With Nathamunigal/நாதமுநிகளுடன்

For English version, please click here, thanks.

நாதமுனிகள்

ஓராண் வழி ஆசார்யர்களில் நம்மாழ்வாருக்கு அடுத்த ஆசார்யன் நாதமுனிகள் ஆவார். ஆனி மாதம் அனுஷ நட்சத்திரத்தில் காட்டுமன்னர்கோயில் எனப்படும் வீரநாராயணபுரத்தில் அவதரித்தவர் ஸ்ரீ நாதமுனிகள் ஆவார். இவருக்கு ஸ்ரீ ரங்கநாத முனி என்ற திருநாமமும் உண்டு.

கடைசி ஆழ்வாரான திருமங்கை ஆழ்வார் காலத்திற்கு பிறகு சுமார் 300 அல்லது 400 வருடங்கள் ஆன பிறகு, ஆழ்வார்கள் பாடல்கள்  மெதுவாக வழக்கில் இருந்து விலகி அவை பலருக்கும் தெரியாமலே போனது. அதுதான் நாதமுனிகள் காலம்.

ஆராவமுதே

ஒரு நாள் நாதமுனிகள் காட்டு மன்னார் கோயிலில் எம்பெருமான் மன்னாரை சேவித்துக் கொண்டு இருக்கும் போது மேல்கோட்டை திருநாராயணபுரத்தில் இருந்து வந்து சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள், திருவாய்மொழியில் (5.8) உள்ள “ஆராவமுதே…” பதிகத்தை சேவித்தார்கள். அந்த பாசுரத்தின் இனிமையில் முழ்கிய நாதமுனிகள் அந்த பாசுரங்களின் அர்த்தத்தை அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களிடம் கேட்க, அவர்கள் அந்த 11 பாசுரத்தை தவிர வேறு எதுவும் எங்களுக்குத் தெரியாது என்று சொல்லிவிட்டனர். அந்த பாடல்களை திரும்ப திரும்ப சேவித்த நாதமுனிகள்,  “கழல்கள் அவையே சரணாக் கொண்ட குருகூர்ச் சடகோபன், குழலில் மலியச் சொன்ன ஓராயிரத்துள் இப்பத்தும்” என்ற வரிகளை மனதில் கொண்ட போது, இதனை பாடியவர் சடகோபன் என்றும், அவர் குருகூர் என்ற ஊரில் இருந்தார் என்றும், இந்த பாடல் அவர் பாடிய ஆயிரம் பாடல்களில் ஒன்று என்றும் தெரிந்து கொண்டு அந்த ஆயிரம் பாடல்களையும்  பெற வழி என்ன என்று ஆராய ஆரம்பித்தார்.

கண்ணி நுண் சிறு தாம்பு

குருகூர் என்பது திருக்குருகூர் என்றும் திருக்குருகூருக்கு சென்றால் இந்த பாசுரங்களை பற்றி ஏதெனும் தெரிந்துகொள்ளலாம் என்றும்   நாதமுனிகள் தீர்மானம் செய்து கொண்டு, அந்த ஊர் பெருமாளான மன்னனாரிடம் அனுமதி பெற்று ஆழ்வார்திருநகரி எனப்படும் திருகுருகூர் சென்றார்.  அந்த ஊரில் சடகோபரைப் பற்றி விசாரித்த போது, தகவல் அதிகம் பெற முடியவில்லை.   தனது முயற்சியில் சிறிதும் தளராத நாதமுனிகள் மேலும் விசாரித்த போது, சடகோபரின் சிஷ்யரான மதுரகவிகள் பற்றியும் அவர் எழுதிய கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு பற்றியும் அறிந்தார்.   மதுரகவி ஆழ்வார் வழி வந்தவரான பராங்குச தாசரை சந்தித்தபோது, அவர், நாதமுனிகளுக்கு கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு 11 பாசுரங்களை சொல்லிக் கொடுத்து, அதை 12000 முறை நம்மாழ்வார் வாழ்ந்த புளிய மரம் முன்பு அனுசந்திக்க சொன்னார்.  நாதமுனிகள் ஏற்கனவே அஷ்டாங்க யோகத்தில் வல்லவராக இருந்தமையால், உடனே  நம்மாழ்வாரை மனதில் நிறுத்தி, கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பை 12,000 முறை  சொல்லி  முடித்தார்.

ஓராயிரத்தில் இருந்து நாலாயிரம்

நம்மாழ்வாரும் நாதமுனிகளுக்கு முன் தோன்றிய போது, நாதமுனிகள் ஆழ்வாரின் திருவாய்மொழியின் ஆயிரம் பாடல்களையும் கேட்க,  நம்மாழ்வார், தனக்கே உரித்தான கருணையின் வடிவால், திருவாய்மொழியின் ஆயிரம் பாடல்களை மட்டுமின்றி, அதனுடைய சகல அர்த்த விஷேசங்களையும்  அருளினார். இதனால் மகிழ்சசி அடைந்த நாதமுனிகள், நம்மாழ்வாரை வணங்கி விடை பெற விழைந்தார்.

அப்போது நம்மாழ்வார், தான் எழுதிய மற்ற பாசுரங்களை பற்றிச்சொல்ல, நாதமுனிகள் அவைகளையும் வேண்டினார்.   நம்மாழ்வார், திருவாசிரியம், பெரிய திருவந்தாதி, மற்றும் திருவிருத்தம் ஆகியவற்றையும் வழங்கினார்.    இவைகளையும் பெற்ற  நாதமுனிகள் மிகவும் மகிழ்சசி அடைந்து, தம் குருவான, நம்மாழ்வாரை வணங்கி இந்த பாசுரங்கள் சம்பந்தமாக தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது வேறு ஏதாவது  உள்ளதா என்று பணிவுடன் வினவினார்.

மறுபடியும் நம்மாழ்வார், தன்னை தவிர உள்ள மற்ற எல்லா ஆழ்வார்களும் பாடிய பாசுரங்களை நாதமுநிகளுக்கு சொல்ல, அவர் மிக மிக மகிழ்ந்து அவைகளையும் வேண்டினார்.   இப்படியாக எல்லாருடைய எல்லா பாசுரங்களையும் அவற்றின் விசேஷ அர்த்தங்களையும் நம்மாழ்வார், நாதமுநிகளுக்கு வழங்கினார்.    இதனால் நாதமுனிகள் எல்லை இல்லாத மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.  தன் ஆச்சர்யாரான நம்மாழ்வாருக்கு தன்னால் முடிந்த வரையில் தன்னுடைய பக்தியையும் மரியாயாதைகளையும் சமர்ப்பித்தார்.   ஆழ்வாரும் எல்லா பிரபந்தங்களையும் பொறுப்பான, தமிழ் வேதத்தை மேலும் பரப்பக்கூடிய திறமை கொண்ட ஒரு சிஷ்யனிடம் தான் கொடுத்து உள்ளோம் என்ற மகிழ்ச்சியில் தனது ஆசிகளை நாதமுநிகளுக்கு வழங்கி மறைந்தார்.

நாதமுனிகளின் பங்கு

இப்பாடல்களை நாதமுனிகள் தொகுத்து நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் என்ற வைணவ நூல் ஆக்கினார்.   3776 பாடல்களையும் ஆயிரம் ஆயிரமாய்ப் பிரித்த இவர் அவற்றுள் பண்ணுடன் பாடும்படி அமைந்த இசைப்பாக்களை 3 தொகுப்புகளாகவும் அல்லாத இயற்பாக்களை தனித்தொகுப்பாகவும் பிரித்தார். பாடல்களைத் தொகுத்ததோடு மட்டுமின்றி இப்பாடல்கள் காலத்தால் அழியாது இருக்கும் பொருட்டு இப்பாடல்களை பண் மற்றும் தாளத்துடன் தனது மருமக்களுக்கு கற்பித்தார். இவ்விருவரே மேலை அகத்து ஆழ்வான் என்றும் கீழைஅகத்து ஆழ்வான் என்னும் பெயர் பெற்றவர்கள். இவ்வாறு நாதமுனிகள் இசை அமைத்து மக்கள் மறக்காவண்ணம் இருக்க உதவிய திவ்ய பிரபந்தங்கள் இன்றும் உலகில் உள்ள எல்லா விஷ்ணு கோவில்களிலும் பாடப்பட்டும் நடைமுறையிலும் இருந்து வருகிறது.

நாதமுனிகள் தொகுத்த இத்திவ்யப் பிரபந்தமே உலகின் அனைத்து மொழி பேசும் வைணவர்களுக்கும் ஆதாரமாகவும் தினப்படி வழிபாட்டிற்கும் விளங்குகிறது.

தனியன்கள் என்பவை ஒரு பாடல் தொகுப்பிற்கு முன்னோடி போல் ஆகும். அதாவது அந்த பாடல் தொகுப்பில் என்ன சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது, பாடியவரின் சீர்மைகள் என்ன என்பதை ஒரு பாடலாக தமிழிலோ அல்லது வடமொழியிலோ (சம்ஸ்கிருதம்) ஒரு முன்னுரையாக இருக்கும்.  நாதமுனிகள், பெரியாழ்வார் மற்றும் மதுரகவி ஆழ்வார் ஆகியோர் பாடல்களுக்கு தனியன்கள் பாடியுள்ளார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

நாலாயிரம் தந்தவர்கள்

இப்படியாக நமக்கு நாலாயிரமும் தந்தவர்கள் என்று கீழே சொன்ன யாரைச் சொன்னாலும் தகும்.

  • நம்மாழ்வார்
  • மற்ற ஆழ்வார்கள்
  • நாதமுனிகள்
  • குடந்தை ஆராவமுதப் பெருமாள்
  • காட்டு மன்னார் பெருமாள் (நாலாயிரத்தை காட்டிய மன்னார்) 

நமக்கு நாலாயிரமும் மறுபடி கிடைக்க உதவிசெய்த நாதமுனிகளுக்கு பல்லாண்டு பாடி, “நம் ஆழ்வார்” என ஆழ்வாருக்குப் பெயர் அருளிய ஸ்ரீ  ரங்கனுடன் நடந்த சில நிகழ்வுகளை அடுத்த பதிவினில் பார்க்கலாம்.

ஒரு சிறு விண்ணப்பம்.  வைகாசி விசாகம் அன்று தான் நம்மாழ்வார் அவதரித்த தினம்.   அந்த புனிதமான நாளில் நம்மாழ்வாரை மனதினால் நினைத்து, வாயினால் அவரின் சில பாசுரங்களைப் படித்து, கையினால் சில மலர்களை அவர் மீதோ அல்லது பெருமாளின் திருவடிகளிலோ தூவினால், நம்மாழ்வாரின் நல் ஆசிகள் நமக்கும் நம் குடும்பத்தினருக்கும் கிடைக்கும்.

==========================================================================

Nathamunigal

Vaishnavism followed a model, what is called, Guru Parambarai.  In this model, they would have an Acharya or Guru, who would be the figure head for the followers.   Even though the Acharya would have many disciples, there would be one main disciple who would become the Guru or Acharya after the current Acharya.  In this process, they were trying to protect the religious practices, assets and resources and these were meticulously handed over from one generation to the next.   The Guru or Acharya made sure that the future Acharya or Guru would be a very capable person by himself and he would earn respect from the rest of the clan.  This is called as “Oraanvazhi Sampradhayam”, meaning that the responsibilities or heritage were handed over from one person to the next person.

In this sequence of Acharyas of Vaishnavites, Nathamunigal was the next Acharyar after Namazhwaar.   Nathamunigal was born in the Tamil month of Aani and in the star of Anusham in a place called Kattumannarkoil or Veera Narayanapuram.   He was also called as Sri Ranganatha Muni.

About 300 to 400 years after Thirumangai Azhwaar, the last of the azhwaars,  attained paramapadham, was the time, when the hymns of all azhwaars were slowly disappearing from usage and people started to forget the pasurams and in many places people were not even aware of azhwaars’ pasurams. That was the time of Sri Nathamunigal.

Aaraavamudhe

One day, when Nathamunigal was worshiping the God, Sri Manaar, in the Kaattu Manaar Koil, some vaishnavites from Melkote (Thiru Narayana Puram), were also praying by singing one set of hymns starting with “Aaravamudhe….”, which is in Thiruvaimozhi 5.8. Nathamunigal was so impressed with these 11 hymns, he asked the vaishnavites whether they know the  meaning of the songs or the source for these songs.   They politely said no and said they did not know anything more than these 11 hymns. Nathamunigal sang these hymns repeatedly and stopped at the last few lines, namely “kazhalgal avaye saranaaga konda kurugur Sadagopan, kuzhalil maliya chonna oraayirathul ippathum“.  He understood that these hymns were created by a person called Sadagopan, and he was from Kurugur and the set contained 1000 hymns.   Nathamuni’s mind started thinking about getting all these 1000 hymns and trying to find the ways of getting them.

Kanni Nun Siru Thambu

Nathamunigal found that there was a town called Thirukurugur in the southern part of Tamil Nadu, which  could have been termed as Kurugur in the hymn,  and he thought he would find more, if he goes there.   He sought blessings from Sri Mannar, the prime deity of Kattu Mannar Koil, and he started his journey towards Thirukurugur, which is same as Azhwaar Thirunagari.   After reaching Thirukurugur, he enquired about Sri Sadagopan, but he could not find more information.   But Nathamunigal did not give up, but after many attempts he found that there was a disciple called Madurakavi Azhwaar, who wrote a hymn called Kanni Nun Siru Thambu about Sri Namazhwaar.   After a few more attempts, Nathamunigal could find a disciple from the family of Madurakavi azhwaar, called Parankusa Daasar.  He suggested that if Nathamunigal could recite the hymns of Madurakavi Azhwaar, namely, Kanni Nun Siru Thambu, in front the Tamarind tree, where Sri Namazhwaar was residing for the major part of his life, then Nathamunigal may get a breakthrough.   Nathamunigal, who was an expert in Ashtonga Yogam, (a person who can do 8 different spiritual things simultaneously), immediately worshiped Namazhwaar and recited Kanni Nun Siru Thambu 12,000 tiimes.

One Thousand to Four Thousand

Namazhwaar appeared in front of Sri Nathamunigal.   Nathamunigal felt divinely or supremely favoured and requested Namazhwaar about the 1000 hymns that he heard when the vaishnavites from Melkote sang in front of the deity of Kattu Manaar Koil. Namazhwaar, owing to his kindness, not only taught him, the one thousand hymns of Thirvaaimozhi, but also explained the inner meanings of all the hymns or pasurams. Having received more than what he wanted, Nathamunigal was extremely happy, worshipped Namazhwaar again and was seeking his permission to go back.

Then, Namazhwaar informed Nathamunigal that there are three more collection of hymns wrote by him and whether Nathamunigal would be interested to learn them. Nathamunigal immediately pleaded his ignorance about not knowing them and requested Namazhwaar to educate him on those too.   Namazhwaar, as done previously, gave the hymns and their meanings of Thiruvaasiriyam, Peria Thiruvanthaathi and Thiruvirutham. Again, Nathamunigal was highly elated and worshipped Namazwaar.   He politely requested Namazhwaar about any other related things on these hymns that Nathamunigal needed to learn from his guru, namely, Namazhwaar.

Again, Namazhwaar, informed Nathamunigal that there are eleven other Azhwaars, in addition to himself, who wrote another 3000 more hymns on Sri Mahavishnu and on Vedas.   Nathamunigal requested Namazhwaar to teach him those hymns too.   As usual, Namazhwaar gave all the remaining pasurams or hymns of all other Azhwaars and their meanings to Nathamunigal.   Nathamunigal was delighted and offered all his prayers and worshiped Namazhwaar, his Acharya to whatever extent he could.  Namazhwaar was happy  that he handed over all the hymns to an able disciple who could further spread the Tamil Veda, blessed Nathamunigal and disappeared.

Nathamunigal’s Contribution

Nathamunigal, after getting all the hymns from Sri Namazhwaar, he grouped them and made them into a collection, called Naalayira Divya Prabandam, meaning, Four Thousand Holy Hymns on Vaishnavism.    Even though we call it as Four Thousand Hymns, actually there are only 3776 hymns and Nathamunigal grouped them into individual thousands or near about.   He grouped them in such a way that the three individual thousands could be composed and sung.   The remaining one thousand he made them as a separate volume.  In addition to the grouping and composing music to these hymns, Nathamunigal had also taken pains to teach them to two of his nephews, so that the these hymns were carried forward from generation to generation.    The names of the nephews were Melai Agathu Azhwaan and Keezhai Agathu Azhwaan.    His contribution was such that these hymns, tunes and composition are practiced even today in almost all Vishnu temples all over the world.

In addition, Divya Prabandam, compiled by Sri Nathamunigal is now the source and the material for day-to-day prayers for all vaishnavites in their homes, who speak different languages and who live in different parts of this world.

On those days, for every group of songs or hymns, they used to write an introductory song or hymn to briefly inform the audience what this group of songs is going to talk about and who has written these songs or hymns and what their capabilities or glories. These introductory hymns, called Thaniyans, could be in Tamil or in Sanskrit. It is told that Sri Nathamunigal has also composed such Thaniyans for group of hymns composed by Sri Periazhwaar and Madhurakavi Azhwaar.

Who gave us Divya Prabandam

After the above, we can understand that there are many, who had taken pains to ensure that we get the Naalayira Divya Prabandam (Four Thousand Holy Hymns).  Those include

  • Namazhwaar
  • Remaining 11 Azhwaars
  • Nathamunigal
  • Aaravamutha Perumaal in Kudanthai or Kumbakonam
  • Kattu Mannar Koil Perumaal (Kattu in Tamil means “show”, He who has shown us Divya Prabandam)

Let us thank Sri Nathamunigal for helping us to get back the 4000 Divya Prabhandham and move on to the next weblog, to know more about some of the interesting incidents that had happened with Sri Rangan who bestowed the name “Nam Azhwaar”, meaning that Azhwaar is Our Azhwar.

One Small Request.   Tamil month Vaikasi and Tamil star Visaagam is the day when Sri Namazhwaar was born.   On this holy day, let us think through our minds about Sri Namazhwaar (meditate),  read out some of his hymns, and offer some flowers on to his statue or pictures or the holy feet of Sri Mahavishnu, so that ourselves and our family members are blessed by Sri Namazhwaar.

With Madhurakavi Azhwaar/மதுரகவி ஆழ்வாருடன்

For English version, please click here, thanks.

மதுரகவி ஆழ்வார் அவதாரம்

மதுரகவி ஆழ்வார், தமிழ் மாதமான சித்திரையில், சித்ரா நட்சத்திரத்தில், (சித்திரையில் சித்திரை என்று கூறுவார்கள், கார்த்திகையில் கார்த்திகை என்பது திருமங்கையாழ்வாருக்கு! ) பெருமாளின் வாகனமான கருடனின் அம்சமாக  தென் தமிழ்நாட்டில் ஆழ்வார்திருநகரிக்கு அருகில் உள்ள திருக்கோளூர் என்ற திவ்ய தேசத்தில் அவதரித்தார்.

மதுரகவிஆழ்வார் பெருமை

மதுரகவியாழ்வார் தன்னுடையப் பாசுரங்களில் பெருமாளை பாடாது, நம்மாழ்வாரையே தெய்வமாக கொண்டு “கண்ணிநுண் சிறு தாம்பு” என்ற பதினொன்று பாடல்கள் கொண்ட திவ்ய பிரபந்தந்தைப் பாடினார். இவரது பாசுரங்கள் ஆச்சார்ய  பக்திக்கு எடுத்துக்காட்டாகும்.  வைணவ சம்பிரதாயத்தில் ஆச்சாரியனுக்கே முதலிடம். அப்படி ஆச்சாரியனான நம்மாழ்வாரைப் போற்றித் துதித்தவர்.

ஆழ்வாரின் பாடல்களில் மிகுந்த பற்றுகொண்ட மதுரகவி ஆழ்வார், தம் ஆசார்யரான நம்மாழ்வாரை பற்றி,  “மிக்க வேதியர் வேதத்தின் உட்பொருள், நிற்கப் பாடி என் நெஞ்சுள் நிறுத்தினான்” என்று பாடி உள்ளார்.

நம்மாழ்வாரை சந்தித்தது

மதுரகவி ஆழ்வார் வேத சாத்திரங்களை நன்குக் கற்றவர். இவர் வடநாட்டு யாத்திரை சென்ற போது, ஒருநாள் இரவு அயோத்தியாவில், வானத்தில் ஒரு பேரொளியைக் கண்டு வியப்படைந்தார். அவ்வொளியை மறுநாளும் அவர் கண்டபோது, அவ்வொளி எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை அறிவதற்காக அந்த ஒளியைத் தொடர்ந்து தெற்கு நோக்கி நடந்தார். அஹோபிலம், திருவேங்கடம் திருவரங்கம், திருமாலிருஞ்சோலை, திருவில்லிபுத்தூர் ஆகிய தேசங்களை தாண்டியும் அவ்வொளித் தெரிந்தது. தெற்கு நோக்கி பயணத்தை தொடர்ந்தார். கடைசியாக அந்த ஒளி, திருக்குருகூர் வரை சென்று அதை தாண்டியபோது மறைந்தது. ஆழ்வாரும் அவ்வூர் மக்களிடம், இவ்வூரில் ஏதேனும் அதிசயம் உள்ளதா என்று வினவ, அவ்வூர் மக்களும் இங்கு ஒரு குழந்தை பதினாறு வருடங்களாக, ஒரு புளிய மரத்தடியில், யோக நிலையில் அசையாமல் இருப்பதாகக் கூறினர். மதுரகவி அங்கு சென்ற போது, அந்த குழந்தைக்கு உயிர் உள்ளதா என்று பார்க்க ஒரு சிறு கல்லை கீழே வீச, அந்த குழந்தையான காரி என்கின்ற சடகோபன் என்கின்ற நம்மாழ்வார், கண்திறந்து காட்டினார்.

நம்மாழ்வார் ஆச்சார்யராக

அப்போது அந்த குழந்தைக்கு வயது பதினாறு, கையில் உபதேச முத்திரை. கண் திறந்த சடகோபனிடம், “செத்ததின் வயிற்றில் சிறியது பிறந்தால் எத்தை தின்று எங்கே கிடக்கும்? என்று கேட்டார்.  அதற்கு சடகோபன் முதன் முதலாக தனது வாயைத் திறந்து, “அத்தைத் தின்று அங்கே கிடக்கும்” என்றது.  அந்த பதிலில் உள்ள தத்துவங்கள் என்ன என்றால்,

  • உயிர் இல்லாத இவ்வுடம்பில், ஜீவன் என்னும் சிறியது பிறந்தால், பாவ புண்ணியங்களின் பயன்களை நுகர்வதே அதற்கு வாழ்க்கையாக இருக்கும்.
  • அறிவற்ற ஜீவனுக்கு, பரமாத்வான திருமாலை பற்றிய அறிவு ஏற்பட்டால், அதை பற்றிக் கொண்டே பக்தி வளரும்.

