Thirumaalai-Oorlien kaani illai-Hymn 29

இந்த பதிவின் தமிழ் பதிவை இங்கே காணலாம், நன்றி.

As the saying goes “Thirumaalai (the prabandham) ariyaadhaar, Thirumaalaye (Perumalai) ariyaadhaar”, we all need to learn and understand Thirumaalai , sung by Thondaradipodi Azhwaar, to know more and more about Perumal/Emperumaan.

In the first three hymns of this Divyaprabandham, Azhwaar enjoyed the experiences, graced by Emperumaan on him and in the subsequent eleven hymns, Azhwaar was preaching us his experiences with Emperumaan or Paramathma. When people raised many objections, Azhwaar responded to them to follow Sri Rama, by silaiyinaal ilangai setra devane devan aavaan”; and asked them to follow Sri Krishna, who is simple and easy to approach, as ‘katrinam meytha kazhalinai panimin; and finally Aranganathan, by mentioning ‘uybavaruku uyyum vannam Thiruvarangam kaatinaan”. 

Still people did not follow Azhwaar, he decided to move on to describe the great favours he received from Periyaperumal in the next ten hymns, 15 to 24.

  • Emperumaan clarified Azhwaar’s doubts on the concept of Paramatma, the supreme most concept among the twentysix concepts of our sampradhayam in the hymn Meyyerke meyyanaagum.
  • Emperumaan entered the heart of Azhwaar in the next hymn Soodhanaai Kalvanaai, and made Azhwaar’s devotion and affection towards Periyaperumal to swell.
  • Emperumaan melted the hardened heart of Azhwaar and graced Azhwaar with His dharsan and blessings, in spite of Azhwaar’s belief that he was not worth to receive any favours from Periyaperumal in the next hymn, Virumbi ninru.
  • Emperumaan nullified Azhwaar’s long time loss of not seeking Emperumaan’s dharsan and made Azhwaar to worship Him, which made Azhwaar’s eyes to pour out tears of joy, in the next hymn, ini thirai thivalai modha.
  • Emperumaan created the four directions and kept His holy parts of His form in each of these directions so that He can be worshipped to get abode / Moksham in Kuda Thisai mudiyai.
  • Emperumaan made Azhwaar happy by making him realise that His lustrous and effulgent Holy form and parts are for the happiness of His devotees only in the next hymn, Paayum Neer Arangam.
  • Emperumaan made Azhwaar to realise, that he missed experiencing Him for a such a long time, mainly because Azhwaar did not surrender to Him completely, which shattered Azhwaar, in the next hymn, Panivinal manamadhu onri.
  • Emperumaan made Azhwaar sing that we can simply follow what the Vedas and our Acharyaas had already said about Him and we need not toil to create anything new to speak about Him in the next hymn, Pesitre pesal allaal.
  • Emperumaan showed the beauty of His reclining posture to Azhwaar in Thiruvarangam, that made Azhwaar to realise that he would not live without His dharsan, in Gangaiyil punidhamaaya.
  • Emperumaan made Azhwaar to realise and sing that he did not have any pre-requisites for total surrender, and that helped Azhwaar to get prepared for total surrender to Him in the last hymn of this sequence, namely, Vella Neer parandhu paayum.

These are the first three subtopics of Thirumalai, namely, Azhwaar’s experience (1-3), Azhwaar’s preaching based on his experience (4-14), and the favours graced by Him to Azhwaar (15-24).

Now Azhwaar sings that he did not have any good qualities but had only bad qualities in the next 10 hymns (25-34), which is the fourth subsection, known as naichiyaanusandhaanam in our tradition.

In the first hymn of this subsection, Kulithu Moondru Analai (25), doing Naichiyaanusandhaanam, we saw Azhwaar mentioning that he did not have any of the qualification that were needed to practice Karma, Gnana or Bakthi yogams (Actions, Knowledge or Devotion) and Azhwaar requested Periyaperumal to bless him with everything including the qualifications onward.

In the next hymn, Podhellam Podhu Kondu (26), we saw Emperumaan asking Azhwaar, that he could do the poojas and singing slokas on Him, which anyone could do, even if they were not qualified to practice, karma, gnana or bakthi yogams. We also saw Azhwaar mentioning that he did not do them as well.

After hearing Azhwaar say that he did not do any good deeds that humans could do, Paramathmaa stated that He accepted the services that were carried with good intention by squirrels and monkeys, when He took Rama incarnation, the same way as He accepts the services of Nithyasoories, like Vishwaksena, Ananthazhwaan and Garudazhwaar in Paramapadham. When Periyaperumal inquired Azhwaar whether he had done any such thing with good intentions, Azhwaar responded negatively in the hymn “kurangugal malaiyai nooka” (27).

