Vaishnavism

இந்த பதிவினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி

Introduction

As the saying goes ” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know about Perumal.

In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoys the experiences, graced by Perumal on him. These first three hymns, we discussed them in two of our earlier weblogs. In the next subsection, consisting of eleven hymns, from 4th to 14th, Azhwaar is preaching us his experience with Paramathmaa.

The following are the possible reasons why Azhwaar, started preaching his experience, instead of continuing his experiences with Paramathmaa.

• Preaching was a duty given to Azhwaars and Aacharyaars by Perumal and hence it is natural for them to take the role of a teacher.
• Namazhwaar, the head of all azhwaars, started his preaching right from the first section, and second decad (mudhal pathu, irandaam padhigam), of his Thiruvaaimozhi, as “veedu min mutravum” (1.2).
• Periyazhwaar was also not satisfied singing Thiru Pallaandu alone. So he decided to include all the three sets of jeevathmaas, Aiswaryarthigal, Kaivalyarthigal and Bhagawanlaabaarthigal. After the first two hymns in Thiru Pallaandu, Periyazhwaar, then invited the above jeevathmaa groups one after the other, in the third, fourth and fifth hymns. Periazhwaar announced the arrival of these groups of jeevathmaas in the next three hymns, and he sang Thirupallaandu with each of these groups in the subsequent three hymns, ninth, tenth and the eleventh. There are totally twelve hymns in Thirupallaandu,including the last hymn, where Azhwaar highlighted the benefits of singing Thirupallanadu (Palasruthi).
• Thondaradipodi Azhwaar started advising, because he felt sad, frustrated and angry with us since we were missing the opportunity. But each and every one of us is eligible and rightfully deserve to attain abode (Moksham).
• There is a saying that the following things shall not be done alone .
  • A good food shall not be taken alone, but has to be shared with others
  • A person shall not go alone in a long path, but needs to go with others to avoid all dangers along the way
  • A person shall not be awake when others are sleeping
  • In the same way, Azhwaar did not want to eat the sweet fruit (Inkani thani arundhel) alone. So he invited us to join the sharing of his blissful experience with Paramathmaa.
• Other azhwaars have also echoed similar opinion and some of them are given below :
  • Nammazhwaar in his Thiruvaaimozhi (10.1.5) said that no devotee should lose the experience of Paramathmaa in Thirumogur. They should come around the temple and dance together, when he wrote “thondeer, vammin nam sudaroli oru thani mudhalvan….. ani Thirumogur….. koyilai valam seithu inghu aaduthum koothey“.(Thiruvaaimozhi 10.1.5)
  • Kulasekara Azhwaar in his Perumal Thirumozhi, 1.9, said that prayers should be experienced along with others, with singing, enjoying and crying together, as he sang, “thooratha mana kaathal thondar, thangal kuzhaam kuzhumi thiru pugazhgal palavum paadi, aaraadha mana kalipo du azhutha kanneer mazhai sora ninanithu urugi yethi”
  • Aandaal in her Nachiyaar Thirumozhi (7.8) said that the women, complaining that the the Conch of Perumal, Paanchajanyam, enjoying Perumal exclusively, whereas, He should be enjoyed by all, as per “penn padaiyaar un mel perum poosal saatrugindraar” .

With these, let us proceed to the next hymn.

Moitha val vinayul nindru

moitha val vinaiyul nindru, moondru ezhuthu udaiya peraal, kathira bandhum andre, paraangathi kandu kondaan, ithanai adiyanaarku, irangum nam aranganaaya, pithanaip petrum antho, piraviyul pinangumaare (Thirumaalai 4)

Azhwaar was very concerned and worried about us, that we were not doing the Thirunama sankeerthanam, reciting the holy names of Perumal, Who on any day, could award the supreme position, the abode, to even to those like Kshathirabandu, who had committed many grave sins. The result being that we were to take the painful and continuous cycle of birth and death.

The following are the explanations given by Periyavaachanpillai, who wrote the commentary for Thirumaalai, for the word “moitha” in the hymn.

• countless number of sins committed
• sins equivalent to the amount of flies piling on a honeycomb
• similar to what Periyazhwaar said in his Periyazhwaar Thirumozhi (5.2.1), “nei kudathai patri yerum erumbugal pol nirainthu nirkum noigaal”, meaning the sufferings we get are similar to the number of ants that climb the ghee pot
• Like the enthusiasm of the monkeys that accompanied Hanuman to inform Sri Rama that Sita was found in Sri Lanka, when they jumped ahead of each other to express their happiness. Here the comparison was to the speed with which the amount sins that we commit.
• Paramathmaa is the Supreme power in creating each and every thing in this universe, whereas Jeevathmaas like us, have similar capability and strength to commit huge amount of sins
• We, the jeevathmaas, build a huge, complicated, nest around ourselves with sins and these nests are like the cocoons spun by silk worms, that prevent the worms from getting out of the cocoon.
• The power of the holy name, Kesava, which could wipe of any amount of sins that are as huge as mountain Meru.
• The amount of time we spend during this life or in multiple future lives is not enough, in doing good things to compensate and wipe out the enormous amount of sins that we committed in our current life. The only way we can get our sins removed, is by reciting the holy names of Sri Vishnu. By that process, we could get rid off all our sins like fire destroying huge amount of cotton in one stroke.

Azhwaar used the suffix ‘ul’ instead of ‘il’, in the phrase “val vinai ul” to stress the enormity of the sins that we commit. The suffix ‘ul’ means that the sins suppress us very deep so that we could never come out. The suffix ‘il’ may give a lighter meaning that the sins are at surface level.

Azhwaar did not use any specific name explicitly, like Vishnu, Kesava or Govinda, when he mentioned ‘a three syllable name’ (“Moondru ezhuthu udaiya peraal”) in the hymn. It was a with a purpose and hope that people would come to him to know what was the name that Azhwaar tried to mention in the hymn. It was much similar to Periyazhwaar, who used a similar strategy to hide the name in his Periyazhwaar Thirumozhi, 4.7.10, when he mentioned “Moondru ezhuthu adhanai, moondru ezhuthu adhanaal“. Another hymn that provides similar understanding, is from Thiruvaaimozhi, by Swami Namazhwaar, when he mentioned, “kedum idar aaya ellaam kesava enna” (10.2.1), as per below.

• When we recite the holy names of Sri Vishnu, all the obstacles to reach Thiruvanthapuram would go away
• The power of the three syllable name, Kesava, is such that it could wipe out anything and everything that carry the name ‘enemies’.
• The power of the name Kesava, removes all the results of our actions of all the previous lives, called “Praraptha Karmaas” and also the results of our actions of this life (Sanchitha Karmaas)
• When we recite the holy names of Sri Vishnu, we do not need to undergo the tortures of the hell.

It is interesting to note the above meanings of the hymn Namazhwaar is very close to the meanings of the hymn by Thondaradipodi azhwaar.

When we think about the amount of sins we had committed or the outcome of those sins, we would doubt, whether the power of Thirunamam is good enough to clear these sins. But Azhwaar is very confident that any one of the letters of the Thirunamam itself is capable of wiping out our sins totally and hence used “three letters” (Moondru ezhuthu), instead of “a word”.

Azhwaar used the word “peraal“, meaning the names, in stead of the word Mantra, so that any one can recite the holy names of Sri Vishnu and without any prerequisites, unlike Mantras which require some rules to be followed, to recite them.

Brahmins, who are involved in the lowly activities, are called Brahmabandu. Similarly the Kshatriyas who are involved in the lowly activities are called Kshatrabandu. Azhwaar quoted that one such Kshatrabandu got the highest position of abode (Moksham), just because he recited the name Govinda, as mentioned in the book Vishnu Dharmam. Rishis hated the name Kshatrabandu, whenever it was uttered in their group, as he had tortured many rishis in the past. Similarly the Srivaishnavites loathe the name “Nalooran”, whenever mentioned in their group, because, “Nalooran” was the reason for Koorathazhwan, the primary sishya of Srimad Ramanuja, to lose his eyes, by a king, called Krimikanda Cholan. Nalooran episode was highlighted by Periyavaachanpillai in his commentary.

The benefit we get from reciting the holy names of Sri Vishnu (namasankeerthanam) is to get rid off our sins. It bestows more benefits than that and provides Aiswaryam (material benefits) and Kaivalyam(relief from this world, but not exactly moksham). Namasankeerthanam, in addition to the above, bestows the biggest benefit that is enjoyed by Nithyasoories, that is, being with Paramathmaa and serving Him all the times. This is the reason why Azhwaar called this benefit of getting Paramapatha or abode, as “paraangathi“.

The glory of reciting Thirunamam is that it graces the benefit of Srivaikuntam to the Jeevaathmaas. Azhwaar here used the word “Kandukondaan” rather than ‘kandupidithan‘. ‘kandukondaan‘ in Tamil means that the knowledge is regained, rather than gaining the knowledge fresh. That is it is not something new, but that is existing currently. The knowledge of attaining abode is something that the jeevathmaas had forgotten in between, but they knew that they were eligible for that benefit. This is similar to a pearl regaining its sheen after cleansing the mud that was smeared on that, or like the appearance of water after digging a pit. These do not mean that the pearl did not have the sheen earlier or water was not there before. The appearance of sheen and the water shows that they are not created then, but just brought to the notice of the people around.

To summarise, the benefits of reciting the holy names of Sri Vishnu (Thirunama vaibhavam) will give abode, back to the Jeevathmaas, who are eligible for it, but that knowledge of the same was misplaced by them, before reciting the holy names.