பதிலில் உள்ள தத்துவங்களை புரிந்துகொண்ட மதுரகவிகள், சடகோபனின் ஞானத்தை புரிந்துக்கொண்டு தன்னை சீடராக ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு வேண்ட, அப்பொழுதே நம்மாழ்வாரும் உயர்ந்த சீடன் கிடைத்ததில் மிகவும் மகிழ்ந்து மதுரகவியை சீடராக ஏற்றுக்கொண்டார்.  மதுரகவிகளைக் காட்டிலும் நம்மாழ்வார் வயதில் சிறியவராக இருந்தாலும், அறிவிலும் தமிழிலும் கவித்துவத்திலும் பெரியவராகத் திகழ்ந்ததால் நம்மாழ்வாரையே குருவாகக் கொண்டார் மதுரகவி.

பட்டோலை கொள்ளல்

நம்மாழ்வார், மதுரகவி ஆழ்வாரிடம் தான் வடமொழி வேதத்தை தமிழில் செய்வதாகவும், அந்த பாடல்களை ஓலை படுத்தும்படி திருவாய் மலர்ந்தருளினார். அதன்படி மதுரகவிஆழ்வார், சடகோபனின் பாடல்களை பட்டோலை செய்தார்.

பொய் நின்ற  ஞானமும் பொல்லா  ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும், இந்நின்ற நீர்மை இனியா முறாமை, உயிரளிப்பான் எந்நின்ற யோனியுமாய்ப் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா, மெய்நின்று கேட்டருளாய், அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே.” என்று தொடங்கி திருவிருத்தமும், “செக்கர்மா முகிலுடுத்து மிக்க செஞ்சுடர்ப் பரிதிசூடி, அஞ்சுடர் மதியம்பூண்டு,” என்று திருவாசிரியமும், “உயர்வர உயர்நலம் உடையவன் எவன் அவன், மயர்வறும் மதிநலம் அருளினன் எவன் அவன்,” என்று திருவாய்மொழியையும்  “முயற்றி சுமந்தெழுந்து முந்துற்ற நெஞ்சே,” என்று பெரிய திருவந்தாதியையும் சடகோபனான நம்மாழ்வார் சொல்லச்சொல்ல, மதுரகவி ஆழ்வாரும் அவைகளை செவ்வனே பதிவு செய்தார்.

வேதங்களில் சொன்னவற்றை மக்களுக்கு உபதேசிக்கவே, பரமாத்மா, ஆழ்வார்களைப் படைத்தார்.  வேதங்களை தமிழ்படுத்திய ஆழ்வார், அவைகளில் பெருமாளின் லீலைகளையும், அவருடைய குண நலன்களிலும் மோகித்து அவ்வபோது மூர்ச்சை ஆகி விடுவார்.   சிலசமயம் அவர்நினைவு திரும்புவதற்கு மாதங்கள்கூட ஆகிவிடும். அப்போதும், மதுரகவி கூடவே இருந்து ஆழ்வாருக்கு, சேவை செய்து ஆழ்வாரை மூர்ச்சையில் இருந்து எழுப்பி, மீண்டும் அவர் பாடும் பாடல்களை பதிவு செய்வார்.

அர்ச்சாவதார ஆழ்வார்

பரமபதம் அடையப் போவதை முன்கூட்டியே அறிந்த நம்மாழ்வார், மதுரகவியிடம் அதை குறிப்பாக தெரிவிக்க, அவரும் ஆழ்வாருடன் செல்ல விருப்பம் தெரிவித்தார். நம்மாழ்வார், தமிழ் வேதத்தை உலகுக்கு பரப்பி பின்னர், பரமபதம் அடையலாம் என்றுசொன்னார். மதுரகவியாழ்வாரும், ஆச்சாரியாரின் புகழை உலகுக்கு தெரிவிக்க தனக்கு ஆழ்வாரின் சிலை வேண்டும் என்று வேண்ட, நம்மாழ்வாரும் அதற்கு ஆசீர்வாதம் செய்தார்.   மதுரகவி முதல் சிலை செய்ய அது த்ரிதண்டத்தோடு வர அதனை ஆழ்வாரிடம் காண்பித்த மதுரகவி அது நம்மாழ்வார் போல் இல்லை என்று கூற, அதற்கு நம்மாழ்வார் அந்த உருவம் பின்னாளில் வைஷ்ணவத்தை வளர்க்கபோகும் ஒரு மகானுடையது என்றும், அந்த சிலையும் பாதுகாக்கும்படியும், இன்னுமொரு சிலை செய்யும்மாறு கேட்டுக்கொண்டார். அடுத்த சிலை செய்ய அது நம்மாழ்வாரைப் போலவே இருக்க அதனையும் தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டு,  தம் குருவான நம்மாழ்வாரின் பிரபந்தங்களையும் பெருமைகளையும் உலகெங்கும், மதுரகவி பரப்பினார்.  இதனாலேயே அவரும் ஆழ்வார்கள் பனிரெண்டு பேரில் ஒருவர் ஆனார்.

முதலாவதாக செய்த சிலை, யதிரஜார் என்றும், பாஷ்யக்காரர் என்றும், ராமானுஜர் என்றும் சொல்லபடுகின்ற வைஷ்ணவ ஆச்சர்யார் ஆவார். ஆக, இராமானுஜரை நமக்கு அறிமுகப்படுத்தியதும் நம்மாழ்வாரே.  இரண்டாவதாக செய்த ஆழ்வாரின் அர்ச்சாவதார சிலை இன்றும் ஆழ்வார்திருநகரியில் உள்ளது.

ஆச்சாரியார் புகழ் பரப்புதல்

மதுரகவி ஆழ்வார். ஆச்சாரியனைக் கொண்டாடும் விதமாக நம்மாழ்வாரை அர்ச்சா ரூபமாக எழுந்தருளச் செய்தார்.  அவர் அருளிய திவ்ய பிரபந்தங்களை உலகோருக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்.   இப்படி ஆழ்வார் பெருமைகளை ஊர்ஊராக சொல்லிகொண்டு செல்லும்போது, மதுரை தமிழ் சங்கத்தினர், ஆழ்வார் பாடல்கள் தமிழ் சங்கப் பலகையில் ஏற்றுக்கொண்டால் தான் மதிக்கப்படும் என்று சொல்ல, மதுரகவியும், திருவாய்மொழியில் ‘கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர் எண்ணுந் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே‘ என்ற பாசுரத்தின் முதலடியை சங்கபலகையில் வைக்க, மற்ற எல்லாபுலவர்களின் பாடல்களையும் அது நிராகரித்து ஆழ்வாரின் இரண்டு வரி பாடலை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டது.   அதைப்பார்த்த சங்கப் புலவர்கள் ஆழ்வாரின் மேல் அபரிமிதமான மரியாதை கொண்டு, அவர் ஆழ்வாரே அல்ல, அவர் பெருமாளே என்று போற்றினார்கள்.    அவர்கள்  “சேமம் குருகையோ, செய்ய திருப்பாற்கடலோ ” என்று தொடங்கும் பாடலை ஆழ்வாருக்கு சமர்பித்தார்கள்.

இப்படி ஆழ்வாரின் தமிழ் வேதத்தை உலகுக்கு கொண்டு சென்ற மதுரகவி ஆழ்வார் தனக்குப் பிறகும் ஆழ்வாரின் பெருமைகளும், அவரின் அருளிச் செயல்களும் நிலைத்து நிற்கும்படி செய்து, பின் அவரும் பரமபதம் அடைந்தார்.  மேலும், திவ்யப்ரபந்தம் நாளைடைவில் வழக்கில் இருந்து படிப்படியாக மறைந்துவிடும் நிலை அடைந்தபோதும், மதுரகவி ஆழ்வாரின் கண்ணி நுண் சிறு தாம்பு என்ற பாடலே மொத்த நாலாயிர திவ்யப்ரப்ந்தங்களையும் திரும்பி நமக்கு கிடைப்பதற்கு வழி செய்தது. அதை பற்றி அடுத்த வலைப்பதிப்பில் பார்க்கலாம்.  இப்படியாக, மதுரகவி ஆழ்வாரின் வரலாறு முழுவதும் நம்மாழ்வாரோடேயே சொல்லப்படுகிறது.

========================================================================

Birth of Madhurakavi Azhwar

Madhurakavi Azhwaar was born in a place called, Thirukkolur, near Azhwaar Thirunagari, in the southern part of Tamil Nadu, in the Tamil Month of Chithirai and on a day with the star, Chithirai, (People remember this as ‘Chithirayil Chithirai’ and “Karthigaiyil Karthigai will be for Thirumangai Azhwaar! ) and as a feature of Garudan, which is the flying vehicle for Mahavishnu.

Glories of Madhurakavi Azhwaar

Madhurakavi Azhwaar sang only on Namazhwaar as his Guru and God, in his hymns, which are called “Kanni Nun Siru Thambu”, meaning that a rope that tied Lord Krishna with a number of knots.  This contains only 11 hymns and is also classified under Divya Prabandham  and none of them spoke about the God, but only about his Acharya.    All his hymns are very good examples of the respects that are shown by the disciple to his Guru. In vaishnavism, the respect or affection or love towards the Guru (Acharya) takes a higher priority, even over the respect or affection or love towards the God Himself. Madhurakavi was a perfect example to depict the respect for Aacharya.

Madhurakavi Azhwaar liked the hymns created by Sri Namazhwaar so much, he created a hymn, about Sri Namazhwaar, “mika vedhiyar vedhathin utporul, nirkap paadi en nenjul niruthinaan“, meaning “Namazhwaar, the person who knew the  Vedas in and out, created the whole meanings of Veda, including the inner meanings, in his hymns and he taught my heart or made them stick to my heart”.

Meeting with Sri Namazhwaar

Madhurakavi Azhwaar was a very learned person and he knows the vedas very well.   He went out for a northern India pilgrimage and one night, when he was in Ayodhya (the birthplace of Sri Rama), he saw a bright light in the sky.   He saw the same bright light in the sky the very next day also.  He was curious and started following the light, which took him towards south.    He crossed Ahobilam, Thiruvengadam, Srirangam, Madurai (Thirumalirumsolai) and Srivilliputhur. He continued his journey and reached Thirukurukur or Alwarthirunagari.   When he crossed Azhwarthirunagari, the light disappeared.  So he suspected something big for him in Azhwaarthirunagari.   He went back to Azhwaarthirunagari and checked with people, whether anything strange is happening in this town.   The people in the town responded by saying that there was a child, which went into a hole in a tamarind tree and was there for the last sixteen years.   They also said that the child was in a yoga position and never moved after reaching the tree.   When Madhurakavi went there, he wanted to test whether the child was still alive, so he decided to throw a small stone around.  The child, which is known as Karimaaran or Sadagopan and would be known as Namazhwaar later, opened his eyes and saw Madhurakavi.

Namazhwaar as Aacharyar

Karimaaran or Sadagopan was sixteen when he opened the eyes for the first time.   His hands were showing signs of preaching. (Upadesa Muthirai).   Madhurakavi asked Sadagopan, “sethathin vayitril siriyathu piranthaal, ethai thindru endge kidakkum ?”, meaning “when the soul comes to this world, what it would eat and where it would stay”. Immediately Sadagopan answered by speaking for the first time, “Athai thindru, angey kidakkum” meaning that “it would inherit the results of the activities of the body in which the soul has gone and live within the body”.   In addition, there are more inner meaning in the question and answer beyond what is mentioned earlier  and they are :

  • when the soul (jeevathma) gets inside a body, it will inherit the sins and goodness or virtues of the acts of the body
  • similarly the soul, which did not have any prior intelligence, starts realising the greatness of Paramathmaa or Sri Vishnu, then it would build on top, the respect, love and affection towards Paramathmaa and makes it keep growing.

Madhurakavi, after understanding the inner meanings of the response from Sadagopan, he requested Sadagopan to take him as his disciple.   Namazhwaar was also very  happy that he got a very good disciple and accepted him.   Namazhwaar was much younger than Madhurakavi, but Madhurakavi wanted to be his disciple mainly because of Azhwaar’s intelligence and knowledge in vedas and in Tamil literature.

Documenting the Hymns

Namazhwaar informed Madhurakavi Azhwaar that he would be translating the vedas, which are in Sanskrit to Dravidian Language, namely, Tamil.   He requested Madhurakavi Azhwaar to document the hymns produced by him.    Madhurakavi Azhwaar agreed to write down the hymns and preserve them nicely.

Namazhwaar started Thiru Virutham with  “Poi Nindra Gnanmum Polla Ozhukkum, azhukku udambum” , Thiruvaasiriyam with “sekkarmaa mukil uduththu, mikka senchudar parithi soodi”,  Thiruvaai Mozhi with “Uyarvara uyarnalam udayavan yavan avan, Mayarvarum mathinalam arulinan yavan avan” and finally Periya Thiruvanthathi with “muyatri sumanthu ezhunthu munthutra nenjame“.    Generally Namazhwaar was dictating the hymns and Madhurakavi Azwar was documenting the same carefully.

Paramathma has sent Azhwaars to this world only to preach the Vedas to the people. Namazhwaar while translating the vedas to Tamil, he would become unconscious or senseless due to the deep love for Perumaal’s qualities, His actions and His character. Sometimes, it would take months before Azhwaar could recover.   During all these times, Madhurakavi Azhwaar would continue to be with Namazhwaar and would give him all the help and support to Namazhwaar so that Azhwaar would continue his work.   Madhurakavi would also continue to document the hymns.

Azhwaar’s Statue

Namazhwaar after realising, that it was time for him to go back to Paramapadham or Sri Vaikuntham, he indicated the same to Madhurakavi.  Madhurakavi Azhwaar was also interested to follow him to Paramabatham, for which  Namazhwaar said that Madhurakavi would reach Paramapadham, but before that he should continue to spread the Tamil Vedas to this world.   Madurakavi Azhwaar was happy to hear that and he said he would continue to spread the Tamil vedas and also the glories of Namazhwaar.   He wanted permission from Namazhwaar to make a statue of Namazhwaar, which could help him to carry on with his mission.  Namazhwaar agreed and asked him to make the statue.    When Madhurakavi Azhwaar made the statue, which did not come alike Sri Namazhwaar, he took it to Namazhwaar and asked him why the statue did not come alike Sri Namazhwaar. Namazhwaar said that the statue he made which had a set of three poles (Tridhandam), would be a significant acharya of vaishnavites, in future, who could develop, promote and spread vaishnavism to a great extent.   Namazhwaar asked Madhurakavi to preserve the first statue for reference and make another one. When Madhurakavi made the second statue, it came out very much like Namazhwaar.   Madhurakavi carried the second statue along with him wherever he went and spread the Divya Prabanthams and the glories of Namazhwaar.   This act of support to Namazhwaar from the beginning and even after Namazhwaar attaining Paramapadham, has made Madhurakavi as one of the twelve azhwaars in Vaishnavism.

The first statue was that of Sri Ramanujar, or Bhashyakkaarar, or Yathirajar, a significant acharya of vaishnavism.    Thus Sri Ramanujar was introduced to us by Sri Namazhwaar. The second statue, which is that of Sri Namazhwaar is available even today at Azhwaarthirunagari.

In an effort to promote and make the deeds of his Guru or Acharyaa, known to this world, Madhurkavi Azhwaar made the Statue of Namazhwaar and took it along with him wherever he visited and offered tonnes of praise, in public, to Sri Namazhwaar and his works. Madhurakavi also taught the divyaprabandhams to the people.     He was repeating the same in every other town and he kept doing this regularly.   When he was in Madurai, which is famous for promoting Tamil Language and Literature, through a board, called Madurai Tamil Sangam, the poets of Madurai Tamil Sangam, did not recognise the work of Sri Namazhwaar.   They wanted Madhurakavi to prove that the Divya Prabandham created by Sri Namazhwaar is in line with Tamil grammar and the norms used by  the Tamil Sangam poets.    Madhurakavi was ready for the challenge and he took two lines “Kannan Kazhalinai nannum manamudaiyeer, ennum thirunaamam naraname“,  from one of the 1000+ hymns created by Sri Namazhwaar to prove the greatness of his work to the world.   The Tamil Sangam, not only accepted Namazhwaar’s hymn, but also rejected all other competing poems and poets. After observing this, the poets of Madurai Tamil Sangam, had enormous appreciation for Sri Namazhwaar to the extent that they compared Namazhwaar with Sri Mahavishnu, by offering a small poem starting with “semam Kurukaiyo, seiya thirupparkadalo“.

Thus Madhurakavi Azhwaar spread the Tamil Vedam, namely the Divya Prabandham, created by Namazhwaar, to this world when he was alive and also made sure that Namazhwaar’s work is well-known even after Madhurakavi attaining Paramapadham or Srivaikuntham.  After Madhurakavi Azhwaar attaining Paramapadham, when Divya Prabandham was slowly disappearing from the normal day-to-day usage or literature, it was only Madhurakavi Azhwaar’s Kannni Nun Siru Thambu, which helped to rediscover the whole Divyaprabandham and we will see this in our next weblog.   Thus the whole life story of Madhurakavi Azhwaar is told always, in conjunction with Sri Namazhwaar.

Vibavam-Kalki incarnation/விபவம்-கல்கி அவதாரம்

For English version, please click here, thanks :

கல்கி அவதாரம் – முன்னுரை

இதற்கு முன்பு தசாவதாரத்தில் பல அவதாரங்களையும், அவை இடம் பெற்ற யுகங்களையும் பார்த்து உள்ளோம்.  இதுவரை பார்த்த எல்லா அவதாரங்களுக்கும் கல்கி அவதாரத்துக்கும் உள்ள ஒரு வேறுபாடு, நாம் இப்போதுள்ள கலியுகத்தில் பிரம்மமான பகவான் எடுக்கப்போகும் அவதாரம் கல்கி அவதாரம் மட்டுமே என்று இந்த வலைபதிப்பை தொடங்குவோம்.

கலியுகத்தைப் பற்றி

கலியுகத்தில் உள்ள 432,000 ஆண்டுகளில் இப்போது சுமார் 5000 ஆண்டுகள் ஆகி உள்ளன. கலியுகத்தை வர்ணிக்கும் போது, சத்திய யுகமான கிருத யுகத்தில் தர்மம் என்னும் பசு மாடு நான்கு கால்களில் நிற்குமாம். த்ரேதா யுகத்தில் தர்மமானது ஒரு காலை இழந்து,  மூன்று கால்களுடன், 25. விழுக்காட்டை இழந்து தவிக்கும்.. த்வாபர யுகத்தில் தர்மம் என்னும் பசுமாடு இரண்டு கால்களை – அதவது 50 விழுக்காட்டை இழந்து கவலைப்படும் . கலியுகத்தில் தர்மப் பசுவுக்கு இன்னும் ஒரு காலும் போய், ஒற்றைக் காலில் 25 சதவிகித புண்ய கர்மாவுடன் தள்ளாடிக் கொண்டு இருக்கும், கலியுக முடிவில் அந்தக் காலும் போய் விடும்.

பரமாத்மாவான கிருஷ்ண பகவான், எப்போதெல்லாம் தர்மம் வலுக்குறைந்து அதர்மம் ஓங்குகின்றதோ அப்போதெல்லாம், நல்லவர்களைப் பாதுகாக்கவும் தீயவர்களை அழித்திடவும் தர்மத்தை உறுதியாக ஸ்தாபித்திடவும் யுகத்திற்கு யுகம் நான் அவதரிக்கின்றேன் என்று பகவத் கீதையில் அர்ச்சுனனுக்குச் சொல்கிறார்.

யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய க்லானிர்பவதி பாரத|
அப்யுத்தானமதர்மஸ்ய ததாத்மானம் ஸ்ருஜாம்யகம்|| (4-7)
பரித்ரானாய சாதூனாம் வினாஷாய ச துஷ்க்ருதாம்|
தர்மசம்ஸ்தாபனார்த்தாய சம்பவாமி யுகே யுகே|| (4-8)

  இது பாகவத்திலும் சொல்லப்படுகிறது

இத்தம் கலௌ கதப்ராயே ஜனே து கரதர்மினீ|
தர்மத்ராணாய ஸத்வேன பகவானவதரிஷ்யதி|| ((12-2-16)

இவ்வாறு கலியுகத்தில் மக்கள் அதர்மவாதிகளான பின் தர்மத்தை உறுதிபடுத்திட பகவான் அவதரிப்பார்.

கல்கி

கலியுகத்தின் முடிவில் உலகம் அழிந்து, பிறகு மீண்டும் கிருத யுகம் பிறக்கும். தர்மத்திற்கு உறைவிடமான பகவான் விஷ்ணு கல்கி அவதாரம் எடுக்கும் பொழுது இந்த உலகம் பழைய கிருதயுகம் எப்படி இருந்ததோ அதன்படி மாறும்.  கல்கி அவதாரத்தில் பகவான் தானே குதிரை முகத்தோடு வெள்ளை குதிரையில் பளபளக்கும் நீண்ட கத்தியுடன் காட்சி அளிப்பார்.   கல்கி அவதாரத்தைப் பற்றி சொல்லும் போது, கல்கி இளமையுடனும், கல்வி, போர் மற்றும் விளையாட்டு துறைகளில் தேர்ச்சி பெற்றவராகவும்,மகா ஞானியாகவும், மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவராகவும், பிராமண குல தாய் தந்தையை பெற்றவராகவும், சம்பல என்னும் ஊரில் பிறப்பவராகவும், தாமிரபரணி நதி பிரியும் இடத்தில இருப்பார் என்று கூறப்படுகிறது.

கல்கி அவதாரத்துடன் நாம் பர, வியூக நிலைகளுக்கு அடுத்ததான, மூன்றாவது நிலையான விபவத்திற்கு ஒரு தற்காலிக முற்றுப்புள்ளி வைத்து, அடுத்ததாக உள்ள அந்தர்யாமிக்குச் செல்வோம்.

அந்தர்யாமி

நம் அனைவருக்குள்ளும் அந்தராத்மாவாக பகவான் விளங்குவதுதான் அந்தர்யாமி என்ற நிலை.  அவர் நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கிறார்.   நம் உடலுக்குள் உயிர் இருக்கிறது. அதுபோல் உயிருக்கு உயிராக, அந்தராத்மாவாக இருப்பவர், பகவான் விஷ்ணுதான்.  வேறு விதத்தில் சொல்வதென்றால், நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருப்பது ஜீவாத்மா. ஜீவாத்மாவுக்கே ஆத்மாவாக இருப்பது பரமாத்மா. ஒவ்வொருவருடைய ஹ்ருதயத்திலும் பகவான் கட்டைவிரல் அளவிற்கு வீற்றிருக்கிறார் என்று சாஸ்திரம் கூறுகிறது.