In the hymn Kulithu moondru analai (25), Emperumaan asked Azhwaar, if he had done prayers using all the three elements, thinking through mind, offering flowers using hands and reciting holy chants using mouth. In the next hymn, Podhellam Podhu Kondu (26), Emperumaan asked Azhwaar whether he did prayers using his mouth, by reciting holy chants. In the next hymn kurangugal malayai nooka, (27), Emperumaan asked Azhwaar whether he had served with his hands and legs, like the monkeys and squirrels. In the next hymn, Umbaraal ariyalaaha” (28), Emperumaan asked Azhwaar whether his mind had thought about Paramaatma as his saviour, like the elephant Gajendra when a crocodile caught the legs of the elephant and was saved by Emperumaan. Azhwaar responded negatively like how did in the previous hymns.

So, initially Emperumaan asked Azhwaar whether he has done all the three together, when Azhwaar replied negatively, Emperumaan started asking about each one of them in each of the subsequent hymns.

Now let us move on with the next hymn.

Hymn 29

Oorlien, kanni illai, uravu matroruvar illai, Paaril nin paadha moolam patrilen Parama Moorthi, Kaaroli vannane (en) Kannane kadharukinren, aar ular kalaikan amma Arangamaa nagarulaane (29)

Perumal asked, if Azhwaar had thought about Him as the protector, Azhwaar replied negatively, unlike the elephant Gajendra who thought of Emperumaan as its saviour, when it was in trouble as in the previous hymn. Now in this hymn, Emperumaan is asking, if Azhwaar atleast had any association with His Divyadesams, and Azhwaar, like previous paasurams, replied negatively. Emperumaan is checking whether Azhwaar had any association with divyadesams as He has committed to protect all those who have some association in places like Salagramam, Ayodhya, Thiruvarangam, such as birth or chanting of Tirupallandu, or holding any piece of land for doing some service to Him, or bought a piece of land by him independently; azhwaar denied all in this hymn.

Azhwaar was neither born nor lived in those eternal divyadesams of Emperumaan’s; did not have the privilege of performing services to Him in those places; had no relatives in those divine lands and did not even know anyone else; he had not taken refuge on the holy feet of Emperumaan, which are the only shelter for all, those, who have no support in this world. Azhwaar called Him as his dear and the leader of all, who is in the hue of dark rainy clouds and cried in deep sorrow, as to who else would solve his grievance except Emperumaan. This the direct meaning of this hymn. Now let us go into a little bit more details.

Oorilen

What Ahwaar mentions as ‘oor‘ is not commonly known ordinary ‘oor’ or town, but those divyadesams like Saalagraamam, Ayodhya, Thiruvarangam, where Emperuman resides forever. Azhwaar says that the town where he was born and lived, does not offer Moksha. If all cities can give abode, all will attain the abode. There is no evidence for that, in our vedas, ithihaasams and puranams. This is the reason why Azhwaar meant divyadesams when he just mentioned Oor or town.

But the Divyadesams can bestow that moksha, as told in Aranya Kaanta in Valmiki Ramayana, (1.20) sages tell Sri Rama that they deserve to be protected by Sri Rama because they live in His territory. They continue to say that whether they live in the city or in the jungle, Rama is the master of the people, and He was our king ” in Dandakaranya. In the same way, in Uthara Kaanta, (109.22) there was not a single living being was found in Ayodhya, and is mentioned that all living beings followed Rama which meant that all got moksha by following Rama. According to the Garuda Purana, in verse 11, it says that this land is holy and sacred, and leads the people to reach moksha and people who live here could attain all the desired things. In this way, the divyadesams where Emperumaan lives for ever, are the means for moksha.

In Thiruvaaimozhi, (7.5.1) verse, “Karpar Ramapiranai Allaal”, Swami Nammazhwaar, says that Sri Rama took all the living beings from grass to ants, without missing anything, from Ayodhya to Sri Vaikuntham in, “purpaa mudhalaa pul erumbu aadhi onru indriye, narpaal Ayodhiyil vaazhum sara asaram mutravum narpaaluku uythanan“. Similarly, Kulasekara Azhwwar in his Perumal Thirumozhi (10.10) sings that Sri Rama took everything from Ayodhya to Vaikuntha as “anru saraa asarangalai Vaikunthathu yetri“. So, any association with divyadesams is bound to give salvation. Therefore what Thondaradipodi Azhwaar meant here as Oor is only divyadesam and not a normal town.

