சிரைப்பது என்பதும் அபிமானத்தை போக்குவதற்காகவே ஆகும். ஏகாந்திகளும் சந்நியாசிகளும் தலை முடியை சிரைத்து கொள்வதும் தங்களுடைய அபிமானத்தை தாமே போக்கிக் கொள்வதற்காகவும் ஆகும்.
தனக்கு பலன் கிடைப்பதற்கு தான், உபாயத்தை அனுஷ்டிக்கிறேன் என்ற அகங்காரத்தை உள் அடக்கி இருக்கின்ற உபாயந்திரங்களை, முற்றும் கைவிடுவதை சொல்கிறார். சரம ஸ்லோகத்தின் முதல் பகுதியில் சொன்னபடி மற்ற உபாயங்களை கைவிட்டு சித்தோபாயம் என்ற எம்பெருமானை உபாயமாக பற்ற வேண்டும். இந்த அர்த்தமும் முன் சொன்ன அர்த்தங்களை போல மிக சீர்மை பெற்று இருப்பதால், இதையும் ‘காம்பறத் தலை சிரைத்து ‘ என்று மறைத்து சொல்கிறார்.
உன் கடைத்தலை இருந்து வாழும்
தலைகடை என்பது மாறி கடைத்தலை என்று வந்துள்ளது. தலை வாசல் என்ற பொருளில் வரும். த்வயத்தில் சரண சப்தத்தால் சொல்லபட்ட திருவடிகளை ‘உன் கடைத்தலை‘ என்ற வாக்கியத்தால் சொல்கிறார்.
மற்ற எல்லாரும் சரணாகதிக்கு ஆதாரமாக, எம்பெருமானின் திருவடிகளை பற்றுவது என்பது வழக்கம். ‘உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே‘ என்று நம்மாழ்வாரும், “சிற்றம் சிறுகாலே வந்து உன்னை சேவித்து உன் பொற்றாமரை அடியே போற்றும் பொருள் கேளாய்” என்று ஆண்டாளும், சொல்வது சில பிரபலமான உதாரணங்கள். ஆனால் ஆழ்வார் இங்கே தலைக்கடை அல்லது வாசலிலே நிற்கிறேன் என்கிறார். தன்னுடைய தாழ்ச்சியை நினத்து, திருவடி அருகே செல்ல கூச்சப் படுவதால், தலைக் கடை அல்லது வாசலிலியே நிற்கிறார். ஸம்ஸாரத்தினால் உண்டான பந்தத்தினால் எம்பெருமானை விட்டு மற்ற விஷயங்களுக்கு செல்ல முடியாததால் அங்கு இருந்து அகலாமல் அல்லது வெளியே செல்லாமல், எம்பெருமானின் திருவாசலையே பற்றி அங்கேயே ஆழ்வார் நிற்கிறார்.
நாதமுனிகளின் சிஷ்யரான திருக்கண்ணமங்கை ஆண்டான் என்பவருக்கு ஒருநாள் கண்ட காட்சி, அவருக்கு ஓரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. தினமும் தன் வீட்டில் உணவு உண்ணும் ஓரு நாயை வளர்ப்பவன் அதற்கு துன்பம் கொடுத்த மற்றொருவனை கொன்று, அரச தண்டனையில் இருந்து தப்ப, தானும் தற்கொலை செய்து கொண்டான். தேகமே ஆத்மா என்று இருக்கும் ஸம்ஸாரிக்கு தன் நாயின் மீது இவ்வளவு பாசம் இருந்தால், பரம சேதனாக எம்பெருமானின் தலை வாசலைப் பற்றி கிடப்பவர்களை, எம்பெருமான் ஓரு நாளும் கைவிடமாட்டான் என்று அறுதி இட்டு, தன் மனைவி மக்கள் சுற்றம் எல்லாவற்றையும் கைவிட்டு, தன்னை தானே காத்து கொள்வதையும் தவிர்த்து விட்டு, திருக்கண்ணபுரம் எம்பெருமானுக்கு கைங்கர்யம் செய்து அவன் கோவில் தலை வாசலிலேயே ஆயுள் உள்ளவரை வாழ்ந்து வந்தார் என்பது வரலாறு / ஐதீகம். ஸ்ரீவசன பூஷணத்தில், ‘திருக்கண்ணமங்கைஆண்டான் ஸ்வவ்யாபாரத்தை கைவிட்டான் என்று சொல்லப் பட்டுள்ளது.
இருந்து
மற்ற விஷயங்களில் ஈடுபாட்டாலே இரை தேடும் நாயை போல அலைபவன், கப்பலுக்கு நங்கூரம் போட்டது போலே, ஒரே இடத்தில் இருப்பதை சொல்கிறது. தைத்ரிய உபநிஷத் கூறுவது போல்,
- பிறர் தன்னை காண முடியாதவனாகவும் ,
- ஒரு சரீரம் இல்லாதவனும்,
- தேவன், மனிதன் என்று சொல்ல முடியாதவனும்,
- தனக்கு ஓரு ஆதாரம் அற்றவனாகவும் இருக்கும்,
இந்த பரமாத்மா மீது ஸம்ஸாரத்தில் பயம் இல்லாமைக்காக அவனிடம் அன்பு என்ற பக்தி நிலை அடைகிறானோ அவனுக்கு ஸம்ஸாரபயம் கிடையாது என்பதை சொல்கிறது. இதற்கு நாதமுனிகளின் சிஷ்யரான திருகண்ணமங்கை ஆண்டான் சரித்திரம் உதாரணமாக சொல்லப் படுகிறது.
வாழும்
தான் செய்ய வேண்டியது ஒன்றும் இல்லாமல் எம்பெருமானே உபாயமாக இருக்கும் போது, இவனுக்கு இருப்பது அவனை அனுபவிப்பது ஒன்றே ஆகும். அதுவே அவனுக்கு வாழ்வு. இருந்து வாழும் என்பதால், அவனை உபாயமாக கொண்டு இருப்பதே வாழ்வு ஆகும் என்கிறார்.
சோம்பரை உகத்தி போலும்
உன்னிடத்தில் தங்களை காப்பாற்றும் பொறுப்பை ஒப்படைத்து, தங்களை தாங்களே காப்பாற்றி கொள்வதில் ஒன்றும் செய்யாமல் இருக்கும் சோம்பேறிகளை கண்டால் உனது திருவுள்ளம் இப்படியாகவா உகக்கும் என்றும் எம்பெருமானின் திருமுக மண்டலத்தின் உகப்பை கண்டு தொண்டரடிபொடி ஆழ்வார் அருளி செய்கிறார்.
தமக்காக வாழ்வதில் சோம்பேறிகளாகவும் எம்பெருமானுக்காக வாழ்வதில் சோம்பேறிகளாக இல்லாமல் வாழ்கின்றவர்களை ‘வாழும் சோம்பர்‘ என்கிறார். தங்களுக்காக வாழ்ந்து, எம்பெருமான் விஷயத்தில் சோம்பேறிகளாக இருப்பவர்களிடத்தில் இவர்களை இருந்து வித்யாசப்படுத்தி காண்பதற்காக ‘வாழும் சோம்பர்’ என்கிறார்.
இவர்கள் சாஸ்திரங்களில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களாகவோ, சோம்பேறித்தனத்தினால் நித்ய நைமித்திக கர்மங்களை கைவிடவோ மாட்டார்கள். எம்பெருமான் ஆணையாகவும், கைங்கர்யமாகவும் இவற்றை செய்து கொண்டுதான் இருப்பார்கள். ஆஸ்திகர்களில் தலைசிறந்த இவர்கள். உபாயமான எம்பெருமானை, உபாயமாக மட்டுமே பற்றி, வேறு எதையும் அவனிடம் எதிர்பாராமல், அவனை அனுபவிப்பதையே பொழுது போக்காக கொண்டு, தம்மை ரக்ஷித்துக் கொள்வதில் சோம்பேறிகளாக இருப்பார்கள் என்கிறார்.
உகத்தி போலும்
எம்பெருமானே, நித்ய சூரிகளை உகப்பது போலவே இந்த சோம்பேறிகளையும் நீ உகக்கிறாய் போலும், என்கிறார்.
சூழ்புனல் அரங்கத்தானே
திருவரங்கத்திலே வந்து, கண் வளர்ந்து அருளுகிற இந்த செயலே, இத்தகைய சோம்பரை பார்த்து அவர் உகப்பது தெரிகிறது என்கிறார். மேலெழ பார்ப்பவர்களுக்கு சோலைகளும் நீர்வழிகளும் பார்த்து பெரிய பெருமாள் கண் வளர்ந்து இருப்பதாக தோன்றும், ஆனால், ஊன்றி பார்ப்பவர்களுக்கு, இத்தகைய ஒரு சோம்பேறியை பெறுவோமா என பெரியபெருமாள் ஆசையுடன் எதிர்பார்த்து ஆசையுடன், சோம்பல் இன்றி கண் வளர்ந்து அருளுகிறார் என்கிறார்.
இத்துடன் இந்த பாடலின் அர்த்தத்தை முடித்துக் கொண்டு, இனி இந்த பாடலில் எப்படி திருமந்திர, சரம ஸ்லோக மற்றும் த்வய அர்த்தங்கள் எப்படி சொல்லப்பட்டன என்று பார்ப்போம்.
திருமந்திர அர்த்தம்
மேம் பொருள் போக விட்டு மெய்ம்மையை மிக உணர்ந்து, ஆம்பரிசறிந்து கொண்டு ஐம்புலன் அகத்து அடக்கி என்ற இந்த இரண்டு அடிகள் திருமந்திரத்தின் அர்த்ததை சொல்கின்றன.
- மேம்பொருள் போகவிட்டு ‘ என்பது ‘ஒம் நம‘ என்று சொல்கிறது.
- ‘ஐம்புலன் தனை அடக்கி ‘ என்று சொன்னது, ‘நமோ நாராயணாய ‘ குறிக்கிறது.
- ‘மெய்மையை மிக உணர்ந்து” என்று சொல்வது, ஆத்ம ஸ்வரூபத்தின் சேஷத்வத்தை சொல்கிறது. நாராயண பதத்தில் உள்ள நார சப்தத்தில் பொருளை சொன்னது ஆகிறது. அந்த சேஷத்வம் ஸ்வாமியான எம்பெருமானிடத்தில் நிறைவேறுகிறது ஆகையால் எம்பெருமானின் சேஷித்வமும் இதில் அர்த்தம் சொல்லப்பட்டதாகிறது. ஆக நாராயணன் அர்த்தம் சொல்லபட்டது.
- ஆம்பரிசு அறிந்துகொண்டு என்று சொன்னது, கடைசியில் உள்ள ‘ஆய’ என்றதன் அர்த்தமான கைங்கரியத்தை சொல்லுகிறது.
- ‘உணர்ந்து‘ என்று அறிபவனான ஜீவனை சொல்லுகையால் அவனை சொல்லும் பிரணவத்தின் (ஓம்காரம்) பொருளும் சொல்லப்பட்டது.
சரம ஸ்லோக அர்த்தம்
“ஸர்வ தர்மாந் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ, அஹம் த்வா ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா சுசஹ”
- காம்பறத் தலை சிரைத்து என்பது சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய என்ற சரம ஸ்லோகத்தின் தொடக்கத்தில் எம்பெருமானை உபாயமாக பற்றுவதற்கு அங்கமாக சொல்லபட்ட உபாயாந்திரம் சொல்கிறது. காம்பறத் தலை சிரைத்து என்றது மற்ற உபாயங்களில் இருந்து தனக்கு தொடர்பு அற்று போகும் படி என்று சொல்லியது. தலை மயிரானது தன்னை அழகானவன் என்று அபிமானிப்பதற்கு ஏதுவாக இருப்பதால், தனக்கு தான் ரக்ஷகன் என்ற அபிமானதிற்கு காரணமான மற்ற உபாயங்களை தலைமயிருக்கு ஒப்பீடு செய்கிறார். ராஜாக்கள் தண்டனை கொடுக்கும் போதும், சந்நியாசிகள் தலை சிரைத்து கொள்வதும் அபிமானம் அழிவதற்காகவே.
- மற்ற உபாயங்களை முற்றுமாக விட்ட பின்பே சித்தோபாயமான எம்பெருமானை உபாயமாக பற்ற வேண்டி உள்ளது.
- கடைத்தலை இருந்து வாழும் என்று சொன்னது, தன்னுடைய தாழ்ச்சியை மனதில் கொண்டு வாயில் நின்று சொன்னதாக பார்த்தோம். அதனால் திருவடி பற்றி இங்கு ஆழ்வார் சொல்லவில்லை. இருந்து என்று சொன்னதால் சம்சார பயத்தினால் வேறு எங்கும் செல்லாமல் அங்கேயே இருந்ததை சொல்கிறார். இதனால் எம்பெருமான் இவரை ஏற்று கொள்வார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை சொல்லியது.
த்வய மஹா மந்திரத்தின் அர்த்தம்
சூழ் புனல் அரங்கத்தானே உன் கடைத் தலை என்பது, த்வயத்தின் முதல் பகுதியில் உள்ள நாராயண சப்தத்தின் பொருளாய், அடியவர்களை தாங்குவதற்கு சௌகரியம் செய்யும் குணங்களான, சௌசீல்யம், சௌலப்யம், வாத்சல்யம், ஸ்வாமித்வம், இவற்றை சொல்கிறது.