Even after giving Moksham to Jeevathmaas, Perumal feels that He did not do much to them. So Azhwaar calls Thiruvarangan, as “irangum nam Arangan”. We can recall, the same thing being mentioned by Swami Namazhwaar in one of his hymns, “un adiyaarku en seiven endru iruthi” (Periya Thiruvanthaathi, 53).

Azhwaar called Thiruarangan as “Pithan“, meaning insane.

• People who are insane forget the past and act based on current situation. Azhwaar said that Arangan would also forget all the sins committed by us in the past, but He would only consider the recital of holy names by Jeevathmaas and give His blessings and moksham to them.
• Insane people also forget, what and how they were in the past and what and how the others were. According to Thondaradipodi Azhwaar, Thiruvarangan had also forgotten that He was in the most Supreme place and position of Sri Vaikuntham, and now He is currently at Thiruvarangam in a simple way. He forgives the enormous amount of sins committed by the lowly people like us, offers us the utmost benefit of abode, without even considering the glories of abode.

For the above reasons, Thondaradipodi azhwaar calls Thiruvarangan as Pithan.

To summarise, Azhwaar cries and laments that the jeevathmaas are going towards disaster, whereas they are supposed to be equivalent or eligible to be in a place like the gem worn by Paramathmaa, on His chest, called Kausthubha Mani.

Pendiraal sugangal uyppaan, periyadhor idumbai poondu, undu iraa kidakkum pothu, udaluke karaindhu naindhu, thann thuzhaai maalai maarban, thamargalaai paadi aadi, thondu poondu amutham unna thozhumbar, soru ugakkumaare (Thirumaalai 5)

Like all other Thirumaalai hymns, this hymn is also easy to understand but contains deep inner meanings.

In the previous hymn, Azhwaar was concerned about jeevathmaas indulging in wordly pleasures which were the cause of our miseries and leaving out the deeds around Perumal, which would bring them ever lasting benefits.

In this hymn, Azhwaar highlights that the worldly pleasures that we obtain using our body are temporary in nature, low and difficult to get, whereas the divine endeavors towards Perumal bring benefits which are permanent, easy to get and more enjoyable.

Even though Azhwaar stated “Pendiraal Sugangal uyppaan“, meaning that men enjoyed the pleasure of being with women, it is equally applicable to women that they get pleasure in the company of men. Azhwaar also stated that these pleasures are like :

• embracing fire
• taking shelter under the shadow of the snake’s head
• eating poisonous food and expecting to live long

All these cause pain and they are the reasons for our miseries. However Thondaradipodi azhwaar says that Jeevathmaas think that these are pleasures and reason for being happy. Namazhwaar in his hymn (9.11) talked about “Konda Pendir ” to appreciate the women at home, who support devotional activities. The other type of women, show their love, affection and care towards men, only till the time the men have money and wealth. Since the focus and objective of both parties are different, both would not get the ultimate pleasure or happiness. One was expecting love and affection, whereas the other was looking for money and wealth.

When Azhwaar stated “Periyadhor idumbai poondu“, it is explicit that we go through major difficulties for lowly benefits, but getting the blessings of Perumal, the ultimate benefit is obtained with least efforts. Even if we put our hands together (called anjali) and pray to Him, He mellows down and melts like water for that simple act of anjali. Vedantha Desikan, one of the aacharyaars, quoted that the word ‘anjali’ is split into two parts, one ‘a’ denoting Perumal and the other ‘jali‘ meaning that Perumal melts like water, when we do ‘anjali’.

Azhwaar summarised the following points and called the jeevathmaas as those who became subservient to the body, in stead of paying attention to the soul.

• jeevathmaas fail to understand the difference between the body and the soul
• jeevathmaas fail to understand the oncoming difficulties and miseries in the subsequent births
• since the jeevathmaas did not know the above, they forget to think about resolving these issues

Hence he used the phrase “udaluke karaindhu naindhu“, meaning that we take so much care of our physical form.

Azhwaar said that there are not many rituals to be followed in getting the experience of Paramathmaa / Perumal. This was the explanation given by Periyavaachanpillai for “Paadi aadi”. What all needed was, that we agree to the natural bonding between Him and us, through which we become His servant all the times.

Fifty fifth slokam from Stotra ratnam, written by Sri Aalavandhaar, one of our aacharyars, is quoted as reference by Sri Periyavaachanpillai, when he explained the phrase “Amutham unna” in this hymn. In that slokam, Aalavandhaar, requested Perumal that he would prefer to be born even as a worm in the house of the jeevathmaas who serve perumal and get satisfaction out of that, rather to be born as Bhramha elsewhere.

When Azhwaar mentioned “thozhumbar soru ugakumaare“, it was to highlight that those lowly people who did not understand the sweetness of the experience of Paramathmaa and those who concentrate on the lowly materialistic values in this world.

In this hymn, azhwaar takes another opportunity to preach the jeevathmaas, that we should not consider those experiences, which are the main reasons for our miseries as pleasures.

Maram suvar mathil eduthu

maram suvar madhil eduthu, marumaike verumai poondu, puram suvar otai maadam, puralum pothu ariya maateer; aram suvar aagi nindra aranganaarku aat seiyaathey, puram suvar kolam seythu, pull kavva kidakindreere

When azhwaar said that all the worldly pleasures were not permanent and they all had so many shortcomings, in the previous hymn, jeevathmaas like us admitted that but again compromised to take up those small temporary pleasures and started moving away from Azhwaar. Azhwaar called them back and preached them that like those pleasures that were not permanent, the body itself was not permanent and this was brought out in this hymn.

The Tamil word “aram” means dharama and here azhwaar used the word ‘maram‘ as an opposite word to aram. When azhwaar said “maram suvar mathil eduthu”, it means that a person who surrounds himself/ herself with a wall made up of being proud, imperious, angry and cruel. When surrounded by such a wall, that person refused to take the good words of people around him, like the king Ravana, in Ramayanam, refused to listen to Maareechan, Maalyavaan, Kumbakarnan and Vibhishnan. In Bhagawat Geetha 13.7, gives the following as the good attributes that one should have :

• being humble
• not boasting about oneself
• not hurting anyone
• showing patience
• honest
• respecting their guru / aacharyan
• being clean
• being stable
• controlling himself / herself

As we discussed earlier, everyone of us should give up all the outcome of our activities (karmas) and try to reach Brahmam, as given in the Vedas. Paramathma gave us the limbs, mind and intelligence, with an expectation that we use them to do good deeds in this life, the results of which are carried beyond this life. When we go through the history of Periyazhwaar, we can understand this better. One yogi, told the king Vallabadevan that every person should understand Paramathmaa in this life and they should keep thinking about Him throughout their lives so that they can have eternal happiness even after this life. Based on the above only, King Vallabadevan wanted to know who Paramathmaa was and he asked his guru Selvanambi about the same. They decided to announce an award for the person who could clarify the king’s question. Periyazhwaar came to the king’s court and explained to the king who Paramathmaa was. Later Perumal appearing in the sky on Garudan, His Bird vehicle and Periyazhwaar singing the Thirupallandu was a sweet anecdote.

Verumai in Tamil means nil. Since we do many bad deeds during our lifetime and we do not do any significant good deeds for ourselves beyond our current life, Azhwaar called that as “marumaike verumai poondu“. Periyavaachanpillai highlighted the meaning of Varaha Charama Slokam here, “sthithe manasi“. The meaning of the above charama slokam is, if we think about Him sincerely for a few seconds, when we are healthy, He considers such acts and takes us to Moksham, when we would be aged and be like a wooden log. Similar point was highlighted by Swami Nammazhwaar “avan naadum nagaramum nangudan kaana nalanidai oordhi panni, veedum peruthi than moovulagukum tharum oru naayagame” (Thiruvaaimozhi, 3.10.11), meaning that He would do whatever we need to do, as though they were His responsibilities.

Instead of paying attention and doing good things to the valuable ‘soul’, which is inside us, we concentrate on the outer body, Azhwaar called this as “Puram suvar“. We think that this body is permanent and stable, but actually our body is a temporary hut and azhwaar combined the both by calling “otai maadam“. Since we do not know how long we are going to live, azhwaar called that as “puralum pothu ariya maateer“.

Azhwaar worshiped Aranganathan as “aram suvar aagi nindra“, meaning that He is Dharma, He protects Dharama and it is His nature to be in line with Dharma. In Ramayanam, one of the demons, Maareechan, praised Rama, as a form of Dharama, when he mentioned “Ramo Vigrahavaan Dharma“. Similarly in Mahabharatham, there is a quote stating that brahmins who knew the vedas well and those who understood the importance of inner soul, would treat Lord Krishna as Dharma. (“Krishnam dharmam sanaathanam“). Azhwaar pointed out that Sri Ranganathan is the wall of Dharama (Aram Suvar), as he has taken a vow to make sure that till each and every one of us is taken abode, He would not move out of the banks of the river Cauvery in Srirangam.

Since we are carrying out sinful activities continuously without admitting that we are servants to Paramathmaa, we become subservient to our karmas. This is highlighted by Azhwaar as “Aat seiyaathey“.

To beautify the inner soul is the way to devote ourselves to Him. Instead we are beautifying our external body, which was compared to keeping rodents in a beautifully built new house. This is how “puram suvar kolam seidhu” was explained by Periyavaachanpillai.

Azhwaar highlighted that even the birds which are carnivorous, would not feed on such peoples’ flesh after they die. This is highlighted by azhwaar with words “pull kavva” in Tamil, referring that the birds are just holding the flesh, in stead of using the word “unna” which could have meant that the birds were ready to eat. This is sung as “Pull Kavva kidakkindreere“. Periyavaachanpillai explained this as these people had disregarded Thiruvarangan at Srirangam, even though He was very near to them when they were alive, and in the same way the birds had rejected their bodies after they were dead.