Kaani Illai

Emperumaan asked Azhwaar, if not born in a divyadesam, had Azhwaar at least got some land there, as a right to perform holy rituals like chanting Thirupallaandu, forming a garden (nandavanam) or making garlands and offering the same to Emperumaan. Emperumaan queried, that those lands could either be purchased by Azhwaar or donated by someone to perform those services, which are generally called as Kaani Land. Azhwaar denied that he did not hold any land in divyadesams, to indicate that he did not have any association with divyadesams, because of which Azhwaar could get uplifted.

Uravu Matru Oruvar Illai

Emperuman tried to find, some reason to protect Azhwaar. He enquired Azhwaar, if he had not born in a divyadesam or did not hold any land in divyadesams,

  • did Azhwaar have any relatives in divyadesams; or
  • was Azwaar associated with anyone, and along with them, taught or listened to divine mantras in divyadesams, or
  • Had Azhwaar or his relatives have given their girls, or taken, girls through marriage, in divyadesams.

But Azhwaar denied all of the above.

When Azhwaar mentioned Uravu illai he meant that he did not have close relatives in those divyadesams. Similarly by matru oruvar illai, he meant, that he did not have any distant relatives or friends in those divyadesams.

Paaril

Paaril means ‘this world’. When Azhwaar said that he did not have a place or town, Emperumaan asked him about his town, to which Azhwaar replied that he came from a place with the cruelty of infinite suffering, from where one’s food is robbed by seven people and one’s clothes by seven people. In the third Thiruvandhadhi (51), Peyaazhwaar, described the Paramapadham as Kalangaa Perunagar, to mean that Paramapadham is a great place free of perplexing lust and wrath and where everyone is without worries. So according to Thondaradipodi Azhwaar , all places except Paramapadham are towns that make people unclear.

Nin Paadha Moolam Patrilen

Azhwaar says he has no association with the holy feet of Emperumaan that are the support to those who are helpless. Here the commentator takes the history of Kakasuran from the Sundara Kanta (38-33) in the Ramayana. Kakasuran, who was abandoned by his father, mother, Maharishis and gods, ran around the three worlds, then surrendered to Rama Himself, who had sent the Brahmasthra. Azhwaar says that he has become unwanted to the holy feet of Emperumaan, who could give protection to even those who committed adultery, being targetted by the Brahmastra but later surrendered to Him, like Kakasuran. This highlights the kindness of Emperumaan. Azhwaar feels that He is in disadvantage in every aspect, hence Emperumaan might think that Azhwaar might have lost the blessed chance of attaining Him.

The following words in the hymn, explain the response to the above to Azhwaar.

Parama Moorthi

Azhwaar felt that he did no have any means to protect himself, but Emperumaan has many of those means to protect him. The word Parama means that He who has no superior or equals and Moorthi means idol. Emperumaan is the Lord / Swami to all, and He would be known as Paramamoorthy, as who protects everyone. Azhwaar says that He would be remembered as Paramamoorthy, only if He protects Azhwaar, His devotee. The commentator says that Azhwaar queries to Emperumaan, would it bring a blemish to Emperumaan’s leadership attribute if He does not accept His devotees. To this Emperumaan, replied, to Azhwaar, as, should not the devotees also realise that they are required to do services to Him. To that, Azhwaar said that even during the time of the great deluge, Emperumaan protected all of them without them knowing or remembering that they are subservients to Him and that can not be changed by any one. Azhwaar puts forth his thought, that because He knows the relationship between Him and them, He will make them understand that they are subservients to Him and and correct them.

Kaaroli Vannane

Emperumaan listens to Azhwaar and asks him what would be the way to give him moksha or Siddhi and Azhwaar answers that His beauty alone is the way. As in the 16th verse of Thirumalai, ‘aadharam peruga vaitha azhagan’, meaning that His beauty kindles the interest towards Him; Azhwaar says that first, His beauty arouses the curiosity of a devotee and that interest creates the way to reach Him. Azhwaar confidentally says, when Emperumaan is with that beautiful form, he will not have any shortcomings in his services to Him.

Kannane

Azhwaar says that such beauty is not in the unattainable Paramapadham or in Sri Vaikuntham. Emperumaan has taken many incarnations for His devotees like Azhwaar, to show and exhibit His simplicity and accessibility and suitable to being called Parama Moorthi. Since He is luminant Kaaroli Vannan, He starts the interest in His devotees towards Him, shows the path towards Moksham and epitome of simplicity, hence Azhwaar called Him Kannane here. Azhwaar says further that He is true to His stature in, simplicity, accessibility with added beauty, there is no constraint for Azhwaar to do his services to Emperumaan. In some places, it is also mentioned as En Kannane, meaning my dear Kannan. The overall meaning is same whether it is mentioned as En Kannane, or Kananne.

Katharukindren

Kathrukindren means that ‘Iam crying out loudly in distress’. Azhwaar says that he is crying like those, who think about these glories of Emperumaan, follow means like Bakthi , Karma or gnaana and feel that they are getting delayed in getting their turns for moksham.

Aar ular kalai kann

Azhwaar was wondering the various reasons on why Emperumaan was not protecting him when he was crying out.

  • Does He think that someone else would come and protect Azhwaar and that is why He is delaying
  • Does He think that Azhwaar, who does not have anything, would be able to protect himself,
  • Can anyone else protect Azhwaar, when Azhwaar himself knows that he does not have anything to protect himself and no one else knows that, more than Azhwaar.

Thus, Azhwaar asks who else could remove his sufferings, as ‘aar ular kalai kann’

Amma

Azhwaar is distraught, and cries out Amma, if Emperumaan’s property, Azhwaar himself is wrecked, would not that be a loss to Emperumaan himself.

Aranga Maa Nagar Ulaane

Azhwaar says that he may not have cried, had Emperumaan, who is the possesser of Azhwaar, is not near to him. But when He is awaiting eagerly, in this world, in Thiruvarangam, for someone to come and surrender to Him longingly, with in this world, how Azhwaar could not cry out.

Thanks and let us catch up soon in the next hymn.

திருவேங்கடமுடையான் – நம்மாழ்வார் – திருவிருத்தம்

தொடக்கம்

பதின்மர் பாடும் பெருமாள் என்று திருவரங்கத்திற்கு ஒரு வாழ்த்து உண்டு. நம்மாழ்வாரே தனக்குத் தாய், தந்தை, குரு, தெய்வம் என்று இருந்த மதுரகவி ஆழ்வாரைத்தவிர மற்ற எல்லா (11) ஆழ்வார்களும் பாடிய திவ்யதேசம் திருவரங்கம். மதுரகவியாழ்வார், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் என்ற இரண்டு ஆழ்வார்களை தவிர மற்ற ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்யதேசம் திருவேங்கடம்.

திருவரங்கத்திற்கு 247 பாசுரங்களும், திருவேங்கடமுடையானுக்கு 204 (202 பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையான் என்று நேரிடையாக சொல்லி இருக்கும். இரண்டு பாசுரங்களின் விளக்கத்தில் இவையும் திருவேங்கடமுடையானுக்கே என்று நம் பெரியவர்கள் கூறி உள்ளார்கள்.).

பொதுவாக முதலாழ்வார்களுக்கு வேங்கடமுடையானிடம் அதிக பற்று கொண்டு இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்கள் அவனுக்கு நிறைய பாடல்கள் பாடினார்கள் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. அதனை தொடர்ந்து திருவேங்கடமுடையானை முன்னிட்டு

  • பொய்கையாழ்வார் இயற்றிய முதல் திருவந்தாதியில் இருந்து பத்து பாசுரங்களை முன்பு பார்த்தோம்.
  • அடுத்த ஆழ்வார், பூதத்தாழ்வார், அவரின் இரண்டாம் திருவந்தாதியில் இருந்து திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பதினோரு பாசுரங்களில் சொல்வதை இங்கே சுருக்கமாக பார்த்தோம்.
  • அடுத்த ஆழ்வாரான பேய்ஆழ்வாரின் திருவேங்கடமுடையான் பாசுரங்களை (19) இங்கே காணலாம்.
  • அடுத்து, திருமழிசை ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பாடல்களை (16) பார்த்தோம்.
  • திருப்பாணாழ்வார் பாடிய அமலனாதிபிரான் பிரபந்தத்தில் இருந்து இரண்டு பாடல்களை இங்கே பார்க்கலாம்.
  • அடுத்து குலசேகராழ்வாரின் பதினோரு பாடல்களை இங்கே கண்டோம்.
  • பெரியாழ்வார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடிய 7 பாசுரங்களை இங்கே பார்த்தோம்.
  • அடுத்து பெரியாழ்வாரின் புதல்வியாகிய ