Vaishnavism

தொடக்கம்

பதின்மர் பாடும் பெருமாள் என்று திருவரங்கத்திற்கு ஒரு வாழ்த்து உண்டு. நம்மாழ்வாரே தனக்கு தாய், தந்தை, குரு, தெய்வம் என்று இருந்த மதுரகவி ஆழ்வாரைத்தவிர மற்ற எல்லா (11) ஆழ்வார்களும் பாடிய திவ்யதேசம் திருவரங்கம். மதுரகவியாழ்வார், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் என்ற இரண்டு ஆழ்வார்களை தவிர மற்ற ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்யதேசம் திருவேங்கடம்.

திருவரங்கத்திற்கு 247 பாசுரங்களும், திருவேங்கடமுடையானுக்கு 204 (202 பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையான் என்று நேரிடையாக சொல்லி இருக்கும். இரண்டு பாசுரங்களின் விளக்கத்தில் இவையும் திருவேங்கடமுடையானுக்கே என்று நம் பெரியவர்கள் கூறி உள்ளார்கள்.).

பொதுவாக முதலாழ்வார்களுக்கு வேங்கடமுடையானிடம் அதிக பற்று கொண்டு இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்கள் அவனுக்கு நிறைய பாடல்கள் பாடினார்கள் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. அதனை தொடர்ந்து திருவேங்கடமுடையானை முன்னிட்டு

• பொய்கையாழ்வார் இயற்றிய முதல் திருவந்தாதியில் இருந்து பத்து பாசுரங்களை முன்பு பார்த்தோம்.
• அடுத்த ஆழ்வார், பூதத்தாழ்வார், அவரின் இரண்டாம் திருவந்தாதியில் இருந்து திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பதினோரு பாசுரங்களில் சொல்வதை இங்கே  சுருக்கமாக பார்த்தோம்.
• அடுத்த ஆழ்வாரான பேய்ஆழ்வாரின் திருவேங்கடமுடையான் பாசுரங்களை (19) இங்கே காணலாம்.
• அடுத்து, திருமழிசை ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பாடல்களை (16) பார்த்தோம்.
• திருப்பாணாழ்வார் பாடிய அமலனாதிபிரான் பிரபந்தத்தில் இருந்து இரண்டு பாடல்களை இங்கே பார்க்கலாம்.
• அடுத்து குலசேகராழ்வாரின் பதினோரு பாடல்களை இங்கே கண்டோம்.
• பெரியாழ்வார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடிய 7 பாசுரங்களை இங்கே பார்த்தோம்.
• அடுத்து பெரியாழ்வாரின் புதல்வியாகிய ஆண்டாள் நாச்சியார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடிய 16 பாசுரங்களை இங்கே கண்டோம்.

இனி ஆழ்வார்களின் தலைவராக கொண்டாப்படும் ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடிய பாசுரங்கள் பற்றி காண்போம். நம்மாழ்வார் நான்கு பிரபந்தங்கள் இயற்றி உள்ளார். அவை திருவிருத்தம், திரு ஆசிரியம், பெரிய திருவந்தாதி, திருவாய்மொழி எனும் நான்கு தமிழ் மறைகள் ஆகும்.

ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் மொத்தம் 37  திவ்யதேசங்களைப் பற்றி பாடியுள்ளார். அவைகளில் ஆழ்வாருக்கு திருவேங்கடமுடையானிடம் அதீத ஈடுபாடு. ஆழ்வார் முதலில் பாடிய திவ்யதேசம், திருவேங்கடமுடையானின் திருமலை ஆகும்.

இவற்றில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் இருந்து சில பாசுரங்களை முன்பு பார்த்து உள்ளோம். இங்கு திருவேங்கடவன் மேல் பாடிய அனைத்து பாசுரங்களையும் ஒவ்வொரு ப்ரபந்தமாக பார்ப்போம். திருவிருத்தத்தில் உள்ள 8 பாசுரங்களை முன்பு பார்த்தோம். இப்பொழுது திருவாய்மொழியில் உள்ள 40 பாசுரங்களை மூன்று பகுதிகளாக காண்போம்.

• த்வய மஹாமந்திரத்தின் முதல் பகுதி, (6.10) – 11 பாசுரங்கள்
• த்வய மஹாமந்திரத்தின் இறுதி பகுதி, (3.3) – 11 பாசுரங்கள்
• திருவாய்மொழியில், திருவேங்கடவனை பற்றிய மற்ற பாசுரங்கள். (18)

பெரியதிருவந்தாதியில் திருவேங்கடமுடையானை பற்றிய ஒரு (1) பாடலை இங்கே காணலாம்.

இனி திருமங்கையாழ்வார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் அருளிச்செய்த 61 பாசுரங்களைப் பற்றி இங்கே சுருக்கமாக காணலாம்.

பெரிய திருமொழி

திருமங்கையாழ்வார் ஆறு திவ்யப்ரபந்தங்களை அருளி உள்ளார். அவை,

• பெரிய திருமொழி
• திருவெழுகூற்றிருக்கை
• சிறிய திருமடல்
• பெரிய திருமடல்
• திருகுறுந்தாண்டகம்
• திருநெடுந்தாண்டகம்

ஆழ்வார் பெரிய திருமொழியில் பற்பல திவ்யதேச எம்பெருமான்களை பற்றி பாடுகிறார். முதலில் ஜோஷிர்மட், பத்ரிகாசிரமம் என்று தொடங்கி வடநாட்டு திவ்யதேசங்களில் தொடங்கி தெற்கு நோக்கி தன்னுடைய ஆடல்மா என்ற குதிரையில் பயணம் செய் து பற்பல திவ்யதேசங்களுக்கு சென்று அங்குள்ள எம்பெருமான்களை மங்களாசாசனம் செய்கிறார். அதில் திருவேங்கடம் பற்றி நான்கு பதிகங்கள் பாடி உள்ளார்.

அவற்றில் முதல் பதிகமான கொங்கு அலர்ந்த என்பதை இங்கே பார்த்தோம். அடுத்த பதிகமான தாயே தந்தையே என்ற பதிகத்தில் உள்ள பாசுரங்களை இங்கே கண்டோம். அடுத்த பதிகமான கண்ணார் கடல் சூழ் என்ற பதிகத்தின் பாசுரங்கள் பற்றி இங்கு பார்த்தோம்.

இனி அடுத்த பதிகமான வானவர் தங்கள் சிந்தை என்ற பெரிய திருமொழி (2.1) இரண்டாம் பத்தின் முதல் பதிகத்தை பற்றி சிறிது இங்கே காணலாம்.

பெரிய திருமொழி (2.1)

அடைந்தேன் அடியேனை ஆட்கொண்டு அருளே என்றும், இனி யான் உன்னை என்றும் விடேன் என்றும், கைங்கர்ய லாபத்திற்காக அவன் திருவடிகளை அடைந்து சரண் புகுந்ததும், அந்த கைங்கர்யமே எப்போதும் வேண்டும் என்கிற ஒரு ஆசை பிறந்ததையும் ஆழ்வார் கருத்தில் கொண்டு, அது எப்படி தன்பக்கலில் வந்தது என்று ஆராய்ந்து, மற்றவர்கள் (பொங்கு பொதியும் (2.1.5), துவரியாடையர் (2.1.6) பாடல்களாலும் இந்த பிறவி பலன் தெரியாமல் பாழ்பட்டு நிற்க, தனக்கு மட்டும் கைங்கர்யம் செய்ய ஆசை பிறந்ததற்கு காரணம் தன் நெஞ்சே (என் நெஞ்சம் என்பாய் , பெரிய திருமொழி 2.1.2 முதல் 2.1.8) என்று உணர்ந்து கொண்டு திருவுள்ளதோடு கூடி இனியர் ஆகின்றார்.

பெரிய திருமொழி முதல் பத்தில், ஆழ்வார், திருமந்திரத்தின் பலன்களையும், திருமந்திரத்தின் அர்த்தங்களை அருளி செய்ததையும், அந்த மந்திரம் விளைந்த நிலங்களில் தனக்கு உண்டான ஆசை மற்றும் அபிமானங்களை அருளி செய்தார். ஸ்ரீ சாளக்ராமம், ஸ்ரீ நைமிசாரண்யம், ஸ்ரீ அகோபிலம், ஸ்ரீ வெங்கடாச்சலம் இவற்றின் மேல் எழுந்த ஆசையினால் அவற்றை அனுபவித்து தமக்கு பகவத் விஷயத்தில் மிகவும் உகந்தது நித்ய கைங்கர்யமே என்று உறுதியாக சொன்னார்.

இனி இரண்டாவது பத்தில், திருவேங்கடம், திருஎவ்வளுர், திருவல்லிக்கேணி, திருநீர்மலை, திருகடல்மல்லை, திருவிடவெந்தை, திரு அட்டபுயகரம், திருபரமேச்சுர விண்ணகரம், திருக்கோவலூர் இவற்றில் உகந்து எழுந்தருளி இருக்கின்ற எம்பெருமான்களை அனுபவித்து பாடி, தன்னுடைய ஸ்வரூபம், பாகவத கைங்கர்யத்திற்கு இன்னும் பொருத்தமாய் இருக்கும் என்று சொல்லி, முதல் பத்தில் சொன்ன எம்பெருமான் நித்ய கைங்கர்யம் அவன் அருளாலே வரவேண்டும் என்பதால், பாகவத கைங்கர்யத்தை கொண்டு, அதனை ஒதுக்கி விடுகிறார்.

முதல் பாடல் (2.1.1)

வானவர் தங்கள் சிந்தை போலேன் நெஞ்சமே.இனிது வந்து, மாதவ மானவர் தங்கள் சிந்தை அமர்ந்து உறைகின்ற எந்தை, கானவர் இடு காரகிற் புகை ஓங்கு வேங்கடம் மேவி, மாண் குறள் ஆன அந்தணற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே.

“என்னுடைய நெஞ்சமே, மிக்க தவம் செய்த மனிதர்கள் நெஞ்சங்களில் பொருந்தி நித்யவாஸம் செய்கின்ற என் ஸ்வாமியாய், வேடர்கள் வைரம் கொண்டு அறுத்த கருமையான அகில் மரங்களை நெருப்பில் இடுவதால் உண்டான புகை பரவி இருக்கின்ற உயர்ந்த திருமலையில் நித்யவாஸம் செய்கின்றவனாய், அழகிய வேடம் கொண்ட வாமனன் என்ற பிராமணனாக திகழும் எம்பெருமானுக்கு, நித்யஸூரிகளுடைய இதயங்களை போலவே இனிதாக உவந்து வந்து இப்பொழுது கைங்கர்யம் செய்வதில் ஆசைகொள்கின்றாயே” என்று ஆழ்வார் பாடுவது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை ஆகும்.

தன்னுடைய நெஞ்சத்தினை குறித்து, ஆழ்வார், என் நெஞ்சில் உளானே என்றும், என் சிந்தையுள் நின்ற மாயன் என்றும் சொல்லி, அவன் தன் திருவுள்ளத்தில் வந்த அமர்ந்து இருக்கின்ற தன்மையை சிறப்பாக கூறி, மஹா தபஸ்விகள் இருதய கமலத்தில் வீற்று இருக்கும் ”மாண் குறள் ஆன அந்தணர்க்கு அடிமை பூண்டாயே” என்று பெருமையுடன் சொல்கிறார். தன்னுடைய உடைமையை பெறுவதற்கு தானே இரப்பாளனாகி வந்தமை மாண் என்பதன் மூலம் சொல்லப்பட்டது. மண் இரக்க வாமன அவதாரம் எடுத்தது போல் இப்பொழுது தன்னை அடிமை கொள்ள தன் நெஞ்சில் வாமன அவதாரம் எடுத்ததாக சொல்கிறார். அவனும் இரந்து நின்ற பின், தன் நெஞ்சமும் அவன் நினைவின்படியே போகின்றதே என்கிறார்.

நித்யஸூரிகளின் இதயம் பகவத் கைங்கர்யத்தில் எப்பொழுதும் ஆசையும் அபிமானமும் கொண்டு இருப்பதுபோல், என் நெஞ்சமான நீ அவன் திருவடிகளில் உகப்போடு ஈடுபாடு கொண்டு இருக்கிறாய் என்று சொல்கிறார்.

இரண்டாம் பாடல் (2.1.2)

உறவு சுற்றம் என்று ஒன்று இலா ஒருவன் உகந்தவர் தம்மை, மண்மிசைப் பிறவியே கெடுப்பானது கண்டு என் நெஞ்சம் என்பாய், குறவர் மாதர்களோடு வண்டு குறிஞ்சி மருளிசை பாடும் வேங்கடத்து, அறவ நாயகற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே.

ஆழ்வாரின் நெஞ்சம், ஆழ்வாரிடம், ‘நீர் எம்மை கொண்டாடுகிறீர், கைங்கர்யம் நமக்கு தொடர்ந்து நித்யம் கிடைக்குமோ என்று கவலை படும்படியான பாவங்கள் நிறைந்த பூமியில் அன்றோ நாம் வாழ்கிறோம்,” என்று சொல்லி, எம்பெருமானுடைய மோக்ஷம் அளிக்கும் மேன்மையே ஆழ்வார் இங்கே கொண்டாடுகிறார்.

நெஞ்சமே! திருவேங்கடமுடையானுடைய திருக்குணங்களை அறிந்து நீ அவனிடத்தில் அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே! நாம் பந்துக்களென்று சிலரை எண்ணிக்கொண்டு அவர்களுக்கு நன்மை செய்வதும், சிலரை எதிரிகள் என்று எண்ணிக்கொண்டு அவர்களுக்குத் தீமை செய்வதுமாக இருக்கிறோமே, எம்பெருமானுடைய ஸ்வபாவம் அது போல் அல்ல. அவன் கர்மத்தின் காரணமாக / நிர்பந்தமாக உறவு சுற்றம் என்று ஒன்றும் இல்லாத ஒருவன். எல்லாரிடத்திலும் வேறுபாடு இன்றி அன்புடையவனாக இருப்பவன். தன்னை யார் உகக்கின்றார்களோ அவர்களின் பாபங்களை களைந்து, அவர்களை ஸம்ஸாரத்தில் இருந்து நீக்கி, நித்ய ஸூரிகளுடைய கூட்டத்திலே நிறுத்துபவன். அதனைப்பார்த்து அவன் மேல் அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே” என்று தன் நெஞ்சிடம் சொல்வதாக சொல்வார்கள்.