பிராட்டி ஸ்வரூப நிருபக தர்மமாக இருப்பதாலும், நாராயண சப்தத்தில் உள் அடங்கியவளாலும், நாராயண சப்தமான உன் என்ற பதத்தில் லட்சுமி சம்பந்தம் இருக்கிறது என்கிறார். உன் என்ற பதத்தினால் நாராயண சப்தம் சொல்லப் படுகிறது.
கடைத்தலை என்றது சரணநௌ என்பதன் அர்த்தம். த்வயத்தில் சரண சப்தத்தால் சொல்லப் பட்ட திருவடிகளை ‘உன் கடைத்தலை‘ என்ற வாக்கியத்தால் சொல்கிறார். தன்னுடைய தாழ்ச்சியை நினத்து, திருவடி அருகே செல்லக் கூச்சப் படுவதால், வாசலிலேயே நிற்கிறார் என்று முன்பே சொல்லப்பட்டது.
இருந்து வாழும்” என்ற வினை சொல் ப்ரபத்யே என்பதில் உள்ள எம்பெருமானே உபாயம் என்று உறுதியாக சொல்வதுடன், அந்த உறுதியே இனிமையாக இருக்கும் என்பதையும் காட்டுகிறார். சரணமடைகிறேன் (ப்ரபத்யே) என்று சொல்லி, சோம்பரை என்று குறிப்பிட்டு, சரணாகதி வேண்டும் என்ற அதிகாரியின் லக்ஷணத்தை சொல்கிறார்.
மேம் பொருள் போக விட்டு மெய்ம்மையை மிக உணர்ந்து, ஆம்பரிசறிந்து கொண்டு ஐம்புலன் அகத்து அடக்கி என்று இரண்டு அடிகளின் மூலம், த்வய மகா மந்திரத்தின் இறுதி பகுதியின் பொருளான பிராப்யம் அல்லது நாம் அடைய வேண்டிய கைங்கர்யம் பற்றி சொல்லபட்டது. மேம்பொருள் போக விட்டு என்று சொல்லியபிறகு மீண்டும் ஐம்புலன் அகத்து அடக்கி என்று சொல்வதால் கைங்கர்யம் செய்வதும் அவனுடைய உகப்பிற்காகவே என்பதை தெளிவாக்குகிறார். இதையே மீண்டும் தொண்டரடிபொடி ஆழ்வார் நாற்பதாவது பாசுரத்தில் ‘திருமறு மார்ப‘ என்று தெளிவாக காட்டவும் போகிறார்.
ஐம்புலன் அகத்து அடக்கி என்று சொல்வது, த்வய மகா மந்திரத்தில் இறுதியாக வரும் நம ஸப்தத்தின் அர்த்தமும் ஆகும்.
ஆக இந்த பாசுரம், த்வயத்தை மிக விரிவாக விளங்குவதாகவும், திருமந்திர, சரம ஸ்லோக அர்த்தங்கள் பலவற்றையும் காட்டுவதாகவும் அமைந்து இருக்கிறது.
இன்னொரு ஆழ்வார் பாடல் அனுபவத்தில் மீண்டும் சந்திப்போம், நன்றி.
Thirumaalai – 37 Thelivilaa
Please click here to view the Tamil Version, thanks
Thirumalai Till Now
As the saying goes “Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Perumal/Emperumaan.
Azhwaar’s Experience and Preaching
In the first three hymns (1-3) of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Emperumaan on him and in the subsequent eleven hymns, (4-14) Azhwaar was preaching us his experiences with Emperumaan. When people raised objections, Azhwaar responded to them to follow Sri Rama, by saying “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”; and asked them to follow Sri Krishna, who is simple and easy to approach, by saying ‘katrinam meytha kazhalinai panimin‘; and finally asked them to follow Aranganathan, by mentioning ‘uybavarku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”.
Favours from Emperuman to Azhwaar
Azhwaar described the great favours he received from Periyaperumal in the next ten hymns, 15 to 24.
- Emperumaan clarified Azhwaar’s doubts on Paramathma, the suprememost concept among the twenty six concepts of our tradition (sampradhayam) in Meyyerke meyyanaagum.
- Emperumaan entered the heart of Azhwaar in Soodhanaai Kalvanaai, and made Azhwaar’s devotion and affection towards Periyaperumal to swell.
- Emperumaan melted the hardened heart of Azhwaar and graced him with His dharsan and blessings, in spite of Azhwaar’s belief that he was not worth to receive any favours from Periyaperumal, Virumbi ninru.
- Emperumaan nullified Azhwaar’s long time loss of not seeking Emperumaan’s dharsan and made Azhwaar to worship Him, which made Azhwaar’s eyes to pour out tears of joy, in ini thirai thivalai modha.
- Emperumaan created the four directions and kept His holy parts of His form in each of these directions so that He can be worshipped to get abode / Moksham in Kuda Thisai mudiyai.
- Emperumaan made Azhwaar happy by making him realise that His lustrous and effulgent Holy form and parts are only for the happiness of His devotees in Paayum Neer Arangam.
- Emperumaan made Azhwaar realise, that he missed experiencing Him for a such a long time, mainly because Azhwaar did not surrender to Him completely, which shattered Azhwaar, in Panivinal manamadhu onri.
- Emperumaan made Azhwaar sing that we can simply follow what the Vedas had already said about Him and we need not toil to create anything new to speak about Him in, Pesitre pesal allaal.
- Emperumaan showed the beauty of His reclining posture to Azhwaar in Thiruvarangam, that made Azhwaar to realise that he would not live without His dharsan, in Gangaiyil punidhamaaya.
- Emperumaan made Azhwaar realise and sing that he did not have any pre-requisites for total surrender, and that helped Azhwaar to get prepared for total surrender to Him in Vella Neer parandhu paayum.
Naichyaanusandhaanam
After the first three subtopics of Thirumalai, namely, Azhwaar’s experience (1-3), Azhwaar’s preaching based on his experience (4-14), and the favours graced by Him to Azhwaar (15-24), now Azhwaar sings that he did not have any good qualities but only bad qualities in the next 10 hymns (25-34), which is the fourth subsection, known as naichiyaanusandhaanam in our tradition.
Devoid of any good virtue
In Kulithu Moondru Analai (25), Azhwaar mentioned that he did not have any of the qualification that were needed to practice Karma, Gnana or Bakthi yogams (Actions, Knowledge or Devotion) and Azhwaar requested Periyaperumal to bless him with everything including the qualifications onward.
In Podhellam Podhu Kondu (26), Azhwaar mentioned that he did not do the normal poojas and singing slokas on Him, which anyone could have done, even if they were not qualified to practice, karma, gnana or bakthi yogams.
In “Kurangugal malaiyai nooka” (27), Azhwaar stated that he did not do any service similar to the ones done by squirrels and monkeys, with good intention during the Rama incarnation.
In Umbaraal ariyalaaha” (28), Azhwaar said that his mind did not think about Paramaatma as his saviour, like the elephant Gajendra, which was saved by Emperumaan. after a crocodile caught its legs.
- In Kulithu moondru analai (25) Azhwaar, said that he did not do prayers, using all or any of the three actions, thinking through mind, offering flowers by hands and reciting holy chants from mouth, to Emperumaan. In Podhellam Podhu Kondu (26), Azhwaar mentioned that he did not chant prayers. In kurangugal malayai nooka, (27), Azhwaar mentioned that he did not do any service. In Umbaraal ariyalaaha” (28) Azhwaar mentioned that he did not think of Emperumaan.
- Initially Azhwaar said that he did not use all the three actions together in his prayers, and said he had not done individually, even one of them, in the subsequent hymns.
In Oorlien, kaani illai, (29) Azhwaar said that he did not have any association whatsoever, with any Divyadesams, as He is committed to protect all those who have any association with Divyadesams like chanting of Thirupallandu, or holding any piece of land for doing some service to Him.
Full of all bad qualities
The fourth part of Azhwaar’s Naichyanusandhanam, consists of ten verses 25 to 34, where Azhwaar says that he had no good qualities, in the five hymns from 25 to 29 and from 30 to 34, has all kinds of bad qualities.
In Manathilor thooymai illai (30), Azhwaar declared that he had all the bad qualities and there was no bad quality left in this world, which he did not have, as Emperumaan would have graced Azhwaar with moksham, as long as he did not have any bad qualities, even if AZHWAAR did not have any good quality.
In Thavathulaar thammil allen (31) Azhwaar said that he did not possess any of the means, that the Shastras meant for attaining salvation, like doing yagnas, or donating to others, instead he had wasted the birth, by drowning himself into the worldly pleasures, showing hatred towards everyone, thereby he became undesired even to his own relatives.
In the 32nd song Arthu Vandu Alambum Solai, Azhwaar states that he did not know or understand even a single way to reach Him. Azhwaar also stated about himself as a human being, who was unable to let go of what he liked, and behaved like a stupid, came in front of Emperumaan without knowing the reqiurements to reach Him and that was his stupidity.
In the 33rd hymn, Meiyellaam Poga Vittu, Azhwaar, sang about his lowly qualities and cried that he had nowhere else to go and came in front of Emperumaan, only due to Azhwaar’s desire for the Emperumaan’s mercy.
In the next hymn 34, Ullathey uraiyum Maalai, Azhwaar laughed at himself loudly, when he was trying to cheat Emperuman and his devotees, realised that he could never do that, as He knows everything directly by staying in the heart of everyone, which is the source of all the intelligence and origin of all thoughts. Azhwaar felt ashamed as he had also thought that he had moved away from Emperumaan.
Paramathmaa’s Good things to all
In the next hymn 35, Thaavi Andru Ullagamellam” Emperumaan crossed all the worlds and spread the image of His Holy feet (thiruvadi) on all heads, thus bestowing each and everyone moksham, without anyone asking for His favour.
In the next hymn 36, ‘Mazhaikku Andru Varai’, Emperumaan carried the Govardhana mountain as an umbrella in His right hand, to protect the cow, the calf and everyone, even before the trouble and who were under the threat of the heavy rain of stones caused by Indra for seven days in Vrindavan. But azhwaar who did not get immediate Grace from Periyaperumaal, was afraid of hostile things, that could surround him in this world, called out with a loud voice so that Periyaperumaal could not lay down peacefully in Thiruvarangam, and everyone watching this, melted into water seeing the cries of Azhwaar.
Now let us move on to the next hymn.
Hymn 37 Thelivila kalangal neer
Thelivilaa kalangal neer soozh Thiruvarangathul ongum, oli ulaar thaame anre thandhaiyum thaayum aavaar; eliyadhor arulum anre emthirathu Empiraanaar, aliyan nam paiyal enaar ammavo kodiyavaare (Thirumaalai 37)
Is not Periyaperumal in Thiruvarangam, radiant with brilliant Tejas, both our father and mother, encircled by the murky and tumultuous Cauvery? All that is needed from Him, in my situation, is to bestow a serene, gentle look upon me. Yet He, my benefactor, has not spoken a word, ‘Azhwaar is our child, deserving of Our compassion.’ Alas, His sacred heart seems utterly unmerciful. Such is the essence conveyed by this hymn.
Even as Azhwaar wept, Periyaperumal remained unmoved, offering no words of comfort. Azhwaar wondered if Emperumaan’s silence suggested the presence of other protectors for Azhwaar, or if it implied that Azhwaar was still attached to worldly desires. Azhwaar believed survival was possible if only Emperumaan acknowledged him as His child. It was disheartening for Azhwaar that Periyaperumal, without offering even this solace, could remain so indifferent as to sleep through his cries.
Now let us see more details in the following sections.
Thelivila kalangal
Water becomes clear only when there is a change in the inflow. As the floods increase, the Cauvery remains turbulent. The Azhwaar, too, was as perplexed as the tumultuous river, troubled by the inability to reach Emperuman and disturbed by his love even after meeting Him. In the same way, the Kaveri feels unsettled before arriving at Srirangam, anxious about meeting Periyaperumal, and saddened upon departure. Hence, the Azhwaar observes that both living and non-living beings equally experience disturbance.
Neer Soozh
‘Adhanil Periya en Avavara soozhndhaai‘ (Thiruvaimozhi 10.10.10) says that Emperumaan surrounds the Azhwars with great love. Similarly, Kaveri surrounds Periyaperumal in this Thiruvarangam with great love.
The Ocean Thirupaarkadal is the Father, and I, the Kaveri River, am the Mother; Sriranga Nayaki is the Daughter, and Periyaperumaal is the Son-in-law. Kaveri is concerned about the right gifts to present Them. She carries in her hands, represented by the waves of the river, shining ‘chamaras’ (flying whisk), ‘pacchai karpooram’ (edible camphor), sandalwood, and beautiful pearls and gems for the Son-in-law and Daughter. We can recall the sloka from Parasara Bhattar that says the glorious Cauvery should be used for His Holy bath.
Every mother in the world desires to present fitting gifts to her daughter and son-in-law. In this narrative, Sridevi Pirattiyaar, the deity of wealth and sovereign of riches, or Sriranga Naachiyaar, is the Daughter. The groom is the exceedingly handsome Azhahiya Manavaalan, the finest of all; the bride’s father is Thirupaarkadal, the realm of exquisite gems; I am the river Cauvery, the mother, more sacred than the Ganges. Bhattar narrates that amidst such supreme entities, she, carrying camphor, sandalwood, and pearls in her hands (the waves) as offerings for her Daughter and Son-in-law, advances with the hesitance of a mad elephant.