The question here is whether Azhwaar had advised them when they were alive or after their death. Periyavaachanpillai confirmed that Azhwaar advised them when they were alive, by bringing out the Ramayanam as example, where Thiruvadi (Hanuman) cautioned King Ravana, when he was alive, that both Ravana and Srilanka would be destroyed if he continued his animosity towards Sri Rama. Another example taken was from Mahabharatham, where Veda Vyasar was walking around the bodies of Kauravas in the battlefield. Here Veda Vyasar was lamenting that the Kauravas when alive, were not heeding to his advice and which led to all of their death in the war.

Conclusion

The next four hymns of Thirumaalai by Thondaradipodi azhwaar was a small interesting and thought provoking subsection, which we will discuss in our next weblog.

இந்த வலைப்பதிவினை தமிழில் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும், நன்றி.

As a traditional saying goes” Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar” , we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know about Perumal.

In the first three hymns of this divyaprabandham, Azhwaar appreciates the experiences, graced by Perumal on him. Of these first three hymns, we discussed the first hymn in our earlier weblog. In that hymn, we learnt that reciting of the names of Perumal (Thirunaamam) would remove the fear of Yama, The God who gives rewards and/or punishment to all jeevathmaas after their lives in this world. The holiness of the Thirunaamam was also explained in that hymn.

Second Hymn

If there is a shortlist of the most popular hymns in Divyaprabandham, this second hymn of Thirumaalai, would certainly appear in that list. This hymn is simple, but contains deep and wide spectrum of meanings of Vaishnavism. This hymn is sung in such a way that Thondaradipodi Azhwaar was not interested in getting or even ruling Srivaikuntham or Paramapadham, even if he was offered, or he rejected the same, as he felt that reciting the holy names of Perumal (Thirunaamams) tasted much better to him.

We need to take note of the following points here :

• Azhwaar is not bringing up a topic on which is superior between Paramapadham and reciting Thirunaamams.
• Azhwaar did not mention that ruling Paramapadham is not sweet or tasty. If he had sung like that then he would have been taken as though he was disrespecting Perumal and Paramapadham .
• Azhwaar simply said that he did not want Paramapadham, because of the following reasons :
  • The beauty of reciting Thirunaamams was that Azhwaar could recite them then and there, with his existing physical form and in Srirangam, which is hailed even now as “Srivaikuntham of this world” (Bhoologa vaikuntham). So Azhwaar called this closer to his heart as “ichuvai“, meaning ‘this taste’, indicating the proximity. Azhwaar also mentioned that just by reciting the names of Perumal, we could get the benefits without even knowing
    • the reasons
    • the meanings of those names,
    • understanding his glories through difficult steps and
    • appreciating them
  • As told by Namazhwaar in Thiruvaaimozhi (9.10.5), “saranamaagum thana thaal adainthaarku ellaam, maranamaanaal Vaikuntham kodukkum piraan” (meaning – whoever surrenders totally to His holy feet, He would give Srivaikuntham, when they die”), Thondaradipodi Azhwaar knew that he would get Srivaikuntham only when he died or in other words, he needed to wait till he would die to get the experience of Srivaikuntham. Azhwaar also knew that he needed to get a different physical form to get the experience of Srivaikuntham, as we cannot go to Srivaikuntham using this physical body. So he called the experience in Srivaikuntham, as “acchuvai”, meaning ‘that taste”, indicating the farther distance away from him.
  • Again, someone could question the status of Srivaikuntham, as all the information on Srivaikuntham are only heard from others, but no one who has ever visited, seen or experienced Srivaikuntham, had come back and explained. But the experience and satisfaction of reciting the Thirunaamams can be obtained now. Let us proceed into the hymn.

pachai maa malai pol meni, pavala vaai, kamalachengann, achuthaa, amarar aerey, aayar tham kozhunthey, ennum icchuvai thavira, yaan poi, indhiralogam aalum, acchuvai perinum venden, aranga maa nagar ullane.

Those who rejected Srivaikuntham

Sri Hanumaan

Like Thondaradipodi Azhwaar, there are few great devotees,when offered Srivaikuntam refused the same. The first is Sri Hanuman, who is piously called Thiruvadi. In Ramayanam, Sri Hanuman said “Bhaavo Naanyathra gachathi“, meaning that his thoughts were always with Sri Rama and they would not even go to Sri Vaikunta Nathan. There is another slokam, where it is said that Sri Hanuman would be seen in this world, with tears in His eyes and full of devotion towards Sri Rama, wherever Sri Rama’s name is uttered . The slokam is given below:

“Yatra yatra raghu naatha keerthanam, thathra thathra kruthamastha kaanjalim, paashpavaari paripoorna lochanam, maaruthim namatha raakshasaanthakam“

Thirupaanazhwaar

Next is Thirupaanazhwaar, who wrote in his Prabandham, Amalanaathipiraan, “en amudhinai kanda kanngal matru ondrinai kaanaave“, meaning that his eyes would not see anything after enjoying the dharsan of Sri Ranganatha. This would include all other deities in archavathaaram, paramapatha nathan, ksheerapthi nathan (viyuha state), all avathaarams in the vibhava state and antharyaami state. So Thirupaanazhwaar did not want to see any other form of Paramathmaa other than Sri Ranganathan.

Swami Desikan

Swami Desikan, one of Achaaryars, mentioned “vaikuntha vaasaebhi namebhilaaksha” meaning that the dharsan of Sri Varadhan of Kancheepuram was so attractive that he was not interested in Srivaikuntham. With many celebrations and festivals around, throughout the year, Sri Varadhan (Sri Devaadhirajan) and Periyapiraatiyaar, were so happy in Kancheepuram (Srihasthigiri) that He forgot Srivaikuntham and stationed Himself in Kancheepuram.

Another acharyaar, Sri Paraasara Bhattar, when he was blessed with paramapadham, said that he would cut open Srivaikuntham and jump out to come back again to Srirangam to have the dharsan of Sri Ranganathan, if he was not able to have the dharsan of Paramathmaa in the form of Sri Ranganathan in Srivaikuntham.

The glories of the Thirunaamams

In the first hymn, Azhwaar mentioned that reciting Thirunaamams would remove the fear of death (the fear of Yaman). In this second hymn, Azhwaar sings about the beauty of Perumal. The reason for such sequence is that we can enjoy only after getting rid of our fear.

Thondaradipodi azhwaar in the first hymn approached the Thirunaamams like the rishis who are in fright when they approach Perumal. And in the second hymn he approached Thirunaamams like Azhwaars, who enjoy the experiences with Perumal. In the first hymn, he drove the fear away and in the second hymn he enjoyed the beauty of Perumal.

We have seen that there are many names of Perumal. The reason for the same is because, each and every name represents His identity (Swaroopam) or His physical form (Roopam), or His glories or/and His plays (playful facts). Some of the examples are given below :

• Identity – Vishnu (He is spread everywhere), Narayanan (He is holding everything)
• Physical form (roopam) – Kesavan (having long hair)
• Glories – Vathsalan (very affectionate), Suseelan (Easily approachable, simple)
• Playful acts – Parthasarathy (The driver of the chariot of Arjunan)

As our commentator say to this hymn, azhwaar got happiness in reciting the names related to his physical form, among all other names, as they were easy to understand and remember.

Let us go into some of the special features in this hymn.

Pachai Maa Malai Pol Meni

The mountain can be taken as a comparison with the size of Perumal’s body only from the hugeness perspective. The mountain gives coolness, only to the eyes, whereas Perumal can give coolness and peace to our eyes and mind. Perumal can also remove all our sins and He is the home for total Kindness. Hence Azhwaar added “pachai” and ‘maa’ as additional prefixes to ‘maamalai‘. The word ‘pol‘ clearly states that mountains can never be equal to the qualities and glories of Perumal. Thirupaanazhwaar, the ninth azhwaar, in the seventh hymn of his Prabandham, Amalanaathipiraan, “neell varai pol meyanaar” meaning that Perumal’s holy form is very huge like a mountain, as the word ‘varai‘ means mountain in Tamil. So this hymn of Thondaradipodi Azhwaar can be compared with Thirupaanazhwaar’s above mentioned hymn.

Pavala Vaai

When describing the terms ‘Pavala vaai”, Periyavaachaanpillai, gave two explanations. First he described the red lips as precious red gems, fitted in the huge mountain. The second explanation is about the different colours running underneath the precious stones. Periyavaachaanpillai did not stop the explanatory work with the physical features only, but he also used this opportunity to refresh our minds with all the good words spoken by Him through His holy mouth. The same mouth, spoke some of the very convincing words to Sugreevan and others around, before the total surrender of Vibhishnan, the brother of Ravana in Ramayanam. Again the same mouth, in a gentle voice and comforting way spoke to Vibhishnan, when Sugreevan brought Vibhishnan for his total surrender.

Thirupaanazhwaar mentioned in the same hymn (7), of Amalanaadhipiraan, “seiyaa vaai Aiyo ! ennai sinthai kavarndhadhuve, meaning that His red lips had won his heart, showing another similarity between Thirupaanazhwaar and Thondaradipodi azhwaar. Similarly Aandal also mentioned in her Naachiyaar Thirumozhi, (11.8), “thesudaiya thevar thiruvaranga chelvanaar, pesi irupanagal perkavum peraave” (referring to the words of Perumal in Varaha Avataram to Bhoomi Piraatti) meaning, who could tell all the things that had been told to her during the incarnation of Varahaa of Paramathmaa.

Periyavaachaanpillai also mentioned about the three charama slogams, the inspired words of Paramathmaa to highlight the powerful words spoken by Him.

Kamala Chengann

The holy eyes of Perumal as “kamala chenkann” are compared with lotus flower. The lotus flower blossoms with sun rise and closes or shuts itself down after sunset, whereas Perumal’s holy eyes keep showering kindness forever. The holy eyes were sung about immediately after the holy lips/mouth and this indicates that Perumal would complete whatever the mouth intended to say with his eyes, even before the lips utter the words. When Azhwaar mentioned about His whole being (body), it was to express the total beauty of Perumal and when Azhwaar mentioned about the eyes and lips/mouth, he enjoys the beauty of His individual features . The purpose of mentioning the lips and eyes can be easily extended to other parts as well. There are many other hymns of other Azhwaars, where they had mentioned about both Eyes and Mouth/lips of Perumal together. One such example is from Thiruvaaimozhi of Nammazhwaar (6.10.9), “senthaamarai kann, senkanivaai, naal thol amuthey, enadhuyire”

Achuthaa

Achuthaa means one who does not let others down or one who is firm and unwavering . Periyavaachaanpillai provides three explanations here.

• In Vishnu Sahasranamam, it is mentioned that He does not change physically, namely, He does not grow or shrink, and He always remains the same, “avikaaraya sudhaaya nithyaaya paramathmane“. In the same way, Azhwaar highlighted that His Holy form being huge and green like a mountain is for ever; Holy Lips always being red and Eyes always being lotus-like and red are forever.
• In the second explanation, Azhwaar wished Perumal to remain the same for ever and this is called “pallaandu” in our tradition. Here Azhwaar wished that His form remained like a mountain forever, His lips and eyes always remained red forever.
• In the final explanation Azhwaar said that Perumal forever would not let down those, who recite His holy names.

Amarar Aerey (Head of celestial world)

Here Azhwaar hailed Perumal as the leader or head of the celestial world and with that He is the Utmost Superior in this Universe. One phrase from Vishnu Suktham is highlighted in this portion, namely, “sadhaa paśyanthi sooraya“, meaning Nithyasoories constantly looking at Him or waiting for His orders to serve Him. Unlike us, the human beings, Indra, Agni and other demigods, live slightly longer number of years in the celestial world, due to their past good deeds. But, unlike those demigods, Nithyasoories like Ananthan, Garudan, Vishvaksenan, live for ever and their only purpose is to do service to Perumal. So they have the privilege to be very close to Perumal and attending to Him constantly. If they lose that experience even for a moment, everything is lost for them. This was told by Azhwaar in one word, Amarar, meaning ‘dead’.

Aayar tham kozhunthey (Friendly to cowherds)

With these words, Azhwaar brings out the simplicity of Perumal to the front. Perumal had established himself as the leader of all superiors, like Mahalakshmi Thaayar, Garudan, Ananthan, showing us that He is the Uppermost boundary. And by these words Azhwaar highlighted that He would also take the other extreme position of the spectrum, of being the subservient to those simple cowherds, who doesn’t not even know which is left or right hand.

Azhwaar took the six phrases, namely, pachaimaamalai, pavalavaai, kamalachengann, achuthaa, amaraerey, aayartham kozhunthey and compared them with the six key tastes (arusuvai) and to those who eat these food comprising of these six tastes. Azhwaar wondered, how these people could eat all the six different tastes at the same time, whereas he could not even move from one phrase to another.

Yaan Poi (myself going)

Of these two words, let us first take “Yaan“. The first explanation is that about the ability of Azhwaar to recite the Thirunamams. The second explanation is about Azhwaar’s impatience, meaning that he could not wait to travel to another place to experience the Paramapadham. The second word in the above namely, “poi” indicates that all should travel to another place to get the experience of Paramapadham. Also Thirumangai Azhwaar’s “eraar muyal vittu kaakai pin povathey” from Siriya Thirumadal is highlighted in this explanation by Periyavaachaanpillai.

Indiralogam (heaven / abode)

This ‘indiralogam‘ mentioned here does not mean the space ruled by Indra, who generally is associated with heaven. The root meaning of the word “indira” points to Perumal, so the word indiralogam mentioned here represents Paramapadham or Srivaikuntham. Another explanation is about Antharyaami, another state of Paramathmaa and which dwells in each and everyone, including Indra.

Achuvai perienum venden – Not interested in that experience

Azhwaar was thinking in terms of why he should go to Srivaikuntham and get the experience of Paramapatham, while Perumal Himself had come down from Paramapatham to Srirangam mainly because He wanted the people here to enjoy His beauty and His glories. Moreover, Azhwaar also thought when, those in the celestial world were also coming to Srirangam to experience the beauty of Perumal giving His blessings and dharsan to the people like us, why should he go to Srivaikuntham to experience Paramapadham.

In the first hymn, Azhwaar highlighted the benefits of reciting Thirunamams, like getting rid of the fear of Yama. In the second , Azhwaar preferred the experience of reciting the thirunamams, as the experience was then and there, compared to the experience of Paramapadham, which might happen one day, in some other place and in some other form. In the third hymn, Azhwaar would refuse to live in this world. Let us look into that aspect below.

Third Hymn

veda nool piraayam nooru, manisar thaam puguvarelum, paathiyum urangi pogum, nindrathir pathinainthaandu, pethai, baalagan, athu, aagum pini, pasi, moopu, thunbam, aathalaal piravi venden, aranga maa nagarulaane

Vedas state that generally humans would live for 100 years. If there are some people who live 100 years, will probably spend 50% of the time in sleep (50 years in sleep). The remaining part of the life, namely, another 50 years, they would spend as child, boy or girl and adolescence. Even after crossing these, they might go through the pains of illness, starvation, being elderly. So they might have lost all their life on the above and may not have time to recite thirunaamams or enjoy the experience of reciting thirunaamams. Since there is a good possibility of losing all the time during this life, Azhwaar requested Thiruarangan that he did not want to live in this world.

In the last hymn, he requested that he did not want Srivaikuntham or abode. In this hymn, Azhwaar mentioned that he did not want to live in this world in any place other than Srirangam.

In this hymn, Azhwaar was more interested in bringing out the fact that the number of years of everyone’s life is wasted in many ways instead of reciting the names of Perumal, rather than highlighting the misery and hardship of human life. Azhwaar expressed this as his experience in this sequence in Thirumaalai.

Nindrathil pathinainthu aandu – Remaining fifteen years

Ouvayaar, the great Tamil poet in one of her individual poems, said “arithu arithu maanidar aathal arithu, maanidar aayinum koon kurudu sevidu pedu neengi pirathal arithu”, meaning it is very rare to be born as a human being and even after being born, it is even rarer to be a person without being blind, deaf and dumb. On similar lines, Azhwaar states here that it is difficult to take birth as a human being in this world. Some die during pregnancy, some die within a few days or months or years of birth . There are only a few who live their full life, or 100 years as per vedas, or what is called as ‘Dheerga Aayusu‘ in Tamil. Even those who lived 100 years, without reciting Thirunamams and continued their life till death, only to take rebirth. This cycle of birth, death and rebirth only result in hardship again and hence Azhwaar expressed that he did not want any more birth in this world.

Initially Azhwaar said that out of 100 years, 50 years are spent in sleep and hence the remaining 50 years should have been there for every individual. Of these 50 years, Azhwaar had split that into approximately fifteen year blocks of three stages, namely, child, boy or girl and adolescence . This is the first explanation and the second explanation to that is by splitting the Tamil word ‘pathinainthu‘ into ‘pathum‘ and ‘ainthum‘, meaning ten multiplied by five (10 x 5), totaling to 50 years.

During childhood, a child ignorant of a cause would only cry when hungry or in pain. In other words, during this period, they would not be able to recite the Thirunaamams. When they are boys or girls, the focus and energy were spent on playing, though they were able to recite the Thirunamams, probably did not use that period to recite Thirunaamams. When Azhwaar said ‘athu‘, meaning “THAT”, he meant the adolescence which is surrounded by many bad elements. Hence they did not recite the Thirunaamams. He was scared to call that as ‘youth’ based on his own experience at that age. Next Azhwaar talked about illness after youth because generally illness was the result of our activities at that age. After illness, Azhwaar sang about Aging. Azhwaar also questioned whether we would have a peaceful life after becoming elderly. As Adi Sankara,sung about the cycle every jeevathmaa would be undergoing as, birth, death and rebirth. “punarapi jananam, punarapi maranam, punarapi janani jatare sayanam, iha samsaare bahudhoosthaarey krupayaa paare paahi muraare’ (Baja Govindam 21). The meaning of this hymn is that this life is a like a big ocean, where there is no shore and very difficult to cross. We need to take birth again and again and die again and again in a continuous cycle. Every time we take a birth, we need to spend time in mother’s womb. Oh Lord Krishna, kindly save me from this endless cycle of birth and death.

Pini, Pasi, Moopu, Thunbam (Illness, Hunger, Ageing and Hardship)

Azhwaar highlighted the point that he did not want to live in this world, as there was no time to recite Thirunamams, as the human life was surrounded with hunger, illness, aging and many hardships. As seen in the last hymn, Azhwaar refused Srivaikuntham and now he refused to live in this world. Based on the above, Perumal asked Azhwaar to continue living in Srirangam and recite Thirunamams. Srirangam is called as ‘bhooloka vaikuntham‘, meaning it is the Srivaikuntham of this world. According to Periyavaachaanpillai, Srirangam is very close to Srivaikuntham and he said that they are next to each other like shoulder to shoulder.

So what we understand from the above, is that if we live in Srirangam, though the whole world including Srirangam is surrounded by illness, hunger, aging and other hardships, we still live peacefully by reciting Thirunaamams in Srirangam, where Periyaperumal and Namperumal are showering their blessings to all the people all the time. And this is how Periyavaachaanpillai accounts this :

• at the young age, the child was taken to Srirangam temple to carry out a function called ‘anna prachanam’, a function, where the child was given its first solid food or rice which was earlier offered to perumal. So the connection with Perumal started at the very young age for the child.
• Later at the age of a boy or a girl, takes part in all the temple processions in Srirangam, which happen at least 250 days in a year, by taking their toys and going behind the processions of Perumal. So the association with Perumal continues for the children in Srirangam. Here reference was made to the simulated ‘periya paavaadai‘ utsavam conducted by the children on the shores of the river Cauvery on those days and in one such occasion, when Swami Ramanuja promptly accepted the ‘prasadam‘ of the children which was only the sand of the river, as though it was the temple prasadam of Periyaperumal. ‘periya paavaadai‘ is an utsavam, where many varieties of huge quantities of food (prasadams) are offered to Perumal, in front of devotees, unlike the normal days, when the prasadams are offered in closed door to Perumal. Also to be remembered during this occasion is the hymn by Poigai Azhwaar in his Mudhal Thiruvandhaadhi (44), “thamar uganthathu evvuruvam, avvuruvam thaane, thamar uganthathu apper”. The meaning of the above is that Perumal likes to take the form and/or shape, whatever is liked by His devotees and He accepts all the names given by their devotees.
• In the third stage as Youth, they often visit the temple, as their opposite numbers also visit the temple. And in this process their association with Thiruvarangan continued.
• When they become aged, they may not be able to visit the temple that often. But Thiruvarangan as Namperumal takes procession almost 250 days in a year and in that process He visits them at their doorsteps and ensures that the relationship with Arangan continues.
• Thus, in Srirangam, at all ages, the association with Perumal is ensured and that makes people to see only the beauty of Arangan even in their dreams. So Srirangam becomes very special and it is very appropriate to call that place as Bhooloka Vaikuntham.

Third Home / Land / Estate / Property / Wealth

Srivaikuntham is the first Home or His Land of Perumal. This world is His second Home or land. The third home or land is Thiruvarangam, or Bhooloka Vaikuntham, as Thondaradipodiazhwaar sung in this hymn.. In the hymn ‘Senniyongu‘ by Periyazhwaar in his Periyazhwaar Thirumozhi,(5.4) Thiruvenkadam was quoted as the third Home by Periyavaachaanpillai in his explanation. Aaandal in her hymn in Naachiyaar Thirumozhi, (10.3) “pongotham soonzhntha puvaniyum, vinnulagum, angu aagum soraame, allgindra em perumaan”, Periyavaachaanpillai pointed Aandaal herself as His third home or land.

Next

With this, we conclude the part about the experience of Thondaradipodi Azhwaar, as in the first three hymns of his Thirumaalai. Let us look in our next weblog, the next subsection of Thirumaalai, which is from 4th hymn to 14th hymn, where Azhwaar took the role of an advisor to us to preach his learnings.

We can also see all the hymns of Thirumaalai in the following website and our sincere thanks to them. tp://www.tamilvu.org/ta/library-l4210-html-l4210in1-140090

For English version of this weblog, kindly click here, thanks

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்தொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் எழுதிய திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். இதன் முதல் மூன்று பாசுரங்களில் ஆழ்வார் பெருமாள், தனக்கு கொடுத்த அனுபவத்தை ரசிக்கிறார். அதில் முதல் பாசுரத்தை நாம் சென்ற வலைப்பதிவினில் பார்த்தோம். திருநாமம் எம பயத்தை போக்கிவிடும் என்றும் திருநாமத்தின் புனிதத்தன்மையையும் அந்த பாசுரம் நமக்கு விளக்கியது.

இரண்டாவது பாசுரம்

நாலாயிர திவ்யபிரபந்தத்தில் மிக பிரபலமான பாடல்கள் என்று ஒரு சிலவற்றை பட்டியல் செய்தால், அதில் இந்த பாசுரம் நிச்சயம் இடம் பெறும் என்று நினைக்கிறேன். எளிமையாக, அதே சமயம் ஆழ்ந்த கருத்துக்களை உள்ளடக்கியது இந்த பாசுரம். இந்த உலகத்தில் இருந்து விலகி, பரமபத்திற்கு சென்று அதனை ஆளுவதற்கு அருள் கிடைத்தாலும், அதைவிட திருநாமங்கள் சொல்லி திருவரங்கத்தில் இருப்பதில் உள்ள ருசி அதிகம் என்று சொல்லி, ஆழ்வார் பரமபதத்தையே மறுப்பது போல் இந்த பாசுரம் அமைந்துள்ளது.

இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியது,

• திருநாமம் சொல்வது, பரமபதம் இவற்றில் எது உயர்ந்தது என்று ஆழ்வார் பேச வரவில்லை
• பரமபதத்தை ஆளும் சுவை இனியது இல்லை என்று அவர் சொல்லவில்லை. அப்படி சொல்லி இருந்தால், பரமபதத்தை மதிக்காதவர் என்று சொல்லப்பட்டு இருப்பார்.
• அவர் பரமபதம் தனக்கு வேண்டாம் என்றுதான் மறுத்தார். அதற்கு சில காரணங்கள் :
  • திருநாமங்களை இன்றே, இப்போதே, இந்த உடலுடனே, இங்கேயே (பூலோக வைகுந்தமாகிய ஸ்ரீரங்கத்திலேயே) சொல்லி அனுபவிக்க முடிகிறது. ஆகவே இவை இச்சுவை என்று தனக்கு மிகநெருக்கமாக, ஆழ்வாரால் கொண்டாடப்பட்டது. மேலும் மிகவும் சிரமப்பட்டு பெருமாளின் குணங்களை அறிந்துகொண்டு அனுபவிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல், திருநாமங்களை, அவற்றின் அர்த்தங்கள் தெரியாமல் சொன்னால்கூட சுவை கிடைக்கும் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.
  • ‘சரணமாகும் தனதாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம், மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான்” (திருவாய்மொழி, 9.10.5) என்று நம்மாழ்வார் சொன்னது போல் மோக்ஷமாகிய அவ்வுலக இன்பம் கிடைப்பதற்கு காத்திருக்க வேண்டும் என்பதையும், பரம்பதம் செல்வதற்கு வேறு உடல் பெற்று அதனுடன் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதையும் ஆழ்வார் அறிவார். ஆகவே பரமபதம் “அச்சுவை” ஆயிற்று.
  • ஸ்ரீவைகுந்ததைப்பற்றி தெரிந்தது எல்லாம், யாரோ ஒருவர் வாய் சொல்லி கேட்டது மட்டுமே, அவரும் வைகுந்ததை நேரடியாகப் பார்த்தது கிடையாது, அவருக்கும் அது வாய்ச் சொல்லே என்பது போன்ற சில கேள்விகள் ஒரு சிலருக்கு எழலாம். ஆனால், திருநாமங்கள் சொல்லி மகிழ்கின்ற இன்பத்தினை ஒருவரால் இப்போதே அடைய முடிகின்றது. இனி பாடலுக்குச் செல்வோம்.

பச்சை மா மலை போல் மேனி, பவளவாய் கமலச் செங்கண் 
அச்சுதா அமரர் ஏறே, ஆயர் தம் கொழுந்தே என்னும் 
இச் சுவை தவிர யான் போய், இந்திரலோகம் ஆளும் 
அச் சுவை பெறினும் வேண்டேன், அரங்க மா நகருளானே

பரமபதத்தை மறுத்தவர்கள்

ஆஞ்சநேயர்

ஆழ்வார் பரமபதத்தையே மறுப்பது போல் உள்ள இந்த பாசுரத்திற்கு முன்னால், பரமபதத்தை மறுத்தவர்களில் சிலர் உள்ளனர். அவர்களில் முதலாவதாக உள்ளவர், திருவடி என்று மிகுந்த பக்தியுடன் அழைக்கப்படும் ஸ்ரீ அனுமன். இராமாயணத்தில், அனுமன், “பாவோ நாந்யத்ர கச்சதி “- இராமனை விட்டு எனது நினைவானது வைகுந்தநாதனிடம் கூட செல்வதில்லை என்றார். இவர் வைகுந்தம் செல்லாமல், இந்த உலகத்திலேயே எங்கெல்லாம் ஸ்ரீராம நாமம் ஒலிக்கிறதோ, அங்கெல்லாம் பக்திப் பரவசத்துடன் கண்களில் நீர் மல்கக் காட்சி தந்துகொண்டு இருக்கிறார் என்பதை கீழ் கண்ட ஸ்லோகத்தின் மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

யத்ர யத்ர ரகுநாத கீர்த்தனம் தத்ர தத்ர க்ருதமஸ்த காஞ்சலிம்
பாஷ்பவாரி பரிபூர்ண லோசனம், மாருதிம் நமத ராக்ஷஸாந்தகம்

திருப்பாணாழ்வார்

அடுத்து, அமலனாதிபிரான் என்ற பிரபந்தத்தில், திருப்பாணாழ்வார், “என்னமுதினைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே“ என்று சொல்வதால், ஸ்ரீரங்கநாதனாகிய அமுதத்தைத் தவிர மற்றொரு அர்ச்சாவதாரத்தையோ அல்லது பர, வியூஹ, விபவ, அந்தர்யாமி போன்ற மற்ற நிலைகளிலும் பரமாத்மாவையும் காண வேண்டாம் என்று மறுக்கிறார்.