‘உகந்தவர் தம்மை’ என்பதற்கு, ‘தன்னிடத்தில் எவர் அன்பு வைக்கிறார்களோ, அவர்களை’ என்றும், ‘எம்பெருமான் தான் எவர்களிடத்தில் அன்பு வைக்கிறானோ அவர்களை’ என்றும் உரைக்கலாம்.

அறவன் என்பதற்கு “ தண்ணீர்ப் பந்தலை வைத்து, நம்மை அடிமையாக பெறுகைக்குத் தம்மை நமக்குத் கொடுத்து நிற்கின்ற பரம தார்மிகன்” என்பது பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் விளக்கம். நம்மிடத்தில் கைங்கரியம் கொள்வதற்காக திருமலையிலே வந்து நித்ய வாசம் செய்கிற பெரிய தருமத்தைச் செய்த எம்பெருமான் என்று சொல்கிறார்.

மூன்றாம் பாடல் (2.1.3)

இண்டையாயின கொண்டு தொண்டர்கள் ஏத்துவார் உறவோடும், வானிடைக் கொண்டு போயிடவும் அது கண்டு என் நெஞ்சமென்பாய், வண்டு வாழ் வட வேங்கட மலை கோயில் கொண்டதனோடும், மீமிசை அண்ட மாண்டிருப்பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே.

பரமபதத்தில் எப்பொழுதும் கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் என்கிற ஆசையில் இருக்கின்ற நெஞ்சத்தை மீண்டும் அன்போடு கொண்டாடுகிறார்.

பலவகைப்பட்ட பூக்களை எடுத்துக்கொண்டு எம்பெருமானை துதிக்க வருகின்ற தொண்டர்களையும் அவர்களோடு ஸம்பந்தம் உள்ள மற்றவர்களையும் அவன் ஏற்றுக்கொண்டு, பரமபதத்திலே கொண்டு சேர்க்கிறான் என்கிற இந்த சிறந்த குணத்தைக் கண்டு நெஞ்சே, அந்த திருவேங்கடமுடையானுக்குத் தொண்டு பூண்டாயே என்று மகிழ்கிறார்.

இண்டை என்பது பூமாலை. ” எண்டிசையுமுள்ள பூக்கொண்டேத்தி” (திருவாய்மொழி, 4.7.8) என்று நம்மாழ்வார் சொன்னபடி, பூமாலை என்று பெயர் கொண்ட ஒன்றை ஏந்திக்கொண்டு சென்றாலும் போதும் என்கிறார்.

தொண்டர்களெத்துவார் என்பதனால், தொண்டர்கள் பகவத் விஷயத்தில் “கையினால் பூக்களை கொண்டு, வாயினால் எம்பெருமானை பாடி” என்று ஆழ்வார் சொல்வதாக உரையாசிரியர் கூறுகிறார்.

உறவோடும் வானிடைக் கொண்டு போயிடவும் அது கண்டு என்று சொல்வதால் தொண்டர்கள் மட்டுமின்றி அவர்களோடு ஸம்பந்தம் உள்ள அனைவர்க்கும் மோக்ஷம் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். இங்கு சம்பந்தம் என்பது ஒருநாள் காரியம் செய்தாலும் என்று கொண்டு, வேறுபாடு இல்லாமல் அழைத்து செல்கிற குணம் என்கிறார்.

இங்குத்தை இருப்பு தன்னையும் இழக்கிறோமோ என்று அஞ்சி அவன் அருகே சென்று கைங்கர்யம் செய்ய ஆசை கொண்ட நெஞ்சே என்று நெஞ்சத்தினை கொண்டாடும் போது, அஞ்சி என்பது இந்த உலகத்தில் உள்ள லௌகீகர்கள் அஞ்சுவது போல் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அண்டம் என்று சொல்வது ஆகாயம் என்று பொருள். வெறும் ஆகாயத்தை என்று சொன்னால் அது சொர்க்கத்தை மட்டுமே குறிக்கும் என்பதால் மீமிசை அண்டம் என்று சொல்லி, மஹா ஆகாயம் அல்லது பரம ஆகாயம் என்று சொல்லி, பரமபதத்தையும் சேர்க்கிறார்.

அவாப்த ஸமஸ்த காமன் (எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறியவன் அல்லது நிறைவேறாத ஆசை ஒன்றும் இல்லாதவன்) என்று சொல்லப்படும் எம்பெருமானுக்கு, இவரை அடிமை செய்யாவிட்டால் என்ன குறை என்று கேட்டுக்கொண்டு, திருமலையில் ஆழ்வார் வந்து புகுந்து எம்பெருமானிடம் அடிமை கொள்வதற்கு முன்பு, இந்த பூ உலகத்தை ஒரு ஐஸ்வர்யமாக நினைத்தது கிடையாது. (தனலுப்தன்) ஒரு ஏழை அல்லது கஞ்சன் ஒரு காசு விழுந்த இடத்தில் துழாவி கையெல்லாம் புழுதியாகி நிற்பதைப்போல் அவன் திருமலையில் நிற்கிறான் என்று உரையாசிரியர் எழுதுகிறார்.

நான்காம் பாடல் (2.1.4)

பாவி யாது செய்தாய் என் நெஞ்சமே பண்டு தொண்டு செய்தாரை, மண்மிசை மேவி ஆட் கொண்டு போய் விசும்பேற வைக்கும் எந்தை, கோவி நாயகன் கொண்டல் உந்து உயர் வேங்கடமலை ஆண்டு, வானவர் ஆவியாய் இருப்பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே.

இந்த ஆழ்வார் முன்பு பெரிய திருமொழி 1.4.4ல் “துணிவினி உனக்குச் சொல்லுவன்மனமே. தொழுதெழு தொண்டர்கள் தமக்கு, பிணியொழித்த அமரர்ப் பெரு விசும்பு அருளும் பேரருளாளன் எம்பெருமான்,’ என்று சொல்வதை ஆழ்வாருடைய நெஞ்சமானது குறிப்பிட்டு, ‘இப்படி நீங்கள் உபதேசம் செய்ததால் மோக்ஷத்தை பற்றி சொன்னேன்’ என்று கூற, அதற்கு ஆழ்வார் ‘தான் எத்தனை காலமாக உபதேசத்திருந்தாலும் அப்போதெல்லாம் மறுத்ததை நினைவில் கொண்டு, அதனால் இப்போதும் கேட்கமாட்டேன் என்று சொல்லாமல், உடனே இசைந்தாயே ‘ என்று நெஞ்சத்தை புகழ்கிறார்.

எம்பெருமான் இந்த மண்ணுலகத்திலே வந்து அவதரித்து, பக்தர்களிடத்தில் பற்பல கைங்கரியங்களை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களுக்கு அருளி, அத்துடன் திருப்தி பெறாமல் இன்னமும் இவர்களிடத்தில் நித்ய கைங்கரியம் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்களை பரமபதத்திற்கு கொண்டு வைப்பவனாய் இருக்கும் கோபால கிருஷ்ணனான திருவேங்கடமுடையானுக்குத் தொண்டு பூண்டாயே நெஞ்சே என்று உகக்கிறார்.

முன்பு தமக்கு அடிமை செய்தவர்களை, தான் திருஅவதாரம் செய்து, இவன் எனக்கு மைத்துனன், இவன் எனக்கு நண்பன் என்று சொல்லி அவர்களோடு பொருந்தி, அவர்களுக்கு கைங்கர்ய ருசியை ஏற்படுத்தி, அவர்களை தனக்கு அடிமை செய்ய வைத்து, அவர்களை பரமபதத்தில் கொண்டு வைக்கும் சுவாமி என்கிறார். இங்கு மைத்துனன் என்றது அர்ச்சுனனை, நண்பன் என்று சொல்வது குகப்பெருமானை.

பாவியாது செய்தாய் என்பதில் உள்ள பாவி, என்பது பாவித்தலாகிய ஆராய்தல் என்பதை சொல்வது. ஆராயாதே செய்தாய் என்றதன் கருத்து, “அத்தைச் செய்வோமோ இத்தைச் செய்வோமோ” என்று அலைபாயாமல், உறுதியான எண்ணம் கொண்டு தொண்டு செய்தாயே என்று கூறுதல் ஆகும். இந்த உலக விஷயங்களில் மண்டி சம்சாரியாக இருக்கலாமா, எம்பெருமானுக்குத் தொண்டு செய்து பிறவிப்பயன் ஏய்தலாமா என்று தடுமாறாமல் சடக்கெனக் கைங்கரியத்தில் ஈடுபட்டாயே என்று சொல்கிறார்.

கோவிநாயகன் (கோபிநாயகன்) என்பது ஆய்ச்சிகட்கு அன்பன் என்று அர்த்தம் ஆகும். கோபியர்களுடன் கண்ணன் கலந்து விளையாடுவதைபோல் எம்பெருமான் தன்னுடைய அடியார்களோடு ஆர்வத்துடன் சேர்வான் என்பதை குறிக்க கோவிநாயகன் என்று கையாண்டு உள்ளார்.

ஐந்தாம் பாடல் (2.1.5)

பொங்கு போதியும் பிண்டியும் உடைப் புத்தர் நோன்பியர் பள்ளி உள்ளுறை, தங்கள் தேவரும் தாங்களுமேயாக என்நெஞ்சமென்பாய்! எங்கும் வானவர் தானவர் நிறைந்து ஏத்தும் வேங்கடம் மேவி நின்றருள், அங்கணாயகற்கு இன்றடி மைத்தொழில் பூண்டாயே.

பாவியாது செய்தாய் என்று என்னை புகழ்வது ஏன் என்று நெஞ்சம் கேட்டபோது, ஆழ்வார் வெளியே இவ்வுலகில் கவலைப்பட வேண்டிய விஷயங்கள் பல உள்ளன என்று இந்த பாடலின் மூலம் ஆழ்வார் சொல்கிறார். உலகத்திலே ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்ப்ரதாயம் மிகச் சுருங்கியும், ஜைநர் பௌத்தர் முதலிய புற மதத்தவர்களின் சமயம் வளர்ந்தும் வரும் இப்படிப்பட்ட உலகத்திலே விதிவசத்தாலே நாம் புற மதங்களிலே புகுந்தோ பிறந்தோ பாழாய்ப் போகாமல் ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்ப்ரதாயத்தாலே பிறந்து எம்பெருமானுக்கு அடிமைப்பட்டு வாழப் பெற்றோமே என்கிற தமது மகிழ்ச்சியை ஆழ்வார் இது முதல் மூன்று பாசுரங்களில் (2.1.5, 2.1.6 மற்றும் 2.1.7) வெளியிடுகிறார்.

பௌத்தர்களின் தேவதை அரச மரத்தடியை இருப்பிடமாக கொண்டும், ஜைநர்களின் தேவதை அசோகமரத்தடியை இருப்பிடமாக கொண்டும் இருப்பதை, பொங்குபோதியும்  பிண்டியுமுடைப் புத்தர் நோன்பியர் என்றார். போதி என்று அரசமரத்திற்குப் பெயர்;  அது கிளையும் கப்புமாக மிக வளர்ந்த மரமாதலால் பொங்குபோதி எனப்பட்டது.  பிண்டி என்று அசோக மரத்திற்குப் பெயர்.  ஜைநர்கள் அதிகமாக விரதங்களை கடைபிடிப்பவர் ஆகையால், நோன்பியர் எனப்பட்டனர்.  ஆக, புத்தர்களும், ஜைநர்களும் ஆகிய புற மதத்தவர்களும் இவர்களால் தொழப்படும் தெய்வங்களும் நிறைந்து இருக்கும் மண்ணுலகிலே, நெஞ்சமே! நீ அந்தத் தீயவழியில் செல்லாதே திருவேங்கட முடையானுக்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே, நீயே பாக்யசாலி என்று ஆழ்வார் உவக்கிறார்.

தாங்களுமேயாக என்பதற்கு ஆழ்வார் உட்கருத்தாக சொல்வது, லோகத்தில் உள்ள மற்றவர்கள் முக்தர்கள் ஆகும்படி என்பதாகும். எப்படி ஆழ்வாரது நெஞ்சம், மற்றவைகளை ஆதரிக்காமல், எம்பெருமான் விஷயத்தை ஆதரித்ததோ அதே போல் லோகத்தில் உள்ள மற்றவர்களும் எம்பெருமான் விஷயத்தை ஆதரித்து, பின்பற்றி முக்தர்கள் ஆவார்கள் என்கிறார்.

தானவரென்று அஸூரர்களைச்சொல்வதுடன் இந்த நிலவுலகத்தில் உள்ளவர்களையும் குறிப்பதாக சொல்வதுண்டு.   ஸ்தாநம் என்ற வடசொல் தானம் என திரிந்து ஸ்தானத்தில் உள்ளவர் என்பதை தானவர் என்று கொண்டு, அவ்வுலகத்தில் உள்ளவர்களும் இவ்வுலகத்தில் உள்ளவர்களும் நிறைந்து போற்றுமிடம் வேங்கடம் என்றும் கொள்ளலாம்.

அங்கணாயகற்கு (அம் கண் நாயகர்க்கு ) என்பதற்கு எம்பெருமானின் கண்ணழகிற்கு தோற்று அடிமை சாசனம் எழுதி கொடுத்தவர்கள் வழியில் சேர்ந்தாயோ என்று நெஞ்சத்தை கொண்டாடுகிறார்.

ஆறாம் பாடல் (2.1.6)

துவரிய ஆடையர் மட்டையர் சமண் தொண்டர்கள் மண்டியுண்டு பின்னரும், தமரும் தாங்களுமே தடிக்க என் நெஞ்சமென்பாய், கவரி மாக்கணம் சேரும் வேங்கடம் கோயில் கொண்ட கண்ணார் விசும்பிடை, அமர நாயகறகு இன்றடிமைத் தொழில் பூண்டாயே.

இடுப்பிலே காவி உடையை கட்டிக்கொண்டு மொட்டைத் தலையராகக் இருக்கிற சமணர்கள் கண்டபடி சோறுகளைத் தின்று அவ்வளவோடு திருப்தி பெறாமல், தங்களைப் போன்ற மற்றுமுள்ள சமணர்களுடனே பின்னையும் பெருங்கூட்டமாக இருந்து தின்று தின்று தடித்து இருப்பதை காண்கிறோம், நெஞ்சமே நீயும் அவர்களைப்போலே உண்டு உடல் பெருத்து போகாமல் திருவேங்கடமுடையானுக்குத் தொண்டு பூண்டு வாழப் பெற்றாயே என்று தன்னுடைய நெஞ்சத்தினை ஆழ்வார் உகந்தார்.

ஓ மனமே, காஷாய வஸ்திரம் அணிந்து மொட்டை தலையராக இருக்கிற சமணர்கள் ஒருவருக்கு மேல் ஒருவர் விழுந்து, மனம் போனபடி பல உணவுகளையும் உண்டு, அவர்களும் அவர்களை சேர்ந்தவர்களும் உடல் பருத்து இருக்க, நீயும் அவர்களைப்போல் உண்டு, உடம்பு பெருக்காமல் கவரிமான்கள் கூட்டம் கூட்டமாகச் சேர்ந்திருக்கிற திருமலையைக் கோயிலாகக் கொண்டவனும், விசாலாமான பரமபதத்திலேயுள்ள நித்யஸூரிகளுக்குத் தலைவனுமான எம்பெருமானுக்கு இன்று அடிமைத்தொழில் பூண்டாயே என்று ஆழ்வார் உகக்கிறார் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

ஏழாம் பாடல் (2.1.7)

தருக்கினால் சமண் செய்து சோறு தண் தயிரினால் திரளை, மிடற்றிடை நெருக்குவார் அலக்கணது கண்டென் நெஞ்சமென்பாய், மருட்கள் வண்டுகள் பாடும் வேங்கடம் கோயில் கொண்டதனோடும், வானிடை அருக்கன் மேவிநிற் பாற்கடி மைத்தொழில் பூண்டாயே

தருக்கினால் என்று சொன்னது தர்க்கத்தினால் என்று கொண்டு வெறும் கேவலம் வாதங்களாலே மட்டும் தங்கள் மதத்தை ஸ்தாபிக்க செய்வார்கள் என்றும் சாஸ்த்ரங்களுடன் கூடிய அல்லது ப்ரமாணங்களுடன் கூடிய வாதங்ககளை கொண்டே மதங்களை ஸ்தாபிக்க வேண்டியது உசிதமானது என்றும் இந்த பாடலில் ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

சமணமதத்தில் ஒரு விரதமுண்டு; அதாவது, பெருஞ்சோறுண்ணுதல் என்ற அந்த விரதத்தின் போது, தயிறும் சோறுமாகத் திரட்டி, கண் பிதுங்கும்படி கழுத்துவரை சோறிட்டு கொள்வார்களாம். அந்த கஷ்டத்தைக் கண்டு அந்த மதத்தை வெறுத்துத் திருவேங்கடமுடை யானுக்குத் தொண்டு பூண்டு மகிழப் பெற்றாயே நெஞ்சமே, என்று ஆழ்வார் உகக்கிறார். இதே ஆழ்வார் பெரிய திருமொழி ஏழாம் பத்து ஒன்பதாவது பதிகம் இரண்டாம் பாடலில் (7.9.2) “தெருவில் திரி சிறு நோன்பியர் செஞ்சோற்றோடு கஞ்சி மருவிப் பிரிந்தவர் வாய்மொழி மதியாது வந்தடைவீர்” என்று சொல்வதை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம்.

வானிடை அருக்கன் மேவி நிற்பாற்கு என்பது வைதிகர்கள் வணங்கும்படியாக ஸூர்ய மண்டலத்திலே எழுந்தருளி இருப்பவனே என்றுசொல்வர். அதேபோல், சூரியனுக்கு அந்தராத்மாவாக இருக்கும் எம்பெருமானுக்கு அடிமை பூண்டாய் என்றும் சொல்வதுண்டு. .  “த்யேயஸ் ஸதா ஸவித்ருமண்டல மத்யவர்த்தீ நாராயண:” என்பதை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம்.

எட்டாம் பாடல் (2.1.8)

சேயன் அணியன் சிறியன் பெரியன் என்பது சிலர்ப் பேசக் கேட்டிருந்தே, என் நெஞ்சம் என்பாய் எனக்கு ஒன்று சொல்லாதே, வேய்கள் நின்று வெண் முத்தமே சொரி வேங்கட மலை கோயில் மேவிய, ஆயர் நாயகற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே.

இந்த பாடல் துவங்கி மூன்று பாடல்களில், (2.1.8, 2.1.9 மற்றும் 2.1.10), எம்பெருமானின் அருள் என்ற பாக்யம் பெற்றவர்களின் உயர்வை ஆழ்வார் சொல்கிறார். அது மட்டுமின்றி நல்ல புத்தி இல்லாதவர்களின் நிலைகளையும் ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார்.

பகவத் விஷயத்தில் சேரமால் இருக்கின்ற ஜீவாத்மாக்களை போல் உண்டு உடுத்து திரியாமல், அதற்கு (தன்னுடைய நெஞ்சத்திற்கு) காரணமான தன்னிடம் சேராமல், தன்னிடம் ஒரு வார்த்தை கூட கூறாமல், திடீரென்று திருவேங்கடமுடையான் விஷயத்தில் அடிமை தொழில் பூண்டு, அவன் திருவடிகளை சேர்ந்ததே என்று தன நெஞ்சத்தைப் பற்றி சொல்கிறார்.

“சேயன், அணியன், சிறியன், பெரியன்” என்கிற வார்த்தைகள் பகவத் விஷயத்தில் ஈடுபடாத ஸம்ஸாரிகள் சொல்லும் வார்த்தைகள் ஆகும். சிலர், பரமபதத்தில் இருக்கும் பரவாஸூதேவன் எட்டாத தூரத்தில் உள்ளான் என்று காரணம் சொல்லி, அவனைப் பற்ற மாட்டார்கள்; சிலர், அர்ச்சாவதாரங்கள் சமீபத்தில் இருப்பதால் அலட்சியம் தோன்ற பேசுவார்கள்; நமக்காக திருஅவதாரம் எடுத்த, ராமன், கிருஷ்ணன் போன்ற விபவாவதாரங்களின் ஸௌலப்ய குணத்தில் ஈடுபடாமல் சிறுமைகளைச் சொல்லி ஏசுவர்; திருப்பாற்கடலில் இருக்கும் வியூக வாஸூதேவனையும், அந்தர்யாமியான எம்பெருமானையும் பற்றச் சொன்னால் தங்கள் நெஞ்சங்களுக்கு எட்டாதவர்கள் என்று சொல்லி அந்த உயர்ந்த உருவை எப்படி பற்றுவது என்று சொல்வர்; இப்படி அவனுடைய குணங்களெல்லாம் இகழ்வாருடைய கூட்டங்களில் சேராமல், திருவேங்கமுடையான் விஷயத்தில் அடிமைத் தொழில்பூண்டு நின்றாயே என்று தன்னுடைய நெஞ்சினை உகந்து பேசுகின்றார்.

கரண தயா உன்னையுடைய என்னோடு என்று சொல்வதைபோன்றே இங்கு எனக்கு ஒன்று சொல்லாதே, என்று கூறுவது. பிரிதி சென்றுஅடை நெஞ்சே, என்றும், வதரி வணங்குவதும் என்றும், சாளக்ராமம் அடை நெஞ்சே என்று பலகாலும் சொன்னதற்கு தக்கவாறு நெஞ்சம் செல்கிறது என்று ஆழ்வாருக்கு உகப்பு.

மதயானைகளின் தலைகளிலும் மூங்கில்களினும் முத்துக்கள் உண்டாகின்றன என்று கவிகள் சொல்வார்கள்; அப்படியே ஆழ்வாரும், “வேய்கள் நின்று வெண்முத்தமே சொரி வேங்கடம்” என்கிறார். முன்பு “வெண் தரளங்கள் வேய்விண்டுதிர் வேங்கடமாமலை” என்றார். மூங்கில்களானவை வெளுத்த முத்துக்களைச் சொரிய, அவற்றின் ஒளியானது வழிகாட்ட, திருமலை அப்பனின் திருவடிகளில் வந்து சேர்ந்தது என்று ரசமாக சொல்வார்கள்.

ஆயர் நாயக்கர்க்கு என்று சொன்னதன் மூலம் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆயர் குலத் தலைவனான என்று கூறுகிறார்.

இப்படி வேங்கடம், கண்ணன் இரண்டையும் குறிப்பிட்டதால் திருவேங்கடத்தில் நின்ற விபவத்தில் ஈடுபட்ட மனதை சொல்வதாக கருத்து.

ஒன்பதாம் பாடல் (2.1.9)

கூடி ஆடி உரைத்ததே உரைத்தாய் என் நெஞ்சம் என்பாய் துணிந்து கேள், பாடி ஆடிப் பலரும் பணிந்தேத்திக் காண்கிலா, ஆடு தாமரையோனும் ஈசனும் அமர் கோனும் நின்றேத்தும், வேங்கடத்து ஆடு கூத்தனுக்கு இன்று அடிமைத்தொழில் பூண்டாயே.

குற்றங்களை சொல்லி அவற்றில் இருந்து விடு பெற எம்பெருமானை நாடியவர்களையும் அதிகாரத்தை தேடி எம்பெருமானை நாடுபவர்களையும் மற்ற பலன்களை விரும்பி எம்பெருமானை நாடியவர்களையும் குறிப்பிட்டு நெஞ்சமே நீ அவர்களை போல் இல்லை, எம்பெருமானை தொழுவதேயே பிரயோஜனமாக கொண்டு தொழுகிறாய் என்று உகக்கிறார்.

“கூடியாடி உரைத்ததே உரைத்தாய்” என்று கூறியது தமது நெஞ்சின் பலகால துன்பத்தை கூறியது. அதாவது உலக விஷயங்களில் மட்டும் மண்டிக்கிடந்த ஜீவாத்மாக்களோடு உரையாடி, அதனையே அதுவும் பேசி காலம் கழித்ததாகவும் சொல்லி, தன் நெஞ்சிடம் அது நேற்றுவரை எப்படி பொழுது போக்கியது, இன்று எப்படி இப்படி இருக்கிறது என்று ஆச்சர்யம் தோன்ற சொல்கிறார்.

நெஞ்சிடம் அது பெற்ற பாக்கியத்தின் உயர்வினை தான் சொல்வதாக தொடங்குகிறார். அன்புடன் நன்றாக கேட்கவேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். பக்தி இல்லாமல், பாடியும் ஆடியும் பலரும் பணிந்து அவனை துதித்தும் காணமுடியாதவனும், பிரமன் சிவன் இந்திரன் முதலான தெய்வங்கள் தங்கள் அதிகாரங்களை பெறுவதற்கு இங்கு (திருமலையில்) வந்து துதிக்கும் பெருமை பெற்றவனுமான திருவேங்கடமுடையான் இடத்தில் அவருடைய நெஞ்சம் அடிமைத் தொழில் பூண்டதாக பெருமை படுகிறார். நெஞ்சத்திடம் அது இந்த இரண்டு கோஷ்டியிலும் இல்லை என்பதற்கும் பெருமை படுகிறார்.

“காண்கிலா” என்றும், “காண்கிலார்” என்றும் இரண்டு வித பாடங்கள் உண்டு. காண்கிலா என்று சொல்லும்பபோது, திருவேங்கடமுடையானுக்கு உள்ள சிறப்பாக எடுத்துக் கொள்ளப்படும். காணக்கிலார் என்று சொல்லும்போது, பிரம்மனுக்கும் ஈசனுக்கும்  அமரர் கோனுக்கும் சிறப்பாகக் குறிப்பிட்டு சொல்லப்படும். தங்களைப் பணிந்தவர்களும் கூடத் தங்களைக் காண முடியாத ஏற்றமுடைய பிரமன் முதலியோர் வந்து துதிக்கும் பெருமை பெற்ற திருவேங்கமுடையான் என்ற அர்த்தத்தில் வரும்.

ஆடு’ என்று வெற்றிக்குப் பெயர்; வெற்றியையுடைய பிரமன், உலகங்களைப் படைக்க வல்லவனாகையாகிற ஸாமர்த்தியம் வாய்ந்த பிரமன் என்று சொல்ல ஆடு தாமரையோன் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். ஆடு என்பது பெருமையாய் என்ற பொருளிலும் வரும், பெருமையை உடைய தாமரையோன் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். ஆடுகை என்பது நடையாடுகை என்ற அர்த்தத்தில் எடுத்துக்கொள்ளும் போது, அதில் ஆர்வம் கொண்டவன் (வர்த்திக்கிறான்) என சொல்வார்கள். மேலும் ஆடுகை என்பது உண்டாகை என்ற அர்த்தமும் உள்ளதால், எம்பெருமானின் திருநாபிக் கமலத்தில் உதித்தவன் என்று பொருள் கொள்ளப்படும்.

திருநெடுந்தாண்டகம் (16) பாசுரத்தில் “மன்றமரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்றும், வடதிருவேங்கடம் மேய மைந்தா என்றும்,” என்று சொன்னது போல், இங்கும் வேங்கடத்து ஆடு கூத்தனுக்கு என்று சொல்கிறார்.