Thiruvarangathul ongum oli ullaar
Azhwaar compares the rarity of seeing a riverbed after a flood to the difficulty of discerning the real beauty of Periyaperumal adorned with radiant light. He observes that in Paramapadam, His presence is like a light during day time, but in Thiruvarangam, it shines even brighter, like a light piercing the darkness of night. This divya desam, Thiruvarangam, aids the common man in attaining moksham. Azhwaar notes that while Paramapadha Nathan is like one sun among many in the company of Nithyasoories, resulting in diminished brightness, whereas His presence in Thiruvarangam is intensely bright, offering protection to the samsaris who endure the trials of everyday life, akin to a brilliant light in the night, its luminosity magnified.
Oli ulaar thaame andre thandhaiyum thaayum aavaar
Subhalopa Upanishad (16), says, that Narayana, is the mother and the father, the siblings, the abode, the route to moksha, the friend and the attainer in moksha. Here azhwaar calls that Narayanan, as ‘thaame’. Azhwaar says that He is not the Parampada Nathan who is generally common to all; He is not the one, Who is in Vyuga or Vibhava incarnations as seen by some people, and He is not the one, in Archavathaarams in other places or Who is not the one as seen by other Azhwaars; Instead He is Periyaperumal in Thiruvarangam, Who is this azhwaar’s own father and mother. Azhwaar was wondering, when Periyaperumaal was not talking to Azhwaar, thinking that Azhwaar has other relatives apart from Him, when actually He is the only relation to Azhwaar.
Here we recall the meaning of a verse from the Mahabharata (192.56). When Dharma was in exile and faced danger, Lord Sri Krishna and Satyabhama visited him, along with many sages like Parasara and Markandeya. In their gathering, Dharma asked the sages why, despite following all dharmas, he suffered while others like Dhuryodhana, who ignored dharmas, were happy. The sages advised Dharma to perform more dharmas, but Markandeya suggested surrendering to Lakshmi Nathan, who is the ultimate source of all beings. He stated that true bliss comes from surrendering to Madhava, the natural relative of all His followers, and that any actions apart from this would lead back to the cycle of worldly life, or samsara. This directly addressed Dharma’s query.
Parasara Bhattar said to his younger brother Seerama Pillai this sloka and its meaning when he was suffering. Periyaperumal is the only one who does likeable things like a mother and good things like a father and this is what Azhwaar meant, when he said Periyaperumal is my father and mother.
Eiyathor arulum andre emthiraththu
In my case there is no need to do hard things to protect me, as you did for the Aayars in Brindhavan and Ayarpaadi. Azhwaar says that he was not asking for any other benefit other than Him. According to Azhwaar, Emperumaan may be thinking that Azhwaar may want some other benefits which were reasonable that could be granted to him at an appropriate time and hence He might be keeping quiet.
Azhwaar expressed that Emperumaan does not need to wield the bow for Azhwaar’s protection, as He did for Vibishana and others; nor does He need to carry the Holy stick (Kollaamaakkol) as with the Pandavas. Azhwaar believes that all that is required for his protection is a mere serene glance from Emperumaan.
Empiraanaar
Azhwaar laments that Emperumaan, despite being benevolent, has not bestowed upon him a comforting glance. Yet, Azhwaar remembers the aid previously provided by Periyaperumal. He acknowledges that Periyaperumal remains a benefactor, even without offering a soothing look at present. Azhwaar seeks the grace of receiving this kindness as well. Among Periyaperumal’s past benevolences, he enlightened Azhwaar about their bond and the realization that Periyaperumal is the savior for attaining moksha. Even now, He responds to Azhwaar’s pleas and draws him close.
Aliyan nam paiyal
When Emperumaan inquired about the next favour Azhwaar desired, he replied that ‘Ali’ signifies grace, and ‘Aliyan’ denotes one who is deserving of His grace. Azhwaar wished to be deemed worthy by Emperumaan and to receive blessings from Periyaperumal (Thiruvarangan), aspiring to be His son so that he might be endowed with His benevolence. However, when Emperumaan addressed Azhwaar as ‘Azhveer’ instead of as His child, Azhwaar was disheartened. Azhwaar pondered if being recognized as Emperumaan’s son, to whom he was devoted, was necessary. Azhwaar affirmed it was essential, as such recognition from Emperumaan would confirm and strengthen their bond as Him being the Master and azhwaar being the servitude to Him.
Here we can recall the incident, when Manakkal Nambi, was teaching Raksyathiriya in a closed-door training session, his disciple Thirumagizh Malaimarvan came and knocked the door. Manakkal Nambi said, ‘Open the door to our son Thiru Mahizh Malai Marvan’. ‘Pillai Pillai Aalvan was extremely happy that Manakal nambi had told explicitly ‘nam paiyal’ to Tambi Appillai Aalvan’ and this was a great blessing from his guru.
Ammavo kodiyavaare
In the depths of grief, someone’s cries could awaken everyone from sleep, but this Emperumaan remains asleep. Oh Mother, such is His nature, so unyielding and impassive is His heart. Here, ‘Amma’ signifies an overwhelming sorrow.
Gita charama slokam is the most important aspect of Bhagawath Geetha in Mahabharatam. Likewise, the next hymn, ‘Memporul Pogavittu’, is the most important aspect of this Prabantham, Thirumalai, and is said to be the Gem of this Prabantham. We will catch up again in the experience of the same. Thank you.
திருமாலை 37 – தெளிவிலா
Please click here to view the English Version, thanks
திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
முதல் மூன்று (1-3) பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார், அடுத்த பதினோரு (4-14) பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து பலர், பல காரணங்களை சொல்லிய நழுவியபோது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.
ஆழ்வார், எம்பெருமான் திருவரங்கனாக, தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து (15-24) பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார். எம்பெருமான்,
- பரமாத்மாவிடம் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து,
- அவரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து, அவரது கடினமான நெஞ்சத்தை கரைத்து,
- சேவையையும் அருளையும் பலகாலங்களாக சேவிக்காததற்கும் சேர்த்து கொடுத்து,
- கண்களில் ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்து,
- நாம் உய்வதற்கு தன்னுடைய அங்கங்களை தான் படைத்த திசைகளில் வைத்து,
- தன் அவயவங்களின் அழகு, அடியவர்களுக்காகவே என்று மகிழ வைத்து,
- விஸ்வாசம் இல்லாததால் இதுவரை இழந்த பகவதனுபவத்தை எண்ணி கலங்கி,
- அவன் பெருமைகளை பேச, சிரமம் இல்லை, என்று ஆழ்வாரை பாட வைத்து,
- திருவரங்கத்தில் இருக்கும் அவன் அழகை மறந்து வாழமுடியாதபடி செய்து,
- சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச் செய்து, அதற்கு அவரை தயார் செய்த உதவிகளை சொல்கிறார்.
அடுத்து பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட நைச்சானுசந்தானம் என்ற நான்காவது பகுதி.
ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்ற தலைப்பில் ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும்(25-29),
- ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி இல்லை என்று 25வது பாடலில் (குளித்து மூன்று அனலை) சொல்கிறார்.
- அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றையும் தான் செய்வதில்லை என்பதை, ஆழ்வார் போதெல்லாம் போது கொண்டு ( 26) பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
- இராமாயண காலத்தில் குரங்குகளும், அணில்களும், நல்ல நெஞ்சத்தோடு செய்த கைங்கர்யம் போல் தான் எந்த கைங்கர்யமும் செய்தது இல்லை என்று குரங்குகள் மலையை நூக்க (27) வது பாசுரத்தில் சொல்கிறார்.
- உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற பாடலில், எம்பெருமான் காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய யானையின் சிந்தனையும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வார் வருந்துகிறார்.
- ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுடனும் தனக்கு சம்பந்தங்கள் இல்லை என்று ஆழ்வார் மறுக்கிறார்.
அடுத்து, தன்னிடம் எல்லாவிதமான தீமைகளும் / கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்று ஐந்து பாடல்களிலும்(30-34)
- தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், மற்றவர்கள் ஏற்றம் பெறுவதை பொறுக்காத தீயகுணம் தன்னிடம் உள்ளது என்றும் சொல்வது மனத்திலோர் தூய்மையில்லை (30) என்ற பாடல்.
- தான், தவம் செய்பவர்கள் கூட்டத்திலும், நல்லது செய்ய பொருள் சேர்ப்பவர்களின் கூட்டத்திலும் இல்லை, தன்னால் சொந்தங்களுக்கு ஒரு பயனும் இல்லை, கூடி இருந்த பெண்களுக்கும் கள்வனாக மாறி தன்னுடைய இந்த பிறவி வீணானது என்று தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் என்ற 31வது பாடலில் வருந்துகிறார்.
- எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், கள்வனாய், மனதிற்கு பிடித்தவற்றை விட முடியாதவனாக, மூடனாக, எம்பெருமான் முன் வந்து நின்றதை ஆழ்வார் ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை என்ற 32வது பாடலில் சொல்கிறார்.
- தம்முடைய தாழ்வுகளைச் சொல்லி தனக்கு போக்கிடம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று கதறி எம்பெருமானின் கருணையின் மேல் உள்ள ஆசையினால், அவன் முன் வந்ததாக ஆழ்வார் மெய் எல்லாம் போக விட்டு என்ற 33வது பாடலில் சொல்கிறார்.
- உள்ளத்தே உறையும் மாலை என்ற 34 வது பாடலில், எம்பெருமான் எல்லோருடைய நெஞ்சத்தில் இருந்து, எல்லாவற்றையும் அறிகின்றான் என்ற அவனது குணத்தை புகழும்போது, அவனுக்கு அடிமை செய்பவன் போல தான் போட்ட, கள்ள வேஷம் கலைந்ததே என்று வெட்கமடைந்து தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு அவனை விட்டு விலக நினைக்கிறார்.
ஆழ்வார் தன்னை விட்டு விலகுவதை அறிந்த எம்பெருமான், ஆழ்வாரை தம்மிடமே இருக்க செய்ய, எம்பெருமான் செய்த நன்மைகளை விளக்கும் பகுதி.
இந்த பகுதியில் உள்ள ‘தாவி அன்று உலகம் ‘ (35) என்ற முதல் பாசுரத்தில், “எல்லா உலகங்களையும் கடந்து எல்லார் தலைகளிலும் அவர்கள் கேட்காமலே திருவடிபட வியாபித்து, திருவிக்கிரமனாக அருளிய எம்பெருமானின் பெருமைகளை பார்த்தோம்.
இந்திரன் கல் மழை பெய்வித்த காலத்திலே, அனைத்தும் கஷ்டப் படுவதற்கு முன், கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடையாக ஏந்தி காத்த எம்பெருமான் பெருமையை மழைக்கன்று வரை என்ற அடுத்த பாடலில் (36) பார்த்தோம்.
இனி, அடுத்த பாசுரம்,
பாசுரம் 37
தெளிவிலாக் கலங்கல் நீர் சூழ் திருவரங்கங்கத்துள் ஓங்கும், * ஒளியுளார் தாமே அன்றே தந்தையும் தாயுமாவார், * எளியதோர் அருளுமன்றே, எந்திறத்து எம்பிரானார், * அளியன் நம் பையல் என்னார் அம்மவோ கொடிய வாறே. (திருமாலை 37)
தெளிவில்லாமல், கலங்கிய காவிரியால் சூழப்பட்டுள்ள திருவரங்கத்துள் பிரகாசிக்கும்படியான, தேஜஸ் உடைய பெரியபெருமாள் அன்றோ, நமக்கு தந்தையும் தாயும் ஆவார். என் விஷயத்தில் செய்ய வேண்டியது, சாமானியமான குளிர்ந்த பார்வை அன்றோ, எனக்கு உபகாரகரான அவர், ‘நம்முடைய பையல் ஆன இவன் நமது கருணைக்கு உரியவன்’ என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லையே, ஐயோ, இவர் திருவுள்ளம் மிக கொடியதாக உள்ளதே என்பது இந்த பாடலின் பொருளுரை.
ஆழ்வார் இப்படி கதறிய போதும், பெரியபெருமாள் இரக்கம் கொண்டு, ‘வருந்தாதே’ என்று கூறாததால், ‘தம்மை தவிர வேறு யாராவது உதவி செய்பவர்கள் இருப்பார்களோ என்று எம்பெருமான் பேசாமல் இருக்கிறாரோ, ஸம்ஸாரத்தில் கட்டி வைக்கும் மற்ற பயன்களை விரும்பி இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறாரோ, நம்முடைய பையல் என்று சொன்னாலே உயிர் பிழைத்து விடுவேனே, என்கிறார். இதைக் கூட செய்யாமல், நாம் கதறுவதையும் கேட்டு கண் உறங்கும்படி இவன் திருவுள்ளம் இப்போது இவ்வளவு கொடியதாய் போனதே, என்று வெறுக்கிறார்.