சுவாமி தேசிகன்

ஆசார்யன் ஸ்வாமி தேசிகன், வைகுண்டவாஸேபி நமேபிலாஷஃ என்று, காஞ்சிபுரம் வரதனின் ஸேவையை விட்டு ஸ்ரீவைகுண்டத்திலும் ஆசை இல்லை என்றார். புதிய புதிய உத்ஸவங்களால் மிகவும் ஸந்தோஷத்துடன் பெரியபிராட்டியுடன் வரதன், ஸ்ரீஹஸ்திகிரியில், நித்யவிபூதியான ஸ்ரீவைகுண்டத்தையும் மறந்து எழுந்தருளி உள்ளார். காஞ்சியில் ஸ்ரீதேவாதிராஜன்(வரதன்), இம்மாதிரி உத்ஸவங்களால் ஸ்ரீவைகுண்டத்தையே மறந்தார் என்பதாக அனுபவம்.

அதேபோல் பராசர பட்டர் என்னும் ஆசார்யன், தனக்கு பரமபதம் கிடைத்தபோது, தான் ஸ்ரீவைகுந்ததில், அரங்கநாதனை தரிசிக்க முடியாவிட்டால், அங்கிருந்து குத்திக்கொண்டு குதித்து ஸ்ரீரங்கம் வந்து அரங்கனை தரிசிப்பேன் என்று சொன்னதாக ஐதீகம்.

திருநாமங்களின் சிறப்பு

முதல் பாசுரத்தில் திருநாம வைபவம், எம பயத்தை போக்கிவிடும் என்று சொன்ன ஆழ்வார் இந்த இரண்டாவது பாசுரத்தில் பெருமாளின் வடிவழகினை ரசித்துப் பாடுகிறார், ஏனென்றால், பயம் சென்ற பின் தான் எதையுமே ரசிக்க முடியும் என்பது உலக வழக்கு.

முதல் பாசுரமானது, ரிஷிகள் எப்படி பெருமாளை பயத்துடன் அணுகுவார்களோ அது போன்றும், இரண்டாவது பாசுரமானது ஆழ்வார்கள் எப்படி பெருமாளை ரசித்து அனுபவித்து அணுகிறார்களோ அதுபோன்றும், இந்த ஆழ்வார் முதல் இரண்டு பாசுரங்களை கொண்டு திருநாம வைபவங்களை அணுகுகிறார்.

பெருமாளுக்கு திருநாமங்கள் பற்பல என்று பார்த்தோம், அவை ஏனெனில், ஒவ்வொரு திருநாமமும் பெருமாளுடைய ஸ்வரூபத்தையோ, ரூபத்தையோ, குணநலன்களையோ அல்லது அவரது திருவிளையாடல்களையோ (சேஷ்டிதங்களை) குறிப்பனவாக இருக்கும். கீழே சில உதாரணங்கள்.

• ஸ்வரூபம் – விஷ்ணு( எங்கும் வியாபித்து இருப்பவன்), நாராயணன் (எல்லாவற்றையும் தாங்குபவன்)
• ரூபம் – கேசவன் (நீண்ட கேசம் உடையவன்)
• குணநலன்கள் – வத்சலன் (வாத்சல்யம் உடையவன்) – சுசீலன் (எளிதில் அடையமுடிபவன், சுலபன்)
• சேஷ்டிதங்கள் – பார்த்தசாரதி (அர்ச்சுனனுக்கு தேர் ஒட்டியவன்)

இவை அனைத்திலும் ஆழ்வாருக்கு ஆனந்தம் அளிப்பது, ரூபம் சம்பந்தப்பட்ட திருநாமங்களே என்றும் அவைகளே எல்லோருக்கும் எளிமையாக இருக்கும் என்றும் உரையாசிரியர் சொல்கிறார்.

இனி பாசுரத்தில் சில சிறப்பு பகுதிகளை பார்க்கலாம்.

பச்சைமாமலை போல் மேனி

மலை என்பது எம்பெருமானின் வளர்ச்சிக்கும் பெருமைக்கும் மட்டுமே ஒப்பாகும். நம் கண்களையும் நெஞ்சினையும் குளிர்வித்து நம்முடைய பாபங்களை போக்குவதாலும், பெருமாள், பெரும் கருணைக்கு இருப்பிடமாதலாலும் ‘பச்சைமா‘ என்ற அடைமொழி சேர்க்கப்பட்டு “பச்சை மாமலை” என்றானது. போல் என்று சொன்னதால், எல்லா பெரிய மலைகளும் பரமாத்மாவிற்கு இணையாகாது என்பது தெளிவாகிறது, ஏனென்றால், பரமாத்மாவின் எண்ணிறந்த குணங்கள் எந்த மலைக்கும் கிடையாது. ஒன்பதாவது ஆழ்வாரான திருப்பாணாழ்வார் அவரது அமலனாதிபிரான் என்ற பிரபந்தத்தில், ஏழாவது பாசுரத்தில், ” நீள் வரைபோல் மெய்யனார்” (7) என்று அரங்கநாதனைக் குறிப்பிடுகின்றார். வரை என்றால் மலை என்பதால், நீண்ட மலையைப் போல் இருக்கும் பெருமாளின் திருமேனி என்ற பொருளுடன் இருக்கும் அந்த பாசுரம், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின் இந்த பாசுரத்துடன் ஒப்பிடலாம்.

பவள வாய்

பவளவாய் என்பதை, சிவப்பு நிற பவள கற்கள், பச்சை நிற மலையில் பொறிக்கப்பட்டதாக ஒரு விளக்கமும் பச்சைநிற மரகதக் கல்லில் பவள நிறம் ஓடியதுபோல் மற்றொரு விளக்கமும் கொடுக்கப்பட்டு உள்ளது இன்னொரு சிறப்பு. உரையாசிரியர், திருமேனி மற்றும் திரு அதரம் இவற்றின் நிறத்தை மட்டும் குறிப்பிடாமல், பெருமாள் திரு அதரத்தின் மூலம் அருளிய சில முக்கிய விஷயங்களையும் சொல்லி இருப்பது மிக சிறப்பு. விபீஷ்ண சரணாகதியின் போது சுக்ரீவன் மற்றும் அங்குள்ளோரிடமும் பேசி அவர்களை சம்மதிக்க வைத்தது இதே பவள வாய் தான். விபீஷ்ணன் நேரில் வந்தபோது அவனை ஆசுவாசப்படுத்தி ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூறியதும் இதே பவள வாய் தான். முன்பு சொன்ன அமலனாதிபிரான் ப்ரபந்தத்தின் அதே (7) பாசுரத்தில், திருப்பாணாழ்வார் ” செய்ய வாய் ! ஐயோ! என்னைச் சிந்தை கவர்ந்ததுவே” என்று முடிப்பதும் இந்த ஆழ்வார்களுக்குள்ள ஒற்றுமையே. ஆண்டாள் நாச்சியார் திருமொழியில் இருந்து (11.8) “தேசுடைய தேவர் திருவரங்கச் செல்வனார், பேசி யிருப்பனகள் பேர்க்கவும் பேராவே” (11.8) என்றதும் சொல்லவேண்டிய ஒன்று. அதே போல், பவள வாய் சொன்ன மூன்று சரம ஸ்லோகங்களையும் உரையாசிரியர் இங்கு குறிப்பிட்டது மற்றொரு சிறப்பு.

கமலச் செங்கண்

செங்கண் என்றது, தாமரைக்கு ஒப்பு சொல்லப்பட்டது. சூரியனின் உதயமும் அஸ்தமனமும் தாமரையை பாதிக்கும், ஆனால் திருமாலின் செங்கண் எப்போதும் கருணை பொழிந்து கொண்டுஇருக்கும். பவள வாய்க்குப் பிறகு கண் என்றதால், வாய் சொல்லி முடிக்கும்முன் தன்னுடைய பார்வையினாலே பெருமாள் சொல்லி முடித்து விடுவார் என்பது பொருள். முதலில் திருமேனியை சொன்னது, பெருமாளின் சௌந்தர்யத்தை சொல்வதாவும், அதன்பின் சொல்லப்பட்ட பவளவாய், மற்றும் கமலச்செங்கண் அங்கங்களின் அழகினை அல்லது லாவண்யத்தை சொல்வதாகவும் அமைக்கப்பட்டு உள்ளது.

பவள வாய், கமல செங்கண் என்று திருவாய், திருக்கண் இரண்டை மட்டும் சொன்னது எல்லா அவயவங்களையும் சொன்னதற்கு சமமானதாகிறது. இதேபோல், திருவாய், திருக்கண் இவற்றை ஒரே பாடலில் சொன்ன ஆழ்வார்களும் பல, பாசுரங்களும் பல. உதாரணத்திற்கு நம்மாழ்வார் பாசுரங்களில் இருந்து ஒன்று, “செந்தாமரைக்கண் செங்கனிவாய் நால் தோளமுதே. எனதுயிரே ” (திருவாய்மொழி, 6.10.9).

அச்சுதா

அச்சுதா என்பதற்கு நழுவுதல் இல்லாதவன் என்று அர்த்தம். பெரியவாச்சான்பிள்ளை இங்கு மூன்று விதமான விளக்கங்கள் தெரிவிக்கின்றார்.