இவ்வுடம்பினுள்ளும், உயிரினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக உள்ள இறைவன், உடம்பின் விகாரங்களையும், (அவிகாராய சுத்தாய நித்யாய பரமாத்மனே), உயிரின் இன்ப-துன்பங்களையும் அடைவதில்லை. இறைவன் வினை காரணமின்றி தன் விருப்பினால் இவ்விரண்டினுள்ளும் குடியிருப்பதால் இவ்விரண்டின் தன்மைகளையும் அடைவதில்லை.

நமக்குள் அந்தர்யாமியாக பகவான் இருப்பதை நாம் உணர்ந்து கொண்டால், நம் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை முழுமையாக நாம் புரிந்துகொண்டு செயல்படுவோம். எல்லா ஜீவாத்மாக்களுக்குள்ளும்  பகவானான அந்தர்யாமி உள்ளார் என்ற உண்மையை நாம் அறிந்து கொண்டால், மற்றவரோடு தொடர்பு கொள்ளும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் நாம் அங்கு உள்ள எல்லோரும் சமம், என்ற உணர்வுடன் செயல்பட்டு தர்மத்திற்கு உகந்த சரியான வார்த்தைகளை பேசுவோம், நல்ல செயல்களை மட்டுமே செய்வோம். நம் மனதிலிருந்து கொண்டு அந்தர்யாமி பகவான் நம்மை கண்காணிக்கிறார் என்ற விழிப்புணர்வுடன் ஒவ்வொருவரும் இருக்க வேண்டும்.  இது, வயது, கல்வி, செல்வம், ஜாதி, மதம், மொழி, நாடு மற்றும் எந்த விதமான பிரிவுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட தத்துவம் ஆகும், எல்லோரும் சமம், எல்லோர் உள்ளும் பகவான் உள்ளார், எல்லோரையம் மதிக்க வேண்டும், என்று எல்லோரையும் தர்மத்தின் வழி அழைத்து செல்லும் அந்தர்யாமி பற்றி மேலும் சில வரிகள்.

அந்தர்யாமி பாசுரங்களில் சில

நம்மாழ்வார்,

“விண் மீதிருப்பாய்! மலைமேல் நிற்பாய்! கடற்சேர்ப்பாய்!
மண் மீது உழல்வாய்! இவற்றுளெங்கும் மறைந்துறைவாய்– (திருவாய்மொழி 6-9-5)

பொய்கையாழ்வார்,

உளன் கண்டாய் நன்னெஞ்சே உத்தமன் என்றும்
உளன் கண்டாய் உள்ளுவார் உள்ளத்துள்– உளன் கண்டாய்
வெள்ளத்திலுள்ளானும் வேங்கடத்து மேயானும்
உள்ளத்திலுள்ளான் என்றோர்’ (முதல் திருவந்தாதி- 99)

திருமழிசைபிரான் (அந்தர்யாமியிலேயே லயித்தவர்),

அக்கரங்கள் அக்கரங்கள்  என்றுமாவதென்கொலோ?
இக்குறும்பை நீக்கி என்னை ஈசனாக்க வல்லையேல்
சக்கரங் கொள் கையனே சடங்கர்வாய் அடங்கிட
உட்கிடந்த வண்ணமே புறம்பொசிந்து காட்டிடே

தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்,

உள்ளத்தே உறையும் மாலை உள்ளுவார் உணர்வு ஒன்றில்லா, கள்ளத்தேன் நானும் தொண்டாய், தொண்டுக்கே கோலம் பூண்டு, உள்ளுவார் உள்ளிற்றி எல்லாம் உடன் இருந்து அறிதி என்று, வெள்கிப் போய் என்னுள்ளே நான் விலவறச் சிரித்திட்டேனே.     (திருமாலை 34)

ஆண்டாளின் சிறப்பு, ஐந்து இறை நிலைகளில்,

  • முதல் பாசுரத்தில் பரம்பொருளையும் (நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்),
  • இரண்டாவதில் பாற்கடலில் பள்ளி கொண்ட வியூகப் பெருமாளையும் (பாற்கடலுள் பையத்துயின்ற பரமன்),
  • மூன்றாவதில் விபவ மூர்த்தியான த்ரிவிக்ரமனையும் (ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி),
  • நான்காவது பாடலில் அந்தர்யாமியாக எங்கும் வியாபித்திருக்கும் ஊழி முதல்வனையும் (ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கறுத்து) கொண்டாடிய சூடிக் கொடுத்த நாச்சியார்
  • ஐந்தாவது பாசுரத்தில் கோயில்களில் எழுந்தருளியிருக்கும் பெருமாளின் அர்ச்சாவதர கோலத்தை (மாயனை மன்னு வடமதுரை மைந்தனனை) வடமதுரை  மைந்தன் என்று பாடுகிறார்!

ஆக, ஆண்டாள் வரிசைக் கிரமமாக பரந்தாமனின் பர, வியூஹ, விபவ, அந்தர்யாமி, அர்ச்ச நிலைகளை முதல் 5 பாசுரங்களில் பாடி நம்மையும் பிரம்மத்தின் நான்காவது நிலையான அந்தர்யாமியில் இருந்து அர்ச்சைக்கு  அழைத்துச் செல்கிறார்.

===============================================================

Kalki Incarnation – Introduction

In our previous weblogs, we have seen a few incarnations from Dasaavathaaram and in which yugams they had happened, like Krutha, Thretha, Dwapara and Kali. There is a basic difference between the  incarnations which we have seen earlier and the one which we are going to see, namely, Kalki Incarnation.   This  incarnation of Brahmam, Kalki, is expected to happen during this Kali Yugam, in which we are living, unlike the other incarnations which have happened in the other three yugams.

About Kali Yugam

Out of 432,00 years that Kali Yugam has got, about 5000 years have been already passed.   Before describing Kaliyugam, let us start with Dharma, which is about good conduct, honesty, being fair etc.    Dharma is described as a cow standing on four legs, when everyone follows all the right things.    In the Krutha Yugam, Dharma, the  cow, would stand on all four legs.    But during Tretha Yugam, Dharma, the cow would lose one of its legs, in other words, 25% of good things or honesty would have been lost.  In Dwapara yugam, another 25% would be lost, which means the cow would be standing with 2 legs.   In Kali Yugam, the cow would lose one more leg and will be struggling to stand.  By the end of Kali Yugam the cow would lose its fourth leg and all the dharma in this world would have been destroyed, which the Brahmam can not tolerate.

Whenever Dharamam loses its power and Adharama (the opposite of Dharma) takes control, Sri Krishna, in Bagawath Geethai tells Arjuna that He would come and takes an Incarnation to protect the good people and to destroy the bad.

A Sanskirt solga from Bagawat Geethai,

yathaa yathaa hi dharmasya  gllaaneerbhavathi bharatha| apyuthaanamadharmasya thathaathmaanam srujaamyagam|| (4-7)  and  

Parithraanaaya Saadunaam vinaashaaya  sathushkruthaam| dharma samsthaapanaarthaaya sambhavaami yuge yuge|| (4-8)

Similarly in Bagawatham,

ithaam kalow kathapraaye janethu karadharminee|  Dharmathraanaaya sathven bagawaan avatharishyathi || (12-2-16)

Thus in Kaliyugam, after the people turned fully into bad (in terms of not following the right things, being fair to others, etc), Paramathmaa will take another incarnation and protect Dharmam.

At the end of Kaliyugam, the word will get destroyed and the new cycle of yugams will start with Krutha Yugam.  Vishnu, the Paramathma, when He  takes the incarnation of Kalki, the world will change into the old Kritha Yugam, where all the powers of Dharmam will be restored. Kalki will have a horse face and He would ride on a glittering white horse with a long sword. Kalki will be young, a master in knowledge, a great warrior, a superior sports person, a very intelligent and the most powerful person.   He will be born in a Brahmin family and at a place called Sambala.   It is also stated that He will stay near the banks of the river Thamirabarani.

With this we will come to the temporary conclusion on our discussions about Vibavam, which is the Third state of Brahmam, after the first two states, namely, Para and Viyuha and we will move to the next state, namely, Antharyaami.

Antharyaami

The soul within each and everyone of us is generally, called as, Antharathmaa and it is the fourth state of Brahmam, Antharyaami.  It means that Brahmam resides in each and everyone of us.   Like the soul that is within us, Antharathma is the soul to our soul, in other words the soul within us is called as Jeevathmaa and the soul for the Jeevathmaa is the Paramathmaa.  So Paramathmaa, or Sri Vishnu or Sri Narayan resides within each and every one of us.   Vedas refer this as Paramathmaa  sits majestically within everyone’s heart with a size of his or her thumb.

Even though the Paramathmaa resides within our soul and body as Antharathmaa, He does not undergo any changes or does not get affected by the sorrows and happiness that we undergo.     We, or the Jeevathmaas, undergo happiness and/or sorrow due to our own actions, which are directly due to the Karmas, or our  actions that are based on the good and/or bad behaviour practised by us  in the past and/or in our previous births. Paramathmaa does not have any Karmas associated with Him and the Karmas do not come near Him.   Paramathmaa comes inside us or inside our Jeevathmaas on His own and not due to any Karmas.   And that is the reason why He never undergoes any change (avikaaraya sudhaaya nithyaaye paramathmane) or the happiness or sorrow does not affect Paramathmaa.

The moment, we start realising that Paramathaa stays within us as Antharathmaa all the times, then we have a better probability to understand the purpose of our life.  Similarly when we understand that Paramathmaa resides in all others inside them as their Antharathmaas, then whenever we interact with others, all our actions will be based on the fact that all of us are equal, in the sense that we, as well all others have Paramathma inside them as Antharathmaas.   The above two statements should drive us towards doing all the right things, all the time.   Whatever we speak or whatever we do, will reflect them and we end up doing all the right things.   Antharathmaas that are residing within us will become our consciousness  and we will realise that the Paramathmaa is watching us all the time.   This philosophy is universal and beyond age, education, wealth, caste, language, country and any other divisions.   The fact that we are all same and we all have Paramathmaa as Antharyaami, should take all of us towards the path of Dharma.

A Few Hymns on Antharyaami

Namazhwaar,

“vin meethu iruppaai, malai mel nirpaai, kadal serppai! mann meethu uzhalvaai, ivatrul engum marainthu uraivaai ! ” – Thiruvaaimozhi 6-9-5)  

Poigai Azhwaar,

“ulan kandaai nan nenje uthaman endrum, ulan kandaai ulluvaar ullaththul – ulan kandaai, vellathil ullaanum, venkadathu meyaanum, ullathil ullaan endroor” – (Muthal Thiruventhathi – 99)

Thirumazhisai piraan (who  has enjoyed Antharyaami, the most)

Akkarangal, akkarangal endrumaavathu enkolo? Ikkurmbai neeki, ennai eeasanaakaa vallayel, chakarang kol kaiyane, sadangarvaai adankida, utkidanthavanname puram posinthu kaatide 

Thondaradipodi Azhwaar,

ullathey uraiyum maalai, ulluvaar unarvu ondru illa, kallaththen naanum thondaai, thondukke kolam poondu, ulluvaar ullitri ellam udan irunthu arithi endru, velkip poi ennulley naan vilavarach sirithitene (Thirumaalai 34)

Like many specials, Aandaal in her work, Thiruppavai, covers each state sequentially in each of the first five hymns.

  • In the first hymn, she mentions Paravasudevan, as “Narayanane nammake parai tharvaan
  • In the second hymn, she describes,  Viyuha Vasudevan as “paar kadalul paiya thuyindra paraman
  • In the third hymn, she adores about  Thiruvikraman, who is a Vibhavamoorthi and the fifth incarnation in Dasavathaaram, (Ongi, ullakalantha uthaaman per paadi)
  • In the  fourth hymn, she worships the Antharyaami  (oozhi muthalvan urvam pol mei karuthu)  and
  • In the fifth hymn, she refers to the fifth state, Archai, (Maayanai, Vadamathurai Mainthanai).

Aandal has glorified all the five states of Paramathmaa, namely, Para, Viyuga, Vibhava, Antharyaami and Archai in her first five hymns of Thiruppaavai and thus, she has helped us to carry us from the fourth state of Antharyaami to the fifth state, namely, Archai, which we will discuss in our  future weblogs.

=========================================================================

Namazhwaar’s Birth /நம்மாழ்வாரின் அவதாரம்

For English version, kindly click here, thanks

இராமாயண முடிவில் ஒரு காட்சி

பகவானின் விபவ ரூபங்களில் வரும் தசாவதாரத்தில் ஏழாவது அவதாரமான ஸ்ரீ ராமன் நன்றாக ஆட்சி செய்து, பரமபதம் செல்ல முடிவுசெய்த பிறகு ஒரு நாள் யமதர்மன் ஸ்ரீ ராமரை தரிசித்து அவரிடம் பரமபதம் செல்வதைப் பற்றி பேச வந்தான். அப்போது ஸ்ரீ ராமன், லக்ஷ்மணனிடம் வெளியே காவல் காக்கும் படியும், யமதர்மனிடம் பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போது யாரையும் உள்ளே விட வேண்டாம் என்றும் சொன்னார்.   லக்ஷ்மணனும் சரியென்று சொல்லி கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.   அப்போது துர்வாச முனிவர் வந்து ஸ்ரீ ராமனை உடனே பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்ல, முனிவரின் சாபத்திற்கு அஞ்சி முனிவரை லக்ஷ்மணன் உள்ளே விட்டான்.

ஸ்ரீ ராமரும் முனிவரிடமும், பின் யமதர்மனிடமும் பேசியபிறகு லக்ஷ்மணனிடம் வந்து அரசனின் ஆணையை மீறியதாகச் சொல்லி அதற்கு தண்டனையாக  32 வருடம் ஒருவருடனும் பேசாமல் மரம் போல் இருக்க வேண்டும் என்றார்.   லக்ஷ்மணன் திகைத்தபோது, ஸ்ரீ ராமன், தானும் அவனுடன் இருப்பதாகக் கூற லக்ஷ்மணன் சமாதானம் அடைந்தான்.   இலக்குவனை பிரிந்ததை ஆறாவது ஆழ்வாரான குலசேகராழ்வார், “……..முனிவன் வேண்ட, திறல்விளங்கு மிலக்குமனைப் பிரிந்தான் றன்னைத்……” என்று, தன்னுடைய பெருமாள் திருமொழி 10.9 பாடலில் கூறியுள்ளார்.

கிருஷ்ண சரித்திரத்தில் ஒரு காட்சி

ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் பகவத் கீதையை அர்ச்சுனனுக்கு உபதேசித்தபோது, நான்கு வகையான மனிதர்களில், ஞானி என்பவன் பரப் பிரம்மமே எல்லாம் என்பதை உணர்ந்தவன்.  அப்படிப்பட்ட ஞானி பற்பல பிறவிகளுக்கு பிறகு ஒரு முறை தான் பிறக்கிறான். அப்படிப் பிறப்பது மிக அரிது.   “பரப்பிரம்மமே எல்லாம் என்று சொல்லும் ஒரு ஜீவாத்மாவை பார்க்கவில்லை” என்று சொல்லி, முடிவில் அப்படி ஒருவரையும் சந்திக்காமலே ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், பரமபதம் அடைகிறார்.     அப்படி செல்லும் போது, “உண்ணும் சோறும், பருகும் நீரும், தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் கண்ணனே” என்று சொல்லும் ஒரு ஜீவாத்மாவை படைத்தே தீர்வது என்ற எண்ணத்துடனே சென்றார்.

பரமபதத்தில் ஒரு காட்சி

ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணு,  நித்யசூரிகளிடம் ஒரு நாள், பூலோகத்தில் சில வேலைகள் உள்ளன, அதற்காக அனந்தன், கருடன் மற்றும் விஷ்வக்சேனர் ஆகியோருக்கு சில கட்டளைகள் பிறப்பித்தான்.  அனந்தனிடம், லக்ஷமணனாக இருந்த காலத்தில் அடைந்த சாபத்தை அனுபவிக்கும் நேரம் இது, ஒரு புளிய மரமாக இருந்து தனக்கு சேவை செய்ய சொன்னார்.   விஷ்வக்சேனரிடம் வடமொழி வேதத்தின் சாரத்தை தமிழில் செய்ய ஆணை பிறப்பித்தார்.   கருடனிடம், விஷ்வக்சேனருக்கு உதவியாக இருந்து அவர் சொல்லும் தமிழ் வேதத்தை ஆவணப்படுத்தும் சேவையை அவருக்குக் கொடுத்தார்.

அடுத்தது தென்தமிழ் நாட்டில்

தாமிரபரணி என்ற ஆற்றின் கரையில் உள்ள, ஆழ்வார்திருநகரி எனப்படும், திருக்குருகூர் என்ற புண்ணிய ஸ்தலத்தில் காரி என்பவர் பரம்பரை பரம்பரையாக ஒரு விஷ்ணு பக்தர்.  காரியின் தகப்பனாரான பொற்காரியார், அவருக்கு திருவண்பரிசாரம் என்ற மற்றோரு புண்ணிய ஸ்தலத்தில் உள்ள உடையநங்கை  என்ற பரம வைஷ்ணவ மங்கையை திருமணம் செய்து வைத்தார். அவர்களுக்கு சில காலம் குழந்தைசெல்வம் இல்லை.  அதனால் அவர்கள் திருக்குறுங்குடி நம்பி என்ற விஷ்ணு கோவிலுக்குச் சென்ற போது, அங்கே நம்பியிடம் தங்களுக்கு பிள்ளை செல்வம் வேண்டும் என்று வேண்டினார்கள்.   அவர்கள் இருவரும் பல தலைமுறைகளுக்கும் மேலாக  மிகச் சிறந்த விஷ்ணு பக்தர்கள் ஆனபடியால், நம்பி அவர்களிடம் எந்த மாதிரி குழந்தை வேண்டும் என்ற கேட்க, அவர்களுக்கும், சிறிதும் யோசிக்காமல், நம்பி போலவே வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தார்கள்.

nambi

திருக்குறுங்குடி நம்பி மிகவும் அழகாகவும் வர்ணங்களுடனும் இருப்பார்.  நம்பியும் அப்படியே ஆகும் என்று அவர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் செய்தார்.   அதன்படியே  உடைய நங்கையும், ஊருக்கு சென்ற சிறிது காலத்தில் கர்ப்பம் தரித்தாள்.

முதல் பதினாறு வருடம்

வைகாசி மாதத்தில், விசாக நட்சத்திரத்தில், விஷ்வக்சேனரின் அம்சமாக, கலியுகம் தொடங்கி 43 நாளில் சடகோபன் என்ற நம்மாழ்வார், திருக்குருகூர் (இன்று ஆழ்வார் திருநகரி) என்ற ஊரில் உள்ள அப்பன்கோவில் என்ற இடத்தில அவதரித்தார். (கண்ணன் பரமபதம் சென்ற அடுத்த நாளில் இருந்து கலியுகம் தொடங்கியது). ஆழ்வார்கள் வரிசையில் இவர், முதல் மூன்று ஆழ்வார்களான பொய்கை, பூதம், பேயாழ்வாருக்குப் பிறகும், நான்காவதான திருமழிசையாழ்வாருக்குப் பிறகும் உதித்த ஐந்தாவது ஆழ்வார் ஆவார்.

காரிக்கும், உடைய நங்கைக்கும் மிக்க மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்த, குழந்தை, நகரவில்லை, சப்தம்போடவில்லை, சிரிக்கவில்லை. தாயும் தந்தையும் பல திருத்தலங்களுக்கு சென்று வழிபட்டனர்.

திருதொலைவில்லிமங்கலம் என்ற ஊரில் உள்ள விஷ்ணுவை வழிபட செல்ல முற்படும் போது, பலர் அந்த கோவிலில் உள்ள தேவப்பிரான் மிகவும் அழகும் அதித கருணையும் கொண்டவர், அந்த கோவிலுக்கு குழந்தையை எடுத்துச் சென்றால் பகவானின் கருணையினால் குழந்தை, பகவானின் குழந்தை ஆகி விடும் என்று தடுத்தனர். இருந்தும் காரியும் உடையநங்கையும் பெருமாளின் மேல் உள்ள பக்தியாலும், பற்றுதலாலும்  திருத்தொலைவில்லிமங்கலம் சென்று வழி பட்டனர்.   மற்றவர்கள் சொன்னதுபோல், பெருமாள், ஆழ்வாருக்கு தாயும் தந்தையும் போல் ஆகிவிட்டார் போலும்.   இது பின்னாளில் நம்மழ்வார் திவ்ய பிரபந்தம் பாடும் போது தேவப்பிரானை, “சிந்தையாலும், சொல்லாலும், செய்கையினாலும் தேவ பிரானையே, தந்தை, தாய் என்று அடைந்த வண்குருகூர் சடகோபன்(6-5-10) என்றே பாடுகிறார்.   இதை இன்றும் ஆழ்வார் திருநகரியில் வைகாசி விசாகம் ஐந்தாம் நாள் விடையேத்து உத்சவம் மற்றும் நவதிருப்பதி கருட சேவை அன்று காணலாம்.   மற்ற எல்லா பெருமாள் புறப்பாடு முடிந்தவுடன் ஆழ்வார் தன் இருக்கைக்கு சென்று விடுவார், ஆனால் தேவபிரான் புறப்பாடு நடக்கும் போது மட்டும், ஆழ்வார் அசையாமல் தான் இருந்த இடத்திலேயே, அதாவது, கோவில் வாசலிலேயே, தேவபிரான், அந்த வீதி முழுவதும் சென்று அடுத்த வீதிக்கு திரும்பும் வரை  இருப்பார்.   அதேபோல் தேவபிரானும், அந்த வீதி சென்று முடியும் வரை, ஆழ்வாரை திரும்பி திரும்பி பார்த்துச் செல்வார்.

ஒரு நாள் திடீரென்று சடகோபனான அந்த குழந்தை தவழ்ந்து பக்கத்தில் உள்ள புளியமரம் ஒன்றில் உள்ள பொந்தில் ஏறி படுத்தது.   அந்த புளியமரம் இன்றும் ஆழ்வார் திருநகரி கோவிலின் உள்ளே உள்ளது.  அந்த புளிய மரம், பெருமாளின் படுக்கையும் மற்றும் எல்லாவுமான அனந்தன் என்ற நித்யசூரியே.

இப்படியே நம்மாழ்வார் என்ற சடகோபனின் முதல் பதினாறு வருடங்கள் கடந்தன. அவர் பேச வில்லை, சப்தம் போடவில்லை, அசையவில்லை.   புளிய மரத்தின் பொந்துக்கு சென்ற பின் அங்கேயே இருந்தார்.   அதற்குப் பிறகு நடந்த எல்லாம் அற்புதம், அற்புதம், அற்புதம், அவற்றில் சிலவற்றை அடுத்த பதிப்பில் காணலாம்.

