நான்காம் பதிகம் – திருவேங்கடம் / Fourth subsection – Thiruvengadam

For English Version, kindly click here, thanks.

முன்பு பார்த்தது 

சென்ற வலைப்பதிவினில், நாம் குலசேகர ஆழ்வார் இயற்றிய பெருமாள் திருமொழியில் முதல் மூன்று பதிகங்கள் பற்றி சுருக்கமாக பார்த்தோம்.  அவை திருவரங்கத்தை பற்றியது என்றும், ஆழ்வார், தான் அரங்கனை, அங்கே கூடியுள்ள பக்தர்களுடன் சேர்ந்து என்று களிப்பது என்றும் அந்த அரங்கனிடம் பக்தி இல்லாத மற்ற மக்களை எப்படி எதிர்கொள்வது என்றும் பாடினார். அத்துடன், நாம் அடுத்த பதிகத்திற்கு செல்வோம்.

நான்காம் பதிகம் 

முதல் மூன்று பதிகங்களில், திருஅரங்கநாதனைப் பாடிய ஆழ்வார், அடுத்த பதிகத்தில், திருவேங்கடமுடையானைப் பாடுகிறார்.  இந்த பதிகத்தின் பல சிறப்புகளில் ஒன்று, ஆழ்வாரின் எண்ண ஓட்டங்களும் அவரின் எண்ணங்களை நாம் புரிந்துகொள்ளும் வண்ணம் அவர் நமக்கு அதை படிப்படியாக தருவதும் தான்.

பரமாத்மாவிடம் சரண் அடைந்ததும், அவருக்கு சேவை செய்யவும், கைங்கர்யம் பிரார்த்திக்கவும்  திருவேங்கடம் தான் இடம் என்றும், மனிதப் பிறவியாகவோ அல்லது வேறு ஏதேனும்  ஒன்றாகவோ, திருவேங்கடத்திலேயே எப்போதும் இருக்க ஆழ்வார் இந்த பதிகத்தில் ஏங்குகிறார்.

“கோனேரி வாழும் குருகாய்ப் பிறப்பேனே

ஆழ்வார், திருவேங்கடத்தில் வாழ்வு கிடைக்குமானால், மனிதப்பிறவிதான் என்று இல்லாமல், ஸ்வாமி புஷ்கரணியில், ஒரு நாரையாக பிறந்து, பகவானுக்கு சேவை செய்வது மகிழ்ச்சியே என்று  மூன்றாம் பதிகம், முதல் பாசுரத்தில் தொடங்குகிறார். கருடன், அனுமன், திருவனந்தாழ்வான், லட்சுமணன் முதலானவர்கள் போலப் பலபடிகளாலும் “ஒழிவில் காலமெல்லாம், உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்ய” (நம்மாழ்வார் இயற்றிய திருவாய்மொழி, 3.3.1) குலசேகர ஆழ்வார் வேண்டுகிறார். ஸ்வாமி புஷ்கரணி என்பது பெருமாளுக்கு பிரியமான நீர்நிலை என்றும், வராஹ புராணம் போன்றவைகளில் குறிப்பிடப்பட்டது என்றும், திருமலை கோவிலுக்கு மிகவும் அருகிலேயே உள்ள திவ்யதீர்த்தம் என்பதும் மனதில் கொள்க.

திருவேங்கடச்சுனையில் மீனாய்ப் பிறக்கும் விதியுடையேனாவேனே

நாரைகளுக்கு சிறகுகள் இருப்பதால், அவை திருவேங்கடத்தை விட்டு பறந்து செல்லக்கூடும். ஆதலால், திருவேங்கடத்தில் மீனாய்ப் பிறக்க, ஆழ்வார் அடுத்த பாசுரத்தில் (2) வேண்டுகிறார்.

பொன்வட்டில் பிடித்துடனே புகப்பெறுவேனாவேனே” 

மீனாய்ப் பிறக்கப் பிரார்த்தித்த ஆழ்வார்,  மீன் நீரிலே இருக்க வேண்டியது, அதனால் கோவிலுக்கு சென்று பகவானுக்கு சேவை செய்ய முடியாது என்றும், அதேபோல் நீர் வற்றிவிட்டாலும் திருமலையில் வாழ்வது முடியாது என்றும் உணர்ந்து, பெருமாள் வாய்நீர் உமிழும் பாத்திரத்தை  (பொற்காளாஞ்சி)  ஏந்திச் செல்லும் சாதாரணமான தொண்டனாக வேண்டும் என்று மூன்றாம் பாசுரத்தில் விரும்புகிறார்.

தான் பெருமானுக்கு பொற்காளாஞ்சியை ஏந்திக் கொண்டு அந்தரங்க சேவை செய்பவர்  என்று, கோயில்வாயிலில்  சொல்வதால்,  அனைவரும் விலகி, வழிவிடுவார்கள் என்றும், அர்ச்சர்களுடன், தானும் தடையின்றி எளிதில் உள்ளே சென்று கர்ப்பக்ருஹத்திற்குள் பெருமாளுக்கு அருகில் நின்று சேவை செய்ய முடியும் என்றும் ஆழ்வார் நினைத்து மகிழ்கிறார். திருவேங்கடமுடையானை சேவிக்க, மிக அதிகமாக கூடியுள்ள அடியார்களின் பெருங்கூட்டத்தின் நடுவில் சிக்கி, மற்றவர்கள் உள்ளே புக முடியாமல் தடுமாறுவதை ஆழ்வார் கவனித்து இருக்க வேண்டும்.

செண்பகமாய் நிற்கும் திருவுடையேனாவேனே”.

பொன் என்றால் கர்வம் வரலாம் என்பதாலும், சாதாரண தொண்டனாகிய தான் அந்த பொன்னில் ஆசைப்பட்டு அதை களவாடி சிறை செல்லக்கூடும் என்று அஞ்சியும், ஆழ்வார் தன்னுடைய அடுத்த பாசுரத்தில், (4) செண்பக மரமாக வேண்டுகிறார்.  மலர் வாடிவிடும் என்பதால், ஆழ்வார்,  தொடர்ந்து செண்பக மலர்களை பகவானுக்குக் கொடுத்துக்கொண்டு இருக்கும், செண்பக மரமாகவே திருமலையில் இருந்து, தொண்டு புரிய விழைகிறார்.

நம் சம்பிரதாயத்தில், முக்கிய ஸ்தலங்களான அல்லது திருக்கோவில்களான, ஸ்ரீரங்கம், திருமலை, காஞ்சிபுரம் மற்றும் மேல்கோட்டை, என்பவைக்கு, முறையே, போக மண்டபம், புஷ்பமண்டபம், தியாகமண்டபம், ஞான மண்டபம் என்று கூறுவார்கள். திருவேங்கடம் என்பது புஷ்ப மண்டபமாகும்.  சிந்துபூமகிழ் திருவேங்கடம் (திருவாய்மொழி 3.3.2) என்பது நம்மாழ்வார் வாக்கு.   தோள் மாலை (தோமாலை) சேவை, திருப்பதியில் இன்றும், என்றும் பிரசித்தம். திருமலையில் புஷ்பத்தொண்டு புரிவது மிகவும் சிறப்பு.  பெரியாழ்வார்  “தேனில் இனிய பிரானே செண்பகப் பூச்சூட்ட வாராய்”, என்று  சொல்வது போல் (பெரியாழ்வார் திருமொழி, 2.7.1) செண்பக மலர் பெருமாளுக்கு மிகவும் உகந்தது.

வேங்கடமலைமேல் தம்பமாய் நிற்கும் தவமுடையேனாவேனே”

கண்ணபிரானின் தேவியான, சத்யபாமாவின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப, கண்ணபிரான், ஸ்வர்க்கலோகத்தில் இந்திரனது நந்தவனத்திலிருந்த பாரிஜாத மலர் செடியினை, சத்யபாமாவின் மாளிகையிலே கொண்டு நட்டதைப்போல், யாரேனுமொருவர் செண்பக மரத்தின் மேல் ஆசை கொண்டு, அதையும்  பெயர்த்துக் கொண்டு போனால் திருமலையில் இருக்க முடியாது எனக் கருதி பூ, காய், பழம், நிழல் என்று ஒன்றுக்கும் உதவாத ஒரு ஸ்தம்பமாய் திருமலையில் பிறக்க ஆழ்வார், தன்னுடைய அடுத்த (5) பாசுரத்தில் வேண்டுகிறார்.

“அன்னனைய பொற்  குவடாம்  அருந்தவத்தன் ஆவேனே”

ஸ்தம்பமாய் இருந்தால், அதை அரசாங்கத்தார் வெட்டியோ, தீ வைத்து கொளுத்தியோ அழித்துவிடுவார்கள் என்று எண்ணி, ஆழ்வார், திருமலையில் ஓர் பொன்மயமான சிகரமாக வேண்டும் என்று தனது அடுத்த பாசுரத்தில் (6) கேட்டுக் கொள்ளுகிறார்.

கானாறாய்ப் பாயும் கருத்துடையேன் ஆவேனே

தான் ஒரு சிகரமாக இருக்கும்போது, புதிய கோவில்கள் கட்டுவதற்காக அந்த சிகரத்தை உடைத்து அதன் கற்களை யாரேனும் எடுத்துச்செல்வர்,   ஆகையால் ஆழ்வார், தான் திருமலையில் ஒரு காட்டாறாக பிறக்க, அடுத்த பாசுரத்தில் (7)  வேண்டுகிறார்.

“திருவேங்கடமலைமேல் நெறியாய்க் கிடக்கும் நிலையுடையேனாவேனே”

காட்டாற்றில் என்னேரமும் தண்ணீர் இருக்கும் என்று  சொல்ல முடியாது, சில சமயம் ஆறு வற்றி விடும், அதனால் தான் திருமலையில் வசிக்க முடியாமல் போய்விடும்,  ஆகையால், பக்தர்கள் செல்லும் வழியில், அவர்களின் பாத துகள்கள்  படும்படி, தான் திருவேங்கட மலையில் ஒரு படியாக வேண்டும் என்று தனது அடுத்த பாசுரத்தில் (8) வேண்டுகிறார்.

“படியாய்க் கிடந்து உன் பவள வாய் காண்பேனே”

பக்தர்கள் செல்லும் வழியில் ஒரு படியாக இருந்தால், எல்லா பக்தர்களும் அந்த வழியே தான் செல்வார்கள் என்று சொல்ல முடியாது, ஆகையால் தான் எல்லா பக்தர்களுக்கும் சேவை செய்ய முடியாது.  எங்கேயோ ஒரு படியாக இருப்பதைக் காட்டிலும் அது பெருமாளின் வாசல் படியாக இருந்தால், அதற்கு பெருமாளின் தரிசனம் எப்போதும் கிடைக்கக்கூடும், எல்லா பக்தர்களின் பாதத்துளிகளும் படும்,  ஆதலால், தான் அங்கு ஒரு வாசற்படியாக வேண்டும் என்று அடுத்த (9) பாசுரத்தில் தனது விஷேச விருப்பத்தை வேண்டுகிறார்.

எம்பெருமானுக்கு சேவை செய்யும்போது, ஒரு  ஜீவாத்மா தன்னுடைய சரீரம், மற்றும் கை, கால்  போன்ற அவயங்கள் அனைத்தும் பரமாத்மாவின் அனுபவத்திற்கே என்று விட்டு விட வேண்டும்.  அதுபோல் தன்னைப் பற்றிய சுய அறிவோ, பகவானுக்கு சேவை செய்கிறோம் என்ற அகந்தையோ  இல்லாது இருக்க வேண்டும் எனபதை ஆழ்வார், இந்த ஒன்பதாம் பாசுரத்தில், தான் ஒரு உயிரற்ற படியாய், இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி,  நமக்கு  மிக அழகாக புரிய வைக்கிறார்.

இப்பாசுரத்தை அடியொற்றியே விஷ்ணுவாலயங்களில்,  பெருமாள் சந்நிதியின் வாசற்படி “குலசேகரப்படி” என்று, ஆழ்வார் பெயரையிட்டு வழங்கப்படுகிறது.

எம்பெருமான் பொன்மலை மேல் ஏதேனும் ஆவேனே

திருப்பதி சன்னதியில் கருங்கற்படிகளை, ஒரு நாள், தங்கப்படிக்கட்டுகளாக மாற்றலாம், அதனால் தான் திருமலைவிட்டு செல்லநேரிடும், சுவாமியின் திருமுக மண்டல சேவையை இழப்போம் என்று கருதி, தாமாக ஒரு பிறவியும் வேண்டிக்கொள்ள விழையாதவராய், “எம்பெருமான் பொன்மலை மேல் ஏதேனும் ஆவேனே” என்கிறார்.

சுருக்கம்

திருவேங்கடத்தில் திருமாலுக்கும், அவனது அடியார்களுக்கும் ஏதாவது ஒருவகையில் பயன்பட வேண்டும் என்ற உணர்வில் நாரையாய், மீனாய், பணியாளாய், செண்பகமாய், கம்பமாய், சிகரமாய், கானாறாய், வழியாய், படியாய், திருமலையில், ஏதேனும் ஒரு பொருளாய் இருக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் ஆழ்வாரின் தனது விருப்பத்தினைக் கூறுகிறார் என்று சொல்லி, இந்த பதிவினை கீழ் கண்ட பாடலுடன் நிறைவு செய்வோம், அடுத்த வலைப்பதிவிலும் பெருமாள் திருமொழியை தொடர்வோம்.

“செடியாய வல்வினைகள் தீர்க்கும் திருமாலே, நெடியானே வேங்கடவா நின்கோவிலின் வாசல், அடியாரும் வானவரு மரம்பையரும் கிடந்தியங்கும், படியாய்க் கிடந்துநின் பவளவாய் காண்பேனே” –  பெருமாள் திருமொழி 4-9

வல்வினைகள் என்ற, எத்தனையோ பிறவிகளாக தீர்க்க இயலாத பாவங்களை தன்னுடைய கருணையினால் தீர்க்கும் திருவேங்கடமுடையான். அவன் கோவில் வாசலில் படியாய் கிடந்தது, அவன் பவள வாயினை பார்த்துக்கொண்டே இருப்பேன் என்று குலசேகர ஆழ்வார் கூறும் பாசுரம்.


Preface

We have gone through a short description of the first three subsections (pathigams) of Perumal Thirumozhi by Sri Kulasekara Azhwaar in our previous weblog.    In those three pathigams, Azhwaar talked about Srirangam and how he longed to have the dharsan of Sri Ranganatha, the chief deity of Srirangam, along with his ardent devotees. Azhwaar also talked about those who did not believe in God and how we should handle or avoid those people in our life.  With that let us move to the fourth subsection of Perumal Thirumozhi.

Fourth Sub Section

Kulasekara Azhwaar, who sang about Srirangam in the first three subsections, took Thiruvengadam (Thirumalai / Thirupathi)  as his subject for the fourth subsection of Perumal Thirumozhi.   One of the important features of this subsection is the way Azhwaar articulates his thought process in a step by step manner, so that we can understand the devotion, (bakthi) and his desire to serve Him and His devotees.

After submitting himself totally to Paramathma, Azhwaar identifies Thiruvengadam as the place for him to render services to Him and to His devotees.  He is prepared to take birth as a human being or other form, so that he could continuously reside in Thiruvengadam and offer services to Him and to His devotees.

“Koneri Vazhum Kurugaai Pirapene”

Azhwaar starts the fourth subsection by saying that he would be happy to be born as a stork, in the temple tank, as long as he could serve Paramathma.  Azhwaar expresses his desire to serve Paramathma like, Garudan (the  bird, which carries Perumaal all the times), Hanuman (the monkey god, who serves Paramathma in vibhavaavathaaram), Thiruanathazhwaan (the snake, which serves Him as His bed) and Lakshmanan, who was born as His brother to serve Him throughout the incarnation of Rama.   These are examples of characters who have been serving  Paramathma all the times and hence Azhwaar wants to be like them serving Him all the time, like what Namazhwaar says in one of his hymns “ozhvil kaalamellam udanaai manni, vazhuvilaa adimai seiya vendum” (meaning, that at all times and forever, we must do service, to Lord of Venkateswara), in his Thiruvaimozhi 3.3.1. Kulasekara Azhwaar has coined the word “Swami Tank”, which means,

  • the tank, which is liked by Swami Venkateswara
  • the tank, which is mentioned in many puranams like Varaha Puranam and
  • the tank, which is the closest auspicious water storage near the Swami temple.

 “Thiruvengada sunaiyil meenai pirakum vidhi udaiyen aavene” 

Azhwaar reasons out that since the storks could use their wings and potentially fly out of Thiruvengadam which could prevent Azhwaar from staying in Thiruvengadam against his original desire of staying there for ever. Hence Azhwaar expresses his desire to be born as a fish in Thiruvengadam in the second hymn of this subsection.

“Pon vattil pidithu udane pugap peruven aavene”

In the earlier hymn, Azhwaar wants to be born as a fish, but then he reasons that the fish had to live in the water all the time, and  could not go into the temple to do service to the God and also if the water dried up, the fish could not continue to live in Thirumalai.   So Azhwaar   requests to be born as a full time staff, who would carry the Lord’s golden spittoon in Thirumalai, in the third hymn of this subsection.

Azhwaar must have seen the large crowd at Thirupathi to get the dharsan of Sri Venkatesawara Swami.   He believes that he could easily get through the crowd and reach the sanctum sanctorum, as the authorities manning the gate would identify him as a personal assistant to Perumal, carrying the golden spittoon and let him go without any hurdle.     And in this process Azhwaar could easily offer his services to Perumal, closely standing next to Him.

“Shenbagamai nirkum thiruvudaiyen avene”

In the previous hymn, Azhwaar wants to carry the golden vessel of Perumal to do service for Him.  However, he feels that he might take pride in holding the golden vessel or he might steal the golden vessel, get caught and could go to the prison.  So he   changes his mind and requests, in his next hymn (4th) that he should be born as a Shenbagam tree, a plant which gives the Shenbaga flower. Since the individual flowers could get dried and taken off from the Lord periodically, Azhwaar wants to be a Shenbaga plant, which can continuously supply the flowers to Perumal.

In vaishnavism, the four important temples or deities are Srirangam, Thirupathi, Kancheepuram and Melkote in Karanataka.   These are called as Boga Manadapam (Place of Joy), Pushpa Mandapam (Place for Flowers), Thyaga Mandapam (Place for Sacrifice) and Gnana Mandapam (Place for Wisdom) respectively.  So Thirumala or Thirupathi is associated with Flowers traditionally.  “Sindu poo mahizhum thirvengadam” is the phrase coined by Swami Namazhwaar, in his Thiruvaimozhi (3.3.2), meaning (the chief deity in Thiruvengadam is pleased with flowers).   There is a special dharsan in Thirupathi, called Thomala Sevai, meaning the string of flowers on the shoulders of the Lord.  It is really special in Thirupathi to deliver any services relating to flowers to the Lord. As Periyazhwaar says, “Thenil iniya piraane shenbaga poo soota vaaraai”, (meaning Lord, you are sweeter than the honey,  please come and wear shenbaga flower) in his Periyazhwaar Thirumozhi, 2.7.1, Perumal likes Shenbaga flower.

“Vengadamalai mel thambamaai nirkum thavamudaiyen avene”

Lord Krishna,  on the request from Satyabhama, His wife, had once taken the plant of Parijatha flower from the garden of Indran, the head of heaven, to the garden of Satybhama.   In the same way someone could take the Shenbagama plant in Thirumalai to their house and Azhwaar might lose the opportunity to live in Thirumalai.  So he wants to be born as a blank tree, which may not be useful to anyone, as it could not give any flower, fruit or vegetable or even shadow, but he could continue to stay in Thiruvengadam and serve Lord Venkateswara. This is Azhwaar’s request in fifth hymn of this subsection.

annanaiya porkuvadaam arunthavathan aavene”

Azhwaar thinks that if the government authorities found an useless plant, they could potentially cut or burn it with fire and destroy the plant, which could force Azhwaar to move away from Thiruvengadam.  Hence Azhwaar requests himself to be born as a golden peak in Thiruvengadam, in the sixth next hymn,  under this subsection.

“kaanaaraai paayum karuthudaiyen aavene”

Azhwaar feels that people could break the peak to get the stones for building newer temples and that could force him to go away from Thiruvengadam.   Hence Azhwaar in his next hymn (7th), wishes that he could become a wild stream or river in Thirumalai, which could help to grow plants carrying nectar-dripping flowers.

“thiruvenkagadamalai mel neriyai kiddakum nilai udayen aavene” 

Again Azhwaar thinks that the water in the stream might get dried once a while and hence he could not continue to live in Thiruvengadam.   Hence he changes his request in his next hymn, (8th), and wants to be born as a footstep in the hill, so that he can serve the devotees who walk along the path to have the dharsan of Sri Venkateswara Swami.

“padiyaai kidanthu un pavala vaai kaannbene”

Azhwaar takes his thought process further in the next hymn (9), by saying that since all devotees might not use the same path, he, as a footstep, could not be able to serve all devotees.   Similarly instead of being a step somewhere, he could as well be a step in front of the Lord in His Sanctum, where he could have the dharsan of the Lord all the times.   Moreover, all the devotees would pass through this step in front of the deity, so that he would serve all devotees.   So Azhwaar delivers his special desire to be born as a footstep in the sanctum in the ninth hymn.

Another point to remember here, is that whenever we want to do or offer our services to Paramathma, we should leave everything to Him, without having any of our preferences. In fact, what Azhwaar says, is that we should be like an inanimate object, without worrying about our limbs and body.  He goes on to say that we should not boast ourselves as though we are the only ones who are doing service to the Lord or we should not be too conscious about how we do the service.  We should leave everything to Him. This is what Azhwaar says in this hymn, by wanting himself to be stone, which does not have any feelings or life.

In all the Vishnu temples, the footstep infront of the Lord at the Sanctum is called Kulasekara padi (step), in recognition of this particular hymn by Azhwaar.

“emperuman ponmalai mel ethenum aavene”

Azhwaar takes his thought process further and concludes that one day someone could change the footstep in front of the Lord, which is made of granite, to a golden footstep. Then the granite footstep could be taken out of Thiruvengadam and Azhwaar may not be able to continue to have the dharsan of Lord at Thiruvengadam.     Azhwaar concludes his longing  by mentioning that he did not want to propose any specific birth, however he wants to specify one important criteria, which was, he could take any birth or any form as long as he would be able to be in Thiruvengadam.

Summary

Azhwaar wants to offer his service to Perumal and His devotees in Thirumala.  So he wants to be a stork, or a fish, or a staff, or the plant carrying shenbaga flowers, or an useless plant, or a hill top, or a river, or a footstep or  anything in Thiruvengadam in this set of hymns.   Let us conclude this weblog by mentioning the following hymn and continue with Perumal Thirumozhi in our next weblog.

Sediyaya valvinaigal theerkum thirumale, nediyaane venkadavaa nin kovilin vaasal, adiyaarum, vaanavarum arambaiyarum kidanthu iyangum, padiyaai kidanthu nin bavala vaai kaanbene ” – Perumal Thirumozhi 4-9  

“Lord Venkateswara, through His kindness, ends all our misery, which is accumulated birth after birth by us.   I wish to be a footstep, having the glimpse of your coral lips at all times, at the portals of your temple, where all devotees pass through” – Kulasekara Azhwaar.

Kulasekara Azhwaar /குலசேகர ஆழ்வார்

For English version, please click here, thanks 

முன்னுரை

இந்த வலைப்பதிவில் ஏழாவது ஆழ்வாரான குலசேகர ஆழ்வாரைப்பற்றி தெரிந்து கொள்வோம்.    மாசி மாதம், புனர்பூச நட்சத்திரம், ஸ்ரீ குலசேகர ஆழ்வார் அவதரித்த தினம்.   அன்று சக்ரவர்த்தி திருமகனான ஸ்ரீ ராமசந்திரமூர்த்தியையும் ஸ்ரீ குலசேகர ஆழ்வாரையும் சிறிது நேரம் தியானித்து, குலசேகர ஆழ்வாரின் பாசுரங்களில் சிலவற்றைப் பாடி, அதன் மூலம்,  அவர்களுக்குப் பல்லாண்டு பாடி அவர்களின் அனுகிரகத்தைப் பெறுவோமாக.  

இதற்கு முன்னால் முதல் ஆழ்வார்களான, பொய்கை, பூதம் மற்றும் பேய் ஆழ்வார்களை பற்றியும், நான்காவது ஆழ்வாரான திருமழிசைப்பிரானைப் பற்றியும், பின்னர் ஐந்தாவது ஆழ்வாரான நம்மாழ்வாரைப்பற்றியும் அவருடன், மதுரகவி ஆழ்வாரையும் சிறிது தெரிந்து கொண்டோம்.   அதேபோல் ஆறாவதாக பெரியாழ்வாரைப்பற்றி பார்த்தவுடன், ஆண்டாளின் பெருமைகளையும் பேசினோம். 

இவர்களைத்தவிர பின்னால் சொல்ல வேண்டிய மூன்று ஆழ்வார்கள் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார், திருப்பாணாழ்வார் மற்றும் திருமங்கை ஆழ்வார் ஆவார்கள். 

அவதாரம்

குலசேகர ஆழ்வார் அவதரித்த இடம், தற்போது கேரளத்தில் உள்ள கொல்லிநகரான கருவூர் திருவஞ்சிக்களம்.   இவர் திருமாலின் மார்பில்இருக்கும் மணி (கௌஸ்துப) அம்சமாக அவதரித்தவர்.    பிறந்த காலம் – கி.பி. 8 ம் நூற்றாண்டு ( 750 – 780). 

இதற்குமுன் நாம் ஆழ்வார்களின் காலகணக்குகளை விவரிக்கவில்லை.   அதில் பலதரப்பட்ட கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன.  பொதுவாக எல்லோரும் ஒத்துக்கொள்ளும் விஷயம், ஆழ்வார்கள் 6 முதல் 9 நூற்றாண்டுக் கால அளவில் வாழ்ந்தவர்கள் என்று. அதேபோல் ஆழ்வார்களை வரிசைப்படுத்தும் வகையிலும் நாம் சில வேறுபாடுகளைக் காண்கிறோம். இராமானுசநூற்றுஅந்தாதியை இயற்றிய திருவரங்கத்து அமுதனார் ஒரு வகையிலும், குருபரம்பரையில், பின்புஅழகியராம் பெருமாள் ஜீயர் மற்றொரு வகையிலும், வேதாந்த தேசிகர், என்ற ஆச்சாரியார், தன் ப்ரபந்தசாரத்தில் மூன்றாவது முறையிலும்,  மணவாளமாமுனிகள், தன்னுடைய உபதேசரத்தினமாலையில் நான்காவது வரிசையிலும் சொல்லி இருக்கிறார்கள். இதனால் அந்தந்த ஆழ்வார்களின் கால குறியீடுகளும் மாறுபட வாய்ப்பு உள்ளன. முக்கியமாக இந்த எல்லோருமே, எல்லா ஆழ்வார்களையும் சொல்லிஉள்ளார்கள். ஆகவே, பொதுவான 6 முதல் 9 ஆம் நூற்றாண்டு காலமே, ஆழ்வார்கள் காலம் என்று கருத்தில் கொண்டு தொடரலாம். 

ஆழ்வார்கள் என்றவுடன், நம் நினைவிற்கு வரவேண்டிய வார்த்தை, பக்தி என்பதாகும், ஏன் என்றால், பரமாத்மாவிடம், பக்தியில் ஆழ்ந்தவர்கள் ஆழ்வார்கள் ஆவார்கள்.  அவர்கள், பரமாத்மாவிடம் பேரன்பும், பக்தியும், மரியாதையும் கொண்டு இருந்தார்கள்.  அடுத்த சில வரிகளில், இந்த  வலைப்பதிவில், குலசேகர ஆழ்வாரின் பக்தியைப் பற்றி சொல்வோம்.   

ராமபக்தி

குலசேகராழ்வார் அவதரித்த நட்சத்திரம் மாசி மாதம், புனர்பூசம் ஆகும். சக்ரவர்த்தித்திருமகனான ஸ்ரீ ராமச்சந்திர மூர்த்தி அவதரித்த நட்சத்திரமும் புனர்பூசமும் ஆகும்.    

முதல் ஆழ்வார்களான பொய்கை, பூதம், பேய் என்பவர்கள், பெருமாளின், பரத்துவத்தை (பரவாஸுதேவன்) மிகவும் லயித்து அதிலேயே அதிகம் பாடி உள்ளார்கள். திருமழிசை ஆழ்வார், அந்தர்யாமியில் மூழ்கி அதிலேயே அதிகம் நாட்டம் உடையவராய் இருந்தார்.  நம்மாழ்வார், பெரியாழ்வார், ஆண்டாள் மூவரும் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவிடம் பக்தி பூண்டு இருந்தார்கள்.  நாம் பின்னால் பார்க்கப் போகின்ற தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார், மற்றும் திருப்பாணாழ்வார் இருவரும், அர்ச்சாவதாரத்தின் பிரதிநிதியான ஸ்ரீரங்கநாதனையே பாடினார்கள்.  திருமங்கை ஆழ்வார் அர்ச்சாவதாவதாரத்தில் திளைத்து அதிகமான திவ்யதேசங்களைப் பாடி உள்ளார்.  இந்த வலைப்பதிவின் காரண கர்த்தாவான, குலசேகர ஆழ்வார் ராமபக்தியில் சிறந்து விளங்கினார். 

இவர் ஒரு சிறந்த ராம பக்தர்.  இராமகதையின் மீது மிகுந்த பற்றுடையவராய், அதை கேட்பதில் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டவராய் இருந்தார். ஒரு நாள் இராமன் தனியாய் பதினான்காயிரம் அரக்கர்களுடன் போரிட்ட சரித்திரத்தைக் கேட்க நேர்ந்தது. உடனே “இராமனுக்கு என்னாகுமோ? துணையாய்ச் செல்ல எவருமில்லையே?” என்று எண்ணி, தனது படைகளுடன் கடற்கரைக்குச் சென்று கடலில் இறங்கி எங்கே அந்த ராட்சதர்கள், எங்கே அந்த அரக்கர்கள், நாம், நம் ராமனின் சார்பில் போரிடுவோம்”, இராம பிரானுக்கு உதவி செய்யக் கிளம்பினார்.   அங்கே ஸ்ரீராமன், சீதா, லட்சுமண, ஆஞ்சனேயர் சகிதமாக, மன்னனுக்குக் காட்சி அளித்தார் என்றும் கூறப்படுகிறது.

ஸ்ரீ ராமனுக்கு நம் சம்பிரதாயத்தில் “பெருமாள்” என்று பெயர். ஸ்ரீரங்கத்தில் உத்ஸவருக்கு  நம்பெருமாள் என்றும், அவர் ஸ்ரீ ராமனின் பிரதிநிதி என்றும் சொல்வது வழக்கம். ஸ்ரீ ராமனிடம் அபரிமிதமான அன்பு கொண்டவரான, குலசேகராழ்வாரை, ஆழ்வார் என்று அழைப்பதைவிட,  குலசேகர பெருமாள் என்று அழைப்பதே மிகவும் பொருத்தமானது ஆகும்.  

அவர் எழுதிய திவ்யப்ரபந்தத்திற்கு “பெருமாள் திருமொழி” என்று பெயர் இருப்பதும் மிகப்பொருத்தம்தானே.  எல்லா திவ்யபிரபந்த பாசுரங்களும் பெருமாளை பற்றியது தான். ஆகவே இந்த பெருமாள் திருமொழி என்பது பெருமாளை பற்றியது என்பது மட்டுமல்ல.  இது நாச்சியார் திரு மொழி, பெரிய ஆழ்வார் திருமொழி போல, குலசேகர பெருமாள் எழுதிய திருமொழி .   

பாகவத பக்தி

கர்வம் கொள்ள,  நிறைய வாய்ப்பும் அனுமதியுமுள்ள அரச குலத்தில் பிறந்தும் எம்பெருமானிடத்தும் அவன் அடியார்களிடமும் அளவிலாப் பணிவு காட்டியதே குலசேகரப் பெருமாளின் ஈடற்ற பெருமை.   

குலசேகர ஆழ்வார் சிறந்த ராம பக்தர் மட்டுமில்லாமல், சிறந்த அரசராகவும் தன்னுடைய ராஜ்ஜியத்தை தன்  முன்னோர்களைக் காட்டிலும் அதிகமாக விரிவு படுத்தியும் வந்தார். அதேபோல் விஷ்ணுபக்தர்களிடமும்  மரியாதையுடனும், பக்தியுடனும், நம்பிக்கையுடனும் இருந்து அவர்களுக்கு பல உதவிகளையும் செய்து வந்தார்.  

மன்னனின் இந்த குணங்களை பார்த்த அமைச்சர்கள் சிலர், அரச நிர்வாகத்தை மனதில் கொண்டு, விஷ்ணு பக்தர்கள் மேல் இருந்த மதிப்பையும் மரியாதையையும் அகற்றுவதற்கு ஒரு ஏற்பாடு செய்தனர்.  அதன்படி காணாமல் போன விலையுயர்ந்த மாலையை விஷ்ணு பக்தர் எடுத்துவிட்டார்கள் என்று அரசனிடம் உரைத்தார்கள்.

விஷ்ணு பக்தர்கள் மேல் மிகவும் நம்பிக்கை கொண்ட ஆழ்வார், கொடிய விடமுள்ள பாம்பு ஒன்றை ஒரு குடத்திலிடச்சொல்லினார். பின், “விஷ்ணு பக்தர்கள் அந்த மாலையை எடுத்திருந்தால், நானும் அப்பக்தர்களில் ஒருவன், ஆதலால் இக்குடத்திலுள்ள பாம்புத் தன்னைத் தீண்டட்டும்” என்று கூறிக் குடத்தினுள் தன் கையை விட்டார். ஆனால், அப்பாம்பு அவரை ஒன்றும் செய்யவில்லை.  அமைச்சர்கள்  தம் தவற்றிற்கு மனம் வருந்தி மன்னிப்புக் கேட்டனர்.

இவர் தம் பெருமாள் திருமொழியில் முதல் பத்து பாடல்களில், பெரிய பெருமாளை பாடியவுடன்,  தேட்டறும் திறல் தேன் என்ற இரண்டாவது பத்து  பாடல்களில் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களைப் போற்றிப் பாடுகிறார்.   

குலசேகர ஆழ்வாரிடம் இருந்த பகவத் பக்தியுடன் கூடிய பாகவத பக்தியை தான் நாம் இவைகளில் இருந்து அறிய வேண்டிவை.   பாகவத பக்தி நம் சம்பிரதாயத்தின் ஒரு முக்கிய பகுதி அல்லது ஆணிவேர். 

திருவரங்க பக்தி

ஒவ்வொரு ஆழ்வார், மற்றும் ஆச்சார்யார்களுக்கும், நம் சம்பிரதாயத்தில், சில ஸ்லோகங்கள் இருக்கும்.   அவை அவர்களின் பெருமைகளையும், அவர்கள் எழுதிய பாசுரங்களை பற்றியும் சொல்லும்.   அவைகளை தனியன்கள் என்று சொல்கிறோம். அந்தந்த ஆழ்வார், ஆச்சாரியார் மேல் இருக்கும் நம்முடைய மரியாதையையும் பக்தியையும் தெரிவிக்கும் பொருட்டு, நாம், தனியங்களை, பாசுரங்கள் வாசிப்பதற்கு முன்பு சொல்வது வழக்கம்.  குலசேகர ஆழ்வாரைப் பற்றிய தனியனில், குலசேகரப் பெருமாள் அரசராக இருக்கும் தலைநகரில் எப்போதும் ஸ்ரீரங்க யாத்திரை  பற்றிய பேச்சே இருக்கும், அவருடைய திருவடிகளை அடியேன் தலையால் வணங்குகிறேன் என்று ஆழ்வாரின் ஸ்ரீரங்க பக்தியை குறிப்பிட்டு உள்ளார்கள்.  (குஷ்யதே யஸ்ய நகரே ரங்கயாத்ரா தினே தினே | தமஹம் சிரஸா வந்தே ராஜாநம் குலசேகரம் ||

திருவரங்கம் பெரிய கோயிலில் மூன்றாவதாக இருக்கும் திருச்சுற்றிலே சேனைவென்றான் திருமண்டபம் என்பதைக் கட்டினார். இத்திருச்சுற்றையும் செப்பம் செய்தார். இதனாலேயே இம்மூன்றாவது சுற்று குலசேகரன் சுற்று  என  இன்றும் வழங்கப்படுகிறது.   

குலசேகராழ்வாரால்தான் ”பவித்ரோத்சவ   மண்டபம்” கட்டப்பட்டது. இந்த மண்டபம் உள்ள பிராகாரத்தை திருப்பணி செய்தவரும் இவரே!.

தன் மகளான சேரகுலவல்லி என்பவரை திரு அரங்கனுக்கு   மணம் முடித்து வைத்தவர் ஆவார்.   இன்றும் சேர குல வல்லி நாச்சியார் சேர்த்தி உத்சவம் என்று ஒவ்வொரு வருடமும், ஸ்ரீ ராம நவமி அன்று ஸ்ரீரங்கத்தில் நடை பெறுகிறது. 

திவ்யதேசங்கள்

மேலே குறிப்பிட்டதுபோல், ஆழ்வார் பாடிய திவ்யபிரபந்தம்   “பெருமாள் திருமொழி“.   அவற்றால் பாடப்பட்ட திவ்யதேசங்கள் 

  • திருஅரங்கம் (29)
  • திருப்பதி (11)
  • திருவித்துவக்கோடு (10)
  • திருக்கண்ணபுரம் (11)
  • தில்லை நகர் திருச்சித்திரக்கூடம் (11) – சிதம்பரம் கோவிந்தராஜர் 
  • அயோத்தி 

மீதியுள்ள பாசுரங்கள், விபவ அவதாரதங்களில் உள்ள கண்ணனையும், இராமனையும் அவர்களை சுற்றி இருப்பவர்களையும் பற்றிய பாடல்கள் ஆகும்.  பெருமாள் திருமொழி பற்றி அடுத்த வலைப்பதிவினில் தொடர்வோம். இருந்தாலும் உதாரணத்திற்கு ஒரே ஒரு பாடலை பற்றி சொல்லி இந்த பதிவினை முடிவுக்கு கொண்டு வருவோம். 