பத்தாம் பாடல் (2.1.10)

மின்னு மாமுகில் மேவு தண் திருவேங்கடமலை கோயில் மேவிய, அன்னமாய் நிகழ்ந்த அமரர் பெருமானை, கன்னி மாமதிள் மங்கையர்க் கலி கன்றி இன் தமிழால் உரைத்த, இம்மன்னு பாடல் வல்லார்க்கு இடமாகும் வானுலகே.

மின்னலுடன் கூடிய காளமேகங்கள் வந்து சேர்கிற திருமலையை உறைவிடமாக வாழ்பவனும், ஹம்ச ரூபத்துடன் அவதரித்தவனும், நித்யஸூரிகளுக்கு தலைவனுமான எம்பெருமான் விஷயமாக, பெரிய மதில்களை உடைய திருமங்கை நாட்டில் உள்ளவர்களுக்கு தலைவனான இனிய தமிழால் உரைத்த வேதம் போன்ற இப்பாடல்களை பாட வல்லவர்களுக்கு பரமபதம் வாசஸ்தலமாகும் என்று ஆழ்வார் உரைக்கிறார்.

கன்னி மாமதிள், எந்திரத்தில் உள்ள கன்னி, என்பது என்றும் அழியாத என்ற பொருளில் வரும்.

மின்னு மாமுகில் என்று சொன்னது எம்பெருமானும், பிராட்டியும் கூடி வாழ்கின்ற வாழ்ச்சியை சொல்வதாகும். மின்னல் பிராட்டியையும் முகில் என்ற மேகங்கள் எம்பெருமானும் ஆகும். தன் வடிவில் இருக்கும் இருட்டிற்கு விளக்கு பிடித்துக்கொண்டு திரியும் மேகங்களை போல் தன்னை அறிவதற்கு சாதனமாக வேதங்களை கொடுத்த எம்பெருமான் என்பதை உரைப்பதற்காக ஆழ்வார் கூறும் உபமானம். அப்படிப்பட்ட வேதங்களை ப்ரம்மாதிகள் தொலைத்த போது, மீட்டு கொடுப்பதற்காக அன்னப்பட்சி வடிவத்தில் அவதரித்த எம்பெருமானை அன்னமாய் நிகழ்ந்த பெருமானை என்று அடுத்து சொல்கிறார். பின்னர் அவர்கள் எம்பெருமானை துதிப்பதற்கு சுலபனாக இருக்கிற சர்வேஸ்வரன், திருமலையில் கோவில் கொண்டு உள்ளான் என்று கொள்ளலாம்.

இனி, திருமங்கை ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானை பாடிய மற்ற பாசுரங்களை அடுத்த பதிவினில் பார்க்கலாம், நன்றி.

Please click here to view the English Version, thanks

திருமாலை இது வரை

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும்,  தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார்   எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அனுபவம் Experience

பரமாத்மாவின் அனுபவங்களை முதல் மூன்று பாசுரங்களில், ஆழ்வார் ரசிக்கிறார். \

உபதேசங்கள் Preaching

அடுத்த  பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து பலர், பல காரணங்களை சொல்லியபொழுது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராம பிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.

உதவிகள் Help

அப்படியும் மக்கள் எல்லோரும் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் அவர்களை விட்டுவிட்டு, எம்பெருமான் தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார்.

எம்பெருமான், திருவரங்கனாக

• 26 தத்துவங்களில் உயரிய தத்துவமான பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து வைத்தான். (‘மெய்யெற்கே மெய்யனாகும்’)
• ஆழ்வாரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து அவனிடத்தில் அன்புவெள்ளம் பெருக வைத்தான். (“சூதனாய் கள்வனாய்“)
• தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரைத்து, ஒரு யோக்கியதையும் இல்லாத தனக்கு அவனது சேவையையும் அருளையும் கொடுத்தான் (விரும்பி நின்று)
• பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரி செய்து அவனை தரிசிக்க வைத்து கண்களில் ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்தான் (‘இனித்திரை திவலை மோத “)
• நான்கு திசைகளை படைத்தது, அவற்றில் தன்னுடைய அங்கங்களை வைத்து, அவற்றைக் கொண்டு நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்தான். (குடதிசை முடியை வைத்து‘)
• அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், அவைகளால் வந்த தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று ஆழ்வாரை மகிழ செய்தான். (“பாயும் நீர் அரங்கம் தன்னுள்“)
• அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாமல் போனதால் இத்தனை காலம் பகவதனுபவத்தை இழந்ததை எண்ணி ஆழ்வாரை கலங்க வைத்தான். (“பணிவினால் மனம் அது ஒன்றி“)
• வேதங்களும், சான்றோர்களும் பேசிய பேச்சுக்களைக் கொண்டே நாம் அவனின் பெருமைகளை எளிதாக பேசமுடியும் என்றும், நாம் சிரமப்பட்டு புதிதாக ஒன்றும் கண்டுபிடித்து சொல்ல வேண்டியதில்லை என்றும் ஆழ்வாரை பாட வைத்தான். (பேசிற்றே பேசல் அல்லால்)
• அவனின் சயனத் திருக்கோலத்தின் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடிச் செய்தது. (கங்கையில் புனிதமாய)
• சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச்செய்து அவரை, சரணாகதிக்கு தயார் செய்தான். (வெள்ளநீர் பரந்து பாயும்)

நைச்சானுசந்தானம் Naichaanu Santhaanam  

நன்மை இல்லை

இதுவரை, எம்பெருமான் தனக்கு கொடுத்த அனுபவத்தை சொல்வது (1-3), தன்னுடைய அனுபவத்தை கொண்டு உபதேசம் செய்வது (4-14), மற்றும் எம்பெருமான் தனக்கு செய்த நன்மைகளை நினைத்துக் கொள்ளுதல்(15-24) என்ற முதல் மூன்று உட்பிரிவுகளை பார்த்த பின் தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை இப்போது அனுபவித்து வருகிறோம்.

அதில் உள்ள முதல் பாசுரத்தை, திருமாலையின் 25வது பாடலில்  (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி கூட இல்லை, திருவரங்கன் அந்தத் தகுதி முதல் எல்லாவற்றையும் அருள வேண்டும் எனக் கேட்டு கொண்டதை பார்த்தோம்.

சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப்பட்ட கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் இல்லை என்றால், மற்றவர்கள் செய்யக்கூடிய அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றை செய்யலாமே என்று பெரியபெருமாள் கேட்பதாகவும், அவைகளும் தன்னிடம் இல்லை என்று ஆழ்வார் சொல்வதாகவும் அமைந்த போதெல்லாம் போது கொண்டு ( 26) பாசுரம்.

மனிதர்கள் செய்யக்கூடிய எந்த நற்செயல்களையும் ஆழ்வார் செய்யாவிட்டாலும், பரமபதத்தில், அனந்தாழ்வான், கருடன், விஷ்வக்சேனர் மூலம் ஏற்றுக்கொள்ளும் சேவைகளை, விலங்குகளைக் கொண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பி, எம்பெருமான் ராமனாக அவதரித்த காலத்தில், குரங்குகளும், அணில்களும் தங்கள் சக்திக்கு தகுந்தாற் போலும், நல்ல நெஞ்சத்தோடும் செய்தது போல், ஆழ்வாரும் ஏதாவது நல்ல நெஞ்சத்தோடு செய்யலாமே என்று பெரியபெருமாள் வினவுவது போலவும், அதுவும் இல்லை என்று ஆழ்வார் மறுப்பதுபோல் உள்ள  குரங்குகள் மலையை நூக்க (27) பாசுரம்.

உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற அடுத்த பாடலில், பிரம்மா போன்ற தேவர்களால் கூட, அறியமுடியாதபடி, பரமபதத்தில் உள்ள எம்பெருமான், முதலைமேல், கோபித்துக் கொண்டு வரும்படி செய்த, கஜேந்திரன் என்ற யானையின், எம்பெருமான் தன்னை காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய சிந்தனையும் ஆழ்வார் தனக்கு இல்லை என்றும், கஜேந்திரனுக்கு அருளியதைப் போல், தம் அடியவர்களைக் காக்கும் பொருட்டு அவன் இருக்கையில், அப்படிப்பட்ட எம்பெருமானுக்கு தொண்டு செய்யாமல், தான் எதற்காக பிறந்தேன் என்று ஆழ்வார் வருந்தியதும் கூறப்பட்டது.

குளித்து மூன்று அனலை (25) பாசுரத்தில் மனம், வாய் மற்றும் கை போன்றவைகளைக் கொண்டு சிந்தித்து, பாடி, மலர்களை தூவி, என்ற மூன்று விதமான செயல்களையும் சேர்ந்து செய்து இருக்கிறீர்களா என்று எம்பெருமான் கேட்டதாகவும், அடுத்த பாசுரமான,  போதெல்லாம் போது கொண்டு(26) பாடலில், வாயினால் பாடி என்பதை மட்டும் தனியாக கேட்டதாகவும், அடுத்த பாசுரமான குரங்குகள் மலையை நூக்க (27)  பாடலில்,  கை கால் போன்றவற்றைக்கொண்டு சேவை செய்து இருக்கிறீர்களா என்றும், உம்பரால் அறியலாகா (28) பாடலில், மனதினால் சிந்தித்து  இருக்கிறீர்களா என்பதை தனித்தனியாக கேட்பதாகவும் கொள்ளலாம்.

அடுத்த பாசுரமான ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்யதேசங்களுடன் சம்பந்தங்கள் உள்ளவர்களை எம்பெருமான் ரக்ஷித்தே தீர்வான் என்று இருப்பதால், அது போல் ஏதாவது உண்டா என்று எம்பெருமான் கேட்பது போலவும் அதுவும் இல்லை என்று ஆழ்வார் மறுக்கிறார்.

கெட்டவை உண்டு

25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியில், 25 முதல் 29 வரை, ஆழ்வார் தன்னிடம் எந்த நன்மையையும் இல்லை அல்லது எந்த நல்ல குணமும் இல்லை என்று சொல்லியதை பார்த்தோம், இனி வரும் ஐந்து பாடல்களில், தன்னிடம் எல்லாவிதமான தீமைகளும் உண்டு அல்லது எல்லா கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்று சொல்வதை பார்க்கலாம்,

இந்த வகையில், தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், எல்லா வித தீமைகளும் தன்னிடம் குடி கொண்டு இருக்கின்றன என்றும் மற்றவர்கள் ஏற்றம் பெறுவதை பொறுக்காத தீயகுணம் தன்னிடம் உள்ளது என்றும் சொல்லும் மனத்திலோர் தூய்மையில்லை என்ற (30) பாடலை கண்டோம்.

தான், தவங்களை மேற்கொள்பவர்களின் கூட்டத்தில் இல்லை, அடியவர்களுக்கு ததியாராதனம் செய்வதற்காக பொருள் சேர்ப்பவர்களின் கூட்டத்திலும் இல்லை, சொந்த பந்தங்களுக்கு உப்புத் தண்ணீர் போல ஒரு பயனும் இல்லாதவனாகவும், கூடி இருந்த பெண்களுக்கும் சம்பந்தங்கள் அற்று போகும்படி, கள்வனாகவும் ஆனதாக ஆழ்வார் சொல்கிறார். அதனால் இந்த பிறவி வீணானதாக வருந்துவது தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் என்ற 31வது பாடலில் சொல்லப்பட்டது.

இனி அடுத்த பாசுரம், நன்றி.

பாசுரம் 32

ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை அணி திருவரங்கந் தன்னுள் கார்த் திரள் அனய மேனிக் கண்ணனே உன்னைக் காணும் மார்க்கம் ஒன்றும் அறிய மாட்டா மனிசரில் துரிசனாய மூர்க்கனேன் வந்து நின்றேன் மூர்க்கனேன் மூர்க்க னேனே

வண்டுகள் சப்தம் செய்துகொண்டு, அலைந்து கொண்டு இருக்கும், சோலைகளாலே ஆபரணம் போன்று, அழகு கொண்டு உள்ள திருவரங்கத்தில், கோவிலிலே கண்வளர்ந்து இருக்கும், கார்மேகத்தை ஒத்திருக்கும், திருமேனியை உடைய கண்ணனே, உன்னை அடைவதற்கு ஒரு வழியும் அறியாதவனாய், மனிதரில் கள்வனாய், பிடித்தவற்றை விட முடியாத மூடனாக, என்னிடம் இல்லாத யோக்கியதை மனதில் கொள்ளாமல் இங்கு வந்து நின்றேன், என்னே என் மூடத்தனம் என்று ஆழ்வார் தன்னை பற்றி கூறிக்கொள்ளும் பாசுரம்.

“‘எம்மிடம் ஈடுபடாத சம்சாரிகளுக்கும் வேண்டாதவர் ஆகிவிட்ட ஆழ்வார் எப்படி தன்னிடம் வந்தார்” என்று திருவுள்ளமாக, ஆழ்வார், ”தோன்றியபடி எல்லாம் காரியம் செய்யும் மூடனான, தாம் செய்யும் காரியத்திற்கு ஒரு காரணத்தை ஆராய முடியுமா என்றும், ஒரு மூர்க்கத்தனத்துடனே வந்தேன்” என்று ஒரு சுவாரஸ்யமான முன்னுரையை இந்த பாடலுக்கு உரையாசிரியர் வைக்கிறார்.

இனி சற்று விளக்கமாக .

ஆர்த்து வண்டு அலம்பும் சோலை

திருவரங்கம் சோலைகளில் மதுவினை குடிக்க வந்த வண்டுகள், மதுவை பருகுவதற்கு பேரார்வத்துடன் வந்ததனால், ஒரு அளவு தெரியாமல், கழுத்து வரையில் குடித்து, அதனால் ஒரு இடத்தில இருக்க முடியாமல் அங்கும் இங்கும் அலைந்து சப்தம் செய்து கொண்டு உள்ளன.