• “அவிகாராய ஸுத்தாய நித்யாய பரமாத்மநே ” என்று விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தில் சொன்னதற்கு ஏற்ப பச்சைமாமலை போல் திருமேனியை கொண்டதில் அச்சுதன் ; பவளம் போல் திருவாய் இருப்பதில் அச்சுதன் ; கமலம் போல் செங்கண் உள்ளதில் அச்சுதன் என்று சொல்வதன் மூலம், அவை என்றும் மாறுவதில்லை என்று முதல் விளக்கம் தெரிவித்தார்.
• இரண்டாவது விளக்கத்தில், ஆழ்வார் பெருமாளுக்கு பல்லாண்டு பாடுகிறார் என்கிறார். அரங்கநாதன், பச்சைமாமலை போல் மேனி கொண்டதில் மாறுதல் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்றும், பவளம் போல் வாய் என்றும் இருக்க வேண்டும் என்றும், கமலம் போல் செங்கண் எப்போதும் இருக்கவேண்டும் என்றும் பல்லாண்டு பாடுகிறார்.
• இப்படி திருநாமங்களை சொல்பவர்களை என்றும் நழுவ விடாமல் பார்த்துக் கொள்கிறான் என்றது மூன்றாவது அர்த்தமாகும்.

அமரர் ஏறே

தேவர்களுக்கு தலைவன் என்பதால் பரமாத்மா உயர்ந்தவர் என்று சொல்லி பெருமாளின் பரத்துவத்தை இங்கு ஆழ்வார் தெரிவிக்கின்றார். இங்கு “ஸதா’ பஶ்யந்தி ஸூரயஃ ” என்ற விஷ்ணுஸுக்த வாக்கியம் மேற்கோளாகக் காட்டப்படுகிறது. புண்ணியம் அதிகம் செய்ததால் நம்மை விட சிறிது காலம் அதிகம் வாழ்கின்ற இந்திரன், அக்னி போன்ற தேவதைகள் போல் அல்லாமல், எப்போதும் மரணம் இல்லாமல் இருக்கின்ற அனந்தன், கருடன், விஷ்வக்ஸேனன் போன்ற நித்யஸூரிகள், விஷ்ணுவினுடைய அந்த மேலான பரமபதத்தில், எப்போதும் அவருக்கு சேவை செய்வதையே தொழிலாகக் கொண்டு, எந்நேரமும், விழிப்புடன் விளங்குவார்கள். அந்த அனுபவம் சிறிது கணம் இல்லை என்றால் கூட அவர்களுக்கு எல்லாம் முடிந்து விடும் என்பதை ‘அமரர்‘ என்ற ஒரே வார்த்தையில் ஆழ்வார் தெரிவிக்கின்றார்.

ஆயர் தம் கொழுந்தே

இந்த பதத்தால் திருஅரங்கன் எளியவன் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். மேன்மைக்கு எல்லை நிலமான, பிராட்டி, விஷ்வக்ஸேன, அனந்த, கருடன் போன்றவர்கள் அனுபவிக்கும்படி இருக்கும் எம்பெருமானை, எளியவர்களும் அனுபவிக்கலாம் என்கிறார். மேன்மைக்கு எல்லை நிலமானவர்களை நியமிக்கும் தலைவனாக இருப்பது போல், ஆடுமாடு மேய்க்கும் இடையர்களாலும் பசுக்களாலும் நியமிக்கத் தகுமவனாய் இருந்து, எளிமைக்கும் எல்லை நிலமாக பரமாத்மா இருக்கிறான் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

பச்சைமாமலை, பவளவாய், கமலச்செங்கண், அச்சுதா, அமரர் ஏறே, ஆயர்தம் கொழுந்தே என்ற ஆறுபதங்களை சொல்லி அவற்றை அறுசுவை உணவோடும், அவற்றை உண்பவர்களோடும் ஒப்பிட்டு, தன்னால், ஆறு பதங்களில் ஒன்றில் இருந்து கூட நகர முடியாதபோது, அறுசுவை உண்பவர்களால் எப்படி ஒரு சுவையில் இருந்து மற்றொன்றுக்குச் செல்ல முடிகிறது என்று வியக்கிறார்.

யான் போய்

யான் போய் என்றதில் முதலில், யான் என்பதை பார்ப்போம். திருநாமங்களை சொல்லவல்ல நாவினை கொண்ட நான் என்று முதல் பொருள். இன்னும் சில காலம் காத்திருந்து வேறு ஒரு தேசம் சென்று அனுபவிக்க பொறுமையுடன் இருக்க மாட்டாத நான் என்று இரண்டாவது பொருள். “போய்” என்று சொன்னது வேறு ஒரு தேசத்துக்கு செல்வதை சொன்னது. திருமங்கை ஆழ்வாரின் “ஏரார் முயல் விட்டு காக்கை பின் போவதே” என்ற சிறிய திருமடல் பாசுரத்தின் வரியையும் மேற்கோளாக காட்டப்பட்டு உள்ளது.

இந்திரலோகம்

இந்திர லோகம் என்று சொன்னது இந்திரன் ஆளும் சொர்க்கத்தை அல்ல என்றும் இந்திர என்ற சொல்லுக்கு முக்கிய அர்த்தமாக உள்ள பெருமாளையே குறிக்கும் என்று ஓர் விளக்கமும், எல்லோருக்கும் அந்தர்யாமியாக இருக்கும் பரமாத்மாவின் உறைவிடமான பரமபதத்தையே குறிக்கும் என்ற இரண்டாவது விளக்கமும் சொல்லப்பட்டது.

அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்

“அச் சுவை பெறினும் வேண்டேன், அரங்க மா நகருளானே ” என்று சொன்னதில், பரமபதத்தை விட்டு அரங்கமாநகர் வந்து, தன்னுடைய அழகையும் குணநலன்களையும் இங்குள்ளோர் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று வந்த பெருமானை, தான் ஏன் அங்கு(பரமபதத்திற்கு) சென்று அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஆழ்வார் சொல்வது போல் இந்த பாசுரம் அமைந்துள்ளது. நம்மைப் போல், தாழ்ந்தோர்க்கு திருஅரங்கன், இங்கு வந்து சேவை கொடுக்கும் அழகை ரசிப்பதற்கு, மேலுலகத்தில் இருந்து அங்குள்ள தேவர்கள் இங்கு (திருஅரங்கம்) வந்து தரிசிக்கும் போது, தான் ஏன் அங்கு செல்ல வேண்டும் என்பது இன்னொரு கருத்து.

முதல் பாசுரத்தில் திருநாம வைபவத்தால் எமபயம் நீங்கியது என்று சொன்ன ஆழ்வார், இரண்டாவது பாசுரத்தால், இப்போது கிடைக்கும் திருநாம வைபவச் சுவை, என்றோ, எங்கோ, எப்படியோ கிடைக்கும் பரமபத அனுபவத்தைவிட தான் அதிகம் ரசிப்பதாக சொல்லி ஸ்ரீவைகுந்தத்தை மறுக்கிறார். மூன்றாவது பாசுரத்தால், இந்த பூவுலகமும் வேண்டாம் என்று மறுப்பதை காண்போம்.

மூன்றாவது பாசுரம்

வேத நூற் பிராயம் நூறு மனிசர் தாம் புகுவரேலும் 
பாதியும் உறங்கிப் போகும் நின்றதிற் பதினையாண்டு 
பேதை பாலகன் அது ஆகும் பிணி பசி மூப்புத் துன்பம் 
ஆதலால் பிறவி வேண்டேன் அரங்க மா நகருளானே     

வேதங்கள் எல்லோரும் பொதுவாக நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வார்கள் என்றும், அதில் மனிதர்கள் எவராவது நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தால், அதில் பாதியாகிய ஐம்பது ஆண்டுகள் தூக்கத்திலும், மீதி ஐம்பது ஆண்டுகளை குழந்தை, சிறுவயது மற்றும் இளமை அல்லது வாலிப வயது போன்ற பருவங்களைக் கடந்து வந்தாலும், நோய், பசி, முதுமை போன்ற கொடுமைகளுக்கு தள்ளப்பட்டு விடுவதாலும், திருநாமங்களை சொல்லி அனுபவிப்பதற்கு நேரம் இல்லாமல் மொத்த காலத்தையும் இழந்துவிடுவதால், தனக்கு இந்த பிறவி வேண்டாம் என்று அரங்கனிடம் ஆழ்வார் முறையிடும் பாசுரம். இதற்கு முந்தைய பாசுரத்தில் ஸ்ரீவைகுந்தம் வேண்டாம் என்றவர், பூலோக வைகுந்தம் எனப்படும் திருஅரங்கம் தவிர வேறு எந்த இடமும் இவ்வுலகத்தில் வேண்டாம் என்று இந்த பாடலில் சொல்கிறார்.

ஆழ்வாரைப் பொறுத்தவரை இந்த உலகத்தில் உள்ள துன்பங்களை சொல்லி பெருமானிடம் முறையிடுவதைவிட, திருநாமங்களை சொல்லும் காலம் குறைந்துவிட்டதே என்று உருகுகின்றதை தன்னுடைய அனுபவமாக சொல்லும் பாசுரம்.