இனி சற்று விளக்கமாக,
தெளிவிலா கலங்கல்
நீர் வரத்து மாறினால் அன்றோ தெளிய இடம் உண்டு. அதற்கு இடம் இல்லாதபடி வெள்ளம் மேலும் மேலும் பெருகி வருகிற படியால் காவிரியில் கலக்கம் மாறாது இருக்கும். இந்த ஆழ்வாரும் காவிரி ஆற்றை போல் கலங்கியே இருப்பார். எம்பெருமானை பெறுவதற்கு முன்பு இவன் கிடைக்கவில்லையே என்று கலங்குவார். எம்பெருமான் கிடைத்த பின் காதலால் கலங்கி இருப்பார். அதே போல காவிரியும் திருவரங்கத்திற்கு மேற்கில் பெரிய பெருமாளை காணப் போகிறோம் என்ற கலக்கத்திலும், கிழக்கில் பிரிந்து போகிறோமே என்று வருத்தத்துடன் கலங்கி செல்லும். ஆகையால் உயிர் உள்ளவை, உயிர் அற்றவை என்று பேதம் இல்லாமல் கலங்கும் என்கிறார்.
நீர் சூழ்
‘அதனில் பெரிய என் அவாவர சூழ்ந்தாய்‘ (திருவாய்மொழி 10.10.10) என்று பெரியபெருமாள் ஆழ்வார்களை பெரும் காதலால் சூழ்ந்து கொள்வது போல, காவிரியும் பெரியபெருமாளிடத்தில் உள்ள காதலால் அவரை இந்த இடத்தில் சூழ்ந்து கொண்டபடியை சொல்கிறது.
திருப்பாற்கடல் தந்தை, அந்த கடலின் மனைவியான நான் தாய், இந்த ஸ்ரீரங்க நாயகியே மகள், இப்படிபட்ட இவர்கள் விஷயத்தில் என்ன தகுந்த சீர் செய்வேன் என்று காவிரி ஆறானது வருத்தம் அடைந்து, பிரகாசம் உடைய சாமரங்களையும், பச்சை கற்பூரத்தையும், சந்தன மரங்களையும், நல் முத்துக்களையும், மணிகளையும், அலைகளாகிய கைகளால் ஏந்தி வருகின்றாள்; அப்படிபட்ட காவிரி உங்களால் நீராடப் பட வேண்டும் என்று பாராசர பட்டாரால் அருளி செய்யபட்ட ஸ்லோகத்தை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம்.
உலகில் ஒவ்வொரு தாயும் தன்னுடைய மாப்பிள்ளை மகளுக்கு தகுந்த சீர் செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பார்கள். இங்கே மகள், ரங்கநாச்சியார், செல்வங்களுக்கு எல்லாம் அதிதேவதை ஆன, ஐஸ்வர்யங்களுக்கு எல்லாம் அதிபதியான, ஸ்ரீதேவி பிராட்டியார். மாப்பிள்ளையோ எல்லோரையும் விட சிறந்த பரமாத்மாவான அழகிய மணவாளன்; பெண்ணின் தந்தையோ சிறந்த ரத்தினங்களுக்கு உறைவிடமான திருப்பாற்கடல் ஆகும்; பெண்ணை பெற்ற தாயோ, கடல் அரசியின் நாயகியான, கங்கையில் புனிதமாகிய காவிரியாகிய நான்; இப்படி எல்லாம் தலைசிறந்தவைகளாக இருக்கும் போது, தகுந்த சீர் என்ன செய்ய போகிறேன் என்று கலங்கி, காவிரி தாய், கற்பூரம், சந்தனம், முத்து மாணிக்கம் என்ற பல சீர்களை அலைக்களாகிய கைகளில் ஏந்தி, தயங்கி தயங்கி, மத யானை போல வருகிறாள் என்று பட்டர் சொல்கிறார்.
திருவரங்கங்கத்துள் ஓங்கும் ஒளிஉளார்
ஆற்று வெள்ளத்தை நீக்கி, அடித்தரையை கண்டு உள்ளே புக அரியதாக இருப்பது போல, பெரியபெருமாளின் மேல் உள்ள ஒளி வெள்ளத்தை நீக்கி, உள்ளே புகுந்து அதற்கு இருப்பிடமான வடிவழகு காண அரியதாக உள்ளது என்கிறார். திருவரங்கதிற்கு எழுந்தருளிய பின் பரமபதத்தில் பகல் விளக்கு என்றபடி ஒளி குன்றி காணப்படுவதாக சொல்கிறார். இரவில் ஒளி போல, ஸம்ஸாரிகளுக்கு உதவும் திருவரங்கதில் ஒளி கூடி இருப்பதை போல என்கிறார். நித்ய சூரிகளுக்கு இடையே பரமபத நாதன் இருப்பது, சூரியர்களுக்கு நடுவே சூரியன் நிற்பது போல இருக்கிறது என்றும், ஸம்ஸாரிகளுக்கு, தாபங்களால் வருந்துபவர்களுக்கு நடுவே அவர் ரக்ஷித்துக் கொண்டு இருப்பது, ஒளி மிகுந்து இருப்பது போல உள்ளது என்கிறார்.
ஒளியுளார் தாமே அன்றே தந்தையும் தாயுமாவார்
சுபாலோப உபநிஷத்தில்(16) கூறுவது போல, நாராயணன் தாயாகவும் தந்தையாகவும், தன்னுடன் பிறந்தவனாகவும், தங்கும் இடமாகவும், மோக்ஷத்திற்கு உபாயமாகவும், நண்பனாகவும் மோக்ஷத்தில் அடையபடுபவனாகவும் இருப்பவன் என்று கூறியதை தாமே என்ற ஏகாரத்தாலே தெரிவிக்கிறார். இப்படி இங்கே சொல்லபட்ட நாராயணன், எல்லோருக்கும் பொதுவான பரமபத நாதன் இல்லை என்றும், சிலருக்கு பொதுவான வியூக, விபவங்களும் இல்லை என்றும், மற்றைய ஆழ்வார்களுக்கு பொதுவான மற்ற அர்ச்சாவதாரங்களும் இல்லை என்றும், எனக்கே உரிய தந்தையும் தாயும் ஆன பெரியபெருமாள் என்கிறார். இப்படி எனக்கு எல்லா உறவுகளுமாய் இவரே இருக்கும் போது இவரை தவிர எனக்கு வேறு ஒரு உறவு உண்டு என்று நினத்து எம்பெருமான் பேசாமல் இருக்கிறாரோ என்கிறார்.
இங்கே மகாபாரதத்தில் வரும் (192.56) ஸ்லோகத்தின் பொருளை நினைவில் கொள்ளலாம். தர்மன் வனவாசம் செய்யும் போது, ஆபத்து காலத்தில், பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும் சத்யபாமையும் எழுந்தருளிய போது, பாராசரர், மார்க்கண்டேயர் போன்ற பல மகரிஷிகள் வந்து பெரிய சபையாக இருக்க, தர்மன் அங்கு இருந்த மகரிஷிகளிடம், தான் எல்லா தர்மங்களையும் பின்பற்றுவதாகவும் தனக்கு துன்பங்களே வருவதாகவும், துரியோதனன் போன்றவவர் தர்மங்களை பின் பற்றுவதில்லை என்றாலும் அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்களே என்றும் கேட்க, பலர் மேலும் தர்மங்களை பின்பற்ற சொல்ல, மார்க்கண்டேயர் சொல்லும் இந்த ஸ்லோகம் தர்மருக்கு விளக்கம் கொடுக்கிறது. இதன் அர்த்தம், எல்லா உலகங்களுக்கும் தந்தையும் தாயும் ஆனவன், லக்ஷ்மி நாதனே சரணடையத் தகுந்தவன், இவனைச் சரண் அடையுங்கள் என்று சொல்வது. எல்லா அடியவர்களுக்கும் இயற்கையிலேயே உறவினனாக இருக்கும் மாதவனை சரண் அடைவதே உண்மையான சுகத்திற்கு உதவுவது ஆகும் என்கிறார். அவனை அல்லாமல் மற்றவற்றை செய்வது ஸம்ஸாரத்தில் உழல செய்யும் என்றும் சொல்கிறார்.
பாராசர பட்டரும் தன் தம்பியான சீராம பிள்ளைக்கு துன்பம் வந்த போதும் இந்த ஸ்லோகத்தையும் அதன் அர்த்ததையும் அருளி செய்கிறார். தந்தையும் தாயும் ஆவார் என்று சொன்னது, தாயை போல இனியதையும், தந்தையை போல நல்லதையும் செய்ய கூடியவர் பெரியபெருமாளே ஆவார் என்பதாகும்.
எளியதோர் அருளுமன்றே எந்திறத்து
என் விஷயத்தில் ஆயர்களுக்கு செய்தது போல கடினமான காரியங்கள் செய்து காக்க வேண்டியது இல்லை; உங்களை தவிர நான் வேறு பலன் வேண்டுகின்றேன், அதையே தகுந்த காலத்தில் கொடுத்து விடலாம் என்று பேசாமல் இருக்கிறீர்களா என்று கேட்கிறார். விபீஷணன் போன்றவர்களைக் காக்க, வில்லை எடுத்தது போலவோ, பாண்டவர்களை காப்பாற்ற கொல்லாமாக்கோல் எடுத்தது போலோ என்னை காக்க வேண்டும் என்று இருக்கிறாரோ என்கிறார். என் விஷயத்தில் ஒரு குளிர்ந்த பார்வை பார்த்தாலே போதும் என்கிறார்.
எம்பிரானார்
எமக்கு உபகாரராக இருப்பவர், என்னைக் குளிர நோக்க வில்லையே என்று வருந்துகிறார். ஏற்கனவே பெரிய பெருமாள் செய்த உதவிகளை ஆழ்வார் மறக்காதவர் ஆகையால், இன்னும் குளிர நோக்காத போதும், உபகாரகர் என்று சொல்கிறார். இந்த உபகாரத்தையும் செய்து அருள வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். பெரியபெருமாள் முன்பு செய்த உபகாரங்களில் சில : தமக்கும் பெரியபெருமாளுக்கும் உள்ள உறவை ஆழ்வாருக்கு உணர்த்தியது, அதற்கு மேல் மோக்ஷத்திற்கு உபாயமும், அடைய வேண்டியவனும் அவனே என்றும் உணர்த்தியவன்; இப்போதும் நம்முடைய கூக்குரல் கேட்டு அருகில் வந்து இருப்பவன் என்பவை.
அளியன் நம் பையல்
இனி செய்ய வேண்டிய உபகாரம் என்ன என்று கேட்டதற்கு ஆழ்வார் சொல்லும் பதில். அளி என்றால் அருள் என்றும் அளியன் என்றால் அருள் புரிய தகுந்தவன் என்றும் பொருள் தரும். இவனை நாம் கருணை செய்யலாம் என்னும்படி நன்மை உடையவன், நம்முடைய பையல் என்று பெரிய பெருமாள் அருளி செய்ய கேட்கிறார். ஆழ்வாருக்கு இப்போது நம் பையல் என்று பெரியபெருமாள் சொல்லாமல் ‘ஆழ்வீரே’ என்று சொல்வது வருத்தமாக இருக்கிறது. அவனுக்கு அடிமை பட்டிருக்கும் நம்மை, நம் பையல் என்று நினைத்தால் போதாதா, கூப்பிடவும் வேண்டுமோ, என்று கேட்டு கொண்டு, அவனும் அப்படி கூப்பிட்டு உறுதிப் படுத்தினால் தான் தன்னுடைய சேஷத்துவம் நிலை நிற்கும் என்று ஆழ்வார் கருதுகிறார்.
மணக்கால் நம்பி, கதவை சாத்திக் கொண்டு ரகஸ்யார்த்தம் உபதேசம் செய்து கொண்டு இருந்த போது, அவரது சிஷ்யரான திருமகிழ் மாலைமார்வன், வந்து கதவை தட்ட, மணக்கால் நம்பி, ‘நம் பிள்ளையான திரு மகிழ் மாலை மார்வனுக்கு கதவை திற ‘ என்று அருளி செய்ததையும், பிள்ளை, பிள்ளை ஆழ்வான் வாயாலேயே, ‘தம்பி அப்பிள்ளை ஆழ்வான், நம்பிள்ளை என்னப்பெற்றேன்’ என்று அப்பிள்ளை ஆழ்வான் அருளி செய்ததையும் அனுசந்திப்பார்.
அம்மவோ கொடிய வாறே
வருத்தத்தால் அழும் கூக்குரல் கேட்டால் எழுந்திருக்க வேண்டாமோ, அக்குரல் கேட்டதும் கண் உறங்குவதே, இவன் திருவுள்ளம் இப்படி கொடியதாய் இருக்கின்றதே, அம்ம, என்ன இவன் தன்மை என்று கூறுகிறார். இங்கே அம்ம என்பது, வருத்தத்தின் மிகுதியை குறிக்கும். இத்துடன் இந்த பாசுரம் நிறைவு பெறுகிறது.
மகாபாரதத்திற்கு கீதா சரம ஸ்லோகம் போல, இந்த பிரபந்தத்திற்கு அடுத்த பாடல் என்ற அளவிற்கு முக்கியமான பாடல், இந்த பிரபந்தத்தின் ரத்னம் போல் என்றும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது. அத்தகைய பாடல் அனுபவத்தில் மீண்டும் சந்திப்போம், நன்றி.