குலசேகர ஆழ்வார் என்றவுடன் நமக்கு நினைவுக்கு வரவேண்டியது, எல்லா விஷ்ணு கோவில்களிலும்,  பெருமாள் முன்னால் உள்ள படிக்கட்டிற்கு  “குலசேகரன் படி ” என்று  பெயர்.   அது ஆழ்வாரின் அபரிமிதமான சிந்தனைகளால் அவர் திருவேங்கட மலையில் இருக்கும் எம்பெருமானுக்கு பாடிய “படியாய் கிடந்து உன் பவள வாய் காண்பேனே” என்ற திவ்யபிரபந்த பாசுர தொகுப்பினாலேயே அமைந்தது.    

முக்தி

பல திருத்தலங்களுக்கும் சென்று கடைசியாக மன்னார்கோயில் என்ற திருத்தலம் வந்தார் குலசேகரர். அங்கே பெருமானின் நின்ற, இருந்த, கிடந்த கோலங்களைக் கண்ணாரக் கண்டு மகிழ்வெய்தி அங்கேயே முக்தியடைந்தார். அங்கே அவருக்கு தனி சந்நிதியும் இருக்கிறது. இந்தத் திருத்தலம் திருநெல்வேலி மாவட்டம், அம்பாசமுத்திரத்துக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது.

==================================

Preface

In this weblog, let us start discussing about Sri Kula Sekara Azhwar, the seventh Azhwar.  Azhwaar’s birthday is Tamil month of Masi and Tamil Star of Punarpoosam.   On that day, let us take some time to offer our respects and prayers to both Chakravarthy Thirumagan (Sri Ramachandra Murthy) and Sri Kualsekara Azhwar by reciting some hymns from his Pasurams, namely Perumal Thirumozhi and get their  blessings.  

Till now, we have seen the muthal azhwars, namely, Poigai, Bootham and Pei.  Later we have seen about Thirumazhisai Azhwar and the then about Namazhwar, who is considered as the Head of all Azhwars. Along with him, we have also seen about Sri Madurakavi Azhwar.  In the same way, we have seen the sixth Azhwar, Periyazhwar along with Aandal.

Apart from these azhwars, we need to see Thondaradipodi Azhwar, Thirupaanazhwar and Thirumangai Azhwar.

Birth

Kulasekara azhwar was born in Karuvur, Thiruvanchikalam, in Kerala.   It is also called as Kolli nagar.    He was born as a feature of the Kausthubam,  a gem  sitting on the chest of Sri Vishnu.   The timeline is 8th Century (750 – 780).

So for, we did not discuss any timeline for any of the azhwaars.   There are different opinions on the timeline and the general acceptance by all is that all azhwaars are in between 6th to 9th centuries.   In the same way, when we sequence the list of azhwars, there are at least four different ways seen in the documentation.   Thiruvarangathu Amuthanar, who wrote Ramanusa Nootru Andhaathi listed them in one order; Binbu Azhagiyaram  Perumal Jeeyar, the author of Guruparambarai listed them in another order; Vendantha Desikar in his Prabandha Saram listed them in a different sequence and finally Manavala Maa Munigal has given them in a different order, in his Upadesa Rathina Maalai.   Based on these sequence, the timeline for each Azhwaar could also differ.  But the point to note is that all these authors have included all azhwaars and we can take the generally accepted timeline of 6th to 9th Century as the timeline for Azhwaars.

Devotion

The moment we think about any Azhwar,  “devotion” or “Bakthi” is the word that should come to our mind, as they had always shown highest regard, devotion, love and affection towards Paramathma.   In this regard, let us discuss the devotion shown by Sri Kula Sekara Azhwar in the following paragraphs.

Devotion to Sri Rama

Kula Sekara Azhwaar was born in the Tamil Month of Masi and in the Tamil Star of Punarpoosam, which is also the birth star of Sri Ramachandra Moorthy, the Chakravarthy Thirumagan.

The first three Azhwars, namely, Poigai, Bootham and Pei, were involved so much with Para Vasudevan and their compositions were more on the Para state of Paramathma. Thirumazhisai Azhwar was involved so much with the Antharyami state of Paramathma. Namazhwar, Periyazhwar and Anadal were so much attracted towards Sri Krishna and their compositions were towards Sri Krishna.   Thondaradipodi Azhwar and Thirupaanazhwar, whom we would be discussing about in our future weblogs, were so much attracted towards Sri Ranganathan, they composed on Sriranganathan.    Similarly the last Azhwar, Thirumangai Azhwar, was all for the Archai state of Paramathma and he has composed more hymns on Archai state.     The main purpose of this weblog, Sri Kulasekara Azhwar, lived and breathed Sri Rama.

Kulasekara Azhwar was a great devotee of Sri Rama.  He was interested in listening to the life history of Rama and Azhwar enjoyed hearing the life history of Sri Rama.   One day Azhwar was listening to the incident where Sri Rama went alone to the battle to fight with 14000 Asuras or Rakshasas. Azhwar was so worried and he immediately ordered his army to get ready to fight on behalf of Sri Rama.  He took his army to the seashore, where Sri Rama, Seetha, Lakshmana and Anjaneya appeared on the sky and showered Their blessings to Azhwar.

In Vaishnavism, when someone refers “Perumal”, then it would generally be Sri Rama. The Utsavar (the metallic deity) of Sri Rangam temple is called Nam Perumal, who is often referred to as Sri Rama.   Kula Sekara Azhwar, who has shown so much of love, devotion and affection towards Sri Rama, can be called as Kuala Sekara Perumal.

The composition rendered by Sri Kula Sekara Azhwar, in Divya Prabhandham, is called Perumal Thirumozhi.   We know that all Divya Prabhandhams talk about Paramathma and Perumal Thirumozhi also talks about perumal, but the name Perumal Thirumozhi, was given mainly because, it was written by Kulasekara Perumal.  This is like Naachiyaar Thirumozhi, written by Aandal and Periyazhwar Thirumozhi,, written by Periyazhwar.  So the title Perumal is very appropriate for Sri Kulasekara Azhwar.

Devotion towards Devotees

The biggest plus point or the single most significant aspect for the glory of Sri Kula Sekara Azhwar, is that he was very simple and polite, even though he had many opportunities and reasons to be proud, as he was a king and Kings were naturally gifted to be proud, at least within their kingdom.  Kualasekara Azhwar was a good king and he had expanded his kingdom, beyond what his forefathers had.

As we said earlier, Kula Sekara Azhwar was not only a staunch devotee of Sri Rama, but also an able king.  He had expanded his kingdom beyond what his forefathers had given him.    In the same way, he was also showing lot of respects and devotion to Sri vaishnavites.  He had faith in them and he was helping and supporting them in many ways.

The administrators in the state had a concern that the king was spending too much time and money with Sri vaishnavites and according to them they felt that that may not be good in the long run for the kingdom.  So they decided to plot an incident by which, the king might lose faith with the Sri Vaishnavites and spend more time with the kingdom.  So they had hidden one of the expensive ornaments of Sri Rama and put the blame on the Sri vaishnavites, by complaining to the king that Sri vaishnavites had stolen the ornament.

Since Azhwar had lot of faith with the Sri Vaishnavites, he asked the administrators to get a venomous snake to be put in a pot.    He told all that he was also a Sri Vaishnavite and if the Vaishnavites had taken the ornament, let the snake bite him.  Then he closed his eyes and put his hand inside the pot, but the snake did not bite him.   Then the administrators realised it was their mistake and they asked for apology and revealed the truth to the king.

Azhwar, in his composition of Perumal Thirumozhi, the first ten hymns were on Sri Ranga Nathan and immediately he took the devotion to sri vaishnavites as the subject for the second set of ten hymns.     These start with ” Thetarum thiral theyninai“.

So we should learn that the devotion to Sri Vaishnavites, along with devotion to Sri Paramathma is important, from Azhwar.    Similarly in our Sri Vaishnava tradition, the devotion to Sri Vaishnavites is an important aspect and is given even a higher level of priority over even devotion to Paramathma.

Devotion towards Srirangam

In our tradition, Sri Vaishnavism, there are set of hymns on the Azhwars and Acharyaars, the gurus.  These hymns talk about the glories of them, as well as their composition.    These are called Thaniyans and the respective thaniyan(s) is/are read before reciting their composition, as a mark of paying our respect and showing our devotion towards them. The thaniyan about Sri Kula Sekara Azhwar says that “Every Day and every moment, there would be a talk about visiting the holy place of Srirangam, in the capital of the kingdom, which is ruled by Sri Kulasekara Azhwar, to whom, I pay respect by placing my head at his holy feet”, indicating the devotion, Azhwar has over the holy place of Sri Rangam.   (Kushyathey, yasya nagarey ranga yaatra thine, thine; thamagam sirasaa vanthey raajaanam kulasekaram)

Azhwar had built a hall called Senai Vendran Hall in the third outer passage around the shrine of Sri Ranganathar,  inside Sri Rangam temple.  He has also renovated the same outer passage and hence the third outer passage around the Shrine of Sri Ranganathar, is called Kulasekaran Sutru, even today.

Similarly Kulasekara Azhwar had constructed the hall called Pavithrosthava Mandapam inside Sri Rangam temple.   He had also renovated the same outer passage where this hall is situated.

Cherakulavalli was the daughter of Sri Kulasekara Azhwar and she was married to Sri Ranga Nathar by Kulasekara Azhwar.  There is a temple function called Cherakulavalli Nachiyaar Serthi Utsavam on the holy birthday of Sri Rama (Sri Rama Navami), in Srirangam every year.

Divya Desagangal

As mentioned earlier, the Divyaprabhadham composed Sri Kulasekara Azhwar is Perumal Thirumozhi.   Azhwar composed the hymns on the deities of the following divya desams.

  • Thiruvarangam (29)
  • Thirupathi (11)
  • Thiruvithuvakod (it is nowadays called as Thirumitacode) – (10)
  • Thirukannapuram – (11)
  • Thilainagar Thiruchithirakoodam  (Chidambaram) – (11)
  • Ayodya

The remaining hymns refer to Sri Krishna, Sri Rama and the characters around them of Vibhava Avatharm.  Let us see in more detail about Perumal Thirumozhi in the next weblog.   Before we complete this weblog, let us look into only one hymn.

In all the Vishnu Temples, the stairs in front of the primary deity is always called  as Kulasekaran Steps.   This is what comes to the mind, whenever Kulasekara Azhwar’s name is mentioned.     This is due to the hymns that Sri Kulasekara Azhwar composed on Sri Venkateswaraswami in Thirumala, and the progressive explanation or drill down details that he has given on his thought process to us in this section of the Divya Prabandham, where he has mentioned “Padiyaai kidanthu un pavala vaai combene” meaning “let myself be a step in front you, so that I can enjoy your holy coral coloured lips.  Let us see this in more detail in our next weblog.

Mukthi

After visiting, praying and offering his services to various temples, Azhwar finally reached Mannarkoil in Tirunelveli District, Southern Tamilnnadu, which is near Ambasamuthram. In this temple, the deity is in three states, namely, Standing, Sitting and Inclining positions.   Azhwar had many rounds of wonderful dharsan and he was happy.  He also reached the lotus feet of Paramathma from here.   There is a separate shrine in this temple for Azhwar.

முதல் மூன்று பதிகங்கள் – ஸ்ரீரங்கம் / First Three Subsections – Srirangam

For English version, please click here.  Thanks.

குலசேகர ஆழ்வார்

நாம் சென்ற வலைப்பதிவினில் குலசேகர ஆழ்வார் பற்றியும் அவருடைய பக்தியைப்பற்றியும் சிறிது கண்டோம்.  அவர் எழுதிய நூல்களை பற்றி இங்கே காண்போம். குலசேகர ஆழ்வார் தமிழில் எழுதிய திவ்யபிரபந்தம் பெருமாள் திருமொழி என்பதாகும்.  முகுந்த மாலை என்ற வடமொழி நூலையும், குலசேகர ஆழ்வார் எழுதியதாக சொல்வதுண்டு.

முகுந்த மாலை

மணவாள மாமுனிகள் என்ற ஆசார்யார், ஆழ்வார்களை பற்றி தான் தொகுத்து அளிக்கும் போது, தன்னுடைய உரையில், முகுந்த மாலை, இது பெருமாள் திருமொழி எழுதிய குலசேகர ஆழ்வார் எழுதியது, என்று குறிப்பிடவில்லை. அதே போல், ஆழ்வார்களின் வாழ்க்கை வரலாறு பற்றிய நூலான “திவ்ய சூரி சரிதம்” முதலியவற்றில் முகுந்தமாலை பற்றி குறிப்பு எதுவும் இல்லை. ஆழ்வார்கள் இந்த மண்ணில் அவதரித்தற்கு முக்கிய காரணம், வடமொழி வேதத்தைத் தமிழில் அருளிச் செய்வதாகும். மற்ற எந்த ஆழ்வார்களும் தமிழைத் தவிர வேறு எந்த ஒரு மொழியிலும் எதையும் எழுதியதாக தெரியவில்லை. அதோடு ஐந்து அல்லது ஆறு குலசேகர மன்னர்களை பற்றி சரித்திரம் உள்ளது. குலசேகர என்றால் குலத்தில் சிறந்தவராக சிகரம் போல் விளங்கினார் என்று பொருள், அது மற்ற குலசேகரர்களுக்கும் பொருந்தும். அதனால் முகுந்த மாலையை வேறு ஒரு குலசேகர மன்னர்  எழுதியிருக்கவும் வாய்ப்பு உள்ளது.

பெருமாள் திருமொழி

நாதமுனிகள் நாலாயிர திவ்யப்ரபந்தத்தில், பெருமாள் திருமொழியை முதல் ஆயிரத்தில் தொகுத்து கொடுத்துள்ளார். முதல் ஆயிரத்தில் உள்ள மற்ற பிரபந்தங்கள் :

மற்ற ஆயிரங்களில் உள்ள பிரபந்தங்களின்  தொகுப்புகள் :

நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியை, மற்றொரு ஆயிரத்திலும், ஆழ்வார்களில் கடைசியாக அவதரித்த திருமங்கையாழ்வாரின் பெரிய திருமொழியை இன்னொரு ஆயிரத்தில்  தொகுத்து உள்ளார். பின்னாளில் திருவரங்கத்து அமுதனார் அருளிச்செய்த இராமானுச நூற்றுஅந்தாதியும் நாலாயிர திவ்யப்ரபந்தத்தில் சேர்க்கப்பட்டு உள்ளது.

தனியன்கள்

தனியன் என்பது ஆழ்வார்கள்-ஆசார்யர்களைப் போற்றி சீடர்கள் இயற்றிப் பாடும் ஸ்தோத்ரம். பெருமாள் திருமொழிக்கு இரண்டு தனியன்கள் உள்ளன. முதல் தனியனின் பெருமையே இது  சுவாமி இராமானுஜர்,  அருளிச் செய்த தனியன் என்பதாகும்.

இன்னமுத மூட்டுகேன் இங்கேவா பைங்கிளியே
தென்னரங்கம் பாட வல்ல சீர்ப் பெருமாள்
பொன்னஞ்சிலை சேர் சேரலர் கோன்
எங்கள் குலசேகரன் என்றே கூறு

இதன் பொருள், அழகான கிளியே இங்கே வா, உனக்கு சுவையான அமுது படைக்கிறேன், வில்போல் அழகிய புருவங்கள் கொண்டவரும், எல்லா மாதர்களாலும் வணங்கப்படுகின்றவராகிய,   எங்கள் சேர குல அரசரான, குலசேகரா என்று சொல்லிக்கொண்டே இரு. ஏனென்றால், அவர் திருஅரங்கத்தைப் பாடி ‘பெருமாள்’ என்று பெயர் பெற்றவர் ஆவார்.

மற்றொன்று,  மணக்கால் நம்பி என்ற ஆசார்யன் அருளிச் செய்த தனியன்

ஆரம் கெடப் பரன் அன்பர் கொள்ளார் என்று அவர்களுக்கே
வாரம் கொடு குடப் பாம்பில் கை இட்டவன் -மாற்றலரை
வீரம் கெடுத்த செங்கோல் கொல்லி காவலன் வில்லவர் கோன்
சேரன் குல சேகரன் முடி வேந்தர் சிகா மணியே

இதன் பொருள், நவரத்ன மாலை ஒன்று கேட்டு போக, அதனை ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் திருடியதாக, கள்ள மந்திரிகள் சொல்ல, “பாகவதர்களாகிய இந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் களவு செய்ய மாட்டார்கள்” என்று ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் மேல் நம்பிக்கை கொண்டு,  பாம்புக்கு குடத்தில் கைவிட்டு அருளியவரும், எதிரிகளை தனது  வில்வலிமையினால் வெல்பவரும், குலசேகர ஆழ்வார் ஆவார்.

பத்து பதிகங்கள்

பெருமாள் திருமொழியில் பத்து பதிகங்கள் உள்ளன. ஒன்பது பாசுரங்கள் கொண்ட ஒரு பதிகமும், பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட மூன்று பதிகங்களும், பதினொன்று பாசுரங்கள் கொண்ட ஆறு பதிகங்களும் உள்ளடக்கிய பெருமாள் திருமொழியில், நூற்று ஐந்து பாசுரங்கள் உள்ளன.

அவற்றில், குலசேகர ஆழ்வார் முதல் மூன்று பதிகங்கள், திருஅரங்கனுக்கும், நான்காவது பதிகம், திருவேங்கடமுடையானுக்கும்,  ஐந்தாவது பதிகம், மலையாள திவ்யதேசமான, திருவித்துவக்கோடு பெருமானுக்கும்,  எட்டாவது பதிகம், திருக்கண்ணபுரம் பெருமானுக்கும், பத்தாவது பதிகம், தில்லைநகர் திருச்சித்திரகூடம் என்னும் சிதம்பரம் கோவிந்தராஜ பெருமானுக்கும் பாடி அர்ச்சாவதார திவ்ய தேசங்களை கொண்டாடினார்.

கண்ணபிரானிடம் ஊடல் கொண்ட இடைபெண்களின் தவிப்புகளை தனது ஆறாவது பதிகத்தில் சொன்ன, குலசேகர ஆழ்வார், ஏழாவது பதிகத்தில், கண்ணபிரானைப் பெற்று எடுத்த, தெய்வப்பெண்மணி, தேவகியின் புலம்பல்களைக் கூறுகிறார். அதேபோல், இராமபிரானின் தந்தையாகிய தசரத மகாசக்ரவர்த்தி, இராமபிரானைப் பிரிய நேரிடும் போது புலம்பிய சொற்களை தனது  ஒன்பதாவது பதிகத்தில் சொல்லி  விபவாவதாரத்தின் பெருமைகளை முற்றிலும் ஒரு மாறுபட்ட கோணத்தில் சொல்லி உள்ளார்.

இறுதி பதிகமான பத்தாவது பதிகத்தில், அர்ச்சையையும் விபவத்தையும் கலந்து, நமக்கு இவன் அவனே என்று புரியவைக்க,  தில்லைநகர் திருசித்திரக்கூடம், ராமாயணம்  என்று இரண்டையும் சேர்த்து தனது இறுதி பத்து பாடல்களில் தொகுத்து அருளினார்.  ஆழ்வாருக்கு, பள்ளிகொண்டுள்ள கோவிந்தராஜன், இராமராகவே, காட்சி அளித்து இருக்கலாம்.

முதல் பதிகம் – திருவரங்கம்

திருஅரங்கனைப் பற்றி பாடும் முதல் மூன்று பதிகங்களை பற்றி சிறிது காணலாம்.

முதல் பதிகத்தில், திருவரங்கம்  பெரியகோயிலில்  திருவனந்தாழ்வான் மீது பள்ளிகொண்டுள்ள அழகிய மணவாளனை  கண்ணாரக்கண்டு களிக்கும் பாக்கியம் என்றைக்கு வாய்க்குமோ! என்கிறார். அரவணையின் மீது பள்ளிகொண்டு அருளுகின்ற, பெரியபெருமாளை கண்டவுடன்,  “காலாழும் நெஞ்சழியும் கண்சுழலும்” (நம்மாழ்வார்) என்ற நிலை ஏற்படும் தனக்கு, பெருமாள் சன்னதிக்கு எதிரே இருக்கின்ற, இரண்டு திருமணத்தூண்களை பற்றிக்கொண்டு பெருமாளை, ஸ்தோத்ரம் பண்ணும் பாக்கியம் என்றைக்கு வாய்க்குமோ, என்கிறார். பெரியபெருமாளை ஆராதிக்கின்ற அடியார்களோடு கூட அடியேனும் ஆராதிக்கும்படி சேரும் பாக்கியம் என்றைக்கு வாய்க்குமோ, என்கிறார். நல்ல பொருள்களைத் தனியே அநுபவிக்கலாகாது என்பதுபோல், பகவத்குணங்களைத் தனியே அனுபவிக்காமல், அக்குணங்களை பாகவதர்களின் கோஷ்டியிலே கலந்து அவர்களுடன் வாயாரப்பாடி அதனால் ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருகி,  தலைகால் தெரியாமல் துள்ளிக்கூத்தாடி, நிலத்தில் வீழ்ந்து புரளும்படியான பாக்கியம் வாய்ப்பது என்றைக்கோ, என்கிறார்.

இரண்டாம் பதிகம் – திருவரங்கம்

பகவத் விஷயத்தில் மையன்பு பூண்டவராயிருக்கும் ஆழ்வார், பாகவதர்களிடத்தில் பக்தி காண்பிக்கும் விஷயத்தில் தான் மிகவும் லயித்து பித்தேறிக் கிடப்பதை,  இரண்டாம் பதிகத்தில், விளக்குகிறார்.

‘அரங்கனாகிய நம்பெருமாளைக் காண்பதே கண்படைத்ததற்கான  பலன்’ என்பது முதல்படி என்றும்,  ‘பாகவதர்களுடைய கோஷ்டியை சேவிக்காமல் இருந்தால் கண்களுக்கு பலன் கிடைக்காமல் போகும் என்ற அடுத்த படியை நமக்கு விரிவாக சொல்கிறார். அதே போல், பகவானின் பல அவதாரங்களை பாடி, அதனால் கண்களில் நீர் பெருக, அந்த நீரினால் அரங்கனின் சந்நிதியை சேறாக்குகின்ற பக்தர்களின் பாதத்துளியை, தனது தலைக்கு அலங்காரம் ஆக்கிக் கொள்வேன் என்கிறார். அரங்கனின் நாமங்களை உரைக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களின் பாதத்துளிகள் கிடைக்கப்பெற்றால், கங்கையில் நீராடவேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றும்  பாகவத பக்தியின் பெருமையை சொல்கிறார்.

எம்பெருமானிடத்து அன்பு இல்லாத மக்களுக்கும்,  அவ்வன்பைப் பெறுமாறு பல இடங்களுக்குச் சென்று, அங்கேயெல்லாம் ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தை   உபதேசித்துவரும் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கே,   தான் எப்பிறப்பிலும் அன்பு பாராட்டுவேன் என்கிறார். “எப்பிறப்பிலும்” என்று சொல்வதால், ஆழ்வார், பாகவதர்களுக்கு அன்பு பாராட்டுவதற்க்காக  இன்னும் பல பிறவிகளை எடுப்பதற்கு தனக்கு  சம்மதம் என்று சொல்வதாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.    பொதுவாக எல்லா ஆழ்வார்களும், தாங்கள் உடனே மோட்ஷம் செல்ல வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை பரமாத்மாவின் முன் வைத்து சரணாகதி செய்வார்கள்.  இங்கே ஆழ்வார் நமக்காக பல பிறவிகள் எடுப்பேன் என்பது ஆழ்வாரின் அபரிமிதமான கருணையை காட்டுகிறது.

மூன்றாம் பதிகம் – திருவரங்கம்

முதல் பதிகத்தில், எம்பெருமானை எப்போது காண்போமோ (பகவத் பக்தி) என்று சொன்ன ஆழ்வார், இரண்டாம் பதிகத்தில் எம்பெருமானை நேசிக்கும் பக்தர்களை (பாகவத பக்தி) பற்றி சொன்ன ஆழ்வார், மூன்றாம் பதிகத்தில் இவ்வுலக இன்பத்தில் மட்டும் கவனம் செலுத்தும், மற்ற மனிதர்களைப் பற்றி பாடுகிறார்.

இப்படிப்பட்ட மனிதர்களுடன் தான் சேர்வதில்லை, என்று கூறும் ஆழ்வார், ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள், இவர்களுடன் சேர்த்து பேசப்படுவதைக் கூட, நினைத்து பார்க்க   பயப்படுவார்கள் என்றும் கூறுகிறார். குலசேகரஆழ்வார், பகவானுக்குப் பிடிக்காதவற்றை செய்யும் சாமானிய மக்களின் சகவாசத்தை, விலக்கிவிட சொல்கிறார்.

வைஷ்ணவ  சம்பிரதாயங்களின் ஆணிவேரான சரணாகதி, “ஆனுகூல்ய சங்கல்பம், ப்ராதிகூல்ய வர்ஜனம்” என்பதை உள்ளடக்கியதாகும். பரமாத்மாவிற்கு விருப்பமானவற்றை செய்வேன் என்பது முன் பகுதி, விருப்பம் இல்லாதவற்றை செய்ய மாட்டேன் என்பது பின்  பகுதி. இந்த பின் பகுதியின் விரிவாக்கமே, மூன்றாம் பதிகம் ஆகும். அப்படி சொல்லும் போது, முதல் பகுதியை, கடைபிடிப்பதற்கு கால தாமதம் ஆனாலும், பின் பகுதியை உடனே அனுசரிக்கவேண்டிய அவசியத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறார். நாமும் அது மாதிரி செய்வது ஆழ்வாருக்கும் பரமாத்மாவிற்கும் பிடித்ததாக அமையும்.

“வன்பெரு வானகம் உய்ய, அமரர் உய்ய, மண் உய்ய, மண்ணுலகில் மனிசர் உய்ய, துன்பமிகு துயர் அகல, அயர்வொன்றில்லாச் சுகம்வளர, அகமகிழுந் தொண்டர் வாழ,  அன்பொடு தென் திசைநோக்கிப் பள்ளி கொள்ளும் அணியரங்கன் திருமுற்றத்து அடியார் தங்கள்,  இன்பமிகு பெருங்குழுவு கண்டு யானும் இசைந்துடனே என்று கொலோ இருக்கு நாளே”   

என்று ஆழ்வாரின் ஒரு பாசுரத்தைச் சொல்லி, இந்த பதிவினை நிறைவு செய்து, மற்ற பதிகங்களை அடுத்த வலைப்பதிவில் தொடர்வோம்.

————————————————————–

Kulasekara Azhwaar

We have seen briefly about Kulasekara Azhwaar and his devotion in the previous weblog. Let us look into his compositions in this weblog.  Kulasekara Azhwaar has written Perumal Thirumozhi, a prabhantham in Tamil.   It is said that Azhwaar has written a composition called Mukuntha Maalai in Sanskrit.

Mukuntha Maalai

Manavaala Maa Munigal, an acharyaa, who has compiled the high level summary of all azhwaars and their compositions, did not mention that Mukuntha Maalai was written by Sri Kulasekara Azhwaar, who wrote Perumaal Thirumozhi. In the same way, “Divya Soori Saritham”, which describes about Azhwaars and their life history, did not mention about Mukuntha Maalai. The main purpose for Azhwaars to descend into this world is more towards translating the Vedas, which were available in Sanskrit to Tamil. It is also known that no other Azhwaar has written anything in other languages other than Tamil. Also Indian history talks about five or six Kulasekara Kings. The word Kulasekara means best in the tribe. This could be applicable to all other Kulasekaras, who were mentioned in Indian history. So there is a good possibility that Mukuntha maalai could have been written by any one of the Kulasekaras.

Perumal Thirumozhi

Nathamunigal has placed Perumal Thirmozhi in the first thousand, along with

Similarly, in another group containing about one thousand pasurams, Sri Natha Munigal has compiled the following Prabandhams  :

Similarly Nathamunigal had compiled Namazhwaar’s Thiruvaimozhi in one thousand and Periya Thirumozhi by Thirumangaiazhwaar in another thousand. Iraamanusa Nootranthaathi by Sri Thiruvarangathu Amuthanaar is also included into Naalayira divya prabandham in later years.

Thaniyangal

Thaniyan is a hymn, where the disciples praise their teacher or their guru. There are two Thaniyans for Perumal Thirumozhi. The first one has the distinction of being written by Swami Ramanujar.

“innamutham ootuken ingey vaa paingkiliye, thennarangam paada valla seer perumal, ponnanchilai ser seralar kon, engal kula sekaran endre kooru” meaning

“Come here O pretty parrot, I shall feed you with sweet morsel. Keep saying the name Kulasekhara, ‘our Chera king’ whose bow-shaped eyebrows are adored by women. He sang in praise of Arangam and earned the name ‘Perumal”.

The  next thaniyan was written by an Acharyar by name Manakkal Nambi.

“aaram kedap paran anbar kollar endru avargalukke, vaaram kodu kudap paambil kai ittavan, matralarai veeram kedutha sengol kolli kavalan villavar kon, seran kulasekaran mudivendhar sigaamaniye”

An expensive necklace was stolen from Kulasekara Azhwaar’s palace and the ministers tried to blame the Srivaishnavas, who were with Azhwaar. Azhwaar with his staunch belief that the Srivaishnavas would not have done such an act, put his hand inside a vessel containing snakes. The ministers admitted their mistakes. Sri Kulasekara Azhwaar would win all his enemies using his strengths of bow.

Ten Subdivisions

In Perumal Thirumozhi there are ten sub divisions, called Ten Pathigams. Perumal Thirumozhi contains one pathigam with nine hymns, three with ten hymns and six with eleven hymns, having a total of one hundred and five hymns.

In Perumal Thirumozhi, Kulasekara Azhwaar, has discussed about Thiruarangan in the first three pathigams, Thiruvenkatamudaiyaan in the fourth pathigam, the chief deity of Thiruvithuvakode, one of the divya desams in Kerala (Malayala Divya Desam) in the fifth pathigam, the chief deity of Thiru Kanna Puram in the eighth pathigam and Chidambaram Govindarajan (Thillainagar Thiru Chithra Koodam) in the tenth sub division. These are the  Archaavathaara Divya Desams and Deities on whom Kulasekara Azhwaar has composed the hymns on.

In the sixth sub division, Azhwaar highlights the pains undergone by the girls of Ayarpadi and Brindavan, who were in tiff with Sri Krishna. In the seventh pathigam, Azhwaar talks about the pains undergone by Devaki, who is the biological mother of Sri Krishna.  In the ninth pathigam, Azhwaar talks about the lamentations and pains expressed by the King Dasaratha, when he had to ask Rama to leave him. So in the sixth, seventh and ninth pathigams, Azhwaar, looked at vibhavaavathaaram in  a totally different perspective.

In the final sub division, that is the tenth pathigam, Azhwaar combines both Vibhavam and Archai together and demonstrates clearly to  us that the Archai that we pray today is same as the Vibhavavathaara Permual. He talks about the entire epic ramayanam in the last ten hymns of Perumal Thirumozhi and in each of these he relates them to Chidambaram Govindarajan. May be, the recling Govindarajan had given dharsan to Azhwaar as Sri Rama and  hence Azhwaar in his hymn says that IVAN AVANE, meaning that this Govindarajar is same as Sri Rama.

First pathigam – Thiruarangam

In this blog, let us start discussing about the first three sub divisions, where Azhwaar talks about Thiruarangan.

In the first pathigam, Azhwaar longed for having a dharsan of Srirangam perumal, who has been lying on Sri Thiruvanthazhvaan (The five headed snake) and wanted to know when he could have such a satisfying dharsan of Perumal.  In one of the hymns, swami Namazhwaar has told about the weakening of his legs, (kaalaazhum), breaking of this heart (nenju azhiyum) and spinning of his eyes (kan suzhalum) on having the dharsan of perumal.  Similarly Kulasekara Azhwaar was looking for the day, when he could have such feeling and hold the two pillars, called Thirumana Thoongal, which are in front of the chief deity at Srirangam (Periyaperumal), due to the extreme happiness of the dharsan. Azhwaar was looking for the day when he could pray along with the devotees of Periyaperumaal at Thiruarangam. It is generally said that people would like to enjoy the good things in good company and not alone. Similarly the devotees want to share the glories of Perumal with other devotees and sing loudly the greatness of perumal. The devotees would also get tears out of happiness and dance vigorously. Azhwaar wished to know the day when he could dance with such devotees.

Second Pathigam – Thiruarangam

While Azhwaar’s devotion towards perumal is very well known, his devotion towards the devotees is much more involved and to certain extent Azhwaar is mad about it. This devotion towards devotees is taken as the subject for the second pathigam.

The first step is about having the dharsan of Namperumal at Srirangam and this would give the real benefit of having the good eyesight. The next step is about having the dharsan of the devotees and Azhwaar says that when we do not have that dharsan of devotees, the benefits of having a good eyesight would be lost. Similarly Azhwaar would wear the muddy dust at the sanctum sanctorum of Periyaperumal created by the dust from the feet of the devotees, mixed with their tears, coming out of sheer happiness when they discuss elaborately, the different incarnations of Paramathma. Likewise, Azhwaar talks about the glories of devotion towards the devotees by saying that there is no need to take a holy dip at the Ganges, if we could get the dust from the feet of srivaishnava devotees who sing the different names of Thiruarangan.

Azhwaar says that he would extend his full support, in each and every of his birth, to those srivaishnavaas who travel to different places to preach srivaishnavam to all those who do not show their love and affection towards Periyaperumal so that they could get the blessings from Periyaperumal. Since Azhwaar had mentioned that he would do it in each and every birth, it indicates that he was prepared to even taking many births in this world to support these srivaishnanvas. Generally all Azhwaars would request Paramathma for immeidate Moksham (Saranagathi, to go abode). They never wanted to continue their life in this world. When Kulasekara Azhwaar says that he would take many lives in this world, it only shows the bounteous love and affection that Azhwaar has towards us.

Third pathigam – Thiruarangam

In all the hymns of the first pathigam, Azhwaar had been asking himself on when he would have the dharsan of Thiru Arangan (Devotion to Paramathma). In all the hymns of the second pathigam, Azhwaar had talked about the Srivaishnavas, who love Emperuman (the chief deity of Thiruarangam) and are staunch devotees of Emperuman. (Devotion to the devotees).  In the third pathigam, Azhwaar talks about the other set of people, who concentrate on the worldly pleasures.

Azhwaar declares that he would not join in the group of such people. He also says that srivaishnavas would be scared to be part of such group and cannot even think of themselves being associated with such group of people. Kulasekara Azhwaar requests all of us to disengage with those oridnary people, who carry out activities which are not liked by Paramathma.

The key principle in Srivaishnavam is Saranagathi or Total Surrender. Saranagathi includes two basic concepts. One is called “Aanukoolya Sankalpam” and the other is called “Prathikoolya varjanam”. The first part is about carrying out activities, which are liked by Paramathma and the second part is about not doing the activities, which are not liked by Paramathma. The third pathigam by Kulasekara Azhwaar is about the second part, which is “Prathikoolya varjanam”. Azhwaar pinpoints that it is very much acceptable, even if it takes more time to follow the first part (Aanukoolya Sankalpam), but he demands that we follow the second part immediately, or as soon as we come to know about it. So we should follow this piece of advice from Kulasekara Azhwaar, which is going to be liked by both Azhwaar and Paramathma.

We will bring an end to this weblog, by highlighting one of the pasurams of Azhwaar from the first three pathigams,  and continue with the rest in the coming weblogs.

van peru vaanagam uyya, amarar uyya, mann uyya, mann ulagil manisar uyya, thunbamigu thuyar akala, ayarvu ondru illaa sugam valara, agam mahizhum thondar vaazha, anbodu then thisai noki palli kollum ani arangan thiru mutrathu adiyaar thangal, inbam migu perum kuzhuvu kandu yaanum isainthu udane endru kolo irukkum naale ”

The Lord reclines in Thiru Arangam facing the direction of South and providing the elevation of spirit to the sky and to the earth, and to those who live in the celestial worlds as well as to those who live in this world, after removing all their pains and grief. He also increases the ultimate pleasure without fatigue and which increases the love and affection in the hearts of the devotees. Azhwaar wants to be part of such group of devotees and he would like to know when he could join those exuberant devotees, who throng in the courtyard of Srirangam.

Aandaal Avatharamum Aranganin Karunaiyum / ஆண்டாள் அவதாரமும் அரங்கனின் கருணையும்

For English, please click here, thanks  

இதுவரை

ஆழ்வார்களில், பொய்கை, பேய், பூதம், திருமழிசை, நம்மாழ்வார், மதுரகவி மற்றும் பெரியாழ்வார் பற்றி சில விவரங்களைப்  பார்த்து உள்ளோம்.  இவர்களைத் தொடர்ந்து, ஆண்டாளின் பெருமைகள் சிலவற்றைப் பார்த்தோம். நம் ஆச்சார்யர்களான, வேதாந்த தேசிகர் மற்றும் மணவாள மாமுனிகள், ஆண்டாள் பற்றி கூறிய சிலவற்றையும், ஆண்டாள் தன்னுடைய நாச்சியார் திருமொழியில் கண்ணனை அடைய மேற்கொண்ட வழிகளையும் பார்த்தோம்.    ஆண்டாள், பாவை நோன்பு நோற்று, அதன் மூலம் நமக்கு சொன்ன கருத்துகளையும் திருப்பாவையில் பார்த்தோம்.