நின்றதில் பதினைந்து ஆண்டு

ஒளவையார் என்ற பெரும் தமிழ் புலவரின் தனிப்பாடலின் படி, “அரிது அரிது மானிடர் ஆதல் அரிது, மானிடர் ஆயினும் கூன் குருடு செவிடு  பேடு நீங்கிப் பிறத்தல் அரிது” என்ற சொற்களின் படி மனிதர்களாய் பிறப்பதே கடினம். கர்ப்பத்திலும், பிறந்து சில நாட்களுக்கும், அல்லது சில மாதங்களிலும் அல்லது சில வருடங்களிலும் இறப்பவர்கள் அதிகம். அப்படியே தீர்க்க ஆயுள் என்ற நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தவர்களும் திருநாமங்களை சொல்ல நேரம் இல்லாமல் வாழ்ந்து, இறந்து, மறுபடி பிறந்து அல்லல் படுவதால் இந்த பிறவியே வேண்டாம் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

பேதை, பாலகன் மற்றும் வாலிபம் என்ற மூன்று பருவங்களுக்கும், தனித்தனியே ஒவ்வொன்றுக்கும் பதினைந்து ஆண்டுகள் என்று முதல் அர்த்தம் கொள்ளலாம். அல்லது மூன்று பருவங்களுக்கும் சேர்த்து பத்துமுறை ஐந்து ஆண்டுகள் (10 x 5) ( பதினையாண்டு) என்ற ஐம்பது ஆண்டுகள் என்று இரண்டாவது விளக்கம் கொள்ளலாம்.

பேதை என்பது, பசி வலி என்றால் அழத்தெரியுமே தவிர அது என்னது என்று சொல்லத்தெரியாத பருவம். அதாவது திருநாமம் சொல்ல வராத வயது. பாலகன் என்பது திருநாம சொல்ல முடிந்தாலும், அவைகளை சொல்லாமல் விளையாடித் திரியும் அறியாமை நிறைந்த பருவம். அது என்று ஆழ்வார் சொன்னது, தீமைகள் அதிகம் சூழுந்த வாலிபப் பருவம். தீமைகள் சூழ்ந்து இருப்பதால், இந்த வயதில் திருநாமம் சொல்வதும் அரிதாகிறது. மேலும், ஆழ்வார் தனக்கு வாலிப பருவத்தில் நிகழ்ந்த பயங்கரமான அனுபவங்களால் வாலிபம் என்று சொல்லாமல் பயந்து அது என்கிறார். அதே போல், வாலிப பருவத்தில் செய்யும் குறும்புகளின் பலனாக வரும் விளைவுகளைக் குறிக்கவே பிணி என்பதை வாலிபத்திற்கு பின்னே உடனே சொன்னார். மூப்பிற்கு பிறகாவது நிம்மதி வருமா என்றால், அதுவும் உறுதியாக தெரியாது ஏனென்றால்,

புனரபி ஜனனம் புனரபி மரணம், புனரபி ஜனனீ ஜடரே சயனம்
இஹ ஸம்ஸாரே பஹு துஸ்தாரே க்ருபயா பாரே பாஹி முராரே – (பஜ கோவிந்தம் 21)

என்று ஆதிசங்கரர் சொன்னது போல், மறுபடி பிறப்பு மறுபடி இறப்பு என்று ஒரு சூழலில் திரியும் ஜீவாத்மா. (கரையே இல்லாததும் கடப்பதற்கு மிகவும் கடினமானதுமான இந்த ஸம்ஸாரத்தில் மறுபடியும் மறுபடியும் பிறக்க வேண்டும், இறக்க வேண்டும், மறுபடியும் தாயின் வயிற்றில் தங்கி பிறக்க வேண்டும். இப்படி முடிவில்லாத பிறத்தல் இறத்தல் ஆகிய சூழலில் சிக்கி தவிக்கும் என்னை கிருஷ்ணா கருணை கூர்ந்து நீ தான் கரை சேர்த்து காப்பாற்ற வேண்டும் என்பது மேலே சொன்ன பாடலின் அர்த்தம்.)

பிணி பசி மூப்பு துன்பம்

ஆக தூக்கம், பசி, பிணி, மூப்பு மற்றும் துன்பம் போன்றவைகளால் திருநாமங்களை சொல்ல முடியாமல், நேரம் இல்லாமல் இருக்கும் இந்த பூவுல வாழ்க்கை தனக்கு வேண்டாம் என்று ஆழ்வார் மறுக்கிறார். முந்தைய பாசுரத்தில் ஸ்ரீவைகுண்டம் ஆகிய மேலுலகம் வேண்டாம் என்றவர் இப்போது இந்த பூவுலகம் வேண்டாம் என்கிறார். அதனை அறிந்த பெருமாள் ஆழ்வாரை பூவுலகத்தோடு நெருங்கிய தொடர்பு கொண்ட (தோள் தீண்டி) பூலோகவைகுந்தம் எனப்படும் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து திருநாமங்களை சொல்லி வருமாறு பணிக்கிறார்.

இதிலிருந்து தெரிவது என்னவென்றால், இந்த பூவுலகத்தில் பசி பிணி மூப்பு துன்பம் இவை இருக்கும். ஆனால் பெரியபெருமாளும், நம்பெருமாளும் உறையும், திருஅரங்கத்தில் அவை இருந்தாலும், நாம் திருநாமம் சொல்லி மகிழ்ந்து வாழலாம் என்று பொருள். இதற்கு காரணம் என்னவென்றால், சிறு வயதில், பெருமாள் அருகில் அன்னப்ராசனம் என்ற சடங்கு செய்வதால், குழந்தைக்கு (பேதை பருவத்திலேயே) பெருமாள் தொடர்பு இந்த பூலோக வைகுந்தத்தில் சிறுவயதிலேயே ஏற்படுகிறது.

அந்த குழந்தை, பாலகனாகும் போது, பெருமாள் புறப்பாடு நடைபெறும் போது தாங்களும் தங்கள் விளையாட்டு பொருள்களை வைத்துக்கொண்டு அவர்களும் அவனுடன் சேர்ந்து புறப்பாடு நடத்துவதால், அவர்களுக்கு அரங்கன் சம்பந்தம் கூடுகிறது. திருவரங்கத்தில் பெருமாளுக்கு வருடத்திற்கு சுமார் 250 நாட்கள் ஏதாவது ஒரு கொண்டாட்டம் அல்லது புறப்பாடு நடப்பதால், சிறுவர்கள் எல்லாவற்றிலும் பங்கு கொள்கிறார்கள். காவிரிக் கரையில், குழந்தைகள் பெரிய பாவாடை உத்ஸவம் செய்து விளையாடிடும் போது அவர்களின் மணல் பிரசாதத்தை வாங்கி ஸ்ரீராமானுஜர் மகிழ்ந்த ஐதீகம் இங்கு மேற்கோள் காட்டப்பட்டு உள்ளது. அதில் “தமர் உகந்தது எவ்வுருவம், அவ்வுருவம் தானே, தமர் உகந்தது அப்பேர்” என்ற பொய்கை ஆழ்வாரின் முதல் திருவந்தாதி (44) பாசுரத்தையும் இங்கு நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது.

வாலிப பருவத்தில் தங்களுக்கு வேண்டியவர்கள் கோவிலுக்கு வருவதால், தானும் கோவிலுக்கு வந்து, திருஅரங்கனின் தொடர்பினை அதிகப் படுத்திக்கொள்கிறார்கள்.

மூப்பு வந்தால் அவர்களால் கோவிலுக்கு செல்ல முடிவதில்லை. ஆனாலும் அரங்கனே நம்பெருமாளாக, வருடத்திற்கு 250 நாட்களுக்கு மேல் புறப்பாடு மேற்கொண்டு அவர்கள் வீட்டு வாசலுக்கு வந்து தரிசனம் கொடுத்து தன்னுடைய சம்பந்தத்தை உறுதி செய்து கொள்கிறார். இப்படி அரங்கனின் தொடர்பு எல்லா வயதிலும் இருப்பதால், கனவிலும் காண்பது அரங்கனின் வடிவழகாகத் தான் இருக்கும் ஆதலால், திருவரங்கமாகிய இந்த பூலோக வைகுந்தம் தனிச்சிறப்பு பெறுகிறது.

மூன்றாவது விபூதி

ஸ்ரீவைகுந்தம் முதல் விபூதி என்றும், இந்த பூவுலகம் இரண்டாவது விபூதி என்றும் பூலோக வைகுந்தமாகிய திருஅரங்கம் மூன்றாவது விபூதி என்றும் இந்த பாசுர விளக்கத்தில் பார்த்தோம். பெரியாழ்வார் திருமொழியின் (5.4), இறுதியில், சென்னியோங்கு என்ற பதிகத்தில், பெரியவாச்சான் பிள்ளை விளக்கம் கொடுக்கும் போது, திருவேங்கடத்தை மூன்றாவது விபூதியாக சொல்கிறார். ஆண்டாளின் நாச்சியார் திருமொழி (103) பொங்கோதம் சூழ்ந்த புவனியும் விண்ணுலகும் அங்காகும் சோராமே ஆள்கின்ற எம் பெருமான்” என்ற பாசுரத்தில் எம் பெருமான் என்பதற்கு விளக்கம் கொடுக்கும் போது, ஆண்டாளையே மூன்றாவது விபூதி என்று சொல்கிறார்.

அடுத்து

இத்துடன் ஆழ்வாரின் அனுபவம் என்ற திருமாலையின் முதல் பகுதியான முதல் மூன்று பாசுரங்கள் முடிகிறது. அடுத்த பகுதியான ஆழ்வார் நமக்கு செய்யும் உபதேசங்களின் தொகுப்பான நான்காவது பாசுரத்தில் இருந்து பதினான்காம் பாசுரம் வரை உள்ளவற்றினை அடுத்த வலைபதிப்பில் காண்போம்.

திருமாலையின் முழு பாசுரங்களையும் கீழ்கண்ட முகவரியில் காணலாம். அவர்களுக்கு எங்கள் நன்றி. http://www.tamilvu.org/ta/library-l4210-html-l4210in1-140090