080 திருவல்லவாழ் / Thiruvallavaazh
ஸ்ரீ செல்வத்திருக்கொழுந்து நாச்சியார் ஸமேத ஸ்ரீ கோலப்பிரான் திருவடிகள் போற்றி போற்றி
| திவ்ய தேசம் | திருவல்லவாழ் – ஸ்ரீ வல்லப க்ஷேத்திரம் |
| மூலவர் | கோலப்பிரான், திருவாழ் மார்பன், ஸ்ரீ வல்லபன் |
| உத்சவர் | |
| தாயார் | செல்வத்திருக்கொழுந்து நாச்சியார், வாத்சல்ய தேவி |
| திருக்கோலம் | நின்ற திருக்கோலம் |
| திருமுகமண்டலம் | கிழக்கே திருமுக மண்டலம் |
| பாசுரங்கள் | |
| மங்களாசாசனம் | நம்மாழ்வார் 11 பாடல்கள் திருமங்கை ஆழ்வார் 11 பாடல்கள் |
| தீர்த்தம் | கண்டாகர்ண தீர்த்தம் பாம்பா நதி |
| விமானம் | சதுரங்க கோல விமானம் |
| தொலைபேசி | 91- 469 – 270 0191 |
மலைநாட்டு திவ்ய தேசங்கள் பற்றிய ஒரு முன்னோட்டத்தை இங்கே காணலாம்.
மலை நாட்டு திவ்ய தேசங்கள் பதின்மூன்று :
திருவனந்தபுரம், திருவண்பரிசாரம், திருகாட்கரை, திருமூழிக்களம், திருச்சிறு புலியூர், திருசெங்குன்றூர், திரு நாவாய், திரு வல்லவாழ், திரு வண்வண்டூர், திருவாட்டாறு, திருவித்துவக் கோடு, திருக்கடித்தானம் , திருவாறன் விளை (ஆரம்முளா).
திருவல்லவாழ் – இந்த ஸ்தலத்தை பற்றி
திருவல்லவாழ் – location – Google Map
திருவல்லவாழ் பற்றி ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்
திவ்ய தேசத்தை பற்றி
திருவல்லவாழ் என்ற இந்த திவ்ய தேசம், கேரளத்தில் பத்தனம்திட்டா மாவட்டத்தில் இருக்கிறது. இது இங்குள்ள மக்களால் திருவல்லா, திருவல்லா என்று இனிமை கொஞ்சி அழைக்கப்படுகிறது. இத்தலத்திற்கு கோட்டயத்தில் இருந்து எண்ணற்ற பேருந்துகள் உண்டு. கொல்லத்திலிருந்து எர்ணாகுளம் செல்லும் புகைவண்டி மார்க்கத்திலும் திருவல்லா புகைவண்டி நிலையத்தை அடையலாம். அங்கு இருந்து சுமார் 4 கி.மீ. தூரத்தில் இந்த திருதலம் உள்ளது. திருவல்லாவை தொடர்ந்து அதனை சூழ்ந்த மற்ற ஐந்து திவ்ய தேசங்களைச் சேவிக்கலாம்.
- கோட்டயத்திலிருந்து சுமார் 8 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் செங்கனாச்சேரி
- செங்கனாச்சேரியிலிருந்து 3 கீ.மி. தூரம் திருக்கடித்தானம்.
- திருக்கடித்தானத்திலிருந்து 8 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் திருவல்லா.
- திருவல்லாவிலிருந்து 8 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் திருவண்வண்டூர்
- திருவண்வண்டூரிலிருந்து சுமார் 6 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் திருச்செங்குன்றூர்.
- திருச்செங்குன்றூரிலிருந்து மேற்கே சுமார் 6 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் திருப்புலியூர்
இந்த திவ்ய தேசம் ஸ்ரீவல்லப ஷேத்ரம் என்று மிகவும் பிரபலம். இங்கு எழுந்து அருளி இருக்கும் எம்பெருமான் பிரம்மச்சார்ய விரதம் அனுஷ்டிக்கிறார். மார்கழி மாதத்து திருவாதிரை நட்சத்திரத்தின் அன்றும், சித்திரை மாதத்து விஷு (வருடப்பிறப்பு) அன்றும் மட்டுமே, எம்பெருமானுக்கு திருமார்பு தரிசனம் என்பதால், இத்தலத்தில் அந்த இரண்டு தினங்கள் மட்டும் பெண்கள் சன்னதி சென்று வழிபட அனுமதிக்கப்படுகின்றனர். மற்ற எல்லா நாட்களிலும், பெண்கள் சன்னதிக்கு வெளியில் இருந்து சேவிக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆகஸ்ட் 1967 க்கு முன்பு, கருவறைக்குள் பெண்கள் நுழைய அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஆண்டிற்கு இருமுறை வேடனைப் போன்று (தனுர் மாசம்-திருவாதரை நாள் மற்றும் சித்திரை மாசம்-விஷு தினத்தில்) இறைவன் வேட்டை ஆடுகிறார். இந்த திருத்தலத்தில் ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் காலை 7 மணி முதல் நடக்கும் பூஜைகள் சிறப்பானது.
மாசி மாதம், பூச நட்சத்திரத்தில் ஆறாட்டு என்ற விழா நடைபெறுகிறது. இது ஒரு பத்து நாட்கள் நடைபெறும் திருவிழா ஆகும். மார்கழி திருவாதிரை அன்று சிவன் எம்பெருமானின் கோலத்தை காண வந்ததாக ஐதீகம், அதனால் இந்த திருத்தலத்தில் விபூதி பிரசாதமும் அளிப்பார்கள். கண்டாகர்ணனின் சிவபக்தியைக் குறிக்கும் வகையில், சுதர்சன ஆழ்வார் சந்நிதியில் விபூதி வழங்கப்படுகிறது.
மே மாதத்தில், ஒரு நாள் திருவிழா நடத்தப்படுகிறது, அருகிலுள்ள கோயில்களில் இருந்து 3 பகவதிகள் (காவில் கோயில் தேவதை, படப்பட் கோயில் மற்றும் ஆலம்துரத் கோவில்கள்) இந்த கோவிலுக்கு அழைத்து வரப்படுகிறார்கள். கோவில் வடக்கு வாசலில் இருந்து போத்திகளால் சிறப்புப் பல்லக்குகளில் இந்த தெய்வங்கள் கொண்டு வரப்படுகின்றன. இந்த நாளில் மட்டுமே, இந்த கதவு திறக்கப்படுகிறது
மற்ற கேரளக் கோயில்களைப் போலவே, இந்த திருக்கோவிலும் கர்ப்பகிரகம் வட்ட வடிவில் உள்ளது. கிழக்குப் பக்கம், வல்லபப் பெருமானின் சன்னதியும், இக்கோயிலுக்குப் பின்னால் சுதர்சன ஆழ்வாருக்கு ஒரு சிறிய சன்னதியும் உள்ளது.
இந்த திருத்தலத்தில் உள்ள பெரிய குளம் தானாகவே உண்டானது என்றும் இன்றும் கூட பூமிக்கு அடியில் இருந்து ஊற்றுக்கள் மூலம் இந்தக் குளத்திற்கு தண்ணீர் வருவதாகச் சொல்லப் படுகிறது. புஷ்கரிணி பொதுவாக மலைநாட்டு திவ்ய தேசங்களில் கோவில் வளாகத்திற்கு வெளியே காணப்படும். அதேசமயம், இந்த திவ்ய தேசத்தில், கோவில் வளாகத்தினுள் உள்ளது மற்றும் இது ஒரு பெரிய குளம். மலையாளத்து பாணியில் இந்த திருத்தலத்திலும் பக்தர்களுக்கு பூக்களும் சந்தனமும், பிரசாதமாக ஒரு இலையில் அளிக்கப்படுகிறது.
இங்கு உள்ள இன்னொரு ஆச்சரியமான விஷயம், 50 அடி உயரம் 2 அடி சுற்றளவும் உள்ள ஓங்கி உயர்ந்து நிற்கும் கருங்கல். இந்த கல் பூமிக்கடியில் இதே 50 அடி ஆழத்தில் சென்று இருந்தாலும் ஆச்சர்யபடுவதற்கு இல்லை. மேலும் இந்த சுற்றுப்புறத்தில் பாறைகளே இல்லை என்பது இன்னொரு தகவல். இந்த கல் தூணின் மீது பஞ்சலோகத்தால் உருவான ஒரு கருடாழ்வாரை வைத்து உள்ளார்கள். கருடாழ்வார் தமது ஒரு கரங்களையும் விரித்து உடனே புறப்படுவதை போல் உள்ளது. இந்தக் கல்தூண் துவஜஸ்தம்பத்திற்கு (கொடிக் கம்பம்) சற்று பின்புறம் அமைந்துள்ளது. நாலாம்பலம் (துவஜஸ்தம்பத்தைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகள்) கிரானைட் கற்களால் ஆனது. த்வஜஸ்தம்பத்தின் உச்சியில் சுமார் 3 அடி உயரத்தில் கருடன் பஞ்சலோக சிலை உள்ளது. கோயில் மிகப் பெரியது, த்வஜஸ்தம்பமும் பெரியது.
மலையாள திவ்ய தேசங்களில், சுதர்சன ஆழ்வாருக்கு தனி சன்னதி இருக்கும் திருத்தலம் இது. அதே போல, துவஜஸ்தம்பத்திற்கு பொன் தகடு வேயப்பட்டுள்ளதும் மற்றொரு தனிச் சிறப்பாகும்..
இந்த கோவில் விஸ்வகர்மா நிரமாணித்த கோவில். பெருமாளின் திருமுகத்தைப் பார்த்தால் திருவடி தரிசனம் செய்ய முடியாத வகையிலும், தூரத்தில் இருந்து பெருமாளின் திருவடியை தரிசித்தால் திருமுகத்தை தரிசனம் செய்ய முடியாத வகையிலும் கட்டப்பட்டுள்ளது.
இந்த கோவிலில் துர்வாச ரிஷியின் சிலை உள்ளது, மேலும் அவர் ஒவ்வொரு இரவும் பெருமாளுக்கு பூஜை செய்வதாக நம்பப்படுகிறது. சங்கு, மணி போன்ற சத்தம் கேட்கும் என அப்பகுதி மக்கள் கூறுகின்றனர்
குழந்தைப்பாக்கியம் இல்லாதவர்கள் மக்கள் செல்வம் வேண்டி அவ்வப்போது கதகளி நிகழ்ச்சியை இங்கு ஏற்பாடு செய்வது வழக்கம். அந்நிகழ்ச்சியின் மூலமாக எம்பெருமானிடம் புத்திரப்பேறு வேண்டுவது என்பது இதன் பொருள்.
ஸ்தல வரலாறு
திருவல்லாவாழ் என்ற இந்த திருவல்லா என்ற திவ்ய ஸ்தலத்தைப் பற்றி, கருடபுராணம், மத்ஸ்ய புராணம் போன்றவற்றில் குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.
சங்கரமங்கலம் என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண், இந்த திவ்ய தேசத்திற்கு வந்து ஏகாதசி விரதம் இருந்து துவாதசியன்று அதிதிகளுக்கு உணவு படைத்து அதன்பின் விரதத்தை முடிக்கும் பழக்கத்தை கொண்டு இருந்தாள். அப்படி அவள் இந்த விரதத்தில் அதில் மிகுந்த பக்தி சிரத்தையுடன் ஈடுபட்டிருந்தாள். தோலகாசுரன் என்னும் அரக்கன் ஒருவன் இந்த விரதத்திற்கு இடையூறு செய்து. துன்பம் விளைவிக்கவே, அந்த பெண், இந்த அரக்கனை வதம் செய்ய எம்பெருமானை வேண்டிக் கொண்டாள். எம்பெருமான் அவளுக்கு தெரியாமல் அந்த அசுரனை வாமன ரூபத்தில் வந்து, சக்ராயுதத்தை ஏவினார். அது அவனை பல துண்டுகள் ஆக்கியது. அப்படி வதம் செய்து அவசரம் அவசரமாக துவாதசி பாரணை (விரதம் முடிக்க) செய்யவரும் போது, எம்பெருமான் திருமார்பில் மறைத்து வைத்து இருந்த மகாலக்ஷ்மியை தரிசனம் செய்து, இந்த சிறுவன் எம்பெருமான் தான் என்று நிச்சயம் செய்து, அவனிடம் எம்பெருமானின் திருமார்பு தரிசனம் வேண்டி இந்த பெண் மோக்ஷம் பெற்றாள் என்பது வரலாறு. அவளின் வேண்டுகோளின்படியே எம்பெருமான் இங்கே, திருவாழ்மார்புடன் இன்றும் பக்தர்கட்கு அருள்புரிவதாக ஐதீஹம். இதனையொட்டியே திருவல்லவாழ் என்ற பெயர் இந்த திருத்தலத்திற்கு உண்டானதாக வரலாறு.
இந்தப் பெண், பாளையில் எம்பெருமானுக்கு தயிர் சாதம் இட்டு உப்பு மாங்காயை சமர்ப்பித்தாள். இன்றும் அந்த வழக்கம் கோவிலில் உள்ளது. துவாதசி அன்று பிரம்மச்சாரிக்கு இட்டு பிறகு எம்பெருமானுக்கு சமர்ப்பிக்கும் வழக்கமும் உள்ளதாக சொல்கிறார்கள்.