திருப்பாவை முதல் ஐந்து பாடல்களில், பர, வியூக, விபவ, அந்தர்யாமி மற்றும் அர்ச்சை  நிலைகளில் உள்ள பரமனை வழிபட்டு, அடுத்த பத்து பாடல்களில், அங்குள்ள பத்து தோழிகளை அழைத்துக்  கொண்டு, பகவானை வழிபடவேண்டிய முறைகளை கூறினார்.  வாசல் காப்பவர்கள், பகவானின் உறவினர்கள், திருமகள் என்று வரிசையாக வணங்கி, இறுதியாக பெருமாளை வழிபட வேண்டும் என்றும், தனியே வழிபடுவதைவிட கூடி இருந்து வழிபட வேண்டும் என்றும், நமக்கு சொல்லிக் கொடுத்து, நாம் அவனிடம் பிரதிபலன் எதிர்பார்க்காத கைங்கர்யத்தையே கேட்க வேண்டும் என்று  சொல்லி முடிக்கும் அழகினை திருப்பாவையில் கண்டோம்.

எங்கெல்லாம் பெருமானின் திருக்கோயில்கள் உள்ளனவோ அங்கெல்லாம், கோதை தனக்கும் ஒரு தனிச் சந்நதி கொண்டுள்ளதும் வேறு எந்த ஒரு அடியவருக்கும் காணப் பெறாத தனிச் சிறப்பாகும்.

மற்ற ஆழ்வார்கள், இந்த உலகத்தில் பிறந்த சம்சாரிகளை உறக்கத்தில் இருந்து எழுப்பி, இறைவன் அருளை பெற அறிவுரை சொன்னார்கள்.  ஆனால் ஆண்டாளோ, பரமாத்மாவை எழுப்பி, இந்த சம்சாரிகளை கரை ஏற்றச் சொன்னார் என்று  நம்பிள்ளை என்னும் ஆச்சாரியார் கூறுகிறார். 

அதே போல், மற்ற ஆழ்வார்கள் இப்பூவுலகில் பிறந்து, பரமாத்மாவினால் மதிநலம் அருளப் பெற்றவர்கள். ஆண்டாளோ பூமிப்பிராட்டியானபடியால் தானே, திவ்ய மகிஷிகளில் ஒருத்தி எனப் பெரியவாச்சான்பிள்ளை காட்டியருளினார்.

இப்படி பற்பல பெருமைகள் கொண்ட ஆண்டாளின் அவதார பெருமைகளை பற்றி சிறிது பார்ப்போம்.

அவதாரம்

ஒருசமயம், ஸ்ரீமந் நாராயணனிடம் பூமிதேவி, ‘‘இந்த உலகத்தில் உள்ள ஆத்மாக்களில் தாங்கள்  யாரிடத்தில் அதிக அன்பு செலுத்துவீர்கள்?’’ என்று  கேட்டாள்.   ‘‘பூலோகத்தில் வாழ்ந்தும் இக சுகங்களில் பற்று வைக்காமல் என்னிடமே நித்தம் பக்தி செய்து என்னை நினைத்து எனக்குப் பாமாலையும், பூமாலையும்  தொடுத்துச் சாத்துகின்ற பாகவதர்களிடம் நான் அளவு கடந்த அன்பு செலுத்துவேன்,’’ என்றார் திருமால். உடனே பூமிதேவி, தான் அத்தகைய பக்தையாக  பிறவியெடுக்க அருளவேண்டினாள்.    மணவாளமாமுனிகள் என்ற ஆச்சாரியார் தனது உபதேச ரத்தின மாலை என்ற தொகுப்பில் 22 பாசுரத்தில், பிராட்டி பரமபதத்து இன்பம் அனைத்தும் துறந்து, ஆற்றில் வீழ்ந்த குழந்தையைத் தூக்கத் தானும் நீரில் குதிக்கும் தாய் போல, நமக்காக இங்கு ஆண்டாளாய் வந்து பிறந்தார் என்கிறார்.

அப்படியே, ஒரு நளவருடம் ஆடி மாதம் சுக்ல பட்சம். சதுர்த்தி செவ்வாய்க்கிழமையும் பூர நட்சத்திரமும் கூடிய அன்று,  நந்த வனத்தில் துளசி மாடத்துக்குக் கீழே, இப்போது ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வடபத்ரசாயி கோவிலில் உள்ள, நாச்சியார் சந்நிதி உள்ள இடத்தில் பூமிப்பிராட்டி, சிறு குழந்தையாகத், ஆண்டாளாக அவதரித்தாள்.

வடபத்ரசாயி பெருமாளுக்கு மாலை அணிவிக்கும் பொருட்டு பூக்கள் பறிப்பதற்காக விடியற்காலையில் பூக்குடலையுடன் நந்தவனத்திற்குச் சென்ற பெரியாழ்வார், அந்த சிறு குழந்தையைப் பார்த்தார்.   அந்த குழந்தையை, சுரும்பார் குழற்கோதை அல்லது சுருக்கமாக கோதை என்று பெயரிட்டு, நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமாய், பக்தி மணத்தோடு வளர்த்து வந்தார் விஷ்ணு சித்தர்.

சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி

இளம் வயதிலேயே சமயம், தமிழ் என்பன தொடர்பில் தனக்குத் தெரிந்த அனைத்தையுமே விஷ்ணுசித்தர் கோதைக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தார். இதனால் கோதை, இளம் வயதிலேயே கண்ணன் மீது மிகுந்த பக்தியுணர்வு கொண்டவராயும், தமிழில் நல்ல திறமை கொண்டவராகவும் இருந்தார். கன்னிப் பருவம் அடைந்த கோதைக்கு விஷ்ணு சித்தர் உயர்ந்த ஞானத்தைப் போதித்தார். கோதையும் கண்ணனையே சிந்திப்பதும் துதிப்பதும், மற்றும் அந்த கோவிந்தன் நினைவாகவே வளர்ந்து வந்தாள். அவள் ஆடலிலும் பாடலிலும் மழலைச் சொற்களிலும்  கண்ணனின் தொடர்பு  காணப்பட்டது. இளமை தொடங்கி எம்பெருமான் மீது பக்திப் பெருவேட்கை கொண்டு அவனையே தான் மணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்றிருந்தாள் கோதை.

விஷ்ணு சித்தர் தினம் பூ  கொய்து வந்து அதை மாலையாகக் கட்டி வடபெருங்கோயிலானுக்கு சாற்றுவதற்கு பூக்குடலையில் வைப்பது வழக்கம். பெருமாளுக்கு சாற்றுவதற்காக ஆழ்வாரால் தொடுக்கப்பட்ட மாலையை, கோதை, ஒவ்வொரு நாளும், தான் அணிந்து கண்ணனுக்கு ஏற்றவளாக தானிருக்கிறோமா என்று தட்டொளியில் (கண்ணாடியில்) பார்த்து மகிழ்ந்து பின்னர் திரும்பவும் கொண்டுபோய் வைத்துவந்தார்.   இதனால் கோதை சூடிய மாலைகளே இறைவனுக்கும் சூடப்பட்டன.  பெருமாளும் அதை விருப்பமுடன் ஏற்றுக்கொண்டார். இது விஷ்ணு சித்தருக்கு தெரியாது.

ஒருநாள் பெருமாளுக்கு அணிவிப்பதற்காகக் கட்டி வைத்திருந்த மாலையைச் சூடி தட்டொளியில் (கண்ணாடியில்)   கோதை, தன்னை அழகு பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை விஷ்ணு சித்தர் கவனித்துவிட்டார். மனவருத்தத்தால் பகவானுக்கு அன்று அவள் சூடிய மாலையை ஒதுக்கிவிட்டுப் புதிய மாலை தொடுத்து இறைவனுக்கு அணிவித்தார்.  அன்று இரவு ஆழ்வாரின் கனவில் பகவான் தோன்றினார். ‘கோதை சூடிக்கொடுத்த  மாலையே நறுமணம் மிக்கதும் எம் உள்ளத்திற்கு விருப்பமானதும் ஆகும்; ஆதலின் அத்தன்மையான மாலையே கொண்டு வருவாய்’ எனச் சொன்னார்.

தனக்கு  மகளாய் வாய்த்துள்ள கோதை பூமிதேவியின் அவதாரம் என விஷ்ணுசித்தர் தெரிந்துகொண்டார்.  தான் சூடிக் கொடுத்த மாலையை பகவான் ஏற்றுக்கொண்டதால், அன்று முதல் கோதை, “சூடிக்கொடுத்த நாச்சியார்” எனவும், “சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி” என்றும், இறைவனையே ஆண்டவள் என்ற பொருளில் “ஆண்டாள்” என்றும் போற்றப்படுகிறார்.

அரங்கனின் கருணை

அரங்கநாதனின்  பெருமைகளைக் கேட்டு அளவற்ற இன்பம் அடைந்து அரங்கனுக்கே மாலையிடுவதென உறுதி பூண்டாள். ரங்கநாதனும் அவளுடைய பக்திக்கு வசமாகி  கோதையை திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவு செய்தார். அரங்கன் ஆழ்வாரின் கனவில் தோன்றி கோதையை ஸ்ரீ ரங்கத்திற்கு அழைத்து வருமாறு ஆணையிட்டான். பாண்டிய நாட்டு மன்னனாகிய வல்லபதேவன் கனவிலும் தோன்றி, நீ அடியார் குழாத்துடன் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்குச் சென்று, பட்டர்பிரான் மகளாம் கோதையை முத்துப் பல்லக்கில் ஏற்றி நம் திருவரங்கத்துக்கு அழைத்து வருவாயாக என்றருளினான்.

மன்னன் வல்லபதேவனும் ஏவலாளரைக் கொண்டு, விடியற்காலைக்குள் ஸ்ரீவில்லிபுத்துரையும் திருவரங்கத்தையும் இணைக்கும் வழியெங்கும் தண்ணீர் தெளித்தும், பூம்பந்தலிட்டும், தோரணம் கட்டியும், வாழை, கமுகு நாட்டியும் நன்கு அலங்கரித்து வைத்தான். பின், நால்வகை சேனைகளோடும் ஆழ்வார் பக்கலில் வந்து சேர்ந்தான். அரங்கன் தன் கனவில் கூறியவற்றை ஆழ்வாருக்கு உணர்த்தினான்.

அரசன், பெரியாழ்வார் முதலானோருடன் கோதையின் குழாம் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலை அடைந்தது.  திருவரங்கத்தில் நுழைந்ததும் அரங்கனுக்காகவே  அலங்கரித்தால் போல் இருந்த  ஆண்டாள் பல்லக்கிலிருந்து இறங்கி, பெரிய பெருமாள், சந்நிதியில் சென்று, மறைந்து பரமபதம் அடைந்தனள் என்பது ஆண்டாள் வரலாறு.    இது கண்ட யாவரும் பெரியாழ்வாரைப்  பெரிய பெருமாளின் மாமனார் என்றும் சமுத்ரராஜன் போலே என்றும் போற்றினர். அவரோ முன்புபோன்றே, ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூர் திரும்ப சென்று, வடபத்ரசாயிக்குக் கைங்கர்யம் செய்வாராயினர்.

திவ்யதேசங்கள்

ஆண்டாள் பாடிய திருப்பாவை மற்றும் நாச்சியார் திருமொழி என்கின்ற பிரபந்தங்களில்  குறிப்பிட்டுள்ள திவ்ய தேசங்கள்.

  1. ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் (அருள்மிகு வடபத்ரசாயி திருக்கோயில் (ஆண்டாள்), ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்
  2. திருஆய்ப்பாடி  (அருள்மிகு நவமோகனகிருஷ்ணன் திருக்கோயில், கோகுலம், உ.பி.
  3. துவாரகை (அருள்மிகு கல்யாண நாராயணன் திருக்கோயில், துவாரகை, குஜராத்
  4. திருவடமதுரை (அருள்மிகு கோவர்த்தனன் திருக்கோயில், மதுரா, உ.பி.
  5. திருக்கண்ணபுரம் (அருள்மிகு நீலமேகப் பெருமாள் திருக்கோயில், திருக்கண்ணபுரம், திருவாரூர்
  6. திருமாலிருஞ்சோலை (அருள்மிகு கள்ளழகர் திருக்கோயில், அழகர் கோவில், மதுரை
  7. கும்பகோணம் (அருள்மிகு சாரங்கபாணி திருக்கோயில், கும்பகோணம், தஞ்சாவூர்
  8. திருவேங்கடம் (அருள்மிகு வெங்கடாசலபதி திருக்கோயில், திருப்பதி, சித்தூர், ஆந்திரா) – திருவேங்கடமுடையான் மேல் ஆண்டாள் பாடல்களை இங்கே காணலாம்.
  9. திருப்பாற்கடல்
  10. ஸ்ரீரங்கம் (அருள்மிகு ரங்கநாதன் திருக்கோயில், ஸ்ரீரங்கம், திருச்சி

ஆண்டாள் இன்று

திருமணமான பெண்கள் எல்லோருக்கும், பிறந்த வீடும், புகுந்த வீடும் மிகவும் முக்கியம்.  ஆண்டாளின் சீர்மையினால் அவள் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலும் ஸ்ரீரங்கத்திலும் கொண்டாடப் படுகிறார்.  இவைகளை பார்த்து, மற்ற ஊர்களிலும் ஆண்டாளின் பெருமையும் புகழும் நன்றாகவே கொண்டாப்ப படுகின்றன.

ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூரில்

ஆண்டாளின் இடது தோளில் இருக்கும் கிளி, ஆண்டாளின் விருப்பத்தை ரங்கநாதரிடம் தெரிவிக்க தூது சென்ற கிளியாகும். எனவே இந்த கிளி நமக்கும் நல் வழிகாட்டும்.

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் கோயில் ஆடித்திருவிழாவின் 7ம் நாளில் ரங்கமன்னார் சுவாமி, ஆண்டாளின் மடியில் சயனித்த கோலத்தில் அருளுவது தனிச்சிறப்பு.

aandaal

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் உள்ள ஆண்டாள் சன்னதி விமானத்திற்கு திருப்பாவை விமானம் என்று பெயர்.  ஆண்டாளை தரிசிப்பவர்கள் இந்த விமானத்தையும் தரிசிக்கவேண்டும்.

மார்கழியின் முதல் பத்து முதல் திருநாள் அன்று ஆண்டாள் தன் பிறப்பு வழி வம்சாவர்த்தினார்களான வேதபிரான் பட்டர் வீட்டிற்கு செல்வாள். அவர்கள் வீட்டின் முன்பு பச்சை காய்கறிகளை பரப்பி வைத்து ஆண்டாளுக்கு வரவேற்பு கொடுக்கிறார்கள். இதனை பச்சைபரத்தல்  என்பர்.

அதே போல் ஆண்டாள் பிறந்த திருவாடி பூரத்தன்று,  தான் அவதரித்த நந்தவனத்திற்கு சென்று அருள் பாலிக்கிறார்.

தான் அரங்கனையே மணம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று திருமாலிரும்சோலை அழகர் மற்றும் திருவேங்கடமுடையான் இருவரிடமும் ஆண்டாள், வேண்டிக்கொண்டாள்.   அந்த பிரார்த்தனை நிறைவேறியதால் இன்றும் ஆண்டிற்கு ஒரு முறை இந்த இரண்டு பெருமான்களுக்கும் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் இருந்து ஆண்டாள் அணிந்த  மாலை செல்கின்றன.  ஆண்டுதோறும், சித்ரா பவுர்ணமி அன்று அழகருக்கும், புரட்டாசி ஐந்தாம் திருநாள் கருடசேவை அன்று  திருப்பதிக்கும் அவள் சார்பாக, மாலையும், பட்டுபுடவையும் மற்றும் கிளியும் கொடுத்து அனுப்பப்படுகின்றன.

ஆண்டாளின் பிறந்த நாள் விழா ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் நாச்சியார்(ஆண்டாள்) கோயிலில் 12 நாள் விழாவாக கொண்டாடப்படுகிறது.  ஒவ்வொரு நாளும் காலை மாலை என்று இரண்டு வேளைகளிலும் ஆண்டாளுக்கும் ரங்கமன்னாருக்கும் வீதிகளில் புறப்பாடு நடக்கின்றன.  அவைகளில் சில,

  • முதல் நாள் –  காலை கொடி ஏற்றம்.  இரவு  பதினாறு வண்டிச் சப்பரம்
  • நான்காம் நாள் – இரவு ஆண்டாள் சேஷ வாகனம்; ரங்கமன்னார் கோவர்த்தனகிரி வாகனம்.
  • ஐந்தாம் நாள் காலை பெரியாழ்வார் மங்களாசாசன நிகழ்ச்சி நடைபெறும். அப்போது திருஆடிப்பூர பந்தலுக்கு பெரியாழ்வார் எழுந்தருளி சுந்தரராஜன், வெங்கடேச பெருமாள், திருத்தங்கால் அப்பன், ஆண்டாள்-ரங்கமன்னார் திவ்ய தம்பதிகளுக்கு மங்களாசாசனம் நடைபெறும்.  அன்று இரவு ஐந்து கருட சேவை நிகழ்ச்சி. அப்போது ஆண்டாள் பெரிய அன்ன வாகனத்திலும் ரங்கமன்னார் பெரிய திருவடி வாகனத்திலும் சுந்தரராஜன், வெங்கடேச பெருமாள், திருத்தங்கால் அப்பன் பெரிய திருவடி வாகனங்களிலும் பெரியாழ்வார் சிறிய அன்ன வாகனத்திலும் வீதியுலா வருவர்.
  • ஏழாம் நாள் இரவு ஆண்டாள்-ரங்கமன்னார் சேர்ந்து கண்ணாடி சப்பரம்,  இரவு கிருஷ்ணன் கோயிலில் ஆண்டாள் மடியில் ரங்கமன்னார் சயனக்கோலம்..
  • ஒன்பதாம் நாள் காலை  ஆண்டாளும் ரங்கமன்னாரும் தேரில் எழுந்தருளுவர். தமிழகத்திலேயே திருவாரூர் தேருக்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாவது பெரிய தேர் இது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

திருவரங்கத்தில்

திருவரங்கம் கோவிலில் உள்ள 19 சன்னதிகளில் உள் ஆண்டாள் சன்னதி என்றும் வெளி ஆண்டாள் சன்னதி என்றும் 2 சன்னதிகள் உள்ளன. இதுதவிர பரமபதநாதன் ஸந்நிதியில் ஆழ்வார் ஆசார்யர்களுடன்  சூடிக்கொடுத்த நாச்சியாரும் எழுந்து அருளி உள்ளார்.

திருவரங்கத்தில், பெரிய பெருமாளுக்கு பல நூற்றாண்டுகளாக பல அரிய கைங்கர்யங் களை செய்து வரும் ‘உத்தமநம்பிகள்’ என்னும் வம்சத்தினர் இன்றும் உள்ளனர். இவர்கள் பெரியபெருமாளின் மாமனாரான ‘பெரியாழ்வார்’ வம்சத்தினர் ஆவர்.  புகுந்த வீட்டில் மருமகள் ஏற்றிவைக்க வேண்டிய விளக்கினை அவளுடைய உடன்பிறந்தோர் எடுத்து வருவது வழக்கம். அந்த வகையில் அரங்கனை ஆட்கொண்ட ஆண்டாளின் சம்பந்தத்தினால், அரங்கனது மைத்துனராகிய உத்தம நம்பி வம்சத்தினைச் சார்ந்த குடும்பத்தினர், மேளதாளத்துடன் சகலவிதமான மரியாதைகளுடன் பெரிய பெருமாளுக்கு  ஒரு வெள்ளி விளக்கு உட்பட ஒன்பது விளக்குகளை ஏற்றுவர்.  உத்தம நம்பி எடுத்து வரும் வெள்ளி விளக்கு மட்டும் அர்ச்சகரால் வாங்கப்பெற்று நம்பெருமாள் திருமுன்பு நெல்லினால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் (இதனை ‘சேனைக்கால்’ என்பர்) எழுந்தருளச்செய்யப்படும். ஆண்டாளுக்கும் அவர்தம் குடும்பத்தாருக்கும் ஏற்றம் தரும் ஒரு  உத்ஸவம்   இது.

ஆண்டாளுக்குப் பல்லாண்டு

ஸ்ரீ ரெங்கநாதருக்கு  திருமணம் செய்து கொடுத்த “பெரியாழ்வார்’ தன் மகளை பிரிந்த ஆற்றாமை மிகுதியால், “”ஒருமகள் தன்னையுடையேன், உலகம்நிறைந்த புகழால் திருமகள் போலவளர்த்தேன், செங்கண்மால்தான் கொண்டுபோனான்” என்று பாடினார். தனது இல்லத்தில் மகாராணியாக வாழ்ந்தவள்,  பெருமாளை மணம் முடிக்கின்றாளே! அவள் பிறந்தகத்தில் இருந்தது போல சிறப்புடன் அங்கேயும் வாழ வேண்டுமே என்ற தந்தையின் மன பதைபதைப்புடன் இப்பாடலை பாடினார். இந்த பாடலை ஆண்கள், பாடினாலோ, கேட்டாலோ, தங்களது குழந்தைகள் மீது பாசம் அதிகரிக்கும் என்பது நம்பிக்கை.

ஆனால் அந்த, கவலைகளுக்குச் சிறிதும் இடம் கொடாமல்,  ஒவ்வொரு ஆண்டும் மார்கழி மாதத்தில், தினமும், தமிழ் நாட்டிலும், இந்தியாவிலும், மற்றும் உலகமெங்கும் உள்ள வைஷ்ணவ  கோவில்களிலும் மற்றும் பொது சபைகளிலும், திருப்பாவையின் 30 பாடல்களை பாடுவதிலும் அவைகளை பற்றி விளக்க உரைகளை சொல்வதிலும், கேட்பதிலும், மக்களின் ஆர்வத்தின் அளவு பன்மடங்காய் கூடுவதில்  இருந்து, ஆண்டாளின் சிறப்புகளும், புகழும், பெருமைகளும் பற்பலமடங்காய், வளர்ந்து கொண்டேதான் போகின்றது என்பது  நமக்கு கண் கூடாகத் தெரிகிறது.

இப்படி ஆண்டாளின் பெருமைகளுக்குப் பல்லாண்டு பாடி, அடுத்த வலைபதிப்பில் குலசேகராழ்வார் பற்றி காண்போம்.

==================================================================

A short recap

We have seen about Poigai Azhwar, Pei Azhwar, Boothath Azhwar, Thirumazhisai Azhwar, Nammazhwar, Madurakavi Azhwar and Periyaazhwar.  We have also had a small glimpse of the greatness of Aandal and seen what our acharyars Vendantha Desikar and Swami Manavala Maamunigal have written about Aandal.   Similarly we have seen what Aandal herself has told in her Naachiyaar Thirumozhi, on how to reach the lotus feet of Sri Krishna.   We  also had a brief account  about the salient points in Thiruppavai  and the key learnings for us, as given by Aandal in her Thiruppavai.

In the first five hymns of Thiruppavai, Aandal has prayed to all the five states of Brahmam, namely, Para, Viyuha, Vibhava, Antharyaami and Archai.   In the next 10 hymns, she invited 10 of her friends to pray along with her.   She then started telling us on how to do the prayers.   We need to offer our prayers first to the gatekeepers of Paramathma or Brahmam and then offer our prayers to the close relatives and people closer to Paramathma.   Then we need to offer the prayers to Sri Mahalakshmi or Thayaar, before offering the prayers to Paramathma.   She had also insisted on praying together, rather than doing the prayers alone.   She had also taught us on what to ask Paramathma in return for our prayers.   According to Anadal, we should ask Paramathma that we should be able to offer Him the services without expecting anything else in return.

Aandal has an unique distinction, which is not accorded to any other devotee of Vishnu, in terms of having special shrine in every Vishnu temple.

All other Azhwaars, through their preaching, wake up the people in this world and advise them to go towards Paramathma, whereas Aandal herself being Bhoomi Pirati, she wakes up Paramathma and requests Perumal to take care of the people, as per Nampillai, one of the Acharyaars. 

Similarly, Unlike all other Azhwaars, who had been divinely blessed by Paramathma and were given the wisdom about Paramathma by Him (Mayarvara mathinalam arulappetravargal), Aandal was an incarnation of Sri Bhooma Devi Thayaar Herself and one of the consorts or Nachiyaars of Perumal,  as per Periyavaachaanpillai,  one of renowned commentators of vaishnavism.

After hearing about the glories of Aandal, let us enjoy her Avatharam and how she attained what she wanted.

Avathaaram

Once Bhoomadevi asked Sriman Narayanan on whom in this world, He would shower His love and affection.   He replied that He would love those, who live in this world and who are not interested in the material gains or the worldly pleasures, but those who are staunch devotees of Him and who continuously offer prayers  with flowers and with hymns.   Without any hesitation, Bhoomadevi, immediately asked Him that She would like to take an incarnation on those lines.   Manavaala Maa Munigal, one of the acharyars, on the 22nd hymn of his Upadesa Rathina Maalai, states that Bhooma Devi sacrificed all Her pleasures of Srivaikuntham or Paramapadham, came down to this world as Aandal, to save us, like a mother who would dive into the river to save her child.

Bhoomadevi, came to this world as Aandal, on a Tuesday, in the Tamil Year of Nala, in the Tamil Month of Aadi, (July 15th to Aug 15th), and in the Tamil Star Pooram, and on the fourth day of the new moon, in the flower garden, near Thulasi Pot.  This place is now the Aandal Sanctum or Shrine in the Vatapathra Saayi temple in Srivilliputhur.

Vishnuchittar (Periyazhwaar) used to maintain a garden full of flowers for making the garland to Vishnu every day.  He found the girl child under a Thulasi plant in the garden. He named the child as Surumbaar Kuzhal Kothai or shortly Kothai.

Choodi Kodutha Sudar Kodi

In the younger age itself, Vishnuchithar or  Periyazhwaar  had brought up Kothai as a staunch devotee of sri krishna. He had taught all he knew about the Tamil language and the religion or vaishnavism.  When Kothai grew up, Periyazhwaar continued to teach her the higher level knowledge in Vaishnavism.  Kothai’s devotion to Sri Krishna kept increasing and it was only Sri Krishna or Govinda, who prevailed in her mind all the time.   She was able to make connections with Sri Krishna in all her activities, whether it was a discussion or a song or a dance.   Slowly she started developing a thought that occupied her mind fully, that she should marry only Sri Krishna or Govindan.

As a part of his regular daily activities, Vishnuchithar used to pluck fresh flowers and make them as garlands for Sri Vatapatra Saayi, the Deity in Srivilliputhur  temple and kept them on the basket.  Before he could take the garlands to the temple for offering it to the Vatapatrasaayi, Kothai used to wear the garlands and try to satisfy herself, whether she was a good match for Sri Krishna.   On those days, it was only a large plate, which was used as a mirror and Kothai used one of such plates to view herself. She later used the word “Thattolliym thanthu” in her hymns, where Thattolli means a mirror.  After that she would replace the garlands in the same place.   This was not known to Vishnuchithar and when he offered those garlands to Perumal, which were worn by Kothai, Perumal also had accepted them gleefully.

One day, Periazhwar found this, and he was very repentful and worried that he made the mistake of garlanding the deity with those which were worn by her daughter, Kothai. So on that day, he put aside the garland that was worn by Aandal and made a new one and offered it to the temple.   On that night, Vishnu appeared in his dream and asked him not to worry and to offer only the garland worn by Aandal to Him from the next day onward, as He liked those garlands and those carried a very special fragrance. Periyazhwaar was pleased to see that Lord Krishna had recognised the devotion of Kothai and accepted the garland worn by her.  The girl Kothai was now named Aandal, meaning, the girl who “ruled” over the Lord through her devotion and was referred as Choodikodutha Sudarkodi, meaning, “the lady who gave her garland to Vishnu”.

Greatness of Thiruarangan

As Kothai grew into a beautiful maiden, her fervor for the Lord Vishnu grew to the extent that she decided to marry only the Lord Himself. After hearing the glories of Sri Aranganathan more and more from Periyazhwaar,  Aandal was extremely happy and made up her mind to marry Sri Aranganathan , Lord Himself in Archai. As time passed, her resolve strengthened and she thought constantly about marrying Sri Ranganathar at Srirangam. Vishnuchittar (Periyazhwaar) understood the Divine Love that existed between the Thiru Arangan and his daughter. .

Thiru Arangan was also happy with the devotion of Aandal and decided to marry her. Arangan then instructed Periyazhwaar to bring  Aandal to Srirangam, in his dream.   Similarly Arangan also instructed Vallabhadevan, the King of Pandiyanadu, in his dream, to go to Srivilliputhur , to invite Periyazhwaar and Kothai to Srirangam and bring them to Srirangam along with the devotees.

The King, Vallabhadevan, organised a grand procession to bring Aandal and Periyazhwaar from Srivilliputhur to Srirangam.   He  made elaborate arrangements throughout the way with flowers, garlands and sprinkled water all along so that is cooling and refreshing for the  people  accompanying them.    Vallabadevan went and described his dream to Periyazahwaar  and  Azhwaar also accepted immediately as he was also told by Perumal.

The King, Periyazhwaar and Aandal  with  people who came along with them, reached Srirangam temple.   As soon as they entered the temple, Aandal, who was dressed beautifully and suitably for the primary deity of Srirangam, Sri Ranganathan, got down from her palanquin and  went to the sanctum, disappeared and reached abode or Paramapadham.     People who saw all these, started praising Sri Periyazhwaar as the Father-in-law of Periya Perumaal and as Samuthrarajan, (The King of all Seas, who also got his daughter, Sri Mahalakshmi married to Mahavishnu).   Periyazhwaar, went back to Srivilliputhur to continue his service to Sri Vatapatrasaayi.

Aandal, has mentioned about the following places, Divya Desangal, in her hymns, Thiruppavai and Nachiyaar Thirumozhi.

  1. Srivilliputhur – Sri Vatapatrasayi Temple
  2. Thiruaaipaadi – Sri Mohanakrishnan Temple, Gokulam, Uttar Pradesh.
  3. Dwarakai – Sri Kalyana Narayanan Temple, Dwaraka, Gujarat
  4. Thiruvada Mathurai – Sri Govarthanan Temple, Mathura, Uttar Pradesh
  5. Thirukkannapuram – Sri Neelamega Perumal temple, Thiruvarur.
  6. Thirumaaliruncholai – Sri Kallazhgar temple, Azhgar Kovil, Madurai, Tamilnadu
  7. Thirukudanthai – Sri Sarangapani Temple, Kumbakonam, Tamilnadu
  8. Thiruvengadam – Sri Venkateswara Swami Temple, Thirupathi, Andra Pradesh
  9. Thiruparkadal – One of the two Divya Desangal, away from this world
  10. Thiruvarangam – Sri Ranganatha Swami Temple, Srirangam, Tamilnadu

Aandal Today

For all married girls, both the families, the family from where they come and the family where they settle after the wedding, are important.   Aandal’s glories are such that she is held in extreme helms in both the families.  Let us see how the people celebrate Aandal in her birthplace, Srivilliputhur and her husband’s place, Srirangam.   Based on these, Aandal is placed at high esteem in all other parts of the world too.

In Srivilliputhur

The parrot which is sitting on the left shoulder of Aandal, is believed to be the messenger which conveyed the wishes of Aandal to Sri Ranganathar.   So people offer prayers to this parrot, believing that the parrot would show them the right path.

The reclining position which Sri Rangamannar Swami, takes every year, with His head on Aandal’s lap on the seventh day function of the Aadi Festival in Srivilliputhur Rangamannar Temple is a very special dharsan for devotees.   (Please refer to the picture above in Tamil section)

The golden casket on the top of the Aandal Shrine in Srivilliputhur temple is called Thiruppavai Vimanam, in recognition of Aandal’s work and everyone who offers their prayers to Aandal should also pay respect to this Vimanam.

On the first day of the Mudhal Pathu (First Ten days) of the Margazhi Festival (Margazhi is a Tamil calendar month, between Dec 15th and Jan 14th), every year, Aandal is taken in  a procession to her forefather Veda Piran Pattar’s house .  They  welcome and receive Aandal by having lots of Green Vegetables spread in front of their house. This is called “Pachai Parathal” or  the spread of the green. 

In the same way, on her birthday,  Thiru Aadi Pooram (Aadi is a Tamil calendar month, usually between Jul 15th to Aug 14th), Aandal is taken in a procession to the Tulsi plant where she was born or found out by Sri Periyazhwaar, and she blesses the devotees in that place on that day.

Aandal, in her early days, had prayed to Sri Kallazhagar in Thirumaliruncholai, Madurai and Sri Venkateswara Swami in Thirupathi so that she could marry Sri Ranganathar in Srirangam.   Her prayers were answered and in recognition of the support she received from these two perumals, the garlands that are worn by Sri Aandal are sent to these temples even today.  A garland of Aandal from Srivilliputhur Temple, a parrot and a silk saree are sent to Azhagar Kovil on the Pournami day of the Tamil month of Chithirai (April 15th to May 15th) and to Thirumala Venkateswara Perumal temple during the Garudasevai, the fifth day function  during the Tamil Month of Purattaasi (September 15th – October 15th).

Aandal’s birthday is celebrated as a 12 day festival in Srivillliputhur Aandal Temple, with special processions in the morning and evening for Aandal and Rangamannar. 

  • First Day – Kickoff of the festival through flag hoisting and in the night procession on a 16 wheel cart
  • Fourth night procession – Aandal on Serpent Vehicle and Rangamannar on Govardhana Giri Vahanam, representing Sri Krishna holding the hill on his finger to protect the people of Gokulam.
  • Fifth day is a special day for Periyazhwaar to offer his prayers to the chief deities from other nearby temples, namely, Sundara Raja Perumal, Venkatesa Perumal, Thirthangal Appan and the couple, Aandal and Rangamannar at the Function Hall specially created for the festival.    On that night, Aandal will come on a special swan as her vehicle and Periyazhwaar will come on a smaller swan, whereas all other deities will come on the individual garuda vahanam.
  • On the seventh day evening both Aandal and Rangamannar will come on a chariot decorated with mirrors.   Later in the night in the Krishnan temple, Rangamannar will take a reclining position with His head on the lap of Aandal.  This is a special dharsan.
  • On the ninth day morning, Aandal and Rangamannar will come on one of the big chariots.   This chariot is second biggest chariot in Tamil Nadu after Thiruvarur Chariot.

In Srirangam

Among the 19 shrines in the Srirangam Temple, there are two shrines, exclusively for Aandal ,the inside shrine is called Ul Aandal Sannadhi and the outer shrine called Veli Aandal Sannadhi.  In addition, one other Aandal  is also there as a part of all Azhwaars and Acharyars in the Paramapadhanathan Sannadhi.

The family called Uthama Nambigal family, descendants of Periyazhwaar  have been doing service to Sri Aranganathan for many many years through many generations.    In Tamil nadu there is a festival called Karthigai, which comes in the tamil month of Karthigai (Nov 15 to Dec 15) . During that festival people  light their homes with oil lamps.   As a practice, relatives of the girl (father or mother or brother) would bring a new set of lamps for the festival to the girl every year.   In the same way, since the Uthama nambi comes from Periyazhwar’s family, every year, they bring new silver lamp in addition to nine other lamps to Sri Ranaganathar.  The Silver lamp will be lit in front of Sri Ranganathar and then kept in a heap of paddy in front of Sri Ranganathar.   This is called “Senaikal”.  This is a way of showing Namperumal’s respect to Periyazhwaar and his family.

Prayers and best wishes to Aandal

After getting his daughter married to Sri Ranganathar, Periyazhwaar felt the loneliness of leaving her daughter, and he composed a hymn “oru magal thannai udaiyen, ulagam niraintha pugazhaal thirumagal pol valarthen, senganmaal thaan kondu ponaan“, meaning “I had only one daughter, she got all the fame in this world and I brought her up like Sri Mahalakshmi.   The perumal took her away”.     He had great concerns, like any other parent, that she was treated like a queen in his house, and she had to continue like that with Perumal.   It is believed that people who reads or sings this hymn will be more affectionate towards their children.

Unlike Periazhwaar’s undue concerns, Aandal’s glories keep increasing.  This is evident from the increased number of lectures on Thiruppavaai  during the tamil month of Marghazi in many temples and places within and outside  Tamil Nadu.   The involvement in singing and practising those 30 hymns of Thiruppavai by the number of people all over the world, only keeps increasing.

Learning and hearing the glories of Aandal give us more and more strength to continue, so with that respects, we move to our next weblog on Kula Sekara Azhwaar.

Thirupaavai / திருப்பாவை

For English version, please click here, thanks  

திருப்பாவை

பெரியாழ்வாரைப்பற்றி சிறிது பார்த்த பின், ஆண்டாளின் பெருமைகளை சொல்லத் தொடங்கினோம்.  நாச்சியார் திருமொழியில் ஆண்டாள் பிருந்தாவனத்தில் பரமாத்மாவை தரிசித்தது வரை பார்த்தோம்.  ஆண்டாளின் பெருமைகளையோ, திருப்பாவையின் பெருமைகளையோ சொல்லும் திறனோ, அறிவோ, சக்தியோ எனக்குக் கிடையாது.  இருப்பினும் ஒரு சில வார்த்தைகள் சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்.

நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி என்ற பிரபந்ததிற்கு ஐந்து விளக்க உரைகள் (ஈடு) உள்ளன.  அதே போல் திருப்பாவைக்கும் அதிக அளவில் விளக்கங்கள் உள்ளன.

ஆழ்வார்கள் பாடிய நாலாயிரத் திவ்யப் பிரபந்தங்களில் ஆண்டாள் பாடிய திருப்பாவை பெரியாழ்வார் பாடிய திருமொழிக்கு அடுத்தாக வைத்துத் தொகுக்கப் பெற்றிருக்கும் சிறப்பினைப் பெற்றுள்ளது.

ஆண்டாள், தன்  தந்தையான பெரிய ஆழ்வாரிடம் கண்ணனைப் பற்றி கேட்ட சரித்திரங்களில் ஒன்றானது, திருஆய்ப்பாடி மகளிர், ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை அடைய நோன்பு நோற்றார்கள் என்பதாகும். அதற்கு கார்த்யாயனி விரதம் என்று பெயர். அதனை பின்பற்றி, ஆண்டாள், கண்ணனையே அடைய வேண்டும் என்பதற்காக பாவை நோன்பு நோற்கின்ற படி அமைந்தது தான் திருப்பாவை.

திருவில்லிபுத்தூரை ஆய்ப்பாடியாகவும், வடபெருங்கோயிலை நந்தகோபர் மாளிகையாகவும், அங்கு எழுந்தளியிருக்கும் இறைவனைக் கிருஷ்ணனாகவும் பாவித்து  திருப்பாவையில்  இடைப்பெண்கள் நோற்ற நோன்பை நோற்கின்றாள்.

திருப்பாவையில் எளிதாக விளங்கும் பொருள் ஒன்று உண்டு. சற்று ஆழ்ந்து நோக்கிக்காணும் உள்ளுறைப் பொருளும் உண்டு. திருப்பாவையின் எளிதில் விளங்கும் பொருளாக, துயில் எழுப்புதல், மார்கழி நீராட அழைத்தல், மழை வேண்டியும், நல்ல மணாளன் வேண்டியும் பாவை நோன்பு நோற்றல், திருமாலைச் சிறப்பித்தல் என அமைகிறது.  உட்பொருளாக, வைணவத்தின் துவயம் எனப்படும் திரு மந்திரத்தின் கருத்துக்களையும் அமைத்துள்ளார்.

ஆண்டாள் பாடல்கள் பலவும் வினைச் சொல் கொண்டு, நாம் என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யக்கூடாது என்று,  தெளிவாகவும் நேரடியாகவும் உணர்த்தும்படி உள்ளன . இதனால் திருப்பாவை நமக்கு அர்த்தம் புரிவதற்கும் அதன் படி நடப்பதற்கும் எளிமையாக உள்ளது. சில உதாரணங்கள், 

  • பரமனடி பாடி நெய் உண்ணோம் பால் உண்ணோம்
  • மைஇட்டு எழுதோம் மலரிட்டு நாம் முடியோம் செய்யாதன செய்யோம்
  • தீக் குறளை சென்று ஓதோம்
  • தூயோமாய் வந்து நாம் தூமலர் தூவி தொழுது வாயினால் பாடி
  • மனதினால் சிந்திக்க
  • தேவாதி தேவனை சென்று நாம் சேவித்தால்
  • மாமீர் அவளை எழுப்பீ ரோ
  • மனதுக்கு இனியானை பாடவும் நீ வாய் திறவாய்
  • பல்கலனும் யாம் அணிவோம் ஆடை உடுப்போம்
  • உற்றோமே ஆவோம் உமக்கே நாம் ஆட் செய்வோம்

திருப்பாவையில் பகவத் பக்தி, பாகவத பக்தி, மந்திர பக்தி, பெருமாளின் இரட்சிக்கும் தன்மை, சரணாகதி ஆகியவற்றின் அர்த்தங்களை ஆண்டாள் நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டித் தந்திருக்கிறாள்.

பாதகங்கள் தீர்க்கும் பரமன் அடிகாட்டும், வேதம் அனைத்துக்கும் வித்தாகும்-கோதை தமிழ் ஐயைந்தும் ஐந்தும் அறியாத மானிடரை வையம் சுமப்பதுவும் வம்பு” என்று திருப்பாவையை அறியாதவர்களைப் பற்றி ஒரு ஆச்சாரியார் (வேத பிரான் பட்டர் ?) கூறுகிறார்.  இதில் ஐயைந்தும் என்பது (5 x 5) முதல் இருபத்தி ஐந்து பாடல்களையும், ஐந்தும் என்பது கடைசி ஐந்து பாடல்களையும் குறிக்கும். இதையே ‘வாரணமாயிரம்” என்ற நாச்சியார் திருமொழி ஆறாவது பதிகத்தில் உள்ள பத்து பாடல்களை குறிப்பதாகவும் சொல்வார்கள்; அந்த பதிகத்தில், முதல் ஐந்து பாசுரத்தில், எம்பெருமான் கண்ணனுடன் திருமணம் செய்வதற்கு முந்திய நிகழ்ச்சிகளையும், இறுதி ஐந்து பாசுரத்தில் திருமணம் நடந்து அதற்கு பின் உள்ள நிகழ்ச்சிகளையும் கூறுவதாகவும் சொல்வதுண்டு.

இறுதி ஐந்து பாடல்கள் தனிசிறப்புப் பெற்றவைகள், இந்த ஐந்து பாசுரங்களில், ஆண்டாள் பகவானை நேரில் தரிசித்த பரவசத்தை வர்ணிக்கிறார்.

ஆண்டாள் வரிசைக் கிரமமாக பரந்தாமனின் பர, வியூஹ, விபவ, அந்தர்யாமி, அர்ச்சை  நிலைகளை முதல் 5 பாசுரங்களில் பாடி உள்ளார். (“நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான், பாற்கடலுள் பையத்துயின்ற பரமன், ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன், ஊழிமுதல்வன், வடமதுரை மைந்தனை” )

ஆண்டாள் பாடல்களில் குறிப்பாகப் ‘பறை’ என்ற சொல், அறம், பொருள், இன்பம் இவற்றைத் தாண்டி உள்ள,  வீடுபேற்றைக் குறிப்பதாகவே அமைகிறது.

நீராடப் போதுவீர் என்று முதல் பாடலிலும், நெய் உண்ணோம், பால் உண்ணோம்   மைய்யிட்டு எழுதோம், மலரிட்டு நாம் முடியோம் என்று இரண்டாவது பாடலிலும் சொல்கிறார்.  இங்கு,    “மலரிட்டு நாம் முடியோம்” என்பதில் மட்டும், “நாம்” வருவது ஒரு சுவை.  ‘நாங்களாக மலர் சூடிக்கொள்ள மாட்டோம், ஆனால் நீ சூடிவிட்டால், அதைத்தடுக்க மாட்டோம்’ என்று ஆண்டாள் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவானிடம் சொல்வது போல் அமைந்து உள்ளது.   இதற்கு காரணம்,  ஆண்டாள், ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கோபிகைகளுக்கு, பிருந்தாவனத்தில், திரு ஆய்ப்பாடியில்,  பூ சூட்டிய படலங்களை நினைவு கூறுகிறார்.

மாயனை மன்னு வடமதுரை மைந்தனை என்ற ஐந்தாவது பாடலில் சொல்லும், “தூமலர் தூவித் தொழுது, வாயினால் பாடி, மனதினால் சிந்திக்க” என்பது பக்தி செய்யும் முறையை அறிவுரையாய் சொன்னதாயிற்று.

புள்ளும் சிலம்பின” என்று வரும் அடுத்த பாடலில், “உள்ளத்துக்கொண்டு முனிவர்களும், யோகிகளும், மெல்ல எழுந்து” என்பதில், உள்ளத்தில்உள்ள அந்தர்யாமியான பரமனை, முனிவர்களும் யோகிகளும் மெல்ல எழுந்து பத்திரமாகப் பாதுகாப்பது போல் நாமும் நம்மிடம் உள்ள அந்தர்யாமியை பார்த்துக் கொள்ளவேண்டிய கடமையை சொல்வதாகும். முனிவர்கள் யோகிகள் என்று இரண்டு பதங்களை உபயோகிக்க காரணம், முனிவர்கள் என்பவர்கள் பகவானின் குணநலன்களை அறிந்து கொண்டு பரம்பொருளை உணர்ந்தவர்கள்; யோகிகள் பகவானுக்கு கைங்கர்யம் செய்யும் அடியார்கள்.

முதல் ஐந்து பாடல்களில் பொதுவாக எல்லோரையும் பாவை நோன்பு நோற்க கூப்பிட்ட ஆண்டாள், அடுத்த பத்து பாடல்களில் ஒருவர் ஒருவராக (பிள்ளாய், பேய்பெண்ணே, கோதுகலமுடைய பாவை, மாமான் மகளே, ஆற்றல் அனந்தல் உடையாய் , பொற்கொடியே, நற்செல்வன் நங்காய், போதரிக்கண்ணினாய், நங்காய், எல்லே இளம் கிளியே)  அழைக்கிறார்.

பதினைந்தாவது பாசுரமாகிய “எல்லே இளங்கிளியே” என்ற பாடலில்  ‘நீங்களே நானே தான் ஆகிடுக” என்று சொல்லும் போது, வைணவ சம்பரதாயத்தின் படி, இவர் குற்றம் ஒன்றும் செய்யாதபோதும், மற்றவர்கள் குற்றங்களையும், தன்மேல் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.  இதனை மேலும் விளக்க ராமாயணத்தில் இருந்து ஒரு உதாரணம் சொல்லலாம்.   ஸ்ரீ ராமன் காட்டுக்கு சென்றதற்கான காரணமாக, கூனி, கைகேயி, தசரதன் மற்றும் ஸ்ரீ ராமன் ஆகிய மற்றவர்கள் இருந்தும், பரதன்,  தன்னுடைய கர்மாக்களின் பலனே என்று தன் மீதே எல்லா குற்றங்களையும் ஏற்றுக் கொள்ளுகிறான்.

பதினாறாவது பாசுரமான, நாயகனாய் நின்ற பாடல் முதல் நாம் எப்படி கோவிலில் இறைவனை வழிபட வேண்டும் என்பதை சொல்கிறார்.   நேரிடியாக பகவானை சென்று சேவிக்காமல், முதலில் துவாரபாலகர்களை வழிபட வேண்டும் என்றும் அவர்களிடம் அனுமதி பெற்று அதன் பிறகே உள்ள செல்ல வேண்டும் என்றும் சொல்கிறார்.

அடுத்த பாசுரத்தில், (அம்பரமே தண்ணீரே) ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் உறவினர்களான நந்தகோபாலன், யசோதை, பலராமன் என்று பகவானை சுற்றி உள்ளவர்களை எழுப்புகிறார். இங்கேயும் நேரடியாக பகவானிடம் செல்லாமல் அவனுக்கு உகந்தவர்களை ஸ்தோத்திரம் செய்து பிறகே பகவானிடம் செல்ல வேண்டும் என்று கூறுகிறார். (ஆழ்வார்கள், ஆச்சார்யர்கள், நித்யசூரிகள், சுதர்சனாழ்வார்  என்பதைப் போன்றவர்கள் இதில் அடங்குவார்கள்).

அடுத்த பாசுரமான “உந்து மத களிற்றன் , 18வது பாடல், தாயாருக்கான பாசுரம். இது போல இன்னும் ஒரே ஒரு  பாடல் மட்டும்  தான் ஆண்டாள், பெருமாளின்  பெயரை நேரடியாக குறிப்பிடவில்லை. ஆனால் நந்தகோபாலன் மருமகளே  நப்பின்னாய் என்று தாயாரை மட்டும் பெயர் சொல்லி கூப்பிடுகிறார், ஆகையால் இது தாயார் பாசுரம் எனப்படுகிறது.   (அங்கண் மாஞாலத்து மற்ற  பாடல்).  மற்ற எல்லா பாடல்களிலும், நாராயணனே, பரமன், உத்தமன், பத்மநாபன், மாயன், ஹரி, கேசவனை, தேவாதி தேவன், மாதவன், வைகுந்தன், முகில் வண்ணன், மனதிற்கு இனியான் (ஸ்ரீ ராமர்), கிள்ளிக்களைந்தானை,  பங்கய கண்ணானை, மணிவண்ணன், உம்பர் கோமானே, மலர் மார்பா, விமலா, ஊற்றமுடையாய், பூவை பூவண்ணா, நெடுமாலே, மணிவண்ணா, கோவிந்தா என்ற நேரிடையான நாமங்களாலும் மற்றும் வடமதுரை மைந்தன், ஆயர் குலத்தில் பிறந்த அணிவிளக்கு போன்ற பல நாமங்களாலும் அவன் புகழ் பாடுகிறார்.   சில நாமங்கள் ஒரு முறைக்கு மேல் வருகின்றன. அவையாவன,

  • நாராயணனையும் (1,7,1௦),
  • திருவிக்ரமனையும் (3,17,24),
  • மாயனையும் (5,15,16),
  • மனத்திற்கு இனியவனான இராமனையும் (12,13,24)
  • கோவிந்தனையும் (27,28,29)

மூன்று மூன்று முறை அழைக்கிறார். இதிலும், திருவிக்ரமனை முதல், இரண்டு மற்றும் மூன்றாம் பத்து என முதல், நடுவே மற்றும் முடிவில் அமைத்து உள்ளார். கோவிந்தனை தொடர்ச்சியாக, (27,28,29), கூப்பிட்டு உள்ளார். கேசவனையும் (7,30) மணிவண்ணனையும் (16,26) இரண்டு முறை கூப்பிடுகிறார்.

அடுத்த பாசுரமான குத்து விளக்கு எரிய  பாடலில், ஆண்டாள், பெருமாளை பாட ஆரம்பித்து, பாதியில் திரும்ப தாயார் பக்கமே சென்று விடுகிறார்.  அடுத்த பாசுரத்திலும் பெருமாளிடம் ஆரம்பித்து, முக்கால் பாசுரம் முடிந்தபின்பு தாயாரிடம் வந்து, தன் கோரிக்கையை வைக்கிறார். ஆகவே நாம் பக்தி செய்யும் போது, முதலில், பின்பு பெருமாளின் நெருங்கிய பந்துக்களையும், தாயாரையும் வழிபட்ட பின்பே, அவனிடம் செல்ல வேண்டும் என்பதை 16 பாடல் முதல் 20 பாடல் வரை தெரிவிக்கிறார்.

அடுத்த மூன்று பாடல்களிலும் பெருமாளை பொதுவாக வாழ்த்தி உள்ளார். ஆனால் பெருமாளிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை என்பதையும் நினைவில் கொள்க.

திருப்பாவையில் ஆண்டாள், விபவத்தின் அவதாரங்களில் திருவிக்கிரமனையும், ஸ்ரீ ராமரையும், மற்றும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரையும் மட்டுமே நேரடியாக சொல்லி உள்ளார். அடுத்த பாடலான, “மாரி மலை முழைஞ்சில் ” என்ற பாசுரத்தில், நரசிம்ம அவதாரத்தை  மறை முகமாக சொல்லி உள்ளார்.

பல்லாண்டு பாடிய பெரியாழ்வாரின் புதல்வியான ஆண்டாள், “அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய்” என்ற அடுத்த பாசுரத்தில் ஆறு முறை பல்லாண்டு பாடுகிறார். திருவிக்ரமனையும் இராமனையும் ஒரு முறை பல்லாண்டு கூறியவர், தனக்கும் தனது தந்தையான பெரியாழ்வாருக்கும்,  மிகவும் உகந்தவரான கண்ணனை மட்டும் நான்கு  முறை பல்லாண்டு பாடுகிறார்.

அடுத்த பாடலான “ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து” என்ற பாடலில்  ‘கண்ணா. உன்னை காணத் துடிக்கிறோம், ஆகையால் நோன்பு நோற்றதில் ஒரு வருத்தமும் இல்லை’ என்கிறார்.   இந்தப் பாடலில் வரும் “வருத்தமும் தீர்ந்து மகிழ்ந்து என்று சொன்னதில், ஆண்டாள் தாங்கள், பரமனையே வேண்டும் பகவன்லாபார்திகள் என்று சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைக்கிறார். “வருத்தம் தீர்ந்து” என்றால், தாங்கள், இந்த உலகத்தில் உள்ள ஐஸ்வர்யங்களை வேண்டும் ஜீவாத்மாக்கள் அல்ல என்று சொன்னதாகும்.  “வருத்தமும்”     தீர்ந்து என்பதால், தாங்கள், மற்றொரு வகையான, கைவல்யார்திகள் என்ற ஜீவாத்மாக்களும் அல்ல என்றார்.  “மகிழ்ந்து” என்று சொன்னது   தாங்கள் பகவன்லாபார்திகள் என்று சொல்வதாயிற்று.  

அடுத்த பாசுரமான மாலே மணிவண்ணா என்றதில், ஈரேழுலோகங்களையும் உண்டு ஓர் ஆலிலையில் படுத்த அவனுக்கு  ஒன்றும் கடினம் இல்லை, அது போல் தங்களுக்கு அருளுவதிலும் அவனுக்கு ஒன்றும் சிரமம் இல்லை  என்று போற்றுகிறார்.

கூடாரை வெல்லும் கோவிந்தா என்ற 27வது பாசுரத்தின்  வார்த்தைகள், கூடியவர்களிடம் தோற்றுப்போகும் கோவிந்தா எனபதையும் உட்படுத்தியதே. நெய்யுண்ணோம், பாலுண்ணோம் என்று நோன்பு ஆரம்பிக்கும் போது (பாடல் 2) கூறியவர், இந்தப் பாடலில் நோன்பு முடிக்கும் நேரம் வந்துவிட்டதைக் குறிக்கும் பொருளில் கண்ணனிடம் உணவு கேட்கிறார்கள்.   விரும்பிக்கேட்ட இந்த உணவு சாதாரண பசி தீர அல்ல,  கண்ணனைப் பிரிந்து பட்ட துயர் தீர கூடி இருந்து களித்திருக்கையை கூறுகிறது.  அதுபோல் கூடி இருந்து என்பது, தான் மட்டும் அல்லாமல் எல்லோருடன் சேர்ந்து பகவானை தரிசிக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை நமக்கு சொல்வதாகும்.

ண்ணனே புண்ணியம், குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தன் என்று அவனை மிக உயர்ந்த இடத்தில் நிறுத்தி, தாங்கள் ஒன்றும்  அறியாத பிள்ளைகள் என்று தங்களைத் மிகவும்  தாழ்த்திக்கொண்டும், தங்கள்  குற்றங்களை மன்னித்து, தங்களுக்கு மோட்ஷம் தர பிரார்த்திக்கும் பாடல், அடுத்த பாசுரமான, “கறவைகள் பின்சென்று”.   கண்ணனே புண்ணியம், குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தன், “இறைவா நீ தாராய் பறை”  என்ற இந்த சொற்தொடர்களும் இந்த பாசுரத்தின் மிக குறிப்பிடத்தக்கவை.  

இதுவரை, பறை, பறை என்று சொல்லிவந்த ஆச்சிமார்கள், அதன் பயனை அடுத்த பாசுரமான “சிற்றஞ்சிறு காலை” என்ற பாடலில் சொல்கிறார்கள். “பகவானான உன்னை அடையவேண்டும், உங்களுக்கே தொண்டு செய்ய வேண்டும், மற்ற எந்த நினைவும் தங்களுக்கு வராமல் இருக்க வேண்டும்”, என்று வேண்டுகிறார்கள். இங்கே “உமக்கே நாம் ஆட் செய்வோம்” என்று சொன்னதில் பரமாத்மாவாகிய அவனைத் தவிர மற்ற யாருக்கும் சேவை செய்ய மாட்டோம் என்பதில் உள்ள  தீர்மானமான ஒரு கருத்தும்  வெளிப்படுகிறது.   இது வைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தின் மிக முக்கியமான கருத்தாகும், ஏன் எனில், கிருஷ்ண பரமாத்மா, தான் சொன்ன கீதையின் ஒரு ஸ்லோகத்தில்  “மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ“,  அதாவது, “என்னொருவனையே சரணம் புகுந்தவனைக் காத்து, வீடும் அளிப்பேன்” என்று சொன்னார். ஏகம் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு ஆண்டாள் உமக்கே என்றார். 

இது கண்ணனின் சரம சுலோகம் ஆகும்.  “ஸர்வ தர்மாந் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ, அஹம் த்வா ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா சுசஹ”  – “எல்லாவற்றையும் முழுமையாக விட்டுவிட்டு என்னை மட்டுமே கதியாக அடைவாய். நான் உன்னை எல்லா பாவங்களிலும் விடுதலை செய்கிறேன். வருத்தம் வேண்டாம்” என்பதையே தன்னை அடையும் வழியாகச் சொல்கிறார். .

இந்த பாடலே திருப்பாவையின் முக்கிய பாடலாக கருதப்படுகிறது.  நம் ஆச்சார்யார்கள், திருப்பாவை முப்பது பாடல்களையும் தினமும் சேவிக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள்.  அப்படி முடியாமல் போனால் இந்த ஒரு பாடலையாவது சேவிக்க வேண்டும் என்று நமக்கு அறிவுரை சொல்கிறார்கள்.

இறுதிப் பாசுரமான “வங்கக் கடல் கடைந்த மாதவனை கேசவனை” என்ற பாடல், திருப்பாவை படித்தால் நமக்கு கிடைக்கும் பலன்களை சொல்லும் பாடல் ஆகிறது. கிடைக்கும் பலன், “செங்கண் திரு முகத்து செல்வத் திருமாலால், எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவதே“.  மாதவனை, கேசவனை என்று அடுத்தடுத்து சொல்வது, திருபாற்கடலில், தேவர்களும், அசுரர்களும்,  கடைய முடியாமல் திணறிய போது, தானே பாற்கடலை கடைந்ததால், அழகிய நீண்ட கூந்தல் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்ததைப் பார்த்து கேசவன் என்றும்,  ஸ்ரீதேவியான மகாலக்ஷ்மியை பாற்கடலில் இருந்து பெற்றதால்  மாதவன் என்றும்  கூறுகிறார்.

ஆக, இந்த 30 பாடல்களில், ஆண்டாள், நாம் பரமாத்மாவை எப்படி வழி பட வேண்டும், (“தூயோமாய் வந்து, நாம் தூமலர் தூவி தொழுது, வாயினால் பாடி, மனதினால் சிந்திக்க”), அவனிடம் என்ன கேட்க வேண்டும், (“இறைவா நீ தாராய் பறை”),  என்றும் அந்த வழிபட்டால் நமக்கு கிடைக்கும் பலன்களையும் (“செங்கண் திரு முகத்து செல்வத் திருமாலால், எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவதே“), கூறி நம்மை நல்வழிப்படுத்தும் ஆண்டாளுக்கு நாம் செய்யும் மரியாதையாவது, அவர் சொல்படி நடப்பதே ஆகும். 

திருப்பாவையில் திவ்யதேசங்கள்

(இந்த பகுதியை நமக்கு whatsapp இல் அளித்த நண்பருக்கு நன்றி)

எண் பாடல் பதம் திவ்யதேசம்
1மார்கழித் திங்கள்நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான் பரமபதம்.
2வையத்து பாற்கடலில் பையத் துயின்ற க்ஷீராப்தி/திருப்பாற்கடல்
3ஓங்கி ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன்திருக்கோவலூர்
4ஆழிமழை பாழியம் தோளுடை பத்மநாபன் திரு அனந்தபுரம்
5மாயனை வடமதுரை மைந்தன் மதுரா
6புள்ளும் வெள்ளத்ரவில் அமர்ந்த வித்து திருவண் வண்டூர்
7கீச்சு கீச்சுகேசவனைப் பாடவும்திருவாய்ப்பாடி
8கீழ்வானம் தேவாதி தேவனை சென்று நாம் சேவித்தால்வரதராஜ பெருமாள் கோயில், காஞ்சி.
9தூமணி மாடம் குன்றின்மேல் விளக்குதிருக் கடிகை
10நோற்று சுவர்க்கம் நாற்றத் துழாய்முடி நாராயணன்திருக்காட்கரை
11கற்றுக் கறவை முகில் வண்ணன் பேர் பாடகாளமேகப் பெருமாள் திருமோகூர்
12கனைத்திளம்தென் இலங்கை கோமானை சேற்ற மனத்துக்கு கினியான்தில்லை திரு சித்திர கூட்டம்
13புள்ளின்வாய் பள்ளிக் கிடத்தியோ திருக்குடந்தை
14உங்கள் புழக்கடை நாவுடையாய் செந்தமிழும் வடுக்கலையும் திகழ்ந்த நாவர் – தேரழுந்தூர்.
15எல்லே மாற்றாரை மாற்றழிக்க வல்லான் மாயன் திருவல்லிக்கேணி.
16நாயகனாய் மாயன் மணிவண்ணன்திருக்குறுங்குடி.
17அம்பரமேஅம்பரமூடறுத்து ஓங்கி உலகளந்த உம்பர் கோமான் சீர்காழி
18உந்து மத களிறு பந்தார் விரலி மைத்துனன்திருநறையூர்
19குத்து விளக்குமலர்மார்பா திருவிடவெந்தை
20முப்பத்து மூவர்செற்றார்க்கு வெப்பம் கொடுக்கும் விமலன் திருப்பாடகம்
21ஏற்ற கலங்கள்ஊற்றமுடையாய் பெரியாய்பெரும்புறக் கடல் – திருக்கண்ண மங்கை
22அங்கண்மா ஞாலம் அரசர் அபிமான பங்கமாய் வந்து தலைப்பெய்து திருமாலிருஞ் சோலை
23மாரி மலை முழஞ்சில் பூவை பூ வண்ணா திருவரங்கம்
24அன்றிவ் உலகம் குன்று குடையாய் கோவர்த்தனம்
25ஒருத்தி கஞ்சன் வயிற்றில் நெருப்பென்ன நின்ற நெடுமால் திருக்கண்ணபுரம்
26மாலே மணிவண்ணா ஆலின் இலையாய் பூரி ஜெகன்நாதர்
27கூடாரை வெல்லும் சீர் கோவிந்தா திருவேங்கடம்
28கற்றுக் கறவைகுறை ஒன்றுமில்லாத கோவிந்தா விருந்தாவனம்
29சிற்றம் சிறுகாலைபறை கொள்வான் கோவிந்தா துவாரகை
30வங்கக் கடல் அணிபுதுவை ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்

ஆண்டாளின் சரிதை

இவ்வளவு பெருமைகளும் புகழும் உடைய திருப்பாவையை இயற்றிய ஆண்டாளின் ஆரம்ப கால வாழ்க்கையை பற்றி தெரிந்து கொள்வதில் நமக்கு நிறைய ஆர்வம் இருக்கும்.   அவைகளை அடுத்த வலைபதிப்பில் பார்க்கலாம்.

============================================================

Thirupaavai

After enjoying a brief  history about Periyazhwaar, we started discussing about the glories of Aandal. We have seen that Aandal had a good dharsan of Sri Krishna in  Naachiyaar thirumozhi at Brindavan.    I do not have any ability or wisdom or power to speak about the glories of Aandal or her famous compilation, namely, Thirupaavai.  Still I am trying to mention a few words on those.

Thiruvaimozhi, the prabhandham, by Swami Namazhwaar has got 5 different commentaries, the detailed explanations, by our Acharyars.    Similarly Thirupaavai, the prabandham, composed by Aandal has also got  as many different commentaries.

Naalaayira Divya Prabandham, the hymns composed by Azhwaars is arranged in such a way that Aandal’s Thirupaavai is placed next only to Periazhwaar Thirumozhi, which is the first in the list.

Aandal, wants to attain Lord Krishna (Kannan) by observing a serious set of prayers called Paavai Nonbu, (Nonbu means austerities that are observed for a specific purpose) and that is the basic objective in Thirupaavai.   Aandal is inspired by the life history of Sri Krishna, as told by Sri Periyazhwaar on Sri Krishna and one such instance is  the nonbu or viratham undertaken by the young girls in Thiruaaipaadi to attain Sri Krishna, called Karthyayani viratham. 

Aandal, in her Thirupaavai, considers Srivilliputhur as Thiruvaaipaadi, the temple in Srivilliputhur,  Vadaperunkoil, as the palace of Sri Nanthgopar, the adopted father of Sri Krishna, her friends or counterparts as the shepherdess, to observe the prayers or nonbu towards Lord Sri Krishna.

Thirupaavai has got a direct simple meaning.  At the same time, it has also a deep, inner meaning.    The simple meaning could be taken as waking up people, asking them to get together for the holy bath in the Tamil month of Margazhi (usually comes from 15th Dec to 14th Jan), praying for rain, praying for good bridegroom, preparing for the  prayers and offering  prayers to Sri Mahavishnu.     The deep inner meaning includes the explanation for “Dwayam”, one of the most important mantras (enchantment) of Vaishnavam.

The hymns of Aandal, has direct verbs and they direct us on what we should do and what we should not do very clearly.   In this way, Thirupaavai, is simple to understand and easy to follow.  Some examples are :

  • Paramanadi Paadi,
  • Nei Unnom, Paal Unnom
  • Mai Ittu Ezhuthom, Malarittu Naam Mudiyom, seiyaathana Seiyom
  • Theek kuralai sendru Othom, 
  • Thooyomaai vanthu naam, thoo malar, thoovi thozhuthu, vaayinaal paadi
  • manthinaal sinthikka, 
  • Devaathi devanai sendru naam sevithaal
  • Maameer, avalai ezhupeero
  • Manathukku iniyaanai, paadavum nee vaai thiravaai
  • Palkalanum Yaam anivom, aadai uduppom
  • utrome aavom umakke naam aatcheyvom

Aandal has given in Thirupaavai the meaning of

  • devotion towards Paramathma, 
  • devotion towards His devotees,
  • devotion towards the mantras,
  • the glories of Paramathma in terms of His care and concern to protect us and the
  • the absolute surrender, as per the philosophies of vaishnavism.

One of the acharyars (most probably Vedappiran Bhattar), has composed Paathagangal Theerkum, Paramanadi kaattum, vedham anaithukkum vithaagum, kodhai Tamil IyIynthum Iynthum ariyaatha maanidarai vaiyam sumappathuvum vambu” to single out those who do not know about Thirupaavai.   Here the phrase “Iyiythnum” means the first 25 hymns, namely,  5 multiplied by 5 (5 x 5 =25), and the phrase “iynthum” refers to the last 5 hymns.  The meaning of the above is “Thirupaavai will nullify the disadvantages, will show us the lotus feet of Paramathma, and it is the core  for all the Vedhams.  It will be a great burden to the Earth to bear the people who do not know the Thirupaavai, which contains twenty five plus five hymns”. The last five hymns are special in the sense, that they are composed after  Aandal had the dharsan of Sri Krishna and they contain her ecstatic joy on her direct dharsan of Sri Krishna.  

The same thing is explained as a reference to “varanamaayiram’, which is the sixth subsection of Nachiyaar Thirumozhi, another prabantham sung by Aandal. In that subsection, Aandal has sung about all the activities before the wedding with Emperumaan Kannan in the first five hymns and sung about the activities of wedding and the following activities in the next five hymns.

Aandal has composed hymns on Paramathma in each of his five states sequentially, namely, Para, Viyuha, Vibhava, Antharyaami and Archai, in the first five hymns of Thirupaavai. (“Naaryanane namake parai tharuvaan, paarkadalul paiya thuyinra paraman, Ongi ulagalantha uthaman, oozhi muthalvan, vadamadurai mainthan“)

The word “Parai” used by Aandal in her hymns refers to Moksham, which is beyond the materialistic value in life and the worldly pleasures , and which we pray to attain.

In the first hymn , Aandal invites her friends for taking bath as a part of Paavai Nonbu, a serious set of prayers to attain Sri Krishna,  by “neeraada pothuveer”, and then in the second hymn she gives a list of dos and don’ts, namely, nei unnom, pal unnom, maiyittu ezhuthom, malarittu naam mudiyom, meaning “will not eat ghee, will not drink milk, will not beautify our eyes with eyeliners, and WE will not wear flowers on our head.    While for ghee, milk and for the eyeliner, she did not use the word WE, but for the flowers alone she used the word “WE”.   It has an interesting reference to Sri Krishna’s younger days.  Aandal says that they (“WE”) would not wear the flowers by themselves, however, if Sri Krishna would come and help to wear the flowers on them, they would NOT stop it.  For this Aandal refers from the epic named Bhagawatham, where Sri Krishna in his early days, in Aaipaadi and Brindavan while playing with the Gopikasthrees helps them  to wear the flowers .

The dos and don’ts continue in the fifth hymn, namely, “Maayanai, mannu vada Madurai mainthanai” in terms of “Thoomalar Thoovith Thozhuthu, vaayinaal paadi, manathinaal sinthikka“, meaning “we pray God by sprinkling fresh flowers from our hands,  by praising Him through our mouth and we think about Him by our mind and heart”.   This is how Aandal asks us to do the prayers to Paramathma.

In the next hymn, “Pullum Silambina Kaan“, there is a sentence “Ullathuk kondu munivargalum, Yogikalum, mella ezhunthu“.   Here we are going to see two points.  First point is about the Antharyaami, who is residing  in our heart.  Aandal says that we should take care of the Antharyaami like how the saints and yogis would slowly get up and would carefully walk around.    The second point is that Aandal refers to two sets of people, Saints and Yogis.  Saints are those who learnt, understood and appreciated the greatness of Paramathma through the tough knowledge acquisition process.  Yogis were those who learnt, understood and appreciated the greatness of Paramathma through the actual service to Him.

In the first five hymns of Thiruppavai, Aandal invites the people for the “Pavai Nonbu”, serious set of prayers,  in general.  But in the next set of ten hymns, she addresses ten different individual girls, “Pillaai, Peipenne, Kodhu Kalamudaiya Paavaai, Maamaan Magale , Aatral Ananthal udayaai, porkodiye, narchelvan nangaai,  potharik kanninaai,  nangaai,   elle ilam kiliye” one after another.

In the 15th hymn of Thirupaavai, Aandal takes such a stand, when she mentions “Neengale naanee thaan aayiduga” in the hymn starting with “Elle ilamkiliye“.  According to Vaishnavam, a Vaishnavan has a mindset to take the blame of other’s misdeeds as their own and take the blame on themselves. This can further be explained with an important reference, like Bharathan in Ramayanam, the brother of Rama, who took all the blame on himself for Rama leaving the country to go to the forest, even though there were many others like, Kooni, Kaikeyi, Dasarathan or even Sri Rama Himself who could have been responsible for Rama being sent to forest.

Aandal  in the 16th hymn  Naayaganaai nindra shows us the procedure  in which we need to offer the prayers for Paramathma when we go to temples for dharsan .   We should first do the prayers to the Dwarapalagargal, those who do the service of manning the gates for Paramathma and get their permission before entering the temple.

In the  next hymn, (Ambarame Thanneere), Andaal tries to wake up the relatives of Sri Krishnar, like Nandagopalan and Yasodha (His adopted parents), Balaraaman (His brother).  Even here you may notice that Andaal does not recommend us to go to Sri Krishna directly, but she is trying to engage with His relatives and people who are closer to Him, telling us indirectly that we should only to go to those who are nearer to Him first, before approaching Him in the temples. Azhwaars, Acharyaars, Nithya Soories and Sudharsanaazhwaar are some examples who are always near to Sri Krishna or Paramathma.

The 18th hymn in Thirupaavai is “Unthu Matha Kalitran” and this hymn is totally dedicated to Sri Mahalakshmi or Thaayar as per our tradition.    The reason why we call this as Totally Dedicated, is because there is only one other hymn within Thiruppavai, where Aandaal does not address directly Sri Krishna or Paramathma. The other hymn is “angan Maa gnaalathu“.  But Aandal addresses Thaayaar directly as “Nandagopalan marumagale Nappinnaai” in this hymn.    In all other hymns, Aandal has used direct names like, Naarayanane, Paraman, Uthaman, Padmanaabhan, Maayan, Hari, Kesavan, Devaathi Devan, Maadhavan, Vaikunthan, Mugil Vannan, Manathirku Iniyaan (Sri Raman), Killikkalainthaan, Pankaya Kannaalan, Mani vannan, Umbar Komaan, Malar Maarban, Vimalaa, Ootramudaiyaai, Poovai Poovanna, Nedumaal, Manivanna, Govindaa    and indirect names like “vada madurai mainthan, Aayar kulathil thonrum anivillaku” to offer prayers to Paramathma.  Some of the Thiru Naamams (names) have been referred to more than once and they are,

  • Naaraayanan on three different occasions (1,7 and 10),
  • Thrivikraman on three different occassions (3,17 and 24),
  • Maayan on three different occassions (5, 15 and 16),
  • Sri Ramar (as Manthirku Iniyaan), on three different occasions in 12,13 and 24) and
  • Govindan on three different occasions in 27, 28 and 29.

Aandal has sung the name Thrivikraman  once in the first ten, once in the middle ten(11 to 20) and once in the last ten hymns (21 to 30) of Thiruppavai.   Similarly  Andal has sung the name Govindan in all the three  hymns, namely 27,28 and 29.     In addition she has sung the name Madhavan  on two different occassions, namely 7 and 30, whereas Manivannan  on hymns 16 and 26.

In the next hymn, “Kuthu Vilakku Eriya” Aandal starts praising Perumal, but somehow goes back to Thaayaar till the end of that hymn .    In the same way, in the next hymn too, she starts praising Perumal, but turns back to Thaayaar, pleading Her to listen to her prayers.    So whenever we do prayers, we should start with the relatives and people who are closer to Perumal, and then  Thaayaar, and  finally offering our prayers to Perumal, as  Aandal indicates in her hymns 16 to 20 in Thiruppavai.

In the subsequent three hymns, Aandal has just offered prayers to Perumal, but please keep in mind that she has not asked anything specific in her prayers in those hymns.

Aandal mentions only three of the ten incarnations of Perumal in her Thiruppavai.  Those are Thrivikraman, Sri Raman and Sri Krishnan.    However in the next hymn “Maari Malai Muzhanchil” she  indirectly mentions about Narasimha incarnation.

Aandal, daughter of Sri Periyazhwaar, composed the next hymn in line which is much similar to the “Pallaandu” on Paramathma, by Sri Periyazhwaar.  Pallaandu is a set of prayers through which Periyazhwaar wished Paramathma to live long to protect us.   In the next hymn, namely “Andru ivvulagam alanthaai adi potri“, Aandal wishes the Paramathma six times, of which she wishes Sri Krishnan, who is hailed so much by Sri Periyazhwaar,  four times and   Thrivikraman and Sri Raman two times each.

In the next hymn, “Oruthi Maganaai Piranthu“, Aandal feels that they do not have any pains or worries, due to the nonbu or the serious prayers, as their primary wish was to have a dharsan of Sri Krishna.In this hymn another important phrase is “varuthamum theernthu, magizhnthu“. Aandal clearly states that she and her friends were Bhagawanlaabarthigal in these three words.   If she has used only “varutham Theernthu” then it would have meant that she and her friends were not Aiswaryarthigal.   Since she stresses “varuthamum“, it clearly states that sadness of being Aiswaryarthigal as well as Kaivalyarthigal had gone.  The last word “magizhnthu” establishes that they are Bhagawanlaabarthigal.  

In the next hymn, “Maale Manivanna” Aandal praises the Paramathma to whom nothing is impossible , as He is the one who lies on the small banyan leaf  after  integrating and consuming the whole universe consisting of 14 worlds into Himself.   Likewise  it should be easy for Him to give whatever she yearns for.  

The 27th hymn starting “Koodaarai vellum seer Govinda“, is another interesting and significant one.  “Koodaarai Vellum Govinda” means, Govinda, the Paramathma could win over all including those who go against Him.   Interestingly the statement also means that the Paramathma would lose to those who would go with  Him. Aandal, in the hymn 2,  she says that they would not eat ghee, would not drink milk, and makes it clear that they have started the nonbu .  Similarly in this 27th hymn, she declares the ending of the  prayers or ending of the fasting by asking Krishna to bless her food.  Whatever Aandal has asked for, is not the normal food to satisfy the hunger. The food she asks for is to unite with Sri Krishna and enjoy that happiness, so that the previous sadness of not being with him is gone.  Also Aandal uses the word “koodi irunthu”, meaning “together”,  indicating that we should go together to do the prayers.

Aandal places Paramathma, Sri Govindan at a very high level and at the same time ,places all of us at a very low level, since we do not know anything.  In that process she wants Paramathma to excuse all our mistakes and give us abode the moksham, in the next hymn, namely, “Karavaigal Pin sendru“.    There are three other significant phrases in this hymn and they are “kurai ondrum illaatha Govinda“, meaning that Paramathma, Sri Govinda does not have even a single shortcoming.   Another one is “Punniyam Yaam Udaiyom“, meaning that Sri Kannan Himself is Auspicious and thinking about Him, Talking about Him and Looking at Him are all auspicious deeds. The last one is “Iraivaa nee thaaraai Parai“, meaning that “Almighty, please give me a place in Your world, or take us Abode”.  

Aandal has used the word “Parai” in many of the hymns so for, to indicate Moksham and in the  next hymn “Sitram Siru Kaalai vanthu unnai sevithu” she gives the benefits of reaching Moksham.   She requests that she wants to reach Him, Serve Him and she should not develop any other thoughts.  Aandal has mentioned another important aspect of Vaishnavism in this hymn, when she talks about “Umakke Naam Aatcheivom“, meaning “We will do service only to Yourself”, which also means that they would not offer service to anyone else, other than Paramathmaa or Sri Vishnu or Sri Krishna.   This is an important aspect of Vaishnavism, because, Sri Krishna, in Bhagawath Geetha, has told, “maam ekam sharaNam vraja“, meaning that all devotees should seek  only Him.    

This is part of the Krishna Charama Slogam, which reads as Sarva dharmaan parityajya maam ekam sharaNam vraja;  Aham tvaa sarva paapebhyo mokshayishyaami maa chucahaa” – meaning “The devotees should give up everything and seek only Him.  He would absolve the devotees of all sins and liberate them”.   

 This song is considered as the most important Hymn of Thiruppavai.   Our Acharyars have recommended that we should sing and pray  all the 30 hymns of Thiruppavai every day.  When that is not possible, the recommendation is that we should at least recite this hymn every day.

The last hymn in Thiruppavai “Vanga kadal kadaintha Maadhavanai Kesavanai“, gives us the benefits we get, when we recite Thiruppavai. The benefit is getting His Blessings to make us happy, as given by “Senkan Thirumugathu Selvath Thirumaalal, engum Thiru Arul Petru Inburvar“.  The word “Madhavanai” means that He got Sri Mahalakshmi.  One of the meanings for the word “Kesavan” is the person with lock of hair.   When the good and bad of celestial  world (Devas and Asuras), churned the milky ocean, they got tired and could not churn any further.  Then Paramathma Himself took both sides and continued to churn the ocean.    At that time He got Sri Mahalakshmi, as one of the outcomes of the churning of the ocean.   So Aandal called Him Maadhavan and immediately she called Him as Kesavan,  because His hair flowed here and there during the churning of the ocean.    And hence she used these two names, Madhavan and Kesavan, instead of using any other Thirunaamams.

To summarise, in these 30 hymns, Aandal has taught us on how to do the prayers for Paramathma, (Thooyomaai vanthu naam, thoo malar, thoovi thozhuthu, vaayinaal paadi, manthinaal sinthikka”), what to ask Him, (“Iraivaa nee thaaraai Parai”) and what is the benefit we get when do the prayers, (“Senkan Thirumugathu Selvath Thirumaalal, engum Thiru Arul Petru Inburvar”) and guide us in the right direction.  What we can do for Aandal in return, after learning about Thiruppavai, is that we should try to follow what she taught us.   

Aandal’s  Life

We started talking about the glories of Aandal and it kept growing and somehow we had a short glimpse of what she has told in Thiruppavai.   All of us should be equally interested in knowing the details of her birth and how she attained what she wanted.  Let us try to see those details in our next blog.

Aandal /ஆண்டாள்

For English version, please click here, thanks  

ஏழாவது ஆழ்வார்

பெரியாழ்வாருக்குப் பிறகு நாம் பார்க்க வேண்டிய ஆழ்வார், சேர குல திலகமான குலசேகராழ்வார் ஆவார்.  நாம் அவரைப் பற்றி பின்னொரு வலைப்பதிப்பில் பார்க்கிறோம் என்று சொல்லி அவரிடம், மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டு, ஆண்டாள் என்றும், கோதை என்றும், சூடிக் கொடுத்த சுடர்க்கொடி என்றும், ஆழ்வார்களில் ஒரே பெண்மணியானவரும், பெரியாழ்வாரின் புதல்வியுமானவரை தொடர்ச்சிக்காக பார்த்து விடுவோம்.

இதிகாச புராணங்கள்

வேதங்களை எளிதில் புரிந்து கொள்ள இதிகாச புராணங்கள் எழுதப்பட்டன. இதிகாசம் இரண்டு, இராமாயணமும் மகாபாரதமும்.   முக்கிய புராணங்கள் (மகா புராணங்கள்) பதினெட்டு  ஆகும்.  அவைகளில் விஷ்ணு பற்றிய புராணங்கள்,

  • விஷ்ணு புராணம்,
  • வாமன புராணம்,
  • வராக புராணம்,
  • மத்ஸ்ய புராணம்,
  • கூர்ம புராணம்,
  • கருட புராணம்,
  • நாரத புராணம்,
  • பாகவத புராணம் மற்றும்
  • பத்மபுராணம்.

மற்றவை சிவனையும் பிரம்மாவையும் பற்றியவை.

வராக புராணம்

வராக புராணம் என்பது மகாபுராணங்களில் திருமாலின் வராக அவதாரத்தைப் விளக்கும் 24,000 ஸ்லோகங்களை கொண்ட சாத்விக புராண வகையைச் சார்ந்தது ஆகும்.  புராணங்களை சாத்விக, தாமச மற்றும் ராஜச என்று மூன்றாகப் பிரிக்கலாம். இவை மூன்றும் நம் மனம் பல சமயங்களில் எடுக்கும் நிலையைப் பற்றியது.   ராஜச என்றால் கோபம் என்றும், தாமச என்றால் ஒன்றும் செய்யாமல் இருக்கும் மந்த நிலைமை என்றும் சாத்விக என்றால் ஒரு சமநிலைப் பட்ட நிலை என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். நம் வைஷ்ணவம் எல்லோரும், எப்போதும் சாத்விக நிலையில் இருக்கவே முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்றும் அதன் மூலம் எல்லோரும் எல்லா ஜீவராசிகளுடன் அன்போடும் மரியாதையோடும் இருக்கவே நமக்கு போதிக்கிறது.

பாதாளத்திற்கு எடுத்து செல்லப்பட்ட பூமாதேவியை மீட்கபட்ட பின்பு பூமாதேவியின் கேள்விகளுக்கு வராக அவதாரக் கோலத்திலேயே திருமால் அளித்த பதில்களின் தொகுப்பும் இப்புராணத்தில் உள்ளது. இவைகளை மனதில் வாங்கிக்கொண்ட பூமாதேவி, தான் பரமாத்மாவின் ஆணையின் பேரில் இந்த பூவுலகில் அவதரித்த போது அவைகளின் சாரத்தேயே நமக்கு திருப்பாவை என்னும் நூலாகத் தந்தாள். ஆக, பூமாதேவியின் அம்சமாகவே, ஆண்டாள் இப்பூவுலகில் ஆடி மாதத்தில் பூர நட்சத்திரத்தில் பெரியாழ்வாரின் குமாரத்தியாகவே அவதரித்தாள்.

ஆண்டாள் பெருமைகள்

ஐந்து குடிக்கு ஒரு சந்ததியாய், ஆழ்வார்கள் தம் செயலை விஞ்சி நிற்கும் தன்மையளாய், பிஞ்சாய்ப் பழுத்தாளை, ஆண்டாளை, பக்தியுடன் நாளும் வாழ்த்தாய் மனமே! மகிழ்ந்து” (மணவாள மாமுனிகளின் உபதேச ரத்தின மாலை 22–24) என்ற பாடலைச் சொல்லாமல் ஆண்டாளின் பெருமைகளை ஆரம்பிக்க முடியாது.

இதில் வரும் பிஞ்சைப் பழுத்தாளை என்பதற்கு, எவரும் எட்டிப் பார்க்க முடியாத அளவு , சிறு வயதிலேயே பக்தியில் உச்சம் அடைந்தவள் என்று பொருள்.

ஐந்து குடி என்பது,

  • முதலாழ்வார்கள் மூவரும் சேர்ந்து முதல்,
  • திருமழிசையாழ்வார், இரண்டாம்,
  • நம்மாழ்வார் மூன்றாம்,
  • பெரியாழ்வார் நான்காம், மற்றும்
  • குலசேகராழ்வார் ஐந்தாம் வம்சங்களுக்கு வாரிசாக வந்து அவரித்த ஆண்டாள்.

நம்மாழ்வார், திருமங்கை ஆழ்வார் போன்ற ஆழ்வார்கள், இயற்கையிலேயே ஆண்களாகப் பிறந்து, எம்பெருமானிடம் கொண்ட பக்தி, காதலாய் ஊற்றெடுக்க, தங்களைப் பெண்ணாய்ப் பாவித்து, அவனை மோகித்து, பெண்ணான தன்மையில் சில பாசுரங்களைப் பாடி உள்ளார்கள்.  அப்படியல்லாமல் இயற்கையிலேயே பெண்ணாகப் பிறந்ததனால், புருஷோத்தமனை அனுபவிக்கும் திறத்தில் சிறந்த உரிமை உடையவள் ஆண்டாள் ஒருவர் மட்டும் தான்.   ஆகையால் அவர் பாடல்கள் இயற்கையாகவே பெண்ணான தன்மையில்  அமைந்துள்ளதால், அதுவே தனிச் சிறப்பாக “ஆழ்வார்கள் தம் செயலை விஞ்சிநிற்கும் தன்மையளாய்” என்று மணவாள மாமுனிகளை  சொல்லவைக்கிறது .

கோதாஸ்துதி

வேதாந்த தேசிகன் என்னும் நமது ஆச்சாரியார்  ஆண்டாளின் பெருமைகளைக் கூற 29 ஸ்லோகங்களை கொண்ட கோதாஸ்துதி என்ற நூலை இயற்றினார்.

ஆண்டாளை நோக்கி, அவளின் குணங்களும் பெருமைகளும் வாரத்தைகளுக்கு எட்டாதவை என்று தாம் அறிந்து இருப்பினும், அவளின் குணாதிசயங்களும் பெருமைகளும் தன் மௌனத்தைக் கலைத்து பேச வைத்து விட்டன என்றும் கூறுகிறார்.

மண்ணில் உள்ள புற்றுகளுக்கு பூமியின் காதுகள் என்று பெயர்.  ‘வல்மீகம்’ என்றால் புற்று என்று பொருள்படும். வால்மீகி என்னும் முனிவர், புற்றில் இருந்து பல காலம் தவம் செய்ததால் அவருக்கு இப்பெயர் வந்தது. வால்மீகி, 24000 சுலோகங்களுடன் உள்ள இராமாயணம் என்னும் இதிகாச புராணத்தைப் பாடி, ஆதிகவி என்று பெயர் பெற்றார்.   பூமியின் காதுகளாகிய, புற்றிலிருந்து வந்தவரான, வால்மீகிக்கு இவ்வளவு வைபவம் ஆனால்,  பூமியின் அம்சமாகவேப் பிறந்த ஆண்டாள், பாடிய திருப்பாவைக்கும், நாச்சியார் திருமொழிக்கும் எவ்வளவு வைபவம் இருக்கும் என்று வேதாந்த தேசிகன்   கோதாஸ்துதியில்  கூறுகிறார்.

இராமாயண காவியத்தில், சீதா தேவியை, இராவணன் தூக்கிச் சென்ற போது, சீதை தன்னிடம் உள்ள ஆபரணங்களை ஆங்காங்கே எறிந்துவிட்டு, இராமனாகிய தன் கணவனிடம் சொல்லுங்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டே போனாள்.  கோதாவரி, இராவணனுக்கு பயந்து, இராமனிடம் அதைப்பற்றி ஒன்றும் சொல்லாமல் விட்டு தன் பாவத்தை ஏற்றிக்கொண்டாள்.   ஆண்டாள் பிறந்த பிறகு, கோதை என்ற ஆண்டாளின் பெயரை தன்னுள் கொண்டதால்தான், கோதாவரி  தன் பாவத்தைப் போக்கிகொண்டதாக வேதாந்த தேசிகன், கோதாஸ்துதியில் கூறுகிறார். மகாவிஷ்ணுவிற்குத் தான், மங்களமான பொருள்களுக்கெல்லாம் மங்களம் தருபவர் என்று பெயர்.  இங்கே ஆண்டாளும் கோதாவரி என்னும் நதிக்கு மங்களத்தைத் தருகிறார். (பவித்ராணம், பவித்ரம்யோ மங்களா நாம்   ச  மங்களம் ).

இதையே, ‘யமுனா நதி பெற்றதை, கோதாவரி இழந்ததாகவும்’ கூறுவார்கள்; யமுனா நதி, கண்ணன் பிறந்தபோது, கம்சனுக்குப் பயப்படாமல், வசுதேவருக்கு உதவி செய்தாள் என்றும்,  கோதாவரி இராமனுக்கு உதவி செய்ய ஒரு சந்தர்ப்பம் இருந்தும், உதவி செய்யாமல் விட்டு விட்டு அதனால் பாவம் அடைந்தாள் என்றும், பிறகு ஆண்டாளின் நாமத்தை ஏற்றதனால், பாவம் போனது என்றும் கூறுவார்கள்.

சில திவ்யதேசங்களில் ஆண்டாள்
பல்வேறு திவ்யதேசங்களில் ஆண்டாள் – நன்றி whatsapp group நண்பர்கள்

நாச்சியார் திருமொழி

ஒரு நூற்று நாற்பத்திமூன்று உரைத்தாள் வாழியே ” என்று வாழிதிருநாமம் சொல்லக்  காரணமானது  ஆண்டாள் இயற்றிய 143 பாசுரங்களைக் கொண்ட நாச்சியார் திருமொழி என்ற திவ்யப்ரபந்தம்.  இது  பக்திமயமாய், தமிழ் மணமும் இலக்கியச் சுவையும் ஒன்றாகக் கூடி உள்ளது.

திருப்பாவை போல், இந்த பாசுரங்களிலும், எப்படியாவது கண்ணனை அடையவேண்டும் என்று முதலில், பிரிந்தவர்களை சேர்த்து வைக்கும் மன்மதனை, ஒரு பத்து பாடல்களில் வேண்டுகிறார்.   மனக்கவலை கொண்டவர்கள், தங்கள் காரியம் நிறைவேறுமா என்பதற்கு குறி பார்ப்பது ஒரு வழக்கம்.  அதே போல் ஆண்டாளுக்கும் உள்ள அனுபவத்தை இன்னொரு பத்து பாடல்களில்சொல்கிறார். “மன்னு பெரும்புகழ், மாதவன் மாமணி வண்ணன்” என்று தொடங்கும் அடுத்த பத்து பாடல்களில், குயில்களைக்  கூப்பிட்டு, கண்ணன் பேரை கூவி அழைக்கச்சொல்லுகிறார்.  இந்த பத்து பாடல்களைப் படித்தாலோ, கேட்டாலோ, திருமந்திரத்தை சொன்ன பலனை அடைவர்.

மிகவும் பிரசத்தி பெற்றதானதும், பொதுவாக எல்லா திருமணங்களிலும் பாடப்படுவதானதும், ஆன “வாரணம் ஆயிரம் ” என்ற அடுத்த பத்து பாடல்கள், ஆண்டாள் கண்ணனை திருமணம் செய்வது போல், அம்மி மிதிப்பதுபோல், தீவலம் செய்வது போல்,  தான் கண்ட கானாவினைப் பற்றியதாகும்.  இந்த பத்து பாடல்களைப் படிப்பதாலோ, கேட்பதாலோ, ஞானமும் பக்தியும் உடைய நன்மக்களைப் பெறுவார்கள்.

கற்பூரம் நாறுமோ என்ற அடுத்த பத்து பாடல்களில், ஆண்டாள், பாஞ்சசன்னியம் எனப்படும் சங்கினை, கண்ணனின் வாயமுதினை பருகும் பாக்கியம் பெற்றது என்று கொண்டாடுகிறார். அதே சமயம், கோபிமார் பலருக்கும் உரித்தான கண்ணனின் வாயமுதினை, சங்கு மட்டுமே பருகுவது நியாயம் இல்லை என்றும் கூறுகிறார்.

பிரிவாற்றாமையால் வாடும் ஆண்டாள் அடுத்த பத்து பச்சுரங்களில், நீல நிறமான பகவானின் மேல் உள்ள ஆசையால், நீல நிறமான மேகங்களைத் தூது விடுகிறார். திருமாலிருஞ்சோலை அழகனைப் பாடும் அடுத்த பத்து பாடல்களில் ஒன்றான “நாறு நறும் பொழில் மாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு, நான் நூறு தடாவில் வெண்ணை வாய் நேர்ந்து பராவி வைத்தேன், நூறு தடா நிறைந்த அக்காரவடிசில் சொன்னேன், ஏறு திரு உடையான், இன்று வந்திவை கொள்ளுங்கொல்லோ” என்ற பாசுரத்தை திருவாராதன காலத்தில் பெருமாளுக்கு பிரசாதம் அமுது செய்விக்கும் போது மிகவும் பக்தியுடன் அனுசந்திப்பது வழக்கம்.

திருவரங்கத்து செல்வனை நினைத்து உருகும் பாசுரங்களில், மூவடி பெற மாவலியிடம் நடந்து சென்ற கண்ணன், அவனையே விரும்பும் தனக்கு அவன் நடையழகைக் காட்ட வேண்டுகிறார்.   பெண்ணின் வருத்தம் அறிந்தவன் என்று இராமாவதாரத்தில் காட்டிக்கொண்ட பெருமாள் தன் விஷயத்தில் வேறுபடுகிறாரே என்றும், தம்மை விரும்புவரை தான் விரும்புவேன் என்று வராக அவதாரத்தில் சரமச்லோகத்தில் சொன்ன வார்த்தைகள் பொய்யாகாமல் இருக்க வேண்டுமே என்றும் கவலைபடும் பாசுரங்கள் தொடர்கின்றன.

varahar

வராஹ சரமச்லோகத்தில், “உடல், மனது முதலியவை நன்றாக இருக்கும் போது, என்னை ஒருவன் நினைப்பானாகில், பின்பு அவன் மூச்சடங்கி முடியாதபோது, அவனை நான் நினைத்து நற்கதியை பண்ணுவிப்பேன்” என்று பூமிதேவியிடம் வராகப்பெருமாள், கூறுகிறார்.  இதே போல், இராம, கிருஷ்ண சரமச்லோகங்கள் உள்ளன. அவைகளை பின் வரும் வலைப்பதிவுகளில் பார்க்கலாம்.

இறுதியாக, ஆண்டாள் தன்னைச் சுற்றி உள்ளவர்களிடம், அவர்கள் ஆண்டாளை, தனது விரக நோயில் இருந்து காப்பாற்ற நினைத்தால், திருஆய்ப்பாடிக்கு அழைத்துச் செல்லச் வேண்டுகிறார்.  கண்ணனின் அணிகலன்களைக் கொண்டு தனது நோயினைக் குறைக்கவும் வேண்டுகிறார்.

கண்ணன் தன்னைச் சேர்ந்தவர்கள் துன்புற்றால் அதனை பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டார்.   ஆண்டாள் துன்புற்று இருப்பதை தெரிந்து அவள் துன்பம் தீர அவள் எதிரில் நின்று சேவை தருகிறார்.   கண்ணன் பசுக்களை மேய்த்து விளையாடுவதையும், அவன் மேல் வெயில் படாமல் இருக்க, கருடன் தன் சிறகுகளை விரித்துப் பறப்பதையும் பிருந்தாவனத்தில் கண்டதாக ஆண்டாள் பாடுகிறார். முதலை வாய்ப்பட்ட யானை பகவான் அருளால் மீட்கப்பட்டு துயர் தீர்ந்தது போல் தானும் பிரிவுத் துன்பத்தில் இருந்து மீண்டு பெருவாழ்வு பெற்றதாகக் கூறி ஆண்டாள் முடிக்கிறார்.

ஆண்டாள், கண்ணனைக் கண்டு பிருந்தாவனத்தில் இன்புற்று இருக்கும் இந்த சமயத்தில் நாம் இப்பதிவினை நிறுத்தி கொண்டு, அடுத்த பதிப்பினில் மீண்டும் ஆண்டாள் பற்றியும் அவரின் இன்னொரு சிறந்த படைப்பான திருப்பாவை பற்றியும்  தொடர்வோம்.

=====================================================================

Seventh Azhwaar

The next Azhwaar after Periazhwaar, is Sri Kulasekara Azhwaar, a king from Chera  Naadu, which is in the western part of Tamilnadu.     For the sake of continuity, we will seek apologies from Sri Kula Sekara Azhwaar, with a promise that we would discuss about Sri Kula Sekara Azhwaar in our future weblogs and now start talking about Aandal, alias Kothai, alias Soodi Kodutha Sudar Kodi.   Aandal is the only female in the group of Azhwaars.  She is the daughter of Sri Periazhwaar.

Ithikaasa Puraanangal

In order for the common man to understand the Vedas, Ithihaaasam and Puraanams, a set of religious literature were written.   Ramaayanam and Mahabharatham are the only two Ithihaasams and there are 18 important puraanams.    Of these, the following are the puraanams about Sri Maha Vishnu.

  • Vishnu Puraanam
  • Vaamana Puraanam
  • Varaaha Puraanam
  • Mathsya Puraanam
  • Koorma Puraanam
  • Garuda Puraanam
  • Naaradha Puraanam
  • Bahavatha Puraanam and
  • Padma Puraanam

The rest are about Siva and Brahma.

Varaaha Puraanam

Varaaha Puraanam, one of the important puraanams, talks about the Varaaha Incarnation of Sri Mahavishnu.  It contains 24000 verses and it is part of Sathvika Puranaams.  Puraanams are divided into three types, namely, Sathvika, Thaamasa and Rajasa, based on the three important states our mind takes at different times.     Rajas means Anger, Thaamasa means Inaction and Sathvika means  a balanced mind or balanced attitude. The objective of Vaishnavism is for all of us to get into a state of Sathvik at all times, so that we show kindness and respect to all human beings, animals, creatures in this world.

In Varaaha Incarnation, Bhoomadevi, was taken underwaters and hidden by Hiranyaaktshan a demon, and She was rescued by Mahavishnu. After She was saved, Boomadevi had asked a set of questions on our behalf to Mahavishnu , to protect all the living things in this world , and in Varaaha incarnation itself, He had answered all Her questions.  The compilation of the above questions and answers constitute Varaaha Puraanam.   Bhoomadevi, when She was born in this world as per the wishes of Sri Mahavishnu, reproduced the summary of what She heard from Varaaha Incarnation, in Tamil and in simple terms for the benefits of us, as Thirupaavai.    Yes, Aandal is incarnation of Bhoomadevi and she was born in the Tamil month of Aadi, and in the Tamil star of Pooram, as the daughter of Sri Periyazhwaar.

We have to start talking about Aandal only with what Swami Manavaala Maamunigal, said in his Upadesa Rathna Maalai, 22-24), “ainthu kudikku oru santhathiyai, aazhwargal tham seyalai vinchi nirkum thanmayalaai, pinjaai pazhuthaalai, aandalai, bakthiyudan naalum vaazhthaai maname, mahizhnthu“.   The meaning is, “Aandal was born as a heir to five important clans.  She did more than azhwaars. She achieved greater heights at a much younger age.   Keep this in mind, be happy and praise her.”   She achieved greater heights in devotion, which no one had ever achieved, and that too at a much  younger age of about 5 years.

The five famous clans as mentioned in the above hymn

  • First three azhwaars, Poigai Azhwaar, Boothath Azhwaar and Peyaazhwaar as one family
  • Thirumazhisai Azhwaar as the second clan
  • Nammazhwaar as the the third family
  • Periyazhwaar as the fourth family and
  • Kula Sekara Azhwaar as the fifth clan.

Azhwaars like, Nammazhwaar, Thirumangai Azhwaar, had composed hymns on Perumal, longing him to be with Him, out of extreme devotion and love towards Paramathmaa, assuming that they were women. But unlike them, since Aandal was already born as a female, it was natural for her to express  her love and her yearning to get united with Him, and at the same time appreciate and praise His greatness and compose songs that could articulate more precisely than a male assuming the role of a female.   This kind of a natural instinct made Aandal’s songs to be more special and hence Manavaala Maamunigal described her as “aazhwaargal tham seyalai vinchi nirgum thanmayalai“, meaning, “She had outperformed the Azhwaars”.

Gothasthuthi

Vedantha Desikan, another acharyar, had written a book called Gothasthuthi, containing 29 hymns to appreciate the glories of Aandal.    He said that Aandal’s glories are beyond words and he was trying to keep quiet.  But more and more he thought about them, the same glories had broken his silence and made him do this work.

Termite-mounds on the ground, are called the Ears of the Earth.  The name Valmiikam carries the meaning of those termite mounds.   The sage Valmiki, got his name, because he carried his yoga in one of the mounds, or when he practiced yoga for many years on Paramathma, termites grew the mounds around him.   Valmiki wrote one of the two hindu epics,namely, Ramayanam, consisting of 24000 verses, which is known almost to everyone in India and many in other parts of the world.  Valmiki was honoured with the title of Adi Kavi, meaning that “Poet of early ages”.    When the person born out of the Ears of the Earth could get such a great recognition, the amount of recognition that could come to the Azhwaar, Aandal,  who was born as the feature of this earth, namely, Bhoomadevi, could not be measured at all, as per Vedantha Desikar, in his Gothastuthi.

In the Ramayana, when Ravanan abducted Sita Devi, she threw away her ornaments one after the other along the way, so that Rama could be informed of the route that was taken by Ravanan.   The river Gothavari, which saw and heard the crying of Sita, could have informed Rama, but she (Gothavari) kept quiet, as she was afraid of Ravanan.   Since she did not speak truth, she accumulated sin.     Only after Aandal was born and got the name Gotha, the river Gothavari got cleansed from the sin, which got during the period of Rama, as per Vedantha Desikan, in his Gothastuthi     We all know that Mahavishnu provides the purity to all the pure things in this world, like what is told in Vishnu Sahasranaamam, “pavithraanam, pavithramyo, mangalaanaam cha mangalam“.  Similarly, Aandal had also given Purity to the river Gothavari.

Based on the above, what Gothavari had lost, was gained by another river Yamuna.   In other words, the  river Yamuna, had helped Sri Krishna, in the other epic, namely, Mahabharatham, when Sri Krishna was to be carried away from Mathura to Gokulam on the day of His birth.  The river Yamuna, had helped by giving way to Sri Krishna’s father, Vasudevar  to  carry Sri Krishna across the river.   So when there was an opportunity to help Sri Rama, the river Gothavari did not extend the help out of fear for Ravanan, the bad, whereas the river Yamuna, was not scared about Kamsan, the bad and helped Sri Krishna. In fact, the river Yamuna got the blessings from Sri Krishna, when the waves of the river touched the lotus feet of Sri Krishna.   The river Gothavari got back her sanctity only after Aandal was born and got part of her name, namely, Gotha.

We are happy to share a video from our friends in whatapp group on Aandaal at some of the divyadesams, here, thanks.

Nachiyaar Thirumozhi

Naachiyaar Thirumozhi is a prabhandham composed by Aandal, containing 143 hymns. Based on the above, she is appreciated as “Oru Nootru naarpathu moondru uraithaal vaazhiye“.    Naachiyaar Thirumozhi is perceived as an excellent literature, describing in detail, the devotion to Paramathma along with the sweetness and beauty of the Tamil language .

Like Thirupaavai, in Naachiyar Thirumozhi also, Aandal wanted to attain Lord Krishna. She started this composition with prayers to Manmathan, whose primary responsibility was to unite the lovers who got separated.  Similarly, people who are disturbed over certain things, used to seek support from fortune teller or go through the acts of an augur to find out whether they can overcome those things that are disturbing them in their mind. Aandal shared her experience with such fortune teller in one of the 10 hymns in Naachiyaar Thirumozhi.    In the next 10 hymns, starting with “Mannu perum pugazh, madhavan maamani vannan“, she called the cuckoos and asked them to shout the name of Sri Krishna.  It is recognised that those who read or sing or listen to those ten hymns, would get benefits similar to the ones, people would get when offering prayers through Thiru Manthiram.

The next 10 hymns starting with “Vaaranaam Aayiram” (meaning thousands of elephants) are more popular and they are sung in almost all the Hindu weddings. In those 10 hymns, Aandal, describes the dreams she had about getting married with Sri Krishna and the other rituals conducted in Hindu weddings, like taking a gentle step on the grindstone and coming around the fire during the marriage, etc.    Those who read, or sing or listen to these 10 hymns would be blessed with children who would have great wisdom and devotion to Paramathma.

The next ten hymns starting with “Karpooram Naarumo” talks about the special Conch, called Panchasanniyam, which is held by Sri Krishna.   She appreciates the Conch and says that the Conch had the special privilege of tasting the sweet lips of Sri Krishna.   At the same time she also makes a point to state that the sweet lips of Sri Krishna belonged to all His girl friends of Gokulam (Gopiyargal) and it was unfair for the Conch alone to have that special privilege.

Aandal in her next 10 hymns, used the clouds as her messenger to convey her wishes to Sri Krishna, when she was suffering on the separation from Sri Krishna.  In the next 10 hymns, she praises the presiding deity at Thirumalirincholai.  One of those hymns “Naaru Narum Pozhil Maaliruncholai Nambikku, Naan nooru thadaavil vennai vaai nerunthu paraavi vaithen, nooru thadaa niraintha akkaara adicil sonnen, eru thiruvudaiyaan, indru vanthu ivai kollunkollo ” is sung with lot of devotion during the Thiru Aaraadhanam (time when we offer food to Perumal), as a practice.   (The meaning of the hymn is that Aandal offered 100 large buckets of butter and 100 large buckets of Sweetened Rice to the presiding God at Thirumalrincholai and she invited the Deity to come on that day and consume the same).

Similarly in another 10 hymns that are sung on the presiding deity of Thiruvarangam, she praises the style with which He, as Vamanan, walked towards Maavali, in one of His 10 incarnations.   She asked for similar approach from Him towards her.    Similarly in another incarnation, namely, as Sri Rama, He had shown great concern towards women. Aandal uses that in one of her hymns and asks why He behaved indifferently with her now. In the same way in another incarnation, as Sri Varahan, He has told that He would like those who like Him, in the Charama Slokam.  Aandal, in subsequent hymns, prays that those words spoken by Him in His Varaha Charama Slokam should not go untrue.

Lord Varaha addresses Mother Earth or Bhoodevi in Varaha Charama Slokam, that if anyone thinks of Him, when the mind is sound (sthite manasi), with  the body in good health (suswasthe shareere), and with all mental and physical faculties working perfectly and intact (dhaatusaamye sthite), then He would remember this devotee, when he/she is on his/her deathbed lying helplessly, and personally take him/her to the Supreme Abode.

There are two other Charama Slokams, one each by Sri Rama and Sri Krishna.   We will discuss about them, when there is an opportunity in future in one of weblogs.

Finally, Aandal informed the people around her that in case they wanted to help her in terms of curing her from her disease of not being with Sri Krishna, they could take her to Thiru Aipaadi and give her Sri Krishna’s clothes and other ornaments, which could potentially reduce her pains.

Sri Krishna would not tolerate when His devotees are suffering.   When Aandal was suffering, He decided to give her, His Dharshan to relieve her of her pains.    The special dharsan to Aandal included the scenes where Sri Krishna was with the cows and another scene in which Sri Garudan, (the bird, which serves as His vehicle) spread his wings to protect Him from the hot sun in Brindavan.   She concluded her hymns by stating that she got moksham and she was happy, like the elephant, whose feet were caught by a crocodile and got relieved by the grace of Perumal.

Now that Aandal was happy after having had the dharsan of Sri Krishna in Brindavan, at this stage, we will take a break and continue talking about Aandal and her another famous work, namely, Thirupaavai in the next weblog.

The Birth of Thirupallandu / திருப்பல்லாண்டு பிறந்த வரலாறு

For English version, please click here, thanks 

பெரியாழ்வாரின் பிறப்பு

பெரியாழ்வார் மதுரைக்கு அருகில் உள்ள ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் என்னும் ஊரில், ஆனி மாதத்தில், சுவாதி நட்சத்திரத்தில், பெருமாளின் நித்யசூரிகளில் அவருக்கு எப்போதும் வாகனமாக சேவை செய்யும் ஸ்ரீகருடாழ்வாரின் அம்சமாக அவதரித்தார்.

முப்புரியுட்டிய நட்சத்திரங்கள்

சில தமிழ் நட்சத்திரங்கள், அவைகளில் யார் யார் பிறந்தார்களோ, அவற்றைப் பொறுத்து சில பெருமைகளை அடைகின்றன.   பரமாத்மாவின் அவதாரங்கள் தோன்றிய நட்சத்திரங்கள் சில, ஆழ்வார்கள் அவதரித்த நட்சத்திரங்கள் சில, அதே போல், ஆச்சாரியார்கள் பிறந்த நட்சத்திரங்கள் சில.   ஆனால் ஒரே நட்சத்திரத்தில் பரமாத்மாவின் அவதாரமும், ஆழ்வார் அவதாரமும், ஆச்சாரியாரின் பிறந்த நாளும் இருந்தால்,  அந்த நட்சத்திரத்தை முப்புரியூட்டிய நட்சத்திரம் என்று சொல்வார்கள்.

natchathiram

இப்போது நாம் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும் ஆழ்வாரான பெரியாழ்வாரும்,  நரசிம்ஹ அவதாரம் தோன்றிய சுவாதி நட்சத்திரத்தில், தான் அவதரித்தார்.  அதே போல் வடக்குத்திருவீதி பிள்ளை என்கின்ற ஆச்சாரியாரும் சுவாதி நட்சத்திரத்திலே பிறந்தார் .  ஆக சுவாதி ஒரு முப்புரியூட்டிய நட்சத்திரம். அதே போல் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், திருப்பாணழ்வார் என்ற ஆழ்வார், பெரியவாச்சான்பிள்ளை என்கின்ற ஆச்சாரியார் அவதரித்த ரோஹிணியும் இந்த வகையே.   ஸ்ரீ ராமர், குலசேகர ஆழ்வார், மற்றும் எம்பார், முதலியாண்டான் என்கின்ற இரு ஆச்சாரியர்களும் தோன்றிய புனர்பூசமும் இந்த வகையே. இறுதியாக, திருப்பதி வெங்கடேச பெருமாள் அவதரித்த ஸ்ரவண (திருவோணம்) நட்சத்திரத்திரமும் இந்த வகையே, ஏன் எனில், பொய்கை ஆழ்வாரும், வேதாந்த தேசிகர், மற்றும் பிள்ளை லோகாச்சாரியார் என்கின்ற இரு ஆச்சர்யார்கள் அவதரித்தும்  ஸ்ரவண நட்சத்திரத்திலேயே.

இளமைக் காலம்

பெரியாழ்வாரின் இயற் பெயர் விஷ்ணுசித்தர் என்பதாகும்.  இளவயது முதல் ஆழ்வார் ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூரில் உள்ள விஷ்ணு கோவிலில் உள்ள வடபத்ர சாயிடம் பக்தி கொண்டு இருந்தார்.   அவருக்கு தொண்டு செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசையும் ஆழ்வார்க்கு நாளுக்கு நாள் வளர்ந்து வந்தது.    பெருமாளுக்கு புதிய பூக்களைப் எடுத்து மாலை கட்டி சூடி பார்த்து மகிழ்வுற வேண்டும் என்று ஆழ்வார் முடிவு செய்து ஓர் பெரிய இடத்தில நந்தவனம் அமைத்தார்.  அதில் இருந்து பூக்களைப் பறித்து மாலைகளை  கட்டி அவைகளை வடபத்ர சாயிக்கு அர்ப்பணம் செய்து வந்தார்.

அரசரின் சந்தேகங்கள்

அப்போது வல்லபதேவன் என்ற அரசர் தென் மதுரை பகுதியில் நல் ஆட்சி புரிந்து வந்தார். அந்த அரசர் ஒரு சிறந்த நிர்வாகியும், மிகச் சிறந்த விஷ்ணு பக்தரும் ஆவார். அவர் ஒருமுறை இரவு சோதனைக்காக சென்ற போது வடதேசத்தில் இருந்து வந்த ஒரு அறிவாளியை சந்தித்தார்.  அவரிடம் பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது, அவர் சொன்ன சில வார்த்தைகள், அரசரை சிந்திக்க வைத்தன. அவையாவன,

  • ஒரு மனிதன்  பகல் நேரத்தில் உழைத்தால் தான்,  மனைவி குழந்தைகளுடன் மகிழ்ச்சியுடன் இரவில் வாழ முடியும்.
  • ஒரு மனிதன் வருடத்தில் எட்டு மாதங்கள் உழைத்து சேமித்தால் தான், மழை காலமாகிய நான்கு மாதங்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக வாழ முடியும்.
  •  ஒரு மனிதன் தனது இளமைப் பருவத்தில் உழைத்து சேமித்தால் தான், அவன் தன்னுடைய முதுமை காலத்தில் மகிழ்ச்சியாக வாழ முடியும்.
  • அவைகளைப் போல், ஒரு மனிதன் இந்தப் பிறவியில், கடவுளைப் பற்றி அறிந்து கொண்டும், அவரை நினைத்துக்கொண்டும் வாழ்ந்தால் தான், அவனால் இந்தப் பிறவிக்குப் பிறகு மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்.

அடுத்தநாள் காலை, அரசன் தனது குருவான, செல்வநம்பியைக் கூப்பிட்டு மேலே சொன்ன பகுதியில் குறிப்பிட்ட அந்த கடவுள் யார் என்பதைப் பற்றியும், தான் என்ன செய்தால் இந்தப் பிறவிக்குபின் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம் என்பதைப் பற்றியும், அவை எப்படி எங்கே  வேதங்களில் சொல்லப் பட்டு உள்ளன என்பதைப் பற்றியும் அறிய வேண்டும் என்று கேட்டார்.  செல்வநம்பி, இதை தெரிந்துகொள்ள நாட்டில் உள்ள சிறந்த அறிவாளிகளையும், வேதங்களை கற்று தேர்ந்தவர்களையும் கொண்டு ஒரு விவாதம் செய்வதால் நாம் அறிந்து கொள்வதுடன், நாட்டில் உள்ள மக்களுக்கும் பலன் இருக்கும் என்று சொன்னார்.  அரசரும் அதற்கு சந்தோஷமாக சம்மதம் தெரிவித்து, ஒரு பொற்கிழி பரிசும் கொடுப்பதாக அறிவித்தார்.  யார் தன்னுடைய சந்தேகங்களை களைகிறார்களோ அவர்களிடம் மேலே கட்டிய அந்த பொற்கிழி, தானாகவே தாழ்ந்து வரும் என்றும் அறிவித்தார்.   பற்பல வித்தகர்கள் வந்தார்கள், முயற்சி செய்தார்கள், ஆனால் பொற்கிழி மட்டும் கீழே இறங்க வில்லை, மன்னரின் சந்தேகங்களும் தீர வில்லை.

பரமாத்மாவின் ஆசை

பரமாத்மாவான வடபத்ரசாயி, விஷ்ணுசித்தரின் கனவில் தோன்றி அவரை மறுநாள் அரசசபைக்குச் சென்று, தான் வேதங்களில் சொன்ன பர தத்துவத்தை அரசருக்கு எடுத்துச்சொல்லி, பரிசை பெற்று வரும் படி சொன்னார்.  விஷ்ணு சித்தர், தான் வேதம் எதுவும் கற்கவில்லை என்றும், அரச சபைக்குச் செல்லும் தைரியமும் நம்பிக்கையும் தனக்கு இல்லை என்றும் வடபத்ர சாயியிடம் மன்றாடினார். பெருமாள் சிரித்துக்கொண்டே, ஆழ்வார் ஒரு கருவியே என்றும், தான் அவருக்காக பேசுவோம் என்றும் கூறினார்.   இது பெருமாள் தன் பக்தனின் மேல் காண்பிக்கும்  வாத்சல்யம் ஆகும். தன் பக்தனை முன்னிலைப் படுத்த எந்த ஒரு சந்தர்ப்பதையும் அவன் விடுவதேயில்லை.   இது பசு தன் கன்றுவிடம் காட்டும் அன்பைப் போன்றது. விஷ்ணுசித்தர், இது பெருமாளின் கட்டளை போலும் என்று எண்ணி, மதுரையில் உள்ள அரச சபைக்குப்  புறப்பட்டார்.

ஆழ்வாருக்கு அங்கீகாரம்

அரசரும் செல்வநம்பியும், ஆழ்வாரை வரவேற்றனர்.  ஆனாலும் சபையில் உள்ள மற்றவர்கள், ஆழ்வார் வேதம் கற்காதவர் என்றும், வேதம் பற்றி அதிகம் தெரியாதவர் என்றும் அரசர் தவறான ஒருவரை வரவேற்கிறார் என்றும் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.  அரசரும் செல்வ நம்பியும் தங்கள் சந்தேகங்களைக் கேட்க, ஆழ்வார், வால்மீகி, துருவன் போன்றவர்கள் போல், பரமாத்மாவின் அருள் பெற்று, வேதம், இதிகாச புராணங்களில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான மேற்கோட்கள் எடுத்துக் காட்டி மிகத் தெளிவாக பற்பல வகைகளில், ஸ்ரீமன் நாராயணனே  ஒரே தெய்வம் என்றும், அவரே பரதத்துவம் என்றும் நிரூபித்தார்.   பொற்கிழி மெதுவாக ஆழ்வார் பக்கம் சாயத் தொடங்கியது.  சபையில் உள்ள அறிஞர்கள் ஆழ்வாரைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியுடன்  ஆராவாரம் செய்தனர்.   அரசரும் செல்வநம்பியும் ஆழ்வார் சொன்னவைகளை மிகுந்த மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு தங்கள் கேள்விகள் அனைத்திற்கும் விளக்கம் கிடைக்கப்பெற்றனர்.

வல்லபதேவனான அரசனும் தனக்கு கிடைத்த விளக்கங்களால் மகிழ்ச்சியடைந்து ஆழ்வாரை தகுந்த முறையில் மரியாதை செய்ய எண்ணினான்.  வல்லபதேவன், தனது பட்டத்து யானையில் ஆழ்வாரை அமரச்செய்து, ஒரு பெரிய ஊர்வலம் ஏற்பாடு செய்தான்.  அதையும் அவனே முன்னின்று நடத்திச் சென்றான்.  அவனுடன் வேதம் கற்ற பண்டிதர்களும் மற்றவர்களும் மிக கோலாகலமாக, “வேதத்தின் சாரங்களை தெளிவாக எடுத்துச் சொன்ன, எங்களுக்கு மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய ஆழ்வார் வந்து விட்டார், அவருக்கு எங்கள் பணிவான வணக்கங்கள்”  என்று சொல்லிக்கொண்டே வந்தனர்.         வல்லபதேவனும் ஆழ்வாருக்கு “பட்டர் பிரான்” என்று ஒரு பட்டம் கொடுத்து சிறப்பித்தான்.  எங்கும் விழாக் காலகொண்டாட்டமும் கோலாகலமும் தான்.

தனது குழந்தையான ஆழ்வாருக்கு சிறப்பு கிடைத்ததை காண எண்ணிய பரமாத்மாவும், தனது தேவிமார்களுடனும், பஞ்சாயுதங்களுடனும், கருடாழ்வாரின் மேல் ஊர்வலம் நடக்கும் இடத்தில வானத்தில் கோடி சூர்ய ஒளியுடன் தோன்றினார் . அதைப் பார்த்த பிரம்மா, சிவன், இந்திரன் போன்ற மற்ற தெய்வங்களும்   வானில் தோன்றி பரமாத்மாவான மகாவிஷ்ணுவிற்கு தங்கள் மரியாதைகளையும் பிரார்த்தனைகளையும் செலுத்தினர்.

(படங்கள் http://www.anudinam.org -கிற்கு நன்றி, திருக்கூடல் பெரியாழ்வார் திருநட்சத்திரம் –  Thanks to http://www.Anudinam.org  for the pictures, Thirukoodal Periyazhwaar Thirunakshathiram)

திருப்பல்லாண்டு

ஆழ்வார் வானில் தோன்றிய ஸ்ரீமன் நாராயணனை நன்றாக தரிசித்தார்.  உடனே அவருக்கு ஏதாவது ஆகிவிடுமோ, இங்கு யாராவது அசுரர்கள் வந்து தொந்தரவு கொடுப்பார்களோ என்றெல்லாம் பயந்து போனார்.  யானையின் மேல் அழகிற்காக போட்டு இருந்த மணிகளை கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு அவைகளால் தாளம் போட்டு, பல்லாண்டு, பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு என்று பெருமாளை வாழ்த்திப் பாடினார்.   இந்த பாடலை பாடும்போது ஆழ்வார், மிகுந்த ஆனந்தத்தில் மூழ்கி மகிழ்ந்து இருந்தார் போலும்,  எந்த ஒரு வினைச் சொல்லையும் பயன் படுத்தவில்லை, ஆனால் தான் சொல்லவந்த எந்த கருத்தையும் விடாமல், பாசுரத்தின் முழு அர்த்தத்தையும்சொல்லி விட்டார்.   அதேபோல் அவர் தனக்கு சந்தர்ப்பம் கொடுத்த செல்வ நம்பியையும் மறக்காமல், இந்த பல்லாண்டு தொகுப்பில், பதினோராவது பாசுரத்தில், “அபிமான துங்கன் செல்வனைபோலே, நானும் உனக்கு பழவடியேன்” என்று சொல்லி தானும் செல்வ நம்பியை போல உண்மையும், நம்பிக்கைக்கு உரியவனாகவும் இருப்பேன் என்று செல்வ நம்பியை  குறிப்பிடுகிறார்.

ஆழ்வார் பொற்கிழியை பெற்றுக்கொண்டு அதன் உதவியோடு மேலும் பல சேவைகளை ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோவிலுக்கும் வடபத்ரசாயிக்கும் செய்து வந்தார். பெரியாழ்வார் பெற்ற பொற்கிழியைக் கொண்டு தற்போதுள்ள ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோவிலின் கோபுரம் கட்டப்பட்டதாக சொல்லப்படுகிறது. மதுரையில் ஒவ்வொரு ஆண்டும், சுவாமி பெரியாழ்வாரின் திருநட்சத்திரம், திருக்கூடல் அழகர் கோவிலில்  வெகு விமரிசையாக கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. மதுரை வீதிகளில், காலையில், ஸ்ரீ வியுக சுந்தரராஜ பெருமாள், தங்க கருட வாகனத்தில் புறப்பாடு கண்டு அருளுகிறார்.  பிறகு சுவாமி பெரியாழ்வார் யானை வாகனத்தில் புறப்பாடு காண்கிறார்.  அதன்போது பல்லாயிரக் கணக்கான பக்தர்கள் பல்லாண்டு சேவித்தபடி  ஆழ்வாருடன் செல்கிறார்கள்.  இந்த விழாவை, பர தத்துவ நிர்ணய உத்சவம் என்று கொண்டாடுகிறார்கள்.

திருப்பல்லாண்டுதனில், ஆழ்வார் இந்த உலகில் உள்ள மூன்று வகையான (எல்லா) ஜீவாத்மாக்களையும்  கருத்தில் கொண்டு பாடி உள்ளார்.

  • இந்த உலகத்தில் உள்ள ஐஸ்வர்யங்களை வேண்டும் ஜீவாத்மாக்கள்,
  • பரமனையே வேண்டும் பகவன்லாபார்திகள்,
  • இந்த இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட கைவல்யார்திகள் என்று ஜீவாத்மாக்கள் மூன்று வகை படும்.

கைவல்யார்திகள் பற்றி அதிகம் தகவல் கிடையாது.  அது ஒரு விரும்புகிற நிலையும் இல்லை.  நாம் எல்லோரும் பரமனையே வேண்டும் பகவன்லாபார்திகள் ஆகவே ஆசைப் பட வேண்டும்.   திருபல்லாண்டில் ஆழ்வார், இந்த மூன்று வகையான ஜீவாத்மாக்களையும், பரமாத்மாவை வாழ்த்தி பாடி மோக்ஷம் பெற  அழைக்கிறார்.   இந்த விதத்தில், பெரியாழ்வார் மற்ற ஆழ்வார்களில் இருந்து சிறிது வேறு படுகிறார்.   மற்ற ஆழ்வார்கள், பரமாத்மாவின் பெருமைகளில் தங்கள் பக்தியால் மூழ்கி, தங்கள் மோக்ஷதிற்காகவே வேண்டுகோள் விடுத்தனர்.  பக்தர்கள் தங்களைப் பார்த்து தெரிந்து கொள்வார்கள் என்று நம்பி இருக்க வேண்டும்.  நேரடியாக பக்தர்களை மோக்ஷத்திற்கு அழைத்துக்கொண்டு சென்றதாகவோ, எல்லோருக்கும் மோக்ஷம் வேண்டும் என்று சொன்னதாகவோ தெரியவில்லை.  அதனால், பெரியாழ்வார், சுவாமி ராமானுஜர் என்னும் மிக முக்கியமான ஆச்சாரியாருக்கு ஒரு முன்மாதிரியாகவும், அகத்தூண்டுதலாகவும் இருந்திருக்கலாம், ஏனெனில் இராமானுஜர், ஆசை உள்ளவர் எல்லோருக்கும் மோக்ஷத்திற்கு வழி சொல்லித் தருகிறேன் என்று திருகோஷ்ட்டியூரில் சொன்னார்.

மணவாள மாமுனிகள் என்ற இன்னொரு ஆசார்யர் தன்னுடைய உபதேசரத்ன மாலை என்ற நூலில் 19 ஸ்லோகத்தில், “வேதத்துக்கு, ஓம் என்னும் அதுபோல் உள்ளதுக்கெல்லாம் சுருக்காய்” என்று திருபல்லாண்டை குறிப்பிடுகிறார்.  அதாவது வேதத்திற்கு ஓம் என்னும் வார்த்தை முதலாவதாகவும், வேதத்தின் அர்த்தங்களை சுருக்கி தன்னுள் கொண்டது போல், திருப்பல்லாண்டும் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தத்திற்கு முதலாவதாகவும் அதன் அர்த்தங்களை சுருக்கி தன்னுள் கொண்டு உள்ளதாகவும் தெரிவிக்கின்றார்.

பெரியாழ்வார் திருமொழி

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்தில், பெரியாழ்வார் திருமொழி என்பது 461 பாசுரங்களைக் கொண்ட, அவரின் மற்றோரு படைப்பாகும். இதைப் பற்றி நாம் சென்ற வலைபதிப்பில் பார்த்து உள்ளோம். பெரியாழ்வார் திருமொழியில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை பற்றியும் அவரது லீலைகளைப் பற்றியும் அதிகம் உள்ளது.  இந்த தொகுப்பில் ஆழ்வார் தன்னை ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் தாயான யசோதாவாகவே நினைத்துக் கொண்டு ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் சிறு வயது லீலைகளை பெரிதும் பாடி உள்ளார்.  ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், பிருந்தாவன், ஆய்பாடி, மற்றும் கோகுலத்தில் வசித்த நாட்களில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்.   அவரைப் பார்த்து அவனுடைய பக்தர்களும் மகிழ்வுடன் இருந்தனர்.    ஆழ்வார்களும், ஆச்சர்யார்களும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் இளமைகால வாழ்க்கையையே அதிகம் ரசித்துள்ளனர், அதே அதிகம் பாடியும் உள்ளனர்.  ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் துவாரகையில் ஆட்சி செய்ததைப் பற்றியோ, பண்டவர்களுக்காக தூது சென்றதைப் பற்றியோ, அவருடைய மிகமுக்கியமான படைப்பான பகவத் கீதையைப் பற்றியோ அதிகம் பாடவில்லை. அவரிகளின் முன்னுரிமை இறைவனின் இளமைக் காலமே.

கண்ணனைப் பாடிய ஆழ்வார், ஒரு தொகுப்பில், அனுமான் தன்னை எப்படி, லங்காவில் உள்ள அசோக வனத்தில் இருந்த, சீதாபிராட்டியிடம் அடையாளம் காட்டிக் கொண்டார் (3.10) என்றும், ஸ்ரீ ராமபிரானின் உயர்ந்த குணநலன்களை மற்றொரு தொகுப்பிலும் (3.9) பாடி உள்ளார்.

பெரியாழ்வார், 19 திவ்ய தேசங்களில் உள்ள பெருமான்களுக்கு பாசுரங்கள் அமைத்துள்ளார்.   அவைகளில்,

  • ஸ்ரீரங்கம், திருவெள்ளறை, திருப்பேர்நகர் (அப்பக்குடத்தான்), திரு குடந்தை, திருக்கண்ணபுரம் என்ற 5 சோழ நாட்டு திவ்ய தேசங்களும்,
  • ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர், திருமாலிருஞ்சோலை, திருக்கோஷிட்டியூர் மற்றும் திருக்குறுங்குடி என்ற 4 பாண்டிய நாட்டு திவ்ய தேசங்களுக்கும்,
  • திரு மதுரா (வடஇந்தியா), திருப்பதி, அயோத்யா, முக்திநாத், பத்ரிநாத், தேவப்ப்ரயாகை என்னும் கண்டமென்னும் கடி நகர், துவராகா மற்றும்  திருஆய்பாடி என்கிற 8 வடநாட்டு திவ்ய தேசங்களும்
  • இந்த உலகத்திற்கு அப்பால் பட்ட திருப்பாற்கடல்  மற்றும் திருவைகுந்தம் என்ற இரண்டு திவ்ய தேசங்களும் அடங்கும்.
  • ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானைப்பற்றி பாடிய பாசுரங்களை இங்கே காணலாம்.

ஆண்டாள் அல்லது கோதை என்ற பெரியாழ்வாரின் மகளை பற்றிய ஒரே ஒரு முக்கிய தலைப்பை தவிர்த்து, அநேகமாக பெரியாழ்வார் பற்றிய நமது குறிப்புகள் இத்துடன் முடிவடைந்தன.   ஆண்டாள் பற்றி அடுத்த வலைப்பதிவில் தொடரலாம்.

===============================================================

Periyazhwaar’s Birth

Periyazhwaar was born in Srivilliputhur near Madurai in Tamil Nadu, in the Tamil month of Aani, usually from June 16th to July 15th, on the Tamil Star Swathi, as a feature of Sri Karuthman or Sri Garuda Azhwaar, the Nithyasoori, who serves as vehicle to Sri Mahavishnu.

Tamil Stars, Taking Glory for Three Reasons

Some of the Tamil Stars take higher level of importance based on who were born on those stars. There are some stars in which Paramathma’s incarnations have happened; there are some stars in which Azhwaars were born and there some stars in which Acharyaars were born.   If the birth star of Paramathma, Azhwaar and Acharya happened to be same, then that star is known as “Taking Glory for Three Reasons” (Mupuri oottiya Nakshathiram).   This star Swathi is one such, as Narasimha Avatharam, Periyaazhwaar, Vadakku Thiruveedhi Pillai, an acharyar, are having Swathi as their Birth Star.   Similarly, Sri Krishna, Thirupaanazhwaar and Periyavaachaan Pillai, an acharyar are having the same birthstar, namely, Rohini.  Another example is the tamil Star Punarpoosam, which is the birth star for Sri Rama, Kulasekara Azhwaar and Embaar and Muthali Aandan (Two Acharyars).   Finally Thiruvonam or Sravana is another significant tamil star, as Sri Venkatachalapathy, Poigai Azhwaar and Sri Vendantha Desikan and Pillai Logachariyar (Two Acharyars) have this as their birth star.

natchathiram

Early Days

Periyazhwaar’s original name was Vishnu Chitthar and right from his early days, he had been a staunch devotee of Vatapathrasayi, the Mahavishnu at Srivilliputhur.   After having decided to serve the God with flowers and garlands everyday, Vishnu Chitthar, raised a large garden with lots of flowers.  He was happy offering fresh flowers from his garden to Sri Mahavishnu on  a daily basis.

King’s Queries

“Vallabhadevan” was the king ruling that area. He was a good administrator (king) and was a great Vishnu bhakta.  In  one of his regular night visits to protect his citizens, he met with a scholar from north India and while they were talking, the King was impressed with a saying from the scholar,

  • one has to work hard during day time to live and sleep happily during the night
  • one has to work hard for eight months to live happily during the rainy season of four months
  • one has to work during his youthful days to live without trouble in old age
  • one has to perceive, know and understand about lord during the life time in this world, to be happy to be with Him after leaving this mortal body

The next day, the King called his Guru, Selvanambi, to know more about the last bullet, namely, who the ultimate god was and what he needed to do to be happy after leaving this mortal body and wished to know how they were substantiated in the Vedas, the book of spiritual knowledge. Selvanambi suggested that he would convene the scholars in the country and asked them to clarify the queries from the King.   King also announced a reward, bag of gold coins, tied and hanged from top, which would automatically fall, if the clarifications offered were genuine  and accepted by Lord.    Many scholars tried, but the hanging bag never came down.

Paramathma’s wishes

Paramathma, Sri Vatapatrasayee appeared in Vishnuchittha’ s dream and asked him to go to the palace the next day to speak on vedic principles and get the reward.  When Vishnuchitthar pleaded that he did not study vedas or did not believe that he would be able to speak in front of the knowledgeable section of people in the palace. The Lord smiled and told Vishnuchittar that he would only be an instrument and He would speak through him. This shows the bhagawan’s vatsalyam, to bring His bhakta to the limelight. Vatsalyam is like what a cow shows her deep love and affection towards its calf; Paramathmaa shows such love and affection towards His devotees.   Vishnu Chitthar took this as an instruction from Vatapatrasayee and he proceeded to the palace.

Recognition to Azhwaar

In the palace, even though the King and Selvanambi, welcomed Azhwaar, all others were unhappy that the King gave reception to a wrong person, who did not study Veda or who did not have enough knowledge in Vedas.  However as per the request of the King and Selvanambi, Azhwaar being blessed with the knowledge, like Vaalmiki and Dhruvan from Sri Mahavishnu, started explaining meticulously and established that Sriman Narayanan to be the Ultimate God with thousands of quotes from Vedas, Ithihaasams and Puraanams. The Gold bag leaned towards Azhwaar to indicate that he had clarified all doubts of the King.   The scholars who did not accept Azhwaar initially, were also pleased and agreed that Azhwaar had explained all their queries and established the para thathuvam in greater details and with distinct explanations.

The King was pleased with the explanations and he wanted to honour the Azhwaar, by arranging a grand procession in which he requested Azhwaar to take the honorable seat on his Royal Ceremonial Elephant.  He himself led the procession accompanied by the vedic Pandits. The scholars in the palace also proclaimed by saying that all appreciation and glories to the most trustworthy person who showed the essence of vedham had arrived. Vallabadevan also honoured Vishnu Chitthar with a special title “Pattar Piran”, meaning the “One who offers help to great scholars”.   There was grand celebration everywhere.

Paramathmaa, also wanted to enjoy the procession , as He would always treat all His devotees as His children and would be extremely pleased whenever His devotees were recognised and glorified.  So He appeared on the sky, where the procession was going, like the light from thousands of Sun,  with all His Five weapons and with Sridevi Thayar and Boomadevi Thayar on the ever-serving bird as His vehicle, Sri Garudan.  All other gods Brahma, Rudhran and  Indhran also appeared and offered their prayers to Sri Mahavishnu.

Thirupallandu

Azhwaar, upon having a dharsan of Sri Narayanan, got worried whether something bad could happen to Him    So Azhwaar took the bells which were hanging as ornaments on the top of the Royal elephant on which he was riding, as the supporting instrument and he started singing his hymns by praising the Lord, to live long, Pallanadu, Pallandu (Many years, Many years), Pallayirathaandu (Many thousand years).   While composing this particular hymn, Azhwaar was so excited and thrilled, he did not use even a single verb, even though he had conveyed the complete meaning without any compromise. Similarly he also did not forget to refer to Selvanambi in his Pallandu, who was responsible to convene the collection of scholars to get the point across that Sriman Narayanan is the ultimate God, in the eleventh hymn of Pallanadu, where he mentioned “abimaana thungan selvanai pol, Thirumaale, naanum unnaku pazavadiyen“, meaning “Paramathma, Like Your faultless, adorable Selvanambi, I am also a faithful servant”.   Azhwaar received the gold bag and he continued his great service to Srivilliputhur temple and to Sri Vadapatrasayi.

It is believed that the current gopuram of Srivilliputhur temple, was built by Periazhwar using the gold that was won from the palace.     Swami Periyazhwar Thirunakshatram Mahotsavam is celebrated every year in a very grand manner at  Thiru Koodal Azhagar Temple, Madurai. In the morning Sri Vyuga Sundararaja Perumal Purappadu takes place on Golden Garuda Vahanam (Bird vehicle) in the streets of Madurai. Later Swami Periyazhwar Purappadu takes place on Gaja Vahanam (elephant as vehicle) with the recital of Pallanadu. Usually lot of bakthas take part in this function to receive the blessings of azhwar and Perumal.  The function is also called as “Para Thathuva Nirnaya Utsavam”, meaning, “the celebration to decide who is the ultimate god”.

In Thirupaallaandu, Azhwaar also takes care of the three types of Jeevathmaas, people who seek this worldly wealth (Aiswaryarthigal), people who seek Paramathmaa (Bhagawanlaabaarthigal) and those who are in between these two categories (kaivalyarathigal). There are not (m)any examples for the Kaivalyarthigal in the history or in any documentation.  Certainly that is not a desired state to reach and hence we all should only seek the third stage, namely, Bhagawanlaabarthi.   In Thirupallanadu, Azhwaar invites and asks all the Jeevathmaas to take part in praising God and in that sense also Azhwaar is believed to be slightly different than all other Azhwaars.  (Other Azhwaars have praised Lord, and repeatedly requested for their individual Moksham and they might not have explicitly told about  the moksham for all other jeevathmas directly, believing that other Jeevathmaas would learn from them).    Again in this way Periyazhwaar might also been an inspiration to Swami Ramanujar, a very important Acharyar for us, who offered to show the ways to  Moksham for all those who are interested, in Thirukoshtiyur.

Sri Manavaala Maamuni, an acharyar, in his Upadesa Rathina Maalai, said that Thirupaalandu takes the first place in Naalaayira Divya Prabandham, because it contains all the meanings in the shortest  form, like the word OM, which is the is the starting word for all vedas and containing all the meaning. (meaning of Upadesa Rathina Mala 19).

Periyazhwaar Thirumozhi

Periyazhwaar Thirumozhi is another set of hymns with 461 verses within Naalaayira Divya Prabandham. As mentioned in our earlier weblog.  Periyazhwaar Thirumozhi is on Sri Krishna and His various activities.  In those hymns, Azhwaar assumed himself as Yasoda, the mother of Lord Krishna, and captured every stage of His early life.  When Sri Krishna lived in Brindavan, Thiruvaipaadi and Gokulam, He was very happy and His devotees were also very happy.  Azhwaars and Acharyars had also enjoyed this part of Sri Krishna’s life much more than His time as King in Dwaraka or when He acted as a messenger on behalf of Pandavaas or even on His great contribution, the Geetha. Azhwaars had always showed a priority and preference for His younger days and composed hymns mostly on this phase of Sri Krishna.

In addition to singing about Sri Krishna, Periyazhwaar also devoted a set of hymns to describe how Hanuman identified himself to Sita in Asoka vanam in Sri Lanka (3.10) and in another set of hymns Azhwaar had also portrayed the extreme high qualities of Rama(3.9).

Azhwaar dedicated his hymns to the presiding deities of the following divya desams (19):

  • 5 in Chola Desam, namely, Srirangam, Thiruvellarai, Thirupernagar (appakkudathaan), Thiru  Kudanthai, Thirukkannapuram
  • 4 in Pandiya Naadu, namely, Srivilliputtur, Thirumaliruncholai, Thirukoshtiyur,  Tirukkurungudi
  • 8 in vadanadu (North of Tamil Nadu) namely, Mathura (North India), Tiruppathi, Ayodhya, Mukthinath(Salagraamam), Badrinath, Kandamennumkadinagar (Devaprayagai), Dwaraka, Thiru Aipaadi
  • 2 in Celestial world, namely, Thiruparkadal and Sri Vaikundham

With this we have more or less completed the discussion on Periyazhwaar,  except for a new and important topic on his daughter, namely,  Aandal or Kothai, which we will try to discuss in the next weblog.

Periyazhwar / பெரியாழ்வார்

For English version, kindly click here, thanks

இதுவரை

இனி, இந்த வலைப்பதிவில், அடுத்து, ஆறாவது ஆழ்வாரான, பெரியாழ்வாரைப் பற்றி சொல்ல  முயற்சிக்கிறேன்.

பெரியாழ்வாரின் பெருமைகள்

ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் இரண்டு முக்கிய அடைமொழிகள், ஒன்று “நம்” மற்றது “பெரிய”.    நம்பெருமாள், நம்மாழ்வார், நம்ஜீயர், நம்பிள்ளை என்று பெருமையுடன் அழைக்கப்படுகின்ற சில   ‘நம்’ விசேஷங்கள்.  அதே போல், பெரிய கோவில், பெரிய பிராட்டியார், பெரியாழ்வார், பெரிய நம்பி, பெரிய ஜீயர் என்கின்ற பெருமையுடன் உள்ள சில ‘பெரிய’ விசேஷங்கள்.  இந்த பெருமைமிக்க பட்டியலில் உள்ள பெரியாழ்வாரைப் பற்றி கீழே காண்போம்.

கண்ணனே எல்லாம்

இதற்கு முன்பு, நாம், முதல் ஆழ்வார்களான பொய்கை, பூதம், பேய் ஆழ்வார்களைப் பற்றி பார்த்து உள்ளோம்.  இந்த மூன்று ஆழ்வார்களுமே, பரமபதத்தில் உள்ள பரவாசுதேவனைப் பற்றிய பக்தியில் ஆழ்ந்து பெருமாளின் ஐந்து நிலைகளில் ஒன்றான பரத்துவம் பற்றியே அதிகம் பாடி உள்ளார்கள்.   ஐந்து நிலைகளாவன, பர, வியூக, விபவ, அந்தர்யாமி மற்றும் அர்ச்சை என்பவை.   நான்காவதான, திருமழிசையாழ்வார், அந்தர்யாமியில் ஆழ்ந்து அந்தர்யாமி பற்றியே அதிகம் பாடி உள்ளார்.     அடுத்து வந்த நம்மாழ்வார் கிருஷ்ண-திருஷ்ணா தத்துவம் என்றே பார்த்து உள்ளோம்.    அவர் விபவாவதரமான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனையே அதிகம் பாடி உள்ளார்.   அதே போல், பெரியாழ்வாரும், விபவதில் உள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் மேல் அதிக பிரேமையும், பக்தியும் கொண்டு அவரை பற்றியே அதிகம் பாடி உள்ளார்.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் மேல், ஆழ்வாருக்கு இருந்த பக்தியும் அன்பும் காதலும், அவருடைய மகளான ஸ்ரீ ஆண்டாளுக்கும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் மேல் அதீத பக்தி ஏற்பட ஒரு காரணமானது என்றால் அது மிகை இல்லை. ஆழ்வார்கள் வரிசையில், அடுத்து, ஏழாவது ஆழ்வாராக உள்ள ஆண்டாள் , அந்த கண்ணனையே மனதில் வரித்து, ஸ்ரீ ரங்கத்தில் இருந்து அருள் பாலிக்கும் அவரையே திருமணமும் செய்து கொண்டார்.

திருப்பல்லாண்டு

எல்லா ஆழ்வார்களுமே பரமாத்மாவான ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணுவிடம் அதிக பிரேமையும், பக்தியும் காதலும் மரியாதையும்  கொண்டு உள்ளார்கள்.  பெரியாழ்வார், மற்ற எல்லா ஆழ்வார்களையும் விட, பெருமாளின் மேல், பக்தியும் காதலும் மரியாதையும் மட்டும் இல்லாமல், சிறிது அதிகமாகவே  பொறுப்பையும் அல்லது பரிவையும் கொண்டு  உள்ளார்.   இதனை நம் பெரியவர்கள், பொங்கும் பரிவு என்றும் ஒரு தாய், தன் குழந்தையிடம் காட்டுவதைவிட சற்று அதிகமான அன்பு என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.   இதுவே பெரியாழ்வாரை, “பல்லாண்டு பல்லாண்டு” என்று பாட வைத்தது.   இந்த பல்லாண்டு பாசுரமே உலகில் உள்ள எல்லா விஷ்ணு கோவில்களிலும் காலையில் சொல்லும் முதல் ஸ்லோகம் ஆகும்.  அதே போல், பல்லாண்டு பாசுரமே, நாலாயிர திவ்ய பிரபந்த தொகுப்பின் முதல் பாடலும் ஆகும். 12 பாசுரங்கள் உள்ள இந்த பல்லாண்டு தொகுப்பில், பெரியாழ்வார் பெருமாளை பற்பல ஆண்டுகள் நன்றாக வாழ மனமார வாழ்த்துகிறார்.  அதற்கு காரணம், பெருமாள் நன்றாக இருப்பதால்தான்  நாம் எல்லோரும் நன்றாக இருக்க முடியம் என்று பெரியாழ்வார் நம்புகிறார்.   இதற்கு திருப்பல்லாண்டு என்று பெயரிட்டு நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்தின்  முதலில்  வைத்து உள்ளார்கள்.

ஹஸ்தமும் ரோஹிணியும்

பெரியாழ்வார் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் பற்றி அதிக சிரத்தை எடுத்துக்கொள்வதை, அவர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பிறந்த நட்சத்திரத்தை ஒரு பாடலில் சொல்வதிலிருந்தே தெரிந்து கொள்ளலாம்.   “தேவகி தன் வயிற்றில் அத்தத்தின் பத்தாம் நாள்” (பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-3-6), என்று சொல்லும் ஆழ்வார், அது ஹஸ்தத்திற்கு முன்பா அல்லது பிறகா என்று கூறாமல் விட்டு விட்டார்.  இதனால், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு அவரது பிறந்த நாள் கொண்டாடத்தில், யாராவது  கேடு விளைவிக்க நினைக்கும் பட்சத்தில், எந்த நாள் என்பதில் தடுமாறி விடுவார்கள் என்று ஆழ்வார் எண்ணி ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் பிறந்த நட்சத்திரமான ரோஹிணியை சொல்லாமல் விட்டுவிட்டார்.

உறகல் உறகல் உறகல்

அதே  போல், இன்னொரு பாடலில், (“உறகல், உறகல் உறகல் ஒண் சுடர் ஆழியே, சங்கே” 5 – 2 – 9). ஆழ்வார், பெருமாளுக்கு எப்போதும் சேவை செய்து கொண்டு இருக்கும் நித்யசூரிகளிடம், தூங்காமல் இருக்கும் படியும், கிருஷ்ணனை நன்றாக பாதுகாக்கும்படியும், சொல்கிறார்.  ஆழ்வார் பிறந்தது இந்த கலியுகத்தில், கண்ணன் இருந்ததோ துவாபர யுகத்தில், இவை  எல்லோருக்கும் தெரிந்தது, இருந்தாலும் ஆழ்வார், ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அவர் கூடவே வாழ்கிறார் போல் பாடுகிறார் என்றால் அதற்குக் காரணம், அவர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனிடம் உள்ள அளவுக்கு அதிகமான பக்தியே.