=====================================================================

During the final stages of Ramayana

Sri Rama, the seventh incarnation of Sri Vishnu, in Dasaavathaaram, as a part of Vibhava Vasudevan, ruled the Kingdom very well and He has decided to go back to His original place, namely, Sri Vaikuntham.  One day, Yamadharman, or the God responsible for final stages of every life, had visited Sri Rama to discuss about  His plans.   Sri Rama, before going to that meeting, called Lakshman, His brother and asked him that He would be in a serious meeting and not to let anyone to come and disturb Him.    Lakshman, as usual, took His commands seriously and carried out the duty meticulously.   Dhurvasa, a saint, who is known for his short tempered nature, tried to enter the palace where Rama and Yamadharman were discussing.   Lakshman tried to stop Dhurvasa, but after seeing his anger, he allowed Dhurvasa to enter the palace.     Sri Raman spoke to Dhurvasa and sent him.  He also completed His discussions with Yamadharman.

He came back to meet Lakshmana.  He told Lakshmana that Lakshman did not follow the orders of the King and he needs to go through a punishment of 32 years, when he will not be able to interact with  any human beings and he would stay like a tree.  Lakshmana was so stunned and before he could react, Rama consoled him by saying that He would also be with him during those years.   This is generally explained when people discuss the Kulasekaraazhwaar’s, the sixth Azhwaar, Perumal Thirumozhi Hymn, 10.9, containing lines “……munivan venda, thiral  vilangu ilakkuvanai pirinthan thannai…”   

In the life of Sri Krishna

Sri Krishna, the ninth incarnation of Sri Vishnu, preached the famous Bhagavath Geetha to Arjunan.   In that He talks about 4 different sets of people and among them one set is called Gnani.  (Knowledgeable or Learned Person).   Krishna says  that Gnani fully understands that Brahmam is the Ultimate and it is really rare to see such Gnani.   He also told Arjuna that He did not meet any Gnani during His current incarnation.   Finally He did not see any Gnani, before leaving to Sri Vaikuntham, His traditional place.    At that time, He decides that He would create a Jeevathama, who would say that Lord Krishna is everything, whether it is the food that he is eating, or the water he is drinking or the betel that he could chew after the meal, “unnum soru, parugum neer, thinnum vetrilai ellam kannane”.

In Sri Vaikuntham, the Traditional House of Sri Vishnu

One day, Sri Vishnu called his most important subordinates, Ananthan, (His Bed), Garudan (His Carrier) and Vishvaksenar (His General) and informed them that there are some important tasks to be be done in the world and they all need to play some important roles in that task.   He informed Ananthan, that it would be the time for him to serve the punishment that he took when he was Lakshmanan.     He would become a Tamarind tree and serve Him as His house.  He ordered Vishvaksenar to translate the veda, which is in Sanksrit to Tamil, so that many more people can benefit by learning vedas and follow what is told in the veda.   He also ordered Garudan that he should help Vishvaksenar, in documenting the tamil translation that would be created by Vishvaksenar.

Next in Southern Tamil Nadu

Kaari was from a clan, who were vaishnavites for generations, living in Thirukurukoor or Alwarthirunagari, which is on the banks of the holy river Thamirabarani, in southern Tamil Nadu.   His father, Porkaariyaar arranged the marriage for Kaari with a girl by name Udaya Nangai, another staunch vaishnavite, living in another pious town by name, Thiruvanparisaaram.   They did not have any child for a while.    Once when they went to Thirukurunkudi Temple, they prayed to Nambi, the presiding deity and requested His blessings for a child.  Since Kaari and Udaya Nangai were Vishnu’s devotees for a long time and for generations, Nambi decided to help them.  Nambi asked them what kind of a child that they would like to have.   Without hesitation, they responded to Nambi, that they  would like to have a child like Nambi Himself.

Nambi in Thirukurnkudi temple, is a very beautiful and colourful deity.  sundhara nambi thirukurungudi (1)

Nambi blessed them and after a few days Udaya Nambi became pregnant.

First Sixteen Years of Namazhwaar

Udayanangai gave birth a male child and named him as Sadagopan, who will later become Namazhwaar.   Sadagopan was born as a feature of Vishvaksenar, on the Tamil Star, Visakam, in the Tamil Month of Vaikasi, 43 days after the start of Kaliyugam.   He was born in a place called Appan Koil, in the town Thirukurukur and this is called as Azhwaar Thirunagari today.    Kaliyugam started immediately after Sri Krishna, the 9th incarnation of Mahavishnu in Dasaavathaarm, left this  world and reached Srivaikuntham.     We have seen the first three Azhwaars(muthal azhwaars), namely, Poigai, Bootham and Pei Azhwaars and the fourth Azhwaar, namely, Thirumazhisai Azhwaar.  Nammazhwaar is the Fifth Azhwaar.

Kaari and Udayanangai were extremely happy with the child.  But the child did not move, did not smile or did not even cry.   Both the parents were very worried and started visiting more temples for prayers.

Both Kaari and Udayanangai were planning to take Sadagopan to the temple in a place called Thiru Tholai Villi Mangalam.  The prime Deity there is called Devapiran and He is a very kind and beautiful deity.    People advised Kaari and Udayanangai against taking the child to the temple and cautioned them that the child would become the God’s child or in other words, the child would be totally associated with Devapiran and would serve only Him for ever.    In spite of all these, Kaari and Udayanangai took Sadagopan to the temple because of their devotion and respect for Devapiran.    Like what others said, Perumaal became both father and mother for Namazhwaar.    This became evident later, when Azhwaar composed the Divyaprabandam hymns on Devapiran.   In that he says that he got Devapiran as his father and mother through his thinking, words and actions. “Sindhaiyaalum, sollaalum, seigaiyinaallum devapiranaiye thandhai, thaai endru adaintha vankurukur sadagopan” (6-5-10).  We can see this even today during the fifth day celebrations in Azhwaar Thirunagari on the Vaikasi Visakam festival.   This is called Vidaiyethu Uthsavam (send-off festival) and the garuda sevai of all perumaals of Nava Thirupathi (nine temples around Alwarthirunagari) would be performed during that time.    As soon as each perumaal departs the temple, Azhwaar will return to his place, except for Devapiran.    When Devapiran is about to leave, Azhwaar will stand in his place and keep sending Devapiran off.   He would stay there in the same place, in front of the temple, till Devapiran goes through the entire street and till the time He turns to the next street. Similarly Devapiran also will keep turning his face towards Azhwaar to see and wish him, His son.

Back to the childhood of Azhwaar.   One day suddenly, Azhwaar crawled towards a tamarind tree and went inside a hole in the tree.   That tamarind tree is still there inside Azhwaar Thiru Nagari Temple.    That tamarind tree is the Ananthazhwaan, perumaal’s ever serving assistant, as Bed, and everything.

This is how the first sixteen years of Namazhwaar had passed.   He did not talk, move or cry.  He went inside the tree and was there without any movement.  After the sixteen years whatever happened were all wonder, wonder and wonder.   We will see some of them in the coming weblogs.

Namazhwaar’s Glories / நம்மாழ்வாரின் பெருமைகள்

For English Version, please click here, thanks

நம்மாழ்வார் பற்றிய இந்த வலைப்பதிவை பல பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம்.

அடையபோகும் பொருள் மிக உயர்ந்ததாக இருந்தால், அடையும் வழியும் சிரமானதாகவே இருக்கும்.   அந்த வழியைச் சொல்லி , அயர்ச்சி காரணமாக,  அதை பாதியிலேயே நிறுத்தாமல் இருக்க, நம் முன்னோர்கள், நமக்கு உற்சாகம் ஊட்டும் வகையில் அந்த பொருளின் பெருமைகளை முதலில் சொல்லி பிறகு அதன் வழியை சொல்லுவார்கள்.  (போக்கியத்தை சொல்லி பின் போகும் வழியை சொல்வார்கள்).

அதே போல்,  இப்படி பல பகுதிகளை எழுத துவங்குவதற்கு முன்பு நம்மாழ்வாரின் வைபவங்களை சொல்லி ஆரம்பித்தால் அதுவே நமக்குத் துணையாக இருந்து நம்மை அழைத்துக் கொண்டு செல்லும் என்ற நம்பிக்கையில் சில வரிகள் :

  1. ஸ்ரீமந் நாராயணனின் அன்புக்குப் பாத்திரமான அவரது கட்டளைகளை ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில்இருந்து நிறைவேற்றும் தலைமை தளபதியான விஷ்வக்சேனரின் அம்சம்நம்மாழ்வார்
  2. திருவரங்கனே, ஆழ்வாரான ஸ்ரீ சடகோபனை `நம்மாழ்வார்  என்று ஆசையுடன் பெயரிட்டு அழைத்ததார்
  3. நம்மாழ்வாரின் தாயும் தந்தையும் திருக்குறுங்குடி என்ற திவ்யதேசத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் நம்பியைச் சேவித்து வணங்கி, அவரை போலவே குழந்தை வேண்டும் என்ற கேட்க,  எம்பெருமான் தானே வந்து நம்மாழ்வாராக அவதரித்ததாக கூறுவர்.
  4. மற்ற ஆழ்வார்கள், அந்தந்த திவ்ய தேசங்களுக்குச் சென்று, அங்கே உள்ள மூர்த்திகளைப் பாடினார்கள். ஆனால் திவ்ய தேச பெருமான்கள், நம் ஆழ்வாரிடம் வந்து பாடல் பெற்றுக் கொண்டனர்.
  5. ரிக், யஜூர், சாம மற்றும் அதர்வண வேதங்கள் என்கின்ற நான்கு வட மொழி வேதங்களுக்கு இணையாக திராவிட மொழியான தமிழில்திருவிருத்தம், திரு ஆசிரியம், திருவாய்மொழி , பெரிய திருவந்தாதி எனும் நான்கு தமிழ் மறைகளை வழங்கினார். அதனாலேயே அவர் “வேதம் தமிழ் செய்த மாறன்” என்றழைக்கப்படுகிறார்
  6. நம்மாழ்வார் என்ற பெயரையும் சேர்த்து அவருக்கு மொத்தம் 35 திருநாமங்கள். பிரபன்ன ஜன கூடஸ்தர் என்று சரணாகதி வழியில் முக்தி அடைய நிற்கும் பக்த கூட்டத்தின் தலைவர்
  7. நம்மாழ்வார், ஆழ்வார்களுள் அவயவி எனவும், ஏனைய ஆழ்வார்களை இவருக்கு அவயங்கள் (உறுப்புக்கள்) என்றும் கூறுவார்.  மற்ற ஆழ்வார்கள் அனைவருக்கும் குருபோல நம்மாழ்வார் விளங்கிய காரணத்தால் மற்ற ஆழ்வார்களைத் தனது அங்கங்களாகக் கொண்டிருந்தார்.  இதில்,
    • பூதத்தாழ்வாரை தலையாகவும்,
    • பொய்கையாழ்வார், பேயாழ்வாரை கண்களாகவும்,
    • பெரியாழ்வாரை முகமாகவும்,
    • திருமழிசையாழ்வாரை கழுத்தாகவும்,
    • குலசேகர ஆழ்வார், திருப்பாணாழ்வார் என இருவரையும் கைகளாகவும்,
    • தொண்டரடிப் பொடி ஆழ்வாரைத் திரு மார்பாகவும்,
    • திருமங்கையாழ்வாரை வயிறாகவும்,
    • மதுரகவி ஆழ்வாரை பாதமாகவும் கொண்டு இருக்கிறார்.
  8. நம்மாழ்வாரின் சீடரான மதுரகவி ஆழ்வார், மற்ற எந்த ஸ்தலங்களில் உள்ள பெருமாளைப் பாடாமல்,”கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு“ என்று தொடங்கும், பதினொரு பாசுரங்களால் நம்மாழ்வாரைப் பாடியுள்ளார்.
  9. பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பாடல்களைக் கொண்ட ராமாயணத்தை, கம்பர் ஸ்ரீரங்கத்தில் அரங்கேற்றும்போது,‘கற்பார் இராமபிரானை அல்லால் மற்றும் கற்பரோஎன்று பாடின நம் சடகோபனைப் (நம்மாழ்வார்) பாடினாயோ?‘ என்று பெருமாள் கேட்டாராம். கம்பரும் நம்மாழ்வாரைப்  போற்றி, ‘சடகோபரந்தாதி‘ என்ற நூலை இயற்றினார்.
  10. நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியின் விளக்கத்தை (வியாக்கியானம்), அரங்கனே ஓர் ஆண்டு காலம், மற்ற எந்த விழாக்களும் இல்லாமல் தொடர்ந்து கேட்டார்.
  11. மோட்சம் செல்லும் யாரையும் இந்த உடம்புடன் எடுத்து செல்வதில்லை. ஆனால் திருமாலிருஞ்சோலை பெருமான், ஆழ்வாரை இந்த உடலுடன் உடனே மோட்சத்திற்கு எடுத்து செல்ல விழைந்தான்.
  12. அதேபோல், மோட்சம் சென்ற யாரும் பூவுலகிற்கு திருப்பி அனுப்பப் படுவதில்லை. ஆனால் மக்கள் கேட்டுகொண்டதற்காக, ஆழ்வாரை அரங்கன் திருப்பி அனுப்பினார்.
  13. இன்றும் திரு அரங்கத்தில் நடக்கும் பங்குனி உத்திரம் என்ற விழாவில் ஆழ்வாரின் பங்கு மிகப் பெரியது. பெருமாள், உறையூரில் சேர்த்தி கண்ட பின்பு ஸ்ரீரங்கம் கோவிலுக்குள் வரும் போது, அவரை உள்ளே விடாமல் பெரிய பிராட்டியார் தடுக்கும் போது, பெரியன் (நம்மாழ்வார்) தான் வந்து சமரசம் செய்து வைப்பார். அதனால் நமக்குக் கிடைப்பது யாதெனில் தாயாரும் பெருமாளும் சேர்ந்து இருந்து நம்மை ஆசீர்வதிப்பது.
  14. நம்மாழ்வாரின் பாடல்களை, மதுரை தமிழ் சங்கம் ஏற்றுக்கொள்ளாத போது, மதுர கவி ஆழ்வார், சங்கப் புலவர்களை, நம்மாழ்வாரின் ஒரு இரண்டே வரி உள்ள பாடலைக் கொண்டு, ஜெயித்து காட்டியபின் அவர்கள் பாடியது, நம்மாழ்வார்வாழ்வது திருக்குருகூரோ இல்லை, திருப்பாற்கடலா, அவர் பெயர்  பாராங்குசனோ இல்லை நாராயணனோ, அவரின் கழுத்தில் உள்ள மாலை துளசியா, அல்லது  வகுள மலர்களால் ஆனதா? உங்களுக்கு மனிதர்கள் போல் இரண்டு தோள்களா  இல்லை தேவர்கள் போல் நான்கோ? இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லப் போனால் திருமாலும் சடகோபனும் இருவர் அல்ல, ஒருவரே என்பது புரியும்.”சேமம் குருகையோ? செய்யதிருப் பாற்கடலோ?     நாமம் பராங்குசனோ, நாரணனோ? – தாமம் துளவோ, வகுளமோ? தோள் இரண்டோ, நான்கோ?   உளவோ பெருமான் உனக்கு“.
  15. பன்னிரண்டு ஆழ்வார்களும் சேர்ந்து சுமார் நாலாயிரம் தமிழ் பாடல்கள் உள்ள திவ்ய பிரபந்தத்தை அருளிச் செய்து இருந்தாலும், அவை கடைசி ஆழ்வாரான திருமங்கையாழ்வார் காலத்திற்கு பிறகு நடை முறையில் இல்லாமல் இருந்தது. பின்னர் நம்மாழ்வார் தான் தன்னுடைய ஆயிரம் பாடல்களுடன் மற்ற மூவாயிரம் பாடல்களையும் சேர்த்து நாதமுனிகள் மூலம் நமக்கு கொடுத்துள்ளார்.
  16. அதே போல், இன்று நாம் ‘காரே கருணை இராமானுஜ‘ என்று போற்றி புகழ் பாடும் சுவாமி இராமானுஜன் என்ற ஆச்சாரியாரை நம் வைணவத்திற்கு காட்டிக் கொடுத்ததும் நம்மாழ்வார் தான்.
  17. எப்பொழுதெல்லாம் நாம் ஆழ்வார் பிறந்த ஊரான குருகூர் என்றவார்த்தையைக் கேட்கிறோமோ, திருவாய்மொழி பாசுரங்களில் குருகூரை உச்சரிக்கிறோமோ, அப்பொழுதெல்லாம் தென்திசையில் உள்ள ஆழ்வார் திருநகரியை நோக்கி அஞ்சலி செலுத்த வேண்டும் என்று நம் ஆசாரியர்கள் நமக்கு வழிகாட்டுகின்றனர்.
  18. வைஷ்ணவ குல அதிபதிஅதாவது வைஷ்ணவர்களுக்கு முதல்வர் என்று ஆளவந்தார் என்ற ஆச்சாரியார்  அவரை போற்றுகிறார். தன்னுடைய ஸ்தோத்ர ரத்னத்தின் 5-வது ஸ்லோகத்தில் தனக்கும் தன்னுடைய சிஷ்யர்களுக்கும், குலத்தவருக்கும் தந்தை, தாய், பிள்ளை, செல்வம் மற்றும் எல்லாம் வகுளாபரணனே என்று ஆளவந்தார் நம்மாழ்வாரின் புகழ் பாடுகிறார்.
  19. எல்லா வைணவ கோவில்களிலும் தீர்த்தத்திற்கு பிறகு நமக்கு சடாரியாக சாதிக்கப்படுவது  சடகோபன் என்ற நம்மாழ்வார் ஆகும்.
  20. வைஷ்ணவத்தில், குருபரம்பரை என்று சொல்லபடுகின்ற ஆச்சார்யர்கள் வரிசையில் கடைசி ஆசார்யாரான ஸ்ரீ மணவாளமாமுனிகளும், நம்மாழ்வார் பிறந்த வைகாசி விசாகத்தைச் சிறப்பித்து, “உண்டோ வைகாசி விசாகத்துக் ஒப்பு ஒரு நாள், உண்டோ சடகோபர்க்கு ஒப்பு ஒருவர் ? உண்டோ, திருவாய்மொழிக்கு ஒப்பு ? தென்குருகைக்கு உண்டோ ஒருபார் தனில் ஒக்கும் ஊர் ?” என்று நம்மாழ்வார் பிறந்த நட்சத்திர தினமான வைகாசி விசாகத்தை மட்டுமில்லாமல், அவர் பிறந்த ஊரான திருக்குருகூரையும், அவர் கொடுத்த திருவாய்மொழியையும் சிறப்பித்துச் சொல்லி இருக்கின்றார்.
  21. இந்த ஆழ்வார் மட்டுமே, தலைவியாக (பராங்குச நாயகி), தோழியாக மற்றும் தலைவியின் தாயாக என்று மூன்று விதமான பெண்கள் பார்வைகளிலும் பாசுரங்களையும் பாடி உள்ளார். திருமங்கையாழ்வார் தலைவியாகவும், தாயாகவும் பாடியுள்ளார்; தோழிக்கு சொல்வது போல் கூட பாசுரம் உண்டு; ஆனால் தோழியும் பாடுவது போல் இந்த ஆழ்வார் ஒருவர் மட்டுமே பாடியுள்ளார்.

இப்படி நம்மாழ்வாரின் பெருமைகளைக் கூறிக்கொண்டே போகலாம்.  இருந்தாலும் இந்தக் குறிப்புகளுடன் நாம் அவரது அவதாரமான அடுத்த பகுதிக்குச் செல்வோம்.

====================================================================

Glories

We can divide this weblog about Sri Namazhwaar into many parts.

Superior things are not easy to achieve.   The steps, we need to take to attain those will be hard.   In order to motivate ourselves in not abandoning the mission half way through, our forefathers have always insisted on talking about the glories of the superior things first and keep refreshing our minds with those greatness of the end-result.

In the same way, before start writing the specific details of many aspects of Sri Namazhwaar’s life,  following few lines about the glories of Sri Namazhwaar will keep us motivated and guide us through in this pursuit.