கண்டாகர்ணன் என்ற ஒரு சிவபக்தன், சிவபெருமானால் உபதேசிக்கப்பட்டபடி மஹாவிஷ்ணுவைக் குறித்து தவமிருந்து எட்டெழுத்து மந்திரத்தை ஜபிக்கலானான். அந்த மந்திரத்தை ஜபிக்கும் போது வேறு எந்த சப்தமும் தன் செவியில் விழாமல் இருக்கும் பொருட்டு தங்கத்தால் செய்த இரண்டு மணிகளைத் தனது காதில் தொங்கவிட்டு, எந்நேரமும் அது ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும்படி தனது காதுகளை அசைத்தும் அதே சமயத்தில், அஷ்டாக்ஷர எட்டெழுத்து மந்திரத்தை உச்சரித்து மோட்சம் பெற்றதாக வரலாறு.
கிருஷ்ணரின் விருப்பப்படி விஸ்வகர்மாவால் செதுக்கப்பட்ட சிலை, துவாபர யுகத்தின் முடிவில் கிருஷ்ணரின் நண்பன் சாத்யகிக்கு வழங்கப்பட்டது. எம்பெருமான் கருடனிடம் கொடுத்து பத்திரமாக வைத்திருக்க சொன்னார். கருடன் அதனை கலியுகத்தில் பிரதிஷ்டை செய்வதற்காக கர்நாடகாவில் இருந்து கேரளாவிற்கு பாயும் நேத்ராவதி என்ற ஆற்றில் மறைத்து வைத்தார். பின்னர், சேர பெருமாளின் அரச துணைவி நேத்ராவதி நதிக்கரையில் கிருஷ்ணரின் சிலை கிடப்பதாகக் கனவில் கண்டார். அதனை கண்டு எடுப்பதற்கு முயற்சிகள் எடுக்கபட்டன. கிமு 59 இல், துளு பிராமணர்கள் மற்றும் உள்ளூர் போத்திகளின் கூட்டு முயற்சியால் சிலை கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. சிலை முறைப்படி பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு கோயில் கட்டப்பட்டது. துளு பிராமணர்களும் உள்ளூர் போத்திகளும் இணைந்து சிலையைக் கண்டெடுத்ததால், அந்தச் சம்பவத்தின் நினைவாக பூஜைகள் நடத்துவதும் இரு பிரிவினருக்கும் பிரித்து கொடுக்க பட்டது. . எனவே, துளு பிராமணர்கள் மாதத்தில் 15 நாட்களுக்கு பூஜை செய்கிறார்கள் மற்றும் 10 வீடுகளில் இருந்து உள்ளூர் போத்திகள் மீதி 15 நாட்களுக்கு பூஜை செய்கின்றனர். சிலை பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருக்கிறது.
துர்வாசர் இந்த பெருமாளை பிரதிஷ்டை செய்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். அவர் அப்படி செய்யும் போது 12000 வாழை பழங்கள் எம்பெருமானுக்கு சமர்பித்ததாகவும், அதே போல இன்றும் வருடம் ஒருமுறை இந்த விழா, பன்னீராயிரம் விழா என்று இந்த கோவிலில் கொண்டாடப்படுகிறது.
ஆழ்வார்கள்
நம்மாழ்வார் பதினொரு பாடல்களும், திருமங்கை ஆழ்வார் பதினொரு பாடல்களும் இந்த திவ்ய தேசத்தின் எம்பெருமானுக்கு மங்களா சாசனம் செய்து உள்ளார்கள். நம்மாழ்வார் மோக்ஷம் வேண்டி பாடிய ஐந்து பதிகங்களில் இந்த திவ்ய தேச பதிகமும் ஒன்று. நம்மாழ்வார் மற்றும் திருமங்கை ஆழ்வார் இந்த திவ்ய தேசத்தை பற்றி பாடிய பாசுரங்களை பற்றி கீழே காண்போம்.
நம்மாழ்வார் – திருவாய்மொழி – ஐந்தாம் பத்து – ஒன்பதாம் பதிகம்
நம்மாழ்வார் திருக்குடந்தை பதிகம் பாடிய பிறகு, தளர்ந்து, ‘திருவல்லவாழ்’ திவ்ய தேசத்திற்கு செல்ல நினைத்தார். ஆனால் அங்கு செல்ல முடியாமல், சோலைகளும், தென்றலும், வண்டுகளின் இன்னிசையும், வைதீக செயல்களின் ஆரவாரமும், அவரை தடுத்து அவருக்கு துயர் கொடுத்தன. அதனால் ஏற்பட்ட நோவினை ஆழ்வார் இங்கு ஒரு தலைவியாக இருந்து தன் தோழிகளுக்கு கூறும் கூற்றாக கூறுகிறார்.
மானேய் நோக்கு நல்லீர்! வைகலும் வினையேன் மெலிய, * வானார் வண் கமுகும் மது மல்லிகையுங் கமழும், * தேனார் சோலைகள் சூழ் திருவல்லவாழ் உறையும், * கோனாரை அடியேன் அடி கூடுவதென்று கொலோ? (5.9.1)
தோழிகளிடம், திருவல்லவாழ் பெருமானின் திருவடிகளை என்று சென்று சேருவது என்று கேட்கும்படி அமைந்த பாசுரம். மானேய் நோக்கு நல்லீர்! – நான் திருவல்லவாழ் சென்று புகும்படி உங்கள் கண்களால் நன்றாக குளிர நோக்குங்கள் என்று ஒரு விளக்கம். மான் போன்ற நோக்கையுடைய பெண்களே, எனக்கு நல்லவர்களே, பிரிவு ஆற்றாமையாலே நோவு பட்டும், சோலை அழகிலே ஈடுபட்டும், உங்களின் இனிமையான வசனங்களால் தளர்ந்தும் இருக்கும் என்னை எம்பெருமானிடம் இருந்து விலக செய்யும் வார்த்தைகளை சொல்லியும், காரியங்களை செய்தும், அவன் மேல் இருக்கும் மோகத்தை அதிகரிக்க செய்யும் நல்லவர்களே என்று சொல்வதாகவும் கொள்ளலாம். ஒரு நாள் பிரிவு ஆற்றாமையால் மெலிந்து, மிகவும் நோவு பட்டாள் என்கிறார். திருவடி (ஹனுமான்) இலங்கையில் சீதா பிராட்டியை சந்தித்து திரும்பிய பின், இருந்த சீதா பிராட்டியின் மனநிலையை இவளுடன் ஒப்பிடுகிறார். அவள் மெலிய மெலிய நீர்ப் பண்டமாய் மாறி அழிகிறபோது, இவன் ஒன்றும் ஆகாமல் இருந்தான். அந்த ஊர் சோலைக்கு, இவளின் மெலிதல், நீர் ஆகும். கமுகு என்று சொன்னது, கொடிக்கு தன்னையே கொடுக்கும், அவனுடைய ஔதார்யம் சொல்லியது. மதுவை உடைய மல்லிகை, பரிமளம் இவள் இடத்தில் இருந்து வந்தது என்கிறார். எம்பெருமானும் அடியவர்களுக்கு உகந்த ஒரு திரவியத்தை திருமேனியாக்கி கொண்டு திவ்ய தேசத்தில் எழுந்து அருளி உள்ளார். இங்கு உள்ளவர்களும், தாவரங்களும், மிருகங்களும் அவனை விட மாட்டாதபடி நிற்கிறார்கள் என்கிறார்
என்றுகொல் தோழிமீர்காள் எம்மை நீர் நலிந்தென் செய்தீரோ? * பொன்திகழ் புன்னை மகிழ் புது மாதவி மீதணவி, * தென்றல் மணங்கமழும் திருவல்ல வாழ் நகருள் * நின்ற பிரான், அடி நீறடியோங் கொண்டு சூடுவதே? (5.9.2)
என்னை பற்றி அறிந்திருக்கிற நீங்கள் எனக்கு ப்ரியமானவற்றைச் சொல்லி என்னைத் தேற்ற வேண்டியதாயிருக்க, என்னைக் கண்டிப்பதிலே குறியாக இருப்பதால், உங்களுக்கு ஒரு பயனும் இல்லை. நீங்கள் சொல்லும் வழியில் நான் திரும்ப போகிறேன் என்ற எண்ணமா உங்களுக்கு என்றும், அது ஒருநாளும் நடக்காது என்றும் சொல்கிறார். திருவல்லவாழ்நகர் சோலைகளிலிருந்து வீசுகின்ற நறுமணம் மிக்க தென்றலானது என்னை அவ்வழியே இழுக்க நான் நீங்கள் சொல்லும் வழியில் வருவதற்கு சாத்தியம் இல்லை என்கிறார். இந்த திருத்தலத்து எம்பெருமானுடைய திருப் பாதங்களின் தூசியை தன்னுடைய தலை மீது அணியப் பெற வேண்டுமென்றோ என்னுடைய ஆவல் உள்ளது என்கிறார். அது பற்றி ஏதேனும் சொல்வதானால் சொல்லுங்கள் என்றும் என்னிடம் வீணாக பேச வேண்டாம் என்றும் சொல்வதாக அமைந்த பாசுரம்.
என்றுகொல் தோழிமீர்காள் என்று சொல்வது, இவள் நினைத்து இருப்பது சரியாகாது என்று சொல்பவர்களிடமே, தான் நினைப்பதை அடைவது எப்போது என்று கேட்கிறாள்.
சூடும் மலர்க்குழலீர்! துயராட்டியேனை மெலிய, * பாடு நல் வேத ஓலி பரவைத் திரை போல் முழங்க, * மாடு உயர்ந்த ஓமப்புகை கமழும் தண் திருவல்லவாழ் * நீடு உறைகின்ற பிரான் கழல் கண்டுங்கொல் நிச்சலுமே? திருவாய்மொழி 5.9.3
தோழிகளே ! நீங்கள் உங்களுக்கு பிடித்தவற்றை சூடிக்கொண்டு வாழ்வதுபோல நானும் எனக்கு பிடித்ததை சூடிக் கொண்டு வாழ நினைத்தால் இதில் என்ன தவறு உள்ளது ? இதற்காக என்னை நீங்கள் கண்டிப்பது ஏன்? என்று கேட்க, அதற்குத் தோழிகள் ‘உனக்கு என்று ஒரு தனி வழியுண்டோ? எங்கள் வழியிலே தான் நீ வந்து தீரவேண்டும்” என்று பதில் சொன்னார்கள். அதற்குத் தலைவி “திருவல்லவாழ் நகரிலே பரம வைதிகர்கள் கானம் செய்கிற ஸாம வேதத்தின் ஒலியும் அங்குற்ற ஹோம புகையின் பரிமளமும் என்னை அவ்வழியே இழுப்பதை காணுங்கள், அந்த திருத்தலத்து எம்பெருமானுடைய திருவடிகளையே எப்போதும் கண்டு கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற என் காதலை நிறைவேற வழி சொல்வதானால் சொல்லுங்கள் என்கிறார்.
நிச்சலும் தோழிமீர்காள்! எம்மை நீர் நலிந்து என்செய்தீரோ? * பச்சிலை நீள் கமுகும் பலவும் தெங்கும் வாழைகளும், * மச்சணி மாடங்கள் மீதணவும் தண் திருவல்லவாழ் * நச்சர வினணை மேல் நம்பிரானது நன்னலமே. 5.9.4
தோழிகளே! என்னுடைய நல்ல ஜீவன், (ஜீவாத்மா), என்னை பற்றி நினைத்து கொண்டு இருந்தால் அல்லவோ, நீங்கள் கண்டித்துச் சொல்லும் வார்த்தைகளுக்கு நான் செவி கொடுக்க முடியும்; அப்படி இல்லாமல், பார்க்கப் பார்க்கக் கண்ணும் நெஞ்சும் பிணி மற்றும் புண் உண்டாகும்படி இருக்கிற, பாக்கு மரங்களும் பலா மரங்களும் முதலியவை மச்சணி மாடங்களளவும் ஓங்கி வளர்ந்து உள்ள, திருவல்லவாழ் திவ்ய தேசத்தில் எழுந்தருளியுள்ள அனந்த சயனம் செய்து கொண்டு இருக்கின்ற எம்பெருமானுக்கு அன்றோ என்னுயிர் நினத்து கொண்டு உள்ளது. இனி உங்கள் பேச்சு இங்கே விலை போகாது என்றாள். “பச்சிலை நின்கமுகும், பச்சிலை நீள் பலவும், பச்சிலை நீள் தெங்கும், பச்சிலை நீள் வாழைகளும்” என்று கூட்டிக் கூட்டிப் பாடுவதும் உண்டு.
திருவல்லவாழில் எம்பெருமான் நின்ற திருக்கோலமே அன்றி சயனத் திருக்கோலம் அன்று. திருவல்லவாழ்நகருள் நின்றபிரான் என்று கீழே இரண்டாம் பாட்டிலும் அருளி செய்து உள்ளார். அப்படி இருக்க, இப்பாட்டில் “திருவல்லவாழ் நச்சரவினணை மேல் நம்பிரான்” என்று சயனத் திருக்கோலமாகக் கூறுகின்றார் என்று எடுத்து கொள்ளக் கூடாது. நச்சரவினணை மேல் நம்பிரான் என்று அந்த திருத்தலத்து இருக்கிறதை சொல்வது அன்று; எம்பெருமானுடைய பொது விசேஷணம் இருப்பதை சொல்கிறது. ‘அத்தியூரான்… அணிமணியின் துத்திசேர் நாகத்தின்மேல் துயில்வான்‘ (இரண்டாம் திருவந்தாதி 10) என்ற இடத்தில் சொல்வது போல் கொள்ளலாம்.