கிருஷ்ணன் மேல் பாடல்கள்

பெரியாழ்வார் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் மேல் பற்பல பாடல்கள் பாடி உள்ளார். அதிலும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் குழந்தைப் பருவ பாடல்கள் அனைத்தும் மிக நன்றாக ரசித்து பாடி உள்ளார். இவை நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்தில், பெரியாழ்வார் திருமொழி என்ற 461 பாடல்களில் அடங்கும்.  அவைகளில் சில,

  • கண்ணனின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்தில் தொடங்கும் “வண்ண மாடங்கள் சூழ் திருக்கோட்டியூர், கண்ணன் கேசவன் வந்து பிறந்திடில்
  • ஆழ்வார் கண்ணனை நீராட “வெண்ணை அளைந்த குணுங்கும், விளையாடு புழுதியும் கொண்டு ”  என்ற பாடல் தொகுப்பில் அழைகிறார்.  இந்த பாடல்கள் இப்பவும், எல்லா வைணவக் கோவில்களிலும் பெருமாள்  திருமஞ்சன (நீராட்டு) வைபவத்திற்குப் பின் சேவிக்கப் படுகிறது.
  • அதே போல் ஆழ்வார்  “ஆநிரை மேய்க்க நீ போதி, அரு மருந்து ஆவது அறியாய்”  என்ற தொகுப்பில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு பல மலர்கள் சூடிப் பார்த்து மகிழ்கிறார்.
  • மேலும், ஆழ்வார் கண்ணனின் மேல் கொண்ட பரிவால், குழந்தைக்கு கண் திருஷ்டி வராமல் இருக்க அவனுக்கு காப்பு கட்ட அழைக்கும் பாடல் தொகுப்பு, “இந்திரனோடு பிரமன், ஈசன் இமையவர் எல்லாம்“.  ஆழ்வார் திருவெள்ளறை பெருமாளையே இந்த பத்து பாடல்களிலும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணராக கொண்டு உள்ளார். பெருமாளுக்கு மூன்று தேவிமார்கள்.  ஸ்ரீதேவி, பூதேவி மற்றும் நீளா தேவி. இவர்கள் முறையே, திருவெள்ளறை, ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் மற்றும் நாச்சியார்கோவில்  ஆகிய மூன்று திவ்ய தேசங்களில் பிரதானமாக இருக்கிறார்கள்.  ஸ்ரீதேவி தாயாரின் பிரதான தேசமான திருவெள்ளறையை ஆழ்வார் குழந்தைக்கு கண் திருஷ்டிப்  படாமல் இருக்க எடுத்துக்கொண்டது மிக உகந்ததுவே.
  • குழந்தை ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் அழகை அவர் உடம்பின் ஒவ்வொரு  இடமாக, பார்த்து அனுபவித்து, ஆழ்வார் பாடிய பாடல்களின் தொகுப்பு தான் “சீதக் கடலுள் அமுதன்ன தேவகி ” .   அவைகளில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் பாத கமலங்கள், கண் இமைகள், நெற்றி, திருமார்பு, வயிறு, முடி, தொடைகள்  மற்றும் கைகள் என்று எல்லா அவையவங்களையும் புகழ்ந்து பாடி உள்ளார்.
  • கண்ணனின் சிறு வயதில் தொட்டில் கட்டி மகிழ்ந்து விளையாடிய நாட்களை ஆழ்வார், “மாணிக்கம் கட்டி, வயிரம் இடை கட்டி” என்ற தொகுப்பின் மூலம் நமக்கு காட்டி உள்ளார்.
  • கண்ணனின் ஒவ்வொரு பருவத்தின் வளர்ச்சியையும் ஆழ்வார் பாடி உள்ளார்.
  • கண்ணன் விளையாடிய எல்லா விளையாட்டுகளையும் ஆழ்வார் தன் பாடல்களில் கொண்டு வந்துள்ளார்.  கண்ணன் குழல் ஊதியதையும் ஆழ்வார் விட வில்லை.
  • அதேபோல், ஆழ்வார், கண்ணன் சிறு வயதில் செய்த வீர சாஹசங்களையும் இன்னும் சில தொகுப்புகளாக கொடுத்துள்ளார். உதாரணமாக,  மாடுகளையும் குழந்தைகளையும் கோவர்தன கிரியை தூக்கி காப்பாற்றிய அதிசயத்தை சொல்லி உள்ளார்.

மோக்ஷம்

பெரியாழ்வார்  திருமொழி என்ற பிரபந்தத்தின் கடைசி பதிகமான, சென்னி ஓங்கு, 11 பாசுரங்கள் கொண்டவை.   அவைகளின் மூலம் பெரியாழ்வார், திருவேங்கடமுடையானிடம் சரணாகதி வேண்டி அதையும் பெற்று விட்டதாக தெரிவிக்கின்றார். “திருப்பொலிந்த உன் சேவடி என் சென்னியின் மேல் பொறித்தாய்”  (5.4.7)  என்ற போதும், அதே பாடலில் “என்னை உனக்கு உரித்தாகினையே” என்றும்,   “பறவை ஏறு பரம் புருடா, நீ என்னை கை கொண்ட பின் ” (5.4.1) என்ற போதும், சரணாகதி அடைந்ததைப் பற்றி மகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிடுகிறார்.   இந்த 11  பாடலகளிலும், ஆழ்வார் தான் சரணாகதி அடைந்ததையும், அதற்காக பெருமாளுக்கு நன்றி தெரிவித்தும், அதன் மகிழ்வை கொண்டாடியும் மிக நிறைவாக சொல்லி முடிக்கிறார்.

ஸ்ரீ வைகுண்ட விரக்தாய சுவாமி புஷ்கரிணி தடே ! ரமயா ரமமாணாய  வேங்கடேசாய மங்களம் ” என்பது ஸ்ரீ வெங்கடேச சுப்ரபாதத்தின் மங்கள ஸ்லோகம்.    இதன் படி, வெங்கடேச பெருமாள், தனது நிரந்தர வாசஸ்தலமான பரமபதம் அல்லது ஸ்ரீ வைகுந்ததில் இருந்து, மிக புனிதமானதும் வராக புஷ்கரணியும், உயர்ந்த மலைகளை உடையதுமான திருவேங்கடம் என்ற இந்த ஸ்தலம் வந்து, விண்ணோர்களுக்கும், இந்த மண்ணில் உள்ளவர்களுக்கும் அருள் பாலிக்கிறார்.   இப்படிப்பட்ட திருவேங்கடத்தை   விட்டு விலகி, ஆழ்வாரின் மனதிற்குள் வந்து விட்டார் என்று பெரியாழ்வார், தனது திருமொழியின்  (5.4.10) கடைசி பாடலில் “வடதடமும், வைகுந்தமும், மதிள் துவராபதியும், இட வகைகள் இகழிந்திட்டு என் பால் இட வகை கொண்டனையே” என்று முடிக்கிறார்.

பெரியாழ்வார் பற்றிய இந்த வலைபதிவில் அவரின் மோக்ஷம் பற்றி கூறி முடித்தாலும், அவரை பற்றிய மேலும் சில விவரங்களை அடுத்த வலைபதிவிலும் தொடருவோம்.

==============================================================

A Short Recap

We have seen so far,

  • what is Brahmam or who is Paramathma and what Brahmam has done as favours to us or the Jeevathmaas.
    • Brahmam has given the limbs and the knowledge through the Vedham or the Book of Knowledge,
    • Demonstrated the way of life through His Incarnations,
    • Created and deputed the
      • Azhwaars to re-create the Vedam into Dravidan Language and
      • Acharyars to preach us what is told by Azhwaars and in the Tamil Vedham.
  • We have also seen the five different states of Brahmam, like Para, Viyuga, Vibhava, Antharyami and Archai, and in more details about a few of the Ten Incarnations, known as Dasavatharam.
  • We have seen the different categories of Archai and
  • We have discussed on a few of the holy names of Paramathma, namely, Achuthan and Govinda.
  • We have also seen the weapons of Vishnu in a separate discussion.
  • We discussed about the first three azhwaars namely, Poigai Azhwaar, Pei Azhwaar and Boothath Azhwaar (Muthal Azhwaars), Thirumazhisai Azhwaar and Namazhwaar.
  • On Namazhwaar, we have gone through more details on his glories, his birth, his association with Madurakavi azhwaar, Nathamunigal, and with Namperumal.   Finally we had also discussed about his Moksham.

So in this weblog, we will start with the next  Azhwaar,  sixth Azhwaar in the list, namely Periazhwaar.

Glories of Periyazhwaar

In Vaishnavism, the two important adjectives are “Nam” and “Periya”.  (Ours and Big). Namperumal, Namazhwaar, Namjeeyar, Nampillai are some of the select “Nam” renowned figures.  Similarly  Periya Kovil, Periya Piraatiyaar, Periyazhwaar, Periya nambi, Periya Jeeyar are the select “Periya” figures.  Let us try to take one of the important figures in this list, namely, Periyazhwaar, in this weblog.

Krishna, his major focus

We have seen the Muthal Azhwaars, namely, Poigai Azhwaar, Boothathazhwaar and Pei Azhwaar.  These three azhwaars have immersed so much with Paravasudevar, the perumal in Sri Vaikuntham or Sri Mahavishnu in Paramapadham, the perumal of Para state, one among the five states, namely, Para, Viyuha, Vibhava, Antharyaami and Archai.   So the majority of the hymns composed by the first three azhwaars were on Para Vasudevan. The fourth Azhwaar, namely, Thirumazhisai Azhwaar, enjoyed the state Antharyaami so much that majority of his works were on Antharyaami.   We saw Namazhwaar, as Krishna – Thrishna Philosophy, and  Namazhwaar’s preference had always been to talk about Sri Krishna in Vibhava state.    In the same way, Periyazhwaar had also shown so much love and affection to Sri Krishna in Vibhava state.

Periyazhwaar’s love towards Krishna was so much, that it influenced his daughter, Andal, another Azhwaar, the seventh in list of azhwaars, to become deeply devoted towards Sri Krishna and got herself married to Sri Krishna in Srirangam, who is, Sri Ranganathar.

Thiruppallaandu

All azhwaars have shown lot of respect, love and affection towards Sri Mahavishnu or Paramathma.   Periyazhwaar had assumed a little higher level of affection and responsibility towards Paramathaa, in the sense that he is concerned a bit more about Perumaal’s safety and wellbeing. His care is considered as an “extremely affectionate love”, (in Tamil it is called “Pongum parivu”), a love which is much higher than what a mother would show towards her child. This alone made him compose the hymn, “pallaandu pallandu” which is recited in all Vishnu temples all over the world, as the first thing in morning prayers.  Incidentally this Pallandu happens to be the first hymn in the 4000 divya prabhandham.    In this “Pallandu Pallandu” hymn, Periyazhwaar assumes the role of a senior and he blesses Him for many many years of safe existence with a strong belief that He needs to be well, if all of us need to be taken care of.   These are called Thirupallandu, as the first Divya prabandham with 12 hymns, composed by Sri Periyazhwaar.

Hastham and Rohini

He cares for Sri Krishna so much, he does not want to even specify his birth star / birth day, directly to outsiders, as His enemies could plan and carry out some unpleasant activities against Sri Krishna during the birthday celebrations in the hymn “Devaki than vaitril aththathin paathaam naal” (Periyazhwaar Thirumozhi 1-3-6).   Hastam is a tamil star and Azhwaar said that He was born 10 days range of Hastam, without clearly mentioning whether it before Hastam or after Hastam.   Sri Krishna’s actual birthstar is Rohini.

Alerting

Similarly in another hymn, Azhwaar had asked the Nithyasoories, who are constantly in service of Sri Krishna or Paramathma, not to sleep or not to reduce any of the safety measures they undertake, to protect Sri Krishna.   “uragal, uragal, uragal, onn sudar aazhiye, sanke” (5-2-9).  We all know that Sri Krishna’s incarnation was in Dwapara Yugam and Azhwaar was in Kali Yugam and it is only due to the deep love and affection, Azhwaar assumed that Krishna Avathaaram was during his time.

Hymns on Krishna

Periyazhwaar had composed several hymns on Sri Krishna, especially for His younger days and these are part of the 4000 Divya prabandam.  This group containing 461 hymns is called Periyazhwaar Thirumozhi.  They include,

  • right from the day of His incarnation or birth, “vanna maadangal suzh Thirukottiyur, Kannan Kesavan vanthu piranthidil” ;
  • azhwaar invites Sri Krishna to take bath “vennnai alanitha kunnungum, vilaiyaadu puzhithiyum kondu“, which is recited in all vishnu temples whenever the priests conduct the bathing ceremony for God, which is called Thirumanjanam;
  • azhwaar invites Sri Krishna to have the garlands of different flowers, through his set of hymns, “aanirai meikaa nee pothi
  • azhwaar invites Sri Krishna to put the Kappu, a ring on His hands, to get rid of all the bad omen that could affect Sri Krishna, as He is so  handsome and naughty, through the set of hymns starting with, “indiranodu piraman, eesan imaiyavarellam”.   Azhwaar sings on the deity at Thiruvellarai, a town near Tiruchi, as Sri Krishna in this set of hymns. Perumal has three Devis, Sridevi, Bhoodevi and Neela Devi, and the divya desams, Thiruvellarai, Sri Villiputhur near Madurai and Naachiyaar kovil, near Kumbakonam are recognised  respectively, as their prominent place.  It is important for us to recognise that Azhwaar has taken Sri Devi Thaayar’s (Mother) prominent place of Thiruvellarai as the platform for Kappu, which would remove the bad omen on the Child.
  • azhwaar enjoys the beauty of Sri Krishna, step by step, by each part of His body, through the set of hymns “seetha kadalul amuthana Devaki”. In those hymns, azhwaar praises and enjoys all parts of His body, namely, His holy feet, His eyebrows, forehead, chest, stomach, hair, thighs and hands.  
  • azhwaar has also given a set of hymns for His enjoyment while He would be in the cradle, which starts with “manikkam katti, vairam idai katti
  • azhwaar has also given a set of hymns for each stage of the growth of a child, like infant or toddler, etc.
  • azhwaar has also given a set of hymns for different games that Sri Krishna would play during His younger days, including His playing of the flute
  • azhwaar has also not forgotten the various heroic activities which Sri Krishna did when He was young, such as, lifting and holding the Govardhana Hill as an umbrella to protect the children and the cows.

Moksham

Periyazhawar in his final set of hymns, called, “Senni Ongu”, surrendered himself to Thiruvenkatamudaiyaan and he explicitly stated that he got moksham when He put His Holy Feet on azhwaar’s head..   “Thiru polintha sevadi en sennniyin mel porithaai” (Periyazhwaar Thirumozhi (5.4.7) and in the same song “ennai unnaku urithaakinaiye”  and
paravai eerum param purudaa, nee ennai kai konda pin” (5.4.1) are some of the references, where Azhwaar states that he had got Moksham.    Azhwaar enjoyed, thanked and expressed how he felt after getting the moksham in each and every hymn in this group of 11 songs.

Sri Vaikunta virakthaaya swami pushkarini thade ! ramayaa ramamaanaaya venkatesaaya mangalam ” is the managala slogam in Sri Venkatesa Suprabhatham.  This states that Sri Venkatesa perumal, came out from His permanent residence of Sri Vaikutham or Paramapadham, to the holy place of Thiruvengadam, which has Varaaha Tank (Pushkarini) and huge hills,  to demonstrate that He is the God for both the celestial people and those who are living in this world.  Such is the fame for Thiruvengadam.    Periyazhwaar, concludes his Thirumozhi, by stating, that Perumaal preferred to move to Azhwaar’s heart to reside, over Thiruvengadam.  “vadathadamum vaikunthamum mathil thuvaraapathiyum, ida vagaigal igazhnthittu enpaal ida vagai kondanaiye” (Periyazhwaar Thirumozhi 5.4.10)

Even though we have started with Periyazhwaar and concluded this weblog with his Moksham, we will continue to discuss about his earlier days in our next weblog.

================================================================

Namazhwaar’s Moksham / நம்மாழ்வாரின் மோக்ஷம்

For English version, kindly click here, thanks

ஆழ்வாரைப் பற்றி ஒரு சில தலைப்புகளில், அவரின் பெருமைகள், அவதாரம், மதுரகவி ஆழ்வாருடன், நாதமுனி அவர்களுடன், ஸ்ரீரங்கநாதனுடன் என்று பார்த்தோம்.   இன்னும் இரண்டு முக்கியமான தலைப்புகள் உள்ளன, ஒன்று, அவரின் படைப்புகள் அல்லது அவர் அருளிய திவ்ய பிரபந்தங்கள் பற்றியவை; மற்றொன்று அவர் பாடிய திவ்ய தேசங்கள்.  அவைகளைப் பற்றி எழுத எனக்கு இன்னும் நிறைய ஞானமும் அனுபவமும் தேவை என்று உணர்வதால், அந்த தலைப்புகளை பின்பு ஒரு நாளில் எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்று எண்ணி, இப்போது ஆழ்வாரின் மோட்சத்தைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

ஆழ்வார் இந்த பூவுலகில் முப்பத்திரண்டே ஆண்டுகள் இருந்தார் என்றும் அதிலும் பதினாறு ஆண்டுகள் அசையாமல் புளியமரத்தின் அடியில் இருந்தார் என்றும் பார்த்து உள்ளோம்.   மேலும் அவர் அந்த புளியமரத்தின் அடியில் இருந்து கொண்டே அங்கு வந்த திவ்ய தேச பெருமான்களுக்கு பாசுரங்களை சமர்ப்பித்து பாடினார் என்பதையும் நினைவில் கொள்க.

அதேபோல், ஆழ்வார்கள் இந்த உலகத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட காரணம், வடமொழி வேதங்களை திராவிட மொழியில் ஏற்படுத்தி அவற்றைக் கொண்டு, பரமாத்மாவின் பெருமைகளை   இங்குள்ள ஜீவாத்மாக்களுக்கு உபதேசம் செய்வது ஆகும்.   ஆனால் எல்லா ஆழ்வார்களுமே பரமாத்மாவிடம் பக்தியில் மூழ்கி மோட்ஷம் பெறுவதையே பெருமாளிடம் வேண்டினர்.   அவைகள் அவர்கள் பாடிய பாசுரங்களில் பெருமாளிடம் பிரார்த்தனைகளாக வெளிப்பட்டது.   பெருமாளும் ஆழ்வார்களின் பக்தியில் மகிழ்ந்து அவர்களுக்கு மோட்ஷம் கொடுத்து அருளினார்.

திவ்ய தேசங்கள்

மோட்ஷத்திற்கு முதல்படி, பரமாத்மாவிடம் சரணாகதி வேண்டுவது.  ஆழ்வார் 37 திவ்ய தேச பெருமாட்களுக்குப் பாசுரங்கள் பாடியிருக்கிறார். அவை 108 திவ்ய தேசங்களுக்குள் அடங்கும்.

  • திருவரங்கம், திருப்பேர் நகர் அல்லது கோவிலடி, திருகுடந்தை அல்லது கும்பகோணம், திருவிண்ணகர் அல்லது உப்பிலியப்பன் கோவில், திருக்கண்ணபுரம், தஞ்சை மாமணிக்கோவில் என்ற ஆறு சோழ நாட்டு திவ்ய தேசங்களையும்,
  • திருவெக்கா என்ற தொண்டைநாட்டு திவ்யதேசத்தையும்,
  • திரு அயோத்தி, திருவட மதுரை, திருத் துவாரகா, திருவேங்கடம் என்ற நான்கு வடநாட்டு திவ்ய தேசங்களையும்,
  • திருநாவாய், திருக்காட்கரை, திருமுழிக்குளம், திருவல்லவாழ், திருக்கடித்தளம், திருச்செங்குன்றூர், திருப்புலியூர், திருவாறன் விளை, திருவன்வண்டூர், திருவனந்தபுரம், திருவட்டாறு, திருவண்பரிசாரம் என்னும் பன்னிரண்டு மலை நாட்டு (மலையாள) திவ்யதேசங்களையும்,
  • திருக்குறுங்குடி, திருசீரவரமங்கை, திருவைகுந்தம், திருவரகுணமங்கை, திருபுளிங்குடி, திருத்தொலைவில்லிமங்கலம், திருக்குளந்தை, திருகோளூர், திருப்பேரை, திருக்குருகூர், திருமாலிருன்சோலை, திருமோகூர் என்கின்ற பன்னிரண்டு பாண்டிய நாட்டு திவ்ய தேசங்களையும்,
  • திருப்பாற்கடல் மற்றும் திருப்பரமபதம் என்கின்ற அவ்வுலக திவ்ய தேசங்கள் உட்பட 37 திவ்ய தேசங்களைப் பாடி உள்ளார்.

இவைகளில் திருகுடந்தை, திருவேங்கடம், திருவல்லவாழ் மற்றும் திருசீரவர மங்கை  என்னும்  திவ்யதேச பெருமான்களிடம் சரணாகதி வேண்டுகிறார். இவர்களைத் தவிர, ஸ்ரீரங்கம் நம்பெருமாளும், திருக்குருகூர் பொலிந்துநின்றபிரானும், திருமோகூர் ஆப்தனும், திருமாலிருன்சோலை அழகரும், திருபேர் நகரில் அப்பக்குடத்தானும் ஆழ்வாரின் மோட்ஷ வைபவத்தில் குறிப்பிடப்பட வேண்டியவர்கள்.   நம்பெருமாளைப் பற்றி அரங்கனுடன் என்ற வலைப்பதிவில் பார்த்தோம்.

மோட்ஷம் வேண்டியது

நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில, ஐந்து முறை மோட்ஷம்,  வேண்டி கேட்டு உள்ளார்.

  • வானமாமலை அல்லது திருசீரவரமங்கை என்ற திவ்யதேசபெருமானான தெய்வ நாயக பெருமாளிடம், நோற்ற நோன்பிலேன்  (5-7) தொகுப்பில் “ஆறேனக்கு நின் பாதமே  சரணாக”   (5-7-10) என்று ஆழ்வார் முதல் முறையாக  சரண் புகுகிறார்.
  • திருக்குடந்தையில் ஆராவமுதப் பெருமாளிடம் (5-8) ஆராவமுதே அடியேன்  என்ற தொகுப்பில் அரிஏறே என்னம் பொற்சுடரே (5-8-7) என்ற பாசுரத்தின் மூலம் இரண்டாவது  முறை சரண் வேண்டுகிறார்.
  • திருவல்லவாழ் என்ற திவ்ய தேசப் பெருமானான திருக்குறள் கோலப்பிரானிடம், மானை நோக்கு நல்லீர்  (5-9) என்ற தொகுப்பில், காண்பதெஞ் ஞான்றுகொலோ  வினையேன்  (5-9-6) என்ற பாசுரம்  மூலம் மூன்றாவது முறையாக சரணாகதி பிரார்த்திக்கிறார்.
  • நான்காவது முறையாக, விபவாவதரமான வாசுதேவனிடம் / கண்ணனிடம் பிறந்தவாறும் வளர்ந்தவாரும் (5-10) என்ற தொகுப்பின் மூலம், நாகணைமிசை நம்பிரான் (5-10-11) என்று பாசுரம் பாடி சரணாகதி வேண்டுகிறார்.
  • பிராட்டியை முன்னிட்டுக்கொண்டு ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானை சரண் அடைவது – உலகமுண்ட பெருவாயா – (6-10).தொகுதியில் அகலகில்லேன் இறையுமென்று  அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பா” என்ற (6-10-10) என்ற பாசுரம் மூலம்.

இந்த ஐந்து சரணாகதிகளில், அகலகிலேன் என்ற கடைசி சரணாகதி ஒன்று மட்டுமே, பிராட்டியை முன்னிட்டுக்கொண்டு வேண்டியதால் பலன் கிடைத்ததாக நம் பெரியவர்கள் கூறுவார்கள்.    மற்ற பாசுரங்களில் பெருமானை மட்டுமே வேண்டுகிறார்.  ஆக, நம் சரணாகதி பலிக்க, நாம் தாயார் மூலம் செல்ல வேண்டும் என்பதை நாம் அறிய வேண்டும்.

இதில் நான்காவது சரணாகதியில், கொஞ்சம் வேறுபாடு உள்ளது.   இது மட்டும், விபவாவதரமான கண்ணனிடம் வேண்டியது, மற்றவை அர்ச்சாவதாரப் பெருமான்களிடம்  வேண்டியவை.   அதேபோல், மற்ற சரணாகதிகளில் மோட்ஷம் வேண்டுவார், ஆனால் இங்கே, பெருமானை விட்டு பிரிந்து வருந்தினாலும், அவன் குணங்களையே கூற சக்தி கேட்கிறார்.

திருமோகூர் ஆப்தன்

தன்வாழ்நாளின் முடிவு நெருங்கிவிட்டது என்று தாமே முடிவு செய்து கொண்ட ஆழ்வார், திருநாட்டுப்  பயணத்திற்கு தயாராக இருக்கவேண்டும் என்று திருமோகூர் காளமேகப் பெருமாளை வழித்துணையாகப் பற்றுகிறார்.

  • காளமேகமே கதி என்றும்,
  • காளமேகத்தின் திருவடிகளே துணை என்றும்,
  • துன்பம் நீங்க மோகூர் சென்று அடைவோம் என்றும்,
  • திருமோகுரான் திருவடி துதிப்போம் என்றும்,
  • மோகூர் கோவிலை வலம் செய்து கூத்தாடுவோம் என்றும்,
  • திருமோகூரானை வலம் செய்தால் துயர் கெடும் என்றும்,
  • வழித்துணையில்லை என்று நாம் படுகிற துக்கம் தொலையும் என்றும்,
  • திருமோகுரை நெருங்கி விட்டோம் பாதுகாவல் கிடைத்து விட்டது என்றும்

சொல்லி ஆப்தன் துணையைக் கொள்கிறார்.  அடைந்தார்க்குத் தானே துணையாகின்ற திருமோகூர்க் காளமேகப் பெருமாளை அடைந்து ஆழ்வார் தாம் பிறவித்துயரொழிந்து வீடுபெறக் கருதியதை அருளிச் செய்த பாசுரம்,

தாள் தாமரைத்  தடமணிவயல்திருமோகூர்
நாளும்மேவி நன்கமர்ந்து நின்று அசுரரைத்தகர்க்கும்
தோளும் நான்குடைச் சுரிகுழல் கமலக்கண் கனிவாய்
காளமேகத்தையன்றி  மற்றின்றிலம் கதியே

திருமோகூர் கோவிலில் மூலவர் காளமேகப் பெருமாள், உத்சவர் ஆப்தன் ஆவார்கள்.

திருமாலிரும்சோலை அழகர்

வேரின் வாசம் அறிந்து வேரை சூடுபவர்கள், வேரோடு மண்ணையும்  உடன் சூடுவர். அது போல் ஞானியர்களின், ஞானம் சுடர்விடும் மேனியையும், பரமாத்மாவான திருமாலிரும்சோலை எம்பெருமான் விடுவதில்லை.   ஆழ்வாரை இந்தத் திருமேனியோடு பரமபதத்திற்கு அழைத்துசெல்ல ஆசை கொண்டான்.   (10 -7).   ஆழ்வார்  திருமாலிரின்சோலை எம்பெருமானான அழகரிடம் வேதத்தில் சொல்லப்பட்டதை எடுத்துச் சொல்கிறார்.   வேதமானது இந்த பூ உடலை இந்த உலகத்திலேயே விட்டு விட்டு ஜீவாத்மாவை மட்டுமே செல்லும்படி சொல்லி இருக்கிறது என்று சொல்லி அழகருடன் செல்ல மறுத்தார்.  அழகரும் ஆழ்வாரின் சொற்களுக்கு கட்டுப்பட்டு ஆழ்வாரை வேதத்தின் படியே நடக்க ஆசீர்வதித்தார்.

திருப்பேர்நகர் அப்பக்குடத்தான்

நம்மாழ்வார் இப்பெருமானைத் தான் கடைசியாகப் பாடிவிட்டு மோட்சத்திற்குச் சென்றார். நம்மாழ்வாரால் கடைசியாக மங்களாசாசனம் செய்யப்பட்ட ஸ்தலம் இது தான்.

  • பேரே உறைகின்ற பிரான், இன்று வந்து பேரேன் என் நெஞ்சு நெறையப் புகுந்தான்” (10-8-2)  என்றார்.
  • திருப்பேரான், தெளிதாகிய சேண் விசும்பு தருவானே” (10-8-4) என்றும்,
  • திருப்பேர் நகரான், திருமாலிருஞ்சோலை பொருப்பே உறைகின்ற பிரான், இன்று வந்து இருப்பேன் என்று, என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான்“, (10-8-6) என்றும்
  • கண்ணில் நின்று அகலான்”, என்றும், தன்னை திருநாடு கொண்டு செல்வதில் “கருத்தின் கண் பெரியன்”, என்றும், “மனத்துள் புகுந்தான் செறிந்து இன்றே” (10-8-8) என்றும்,
  • இன்று என்னை பொருளாக்கி, தன்னை என்னுள் வைத்தான் ” (10-8-9) என்றும்,
  • இறுதியாக  “உற்றேன் உகந்து பணிசெய,  உன பாதம்  பெற்றேன்” (10.8.10) என்று முடிக்கிறார்.

அப்பக்குடத்தான் ஆழ்வாரின் கையைப் பிடித்து அவரை அழைத்துச் சென்றார். அதற்கு பிறகு நேரே “சூழ்விசும்பு அணி முகில்” என்று பரமபதத்தில் தனக்கு கிடைத்த நல்வரவேற்பை அனுபவித்து பாட ஆரம்பித்து விடுகிறார்.

பரமபத வரவேற்பு

சூழ்விசும்பு எனத்தொடங்கும் (10-9) தொகுதி, ஆழ்வாருக்குக் கிடைத்த நல்வரவேற்பைச் சொல்லுகிறது.

  • மேகக்கூட்டம் வாத்தியம் வாசித்தது,
  • கடலலைகள் கைகளைத் தட்டிக்கொண்டு நடனம் ஆடின.
  • மேலுலகங்களில் மேகங்கள் பூர்ண பொற்குடங்கள்  கொண்டு வரவேற்றன.
  • அந்தந்த உலகங்களில் உள்ளோர் ஆழ்வார் அவர்களை கடந்து செல்லும் போது, தொழுதனர்;
  • முனிவர்கள் எதிர்கொண்டு வந்து வைகுந்தத்திற்கு செல்லும் வழி இதுதான், என்றும் எழுந்தருள வேண்டும்,  எழுந்தருள வேண்டும், என்றும் சொன்னார்கள்.
  • மேல் உலகத்தில் உள்ளார்கள்,  ஆழ்வார் தங்கிப் போக இடம் செய்து கொடுத்தும்,
  • சந்திர சூரியர்கள் ஒளி வெள்ளம் செய்து கொடுத்தும், ஆழ்வாரைத் தொழுதனர்.
  • ஒளிமிக்க கண்களையுடைய தேவலோக பெண்கள், ஆழ்வாரை, எம்பெருமாளுக்கு அடிமைப்பட்டவர்களே,  என்று பிரியமுடன் வாழ்த்தினார்கள்.
  • தேவர்களும் வசுக்களும் வாழ்த்தினார்கள்.
  • நித்ய சூரிகள் ஸ்ரீ வைகுந்தத்திற்கு ஆழ்வாரை எதிர் கொண்டு அழைத்தனர்.
  • வாசல்காப்பாளர்கள், தங்கள் ஸ்வாமியான மாதவனுக்கு அடிமைப்பட்டவர்கள், தங்களுக்கு சுவாமி என்று கூறி வரவேற்றனர்.
  • பெருமாளும் பிராட்டியும் வந்து எதிர் கொள்ள, திருமாமணி மண்டபத்தில் முடிவில்லாத மகா ஆனந்தத்தை பரம பாகவதர்களோடு கூடி களிக்கின்ற பரமபதம் என்கிறார் ஆழ்வார்.

மேல் உலகத்தில் உள்ள எல்லோரும், “திருக்குடந்தை எம்பெருமானிடத்திலே   குலங்குலங்களாக அடிமைப்பட்டவர்கள்” என்று சொல்லி ஆழ்வாரை ஆதரித்தார்கள்.   இதனால், நம்மாழ்வார்க்குத் திருநாட்டிலுங்கூட  (பரமபதத்திலும்)  குடந்தை பெருமாளின் நினைவும் அனுபவமும் மறக்க முடியாதபடி இருந்தது என்று தெரிய வரும்.

இது  ஆழ்வார்க்கு கிடைத்த வரவேற்பு என்றாலும், இது போல் தான் ஒவ்வொரு ஜீவாத்மாவும் முக்தி பெற்று பரமபதம் செல்லும் போது நடக்கும் என்பதை நாம் அறிய வேண்டும்.

திருக்குருகூர் ஆதிப்பிரான், பொலிந்துநின்றபிரான்

ஆழ்வார் திருநகரி என்ற ஆழ்வார் அவதரித்த ஊரில் உள்ள பெருமாள் கோவிலில் நம்மாழ்வார் சாற்றுமுறை விமர்சையாக நடக்கும். நம்மாழ்வார் விக்கிரகத்தை 24 போர்வைகளால் போர்த்தி பகவானுக்கு எதிரே கொண்டு வந்து நிறுத்துவார்கள். தூபதீபம் காட்டி ஒரு போர்வையை எடுப்பார்கள். இப்படியே தூபதீபம் காட்டி 24 போர்வைகளையும் எடுத்த பிறகு நம்மாழ்வார் விக்கிரகத்தை பெருமாளுக்கு முன் விழுந்து நமஸ்கரிப்பது போல படுக்க வைப்பார்கள். பிறகு தூபதீபம் காட்டி துளசிதளத்தால் அவர் விக்கிரகம் வெளியே தெரியாத அளவு மூடிவிட்டு கற்பூர தீபம் காட்டி நிறைவு செய்வார்கள்.

இருபத்தி நான்கு தத்துவங்களால் மூடப்பட்டிருந்த நம்மாழ்வார், ஒவ்வொரு தத்துவங்களையும் கடந்து இருபத்தி ஐந்தாவது தத்துவமாகிய ஜீவாத்மா தத்துவத்தை அடைந்து இருபத்தி ஆறாவது தத்துவமாகிய பரமாத்மாவோடு இணைந்து விட்டார் என்பதைக் குறிப்பதே அந்த உற்சவம். நம்முடைய விசிஷ்டாத்வைதத்தில் இந்த 26 தத்துவங்களும் சொல்லப்பட்டு உள்ளன. இதைப் போலவே மனிதர்களாகிய நாம் எல்லோரும் இந்த நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதை உணர்த்தவே அந்த உற்சவம் கொண்டாடப்படுகிறது.

ஆழ்வார் வைகுந்தம் அடைந்ததை தரிசித்த மக்கள் கதறி அழுகின்றனர். உலகில் உள்ளோர் எல்லோரும் பெருமாளிடம்  தாங்கள் உய்ய ஆழ்வாரை இந்த நானிலத்திற்கு தந்தருள வேண்டும் என்று விண்ணப்பம் செய்ய, அவ்வாறே பெருமாளும் விண்ணப்பத்தை ஏற்று அனுகிரகிக்க,   நீங்கள் உய்ய ஆழ்வாரைத் திருப்பித்தந்தோம் ! தந்தோம்! தந்தோம்! என்று திருவாய் மலர்ந்தருளுகின்றார்.

என்றும் நம்முடன்

மோட்சம் என்பதே மீட்சி இல்லா இடம் என்பதாகும். கலியுகத்தில் நம்மாழ்வாருக்கு முன்பாகவும், பிறகும் வைகுண்டத்துக்குச் சென்று திரும்பியவர் யாரும் இல்லை. கலியுகத்திற்கு முன்னால் உண்டோ ?தசரத சக்ரவர்த்தி, தன் பெயருக்கு ஏற்ப, தன்னுடைய தேரை பத்து திசைகளிலும் செலுத்தக் கூடிய திறமை பெற்றவர். நாம் சாதாரணமாக அறியும் கிழக்கு, மேற்கு போன்ற எட்டு திசைகளும், மேல் உலகம் நோக்கிய திசையும் கீழ் உலகம் உள்ள திசையும் மற்ற இரண்டு திசைகள் ஆகும். இந்த பத்து திசைகளிலும் தேரில் சென்று தேவர்களுக்கு போர்களில் உதவினார். இவருக்கு முன்னால், இவருடைய இஷ்வாகு குல வம்சத்தினர் பிரம்மாவின் உலகத்திற்கு சென்று வந்தனர். அவர்களில் ஒரு அரசர் பிரம்மாவின் ஆசீர்வாதத்தோடு அவர் ஆராதனை செய்த பெரிய பெருமாளை அயோத்திக்கு கொண்டு வந்ததாக குறிப்புகள் உள்ளன. அதேபோல் நசிகேதஸ் என்னும் சிறுவன் தன் தந்தையின் கோபத்திற்கும் சாபத்துக்கும் ஆளாகி எமப்பட்டிணம் சென்று எமனின் ஆசிகளோடு திரும்பி வந்ததாகவும் குறிப்புகள் உண்டு. இதனால் மேல்சொன்னவர்கள் பரமபதத்திற்கு சென்று திரும்பியவர்கள் என்று கொள்ளக்கூடாது. மேலே சொன்னது, கலியுகத்திற்கு முன்பு இந்த உலகத்தைதவிர மற்ற உலகங்களுக்கும் சென்ற வர முடிந்தது என்பதே.

நம் எல்லோருக்கும் கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் பெருமைகள் தெரியும். வேதவியாசர், கிருஷ்ண த்வைபாயனர் என்று பெருமையுடன் அழைக்கப்படுவார். அவர், கடல்போல் கொட்டிக்கிடந்த வேதங்களை, நம்முடைய பயனுக்காக, ருக், யஜுர், சாம அதர்வண வேதங்கள் என்று நான்கு பகுதிகளாக பிரித்துக்கொடுத்தார். நூற்றுஇருபத்திஐந்து ஆயிரம் ஸ்லோகங்கள் கொண்ட மஹாபாரதம் என்ற இதிகாசத்தையும் நமக்கு கொடுத்தார். ஸ்ரீகிருஷ்ணனே எல்லாம் என்று வாழ்ந்தவர் நம்மாழ்வார் ஆவார். உண்ணும் சோறு, பருகும் நீர், தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணனே என்று வாழ்ந்தவர். அவரை கிருஷ்ண த்ருஷணா தத்துவம் என்றே பெருமையுடன் அழைக்கப்படுகிறார்.

நம்மாழ்வார் என்றும் இங்கு உள்ளார் என்பதே பலரின் கருத்து. அவர் நமக்கு கொடுத்த அத்தனையும் மிக பெரிய வரப்பிரசாதம் ஆகும். அவரை பின் தொடர்ந்து செல்கின்ற மிக பெரிய கூட்டத்தினுள் நாமும் ஒருவராக இருந்து மோக்ஷம் அடைந்து பரமாத்மாவிற்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என்பதே நம் லட்சியமாக வேண்டும்.

இத்துடன், தற்காலிகமாக நாம் நம்மாழ்வாரை பற்றிய இந்த வலைப்பதிவினை நிறுத்திக்கொண்டு,கிருஷ்ணனையே தன் குழந்தையாகவே பார்த்த விஷ்ணுசித்தர் என்ற பெரியாழ்வார் பற்றிய சரித்திரத்தை அடுத்த பதிவினில் பார்ப்போம். அவரே தன்னுடைய மகளை திருஅரங்கனுக்கு மணம் முடித்துக்கொடுத்தவர்.