  1. Sri Vishvaksenar is the Chief General for Paramathma, (same as Sri Narayana or Sri Vishnu), carrying out all the orders of Sriman Narayana from Sri Vaikuntham and he himself was born as Sri Namazhwaar
  2. The Perumal in Srirangam, Sri Nam Perumal, (Azhahiya Manavaalan), Himself has named, Sri Sadagopan, the original name of Namazhwaar, as Nam Azhwaar.
  3. The parents of Sri Namazhwaar went to Thirukurunkudi, a town in southern part of India and visited the temple and offered prayers to Sri Nambi, the Vishnu at the temple.   They prayed and requested Nambi to offer them a child, as they never had a child.   Since they are so pious and have been devotees of Sri Vishnu for many generations, Vishnu wanted to bless them with a child.   When He asked what kind of a child they are looking for, the parents were so thrilled and responded that they would like to have a child like Him.   Nambi could not imagine anyone like Him, so He decided that He would himself be born as their Child.  In all Vishnu temples, a crown with Sri Vishnu’s feet, is used to bless the devotees and it is called Sri Sadagopam or Sri Namazhwaar.
  4. All other Azhwaars have gone to the respective temples to praise and create hymns about the Vishnu Gods in those temples, whereas the respective Vishnu Gods have gone to the place where Sri Namazhwaar was residing to get the hymns on Them.
  5. In Vedas, which are in Sanskrit, there are four major sections called, Rig, Yajur, Saama and Atharvana.   Sri Namazhwaar produced the equivalents to those Vedas, in the Dravidan language Tamil, called Thiruvirutham, Thiru Asiriyam, Thiruvaaimozhi and Periya Thiruvandhaathi.    Just because of this, Azhwaar is also called as Vedam Tamil Seitha Maaran, as one of his names.
  6. He has 35 names including the name Namazhwaar.   He has a name called, “Prapanna Jana Koodasthar“, meaning that He is the Leader of the group of devotees, who are desirous to reach the Moksham through absolute surrender.
  7. Among the twelve Azhwaars, Namazhwaar is perceived as the head of all azhwaars.   In fact, Namazhwaar is called Avayavi (total body) and all other azhwaars are called Avayavagangal (parts of the body).    Following explains further on this:
    • Boothath azhwaar as Head
    • Pogai azhwaar and Pei azhwaar as the two Eyes
    • Periya azhwaar as the Face
    • Thirumazhisai azhwaar as the Neck
    • Kulasekara azhwaar and Thirupaanazhwaar as the two Hands
    • Thondarapodi azhwaar as the Chest
    • Thirumangai azhwaar as the Navel (thoppul) and
    • Madhurakavi azhwaar as his Feet
  8. One of the twelve azhwaars, is Madhurakavi Azhwaarand he is the disciple of Sri Namazhwaar.   While all azhwaars have created hymns about Vishnu, Madhurakavi Azhwaar has created hymn only about Namazhwaar, called “Kanninun siru thambu”, consisting of 11 hymns.
  9. The Ramanayanam in Tamil is written by a poet called Kambar and it is called Kamba Ramayanam.   When Kambar launched Kamba Ramaayanam in Srirangam Temple, the temple priest in a superhuman state, made a very loud noise and asked Kambar, “karpar rama piranai allal matrum karparo, endru  paadina Nam Sadagopanai (Namazhwaar) paadinaayo?”, meaning that “did Kambar sing about Namazhwaar, who has so much respect and devotion to Sri Ramaa, and who had  proclaimed, “will anyone learn, anything other than the glories of Ramaa“. People treated this voice of the priest as Perumaal’s direct instructions.  On hearing this, Kambar, created a Tamil literature consisting of 100 verses called “Sadagopar Anthathi”.
  10. Srirangam Perumaal, listened to the explanation of Thiruvaimozhi, written by Namazhwaar, for about a year continuously, without any break and without any other function in the temple.
  11. As per Vaishnavism, whoever who attains Moksham, or the eternal world, will not be allowed to go with this body, whereas the deity in Thirumalliruncholai (A hilly town near Madurai, called Azhgar Malai) wanted to carry Namazhwaar to the eternal world with his body.
  12. In the same way, whoever, who has attained Moksham, will never be returned to this world, whereas the exception is made in the case of Namazhwaar, in the sense, that the Vishnu in Srirangam, Thiru Arangan, returned Namazhwaar to this world on the persistent requests from the people in this world and they pleaded that they would not be able to live in this world without Azhwaar, out of sheer respect, love and affection towards Namazhwaar.
  13. Even today, the role, Namazhwaar, plays in one of the most important functions of Sri Rangam temple, namely, Panguni Uthiram, is very significant.  After being with Nachiyaar (Goddess) in Uraiyur, the Perumal comes back to Srirangam, and the Srirangam Thayaar (Goddess) refused to let the Perumal in.   At that time, it is only Namazhwaar, who mediates between Perumaal and Thayaar and brings them together, so that people like us are able to get the blessings of the Perumal and Thayaar together.
  14. When Madurai Tamil Sangam, did not accept the hymns of Sri Namazhwaar, Madhurakavi Azhwaar won them using one hymn of two lines of Sri Namazhwaar. After that, the sangam recognised Namazhwaar by comparing him with Sri Mahavishnu.   They were asking whether Namazhwaar lives in Thirukurukur or Thiruparkadal.  Is his name Parangusan or Narayanan ?  Does he wear the flower Vagula or Thulasi? Does he have two or four shoulders?  “semam kurugaiyo? seiya thirupaarkadalo? Namam Paragunsano, Narayanano? – Thamam thulavo, vagulamo? Thol irando, nango? ulavo perumaan unakku?”
  15. Divya Prabandam is set of about 4000 hymns on Sri Mahavishnu and Sri Mahalakshmi, the Divya Thambathiigal.   Twelve Azhwaars including Namazhwaar, have contributed to create this Divya Prabandam.  Divya Prabhandam was not in use after the last Azhwaar, Thirumangai Azhwaar, attained Moksham.  It is only Namazhwaar, who brought them back to this world, by giving not his 1000 plus hymns, but also the other 3000 hymns of other Azhwaars to us through Sri
  16. In the same way, Sri Namazhwaar is the one, who proposed Swami Ramanujar, a great achaaryar, whom we often refer to as “kaare karunai Ramnuja“, meaning “Ramanuja, the swami with abundant and unlimited kindness“, to our Vaishnavism.
  17. It has been recommended to us by our acharyaars, that whenever we hear “Thirukurukur“, the name of the birthplace of Sri Namazhwaar, or when we mention “Thirukurukur“, while reciting Thiruvaimozhi, the hymn created by Namazhwaar, we should turn towards the direction (South) of Thirukurukur, and pay our tributes to Sri Namazhwaar.
  18. Sri Alavandar, one of the reputed Acharyars of our Vaishnavism, the grandson of Sri Nathamunigal, praised Namazhwaar as the “Vaishnava kula Athipathi“, meaning “the Chief of Vaishnavaas”, as the fifth sloga in his creation, Stotra Rathnam.   In that Slokam, he says that Namazhwaar is the father, mother, child and all the wealth for him, his disciples and his tribe or in other words he praises that Namazhwaar is everything to him, his disciple and tribe.
  19. In all vishnu temples, we get a spoon of holy water (Theertham), a touch by the crown on our head, which has the lotus feet of Sri Vishnu (Satari) and that Crown is known as Sri Sadakopan or Sri Namazhwaar.
  20. Guruparamparai in Vaishnavism talks about the list of Acharyaars and their disciples in a circular fashion.  The so-called last acharyaar, in the list is Sri Manavaala Maamunigal.  (the next one in the list is Sri Mahavishnu, who starts the cycle).    He praises Sri Namazhwaar  as “uNDO VaikAsi VisAhatthukku oppu oru nALL, uNDO SatakOparkku oppu oruvar ?, uNDO ThiruvAimozhikku oppu ?, thennkuruhaikku uNDO oru paar tanil okkumUr ?”meaning, “is there a day matching the glory of vaikAsi VisAkam ? Is there an Azhwaar, whose glory matches that of Swamy Namazhwaar ? Is there a Prabhandham that comes close to Thiruvaamozhi? Is there a Divya Desam that can match the greatness of Alwarthirunagari ?
  21. Namazhwaar alone had written hymns, where he had assumed himself as three different types of women when he wrote some of his hymns.  One is the sweetheart  or partner of Perumal, called Parangusanayaki,  the second is the mother of the sweetheart and the third as the friend of the sweetheart. Thirumangai Azhwaar had also written hymns as His sweetheart or partner and the mother’; he had also written hymns, where the information is shared with the friend, but there is no direct hymn as sung by the friend. This azhwaar alone has done for all the three types of women.

Thus we can keep on listing the glories of Sri Namazhwaar.  However, let us continue with the next weblog about his birth.

Vishnu’s Five Weapons / விஷ்ணுவின் பஞ்சாயுதங்கள்

For English Version, please click here, thanks

ஆயுதங்கள்

  ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவின் ஆயுதங்கள்  பற்பல. அவைகளில் முக்கிய ஆயுதங்கள், பாஞ்சசன்னியம் என்ற சங்கு, சுதர்சனன் என்ற சக்கரம், கௌமோதகீம் என்ற கதை, சார்ங்கம் எனும் வில், மற்றும் கட்கம் அவரது வாள் .  

ஸ்ரீ மகா விஷ்ணு விற்கு  எல்லா ஆயுதங்களுமே 

  • ஆயுதங்கள் ஆகவும்
  • ஆபரணங்கள் ஆகவும்
  • அடையாளமாகவும் உள்ளன.  

கதை,  வில், மற்றும்  வாள், ஆயுதங்களாக பல கதைகளிலும், சரித்திரங்களிலும் கண்டுள்ளோம்.   சக்கரமும் சங்கும் ஆயதங்களாக உள்ள இடங்களை இந்த வலைபதிப்பில் பார்க்கலாம்.    

சங்கும் சக்கரமும் ஆயுதங்களாக இருந்து பெருமானை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று பெரியாழ்வார்  பல்லாண்டு பாடுகிறார்.  ‘வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு படை போர் புக்கு முழங்கும் அப் பாஞ்ச சன்னியமும் பல்லாண்டு” .     அதே போல், ஆயுதங்களே, நீங்கள் உறங்காமல் பெருமானை பார்த்துகொள்ளுங்கள் என்று பெரியாழ்வார் சொல்கிறார்.

“உறகல் உறகல்  உறகல் ஒண்சுடர் ஆழியே சங்கே, அறவெறி நாந்தக வாளே அழகிய சார்ங்கமே தண்டே, இறவு படாமலிருந்த எண்மர் உலோக பாலீர்காள், பறவை யரையா உறகல் பள்ளியறைக் குறிக் கொண்மின்”.

சக்ராயுதம்

 ஸ்ரீ விஷ்ணு  சக்ராயுதத்தை உபயோகித்த சில இடங்கள்.  

  • கஜேந்திர மோட்சத்தில் , யானையின் காலைப் பிடித்துக்கொண்ட மகேந்திரன் என்ற முதலையை சீவித் தள்ளி, கஜேந்திரனைக் காப்பாற்றியது சுதர்சன “சக்கரமே.வேழம் துயர் கெட விண்ணோர் பெருமானாய் ஆழி பணி கொண்டான் 2-10-8″
  • மஹாவிஷ்ணு, வராக அவதாரம் எடுத்த போது கோரைப் பற்களாக அமைந்து தீயவர்களைக் கிழித்து, அந்தக் கோரைப் பற்களால் பூமியை கடலுக்கடியிலிருந்து தூக்கி வருவதற்கு துணையாக இருந்தது சுதர்சன சக்கரமே
  • வாமனா அவதாரத்தில், மாவலி சக்கரவர்த்தி வாமனனனுக்கு மூவுலகை தானம் செய்ய தாரை வார்க்க முயலும் போது தண்ணீர் விழும் துவாரத்தை ஒரு வண்டாக மாறி சுக்ராச்சாரியார், தடை செய்தபோது ஒரு தர்பை கொண்டு அதன் கண்ணினை குத்தியது சக்ரதாழ்வார்  – “சுக்கிரன் கண்ணை துரும்பால் கிளறிய சக்கரக் கையனே ! அச்சோ அச்சோ சங்கம் இடத்தானே ! அச்சோ அச்சோ (பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-9-7)
  • ஸ்ரீநரசிம்ம அவதாரத்தின் போது சுதர்சன ஆழ்வார்  கூர்மையான கை நகங்களாக அமைந்து இரணியன் வயிற்றைக் கிழித்து வதம் செய்தார்.
  • கிருஷ்ணாவதாரத்தின் போது சிசுபாலனை வதம் செய்ய உதவியதும் சுதர்சன் சக்கரமே.  ஜெயத்ரதனை வதம் செய்த போது, சூரியனை மறைத்து, உதவியது ஸ்ரீசுதர்ஸன சக்கரம்தான் – “தேவகி தன்  சிறுவன் ஆழி கொண்டு அன்று இரவி மறைப்ப 4-1-8
  • அம்பரிஷ மகாராஜாவிடம் கோபித்துக்கொண்ட துர்வாச முனிவரை துரத்தித் தாக்கியதும், அவரை திரும்ப அம்பரிஷ  மகாராஜாவிடம் சரண் அடைய செய்ததும் ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் சுதர்சன சக்கரமே.

சங்கும் ஆயுதமே

ஸ்ரீ விஷ்ணு சங்கை ஆயுதமாக உபயோகித்த இடம்.

  • மகாபாரதத்தில், குருஷேத்ர யுத்தத்தில், ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் தன்னுடைய பாஞ்சசன்னியத்தை எடுத்து ஊத, துரியோதனாதிகளுக்கு அது பெரிய ஒலியாக கேட்டு அவர்களின் இதயங்களை சிதறச் செய்தது.     பாண்டவர்களும் அங்கே இருந்தனர்.   ஆனால் அந்த ஒலியானது துரியோதனனுடைய சகோதர்களை மட்டுமே  வலுவிழக்கச் செய்தது.  (பகவத் கீதை அத்தியாயம் 1 ஸ்லோகம் 19).    “பற்றார் நடுங்க முன் பாஞ்ச சன்னியத்தை வாய் வைத்த போர் ஏறே ! 3-3-5 ”  இங்கே பாஞ்சசன்னியம் ஆயுதமாகத்தானே செயல் பட்டது.

ஆயுதங்கள் ஆபரணங்களே

ஸ்ரீ மகா விஷ்ணு  இந்த ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தாத சமயங்களில் கூட  அவைகளை தன் மீது அணிந்துகொண்டு இருக்கிறார்.    தன் பக்தர்களைக் காப்பதற்கு  அவைகளை எப்போதும் தன்னுடனே வைத்துக்கொண்டு உள்ளார்.  அவைகளைப் பார்த்து ஆழ்வார்களும் ஆச்சர்யார்களும் வியந்து பகவானின் அணிகலங்களாகவே கொண்டு உள்ளனர். அணிகலன்கள் அழகாகவும் அபயம் அள்ளிப்பதாகவும் உள்ளன. பெருமாளின் பஞ்சாயுதங்களின் அழகைச் சொல்லும் பற்பல பாடல்களில் சில.

  • “நெய்ததலை  நேமியும் சங்கும் நிலாவிய கைத்தலங்கள் வந்து காணீரே” என்று பெரியாழ்வாரும்,  
  • சங்குசக் கரங்க ளென்றுகை கூப்பும்” என்று நம்மாழ்வாரும்
  • கையினார் சுரிசங்கனலாழியர் !” என்று திருபாணாழ்வாரும்
  • பற்ப நாபன் கையில் ஆழி போல் மின்னி வலம் புரி போல் நின்று அதிர்ந்து தாழாதே சார்ங்கம் உதைத்த சர மழை போல்” என்று ஆண்டாளும்
  • மின்வட்டச் சுடராழி வேங்கடக்கோன் தானுமிழும் பொன்வட்டில் பிடித்துடனே புகப்பெறுவே னாவேனே” என்று குலசேகராழ்வாரும்
  • தோளார் சுடர்த்திகிரி சங்குடைய சுந்தரனுக்கு” என்று திருமங்கை ஆழ்வாரும் பாடி உள்ளனர்.

ஆண்டாள் பாஞ்சசன்னியம் என்ற சங்குவின் பெருமை பற்றியே “கற்பூரம் நாறுமோ” என்று தொடங்கும் ஒரு பத்து பாடல்கள் தன்னுடைய நாச்சியார் திருமொழி என்ற பிரபந்தத்தில் வைத்துள்ளார்.  (ஏழாம் பத்து).  மற்ற ஆழ்வார்களின் படைப்புகளும், அவருடைய ஆயுதங்களின் அழகையும் அவைகளுடன் கூடிய அவரது அழகையும் பாடியுள்ளன.

அடையாளமாக ஆயுதங்கள்

ஒரு சமயம் சுவாமி ராமானுஜர் திருப்பதிக்கு சென்று இருந்த போது சைவர்களுக்கும் வைஷ்ணவர்களுக்கும் ஒரு கருத்து வேறு பாடு வந்தது.    ஸ்ரீ வெங்கடாசலபதி சைவக் கடவுளா அல்லது வைணவக் கடவுளா என்பதில் இரு பிரிவும் கடுமையா வாக்கு வாதம் செய்தனர்.     சுவாமி ராமானுஜர் பல விஷயங்களை சொல்லியும், இது ஒரு முடிவுக்கு வராததால் சன்னதி மூடும் சமயத்தில், சுவாமி சங்கு சக்கரம் மற்றும் சிவனுடைய ஆயுதங்களான சூலம் ஆகியவற்றை பெருமாள் சன்னதியில் வைத்து அன்று இரவு அக்கடவுளையே ஒரு முடிவு சொல்லும்படி பிரார்த்தனை செய்து வந்தார்.  அடுத்த நாள் காலை ஸ்ரீ வெங்கடாசலபதி சங்கு சக்கரங்களை ஏந்திக் கொண்டு காட்சி அளித்தார்.   அது முதல் அவரது ஆயுதங்கள் திருமாலை அடையாளம் காணவும் உபயோகமாக உள்ளன.

பஞ்ச ஆயுதங்கள்

மஹாவிஷ்ணு, ராம அவதாரம் எடுத்தபோது சக்கரத்தாழ்வார், “பரதனாக அவதாரம் எடுத்தார்’ என்றும்  சங்கு, சத்ருக்னனாக அவதாரம் எடுத்ததாக  புராணம் சொல்கிறது.

அதேபோல் ஆழ்வார்களில், பொய்கை ஆழ்வார் பாஞ்சசன்னியம் என்ற சங்கின் அம்சமாகப் பிறந்தார் என்றும், பூதத்தாழ்வார் கதையின் அம்சமாகப் பிறந்தார் என்றும், பேயாழ்வார் நந்தகம் என்ற வாளின் அம்சமாகப் பிறந்தார் என்றும், திருமழிசை ஆழ்வார் சுதர்சன சக்கரத்தின் அம்சமாகப் பிறந்தார் என்றும், திருமங்கை ஆழ்வார் சார்ங்கம் என்ற வில்லின் அம்சமாகப் பிறந்தார் என்றும் குறிப்புகள் கூறுகின்றன.

இராமானுஜரின் ஐந்து ஆசார்யார்களில் ஒருவரான திருவரங்கத்தமுதனார் என்ற ஆச்சார்யார், இராமனுஜன நூற்றுஅந்தாதியில், பஞ்சாயுதாழ்வார்களே இந்நிலவுலகைக் காக்க எம்பெருமானாராக வந்து அவதரித்தார் என்று இராமானுஜரைப் பற்றி சொல்கிறார்.  

 “அடையார் கமலத் தலர்மகள் கேள்வன் கை யாழியென்னும், படையொடு நாந்தகமும் படர் தண்டும், ஒண் சார்ங்கவில்லும், புடையார் புரிசங்கமுமிந்தப் பூதலம் காப்பதற்கென்று, இடையே இராமா னுசமுனி யாயின இந்நிலத்தே(ராமானுச நூற்றந்தாதி – 33)

இப்படியாக பகவானின் பஞ்சாயுதங்களும் அவருக்கு அழகு சேர்ப்பதாகவும் அவருடைய கட்டளைகளை ஏற்று கடமை செய்யும் ஆயுதங்களாகவும் இருக்கின்றன.

===================================================================

Weapons :

There are many weapons used by Sri Mahavishnu,  plough by  Balarama ,  axe by  Parasurama  and  among them five are the most prominent ones.    They are :

  • Conch by name Panjasaniyam
  • Discus by name Sudharsan
  • Mace by name Kowmothakeem
  • Bow by name Sarngam
  • Long sword by name Katkam

The weapons of Sri Maha Vishnu serve the following purposes for Him

  • Weapons
  • Ornaments to add beauty to Him and
  • identification

We have seen the weapons like Mace, Sword and Bow being used in many places in history. We will see the places where Sri Vishnu has used the Discus and Conch as weapons in the following instances.

Periazhwaar writes a hymn in which he wishes the Conch and the Discus to live many, many years, to support and protect Sri Vishnu.   “vaddivaar sothi valaththuraiyum sudar aazhiyum pallaandu, padaipor pukku muzhangum appaanchasaniyamum palllaandu“. Similarly, in another hymn, Periazhwaar says, 

uragal urgal urgal, onsudaraazhiye, sankey, araveri nandaga vaale, azhakiya Sarngame, thande, iravu padamaliruntha enmar ulogapaaleergaal, paravaiyaraiyaa urgal palliyaraikurik konmin“, 

meaning that he requests all the weapons, like discus, conch, sword, bow and mace not to sleep so that they can protect the Lord, Sri Mahavishnu, who is sleeping inside.

Weapon Discus

The following incidents show where Sri Mahavishnu has used the weapon Discus:

  • The Discus, Sudharsana, cut open the mouth of Mahendran, the Crocodile, which was holding the leg of Gajendra, an Elephant,  and saved the life of Gajendra when Gajendra surrendered itself to Sri Vishnu in the famous incident called Gajendra Moksham.  “Chakkarame, vezham thuyar keda vinnor perumaanai aazhi pani kondaan“, 2-10-8
  • Sudharsan Chakkaram took the form of Fangs and killed the bad, when Sri Mahavishnu took the Varaha incarnation.  The same fangs were used to lift the earth from the bottom of the sea
  • In Vaamana Incarnation, Sri Vishnu asked Mahavalli Chakravarthi, the emperor to give Him, a land of 3 steps, which He would use his feet to measure.   When Mahavalli agreed to give and started the hand over process by allowing the falling water to go to His hands through Mahavalli’s hands, Sukrachariar, the Guru for Bad Aliens, took the form of a bee and blocked the snout of container through which the water was about  to pour. At that time Vaamana, took a small piece of grass and punctured the snout of the container, which hurt the eyes of Sri Sukrachariar.  Azhwaar says that this piece of grass is the Sudharsana Chakkram for this Avatar.     “Sukiran kannai thurumbaal kilariya Chakkarak Kaiyane!  achcho, achcho, sangam idaththaane. achcho achchho” 1-9-7
  • Sudharsana chakram took the form of the sharp nails in both hands, in Narasimha Incarnation and helped to tear the stomach of Hiranyan, when Narasimha killed Hiranya.
  • When Sri Krishna killed Sisupalan, the discus, Sudharsan was with Him.  Similarly the discus Sudharsan helped to make the sun disappear, when Jayathrathan was killed in Mahabharath.   “Devakithan siruvan Aazhi kondu andru iravi maraippa” 4.1.8
  • When the saint, Dhurvasaa got angry with the  emperor Ambarisha, the discus Sudharsana chased him all over the place, and made Dhurvasa surrender to Ambarisha.

Conch, a Weapon

How and where did Mahavishnu could use the Panchasaniyam, the Conch as a weapon ?

 On those days, before beginning the war, the kings were allowed to blow their conchs  to announce the start of the war. In Mahabharatham, before the start of the Kurukshetra war, eminent kings and generals  were blowing their conchs before starting the war. Lord Krishna was given the honour to blow this conch first for the Pandavas. Hrishikesha (another name for Krishna) blew the Panchajanya, a conch capable of producing huge sound which would demoralise any enemy.  Krishna used his Panchasaniyam to make the big sound and that sound made shivering waves in the minds and hearts of all the Dhuriyodana brothers.  The Pandava brothers and other kings who were supporting the Pandava were also there, but the sound from Panchasaniyam  only disturbed the dhuriyodanas.   (Bhavagat Geethai Chapter 1 Sloga 19).  “Patraar nadunga mun Panchasanniyaththai vaai vaitha por erea” 3-3-5 this is by the PeiyaAzhwaar.   In the above case, Krishna used the Conch as a Weapon, isn’t?

Weapons as Ornaments

When the weapons are not used, He  still adorns them on His body, to protect His followers without any delay.   As the weapons appear on His body they appear more beautiful. Our Azhwars and Aacharyas have portrayed them as ornaments and they enjoyed Him and His beauty thoroughly along with these weapons as ornaments.   Some examples from Azhwaar’s hymns are given below :

  • Neithathalai nemiyum sangum, nilaaviya kaithalangal vanthu kaaneere – Periyazhwwar
  • sangu sakkarangal endre kaikoopum – Nammazhwaar
  • kaiyinaar surisank anal aazhiyaar – Thiruppaanaazhwaar
  • Padmanaban kaiyil aazhi pol minni valam puri pol nindru athirnthu thaazhaathey saarngam uthaitha sara mazhai pol – Aandal
  • minvatta chudaraazhi venkatakkon thannumizhum ponvattil pidithudane papaperuven aavene – Kulasekara azhwaar
  • Tholaar sudarthikiri sangudaiya sundaranukku – Thirumangai azhwaar

Aandal has created one group of 10 hymns in the  appreciation and glory of the Conch, Panchasanniyam, called “karpooram naarumo” (Seventh Section of 10 Hymns, in Nachiyaar Thirumozhi).   In addition, there are other Hymns by these Azhwaars and the rest of the Azhwaars in praising the beauty of these weapons and the additional beauty they gain, when they were on Sri  Mahavishnu.

The weapons as ornaments look beautiful in addition to protecting the devotees.

Weapons as Identification

We can refer to one incident when Swami Ramanujar, one of our Aacharyaas, was in Tirupathi.  At that time there was a dispute on whether Lord Venkateswara belonged to Vaishnavites or Saivites.    Vaishnavites are those who follow Sri Vishnu as their God and Saivites are those who follow Sri Siva as their God.    Swami Ramanuja tried to provide clarifications to both the groups, but no one wants to listen.    Swami Ramanuja then recommended that he would place the weapons of both Siva and Vishnu inside the sanctum sanctorum of the temple in front Lord Venkateswara before the doors were closed for the day and he would request that Lord Venkateswara to choose the weapons that are appropriate for Him.  All parties agreed to this suggestion of Sri Ramanuja and accordingly Sri Ramanuja placed Sanghu and Chakram along with the weapons of Shiva inside the temple and closed the doors after requesting the Lord to choose the appropriate ones and guide the people around.   Next day when the doors were opened, people found Lord Venkateswara took the Sanghu and Chakram and left the other weapons of Siva on the floor.   It clearly showed that Lord Venkateswara identified Himself as a Vaishnavite God using these Weapons. Since then the weapons served the purpose of Identification.

Five Weapons :

When Mahavishnu took Rama Incarnation, the discus, Sudharsan took the role of Bharathan, His brother and the Conch, as Satrugnan, the last brother of Sri Rama.

In the same way, Poigai Azhwwar was born as a feature of Panchasaniyam, the Conch, Booththazhwaar was born as a feature of Gowmothagi, His Mace, Peiazhwaar was born as a feature of Nandagam, the Long Sword, Thirumazhisai Azhwaar was born as a feature of the discus, Sudharsan and Thirumangai Azhwaar was born as a feature of Sarngam, the bow.

In one of the hymns in Ramanuja Nootru Anthaathi, created by Sri Thiruvarangathu Amuthannar, one of the five Gurus (aacharyaars) of Swami Ramanujar,  he says that all the five weapons came together as Ramanujar to protect this world or in other words, Swami Ramanujar is a feature of Panchayuthams.

 “aadayaar kamalathalar magal kelvan, kai aazhiyennum, padaiyoodu, nanthaagamum, padar thandum, onn saarnga villum, pudaiyaar puri sangamum, intha puthalam kaapaatharkendru, idaiye raamaanuja muni aaiyina innilathey“. (ramananuja nootru anthathathi – 33)

Thus all these five weapons, always take the order from Him and obey all His orders.   They are beautiful by themselves and look more beautiful when they are on Him as ornaments.They are also used as weapons by Him.

Vibavam – Balarama Incarnation/விபவம்-பலராம அவதாரம்

For English version, please click here, thanks  

பலராம அவதாரம்:

கோகுலத்தில் விஷ்ணுவின் அம்சமாக வசுதேவருக்குப் பிறந்த பிள்ளை பலராமன். பெருமாள் வெண்ணிறத்தில் தோன்றிய அவதாரம் இது. ராமாவதாரத்தில் தம்பியாக இருந்த லட்சுமணனை தனக்கு அண்ணனாக விஷ்ணு ஏற்றதாகக் கூறுவர்.  பலராமரின் ஆயுதம் கலப்பை.  

பலராமன் பிறப்பு

கம்ஸன் என்ற அசுரன் மதுராவை  ஆண்டு வந்தான்.  அவன் தங்கை, ராஜகுமாரியாகிய தேவகிக்கும், வசுதேவர் என்பவருக்கும் திருமணம் நடந்தது.  திருமணம் ஆனதும் தம்பதியர் வீடு திரும்பும் போது கம்ஸனுக்கு ஓர் அசரீரி கேட்டது. “கம்ஸா,  உன் தங்கை தேவகிக்கு பிறக்கும் எட்டாவது குழந்தை உன் உயிரை வாங்கப் போகிறது” என்று அசரீரி சொல்லியது. அப்போதே கம்ஸன் தேவகியைக் கொன்று விட்டால் தன்  உயிருக்கு பிரச்சனை இல்லை என்று வாளை உருவி அவளைக் கொல்லப் போனான். அப்போது  வசுதேவன் கம்ஸனிடம் வேண்டி இவளை கொல்ல வேண்டாம்,  நான் இவளுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளை உன்னிடம் கொடுத்து விடுகிறேன். நீ அவற்றைஎன்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்  என்று தன் மனைவிக்கு வந்த ஆபத்தை நீக்கி கொண்டார்.

தேவகிக்குப் பிறந்த ஆறு குழந்தைகளையும் கொன்றான். ஏழாவது சிசுவை தேவகி கருத்தரித்தாள். அந்தக் கருவில் ஆதிசேஷனே உருவானான். அச்சமயம் மகாவிஷ்ணு தனது யோக மாயை மூலம் ஓர் ஏற்பாடு செய்தார். அவர் யோகமாயாவை வரவழைத்து, தேவி! வசுதேவருக்கு ரோகிணி என்ற வேறு ஒரு மனைவி உண்டு. அவள் ஆயர்பாடியில் இருக்கிறாள். மதுராவில் தேவகியின் வயிற்றில் ஆதிசேஷன் கருக்கொண்டிருக்கிறான். நீ அந்தக் குழந்தையை ரோகிணியின் கர்ப்பத்திற்கு மாற்றி விடு. அத்துடன் நீ நந்தகோபன் மனைவி யசோதையிடம் பெண்ணாகப் பிறக்க வேண்டும். நான் தேவகியின் வயிற்றில் திருஅவதாரம் செய்யப் போகிறேன். இதன் பிறகு நீ  காளி, வைஷ்ணவி என்றும் மக்கள் உன்னை வழிபடுவார்கள் என்றார். பரந்தாமன் கட்டளைப்படி மாயாதேவி தேவகியின் கர்ப்பத்திலிருந்து குழந்தையை ரோகிணி கர்ப்பத்திற்கு மாற்றினாள். தேவகியின் கர்ப்பம்  சிதைந்து போயிற்று என கம்ஸனிடம் தெரிவித்தனர்.

ஆதிசேஷன் பலராமராக ஆயர்பாடியில் அவதரித்தார். ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும் மதுராவிலும்,  யோகமாயா பிருந்தாவனத்திலும் அவதரித்தார்கள். பரமாத்மாவின் திருவுள்ளப்படி  ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும் யோகமாயாவும் இடம் மாறினார்கள்.    யோகமாயா கம்ஸனிடம் தேவகியின் எட்டாவது குழந்தை என்று கொடுக்கப்பட்டாள்.   கம்ஸன் அவளை கொல்ல முயற்சித்த போது அவள் அவனிடம் இருந்து பறந்துபோய் ஒரு எட்டு கை உள்ள  பெண் தெய்வமாய், காளி என்றும், வைஷ்ணவி என்றும் பரமாத்மாவின் சகோதரியாகவும் அவதரித்தார்.   மேலும் கம்சனிடம் உன்னுடைய எதிரி வேறு எங்கோ வளர்கிறான் என்றும் கம்ஸன் கொல்லப்படுவது உறுதி என்றும் சொல்லி மறைந்தாள்.

கோகுலத்தில் பலராமர்

கோகுலத்தில் இருந்தபோது பலராமர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடன் எப்போதும் கூட இருந்து அவருக்கு துணையாகவே இருந்தார்.    ஒன்றாகவே இருவரும் வளர்ந்தனர்.  பின்பு ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கம்ஸனை கொன்ற போதும் அவர் கூடவே இருந்தார்.   அதேபோல் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அரசனாகி துவாரகையில் ஒரு அரண்மனை நிர்மாணித்த போதும் பலராமர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடன் சென்றார்.

மகாபாரதத்தில் பலராமர்

துவாரகையில் கிருஷ்ணனும் பலராமனும் இருந்த சமயம் குருஷேத்திரம் போருக்கு முன்னாள் பலராமன் தீர்த்த யாத்திரைக்கு கிளம்பினார். ஒவ்வொரு தலமும் தரிசித்து ஆங்காங்கே உள்ள பக்தர்களுக்கு பலராமன் தான தருமங்கள் செய்து கொண்டே வந்தார்.

நைமிசாரண்யத்திற்கு வந்த போது அங்கே எல்லா மகரிஷிகளும் சந்திரயாகம் செய்து கொண்டு இருந்தார்கள். அனைவரும் பலராமனைக் கண்டதும் அகமும் முகமும் மலர எழுந்து நின்று அவனை வரவேற்று நமஸ்காரம் செய்தனர். பதினெட்டுப் புராணங்களையும் மற்றவர்களுக்குத் உபதேசம் செய்த சூதர் மட்டும் எழுந்திருக்கவே இல்லை. சூதர்க்கு நூற்று எட்டு திவ்ய தேசங்களில் ஒன்றான நைமிசாரண்யத்தில் பலராமன் பாடம் கற்பித்தார்.

நாடெங்கிலும் சென்று தீர்த்த யாத்திரை முடித்து குருஷேத்திர யுத்தம் முடிவடையும் நேரம் அங்கே பலராமன் வந்தான். பீமனுக்கும் துரியோதனனுக்கும் இடையே கடும்போர் நடந்து கொண்டிருந்தது.  துரியோதனன் தொடையில் பீமன் கதையால் ஒங்கி அறைந்தான். இந்த அநியாயத்தை தாங்கிக் கொள்ள முடியாத பலராமர் பீமனைத் தாக்க கலப்பையைக் கையில் எடுத்தார்.  கண்ணன், அண்ணா! தயவு செய்து கலப்பையைக் கீழே போடுங்கள்.  துரியோதனன் ஆரம்பம் முதல் இன்று வரை தர்மத்திற்கு விரோதமாகவே நடந்து கொண்டு இருக்கிறான். அவனை பீமன் தொடையில் அடித்து அது முறிய அவனை மாளச் செய்வான்  என்று திரௌபதை சாபம் கொடுத்தாள் என்றான் கண்ணன். பலராமனும் கோபத்தைத் துறந்து நிலைமை புரிந்து சாந்தம் ஆனார்.

பலராமர், லக்ஷ்மன் இருவருமே  ஆதிசேஷனின் அம்சம் என்றும் கூறுவதுண்டு. ஐந்து தலை உடைய ஆதிசேஷன் ஆனவன் திருமாலுக்கு எப்போதும்,

“சென்றால் குடையாம், இருந்தால் சிங்காசனமாம், நின்றால் மரவடியாம், நீள்கடலுள் என்றும் புணையாம் மணிவிளக்காம், பூம் பட்டாம், புல்கும் அணையாம் , திருமாற்கு என்றும் அரவு ” . (முதல் திருவாந்தாதி, (53)

அதாவது ஆதிசேஷன் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு வகையில் திருமாலுக்கு சேவை செய்து கொண்டு இருப்பான்.   அதுபோலவே பலராமரும் எப்போதும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணருடன் இருந்து அவருக்கே துணையாக இருந்தார்.

இனி விஷ்ணு எடுக்கப்போகும் அவதாரமான கல்கியைப் பற்றியம் அந்தர்யாமியைப் பற்றியும்  அடுத்து காண்போம்.

Balarama Incarnation

Balarama was born to Vasudevar in Gokulam as another incarnation of Vishnu.    In this incarnation Vishnu was born with a beautiful white skin. In His incarnation as Rama, He had Lakshmanan as His younger brother.  He wanted to have him as His elder brother in His next incarnation and hence Balarama came as His elder brother in Krishna incarnation.    Balarama used Plough (Plow) as His weapon.

Birth of Balaraman :

Kamsan was a bad King in Mathura and his sister was Devaki.   Vasudevar got married to Devaki and on the wedding day, Kamsan was alerted by a heavenly voice, that the eighth child of Devaki and Vasudevar would kill him.  Kamsan got worried and he wanted to kill both Devaki and Vasudevar immediately.   Vasudevar pleaded for life for both Devaki and himself and suggested that they would surrender all the children they get immediately after birth and Kamsan could do whatever he wanted to do with the newborn babies. Kamsan agreed and sent both Vasudevar and Devaki to prison.   Both Devaki and Vasudevar gave all the first six children and Kamsan killed them one after the other.

Vasudevar also had another wife by name Rohini living in Gokulam. Yogamaya is the Lord’s divine power by which creation is enabled. The Lord assigns her specific tasks, the first to protect the fetus in Devaki’s seventh pregnancy by transferring it to Rohini. Next the incarnation of the Lord as Devaki’s eighth child and the birth of Yogamaya herself as the daughter of Yasodha and Nandagopan in Gokulam were charted out. By this process, when Sri Balarama would be born, He would  become the elder brother to the eighth child, who would also be another Incarnation of Vishnu, namely, Sri Krishna.  Devi accepted the directives readily.

With Adisesha born as Balarama, Krishna and Yogamaya are successfully swapped at birth. When Krishna was moved to Gokulam, Yogamayaa moved back to Mathura and handed over to Kamsan as the eighth child.   When Kamsan tried to kill Her, She escaped and took the form of a eight-handed goddess and incarnated as Vaishnavi, Kali and Lord’s sister. She warned Kamsan that his enemy was somewhere else and Kamsan would soon be killed.

Balarama in Gokulam

Balarama when in Gokulam, was always  with Krishna and very supportive to Sri Krishna. They both grew together and when Krishna killed Kamsan in Madura, Balarama was also with Him.    Later when Sri Krishna became the King, He constructed a new capital city called Dwaraka  in the western part of India and Balarama also moved along with Him.

Balarama in Mahabharatham

When Sri Krishnan and Balaramar were in Dwaraka, the stage was set for Mahabharatha war.   Balaramar, having decided not to participate in the war, started to go for a pilgrimage.   He went to many places and helped people in all these places.

When He reached Naimisaranyam, all the saints were doing an offering to Moon and when they noticed the presence of Sri Balarama, all except one saint by name Soothar, paid all the respects to Sri Balaramar.  Soothar is a very knowledgeable saint and he has taught all the 18 Puranaas to his disciples.    But when he did not pay respect to Balaramar, he had to undergo the punishment from Balaramar and then when all the saints requested Balaramar pardoned Soothar in Naimisaranyam, which is one of 108 most holy places for vaishnavites, called Divya Desams.  Divya Desams are places where Azhwaars have sung in praise of the Vishnu Deity residing in that place or temple.

After completing His pilgrimage,  Balaramar came to Gurukshetram, where the Mahabharatha War was about to be completed.    Beeman was fighting with Dhuriyodanan and Beema was hitting Dhuriyodanan below his waist, on the thigh.   Balarama could not tolerate this unacceptable act of Beema and prepared to start a fight with Beema.  Sri Krishna came to the scene and explained all the wrongful things done by Dhuriyodanan.  Sri Krishna also justified Beema’s act, by saying that this is due to the curse of Droupathi, who was disrespected by Dhuriyodanan in front of all in the courtyard.  Balarama understood the situation and moved away

Both  Lakshman and Balaraman are features of Aadhiseshan, who is the Five-Headed Snake serving as Bed for Vishnu, when He lies down or His umbrella when He goes out or His footwear when He walks or His Throne when He sits.  In other words, Aadhiseshan serves Vishnu at all times in some form or other.

“sendraal kudaiyaam, irunthaal singathanamaam, nindraal maravaidyaam, neezh kadalul, endrum punaiyaam, manivilkkam, poom pattaam,pulgum anaiyaam, thirumarku aravu”. – Muthal Thiruvanthaathi, 53

In the next weblog, let us try to understand the upcoming incarnation of Sri Vishnu, namely, Sri Kalki and also about the next state of Brahmam, namely, Antharyaami.

Vibavam – Parasurama Incarnation/விபவம்-பரசுராம அவதாரம்

For English version, kindly click here, thanks 

பரசுராம அவதாரம்

ஜமதக்னி முனிவருக்கும் ரேணுகாவுக்கும் மகனாக எடுத்த அவதாரம் பரசுராமன். தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை என்பதை உலகத்திற்கு உணர்த்திய அவதாரம். இன்றும் மகேந்திர மலையில் சிரஞ்சீவியாக தவம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

நான்கு வர்ணங்கள்

நாம் இந்த பூமியில் பிறந்தது பரமாத்மாவை அடைவதற்கே.   முற்பிறவிகளில் செய்த பாவ புண்ணியங்களின்படி இப்பிறப்பை எடுத்து, கடவுளை அடைவதற்கு முயற்சி செய்கிறோம்.   சூத்திர, வைசிய, சத்ரிய மற்றும் பிராமண என்று நான்கு வர்ணங்களாக நம்மைப் பிரித்து, ஒவ்வொரு வர்ணத்திற்கும் உரிய கடமைகளை கொடுத்து அதன் மூலம் பரமாத்மாவை அடைய வழி செய்கிறார்.

வேதம் காட்டும் ஞானப் பாதையில் நாட்டம் கொண்டு பயின்றுப் பின் மற்றவருக்கும் ஞானத்தின் சாரத்தை எடுத்து உரைக்கும் பிரிவு தான் பிராமணன்.   சமூகத்தைத் தன் தோள் வலிமையால் காத்து நிற்கும்  பிரிவு தான் சத்ரியர்கள். வாணிகம் செய்ய விருப்பம் கொண்டு, அற வழியில் பொருள் ஈட்டி, அப்பொருளைக் கொண்டு சமூகத்தைக் காக்கும் ஒரு பிரிவு தான் வைச்யர்கள்.  நம் சமுகத்திற்கு முன்னேற்றம் அளிக்கும் பல துறைகளில் ஏதேனும் ஒன்றில் விருப்பம் கொண்டு அத்துறையில் பணி செய்து சமூகத்தைக் காக்கும் ஒரு பிரிவு தான் சூத்திரர்.

முக்கியமாக, இந்த பிரிவுகளிடையே உயர்வு தாழ்வோ, இந்த பிரிவுகளுக்குள் உட்பிரிவுகளோ இந்து தர்மத்தில், வேதத்தில், புராணங்களில், இதிகாசங்களில் சொல்லப்படவில்லை.    மேலும் ஒருவரை, அவர் பிறப்பின் அடிப்படையில் எந்த பிரிவாக இருந்தாலும், அவரது குணங்களின் அடிப்படையிலேயே இந்த பிரிவுகளுக்குள் ஒன்றாகப் பார்க்கவேண்டும் என்றும் குறிப்படப்பட்டுள்ளது. பொதுவாக பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் தங்கள் பிரிவுகளின் குணாதிசயங்களை கொண்டு இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள்.

குண நிர்பந்தம்

சந்திர வம்சத்தில் தோன்றிய காதிராஜன் என்ற ஷத்ரிய மன்னனுக்கு சத்தியவதி என்ற பெண் பிறந்தாள். அந்தப் பெண்ணை ரிசிகன் என்ற பிராமண முனிவன், தனக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்கும்படி கேட்டார். காதிராஜன், ஓர் அந்தணனுடைய சீற்றம், சாபங்களுக்கு இலக்காக நேரிடும்! என்று நினைத்த ராஜா, சத்தியவதியை அவனுக்குத் திருமணம் செய்து தந்தான்.

கொஞ்ச காலம் சென்றதும் சத்தியவதிக்கு தனக்கு ஓர் பிள்ளை பிறக்க வேண்டும் என்று ஆசை வந்தது. அதே சமயம் சத்தியவதியின் தாயான காதிராஜனுடைய பத்தினிக்கும் அதே ஆசை ஏற்பட்டது. அவர்கள் இருவரின் ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும் பொருட்டு ரிசிகன் பெருமாள் பிரசாதத்தை  எடுத்து அவைகளில் ஷத்ரிய, பிராமண குல பெருமைகளுக்கு தக்கவாறு மந்திர ஓதி அவர்களுக்கு ஏற்றவாறு தனித்தனியே கொடுத்தார்.   சத்யவதியின் தாயார், சத்தியவதிக்காக கொடுத்த பிரசாதத்தை தான் உண்டால், தனக்கு சத்யவதியை விட சிறந்த பிள்ளை பிறக்கும் என்று நம்பி, சத்தியவதிக்கு தெரியாமல் அதை செய்தாள்.    சத்யவதிக்கு இது தெரிய வர, அவள் முனிவரிடம் பிரசாதம் மாறிவிட்டதை சொல்லி, பிராயச்சித்தம் வேண்டினாள். முனிவரும் பிரசாதத்தின் பலனை ஒரு தலை முறை தள்ளி வைத்தார். சத்தியவதியின் தாய்க்கு பிறந்த பிள்ளைதான் விசுவாமித்திர முனிவர்.  அவர் அறிவில் பிராமண குல வழக்கப்படியும் மற்றவற்றில் ஷத்ரிய குணங்களோடும் விளங்கினார்.

தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை

ரிசிகனுக்குப் பிள்ளையாக ஜமதக்னி பிறந்தார்.      ஜமதக்னி, ரேணுகா தேவியைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். அவர்களுக்கு ராமன் என்பவன் கடைசி மகனாக, பிரம்மத்தின் அம்சமாகவும் ரிசிகனின் பிரசாத்தின் பலனாகவும் அதிக ஷத்திரிய குணங்களுடன் அவதரித்தார். இவன் சிவபெருமானை நோக்கித் தவம் செய்து பரசு என்ற கோடரியைப் பெற்ற காரணத்தால் இவனுக்குப் பரசுராமன் என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. தாய் தந்தையரிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவன் பரசுராமன்.

சூரிய குலத்திலே பிறந்த கார்த்தவீரியன் என்ற ஆயிரம் கைகள் கொண்ட அரசன் ஒரு பராக்கிரமசாலி.   ஒரு முறை பத்து தலை கொண்ட ராவணனை ஒரு பூச்சியை போல் சிறைபிடித்து அடைத்தவன். ராவணன் கார்த்தவீரியனிடம் மன்னிப்புக் கேட்க, கார்த்தவீரியன் அவனை விடுவித்தான்.   கார்த்தவீரியன், ஜமதக்னி முனிவருடைய ஆசிரமத்திற்கு வர நேர்ந்தது. பசியால் வாடிய அவர்களுக்கு,   ஜமதக்னி தேவ பசுவாகிய காமதேனுவால் அறுசுவை உண்டியும், பானமும்   கொடுத்தார். கார்த்தவீரியன்,அந்த பசுவை  தூக்கிக் கொண்டு சென்றான். முனிவர், அதை பரசுராமரிடம் கூற, பரசுராமர் தன் கோடாரி, வில், அம்புகளுடன் நேரே கார்த்தவீரியனின் சேனைகள் அனைத்தையும் அழித்தார். கார்த்தவீரியனும் அவருடன் சண்டைக்கு வந்தான். அவனுடைய ஆயிரம் கைகளையும் பரசுராமர் தன் தபோ பலத்தால் அறுத்து எறிந்ததோடு, அவனுடைய சிரசையும் சீவித் தள்ளினார். பிறகு காமதேனுவையும்  மீட்டு ஆசிரமத்தில் சேர்ப்பித்தார்.   அரசனை கொன்ற பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தமாக தீர்த்த யாத்திரைக்குப் போகச்சொல்லி பரசுராமனுக்கு அவரது தந்தை அறிவுரை சொல்ல அதைக் கேட்டு ஓராண்டு காலம் தல யாத்திரை செய்தார்.

ரேணுகாதேவி, அவள் கணவராகிய ஜமதக்னி முனிவருடைய பூஜைக்கு உதவி செய்வாள்.  ஓர் நாள் நீர்நிலைக்குச் சென்ற ரேணுகாதேவி குனிந்த போது ஒர் கந்தர்வ உருவம் நீரில் கண்டாள். இதனால் அவள் கற்புக்கு களங்கம் ஏற்பட்டதை ஜமதக்னி முனிவர் அறிந்தார்.  தன் புதல்வர்களை அழைத்து ரேணுகாதேவியை கொல்லுமாறு கட்டளை இட்டார். மற்ற பிள்ளைகள் மறுக்க, தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை என்பதற்கேற்ப பரசுராமர் தன் அன்னையையும் மற்ற சகோதரர்களையும் கொன்றார். ஜமதக்னி தன் சொல்லைக் காப்பாற்றிய பிள்ளையிடம் ‘உனக்கு என்ன வரம் வேண்டுமோ கேள்’ என்றார். பரசுராமர் இறந்த என் தாயும் சகோதரர்களும் உயிரோடு எழ வேண்டும்  என்று வரம் கேட்டார்.  மறுபடி அன்னை உயிர்த்தெழுந்ததை முன்னிட்டு ரேணுகாதேவியேதான் மாரி அம்மன் என்றும், தலை மட்டும் மாரியம்மன் கோயில்களில் வைத்து பூஜிக்கப்படுவதற்கு பரசுராம அவதார நிகழ்ச்சியே காரணம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

தம் தந்தையை இழந்த கார்த்தவீரியன் புதல்வர்கள் ஜமதக்னி முனிவரிடமும், பரசுராமரிடமும் பகைமை பாராட்டி வந்தார்கள். அதனால் பழிக்குப் பழி வாங்க தீர்மானித்தார்கள். ஒரு நாள் ஜமதக்னி முனிவர் தனியே இருந்த சமயம், அவர்கள் ஜமதக்னியின் தலையை வெட்டி அந்த இடம் முழுவதும் ரத்தவெள்ளமாகும்படி செய்தனர்.  பரசுராமர் திரும்பியதும் இதனை கண்டு ஷத்ரிய குலத்தை வேரோடு அழித்துவிட சபதம் எடுத்தார்.  இருபத்தி ஒரு தலைமுறை அரச குமாரர்களின் தலைகளை அறுத்து மலைகளாகக் குவித்தார். ரத்த ஆறு ஓடியது. குருஷேத்திரத்தில் இருந்த குளங்களில் தண்ணீருக்குப் பதிலாக இரத்தம் நிரப்பி தன் தகப்பனாருக்கு ஈமச் சடங்குகளைச் செய்தார். பூமியில் உள்ள க்ஷத்திரிய வம்சம் அற்றுப் போகும்படி பூலோகத்தில் இருபத்தொரு க்ஷத்திரியப் பரம்பரையை வேரோடு அழித்தார்.

பரசுராம ஷேத்திரம்

இவ்வளவு கோபத்துடன் இருந்த பரசுராமர், அடுத்த அவதாரமான ராமரை சந்திக்கும் போது அவரிடம் கர்வபங்கப்பட்டு தன கோபத்தை எல்லாம் துறந்தார்.    பரசுராமர் தன் கோடாரியைக் கொண்டு மேற்கு கடற்கரையில் சீர்படுத்திய பகுதியே இன்றைய கேரளா என்பர். பரசுராம ஷேத்திரம் என இன்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

அடுத்தது பலராமர்.

=====================================================================

Parasurama Incarnation

In Parasurama Avatharam, Paramathma or Perumaal was born to Saint Jamathakni and Renuka Devi.   In this Avathar, Parasuramar proved a point time and again, that everyone should follow the words of his or her father at any cost. It is believed that He still lives and meditating in the western ghats of India, called Mahendra Mountains.

Four Classes of Hindu System

We are born on earth with the sole purpose of realising God and we undergo the journey, because of our deeds from previous births    Regardless of the destiny we are born with, the class system helps us in accomplishing the goal of God realisation.   As per Hindu caste systems, there are four classes defined, Shudra (labourer), Vaishya (businessman), Kshatriya (warrior) and  Brahmin (teacher) and each class has a specific role to be played in the society.

Brahmin is expected to learn the vedam and practice them in their day to day life and teaches the highlights of the same to others.   Kshatriyas are expected to protect the society through their physical strength.    Vaishhyas are expected to earn money through right ways and support the society through such earned money.   Shudras are expected to contribute to this society through their hard work in any developmental activities.

More importantly, there is no superiority or inferiority attached to any of the above classes.  And there are no further subdivisions in any of the above classes, highlighted or documented anywhere in the Hindu Systems, be it Puranams, or Ithihaasams or Vedham. An individual should be classified in a particular class irrespective of his birth if he possesses the decisive characteristic of that class   Generally the parents wanted their children to have the same qualities of themselves.

Reasons for His qualities

Sathyavathi was born to a Kshatriya King, called Kaathi Rajan.   One good Brahmin Sage, by name, Richigan, wanted to marry Sathiyavathi and he went and begged the King to get her daughter married to him.   The kind did not want to get the wrath of a good saint. Hence he decided to get daughter married to Richigan.

After some time, Sathyavathi wanted to have a child.  At the same time, her mother also wanted to have a child.  She requested Richigan, the saint, to get them the blessings from God.   The saint prayed and got the offerings from the God for each one of them according to their class of birth, namely, Sathiyavathi, being a brahmin’s wife got the offerings with Brahmin’s qualities and her mother, being the wife of a Kshatriya, got the offerings with Kshathriya qualities.    When Sathiyavathi was not around, her mother took the offerings designated for Sathiyavathi, as she thought that Richigan would have got something more special for his child.   Sathiyavathi took the other portion and when she came to know about  the exchange of the  offerings, the  saint was unhappy.   Sathiyavathi requested for a redress.   Richigan, the saint, after a bit of hesitation, postponed the the effects of the offerings for her alone by a generation, which means that there would not be any effect to Sathiyavathi’s child, but her grandchild would be born with the qualities of Kshatriya. Sathiyavathi’s mother gave birth to a child, which became a famous saint Vishwaamithirar.   He had the interests and knowledge, as per Brahmin, but all other qualities were like Kshatriya.

Listening to Father’s words at any cost

Jamathagni was born to Sathiyavathi and Richagan and he married Renuka Devi.   Raman was born to Jamathagini and Renuka Devi as their last son.   Raman is an incarnation of Lord Narayanan.  He prayed Siva and got an axe called Parasu.   Then He was given the name Parasuraman.   He had lots of respects, love and affection to their parents.

Kaartha Veeryan was a very brave king and he used to have  one thousand hands.   He once even captured the King Ravana .  Ravanan, after knowing the strengths, apologised to Kaartha Veeryan and he released Ravana.    Such a strong Kaarthaveeryan, once happen to visit Jamathagni’s Ashram with his battalion of soldiers.    They were all hungry and tired Jamathagni had a pious cow, called Kamadenu, which can give anything and also continuously.  Jamathagini gave the King and the soldiers a very tasty and sumptuous food and drinks, using Kamadenu.    Kaartha Veeryan wanted to take Kamadenu and he ordered his soldiers to capture the cow to his palace.     Parasurama came to know about this and He fought with Kaarthaveeryan.   He beat all his soldiers and also removed all the one thousand hands of Kaarthaveeryan.     In addition He killed the king and retrieved Kamadenu.   He brought back Kamadenu to his father, Jamathagini.  Jamathagini advised Parasuraman that killing a King is a bad deed and needs to be cleansed by visiting selected temples.   Parasuraman listened to his father’s advice and started his Holy Journey (Theertha Yaathirai) for the next one year.

Renuka Devi used to help her husband, Jamathagni in his preparations for Pooja.  One day when she was in a pond, she saw  the shadow of a Gandharva,  in the water and she could not concentrate further and contribute to Jamathakni’s prayers.   On hearing this, Jamathakni got angry, as he felt that Renuka Devi lost her chasteness and asked his sons, one after other, to kill his wife.   All children refused to accept such order from their father, but for Parasuraman.   Parasuraman accepted the order and killed not only Renuka Devi, but also, the brothers who refused to listen to his father.   Jamathakni was happy with Parasurama, as He had carried out his orders.  Jamathakni offered him a boon and Parasurama without hesitation asked Jamathakni to give lives for the dead mother and brothers.   Jamathakni made them come back alive.   Since Renuka Devi’s head was chopped off and came back again, she is called Marri amman and in temples, her head alone is kept for prayers. And these are believed to be due to Parasurama Incarnation.

Having lost their father, Kaarthaveeriyan’s sons were waiting for opportunity to take revenge on Jamathakni and Parasuramar.    When Jamathakni was alone, they went and cut his head and made the whole place filled with blood.  When Parasurama returned He saw his father, being killed so cruelly,  He took a vow to kill all in Kshathriya class.   He killed 21 generations of Kshathriya kings and He racked up the whole place with heads of such Kshathriyas.   Instead of water, blood flowed in the  river and in Guruskshetram, a place in North India, He filled the tanks with blood.   He used the blood, instead of water, to do the last rights for His father.    By killing 21 generations of Kshathirya He made sure that there is no one from Kshatriya is left in this world.

Parasuraama Kshethram

Having had so much anger in Him, Parasuramar left all His anger when He met Rama in the next incarnation.    He went to the western side of India and used His axe to rectify the land and today this place is called Kerala.  This is also called as Parasurama Kshethram.

Let us start learning about Sri Balaraamar in the next weblog.

Vibavam – Matsya, Koorma Varaga Incarnations/விபவம்-மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராக அவதாரங்கள்

For English version, please click here, thanks 

விபவத்தில் முக்கியமான தசாவதாரத்தை பற்றி கேள்விப்பட்டிருப்போம். அதில் முக்கியமாக ராமவதாரம், கிருஷ்ணாவதாரம் மற்றும் வாமனாவதாரம் பற்றி நிறையவே பார்த்தும் கேட்டும் இருப்போம்.  ஆகையால் அவைகளை விட்டு விட்டு மற்ற அவதாரங்களை பற்றி சிறிது பார்ப்போம்.

மத்ஸ்யாவதாரம்

மத்ஸ்யாவதாரம், தசாவதாரத்தில் திருமால் எடுத்த முதல் அவதாரமாக சொல்லப் படுகிறது. மத்ஸ்யம் என்றால் மீன் என்று பொருள். ஹயக்கிரீவன் என்ற அசுரன் பிரம்மா தூங்கும் போது அவர் வாயிலிருந்து வேதங்கள் தாமே வெளிவர அந்த வேதங்களைத் திருடி, அவற்றை ஒளித்து மறைத்து விட்டான்.

மகாப் பிரளயம் வர ஏழு நாட்கள் முன்னதாக அதாவது, இந்த பூமியும், விண்ணும், அதற்கிடைப்பட்ட வெளியும், பொங்கி எழுந்து கடலுக்கு இரையாகி உலகங்கள் அழிவதற்கு முன், சப்த ரிஷிகளையும், மூலிகைகளையும், பற்பல வித்துகளையும், பெருமாள் மீன்  உருக்கொண்டு அவை எல்லாவற்றையும் ஒரு படகில் வைத்து சத்யவிரதன் என்ற ராஜரிஷியை கொண்டு காப்பாற்ற எண்ணினார்.

மஹா பிரளயத்தின் போது மீனான பெருமாள் தங்கத் திமிங்கலத் தோற்றத்துடன் காணப்பட்டார்.  மகா பிரளயத்தில் மற்ற எல்லா உலகங்களும் அழிந்து ஒழிந்தன. வேதங்களை அபகரித்துக் கொண்டு போய் கடலில் ஒளித்து வைத்திருந்த அசுரனைக் கொன்று, சப்த ரிஷிகளையும், மூலிகைகளையும், பற்பல வித்துகளையும் வேதத்தையும் மச்சாவதாரப் பெருமாள் காப்பாற்றினார். வேதத்தை பிரம்மாவிடம் திருப்பிக் கொடுத்தார்.   பிரம்மாவும் தன்னுடைய ஸ்ருஷ்டியை தொடர்ந்தார். சத்யவிரதனையும் ஒரு மனுவாக நியமித்தார்.

கூர்மாவதாரம்

தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்த போது மந்திரமலையைத் தாங்க திருமால் எடுத்த ஆமை அவதாரம், கூர்மாவதாரம்.

பெருமாள்  மந்திர மலையைக் கருடன் மீது தூக்கிவந்து பாற்கடலின் நடுவே கீழே இறக்கினார்.  வாசுகி என்ற பாம்பு கயிறானது.   தேவர்கள் பாம்பின் வால்பக்கமும், அசுரர்கள் தலைப்பக்கமும் நின்று பாற்கடலைக் கடையத் தொடங்கினார்கள். மலையோ அதனுடைய பெரும் பாரத்தால் கடலுக்குள் மூழ்கியது. உடனே பகவான் ஆமையாக அவதாரம் எடுத்து மந்திரமலையைத் தன் முதுகால் தாங்கிக் கொண்டார்.

பார்கடல்

பாற்கடலைக் கடைய ஆலகால விஷம் வர, சிவபெருமான் விஷத்தைப் பருகினார். தேவர்களும், அசுரர்களும் மீண்டும் பாற்கடலைக் கடைந்தார்கள். அதிலிருந்து காமதேனு, வெள்ளைக் குதிரை, சிவப்பு மணி, ஐராவதம், பாரிஜாத மரம் போன்ற எண்ணற்ற பொருள்கள் வெளிவந்து தேவலோகத்தை அடைந்தன. மேலும் அதிலிருந்து வெளிவந்த திருமகளாகிய லட்சுமி தேவி, ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவை அடைந்தாள்.(அமுதினில் வந்த பெண் அமுது) அதற்கு அடுத்தாற்போல் அனைவரும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் அம்சமான தன்வந்திரி பகவான் அமிர்தம் ததும்பும் தங்க கலசத்துடன் வெளிவந்தார்.

அமிர்த கலசத்தை அசுரர்கள் பிடுங்கி ஓட, பெருமாள்  மிக அழகுடைய பெண் வடிவில் மோகனியாக அவதாரம் எடுத்து அவர்களிடம் இருந்து தந்திரமாக அமிர்தத்தை கைப்பற்றினார். பிறகு தானே அமிர்தத்தை தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கொடுப்பதாக சொல்லி, முதலில் அமிர்தத்தை தேவர்களுக்கு கொடுத்தார். சூரியன், சந்திரன் என்ற இரண்டு தேவர்களுக்கு நடுவில் வந்த ராகு என்ற அசுரனை பார்த்த மோகினி, அந்த அசுரனை தன்கையில் உள்ள அகப்பையால் தட்ட அந்த அசுரன் ராகு கேது என்ற இரண்டு கிரகங்கள் ஆனார்கள். அதுமுதல், அவர்கள், சூரியனையும், சந்திரனையும் பிடிக்க முயற்சி செய்து, சூரிய சந்திர கிரகணங்களுக்கு காரணமாகின்றனர்.

மோகினியாகவும், தன்வந்திரியாகவும், ஆமையாகவும் தானே வந்து அமுதில் வந்த பெண் அமுதை ஏற்றுக்கொண்ட அவதாரம் தான் கூர்மாவதாரம்.

வராகவதாரம்

பூமியைக் கவர்ந்து சென்ற இரண்யாட்சன் என்ற அசுரன் அதனை கடலுக்கடியில் ஒளித்து வைத்தான். திருமால் வெள்ளை வராகமாக (பன்றியாக) உருவெடுத்து அசுரனைக் கொன்றதோடு, அப்பூமியைத் தன் கொம்பில் தாங்கிக் கொண்டு அருள் செய்தார்.

சிருஷ்டி என்பது இருவகைப்படும். முதலில் பிரம்மம் தாமாகவே சங்கல்பித்து பஞ்சபூதங்களையும், ஐம்புலன்களையும்  படைத்தார். இதற்குப்பின் தான் பிரமனை படைத்தார்.  பிரம்மத்தின் ஆணைப்படி தாவரங்கள், விலங்குகள், தேவர்கள் என அனைத்தையும் பிரமன் படைத்தார்.  பிரமன் புருவங்களின் நடுவிலிருந்து ருத்திரன் அல்லது சிவன் தோன்றினார்.

பூமியில் மானிடர்களைப் படைக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய சமயத்தில், இரண்யாட்சன் என்ற அசுரன் பூமியை கடலுக்கடியில் ஒளித்து வைத்தான். பிரம்மா மகாவிஷ்ணுவிடம் சமுத்திரத்தில் அமிழ்ந்து இருக்கும் பூமியை வெளிக்கொண்டு வர பிரார்த்தனை செய்தார்.    மகாவிஷ்ணு பிரம்மாவின் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்ய, வராக அவதாரம் எடுத்தார்.  பகவான் வராக மூர்த்தியாக எழுந்தருளி ஹிரண்யாட்சன் என்ற அசுரனுடன் போரிட்டு அவனை வென்று, தண்ணீருக்குள் ஆழ்ந்து கிடக்கும் பூமியை வெளிக்கொணர்ந்து நிலை நிறுத்தினார்.

நீரில் இருந்து வெளிவந்த பூமாதேவி தாயார், வராகபெருமானின் மடியில் அமர்ந்து, நம் பொருட்டு, “நம் குழந்தைகளாகிய இந்த பூமியின் பிரஜைகள் உய்வதற்கு வழி என்ன” என்று கேட்க பகவான் நம் மேல் உள்ள கருணையினால், “அவர் கொடுத்த கைகளினால் தூய மலர்களை தூவி, அவர் கொடுத்த வாயினால் பாடி, அவர் கொடுத்த மனத்தினால் அவரை சிந்திக்க வேண்டும்” என்று காட்டிக்கொடுக்கிறார்.   இதை நமக்கு திருப்பாவை என்ற திவ்ய பிரபந்தந்தின் மூலம், பூமாதேவியின் அவதாரமான ஆண்டாள் கொடுக்கிறார்.

அதேபோல் நாம சாமகீர்த்தனம் மூலம் தன்னை அடையலாம், மற்றும் அதை கைசிக பண் கொண்டு தன் திருத்தலங்களில் கைசிக ஏகாதசி போன்ற சிறப்பு நாட்களில் தன் முன் பாடுவதால் அதை கேட்பவர்களையும் உய்ய செய்யலாம் என்பதை நம்பாடுவான் என்பவனின் சரித்திரத்தை பூமிபிராட்டியிடம் சொல்லி கைசிக ஏகாதசியின் சிறப்பை சொல்லும் கைசிக மஹாத்மியம் வராக புராணத்தில் உள்ளது.

பரமாத்மா மூன்று சரம ஸ்லோகங்களின் மூலம் நமக்கு தன்னை அடையும் வழியை சொல்லுகிறார்.  வராக, இராம, கிருஷ்ண அவதாரங்களில் அவைகள் உள்ளன.

ஸ்த்திதே மநஸி ஸுஸ்வஸ்த்தே ஸரீரே ஸதி யோ நர:
தாதுஸாம்யே ஸ்த்திதே ஸ்மர்த்தா விச்வரூபஞ்ச மாமஜம் |
ததஸ்தம் ம்ரியமாணம் து காஷ்ட்டபாஷாண ஸந்நிபம்
அஹம் ஸ்மராமி மத்பக்தம் நயாமி பரமாம் கதிம் ||”

என்பது வராஹப் பெருமானின் சரம ஸ்லோகம் ஆகும். இதன் பொருள்,   வராக சரம ஸ்லோகம் சொல்வதாவது – நல்ல நிலையில் மனதும் உடலும் இருக்கும் போது (இளமைக்காலத்தில்) என்னை ஒரு கணமேனும் மகாவிச்வாசத்துடன் ஒருவன் நினைப்பானாகில், அவன் வயதாகி உடல் தளர்ந்து மரக்கட்டையைப் போல் ஸ்மரணை இன்றி கிடக்கும்போது நான் அவனைப்பற்றி நினைக்கிறேன்!.

விபவ நிலையில் உள்ள தசாவதாரத்தின் நரசிம்ம பரசுராம, பலராம மற்றும் கல்கி அவதாரங்களைப் பற்றியும், அர்ச்சை மற்றும் அந்தர்யாமி நிலைகளை பற்றியும் வரும் பதிப்புகளில் காணலாம்.

==========================================================================

Vibhavam

We would have heard about  Dasaavathaaram (Ten Incarnations) in Vibhavam.   Rama, Krishna and Vamana Avatharams (incarnations) are more often referred and we would have read and heard more about them also.   Hence we will leave them and discuss about the other Incarnations. here.

Mathsyavathaaram

Mathsyavatharam (Fish Incarnation) is placed as the first Incarnation in Dasavatharam. Hayagreevan, a demon, took away the Vedhams, (The Rule Book)  which came out of Brahmaa and he had hidden it under water.   Without the Vedhams, Brahmma could not proceed with his job.

As discussed earlier, Mahapralayam is one in which all the 14 worlds get immersed in water and during this incarnation, Mahapralayam happens.   About 7 days before Mahapralayam,  Mahavishnu, starts this incarnation in the form of a small fish.   He gave the opportunity to a very pious sage, by name, Satyavradan,  to hold a boat, where He organised seven other important sages, called Saptharishis,  some important herbs and many important seeds during Mahapralayam.  He Himself became a very big whale and He asked Satyavradan to tie the boat to the dorsal Fin of the Whale so that those can be protected during Mahapralayam.

Mahavishnu looked like a big Golden Whale during Mahapralayam.    Perumal killed the demon, who stole the Vedam and kept it under the sea.   Thus during Mathsyavathaaram, Sri Mahavishnu killed the demon and saved the important sages.  He also retrieved the Vedam and handed it over back to Bramma for continuing the Creation. He also made Sathyavrdan as a Manu, a high level Administrator.

Koormaavathaaram

Perumaal took the form of a Giant turtle  to carry a mountain by name, Manthramalai, when the good Devas from the Celestial world, and Asuras (super natural but evil ) churned the  milky ocean to get the Amirtham, ( Nectar ) the antidote to live for ever.   This incarnation of Turtle is called Koormaavathaaram.

Garudan, the bird  vehicle of Sri Mahavishnu, carried the mountain, Manthramalai, and placed it into the Milky Ocean.    The most significant single headed snake, Vasuki, became the rope that was used to churn the mountain.   The bad Asuras took the head portion of Vasuki and the good from the Celestial took the tail portion of the rope while churning.   The moment they started the churning, the mountain, because of its weight, drowned into the milky ocean.   Immediately Perumaal took the incarnation of Tortoise and carried the mountain on His back.

When the ocean  was churned, the following special, rare items came out.

  • Deadly Poison (Aalakala Visham) – this was consumed by God Siva
  • Kamadenu – A special cow, an animal that is capable of giving anything
  • White Horse
  • Red gemstone
  • Ayraavatham – The White Elephant
  • The tree  Parijaatham, Nyctanthes arbor-tristis, the night-flowering jasmine or Night Queen

Then Sri Mahalakshmi came and  walked directly towards Mahavishnu and reached Him. Finally The Amirtham, was brought by Dhanvanthri, another incarnation of Sri Mahavishnu in a golden pot.

The evil Asuras robbed the golden pot and ran.   Perumaal took another form, a beautiful woman , Mohini Avatar. She started talking to the Asuras , who took the golden pot. They were attracted by her beauty, and gave the pot to Mohini and asked Her to distribute.   She distributed the whole Amirtham only to the good from the Celestial world. Seeing that the bad is not getting any Amirtham, Raaghu, one of the bad, came in between two from the good celestial world, Sun and Moon.  Mohini knew that Raaghu was an Asura and She hit Raaghu with the spoon and then Raaghu split into two, namely Raaghu and Kethu. Eversince, they started chasing Sun and Moon and became part of the reasons for the Solar and Lunar Eclipses.

Perumal Himself came as Dhanvantri, Mohini and the Turtle in this Koormaavathaaram, and He also took Sri Mahalakshmi, who came out of the Milky Sea.

Varaaha Avathaaram

Hiranyakshakan, a demon, took the world and hid it under the sea.   Perumaal appeared as White wild boar (Varahavathaarm), killed the demon and kept the world on His giant canine like tooths.

There are two types of creations used by Brahmam while establishing or forming the whole universe.    Some of the things He creates Himself on His own desire and intent.   After creating the basic infrastructure, He will leave the rest of the creation to Bramma for further creation.   The creation of Brahmam are :

  • Panchabhootham, the five basic elements, the earth, water, fire, wind and the outer space
  • Ethereal or certain things that connect the above basic elements to our senses, namely, sight, hearing, taste, smell and touch.

The creation of Bramma under the guidance of Brahmmam are :

  • the plants
  • animals
  • The good at the Celestial world
  • Siva

By the time, Bramma was about to start creating human beings, the demon Hiranyakshakan carried away the world, where the human beings are supposed to be staged. The demon also hid the world under the sea.   Bramma prayed to Mahavishnu to help him to get the world from the under waters.    Mahavishnu wanted to answer the prayers of Bramma and hence He took the Varaha Avathaaram.     As Varaahaswami or Varahamoorthi, He fought with Hiranyakshakan and won.  Then he brought the world from the waters and kept the world in its proper place within the Universe.

The world is called Bhooma Devi Thayar in Vaishnavism.   Perumaal is always associated with Sri Devi and Bhoo Devi Thayaars.   Both of them give us the protection by recommending us to Him.   Thus when Bhoomadevi was retrieved from the sea waters, She sat on Sri Varahaperumaal and asked Perumaal, on our behalf, to tell Her on how the jeevathamaas, all Her children, will survive and reach Mokshham or State of Non-return.   Perumaal, with abundance of love towards us, told  “shower flowers on Him using the hands given to us by Him,  praise Him by singing his songs through the mouth, given by Him and keep thinking about Him, using the Mind given  by Him“.     Later when Bhoomadevi took the role of an Azhwaar, Aandal, She recalled and reinstated this in Thirupaavai, one of the  sections in Divya Prabhandam.

In the same way, Varaha Perumal told that Namasamkeeerthanam, that is reciting His holy names, would be another way to reach Him. Further if the Namasamkeerthanam is done using Kaisika ragam and sung in front of Him, in a temple on a special day like Kaisika Ekadasi, those who hear the same would also get the benefit of reaching Mukthi or abode. Varagha Perumal illustrated this by explaining the history of Nambaaduvaan to Bhoomadevi Thayaar, in a chapter called Kaisika Mahathmiyam, within Varaha Puranam.

Paramathma gives advices as Charama Solkams in three of his incarnations, namely, Varaaha, Rama and Krishna, to reach Him.

Lord Varaha addresses Mother Earth or Bhoodevi in his Charama Slokam, “If anyone thinks of Me, when the mind is sound (sthite manasi),with the body in  good health (suswasthe shareere), and with all mental and physical faculties working perfectly and intact (dhaatusaamye sthite) – thinks that I am indeed the very cause of this universe  (or the form of this universe, vishwaroopam), that I am without birth (ajam) – then I assure (You, Devi) that I will remember this devotee of Mine when he/she is on his/her deathbed,  lying (helplessly) like a stone or a log of wood, and  personally take him/her to the Supreme Abode.

We still need to see Narasimha, Parsurama, Balarama and Kalki incarnations under Vibhavam and then move on to Archai and Antharyammi, the remaining states of Brahmam.    Let us see them in the subsequent blogs.

Yugam, Pralayam and Vibavam/யுகம், பிரளயம் மற்றும் விபவம்

For English Version, kindly click here, thanks

விபவ அனுபவத்திற்கு முன்னால் கால அளவுகள் சிலவற்றைப் பற்றியும் அத்துடன் தொடர்புள்ள யுகம், பிரளயம் போன்ற சில பதங்களையும்  விவாதிப்போம்.  அதே போல் நிமிடம், நாழிகை, பட்சம், ருது, அயனம் போன்றவற்றைப் பற்றி  இங்கு குறிப்பிடவில்லை, ஏனெனில் அவை இப்பொழுது நம் தலைப்பிற்கு தேவை படாது.

யுகங்கள்

கிருதாயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம் மற்றும் கலியுகம் என்று நான்கு யுகங்கள். இப்பொழுது கலியுகம் தொடங்கி சுமார் 5000 ஆண்டுகள்  ஆகின்றது.  ஒவ்வொரு யுகமும் கால அளவில் மாறு பட்டவை. கலியுகத்தை விட, துவாபரயுகம் இரண்டு மடங்கும், திரேதாயுகம் மூன்று மடங்கும், கிருதாயுகம் நான்கு மடங்கும் பெரியது.

  • கிருத யுகம் – 1,728,000 வருடங்கள்
  • திரேதா யுகம் – 1,296,000 வருடங்கள்
  • துவாபர யுகம் – 864,000 வருடங்கள்
  • கலியுகம் – 432,000 வருடங்கள்

ஒரு சதுர்யுகம் என்பது இந்த நான்கு யுகங்களும் சேர்ந்தது.   கிருத, திரேதா, துவாபர மற்றும் கலியுகம் என்ற இந்த நான்கு யுகங்களும் ஒரு சுழற்சியில் வந்து கொண்டு இருக்கும்.   இந்த சுழற்சியை பிரம்மம் அல்லது ஸ்ரீமன் நாராயணன் நடத்திக்கொண்டு இருக்கிறார்.   மேலும், ஸ்ரீ விஷ்ணு அல்லது பிரம்மம் ஆனவர், கிருத யுகத்தில் வெண்மையாகவும், திரேதா யுகத்தில் சிவப்பாகவும், துவாபர யுகத்தில் கருநீலமாகவும், கலியுகத்தில் கருப்பாகவும் காட்சி அளிக்கிறார்.

பிரளயங்கள்

இந்த பிரபஞ்சத்தை நம் முன்னோர்கள் பூமி, அதற்கு மேல் ஆறு உலகங்களும், பூமிக்கு கீழ் ஏழு உலகங்களும் ஆக மொத்தம் பதினான்கு உலகங்களாக பிரித்தார்கள். ஒரு கல்பம் என்பது 1000 சதுர்யுகங்களைக் கொண்டது.  இரண்டு கல்பம் சேர்ந்தது பிரம்மாவிற்கு ஒரு நாள்.   இந்த பிரம்மா என்பவர் வேறு, நாராயணன் அல்லது விஷ்ணு என்று சொல்லபடுகின்ற பிரம்மம் வேறு.  வியுக வாசுதேவனிடம் இருந்து வந்த அநிருத்தன், முக்கியமான சில கட்டமைப்புகளை ஏற்படுத்திய பின்பு, படைக்கும் பொறுப்பை  இந்த பிரம்மாவிடம் ஒப்படைத்து உள்ளார்.

பிரம்மாவின் பகல் பொழுது முடிந்தபின் பிரளயம் ஏற்படுகிறது.   பிரளயத்தின் பொழுது பூமியும் அதற்கு மேல் உள்ள இரண்டு உலகங்களும் அழிந்துவிடுகின்றன.   எல்லா ஜீவாத்மாக்களும், பரமாத்மாவை  வந்து அடைகின்றன.   அப்படி வரும் போது அவை தம்தம் கர்மாக்களுடன் வருகின்றன.  ஜீவாத்மாக்கள், பிரளயம் முடியும் வரை பரமாத்மாவுடனேயே இருக்கின்றன.   பிரம்மாவின் இரவுப் பொழுது முடிந்த பின் பிரளயம் முடிகிறது.   அதாவது பிரளய காலம் ஒரு கல்பம். பிறகு பிரம்மம் பூமியையும் மற்ற இரண்டு உலகங்களையும் படைத்த பிறகு, பிரம்மா தனது படைப்புத் தொழிலை ஆரம்பிக்கிறார்.

ஆக பிரம்மாவின் ஒரு நாள் என்பதில் பகல் பொழுது முடிந்தபின் பிரளயம் ஏற்பட்டு, மறுநாள் காலை மறுபடியும் ஸ்ருஷ்டி அல்லது உற்பத்தி தொடங்கும். பிரம்மாவின் இரவுப் பொழுதின் போது அல்லது பிரளயத்தின் போது, பரமாத்மா எல்லா ஜீவாத்மாக்களையும் தன்னிடம் வைத்து காப்பாற்றுகிறார். இப்படியாக நாள், வாரம், மாதம் மற்றும் வருடங்கள் கடக்கும்.   1000 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு மகாப்பிரளயம் நடக்கும். அப்பொழுது 14 உலகங்களும் அழிந்து மீண்டும் படைப்பு தொடங்கும்.

இதைத்தவிர, இன்னும் இரண்டு பிரளயங்கள் உள்ளன.   ஒன்று தினம் தினம் நடக்கின்ற பிறப்பு, இறப்பு சம்பவங்கள் மூலம் ஒரு ஜீவாத்மா, தன் கர்மாக்களின் அடிப்படையில் சொர்க்கம் அல்லது நரகத்திற்கு சென்று, மீண்டும் இவ்வுலகத்திற்கு திரும்புவது.   மற்றொன்று, ஒரு ஜீவாத்மா, கர்ம யோகத்தின் மூலமாகவோ, பக்தி யோகத்தின் மூலமாகவோ, ஞான யோகத்தின் மூலமாகவோ, சரணாகதி மூலமாகவோ மோட்சம் அடைந்து பரமாத்மாவை அடைவது.

இங்கு பிரளயத்தைப் பற்றியும், மகா பிரளயதைப்பற்றியும் சொல்வதற்கு காரணம், அவை பிரம்மத்தின் அடுத்த நிலையான விபவ நிலையின் போது தேவைப்படும்.

விபவம்

அநிருத்தன், வியுக நிலையில் இருந்து அவ்வப்பொழுது நல்லவர்களை காப்பாற்றவும் தீயவர்களை அழிக்கவும், தர்மத்தை காக்கவும், பற்பல அவாதாரங்கள் எடுக்கிறார். இந்த அவதாரங்கள் விபவம் எனப்படும். மகாவிஷ்ணுவின் தசாவதாரம் என்கின்ற பத்து அவதாரங்கள் மிகவும் பிரபலமானவை.   ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் சுமார் 27 அவதாரங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

மச்ய (மீன்), கூர்ம (ஆமை), வராக (பன்றி), நரசிம்ஹ (மனித உடலுடன், சிங்க தலை), வாமன (உயரம் குறைந்தவராக), பரசுராம, ஸ்ரீ ராம, பலராம, ஸ்ரீ கிருஷ்ண மற்றும் கல்கி ஆகியவை முக்ய அவதாரங்களான தசாவதாரங்கள் ஆகும்.   கபிலர், நரநாராயண, மோகன, ஹயக்ரீவ, புத்த, வியாச, கார்த்தவீரியன் என்ற சில அவதாரங்கள்  பாகவதத்தில்  குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

பர, வியுக நிலைகள் எப்பொழுதும், எல்லா காலங்களிலும் இருக்கும்.   ஆனால் அவதாரங்கள் அந்தந்த யுகங்களில் மட்டுமே நடைபெறும்.   மச்ய, கூர்ம, வராக, நரசிம்ஹ, வாமன அவதாரங்கள், கிருத யுகத்தில் நடைபெறும். கிருதயுகத்திலே அவதரித்த பெருமாள், சங்குபோலே வெளுத்த நிறத்தையுடையவனாக விளங்கினானென்று திருமங்கை ஆழ்வார் தன்னுடைய திருநெடுந்தாண்டகம் என்ற பிரபந்தத்தில் மூன்றாவது பாசுரத்தில் சொல்லியுள்ளார். மகாபிரளயத்தின் முடிவில், மகாவிஷ்ணு அல்லது பிரம்மம், வராக அவதாரம் எடுத்தருளி, பாதாள லோகத்தில் நீரில் அமிழ்ந்து இருந்த பூமியை எடுத்து, மீண்டும் அதன் ஸ்தானத்தில் வைத்தருளினார்.

 பரசுராம மற்றும் ஸ்ரீ ராம அவதாரங்கள் திரேதா யுகத்தில் நடைபெறும். த்ரேதாயுகத்திலே அவதரித்த பெருமாள், சிவந்த நிறத்தையுடையவனாக விளங்கினானென்று அதே பாசுரத்தில் திருமங்கை ஆழ்வார் கூறுகிறார். பலராம ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரங்கள் துவாபர யுகத்தில் நடைபெறும். த்வாபரயுகத்தில் பசுமைநிறத்தைக் கொள்வன்; இது ஸ்ரீபாகவதத்தில் பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்யாயத்தில் இருபதாவது ச்லோகம் முதல் விளக்கமாக சொல்லப்படுகிறது. கல்கி அவதாரம் கலி யுகத்தில் நடைபெறும். கலியுகத்தில், நீல நிறத்தை உடையவனாய் விளங்குகிறான் என்று திருமங்கை ஆழ்வார் மேற்சொன்ன அதே பாசுரத்தில் கூறுகிறார். யுகங்கள் ஒரு சுழற்சியில் வருவது போல் அவதாரங்களும் திரும்ப திரும்ப வருகின்றன.

பர வியுக நிலைகளை நம் போன்ற பக்தாத்மாகள் இந்த வாழ்க்கையில் இந்த உடலுடன், அடையமுடியாது.  பரமாத்மா நமக்கு உதவி செய்யும் பொருட்டு நம்முடனே இருக்க விரும்புகிறார். அதனால் தான் பற்பல அவதாரங்கள் எடுக்கிறார். அவர் நம்முடன் இருந்து நமக்கு மோட்சத்திற்கு வழி காட்டுகிறார்.  இதுவும் அவர் நமக்கு செய்கின்ற பெரிய உதவியாகும்.

நாம் இருப்பது கலியுகத்தில்.  ராம கிருஷ்ணா அவதாரங்கள் நடப்பதும் கலியுகத்திற்கு அருகிலேயே.  ஆகையால் அந்த அவதாரங்கள் நமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவை. ஆழ்வார்களின் பாடல்களிலும் இந்த அவதாரங்கள் அடிக்கடி வருகின்றன. மேலும், வேதங்கள் சொன்னபடி மனிதனால் வாழமுடியும் என்பதை நமக்கு உணர்த்துவதற்காகவே, ராம கிருஷ்ண அவதாரங்களை மனித ரூபத்தில் பிரம்மம் படைத்தது.   அவர் முதலில் வேதங்கள் சொன்னபடி ராம அவதாரத்தில் வாழ்ந்து காட்டினார்.   பிறகே, பகவத் கீதையில், தன்னுடைய அடுத்த அவதாரமான கிருஷ்ண அவதாரத்தில் உலகிற்கு போதித்தார்.

விபவம் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் அடுத்த பதிப்பிலும் தொடர்வோம்.

========================================================================

Preface

Before we start on Vibhavam, us go through  one measurement type of Time and a few terms around Time, like Pralayam and Yugam, which may be referred in our discussions. There are also smaller unit of measurements for Time, like, nimidam, nazhigai, patcham, ruthu, ayanam etc, which will not discuss here, as they may not be used for the time being.

Yugam

There are 4 yugams, Krutha, Thretha, Dwapara and Kali.  Each one is measured in terms of number of years and Kali yugam, the present one, is the shortest with about 432,000 years.  The next bigger one is Dwapara yugam, which is twice as long as Kaliyugam, that is 864,000 years.  Thretha yugam is next longer with 1,296,000 years and three times of Kaliyugam.    Finally Kritha yugam has 17,280,000 years and four times, the duration of Kaliyugam.

All the four yugams put together is called Chathur Yugam.  The order in which the yugas cycle happens, is Krutha, Thretha, Dwapara and Kali and currently we are about 5000 years into Kaliyugam.   The cycle of Yugams are controlled and driven by Brammam or Sri Narayanan or Maha Vishnu.  Also Mahavishnu has different colours in each of the yugams, He was white in colour during Kritha yugam, red in Thretha yugam, blue-black in Dwapara yugam and black in Kali yugam. .

Pralayam

The universe is divided into 14 separate spaces including this world or Earth, and they are positioned as 6 above the earth and 7 below this world.   Continuing from the above, 1000 Chathur Yugams are called one Kalpam and two Kalpams are one day for Brahma. Brahma is different from Brahmam or Vishnu or Narayanan.  Brahma is assigned the job of creation by Prathyumnan after the early creation of the basic infrastructure.

At the end of the Day time for Brahma, Pralayam happens.   When Pralayam takes place, the three worlds, namely this world and the two spaces above the earth, will be fully consumed or destroyed.   All the Jeevathmaas or the souls go back to Paramathma along with the respective Karmas during Pralayam and stay with Paramathma till the creation of these spaces by Brahmam, which  happens after the night time of Brahma, that is after one Kalpam.

In summary, this is one day for Brahma, where after the daytime Pralayam happens and during night time all Jeevathmas are protected by Paramathma and again the creation starts on the next day.   After each day, the week, the month and the year goes by.   After 100 years of Brahma a Big Pralayam happens, called Maha Pralayam, during which all the fourteen worlds will be destroyed and the recreation happens.

There are two other prayalams, one when a Mukthathma leaves this world and reaches Paramathmaa in Srivaikuntham through Karma yogam, Bakthi Yogam, Gnana Yogam or through Saranaagath.   and does services to Paramathma for ever without returning to this world. The last pralayam is one where the Jeevathma comes back after spending their Karma either in Heaven or Hell and return to this world.

Why do we need to know about Pralayam and MahaPralayam ?    This will be referred in the next State of Brahmam, namely, the Vibavam.

Vibhavam

From Vyuham, Aniruthan assumes various manifestations, from time to time, to protect the good , to punish the wicked and to re-establish Dharma. These manifestations are called Vibhavas, more popularly known as Avataras in this world. More popular Avatharams are the Dasavatharams (Ten Avatharms) of Mahavishnu.  Like yugams come in a cycle, these Avatharms are also repeated.   In Srimad Bhagavatham there are about 27 avathars mentioned.

The ten major or mukiya (important) avathars are Mathsya(Fish), Kurma(Tortise), Varaha(Boar), Narasimha(Man-Lion), Vamana(Dwarf), Parasurama, Sri Rama and Balarama , Sri Krishna and Kalki.   Bhagavatham mentions avathars like Kapila, Nara-Narayana, Mohana, Hayagriva, Butha, Vyasa , Karthaveeryan etc.

While Para and Vyuga exist all the times, the avathars happen during specific yugas. Mathsya, Kurma, Varaha, Narasimha and Vamana avathars happen during Krutha yugam.  Those incarnations in Krutha Yugam will be white in colour, like conch and it was stated by Thirumangai Azhwaar in his Prabantham Thirunedunthandagam , hymn 3. After the Mahapralayam, Mahavishnu takes the Varaha Avathar and retrieves the Earth and keeps in the proper place.    Mathsya and Kurma avatharangal might have happened after the Mahapralayam, but before the re-position of Earth by Varaha Avathar.

Parasurama and Sri Rama avathaars happen during Thretha yugam. The incarnations in Thretha Yugam will be red in colour and is also stated by Thirumangai Azhwaar in the same hymn. Balarama and Krishna Avathars happen in Dwapara yugam.  The incarnations of Dwapara Yugam will be Green in colour and it is stated in details in Sri Bhagavatham, in the 11th Section, 5th Subsection and in hymn 20. Kalki avathar happens in Kaliyugam.  The incarnations in Kali yugam will be blue in colour and it is stated by Thirumangai Azhwaar in the same above mentioned hymn. Since Yugams happen in cycle continuously, the avathars also get repeated in the respective yugams.

The first two states,Para and Vyuham, are not approachable by us in this life.   He wants to be with us and hence He took various avatharms  to make Himself closer to us.   By being closer to us, He can guide us to attain Moksham and that is a favour He does for us.

Since we are in Kaliyugam and Rama Krishna avatharams happen closer to Kaliyugam, Those avathaarams are closer to us and thus get mentioned in Azhwaar’s hymns more often. Rama, Krishna Avatharams are also taken by Brahmmam in the form of human beings to demonstrate to us that the rules set in Vedhas can be practiced by people like us, the human beings.   In fact, as Rama, He practically lived as per what are told in Vedham and then only preached in Bhagavat Gita in His next Avathaar, namely, Krishna Avathar.

Let us discuss some more things about Vibhavam in the next blog.

=========================================================================

RSS
Follow by Email