நன்னலத் தோழிமீர்காள். நல்லவந்தணர் வேள்விப்புகை, * மைந்நலங் கொண்டுயர்விண் மறைக்கும்தண் திருவல்லவாழ், * கன்னலங் கட்டிதன்னைக் கனியையின் னமுதந்தன்னை, * என்னலங் கொள்சுடரை என்றுகொல்கண்கள் காண்பதுவே? 5.9.5
சிறந்த நேசமுள்ள தோழிகளே!, வைதிக ப்ராஹ்மணர்கள் செய்யும் யாகங்களில் உண்டான புகை, மையின் நல்ல நிறத்தைக் கொண்டு, உயர்ந்த ஆகாசத்தை மறைக்கும் இடமான குளிர்ந்த திருவல்லவாழிலே எழுந்தருளி இருப்பவனும், சக்கரை கட்டி போன்றவனும் பரிபக்குவமான பழம் போன்றவனும், இனிய அமுதமாயிருப்பவனும், என்னுடைய ஸர்வ நலத்தையும் கொள்ளை கொண்டவனும், அதனால் ஒளிபெற்று விளங்குபவனுமான எம்பெருமானை எனது கண்கள் காணப்பெறுவது எந்நாளோ என்று ஆழ்வார் ஏங்குவதாக அமைந்த பாடல்.
காண்பது எஞ்ஞான்று கொலொ வினையேன் கனி வாய் மடவீர், * பாண்குரல் வண்டினோடு பசுந்தென்றலுமாகி எங்கும், * சேண் சினை ஓங்கு மரச் செழுங்கானல் திருவல்லவாழ், * மாண் குறள் கோலப் பிரான் மலர்த் தாமரைப் பாதங்களே? 5.9.6
கனிபோன்ற வாயையுடைய தோழிகளே! எங்கு பார்த்தாலும் கான ரூபமான மிடற்றை உடைய வண்டுகளும் புது தென்றலும் உயர்ந்த பனைகளை கொண்டு வளருகிற மாசுகளையுடைய அழகிய கடற்கரைச் சோலைகளை கொண்ட திருவல்லவாழிலே நிற்கிற சிறந்த ப்ரஹ்மசாரி வேஷத்தையுடையனான எம்பிரானுடைய தாமரை போன்ற திருவடிகளை பாவியான நான் என்று சேவிப்பது என்கிறார்.
பாதங்கள் மேல் அணி பூத் தொழக் கூடுங்கொல் பாவை நல்லீர், * ஓத நெடும் தடத்துள் உயர் தாமரை செங்கழுநீர், * மாதர்கள் வாண் முகமும் கண்ணும் ஏந்தும் திருவல்லவாழ், * நாதன் இ ஞாலம் உண்ட நம்பிரான் தன்னை நாடோறுமே? 5.9.7
பாவை போலே அழகிய தோழிகளே! கடல் போன்று பெரிய தடாகங்களுக்குள்ளே உயர்ந்த தாமரைப் பூக்களும் செங்கழுநீர்ப் பூக்களும் ஸ்திரீகளின் ஒளிபொருந்திய முகத்தழகையும் கண்ணழகையும் தாக்கும்படியான தலைவனும் இவ்வுலகங்களை எல்லாம் பிரளயம் அழிக்காதபடி காத்தவனான எம்பெருமானுடைய திருவடிகளின் மேலே சாத்தின புஷ்பங்களையாவது நாள் தோறும் தொழுவோமோ என்று சொல்வது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
நாள்தோறும் வீடின்றியே தொழக் கூடுங்கொல் நன்னுதலீர், * ஆடுறு தீங்கரும்பும் விளை செந்நெலுமாகி யெங்கும், * மாடுறு பூந்தடஞ்சேர் வயல் சூழ் தண் திருவல்லவாழ், நீடு உறைகின்ற பிரான் நிலந்தாவிய நீள்கழலே 5.9.8
இந்த பாடலில், திருவல்லவாழிலே, அருளி புரிவதற்கு என்றே நித்யவாஸம் பண்ணுகிற சர்வ சுலபனான எம்பெருமானுடைய, ஸெளசீல்யமே வடிவெடுத்த திருவடிகளில் இடைவிடாதே அடிமை செய்யும்படியான (தொழும்படியான) பாக்கியம் கிடைக்குமோ என்கிறாள்.
அழகிய நெறியையுடைய தோழிகளே! எல்லாவிடத்திலும் எப்போதும் ஆடும் தித்திப்பு அதிகம் நிறைந்த கரும்புகளும், எப்போதும் அறுப்பதற்கு பக்குவமாய் உள்ள (முற்றிய) செந்நெல் பயிர்களை உடைய, எல்லா பக்கங்களிலும் நெருங்கிய பூத்த தடாகங்களை கொண்ட கழனிகளால் சூழப்பட்ட குளிர்ந்த திருவல்லவாழிலே, நித்ய வாசம் செய்து அருளுகின்ற எம்பெருமானின், உலகம் முழுவதையும் ஒரு காலத்தில் அளந்த நீண்ட திருவடிகளை, நாள் தோறும் தொழ இயலுமோ என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
இவளுக்கு கைங்கர்யத்தில் உகப்பு போல், அவர்களுக்கு இவள் பேறே உகப்பாய் இருப்பது என்கிறார். இந்த திருவல்லவாழ் சிரமகரமான ஊர் என்று சொல்லி, ஊரை, பூக்களால் நிறைந்த தடாகங்கள் சூழ்ந்து உள்ளது என்றும், தடாகங்களை வயல்கள் சூழ்ந்து உள்ளன என்றும், இவைகளால் எப்போதும் குளிரிந்து இருக்கும் திருவல்லவாழ் என்கிறார்.
பிரான் நிலந்தாவிய நீள்கழலே நாள்தோறும் வீடின்றியே தொழக்கூடுங்கொல் என்று சேர்த்து அனுபவிக்கலாம் என்கிறார். நல்ல குணம், தீய குணம் என்று எதையும் பாராமல், எல்லார் தலையிலும் பொருந்தும்படி சுலபமான திருவடிகளை கொண்டு தீண்டியது போன்ற திருஅவதாரங்கள், அவதார பயன் முடிந்தவுடன் செல்லாமல், நித்ய வாசம் செய்கிற உபகாரமே இங்கே ஏற்றம் பெறுகிறது.
கழல் வளை பூரிப்ப யாம் கண்டு கைதொழக் கூடுங்கொலோ, * குழல் என்ன யாழும் என்னக் குளிர் சோலை உள் தேன் அருந்தி, * மழலை வரி வண்டுகள் இசை பாடும் திருவல்லவாழ், * சுழலின் மலி சக்கரப் பெருமானது தொல் அருளே? 5.9.9
குளிர்ந்த சோலைகளிலே மதுவினை பருகி, மழலைத் தொனியையுடைய அழகிய வண்டுகள் குழல் இசையோ, யாழ் இசையோ என்று கருதும்படி உள்ள திருவல்லவாழில் சுழற்சி பொருந்திய திருவாழியை உடையவனான எம்பெருமானுடைய திருவருள் தன்னால், கழல் வளைகள் பூரிக்கும்படியாக நாம் அவனை கண்டு தொழ பெறுவேனோ என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
தொல்லருள் நல்வினையால் சொல்லக் கூடுங்கொல் தோழிமீர்காள், * தொல்லருள் மண்ணும் விண்ணும் தொழ நின்ற திருநகரம், * நல்ல அருள் ஆயிரவர் நலனேந்தும் திருவல்லவாழ், * நல்லருள் நம் பெருமான் நாராயணன் நாமங்களே ? 5.9.10
தோழிகளே, தன்னுடைய அழிவற்ற கிருபையை இந்த உலகத்தில் ஸம்ஸாரத்தில் உள்ளவர்களும், மேல் உலகத்தில் உள்ளவர்களும் எப்போதும் கொண்டாடும்படி இருக்கும் இடம் இந்த திருவல்லவாழ். எம்பெருமானின் கல்யாண குணங்களை கொண்டாடும் ஆயிரக் கணக்கான சிஷ்டர்கள் நன்மையோடு வசிக்கும் இடம் இந்த திருவல்லவாழ். இங்கே மஹா க்ருபாளனான ஸ்வாமியான நாராயணனுடைய திருநாமங்களை, அவனுடைய திருவருளாலே, நாம் சொல்லி கொண்டே இருக்கலாமோ என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
நல்லருள் நம் பெருமான் என்று சொன்னது, நல்ல அருளை உடையவனாய், நமக்கு சுவாமியாக இருப்பவனாய் என்று சொல்கிறது. நல் அருள் என்பது வாத்சல்யம். இதனுடன் ஸ்வாமித்வம் சேர்ந்தால் அது நாராயண சப்த அர்த்தம் ஆகிறது. அர்த்தத்தை அருளி செய்து பின்னர் நாராயண என்ற சப்தத்தையும் ஆழ்வார் இந்த பாடலில் அருளி செய்கிறார்.
நாமங்கள் ஆயிரம் உடைய நம் பெருமானடி மேல், * சேமம் கொள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் தெரிந்து உரைத்த, * நாமங்கள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திருவல்லவாழ், * சேமம் கொள் தென்னகர் மேல் செப்புவார் சிறந்தார் பிறந்தே. 5.9.11
இந்த பதிகத்தை ஓத வல்லவர்கள் ஸம்ஸாரிகளாக இருக்கிற போதும், மற்றவர்களையும் விட நாட்டில் சிறப்புப் பெற்றவர்கள் என்ற பெருமை உடையவர்கள் ஆவார்கள் என்று பயன் சொல்லி இந்த பதிகத்தை ஆழ்வார் முடிக்கிறார். திருக்கல்யாண குணங்களுக்கும் திவ்ய சரித்திரங்களுக்கும் வாசகங்களாக இருக்கும் ஆயிரம் திருநாமங்களையுடைய (தேவோ நாம ஸஹஸ்ரவான்) ஸர்வேச்வரன் திருவடிகளிலேயே, தம்முடைய பாதுகாப்பிற்காக (ரக்ஷகத்திற்காக) பற்றிய ஆழ்வார், அருளிச் செய்த, அந்த ஸஹஸ்ரநாமம் போலவே பகவத் குண விபூதிகளை ஒழுங்காக தெரிவிக்கின்ற, ஆயிரத்தினுள் திருவல்லவாழ் விஷயமாகச் சொல்லிய இவை பத்து பாடல்களையும் சொல்ல வல்லவர்கள் சரீர ஸம்பந்தம் இருந்த போதும், பகவத் அநுபவமாகிய சிறப்பை உடையவர் என்று சொல்கிறார்.
திருமங்கை ஆழ்வார் – பெரிய திருமொழி – 9.7
தந்தை தாய் மக்களே சுற்றம் என்று உற்றுவர் பற்றி நின்ற * பந்தமார் வாழ்க்கையை நொந்து நீ பழியெனக் கருதினாயேல் * அந்த மாயாதியாய் ஆதிக்கும் ஆதியாய் ஆயனாய * மைந்தனார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே! ….. 1
தகப்பன், தாய், புத்திரர், உறவு முறை உடையவர்கள், சம்பந்தி என்று இங்கே பற்று கொண்டு, தேவையற்ற ஒரு யாத்திரையை தொடர்ந்து கொண்டு உள்ளோம். மாதா, பிதா, துணை என்று அவன் ஒருவன் மட்டுமே எல்லா உறவுமாக இருக்க வேண்டிய அவனை விட்டு, மற்ற உறவுகளை நித்யமான, தேவையான உறவுகள் என்று பற்றி கொண்டு இருப்பதை வெறுத்து, ஈஸ்வரனுக்கு சேவை செய்பவனாக இருக்க வேண்டும் என்று நீ புத்தியை செலுத்தினால், ஈஸ்வர ஆத்ம ஸ்வரூபதிற்கு ஒரு வீணும் விளையாதே பிரளய காலத்தில், லயதிற்கு இடமாகவும், ஸ்ருஷ்டி காலத்தில் உற்பத்திக்கு இடமாகவும், சித் அசித் இவைகளுக்கு நிர்வாககன் ஆகவும், இந்த காரியங்களுக்கு மத்தியில் ஆயன் கோபால கிருஷ்ணனாக வந்து அவதரித்தவன் உறைகின்ற இடமான திருவல்லவாழ் என்ற திவ்ய தேசத்தை வாயினால் சொல்வதில் வல்லமை உள்ளவனாக பொருந்திடு என்று நெஞ்சுக்கு உரைக்கிறார்.
மின்னுமா வல்லியும் வஞ்சியும் வென்ற நுண்ணிடை நுடங்கும், * அன்ன மென்னடையினார் கலவியை அருவருத்து அஞ்சினாயேல், * துன்னு மா மணி முடிப் பஞ்சவர்க்காகி முன் தூது சென்ற * மன்னனார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே. .. 2
மின்னலையும் அழகிய கொடியையும், வஞ்சி கொம்பையும் தோற்கடிக்க கூடிய நுட்பமான இடுப்பு துவளும்படி இருக்கிற, அன்னம் போன்ற மென்மையான மெதுவான நடை கொண்ட மாதருடைய புணர்ச்சியை வெறுத்து அச்சமுறுவாய் ஆகில், முன்பொரு கால், நெருங்கின சிறந்த ரத்னங்கள் இழைத்த கிரீடம் அணியத் தக்க பஞ்சபாண்டவர்களுக்காக, தன்னை தாழவிட்டு, தூது நடந்த மேன்மையான மன்னனாகிய கண்ணபிரான், நம்மை யாரோ ஏவி காரியம் கொள்வார் என்று, வந்து நிற்கின்ற திருத்தலமான திருவல்லவாழ் என்று சொல்கின்ற சமர்த்தராய், பொருந்துவாய் நெஞ்சே என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.