==================================================

Swami Namazhwaar

We have seen a few notes about Swami Namazhwaar under different topics like His Glories, His Birth, With Madhurakavi Azhwaar, With Nathmunigal and with Sri Ranaganathan. There are two more interesting and important topics to be covered . One is his holy composition, under Divya Prabhandham. And the second topic is about the deities and their respective places, which are called Divya Desams, on whom he had composed hymns. Currently I think, I need more knowledge, exposure and experience before I can attempt on those and hence I defer those topics to the future. Meanwhile, we can now discuss about Azhwaar’s moksham or His Attaining the Eternal World.

Let us recall the following, which we had seen earlier. Azhwaar lived in this world only for 32 years. Out of which 16 years, he did not move and was under the tamarind tree in Azhwaar Thirunagari. More over, the deities from different temples or divya desams came to Azhwaar Thirunagari and visited the Azhwaar under the tree to get the hymns for themselves. And he did not move out of the tamarind tree for the whole 32 years.

Also please recall that Azhwaars were sent to this world to translate the Vedas into the Dravidian language, namely Tamil and also to preach the translated vedas to the people, in terms of teaching the glories of Paramathmaa, as specified in the Vedas. But all Azhwaars were immersed so much with the love and affection towards Paramathmaa and that love and affection made them beg the moksham with Paramathmaa. Paramathmaa was also extremely happy with the Azhwaars, and He gave away Moksham to them.

Divya Desangal

The first step towards Total Surrender (Saranaagathi) is to request for the same, from Paramathma. Azhwaar had composed hymns on the deities of 37 temples and they are part of the 108 Divya desams.

  • Six divyadesams from the Chola Naadu, namely, Srirangam, Thirupernagar (Koviladi), Thirukudanthai (Kumbakonam), Thiruvinnagar (Uppiliappan kovil), Thirukkannapuram, Thanjai Maamanikovil
  • Thiuvekka from Thondai Naadu
  • Four divya desams from North of Tamil Nadu, namely, Ayodya, Dwaraka, Mathura (near Delhi) and Thiruvengadam
  • Twelve divya desams from Malayala desam (or Malai Naadu), namely, Thiru Naavaai, Thirukatkarai, Thirumuzhikulam, Thiruvallavazh, Thirukkadithalam, Thiruchenkundrur, Thirupuliyur, Thiruvaaranvilai, Thiruvanvandoor, Thiruvananthapuram, Thiruvattaru, Thiruvanparisaaram
  • Twelve Divya desams from Pandiya Naadu, namely, Thirukurunkudi, Thiruseeravaramangai (Vaanamaamalai), Thriuvaikuntham, Thiruvaragunamangai, Thirupuliyangudi, Thirutholaivillimangalam, Thirukulanthai, Thirukolur, Thiruperai, Thirukurukoor (Alwar Thiru Nagari), Thirumalirincholiai (Madurai, Azhagar Malai) and Thirumogur
  • Two divya desams from the celestial world, namely, Thirupparkadal and Thiruparamapadham

Of these 37 Divyadesams, Azhwaar had requested for total surrender (Moksham) with deities at Thirukudanthai, Thiruvengadam, Thiruvallavazh and Thiruseeravaramangai. In addition, Srirangam Namperumal, Thirumogur Apthan, Thirukurukur Polinthunindrapiraan, Thirumalirincholai Azhgar, Thirupernagar Appakkudathaan were also involved in the total surrender experience of Swami Namazhwaar. We have already seen this under the heading, the association with Srirangam Nam Perumal.

Surrender Requests

Namazhwaar had requested mukthi or moksham on five different occasions through his hymns to Paramathma and they are :

  • First time, Azhwaar made his request to Sri Deivanayagapperumal at Vaanamaamalai (Thirusirivaramangai) through the hymn “Yaar Yennakku Nin Paathame Saranaaga ” (5-7-10) under the group “Notra Nonbilen” (5-7) of Thiruvaimozhi.
  • Second Time, Azhwaar made his request to Sri Aaravamuda Perumal at Kumbakonam, (Thirukudanthai) through the hymn “Ariyere, ennam Porsudare” (5-8-7), under the group “Aaravamudae adiyen“.
  • The Third time, Azhwaar made his request for total surrender with Sri Thirukural Kollappiraan, through his hymn “Kannbatheuen gnandru kola vineyen“(5-9-6) under the group, “maanai nokku nalleer” (5-9).
  • The fourth time, Azhwaar made his request to Vibhava Vasudevan / Kannan through his hymn, “Naaganamisai Embiraan“(5-10-11) under the group “Piranthavaarum, Valarthavaarum” (5-10)
  • And finally for the fifth time, Azhwaar made his request for total surrender, keeping Thayaar in front, through his hymn, “Agalahilen iraiyumendru alarmel mangai urai Marbaa”  to Thiruvengadamudaiyaan.

Of all these five surrender requests, the last one, namely, Agalahilen irayumendru, alone gave him the success. Our acharyaars used to point out that this request was successful, only because, Azhwaar had (invited) Thayaar or Piraati in his hymn, when he made the request. In the other requests, Azhwaar was referring only to Perumal. What we learn from here is that if our requests are to be successful, we need to go through Thyaar or Piraati.

There are some small differences in the fourth surrender request. The fourth alone was made to the Perumal in the Vibhava state, whereas all other hymns were addressed to the deities in Archai State. In the same way, all the other surrenders were purely requests for mukthi or moksham, whereas the fourth one alone was towards getting more strength to keep praising Him and His glories, even when Perumaal was away from Azhwaar.

Thirumogur Aptan

Azhwaar realised that his end had come and he wanted to get himself prepared for the journey towards Paramapatham. So Azhwaar requested Kalamegha Perumal of Thirumogur to accompany him for the journey. In his hymns on Thirumogur, Azhwaar said that

  • Kalamegam was his only support,
  • His sacred feet would help him,
  • He invited all the people to reach Thirumogur to get rid of all the sufferings.
  • Azhwaar added that all should go around the temple of Thirumogur,
  • All should praise the glories of all His sacred lotus feet to get relieved from their sufferings.
  • Azhwaar finally concluded by saying that all the sorrow would disappear for those, who felt that there was no support for them when they undertake the journey to paramapatham, if they approach Thirumogur and go around the temple of Thirumogur.
  • In fact the final statement of the hymn is that he got the support and care from Thirumogur Aptan.

The hymn that was composed by Azhwar to state that he reached out to Thirumogur Kalamega Perumal, who would support all those who approach Him, to obtain a place in the eternal world or moksham, is given below.

“Thaal thaamarai thada mani vayal thirumogur, naalum mevi nangu amarnthu, nindru asuraraith thagarkum, tholum nangudai suri kuzhal kamalakkan kanivaai, kalamegathaiyandri matrindrilam kathiye”.

In the temple of Thirumogur, the Moolvar is Kalamega Perumal and the Utsavar is Aptan.

Thirumalirincholai Azhagar

People who like the aroma of the root, would take the root along with the soil. In the same way, the Paramathma, the chief deity in Thirumalirincholai, Azhgar, wanted to have the body of the extremely knowledgeable people along with their knowledge. So Thirumalirincholai Azhagar wanted to carry Namazhwaar along with his body. (10-7). But Azhwaar told Thirumalirincholai Azhagar what was told in the vedam or Body of Knowledge. He said to Azhgar that the vedam insisted that the body should be left over here in this world and only the soul or Jeevaathma should be carried forward or taken. On that premise, Azhwaar insisted that Azhagar should only take the soul or the Jeevathmaa of the Azhwaar and leave the body in this world. Azhagar appreciated the knowledge of Azhwaar and blessed him to go as per what is told in the vedas.

Thirupernagar Appakudaththaan

The last deity on whom Namazhwaar had composed the set of hymns in this world, was for Thirupernagar Appakkudaththaan. After completing the group of hymns on Thirupernagar, Azhwaar proceeded straight to Paramapatham.

In one of the hymns, he said that “pere uraikindra piraan, indru vanthu peren ena en nenju niraiya pugunthaan” (10-8-2), (meaning – The deity who resides in Thirupernagar, came to me today and entered into my heart and He said that He would not move out of Azhwaar). In another hymn, Azhwaar stated that Thiruperaan would give the Paramapatham, “Thiruperaan, thelithaagiya saenn visumbu tharuvaane”(10-8-4).
In 10-8-6, Azhwaar states that “Thiruper nagaran, Thirumaliruncholai poruppe uraikindra piraan, indru vanthu iruppen endru en nenju niraya puganthaan” – (meaning, the deities of such temples at Thiruper Nagar, Thirumalirincholai, came today and filled my heart fully, without giving space for anything else). Similarly in 10-8-8 Azhwaar says “kannil nindru agalaan” (He would not move away from my eyes), He was also keen to take him to Paramapatham, “Karuthin kaan periyan” and “mannathul pugunthaan serinthu indre” (Today He got into my mind predominantly). In the next hymn (10-8-9) Azhwaar states, “indru ennai porullaaki, thannai ennul vaithaan”, (Today Thiruper Nagar perumal made Azhwaar into an object and He moved Himself inside Azhwaar) and
finally in 10-8-10, Azhwaar confirmed “utren, uganthu pani seiya un paatham petren” (Got it, Happy to do service to Him, I got your sacred Lotus Feet). Appakkudaththaan held the hands of the Azhwaar and guided him. From the next hymn onward, Azhwaar started composing about Paramapatham “Soozh Vismbu Ani mugil” and the reception he got when he undertook the journey to Paramapatham or Moksham.

Paramapatha Reception

Azhwaar provided an account of the reception he received on his journey to Paramapatham or Srivaikuntham in the group of hymns under “Suzh Vismbu Ani Mugil” (10-9).

  • It is all colourful, musical and very cordial.
  • The clouds played the drums;
  • the ocean clapped the hands and danced;
  • the cloud also held the golden pots in their hands to receive Azhwaar;
  • when Azhwaar was passing through many planets, those living in the planets wished Azhwaar;
  • the saints welcomed Azhwaar; prayed to him and informed him that Azhwaar was going in the right direction towards Paramapatham ;
  • They also offered Azhwaar places to stay and take rest.
  • Sun and Moon offered plenty of lights to Azhwaar and offered their prayers to Azhwaar, as Azhwaar was accepted by Paramathma and admitted into Srivaikuntham.
  • The ladies with powerful eyes in the celestial world welcomed Azhwaar, as the Mukthatma who was entering the Paramapatham (Srivaikuntham) to do service to Paramathma or Sri Mahavishnu.
  • Nithyasoorigal invited Azhwaar.
  • The gatekeepers at Sri Vaikuntham, welcomed Azhwaar and told Azhwaar that Azhwaar became their boss, as Azhwaar was going to serve their boss, namely, Sri Mahavishnu.
  • Finally Perumaal and Piraati appeared at the famous Thiru Ma Mani Mandapam, (Sacred Hall with huge Pearls) and
  • Azhwaar concluded by saying that at Srivaikuntham or Paramapatham, the happiness was never ending and he could enjoy the happiness with all other mukthatmaas.
  • One point which should be noted here is that even in the celestial world, those who welcomed Azhwaar, kept saying that Azhwaar and many generations of his forefathers were doing service to Thirukudanthai (Kumbakonam) perumaal. So what we understand is that Azhwaar had remembered and recollected the experience of Aaravamudan (Kundanthai Perumaal) even when he was in Paramapatham.

Even though Azhwaar stated his experience in this group of hymns about the reception he received on his way to Paramapatham, we should treat this as the potential experience for each and every Jeeathmaa who goes to Paramapatham.

Thirukurukoor Adipiraan, Polinthunindra Piraan

The perumal temple in Azhwaar Thirunagari, the birthplace of Azhwaar, performs the Namazhwaar function in a very detailed manner every year. Before the start of the event, the metal statue (Vigragam) of Swami Namazhwaar would be covered with 24 small blankets and he would be brought in front of Polinthunindra Piraan. There would be an Arthi taken and one blanket would be removed from Azhwaar. Similarly each blanket would be removed after an Arthi. After removing all the 24 blankets, Azhwaar would be placed flat at the Lotus feet of Sri Polinthunindra Piraan, keeping his face on the feet of Sri Polinthunindra Piraan with the idol on the floor facing down. Then the priests would start covering the idol with Thulsi leaves and after covering the whole idol with Thulasi, the priests would take one more round of Arthi to complete the function.

The twenty four blankets stand for the twenty four out of the twenty six philosophies, in Vichishtathdvaitham. Each removal of the blanket indicates that Azhwaar had overcome each philosophy and finally when the 24th blanket is removed, it indicates that Azhwaar had overcome all the 24 philosophies. The 25th Philosophy is Jeevathma and the 26th philosophy is Paramathma. The whole function is to illustrate that Jeevathmaa of Namazhwaar reached the Paramathmaa and we all should get to that stage, which is the primary objective of the function.

After having the dharsan of Azhwaar reaching the paramapatham or Srivaikuntham, the people watching this function would start crying, as they realise that they do not have Azhwaar with them in this world. Then they will start praying to Sri Polinthunindra Piraan that they need Azhwaar to be back in this world, for them to get to Paramapatham. Then Perumal would also accept the request of the people and grant them Azhwaar back for them to be happy at the end of the function.

Always with us

What is Paramapatham or Moksham ? It is a place where there is unlimited amount of happiness for unlimited amount of time and it is a road like an one-way street, where Jeevathmaas can enter, but would never get-out. In Kali Yugam, there is no Jeevathmaa, who visited Paramapatham and returned, before and after Swami Namazhwaar. Any one who could have that before Kaliyugam ?

According to his name, Dasaratha Chakravarthy, used to take his chariot in ten different directions to help the celestial good in their battles against the bad. In addition to the normal East, West, North, South, NE, SE, NW and SW, the other two directions are Up and Down, meaning that he could go to the planets available above the earth and the places available below the earth.

Before Dasaratha Chakravarthy, his forefathers in Ikshvaku Generation, also used to visit up and down. In one such visit, one of the kings, saw the periya perumal, who was Brahma’s daily prayer Deity. He requested Brahma to bless him with the perumal for his daily prayers in Ayodhya. He got periya perumal from Brahma, who is still today at Sri Rangam, as the presiding Deity.

Similarly there is a note about a boy Nachiketas who went to Yamadharman’s world and returned after getting the curse from his father.

All these do not mean that Jeevathmaas visited Paramapadham and returned before Kaliyugam. These are only to state that Jeevathmaas could travel beyond this world on the previous yugams.

We all know about the glories of Sri Krishna Paramathmaa. Veda Vyaasar is called Krishna Dwaipayanar. Veda Vyaasar segregated the vedas into four important parts like, Rig, Yajur, Atharvana and Saama for the benefit of people like us. He had also written the famous Mahabharatham, the epic with 125000 slokas. Namazhwaar lived as though Lord Krishna is everything, (Unnum Soru, Parugum Neer and Thinnum Vetrilai ellam Kannane – meaning, “All is Lord Krishna, whether it is the rice that is eaten, the water that is drunk and the betel that is chewed” ) and he is called as “Krishna – Thrishna Philosophy“. The word Thrishna means deep love and affection.

It is generally believed that Azhwaar, who came back because of Paramathmaa, is always with us. We should praise all the good work done by Swami Namazhwaar and we should be part of his large group of followers who wish to get to Paramapatham with his blessings.

With this, let us temporarily hold our discussions on Sri Namazhwaar and move on to the next weblog, where we will discuss about Sri Periyazhwaar or Vishnu Chitthar, who had assumed Sri Krishna to be his child and also who got his daughter married to Sri Rangan.

Thiruvengadamudaiyan peisiyathu / திருவேங்கடமுடையான் பேசியது

For English version, please click here, thanks 

திவ்ய தேசங்கள்

ஆழ்வார்கள் பாடிய பெருமாள் இருந்து அருள் பாலிக்கும் ஸ்தலங்கள் திவ்ய தேசங்கள் எனப்படும்.   அவை 108 என்றும் அவற்றில் திருபாற்கடலும், பரமபதம் என்ற ஸ்ரீவைகுந்தமும் இப்பூவுலகில் இல்லை என்றும் மற்ற 106 திவ்ய தேசங்களும் நாம் இந்த சரீரத்தோடு தரிசிக்கலாம் என்றும் பார்த்தோம்.  திவ்ய தேசங்களுக்குள்ளும், விக்கிரகங்களுக்குள்ளும் வேறுபாடு கூடாது என்றும், அப்படி பார்த்தால் அது பகவத் அபசாரம் என்றும்  நினைவில் கொள்க.

நான்கு திருத்தலங்கள்

இருந்தாலும், நம் ஆழ்வார்களும் ஆச்சார்யர்களும் பலமுறை, ஒரு சில திவ்ய தேச மூர்த்திகளுடன் அதிகமாக ஈடுபட்டு இருந்தார்கள் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அவைகளில் சில, திருஅரங்கம்,  திருப்பதி மற்றும் காஞ்சி தேவப்பெருமாள். ஆழ்வார்களால்  பாடப்படாவிட்டாலும், மேல்கோட் என்ற திருநாரயணபுரமும்  அந்த மூன்றுடன் சேர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.   இவைகளின் பெருமையாக ஸ்வாமி ராமானுஜர் இயற்றிய  ”ஸ்ரீரங்க மங்கள நிதிம் கருணா நிவாஸம்,  ஸ்ரீ வேங்கடாத்ரி சிகராலய காளமேகம்,  ஸ்ரீ ஹஸ்திசைல சிகரோஜ்வல பாரிஜாதம், ஸ்ரீசம் நமாமி சிரஸா யது சைல தீபம்”. என்ற ஸ்லோகம் சான்று. ஸயனகோலத்தில் இருக்கும் ரங்கனாதன்வாழும் திருவரங்கம் ”போகமண்டபம் என்றும் நின்றசேவையாய் திருமலையில்”புஷ்ப மண்டபமாகவும்”, காஞ்சியில் “தியாகமண்டபமாகவும்”, திருநாரணபுரத்தில் பெருமாள் ”ஞானமண்டபமாகவும்” காட்சி  அளிக்கிறார்.

இதில் முதல் மூன்று அர்ச்சா மூர்த்திக்களுக்குள்ளும் ஒரு அதிசயமான ஒற்றுமை கூறப்படுகிறது.   அந்த அதிசயமானது, அந்த மூர்த்திகள் தன் அர்ச்சையில் இருந்து வந்து சாமானிய மனிதர்களிடம் பேசியதுதான்.  அதேபோல் நான்காவது மூர்த்தியான இராமப்ப்ரியன், ஸ்வாமி இராமானுசரின் சொல் கேட்டு, நடந்து வந்து, அவரின் செல்லபிள்ளையாக  அவரிடம் வந்து சேர்ந்தார்.

இந்த வலைப்பதிவில் அந்த மூர்த்திகள் யார் யாரிடம் என்ன பேசினார் என்பதை காண்போம்.

தொண்டமான் சக்கரவர்த்தி

தொண்டமான் சக்ரவர்த்தி என்பவர் திருப்பதி வேங்கடாசலபதிக்கு மிகவும் பக்தி உடையவராகவும்,  சில நூறு வருடங்களுக்கு முன் திருப்பதியும் சேர்த்து தொண்டைநாட்டை ஆண்டு வந்தார்.   அவர் திருப்பதி கோவிலுக்கு இரண்டு பிரகாரங்கள், இரண்டு கோபுரங்கள், யாகசாலை, மடப்பள்ளி, கோசாலை மற்றும் கற்பகிரகம் எல்லாம் படிப்படியாக செய்து கொடுத்தவர். மேலும் பல பொன்னும் மணியும் கொடுத்தவர். அவரின் பக்தி மேலீட்டால் வெங்கடாசலபதி தொண்டைமானுடன் பேசுவார்.   அப்படி பேசிய இரண்டு சம்பவங்களைப் பார்ப்போம்.

சங்கு சக்கரங்களை கொடுத்தது

வெங்கடேச பெருமாளின் மேல் இருந்த பக்தியால்,  நாட்டை, மகனிடம் ஒப்படைத்து விட்டு திருப்பதி செல்கிறார். அப்போது பெருமாள்,  எதிரி நாட்டு மன்னன் போர் தொடுத்து வருவதால்,  தொண்டைமான் சக்ரவர்த்தியின் நாட்டுக்கு ஆபத்து வருவதாகவும், அவனை திரும்பிச்  செல்லுமாறும்  மன்னனுக்கு கூறுகிறார். அதற்கு  மன்னன், சீனிவாச பெருமாளின் கையிலிருந்த சங்கு, சக்கரத்தை கேட்க பெருமாளும் சங்கு சக்கரங்களைக் கொடுத்து,  தொண்டமானின் நாட்டை காப்பாற்றினார்.

அந்த சங்கு சக்கரங்கள், இன்றும் செங்கல்பட்டு அருகில் உள்ள திருமுக்கூடல் என்ற அப்பன் வெங்கடேச சுவாமி கோவிலில் உள்ளதாகவும், அவை தனியாக பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதாகவும் சொல்கிறார்கள்.

அதேபோல், இது நடந்து முடிந்தபின், திருப்தி வெங்கடேச பெருமாளுக்கு, சங்கு சக்கரங்கள் இடைப்பட்ட காலத்தில் இல்லாததால், சைவர்கள், பெருமாளை சிவன் என்று வாதிட, இராமானுஜர், திருமலை அப்பனுக்கு, சங்கு, ஆழி கொடுத்து பரம்பொருள் என்றும், பெருமாள் என்றும் நிலை நாட்டினார்  என்பதும் இன்னொரு வரலாறு.

குரும்பருத்த நம்பி

இப்போதும் நாம் திருமலைக்கு நடந்து போகும் போது, பக்த ஆஞ்சநேயர் சிலையை தாண்டியவுடன் உள்ள சிதைந்துள்ள மண்டபம் கும்மர மண்டபம்.   அதற்கு, குயவன் மண்டபம் என்று பொருள்.

தொண்டமான் சக்ரவர்த்தி அரசாண்ட காலத்தில், குரவ நம்பி என்கிற குயவன் திருமலை ஸ்ரீநிவாஸன் திருமடைப்பள்ளிக்குத் தளிகை செய்யத் தேவையான மட்பாண்டங்களைத் தயார் செய்து அனுப்புவான்.  தினமும் மீதி இருக்கும் மண்ணில், மண் புஷ்பம் செய்து, தான் மண்ணால் செய்து தன் குடிசையில் உள்ள திருமலையப்பனுக்கு சமர்ப்பித்து வந்தான்.  திருமலையப்பனும் அவன் கொடுத்த புஷ்பத்தை உகந்து தன் தலையில் சூட்டிக் கொண்டான்.    அவ்வாறு அவன் சமர்ப்பித்த மண் புஷ்பங்கள், திருமலையில் உள்ள திருமலையப்பரின்  தலையில் மண் புஷ்பமாக காணப்பட்டன.

அந்த சமயம் அந்த ஊரை ஆண்டு வந்த தொண்டமான் சக்ரவர்த்தி தினமும் திருமையப்பனை தரிசனம் செய்வதை குறிக்கோளாகக் கொண்டிருந்தான். சில நாட்களாக திருமலையப்பரிடம், அவரின் தலையில் மண் புஷ்பத்தைக் கண்டு ஆச்சர்யப்பட்டு, அதை யார் சூட்டுகிறார்கள் என்று கண்டுபிடிக்க தொடங்கினான். அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.   குயவன்,  பெருமாளிடம், தான் தான் புஷ்பம் சூட்டுகிறேன் என்பது யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம், தான் செய்வது சாதாரண தொண்டு, ஒரு புஷ்பம் கைங்கர்யம் யாருக்கும் தெரியப்படுத்தாதிர்கள் ஸ்வாமி. அப்படி தாங்கள் தெரியப் படுத்த வேண்டும் என்றால் தனக்கு முக்தி கொடுத்த பின் தெரிவித்தால் நலம்” என்று தாழ்மையுடன் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தான் இந்த குயவன்.

தொண்டமான் தன் சந்தேகத்தை திருமலைஅப்பனிடமே கேட்டு விட்டான்.  “ஸ்வாமி, தங்கள் சிரசிலே புதிதாக மண் புஷ்பம் காணப்படுகிறதே? அதுவும் அழகாகத் தெரிகிறதே? எனக்குத் தெரியாமல் தங்களுக்கு அணிவிப்பது யார் என்று நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா?”. அதற்கு பெருமாள்,   “அதுவா, அது ஒரு அன்பன் எனக்கு ஆசையாக கொடுத்தான். அவன் சூட்டும் போது என்னிடம் ஒரு வேண்டுகோள் வைத்துள்ளான்.  அவன் அனுமதி இல்லாமல் யாருக்கும் அவனைப் பற்றி சொல்லகூடாது, நாளை வா சொல்கிறேன்” என்றார்.

திருமலையப்பனும் அவனுக்கு முக்தி கொடுக்க தீர்மானித்து விட்டு, மன்னரிடம் புஷ்பம் யார் சமர்ப்பிக்கிறார்கள் என்று கூறினார். பெருமாள் அந்த குயவனிடம் கொண்ட அதீத அன்பின் அடையாளமாக அவனின் எதையும் எதிர்பார்க்காத சேவையை பற்றியும், அழகான மண் மலர்களைப் பற்றியும் அரசனிடம் கூறினார். அந்த மண் மலர்கள் மற்ற எல்லா மலர்களையும் விட வாசனையாகவும் அன்புடன் சமர்ப்பிக்கப்பட்டதாகவும் சொன்னார். எல்லா மலர்களையும் என்று சொன்னது அரசன் சமர்ப்பிய தங்க மலர்களையும் சேர்த்துத்தான்.   தொண்டமான் சக்ரவர்த்தி உடனே சென்று குயவனை பார்க்க சென்றான். பெருமாளின் திருவுள்ளப்படி, குயவன் முக்தி அடைகிறான்.  தொண்டமான் சக்ரவர்த்தி, குயவன் நிலையைப் பார்த்ததும், அப்படியே உருகி, வசதிகள் இல்லாவிட்டாலும், ஏழை ஆனாலும், பெருமாளுக்கு தொண்டு செய்யலாம் என்றும், இப்படியெல்லாம் கூட  பக்தர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை நினைத்தும்  குயவனைப்பற்றி,  ஊர் முழுதும்அறியும்படி செய்தான்.

இத்துடன், தொண்டமான் சக்ரவர்த்தியும், வெங்கடேச பெருமாளும் பேசிய நிகழ்வுகள் முடிந்தன.   நாம் மேலும் பார்க்க வேண்டியவை, அரங்கனை பற்றியும், தேவபெருமாளை பற்றியும் தான்.   அவற்றை இன்னொரு வலைப்பதிவில் பார்க்கலாம்.

ஒரு சிறிய சுவாரஸ்யமான தகவலுடன்,  குயவனுக்கு ஏன் குரும்பருத்த  நம்பி என்று பெயர், என்பதை சொல்லி இந்த வலைப்பதிவை நிறைவு செய்கிறேன்.

பெயர் காரணம்

ராமானுஜ நூற்று அந்தாதியில்  ஒரு பாசுரம், (7)

மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழான், வஞ்ச முக்குறும்பாம், குழியைக் கடக்கும் நம் கூரத்தாழ்வான் சரண் கூடியபின் …..” என்று மூன்று குறும்புகளை குறிப்பிடுவார்கள்.  கல்வி, பணம், அழகு மூன்றும் ஒருவருக்குத் “தான்” என்ற பெருமையை அதிகப்படுத்தி அவரை ஆணவத்தின் பக்கம் செலுத்தக் கூடும்.   அந்த மூன்றையும் தாண்டி அதற்கெல்லாம்  அப்பாற்பட்டவர் கூரத்தாழ்வான் என்பதும் அழகு, கல்வி, எல்லா சொத்துக்களையும் உதறி விட்டு, சுவாமி ராமானுஜருடன் நம் சம்பிரதாயதிற்கு சேவை செய்ய வந்தவர் என்பதையும் சொன்னது மேற்சொன்ன பாசுரம்.  அத்துடன் நான்காவது ஒன்றும் உள்ளது, அது குலப்பெருமை. இந்த குயவன் ஏழை; படிப்பறிவு, அழகு மற்றும் குலப்பெருமையும் இல்லாதவன், இருந்தும், அவன் பெருமாளுக்கு சேவை செய்து அவரிடம் இருந்து மோக்ஷமும் பெற முடிந்தது.

கூரத்தாழ்வானிடம் எல்லாம் இருந்தும், அவற்றைத் துறந்து அவர் மோட்சம் பெற்றார், இந்த குயவனிடம் இவை ஒன்றும் இல்லை, இருந்தும் பெருமாளிடம் கொண்ட பக்தியால் மோட்ஷம் பெற்றான், இதனால்,  அவனை குரும்பருத்த நம்பி என்று கூறுகிறார்கள்.

இனி நாம் பார்க்க வேண்டியவை,

  • திருக்கச்சி நம்பிகளுடன் காஞ்சி தேவப்பெருமாள் பேசியதும்,
  • திருவிளக்கு பிச்சனுடன் ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாத பெருமாள் பேசியதும்  ஆகும்.

அதேபோல், நாம் பகவானின் எண்ணரிய குணவிஷேசங்களில் சிலவற்றையும் இங்கே காணலாம்.

===================================================================

Divya Desangal

The places or the towns of the deities on whom the Azhwaars have composed the hymns are called Divya Desams.   There are 108 Divya Desams of which Thirupaarkadal and Paramapadam or Sri Vaikundam are not part of this world.   So we should be able to have dharsan of the remaining 106 divyadesams with this body.   Please note that we have also seen that we should not discriminate between the deities or perumals of different temples, or perumals of different divya desams.  If we fail to follow this, then it could be seen as Bhagawath Apacharam or Disrespect to Paramathma.

Four Frequently Referred Destinations

In spite of the above, our Azhwaars and Acharyars had repeatedly referred or engaged with a few Deities like Srirangam, Thirupathi and Kanchi Deva Perumal.    Even though there is no direct Azhwaar hymn on Melkot, alias, Thiru Narayanapuram, it is also to be taken along with the other three mentioned above.   To substantiate this, we can take the sloka, written by Swami Ramanujar, “Sri Ranga Mangala Nidhim Karunaa Nivaasam, Sri Vengadaadri sikaraalaya Kaalamegam, Sri Hasthisaila sikarojvala Paarijaatham, Srisam Namaami Sirasaa Yathu Saila Deepam ” – meaning “I bow unto the abode of mercy, the auspicious jewel of Srirangam, Sri Ranganatha, the  dark rain-laden cloud of Daya on the top of the Hill known as Vengadaadri Sri Venkatesa, the wish-granting Paarijaatham tree shining on the top of the Hasthi Sailam, (Kanchi) Varadharaaja or Devapperumaal and to Sri Thirunarayanan of Melkote, who illuminates the world as the lamp on the top of Yathusailam.    Thiruarangam is called “Boga Mandapam”, Thirupathi is called “Pushpa Manadapam”, Kanchi is called “Thyaga Mandapam” and Thiru Narayanapuram is called “Gnana Mandapam”.

The first three deities have something in common, that is, they  had come out of their Archai or Vikragam or statue and spoken to common man.   The fourth one, the vikragam or the statue in Thirunarayanapuram, namely the Ramapriyan, had listened to the words of Swami Ramanuja and walked towards him.  He sat on Swami Ramanuja’s lap as his “favorite child” (Chella Pillai).

In this weblog we will try to bring out what are the occasions in which  the three perumaals had spoken to the individuals or their ardent devotees.

Thondaman Chakravarthy

Thondaman Chakravarthy was a King a few hundred years ago, in a place called Thondainadu, which included Thirupathi.    Thondaman Chakravarthy was a staunch devotee and a close follower of Lord Sri Venkatesa in Thirupathi.   He had donated gold, gemstones and lot of money to construct the temple, its walkways surrounding the main deity’s holy place, the housing area for the cows, the kitchen for the temple and the place where  priests can do special poojas.   The King   used to speak to Lord  and by the  mercy of LORD.  We give below a couple of incidents involving his interactions with Lord Venkatesa.

Gifting Sangu (Conch) and Chakaram (Discus)

Due to his overwhelming affection towards Lord Venkatesa, King Thondaman Chakravarthy handed over the kingdom to his son and he was living in Thirupathi to have his dharsan all the time.   One day, Perumaal spoke to him and asked him to go back to his kingdom, as enemies were planning to attack his country and he needed to be there to support his son so that they can protect their citizens.    Thondaman chakravarthy did not want to leave Thirupathi or Lord Venkatesa, but perumal insisted that he go.  Then Thondaman chakravarthy politely requested Lord Venkatesa to help him with His Conch and Discus in the war.   Being his great devotee, Lord Venkatesa handed over His Conch and Discus to the king and promised that they would help him in the war with the enemies.    King and his son won the battle and the Chakravarthy returned to Thirupathi. But he forgot to bring the Conch and Discus and left them back in Thondainaadu.

Even today these, Conch and Discus, can be seen in a temple called Thiru Mukoodal near Chengalpattu.   It would also be very visible in the temple that the Conch and the Discus were installed separately after the inception of the chief deity and the temple.

In the same way, when Lord Venkatesa did not have the Conch and the Discus, after the above incident involving Thondamaan Chakravarthy, the Saivaites, (those who follow Siva), argued that the God in the temple belonged to them and He was only Siva, as He did not have the Conch and Discus, which are the essential or primary identification marks for Lord Venkatesa or Sri Mahavishnu.    Swami Ramanuja made the Saivites accept that the deity was Vishnu and Venkatesa, as He took the Conch and Discus left by Swami Ramanuja.   That is why Swami Ramanuja is called “appanuku sangu azhi koduthavan”, meaning that “conch and discus were given to Him by Swami”.

Kurumbarutha Nambi

When we go to Thirumalai, by walking, we come across the big Baktha Anjeneya Statue, near Alipiri.  After the Anjeneya Statue, there is a small broken/mutilated hall,called Kummara Mandapam, meaning that this is a Kuyavan Mandapam or the Potter Hall.

 When Thondaman Chakravarthy was ruling, there was a potter by name Kurava Nambi, making and supplying necessary clay pots for the kitchen in Thirumala for Lord Srinivasa / Venkatesa.  At the end of each day, after finishing his job, using the left over clay, he made clay flowers and offered them to the Venkatesa Perumal at his house, which was also made by him in clay.   Thirumalaiappan / Srinivasa perumal / Venkatesan perumal was happy to accept the clay flowers, which were offered to him with full respect and love by the poor potter.   Such offered clay flowers started appearing on His head at the Thirumala Temple.

Thondaman Chakravarthy had been visiting the temple on a daily basis and he found the clay flower on His head for the last few days.    He was surprised and he wanted to find out who was offering such beautiful clay flowers.    But he could not find it.   The potter had earlier made a request to Thirumalaiappan that he was doing only a small offering like clay flowers and he did not want him to be made known to others.  And if Swami, still wanted to disclose the potter to anyone, he requested Lord Venkatesa to give him Moksham first (the eternal world) before letting others know about the potter.

 Since Thondaman Chakravarthy  could not find out, who was offering the clay flowers, he decided to check with Lord Venkatesa directly.   He politely asked Lord Venkatesa about the beautiful clay flowers that were appearing on His head. Lord Venkatesa told him that it was one of the devotees who offered Him these flowers on a daily basis.   The king requested that he wanted to know who was offering those flowers.   Lord Venkatesa replied that the devotee had made a request earlier, that his identity would not be revealed to others by Him.  In any case, Lord Srinivasa asked the king to come next day to find out more.

Lord Thirumalaiappan decided to give moksham to the potter and He decided to let the King know about the potter.   Lord out of abundant mercy spoke to the King about the poor potter,  his dear devoted  service to Him in offering the beautifully crafted  mud flowers, without expecting anything in return. The LORD said that the  mud flowers offered by Nambi contained  rich fragrance of love and affection than the other flowers offered to Him, including the golden flowers that were offered by the King Thondaman Chakravarthy.  The king immediately went to see the potter.  But by the time the king arrived, the potter had already left this world and on seeing his conditions, the king was totally moved.  He made it known to the world that even if people are poor, and even if they did not have much facilities, they could still do and offer wonderful services to God.   It was Thondaman Chakravarthy who made the potter known to the kingdom as a great devotee of Lord Thirumalaiappan.

With this, the episode of Lord Thirupathi Venkatesa speaking to the King, Thondaman Chakravarthy is over.  We will continue on what Srirangam Ranganathan spoke to Thiruvillakku pitchan and what Devapperumal of Kancheepuram spoken to Thirukkachi Nambi later in another weblog.

We will complete this weblog with a short interesting piece of information on why the potter has got the name Kurumbarutha Nambi.

The reason for the Name

The hymn 7 (Pasuram 7) of Ramanuja Nootru Anthathi, starts like “mozhiyai kadakkum perum puhazhaan, vanja mukkurumbaam, kuzhiyai kaddakkum nam KoorthAzhwaan charan koodiya pin….”.  This talks about the potential 3 mischiefs which could get into ourselves. These three factors are, Education, Wealth and Beauty.   While any one of these factors, could increase our pride and make us do wrong things, this hymn talks about KoorthAzhwaan, who had possessed all the three elements, had overcome all the three, namely, education, handsomeness and wealth to serve the society along with Swami Ramanujar.      Apart from these three, there is one more which could make us feel more proud and that is the caste or tribe from where we come from by birth. Taking the clue from the Mukurumbu  in this hymn, the potter can be called Kurumbarutha nambi, (Meaning that he had dissociated from all the four mischief) mainly because, he had also no education, no wealth, no beauty and he did not come from a so-called high-end caste, but he could still offer his service to Lord and got the moksham without having to worry about any of these.

Koorthazhwaan had all, and he gave up on all and obtained motsham, whereas this potter did not have any, but he also got motsham, due to his deep love and affection towards Perumaal.  Since both of them did not have any of the above to get the motsham, both can have the title “kurumbu aruthavar”.

With this, we need to move on to see the other two incidents, namely,

  • Kanchi Devapperumal with Thirukachi Nambi
  • Srirangam Ranganatha with Thiruvillaku pichan

In addition, we can also start looking a few of His glories, which are countless.

==================================================================

RSS
Follow by Email