இதனை பரமபதத்தில் உள்ள முக்தர்கள் எம்பெருமானை தரிசித்த ஆனந்தத்தில் சாம கானம் இசைத்து பாடுவதற்கு ஒப்பிடுவதால் திருவரங்கத்தில் இனிமை சொல்லப்பட்டது. ஆழ்வார் பரமபதம் வேண்டி இந்த பாசுரம் பாடுகிறார், ஆனால் வண்டுகள் மதுவினை குடித்ததால் உண்டான ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

ராமாயணம் சுந்தர காண்ட த்தில் (61.14) ல் கூறியபடி, சீதாதேவியை கண்ட ஆனந்தத்தில் வானரங்கள் சுக்ரீவனின் மதுவனத்தை அழித்து, அட்டகாசம் செய்து, கும்மாளம் செய்ததை போல் இந்த வண்டுகளும் அனுபவிக்கின்றன என்கிறார்.

இதே போல், பெரியாழ்வார் கிருஷ்ணன் பிறந்ததற்கு கோகுலத்தில் அனைவரும் தங்கள் தலைவரான நந்தகோபர்க்குப் பிள்ளை பிறந்ததாகக் கேள்விப்பட்டு அளவற்ற ஆனந்தம் அடைந்து தாம் செய்வது என்ன என்று தெரியாமல், சிலர் ஓடினார்கள், சிலர் சேற்றிலே வழுக்கி விழுந்தார்கள், சிலர் உரக்க குரல் கொடுத்து கொண்டு இருந்தார்கள், சிலர் குழந்தையைத் தேடினார்கள், சிலர் பாடினார்கள், சிலர் பறையடிக்க சிலர் அதுக்குத் தகுந்தாற்போல் கூத்தாடினார்கள்; இப்படி கோகுலத்தில் உள்ள அனைவரும் கோலாகலமாக இருந்தார்கள். கிருஷ்ணன் பிறந்ததால் திருவாய்ப்பாடியில் மாற்றம் அடையாதவர் யாரும் இல்லை என்பதை பெரியாழ்வார் கீழ் கொடுத்துள்ள பாடலில் சொல்வது போல் திருவரங்கத்து வண்டுகளும் அனுபவிக்கின்றன என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

ஓடுவார் விழுவார் உகந்து ஆலிப்பார், நாடுவார், நம்பிரான் எங்குற்றான் என்பார் பாடுவார்களும் பல்பறை கொட்ட நின்று ஆடு வார்களும் ஆயிற்று ஆய்ப்பாடியே. (பெரியாழ்வார் திருமொழி, 1.2.2)

மதுவினை குடிக்க வந்த வண்டுகள், மதுவின் மிகுதியாலே பிரளயத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டு அலைந்த மார்க்கண்டேய மகரிஷி போலவும் ஆற்று வெள்ளத்தில் அகப்பட்ட சோலைகள் போலவும் உள்ளன என்பது கருத்து.

அணி திருவரங்கம் தன்னுள்

மனைவிக்கு ஆபரணம் போல் திருவரங்கம் உள்ளது என்கிறார். இராமாயணம் சுந்தர காண்டத்தில் (16.26) கூறியதுபோல், ஒரு பெண்ணிற்கு அவளுடைய கணவனே மிகச் சிறந்த ஆபரணம் ஆகும், எல்லா ஆபரணங்களால் பூஜிக்க தகுந்தவரான இந்த சீதா பிராட்டி, நாதனை விட்டு பிரிந்த காரணத்தால் பிரகாசிக்கவில்லை என்பது இந்த ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம். எம்பெருமான், திருவரங்கத்திற்கு வந்து பள்ளிகொள்ளாத போது இந்த உலகம் தாலி கட்டிகொள்ளாத பெண் போல் உள்ளது என்பது உரை ஆசிரியரின் வார்த்தைகள்.

சோலை அணி திருவரங்கம் என்று சென்ற பதத்துடன் கூடி, சோலைகளை ஆபரணமாக கொண்ட பெரியகோவில் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.

அணி திருவரங்கம் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் சொன்னது போல், பெரியாழ்வாரின் புதல்வியாகிய ஆண்டாளும், அணி புதுவை பட்டர் பிரான் கோதை சொன்ன என்று ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் பற்றி பாடியுள்ளார். பெரியாழ்வாரும் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரும் எம்பெருமானுக்கு புஷ்ப கைங்கர்யம் செய்தவர்களே.

கார்த் திரள் அனைய மேனி

திருவரங்கத்து எம்பெருமானின் சயன சேவை, இந்த சோலைகளில் உள்ள தேன் வெள்ளத்தை கண்டு கடல் என்று மயங்கி மேகங்கள், மதுவினை கழுத்து வரையில் பருகி, அதனால் வெளிச்செல்ல முடியாமல், திருவரங்கத்து விமானத்திற்குள் புகுந்து சாய்ந்து கிடக்கின்றவோ என்று சொல்லும்படி இருக்கிறது. வடிவத்தில் கருமை நிறுத்தினாலும், குளிர்ச்சியாலும், கைமாறு கருதாமல் பிறருக்கு உதவும் தன்மையாலும் தனக்கென்று ஒன்று வைத்துக்கொள்ளாமல் எல்லாவற்றையும் பிறருக்கு வழங்குகையாலும் மேகத்தை ஓரளவிற்கு எம்பெருமானின் வடிவுக்கு உபமானமாக சொல்லும்படி உள்ளது என்று உரையாசிரியர் விவரிக்கிறார்.

நம்மாழ்வாரும் திருவாய்மொழி (8.5.8) ல், ‘ தொக்க மேகப் பல்குழாங்கள் காணும் தோறும் தொலைவன் நான்” என்று மேகங்களை கண்டவுடன் எம்பெருமான் நினைவுக்கு வருவதை அருளி செய்ததை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம்.

கண்ணனே

மேகத்தை காட்டிலும் எம்பெருமான் உயர்ந்தவர் என்று சொல்கிறது. பெரியபெருமாள் மேகத்தை போல் வெகு தூரத்தில் இருந்து கொண்டு நீரை கொடுத்து உதவுவது என்று இல்லாமல், மிக தாழ்ந்தவர்களோடு ஒன்றாகப் பிறந்து, அருகில் இருந்து தன்னையே கொடுத்து உதவி செய்பவர் கண்ணன். பெரியபெருமாளை காணும்போது, ”யசோதை சேமித்து வைத்த வெண்ணை யை திருடி உண்டு பட்டி மேயும் காரேறு போலே திரிந்து வளர்ந்த மதிப்பெல்லாம் தோன்றும்” என்று நம் ஆச்சார்யர்கள் கூறுவார்கள். ஆகையால் பெரியபெருமாளை கண்ணனாகவே கொள்ளவேண்டும். திருப்பாணாழ்வாரும் தன்னுடைய அமலனாதிபிரானில், (10) ” கொண்டல் வண்ணனை கோவலனாய் வெண்ணை உண்ட வாயன்…. அணியரங்கன் ” என்று கூறுவதையும் இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம்.

உன்னைக் காணும் மார்க்கம் ஒன்றும் அறிய மாட்டா

எம்பெருமானை பெறுவதற்கு, அவன் கீதையில் உபதேசம் செய்த மார்க்கங்களான, கர்மயோகம், அதனால் விளையும் ஞான யோகம், இந்த இரண்டினாலும் உண்டாகும் பக்தியோகம் ஆகியவற்றையும், அவதார ரகசிய ஞானம், புருஷோத்தம வித்தை முதலியவைகளையும், மற்றும் கீதை அல்லாமல் மற்ற சாஸ்திரங்களில் மோக்ஷ சாதனங்கள் என்று சொல்லப்பட்டு இருக்கும் திருநாம சங்கீர்த்தனம், புண்ணிய க்ஷேத்திர வாசம் என்று ஜீவாத்மாவின் ருசிக்கு தகுந்தபடி சொல்லியிருக்கும் எண்ணற்ற மோக்ஷ உபாயங்களில் ஒன்றைக்கூட பயிற்சி செய்யாததோடு, அறியவும் இல்லை என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

மனிசரில்

ஆழ்வார், பகுத்தறிவு இல்லாத விலங்குகளாக பிறந்தோ, மோக்ஷ உபாய சாதனங்களைப் பற்றி அறியாமல் போனோம், பகுத்தறிவு உள்ள மனிதராய் பிறந்து அன்றோ அவைகளை பற்றி அறியாமல் இழந்தோம் என்று வருந்துகிறார்.

துரிசனாய்

தன்னோடு மற்றவர்களை ஒப்பிட்டால் அவர்கள் நித்யஸூரிகள் போல் உயர்ந்தவர்கள் என்று சொல்லும்படி அவர்களும் தன்னை கள்வன் என்று கைவிடும்படி உள்ளவர் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். விலங்காக பிறந்திருந்தால் தகுதி இல்லை என்று ஒதுங்கி விடலாம் என்றும் மனிதனாக பிறந்திருந்தும் அதனால் கிடைக்க கூடிய பலனை இழக்கும் பாவியானேன் என்று வருந்துகிறார்.

மனிதனாக பிறந்து, ஊமையாகவோ செவிடாகவோ இல்லாமல் இருந்தும் இந்த சம்சாரத்தில் இருந்து விலகாதவன் ப்ரஹ்மஹத்தி தோஷத்தை உடையவனே ஆவான் என்பது இங்கு சொல்லப்படும் ஒரு மேற்கோள். இதனால் மனிதரோடும் விலங்குகளோடும் சேராத வஞ்சகனான பிறவி ஆகிவிட்டேன் என்கிறார்.

மூர்க்கனேன் வந்து நின்றேன்

இப்படி இருக்க ஏன் என்னிடம் வந்து நின்றீர் என்பது எம்பெருமான் திருவுள்ளமாக, தன் தாழ்வை அறியாத அறிவிலி ஆனதால் வந்து நின்றேன் என்றும், எம்பெருமானின் மேன்மையை அறிந்து இருந்தாலும் எம்பெருமானை அணுகுவது முறையன்று என்று ஒதுங்கி இருந்திருக்கலாம், அறிவிலி ஆனதால் வந்து நின்றேன் என்கிறார். இங்கு நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி வளவேழுலகின் முதலாய் வானோர் இறை அருவினையேன் (1.5.1) மேற்கோள் சொல்லப்படுகிறது. நம்மாழ்வார் “வளவேழுலகின் முதலாய வானோரிறை” என்பதனால் சாமானியரால் எடுத்துரைக்க தகாத பெருமையுடைய எம்பெருமான் என்றும், “அருவினையேன்” என்றதனால் பகவத் விஷயத்தில் சிறிதும் சொல்ல தகுதி இல்லாமல் இருக்கின்ற தமது தாழ்வினையும் சொல்கிறார். ஊரில் உள்ளவர்கள் குடிப்பதற்காக உள்ள ஊற்றினில் விஷத்தை கலப்பார் போலே நல்லவர்கள் அனுபவிக்க வேண்டிய பகவத் விஷயத்தை அணுகினேன் என்கிறார்.

கண்ணன் என்றதால் அவனுக்கு ஆகாதவர் யாரும் இல்லை என்றதால், அதையே பற்றாகக் கொண்டு தான் அணுகியதால், அதனால் ஏற்படும் தீமைகளை அறியாமல் அணுகினேன் என்கிறார். தான் மூர்க்கனாக இருந்தாலும் பெரியபெருமான் கண்ணனாக காட்சி அளிப்பதால் வந்து நின்றேன் என்று உரைக்கிறார்.

மூர்க்கனேன் மூர்க்கனேனே

மூர்க்கனேன் என்று இரண்டு முறை கூறியதால், இந்த அறிவின்மை உலகில் வேறு எங்கும் காண முடியாது என்கிறார். தாம் அணுகியதால் பெரிய பெருமாளுக்கு உண்டாகும் தீங்கை பற்றி ஒரு முறையும், தன்னுடைய தாழ்வை பற்றி ஒரு முறையும் கூறியதாகவும் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

இனி அடுத்த பாசுரத்தில் சந்திக்கலாம், நன்றி

இந்த பதிவின் தமிழ் பதிவை இங்கே காணலாம், நன்றி.

Thirumalai Till Now

As the saying goes “Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Perumal/Emperumaan.

Azhwaar’s Experience and Preaching

In the first three hymns (1-3) of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Emperumaan on him and in the subsequent eleven hymns, (4-14) Azhwaar was preaching us his experiences with Emperumaan or Paramathma. When people raised many objections, Azhwaar responded to them to follow Sri Rama, by “silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”; and asked them to follow Sri Krishna, who is simple and easy to approach, as ‘katrinam meytha kazhalinai panimin‘; and finally Aranganathan, by mentioning ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”. 

Favours of Emperuman to Azhwaar

Still people did not follow Azhwaar, he decided to move on to describe the great favours he received from Periyaperumal in the next ten hymns, 15 to 24.