பூண் உலாம் மென்முலைப் பாவைமார் பொய்யினை மெய் இதென்று, * பேணுவார் பேசும் அப்பேச்சை நீ பிழையெனக் கருதினாயேல் * நீள் நிலா வெண்குடை வாணனார் வேள்வியில் மண் இரந்த * மாணியார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே. .. 3
ஆபரணங்கள் விளங்குகின்ற மென்மயான முலைகளை உடைய பெண்களின் பொய் மற்றும் சூதுகளை, உண்மை இது என்று, ஆதரிப்பவர்கள் பேசுகின்ற அப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளை தவறு என்று கருதுவாய் ஆனால், பரந்த நிலாவை போன்ற வெண்கொற்ற குடையுடன் வாழ்பவனான மாகாபலி சக்ரவர்த்தியின் யாகத்தில், தன்னுடையது அல்லாத ஒன்றை யாசிப்பது போல, மூன்று அடி மண் யாசகமாக கேட்ட பிரம்மச்சாரி வாமன மூர்த்தி, உறைகின்ற திருவல்லவாழ் என்ற திவ்ய தேசத்தை வாயினால் சொல்வதில் வல்லமை உள்ளவனாக பொருந்திடு என்று நெஞ்சுக்கு உரைக்கிறார்.
பண்ணுலாம் மென்மொழிப் பாவைமார் பணைமுலை அணைதும் நாம் என்று, * எண்ணுவார் எண்ணம் அது ஓழித்து நீ பிழைத்துய்யக் கருதினாயேல், * விண்ணுளார் விண்ணின் மீது இயன்ற வேங்கடத்துளார் வளங்கொள் * முந்நீர் வண்ணனார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே. .. 4
சீர்மை மிக்குள்ள, மிருதுவான பேச்சை உடையவரான, ஸ்த்ரீகளுடைய நெருங்கின முலைகளை அணையகடவோம் என்று நினைப்பவர்கள் மத்தியில், நீ அந்த நினைவை தவிர்த்து, உஜ்ஜீவித்து போக நினைப்பாயானால், நித்ய சூரிகளுக்கு காட்சி கொடுத்துக் கொண்டு பரமபதத்தில் இருக்கிறவரும், திருவேங்கட மலையில் எழுந்து அருளி இருப்பவரும், அழகிய கடல் போன்ற வடிவை உடையவர் உறைகின்ற திருவல்லவாழ் திவ்ய தேசத்தில், அங்கு இருக்கிறவர் இருக்கிற வடிவு இருக்கும்படி பொருந்தி பார் என்று நெஞ்சுக்கு ஆழ்வார் சொல்கிறார்.
மஞ்சுதோய் வெண்குடை மன்னராய் வாரணம் சூழ வாழ்ந்தார் * துஞ்சினார் என்பதோர் சொல்லை நீ துயரெனக் கருதினாயேல் * நஞ்சு தோய் கொங்கை மேல் அங்கை வாய் வைத்தவள் நாளை யுண்ட * மஞ்சனார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே. …5
மேகம் அளவும் வியாபிக்கின்ற வெண்கொற்ற குடைகளை உடையவர்களாய், மன்னர்களாய், யானை சூழும்படி வாழ்ந்தவர்கள் முடிந்தார்கள் என்ற ஒரு வார்த்தையை நீ துக்கம் என்று கருதினால், விஷமானது நிறைந்து இருந்த பூதனையின் முலையில் அழகிய கையையும் வாயையும் வைத்து அவளுடைய உயிரினை முடித்த சிறுவனான கண்ணன் உறைகின்ற திருவல்லவாழ் என்று சொல்லி பொருத்தி பார் என்று நெஞ்சுக்கு ஆழ்வார் சொல்கிறார்.
உருவினார் பிறவி சேர் ஊன் பொதி நரம்பு தோல் குரம்பையுள் புக்கு * அருவி நோய் செய்து நின்றைவர் தாம் வாழ்வதற்கு அஞ்சினாயேல் * திருவினார் வேத நான்கு ஐந்து தீ வேள்வியோடு அங்கம் ஆறும் * மருவினார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே. .. 6
சென்ற பாட்டில் ஐஸ்வர்யத்தின் நிலையில்லாமையை சொன்ன ஆழ்வார் இந்த பாடலில் இந்திரியங்கள் தங்களுக்கான விஷயங்களை தரச்சொல்லி படுத்தும் போது அந்த பாதைக்கு செல்ல அஞ்சினால், நாம் திவ்ய தேச பாதையை பொருத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்.
ஸூஷ்ம சரீரத்தோடு கூடிய நித்யமான ஆத்மாவிற்கு, ஜன்மம் என்பது ஸூதுல சரீரத்தில் பிரவேசிப்பது ஆகும் என்று சொல்கிறார். உடம்பு என்ற மாமிசத்தில் பொதிந்து கொண்டு நரம்பு தோல் ஆகிற குடிசைக்குள் (ஸூதுல சரீரம்) புகுந்து, எனக்கு உரிய விஷயத்தை காட்டு என்று பாதித்து மனதை சஞ்சல படுத்தும் ஐந்து இந்திரியங்கள் தாம் வாழ, அவைகளின் பாதகத்திற்கு அஞ்சினால், நித்ய தோஷ நிவர்த்திகளால் பூரணமான நான்கு வேதங்கள், ஐந்து அக்னிக்கள், ஐந்து மகா யாகங்கள், ஆறு அங்கங்கள் இவைகளையே வேலைகளாய் உடையவர்கள் வாழ்கின்ற திருவல்லவாழ் என்று பொருந்து என்று நெஞ்சுக்கு சொல்கிறார்.
நோயெலாம் பெய்த்து ஓர் ஆக்கையை மெய் எனக் கொண்டு வாளா * பேயர் தாம் பேசும் அப் பேச்சை நீ பிழை எனக் கருதினாயேல், * தீயலா வெங்கதிர்த் திங்களாய் மங்குல் வான் ஆகி நின்ற * மாயனார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே. .. 7
நோய் எல்லாவற்றையும் கொண்டு செய்த நிச்சயம் இல்லாத இந்த சரீரத்தை மெய் என்று சொல்லி திரிகின்ற சிலர் சொல்லும் வார்த்தைகளை நீ பிழை என்று கருதுவாய் என்றால், நீர் களிப்புகளை அறுக்க கூடிய வெப்ப கதிர்களை உடைய ஆதித்தியனாய், அவனால் வந்த தாபத்தை ஆற்றுவதற்கு ஈடான நீரினை உடைய சந்திரனாய், மேக சஞ்சாரத்தை உடைய ஆகாயமாய் நிற்கின்ற, ஆச்சரியமான எம்பெருமானை, கண்கள் எல்லாம் கண்டு அனுபவிக்கலாம்படி திருவல்லவாழ் உறைகின்ற எம்பெருமானிடம் பொருந்து என்று நெஞ்சுக்கு உரைக்கிறார்.
மஞ்சு சேர் வான் எரி நீர் நிலம் கால் இவை மயங்கி நின்ற * அஞ்சு சேராக் கையை அரணம் என்றென்று உய்யக் கருதினாயேல், * சந்து சேர் மென்முலைப் பொன்மலர்ப் பாவையும் தாமும் நாளும் * வந்து சேர் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே... 8
மேகங்கள் சஞ்சரிக்க கூடிய ஆகாயம், அக்னி, நீர், நிலம், காற்று என்ற பஞ்ச பூதங்களினால் உருவாகி மயங்கி நின்ற இந்த சரீரத்தை நமக்கு பாதுகாப்பு (ரக்ஷகம்) ஆக மாட்டாது என்று கருதி, உஜ்ஜீவிக்கப் பார்த்ததால், சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மிருதுவான திருமுலைத்தடங்களை உடைய, பொற்றாமரையை இருப்பிடமாக கொண்ட, பெரிய பிராட்டியாரும், அவருக்கு தகுந்த தாமும் தினந்தோறும் கிட்டி வந்து உறைகின்ற திருவல்லவாழ் திவ்ய தேச எம்பெருமானுடன் பொருந்து என்று நெஞ்சுகக்கு சொல்கிறார்.
வெள்ளியார் பிண்டியார் போதியார் என்று இவர் ஓதுகின்ற * கள்ள நூல் தன்னையும் கருமம் அன்று என்று உய்யக் கருதினாயேல், * தெள்ளியார் கைதொழும் தேவனார் மாமுநீர் அமுது தந்த, * வள்ளலார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே. .. 9
சென்ற எட்டு பாசுரங்களிலும் அருளிச் செய்தபடி, உறவினர்கள் உற்ற துணையல்லர் என்கிற உணர்ச்சியும், இந்த உலக விஷய போகங்கள் நாம் அடையவ வேண்டிய ஒன்று அன்று என்கிற உணர்ச்சியும், இந்த உலகத்து செல்வம் நிலைநிற்காது என்ற உணர்ச்சியும், இவ்வுடல் துச்சம் என்ற உணர்ச்சியும் உண்டாகப் பெற்றாலும், கண்ட இடம் எங்கும் பரவிக் கிடக்கிற மற்ற சமயங்களில் ஆழ்ந்துவிடாமல், வேதங்களை நன்றாக அனுபவிப்பது அருமை ஆதலால் அதனை இப்பாசுரத்தில் ஆழ்வார் எடுத்து சொல்கிறார்.
வெள்ளியார் என்பதற்கு இரண்டு வகையாகப் பொருள் கூறுவர், வெள்ளி என்பது சுக்ரனுக்குப் பெயர் என்பதால், லோகாயத பிரிவினை சொல்வதாக கொள்ளலாம். வெள்ளிமலையாகிய கைலாஸகிரியை இருப்பிடமாக கொண்ட பசுபதியை சொல்வதால், பாசுபத பிரிவினை சொல்வதாக கொள்ளலாம். பிண்டி என்பது அசோக மரத்திற்குப் பெயர் ஆகையால், அதனை இருப்பிடமாக கொண்ட அருக தெய்வம் ஜைன பிரிவினை சொல்கிறார். போதியார் என்பது போதி என்ற பெயர் கொண்ட அரச மரத்தினை இருப்பிட கொண்ட புத்த சமய பிரிவினை சொல்கிறது. ஆக இப்படிப்பட்ட கொள்கைகள் நமக்கு உபாயம் அல்ல என்று துணிந்து நெஞ்சமே! உடம்பு நோக, கடல் கடைந்து அமுதம் அளித்தவருமான பெருமாள் நித்யவாஸம் பண்ணுமிடமான திருவல்லவாழிலே பொருந்தப்பார் என்கிறார்.
மறைவலார் குறைவிலார் உறையும் ஊர் வல்லவாழ் அடிகள் தம்மை, * சிறை குலா வண்டறை சோலை சூழ் கோல நீள் ஆலி நாடன் * கறை உலா வேல் வல்ல கலியன் வாய் ஒலி இவை கற்று வல்லார் * இறைவராய் இரு நிலம் காவல் பூண்டு இன்பம் நன்கெய்துவாரே. .. 10
வேத அர்த்தம் நன்கு அறிந்த வல்லவர்கள், ஒருவித குறையுமற்று இருக்கிற பிராமணர்கள், வசிக்கின்ற திவ்ய தேசமான திருவல்லவாழில் எழுந்தருளி இருக்கின்ற, ஸ்வாமிகள் விஷயமாக, சிறகுகள் உடைய வண்டுகள் குலாவி நிற்கின்ற, பொழில்களால் சூழப்பட்ட அழகிய நெடியதான திருவாலியை நாடாக உடைய, எதிரிகளின் ரத்த கரையை உடைய வேல் ஆயுதத்தை கையாள்வதில் வல்லவரான திருமங்கை ஆழ்வார், திருவாய் மலர்ந்து அருளிய இந்த பத்து பாடல்களை கற்ற வல்லவர்கள் இந்த பூமியில் நிர்வாககரராய் ஆகி, பின்னர், நித்ய விபூதியையும் ஆண்டு கொண்டு, பரம ஆனந்ததை அடைவார்கள் என்று இந்த பதிகத்தை ஆழ்வார் முடிக்கிறார்.
திரு மங்கை ஆழ்வார் – பெரிய திருமடல் – 118
வல்லவாழ் * பின்னை மணாளனை பேரில் பிறப்பிலியை, தொன்னீர்க் கடல்கிடந்த தோளா மணிச்சுடரை, * என்மனத்து மாலை இடவெந்தை ஈசனை, மன்னும் கடன்மல்லை மாயவனை, – வானவர்தம் *
திருவல்லவாழிலே எழுந்தருளியிருக்கிற நப்பின்னை நாயகனாய், என்று ஆழ்வார் கூறுவது, நப்பின்னைப் பிராட்டியை மணம் புரிவதற்குக் கொண்ட கோலத்துடன் திருவல்லவாழில் இவ்வாழ்வார்க்கு ஸேவை ஸாதித்தது போல தோன்றுகிறது.
மீண்டும் இன்னொரு திவ்ய தேச அனுபவத்தில் சந்திப்போம், நன்றி.