• Emperumaan clarified Azhwaar’s doubts on the concept of Paramatma, the supreme most concept among the twentysix concepts of our tradition (sampradhayam) in the hymn Meyyerke meyyanaagum.
• Emperumaan entered the heart of Azhwaar in the next hymn Soodhanaai Kalvanaai, and made Azhwaar’s devotion and affection towards Periyaperumal to swell.
• Emperumaan melted the hardened heart of Azhwaar and graced Azhwaar with His dharsan and blessings, in spite of Azhwaar’s belief that he was not worth to receive any favours from Periyaperumal in the next hymn, Virumbi ninru.
• Emperumaan nullified Azhwaar’s long time loss of not seeking Emperumaan’s dharsan and made Azhwaar to worship Him, which made Azhwaar’s eyes to pour out tears of joy, in the next hymn, ini thirai thivalai modha.
• Emperumaan created the four directions and kept His holy parts of His form in each of these directions so that He can be worshipped to get abode / Moksham in Kuda Thisai mudiyai.
• Emperumaan made Azhwaar happy by making him realise that His lustrous and effulgent Holy form and parts are only for the happiness of His devotees in the next hymn, Paayum Neer Arangam.
• Emperumaan made Azhwaar realise, that he missed experiencing Him for a such a long time, mainly because Azhwaar did not surrender to Him completely, which shattered Azhwaar, in the next hymn, Panivinal manamadhu onri.
• Emperumaan made Azhwaar sing that we can simply follow what the Vedas and our Acharyaas had already said about Him and we need not toil to create anything new to speak about Him in the next hymn, Pesitre pesal allaal.
• Emperumaan showed the beauty of His reclining posture to Azhwaar in Thiruvarangam, that made Azhwaar to realise that he would not live without His dharsan, in Gangaiyil punidhamaaya.
• Emperumaan made Azhwaar to realise and sing that he did not have any pre-requisites for total surrender, and that helped Azhwaar to get prepared for total surrender to Him in the last hymn of this sequence, namely, Vella Neer parandhu paayum.

These are the first three subtopics of Thirumalai, namely, Azhwaar’s experience (1-3), Azhwaar’s preaching based on his experience (4-14), and the favours graced by Him to Azhwaar (15-24).

Naichyaanu Santhaanam 

No to Good things

Now Azhwaar sings that he did not have any good qualities but only bad qualities in the next 10 hymns (25-34), which is the fourth subsection, known as naichiyaanusandhaanam in our tradition.

In the first hymn of this subsection, Kulithu Moondru Analai (25), doing Naichiyaanusandhaanam, we saw Azhwaar mentioning that he did not have any of the qualification that were needed to practice Karma, Gnana or Bakthi yogams (Actions, Knowledge or Devotion) and Azhwaar requested Periyaperumal to bless him with everything including the qualifications onward.

In the next hymn, Podhellam Podhu Kondu (26), Azhwaar admitted that he did not do the normal poojas and singing slokas on Him, which anyone could have done, even if they were not qualified to practice, karma, gnana or bakthi yogams.

In the hymn “kurangugal malaiyai nooka” (27), Azhwaar stated that he did not do any service similar to the ones done by squirrels and monkeys, with good intention during the Rama incarnation.

In the hymn Kulithu moondru analai (25), Emperumaan asked Azhwaar, if he had done prayers using all the three elements, thinking through mind, offering flowers using hands and reciting holy chants using mouth. In the next hymn, Podhellam Podhu Kondu (26), Emperumaan asked Azhwaar whether he did prayers using his mouth, by reciting holy chants. In the next hymn kurangugal malayai nooka, (27), Emperumaan asked Azhwaar whether he had served with his hands and legs.

In the next hymn, Umbaraal ariyalaaha” (28), Azhwaar said that his mind did not think about Paramaatma as his saviour, like the elephant Gajendra, which was saved by Emperumaan. after a crocodile caught its legs.

So, initially Azhwaar said that he did not use all the three elements together in his prayers, and subsequently Azhwaar said no to each one of them in the subsequent hymns.

In the next hymn, Oorlien, kaani illai, (29) Azhwaar said that he had no association whatsoever, with Divyadesams, as He is committed to protect all those who have any association with Divyadesams like chanting of Tirupallandu, or holding any piece of land for doing some service to Him.

Yes to Bad

In this fourth part of Azhwaar’s Naichanusanthanam, which consists of ten verses 25 to 34, we saw Azhwaar saying that he had no good qualities, in the five hymns from 25 to 29 and in the next five songs, he says that he has all kinds of bad qualities.

In the next hymn Manadhilor thooymai illai (30), Azhwaar confirmed that he had all the bad qualities in him and there was no bad quality left in this world, which he did not have, as Emperumaan would have given Azhwaar the moksham, as long as he did not have any bad qualities, even if AZHWAAR did not have any good quality.

Now let us move on with the next hymn, where he claimed that he would not tolerate the rise of others.

Hymn 31

Thavathulaar thammil allen, dhanam padaithaaril allen, uvartha neer pola enthan utravarku ondrum allen, thuvartha sevvaaiyinaarke thuvakkara thurisan aanen avaththame piravi thandhaai, aranga maa nagarulaane (31)

When Azhwaar said that he did not possess any of the means, that the Shastras meant for attaining salvation, or did not do any yagnas as mentioned in the vedas to attain heaven (Swargam), Emperumaan was interested in knowing whether Azhwaar had done any yagnas to cheat someone or to extort money from someone or to get heaven . Had Azhwaar responded positively to any one of the above, Emperumaan was prepared to gradually change Azhwaar’s mindset and give moksha to Azhwaar. But Azhwaar responded negatively to the above and he felt that he had wasted the birth given by Emperumaan, to reach Him, by drowning himself into the worldly pleasures, showing hatred towards everyone, and thereby destroying himself in this birth. In the previous hymn, Azhwaar sang, that he could not tolerate others getting any credentials, and he further extended in this hymn, that he became undesired even to his own relatives, as he had indulged in worldly pleasures.

“Arangama Nagarulane, I am not in the company of penitents, I am not in the company of those who accumulate wealth for the purpose of worship, I have become as useless as salt water to my own relatives and friends ; I became a thief to my girl friends and they also cut me off ; I have wasted my life that was given to me and I consider this birth to be in vain. ” is the direct meaning of this hymn.

When Azhwaar said that his life is wasted, we should understand that he was not complaining against Emperumaan. He was only expressing his inability to use the current life to reach Emperumaan as a part of his naichyanusanthanam. In the subsequent hymns, we would see that when Azhwaar was preparing himself to leave Emperumaan, as he thought that he would not be able to reach Him in this birth, Emperumaan would give him hope and take Azhwaar along with Him.

In the same way, at later days, Swami Ramanuja had felt, that, before he was blessed by the Sri Vaishanava Achaarya of that time, Sri Aalavandhaar, his life was like a log. As in Thiruvaaimozhi (7.9.3), where Swami Nammazhwaar wondered would he ever forget Emperumaan and in the same way Ramanuja said that would he ever forget Aalavandhaar.

“aam mudhalvan ivan endru thathetri, en naa mudhal vandhu pugundhu nal in kavi, thoo mudhal patharkku thaan thannai chonna, en vaai mudhal appanai endru marapano” (Thiruvaaimozhi, 7.9.3) meaning that He made me aware of Him, entered my speech, and He sang His own songs of praise through the words that came.  How can I forget the first-cause of this world, Emperumaan, in my speech?

Let us enjoy the song in more details.

Thavathulaar thammil allen

Penance is done by undergoing extreme physical hardships. There are people who do penance for salvation and there are those who do penance for other worldly things. Azhwaar claimed that he, was not in the company of those penitents.

Bruhadharanya Upanishad (6.4.22) states that sages seek to know Brahmam or Paramathma through Vedic study, sacrifices, giving alms and penance, the Vedas refer penance as a means of salvation. The possible reason for Azhwaar to state Thavathular thammil allen in stead of ‘Thavathor thammil’, is because Azhwaar might have wanted to include all those engaged in Vedas, Yagna, charities and penances together. In addition, Azhwaar also wanted to say that he was not part of

• any of those who did penance, to get something,
• those who did penance to attain moksham,
• those who did penance to attain heaven,
• those who started, but did not finish their penance,
• those who did penance half-heartedly, and
• also those doing a penance as an atonement to those half-hearted penances.

Dhanam padaithaaril allen

Wealth (dhanam) if spent on good causes, is considered as a mean to attain moksha. This is mentioned in Bruhadharanya Upanishad (6.4.22), that says wealth as a mean to attain moksha.

There are three types of charity, Sathvika, Rajasa and Thaamasa charities.

Krishna says in Bhagavad Gita (18.5), sacrifice, charity, penance etc. are good activities and as such, they are to be observed, because they purify them.

When people donate or do charity as a duty, in an appropriate place, time and to a worthful person, without asking for reciprocity, it is Sathvika Dhaanam(Gita 17.20).

A donation done with suspicion, with inauspicious things, and with an expectation or benefits in return, it is Rajasa Dhaanam. (Gita 17.21).

A charity done at an inappropriate place, time or in a sinful place, or to inappropriate people, without respect and with contempt and disdain, it is Thamasa Dhaanam. (Gita 17.22).

After Azhwaar told that he had not done any penance or Saathivika dhaanam, Emperumaan wanted to know whether Azhwaar had done any type of dhaanam (donation), just to get accredited with a name as donor and Azhwaar responded negatively by stating that he was not in any of the group of saathivika, rajasa, or thaamasa donors.

It should be a vow, not to turn away a guest who has come to one’s home. It is stated in Taithriya, Brugadharanya Upanishad (10.1), that the money can be earned in any means if it is to be spent on good things. It is quoted here that Thirumangai Azhwaar had also practiced this to do the Thadhiyaaraadhanams, to feed the Srivaishnavas. In this way, Thondaradippodi Azhwaar said that he was not part of people who earned money to spend on Bhagavath and Bhaagavatha matters, meaning that he did not earn money to spend on activities related to Emperumaan or His devotees.

This is also explained by some that Thondaradipodi Azhawar might have thought that he could have earned money even in evil ways, and if he had spent at least a part of it for Bhaagavata Thathiyaradhana, he could have got Moksham like Thirumangai Azhwaar.

Azhwaar also said that he was not part of the group that performed penance and sattvic charity, or those who did Rajasa and Tamasah donations just for the sake of doing it or just to get the recognition of a donor, as well.

Uvartha neer pola endhan utravarku onrum allen

When Azhwaar considered himself to be not in the group of those who did penance or those who had money or wealth to do kainkaryam to Emperumaan or to His devotees, Azhwaar talked about how he was to his relatives next. He had not been kind to them. Azhwaar said that he was living with his relatives as a criminal who could not even see them face-to-face, just as if he was splashed with salt water on his face, which could make his eyes hard to open. He said that a relative should be someone who does good or good things, but he planned evil and did evil to himself and to his relatives. Hence he did not deserve to be a relative to anyone. This is why Azhwaar felt that he became useless like salt water to his relatives.

Thuvartha sevvaayinaarke thuvakkarath thurisan aanen

Azhwaar after saying that he could not be part of his relatives, said that he was also not welcomed by the women who used to be the sweethearts to him. “Thuvartha Sevvaayinaar” means that these ladies, who were his sweetheart, would hide their evil qualities in their hearts and conquer others by showing the beauty of their lips like a ripened ivy gourd, that is useless. Azhwaar said that he did not know the vices in their hearts and also got caught up with them without knowing that he had no true love towards them and these sweethearts would cut the relationship with the parents and other relatives.

One interpretation of “Thuvakkara” is that he should leave all relationships and cut ties with all women. The other interpretation is that Azhwaar said that he was rejected by them because he behaved fraudulently towards them. It can also be assumed that Azhwaar was saying that he had harmed them too. He had behaved in such a harmful way towards them, that they felt that it was good enough if Azhwaar leaves them. Thurisan means thief.

The explanation given for the special usage of “ke”, in Sevvayinaarke is interesting. In Yuddha Kanda 19.4 of the Ramayana, Vibhishana considered himself to the lowest among the lowest, because,

• he was the younger brother of Ravana
• was insulted by even Ravana,
• he was surrendering to Rama, because all living beings could surrender to Rama who is the most capable to surrender to.

In the same way, here Azhwaar says that he was rejected and chased away by ladies, who were supposed to be the closest ones to coolest.

Here we can refer to the Periya Thirumohi(6.4.1) song of Thirumangai Azhwaar about Thirunaraiyur. Thirumangai Azhwaar asked us to pray to Thirunaraiyur Emperumaan before we get old. In this hymn, Thirumangai Azhwaar said the ladies who talk like singing might reject us and ask us to get out (Paanin mozhiyaar paiya nadamin), which is similar to the words of Thondaradipodi Azhwaar’s Thuvartha sevaayinaarke thuvakara thurisan aanen.

Periya Thirumozhi 6.4.1, “Kannum suzhandru, peelaiyodu eelai vanthu yenginaal, pannin mozhiyaar paiya nadamin ennatha mun, vinnum, malaiyum, vedhamum, velviyumaai aayinaan nannu naraiyur naam thozhudhum ezhu nenjame” meaning, “O Heart! before our eyes begin to roll, cough throws up phlegmatic and sweet ladies reject us by saying, “slowly go away”, let us go to the Thirunaraiyur Emperumaan and offer our prayers, Who is the mountain, the sky, the Vedas, and the yagnas.

Avathame piravi thandhaai

After this, Azhwaar said that this birth Emperumaaan had given him was in vain.

Azhwar wondered if this lowly stature of himself was accorded by Emperumaan, and immediately denied that after knowing about what karmas were and his own stature, that this inferior stature was due to his own karmas, and how Emperumaan with His profound kindness (dhaya) could clear all his karmas in no time, by pardoning them.

As Krishna said in the Bhagavad Gita (10.10), that He was graciously giving the Knowledge route (Gnana Yoga), the means of attaining Him, to those who desire to be with Him and to those who worship Him. Azhwaar knew that if Emperumaan wants to grace knowledge to anyone and lead him towards the good path, no one could stop Him. So Azhwaar was sad in telling Him that He wasted this life that was given to Azhwaar by Him. This is much similar to a mother, merely watching a child falling into the well, would be blamed as though she pushed the child into the well.

Aranga maa nagarulaane

Emperumaan is taking a reclining position and showing His beauty and character in Thiruvarangam to correct those who follow the path induced by Karmas and are engrossed in other things, which cannot be corrected even by Shastras. Azhwaar felt that it did not succeed in his case.

Inner Meaning

Azhwaar says that he had not done anything to attain the Lord: if he had been a man with money in his hand, he would have been deficient in Aakinchanya, but he was not like that, and he was like the leader of Aakinchanyars. Had Azhwaar told that he was living with wife, children and relatives, Emperumaan would wait until Azhwaar realise that Emperumaan was His father and His mother. Azhwaar told that he had no relatives and his relatives had deserted or abandoned him. Azhwaar said that the women also chased him away. With all these, Emperumaan could enter into Azhwaar without any hindrance. This is how Azhwaar ended this song, by saying that though he was ready and suitable for bhagavadh matter, if He did not accept Azhwaar, then He had created Azhwaar in vain.

With this we will conclude this hymn and catch up in the next hymn, thanks

திருமாலை இது வரை

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும்,  தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார்   எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அனுபவம் Experience

பரமாத்மாவின் அனுபவங்களை முதல் மூன்று பாசுரங்களில், ஆழ்வார் ரசிக்கிறார்.

உபதேசங்கள் Preaching

அடுத்த  பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து பலர், பல காரணங்களை சொல்லியபொழுது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராம பிரானையும் “கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான்” என்று சொல்லி நம்மை திருவரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.

உதவிகள் Help

அப்படியும் மக்கள் எல்லோரும் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் அவர்களை விட்டுவிட்டு, எம்பெருமான் தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார்.

எம்பெருமான், திருவரங்கனாக

• 26 தத்துவங்களில் உயரிய தத்துவமான பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து வைத்தான். (‘மெய்யெற்கே மெய்யனாகும்’)
• ஆழ்வாரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து அவனிடத்தில் அன்புவெள்ளம் பெருக வைத்தான். (“சூதனாய் கள்வனாய்“)
• தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரைத்து, ஒரு யோக்கியதையும் இல்லாத தனக்கு அவனது சேவையையும் அருளையும் கொடுத்தான் (விரும்பி நின்று)
• பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரி செய்து அவனை தரிசிக்க வைத்து கண்களில் ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்தான் (‘இனித்திரை திவலை மோத “)
• நான்கு திசைகளை படைத்தது, அவற்றில் தன்னுடைய அங்கங்களை வைத்து, அவற்றைக் கொண்டு நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்தான். (குடதிசை முடியை வைத்து‘)
• அவனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், அவைகளால் வந்த தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று ஆழ்வாரை மகிழ செய்தான். (“பாயும் நீர் அரங்கம் தன்னுள்“)
• அவனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாமல் போனதால் இத்தனை காலம் பகவதனுபவத்தை இழந்ததை எண்ணி ஆழ்வாரை கலங்க வைத்தான். (“பணிவினால் மனம் அது ஒன்றி“)
• வேதங்களும், சான்றோர்களும் பேசிய பேச்சுக்களைக் கொண்டே நாம் அவனின் பெருமைகளை எளிதாக பேசமுடியும் என்றும், நாம் சிரமப்பட்டு புதிதாக ஒன்றும் கண்டுபிடித்து சொல்ல வேண்டியதில்லை என்றும் ஆழ்வாரை பாட வைத்தான். (பேசிற்றே பேசல் அல்லால்)
• அவனின் சயனத் திருக்கோலத்தின் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து, அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடிச் செய்தது. (கங்கையில் புனிதமாய)
• சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச்செய்து அவரை, சரணாகதிக்கு தயார் செய்தான். (வெள்ளநீர் பரந்து பாயும்)

நைச்சானுசந்தானம் Naichyaanu Santhaanam  

நல்லது இல்லை

இதுவரை, எம்பெருமான் தனக்கு கொடுத்த அனுபவத்தை சொல்வது (1-3), தன்னுடைய அனுபவத்தை கொண்டு உபதேசம் செய்வது (4-14), மற்றும் எம்பெருமான் தனக்கு செய்த நன்மைகளை நினைத்துக் கொள்ளுதல்(15-24) என்ற முதல் மூன்று உட்பிரிவுகளை பார்த்த பின் தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை இப்போது அனுபவித்து வருகிறோம்.

அதில் உள்ள முதல் பாசுரத்தை, திருமாலையின் 25வது பாடலில்  (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி கூட இல்லை, திருவரங்கன் அந்தத் தகுதி முதல் எல்லாவற்றையும் அருள வேண்டும் எனக் கேட்டு கொண்டதை பார்த்தோம்.

சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப்பட்ட கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் இல்லை என்றால், மற்றவர்கள் செய்யக்கூடிய அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றை செய்யலாமே என்று பெரியபெருமாள் கேட்பதாகவும், அவைகளும் தன்னிடம் இல்லை என்று ஆழ்வார் சொல்வதாகவும் அமைந்த போதெல்லாம் போது கொண்டு ( 26) பாசுரம்.

மனிதர்கள் செய்யக்கூடிய எந்த நற்செயல்களையும் ஆழ்வார் செய்யாவிட்டாலும், பரமபதத்தில், அனந்தாழ்வான், கருடன், விஷ்வக்சேனர் மூலம் ஏற்றுக்கொள்ளும் சேவைகளை, விலங்குகளைக் கொண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பி, எம்பெருமான் ராமனாக அவதரித்த காலத்தில், குரங்குகளும், அணில்களும் தங்கள் சக்திக்கு தகுந்தாற் போலும், நல்ல நெஞ்சத்தோடும் செய்தது போல், ஆழ்வாரும் ஏதாவது நல்ல நெஞ்சத்தோடு செய்யலாமே என்று பெரியபெருமாள் வினவுவது போலவும், அதுவும் இல்லை என்று ஆழ்வார் மறுப்பதுபோல் உள்ள  குரங்குகள் மலையை நூக்க (27) பாசுரம்.

உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற அடுத்த பாடலில், பிரம்மா போன்ற தேவர்களால் கூட, அறியமுடியாதபடி, பரமபதத்தில் உள்ள எம்பெருமான், முதலைமேல், கோபித்துக் கொண்டு வரும்படி செய்த, கஜேந்திரன் என்ற யானையின், எம்பெருமான் தன்னை காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய சிந்தனையும் ஆழ்வார் தனக்கு இல்லை என்றும், கஜேந்திரனுக்கு அருளியதைப் போல், தம் அடியவர்களைக் காக்கும் பொருட்டு அவன் இருக்கையில், அப்படிப்பட்ட எம்பெருமானுக்கு தொண்டு செய்யாமல், தான் எதற்காக பிறந்தேன் என்று ஆழ்வார் வருந்தியதும் கூறப்பட்டது.

குளித்து மூன்று அனலை (25) பாசுரத்தில் மனம், வாய் மற்றும் கை போன்றவைகளைக் கொண்டு சிந்தித்து, பாடி, மலர்களை தூவி, என்ற மூன்று விதமான செயல்களையும் சேர்ந்து செய்து இருக்கிறீர்களா என்று எம்பெருமான் கேட்டதாகவும், அடுத்த பாசுரமான,  போதெல்லாம் போது கொண்டு(26) பாடலில், வாயினால் பாடி என்பதை மட்டும் தனியாக கேட்டதாகவும், அடுத்த பாசுரமான குரங்குகள் மலையை நூக்க (27)  பாடலில்,  கை கால் போன்றவற்றைக்கொண்டு சேவை செய்து இருக்கிறீர்களா என்றும், உம்பரால் அறியலாக (28) பாடலில், மனதினால் சிந்தித்து  இருக்கிறீர்களா என்பதை தனித்தனியாக கேட்பதாகவும் கொள்ளலாம்.

அடுத்த பாசுரமான ஊரிலேன் காணியில்லை (29) பாசுரத்தில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்யதேசங்களுடன் சம்பந்தங்கள் உள்ளவர்களை எம்பெருமான் ரக்ஷித்தே தீர்வான் என்று இருப்பதால், அது போல் ஏதாவது உண்டா என்று எம்பெருமான் கேட்பது போலவும் அதுவும் இல்லை என்று ஆழ்வார் மறுக்கிறார்.

கெட்டவை உண்டு

25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியில், 25 முதல் 29 வரை, ஆழ்வார் தன்னிடம் எந்த நன்மையையும் இல்லை அல்லது எந்த நல்ல குணமும் இல்லை என்று சொல்லியதை பார்த்தோம், இனி வரும் ஐந்து பாடல்களில், தன்னிடம் எல்லாவிதமான தீமைகளும் உண்டு அல்லது எல்லா கெட்ட குணங்களும் உண்டு என்று சொல்வதை பார்க்கலாம்,

இந்த வகையில், தன்னிடத்தில் இல்லாத தீமை, உலகத்திலேயே இல்லை என்றும், எல்லா வித தீமைகளும் தன்னிடம் குடி கொண்டு இருக்கின்றன என்றும் மற்றவர்கள் ஏற்றம் பெறுவதை பொறுக்காத தீயகுணம் தன்னிடம் உள்ளது என்றும் சொல்லும் மனதிலோர் தூய்மையில்லை என்ற பாடலை சென்ற பதிவினில் கண்டோம். இனி அடுத்த பாசுரம், நன்றி.

பாசுரம் 31

தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன் தனம் படைத்தாரில் அல்லேன், உவர்த்த நீர் போல உந்தன் உற்றவர்க்கு ஒன்றும் அல்லேன், துவர்த்த செவ்வாயினார்க்கே துவக்கறத் துரிசன் ஆனேன் அவத்தமே பிறவி தந்தாய் அரங்கமா நகரு ளானே (31)

“மோக்ஷத்தின் பொருட்டு சாஸ்திரங்களில் விதிக்கப்பட்ட உபாயங்கள் ஒன்றும் தங்களிடம் இல்லை என்று கூறுகிறீர்கள்; அது இல்லாவிட்டாலும் ஸ்வர்க்கத்தை பெறுவதற்காகவோ, பிறரை ஏமாற்றி பணம் பறிக்கவோ, வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட யாகங்கள் ஏதாவது செய்து இருந்தால், அவற்றில் உம்முடைய நினைப்பை மாற்றி, படிப்படியாக மோக்ஷம் கிடைக்கும்படி செய்கிறேன்” என்று எம்பெருமானின் திருவுள்ளமாக, ஆழ்வார், அவை ஒன்றும் இல்லை, தங்களை அடைவதற்காக தாங்கள் கொடுத்த இந்த பிறப்பை, உலக விஷயங்களில் மண்டி, அனைவரிடம் வெறுப்பையே காட்டி, அழிவதற்காகவே இந்த பிறவி தந்ததாக இருக்கின்றன தன்னுடைய நடத்தை என்று மறுமொழி கொடுப்பதுபோல் உள்ள பாசுரம். பிறர் பெருமை பொறாதவன் என்று முன் பாட்டில் சொன்ன ஆழ்வார் அவ்வளவோடு நில்லாமல், உலக விஷயங்களில் ஈடுபட்டு உறவினர்களுக்கும் ஆகாதவன் ஆகிவிட்டதாக சொல்கிறார்.

அரங்கமா நகருளானே, தவங்களை மேற்கொள்பவர்களின் கூட்டத்தில் அடியேன் இல்லை, ததியாராதனத்தின் பொருட்டு பொருள் சேர்ப்பவர்களின் கூட்டத்திலும் அடியேன் இல்லை, அடியேனுடைய சொந்த பந்தங்களுக்கு உப்புத் தண்ணீர் போல ஒரு பயனும் இல்லாதவன் ஆனேன்; சிவந்த அதரங்களை உடைய பெண்களுக்கும் சம்பந்தங்கள் அறுந்து போகும்படி, கள்வனாக ஆனேன்; இப்படிப்பட்ட எனக்கு இந்த பிறவியை வீணாகவே தந்து அருளினாய் என்பது இந்த பாடலின் பொழிப்புரை.

இங்கு வீணாகவே பிறவி தந்துவிட்டாய் என்று ஆழ்வார் எம்பெருமானை குறை கூறவில்லை, ஆனால் தன்னுடைய நைசானுசந்தானத்தை சொல்லி வருத்தத்தை தெரிவித்து எம்பெருமானை விட்டு விலக வேண்டுமோ என்ற அச்சத்தில் பாடுவதாக கொள்ளலாம். அடுத்த சில பாடல்களில், ஆழ்வார் தாம் எம்பெருமானை விட்டு விலக தன்னை தயார் செய்யும் தருணத்தில், எம்பெருமான் ஆழ்வாருக்கு நம்பிக்கை அளித்து தன்னுடன் வருவதற்கு ஏற்பாடு செய்வார் என்பதை பின்பு பார்க்கலாம்.

இதே போல் பின்னாளில் நம்முடைய ஆச்சார்யரான ராமானுஜர், அப்போது வைணவ குருவாக இருந்த ஆளவந்தாரின் அருள்பார்வை கிடைப்பதற்கு முன்னால் தன்னுடைய பிறவியை, ஒரு அவத்தமாக, மரம் போல் இருந்ததாக சொல்கிறார். இதை திருவாய்மொழியில், (7.9.3) ஆம் முதல்வன் இவனென்று தன் தேற்றி, என் நா முதல் வந்து புகுந்து நல் இன் கவி, தூ முதல் பத்தர்க்குத் தான் தன்னைச் சொன்ன, என் வாய் முதல் அப்பனை என்று மறப்பனோ? என்று சொல்லி எம்பெருமானை என்றாவது மறப்பேனோ என்று நம்மாழ்வார் சொன்னது போல், ஆளவந்தாரை மறப்பேனோ என்று ராமானுஜர் சொல்கிறார்.

இனி சிறிது விளக்கத்துடன் இந்த பாடலை ரசிக்கலாம்.

தவத்துளார் தம்மில் அல்லேன்

தவம் என்பது சரீரத்தை வருத்தி செய்யும் காரியம் ஆகும். மோக்ஷத்திற்காக தவம் புரிபவர்கள் உண்டு, மற்ற உலக விஷயங்களுக்காக தவம் செய்பவர்களும் உண்டு. ஞானிகள் பிரம்மத்தை அல்லது பரமாத்மாவை வேத அத்யயனத்தினாலும், யாகங்களாலும், தானத்தினாலும், தவங்களாலும் அறிய விரும்புகிறார்கள் என்று ப்ருஹ தாரண்ய உபநிஷத் (6.4.22) சொல்வதில் இருந்து வேதாந்தங்கள், தவத்தை ஒரு மோக்ஷ சாதனமாக உரைத்தது. ‘தவத்தோர் தம்மில்’ என்று சொல்லாமல், தவத்துளார் தம்மில் என்று சொன்னதற்கு மேல் சொன்ன, வேதம், யாகம், தானம் மற்றும் தவங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் சேர்த்து சொன்னதாக கொள்ளலாம். அதே போல், தவத்துளார் தம்மில் என்றுசொன்னதில், இன்ன பயனை குறித்து தவம் புரிவோர், மோக்ஷத்தை குறித்து தவம் புரிவோர், ஸ்வர்கத்தை குறித்து தவம் புரிவோர், தவத்தை தொடங்கி முடிக்காதவர், அதற்காக பிராயசித்தம் செய்ய வேண்டிய அரைகுறை தவம் செய்தவர்கள் என்று எவருடனும் சேராதவானாக இருந்தேன் என்று ஆழ்வார் தன்னைப்பற்றி கூறுகிறார்.

தனம் படைத்தாரில் அல்லேன்

தனம் நல்ல விஷயங்களில் செலவிடப்பட்டால் அத்தகைய பணம் படைத்திருப்பதையும் ஒரு மோக்ஷ சாதனமாக கொள்ளலாம். அது மேலே சொன்ன ப்ருஹதாரண்ய உபநிஷத்தில் (6.4.22) தனமும் ஒரு மோக்ஷ சாதனமாக சொல்லப்பட்டு உள்ளது. தனம், சாத்வீக தானம் ராஜச தானம் தாமச தானம் என்ற மூன்று வகையான தானங்கள் செய்ய பயன்படுகிறது.

கண்ணன் பகவத் கீதையில் (18.5) சொல்வது போல், யாகம், தானம், தவம் முதலிய கர்மங்கள் விடத்தக்கவை அல்ல, கடைபிடிக்க வேண்டியவைகள், ஏன் என்றால் அவை அவர்களை பரிசுத்த படுத்தும். கொடுத்தல் கடமையென்று கருதி, கைம்மாறு வேண்டாமல், தகுந்த இடத்தையும் காலத்தையும் பாத்திரத்தையும் நோக்கிச் செய்யப்படும் தானத்தையே சாத்வீக தானம் என்பர். ( கீதை 17.20). கைம்மாறு வேண்டியும், பயனைக் கருதியும், அமங்களமான பொருட்கள், கிலேசத்துடன் கொடுக்கப்படும் தானத்தை ராஜச தானம் என்பர் (17.21). தகாத இடத்தில், தகாத காலத்தில், ( தோஷமுள்ள தேச காலத்தில்), தகாதவர்களுக்குச் செய்யப்படுவதும், கவுரவமில்லாமல் அவமதிப்புடன், இகழ்ச்சியுடன் செய்யப்படுவதுமாகிய தானம் தாமச தானம் (17.22) என்பர்.

இப்படி, தவமும், சாத்வீக தானமும் செய்யா விட்டாலும், கொடையாளி எனும் பெயர் பெறுவதற்காக ராஜஸ, தாமச தானங்கள் செய்தவர்கள் கூட்டத்தில் உள்ளாரோ என்று பார்த்தால் அதுவும் இல்லை என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

தன் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளியை விரட்டக்கூடாது என்பது விரதம். இதற்காக எந்த வழியிலும் அன்னத்தை சம்பாதிக்க வேண்டியது என்பதற்கு தைத்ரிய, ப்ருஹதாரண்ய உபநிஷத் (10.1)ல் சொன்னபடி நல்ல விஷயங்களில் செலவிடுவதாக இருந்தால், அல்லாத வழியிலும் சம்பாதிக்கலாம் என்பது இங்கே உள்ள மேற்கோள். திருமங்கையாழ்வார் முதலியோர் இந்த அர்த்தத்தை அனுஷ்டிக்கவும் செய்தார்கள். இப்படி, பகவத், பாகவத விஷயங்களில் செலவிடுவதற்கும் பணம் படைத்தவர் கூட்டத்தில் தான் சேரவில்லை என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் இங்கு கூறுகிறார்.

இதனையே தொண்டரடி பொடியாழ்வார் தான் இதற்கு முன் தீயவழிகளில் கூட பணம் சம்பாதித்து இருக்கலாம், அதில் ஒரு பகுதியாவது பாகவத தாதியாராதனத்திற்காக செலவிட்டு இருந்தால், தானும் திருமங்கையாழ்வாரை போல் வீடு பெற்று இருப்பேன் என்று விளக்கம் கொடுப்பதும் உண்டு.

உவர்த்த நீர் போல உந்தன் உற்றவர்க்கு ஒன்றும் அல்லேன்

இப்படி தவம், தனம் பெற்றவர்கள் என்ற கூட்டத்தில் இல்லை என்றால், உறவினர்களுக்காவது இனியவர்களாக இருந்தீரா என்று ஆழ்வாரிடம் கேட்பதாக நினைத்து, அதற்கும் மறுத்து பதில் சொல்லும் வரிகள் இவை. உப்பு தண்ணீரை முகத்தில் அடித்துக் கொண்டால் அது கண் விழிக்க முடியாதபடி கரிப்பது போல், தன்னை நேருக்கு நேர் பார்க்கமுடியாதபடி குற்றமே உருவானவனாக உறவினர்களிடத்தில் வாழ்ந்து வருவதாக ஆழ்வார் கூறுகிறார். உறவினன் என்றால் இனியதையோ நல்லவைகளையோ செய்பவனாக இருக்க வேண்டும் என்றும், தான் தீமைகளையே திட்டமிட்டு செய்து தனக்கும் சேர்த்து தீமைகளையே செய்ததால், ஒருவனுக்கும் உறவினனாக இருக்கும் தகுதியை பெறவில்லை என்கிறார். அதாவது உறவினர்களுக்கு உப்புநீர் போல் ஒன்றுமல்லாதவனாக ஆனேன் என்று கருத்து.

துவர்த்த செவ்வாயினார்க்கே துவக்கறத் துரிசன் ஆனேன்

உறவினர்களுக்கு ஆகாதவர் ஆயின், தம் நெஞ்சுக்கினிய பெண்களுக்கு வேண்டியவர்கள் ஆயிருப்பீரே என்றால் அதுவும் இல்லை என்று இந்த பதத்தால் சொல்கிறார். துவர்த்த செவ்வாயினார் என்றதால், உள்ளத்தில் இருக்கும் தீய குணங்களை மறைத்து, கோவைக்கனி போன்ற உதட்டு அழகை காட்டி மற்றவரை வசப்படுத்திக் கொள்வார்கள் என்கிறார். இவனும் அவர்கள் நெஞ்சில் உள்ள குற்றங்களை அறிய மாட்டான், தம்மிடம் உண்மையான அன்பு இல்லை என்பதையும் அறியாமல் அவர்களிடத்தில் சிக்கி கொள்வான். அதனால் பெற்றோர்களிடமும் மற்ற உறவினர்களிடமும் உள்ள உறவை அறுப்பார்கள் என்கிறார்.

துவக்கற என்று சொன்னதால், எல்லா உறவுகளையும் விட்டுவிட்டு, தான் பற்றிய எல்லா பெண்களோடும் உள்ள உறவுகளையும் அறுந்து போகும்படி என்பது ஒரு விளக்கம். அவர்களிடத்தில் தான் கள்ளத்தனத்தோடு நடந்து கொண்டதால் அவர்களாலும் நிராகரிக்கப் பட்டேன் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். அவர்களுக்கும் தீங்கு செய்ததால், அவர்களும் பிரிந்தால் போதும் என்று நினைக்கும்படி தான் நடந்துகொண்டதாக ஆழ்வார் கூறுவதாகவும் கொள்ளலாம். துரிசன் என்றால் கள்ளன் என்று பொருள்.

செவ்வாயினார்க்கே என்பதில் உள்ள ஏகாரதிற்கு உரையாசிரியர் கூறும் விளக்கம் ரசிக்கத் தக்கது. ராமாயணத்தில் யுத்த காண்டத்தில் 19.4, தான் ராவணனுடைய தம்பி என்றும், அவனாலும் அவமதிக்கப்பட்டவன் என்றும், எல்லா ஜீவராசிகளும் சரணம் அடைய தகுந்த தங்களிடம் சரணம் அடைந்தேன் என்று விபீஷணன் கூறும் வார்த்தைகளில் விபீஷணன் தான் தாழ்வுக்கு எல்லை நிலமாக ஆகிவிட்டதை கூறியதைப் போல், ஆழ்வாரும், தண்மைக்கே எல்லை நிலமான பெண்களுக்கும் ஆகாதவனாகி, அவர்களாலும் துரத்தப் பட்டவன் தான் என்று கூறுவதும் உண்டு.

இங்கு, திருமங்கையாழ்வாரின் திருநறையூர் பதிகத்தின் பாடலை (பெரியதிருமொழி 6.4.1) நினைவு கொள்ளலாம். “கண்ணும் சுழன்று பீளையோடு ஈளை வந்து ஏங்கினால், பண்ணின் மொழியார் பைய நடமின் என்னாத முன், விண்ணும் மலையும் வேதமும் வேள்வியுமாயினான், நண்ணு நறையூர் நாம் தொழுதும் எழு நெஞ்சமே” என்று சொல்லி, கிளரொளி இளமை கெடுவதன் முன் திருநறையூர் சென்று எம்பெருமானை தொழுங்கள் என்று சொல்கிறார். பண்ணின் மொழியார் பைய நடமின் என்று திருமங்கை ஆழ்வார் சொல்வதும், துவர்த்த செவ்வாயினார்க்கே துவக்கறத் துரிசன் ஆனேன் என்று தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் சொல்வதும் ஒன்றே.

அவத்தமே பிறவி தந்தாய்

இப்படி ஆனபின்பு தாங்கள் எனக்கு அளித்த இந்த பிறவி வீணானதே என்று சொல்கிறார். தம்முடைய கர்மங்களால் வந்த இந்த தாழ்வினை எம்பெருமான் தந்ததாக சொல்லலாமோ என்று கேட்டுக்கொண்டு, கர்மம் என்பது என்ன என்பதையும் தன்னுடைய ஸ்வரூபம் என்ன என்பதையும் அறிந்தவர் ஆகையால் இப்படி சொல்கிறார். இவருக்கு வரும் எல்லா கர்மங்களின் பலன்களையும் கருணை மிக்க எம்பெருமான் பொறுத்தேன் என்று சொன்னால் போகக்கூடியவை இந்த கர்மங்கள் என்கிறார். பகவத் கீதையில் கண்ணன் கூறியது (10.10) போல், என்னுடன் எப்போதும் கூடி இருக்க விரும்புபவர்களுக்கும், என்னை பஜனை செய்பவர்களுக்கும் என்னை அடைவதற்கான சாதனமான புத்தி யோகத்தை பேரன்புடன் கொடுக்கிறேன் என்கிறபடி, இந்த அடியவனுக்கு எம்பெருமான் நல்லறிவை கொடுத்து நல்வழி நடத்த வேண்டும் என்று அவர் நினைத்தால் அதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. இதை எல்லாம் உணர்ந்தவர் ஆகையால் வீணான பிறவியை தந்து விட்டாயே என்று எம்பெருமானை பார்த்து ஆழ்வார் கூறுகிறார். குழந்தை கிணற்றில் விழுவதை தாய் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தால், அவளே குழந்தையை கிணற்றில் தள்ளினாள் என்று சொல்லலாம் அன்றோ, அது போலவே ஆழ்வார் இங்கு சொல்கிறார்.

அரங்கமா நகருளானே

சாஸ்திரங்களிலாலே திருத்த முடியாதபடி கர்மங்கள் தூண்டிய வழியே சென்று மற்ற விஷயங்களில் ஆழ்ந்து விடுபவர்களை தன்னுடைய அழகையும் குணத்தையும் காட்டி திருத்துவதற்காக திருவரங்கத்தில் சயனித்து இருப்பது. அது தன் விஷயத்தில் பலிக்காமல் போய் விட்டதே என்று ஆழ்வார் கூறுவதாக கருத்து.

உள்ளுறைபொருள்

எம்பெருமானை அடைவதற்காக தான் ஒரு காரியமும் செய்யவில்லை: கையில் காசு உள்ளவனாக இருந்திருந்தால் ஆகிஞ்சந்யத்தில் குறை உடையவனாக ஆகி இருப்பேன் என்றும், தான் அப்படி இல்லை என்றும், ஆகிஞ்சநர்களில் தலைவனாக இருந்தேன் என்றும் கூறுகிறார். கொண்ட பெண்டிர் மக்கள் உற்றார் சுற்றத்தவர் என்ற பந்துகளுடன் சேர்ந்து இருந்தால், ‘தாய் தந்தையும் இவரே இனி ஆவாரே” என்னும் நிலை வாய்ந்த பிறகு ஆழ்வாரை கைப்பற்றுவோம் என்று எம்பெருமான் காத்து இருக்கலாம், ஆனால் அதுவும் இல்லை ; ஏன் என்றால், ஆழ்வார் உறவுகளும், தன்னை விட்டொழிந்தனர் என்கிறார். அதே போல் மகளிரும் தன்னைத் துரத்திவிட்டனர் என்று சொல்லி, இனி எம்பெருமானுடைய விஷயம் இடையூறின்றி தன் உள் புகுரலாம் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். இப்படி தான் எம்பெருமான் விஷயத்திற்கு உசிதமாக இருந்தும் எம்பெருமான் தன்னை சேர்த்துக் கொள்ளா விட்டால், தன்னை வீணே படைத்தான் என்று சொல்லி பாடலை முடிக்கிறார்.

மீண்டும் அடுத்த ஆழ்வார் பாடலில் சந்திக்கலாம், நன்றி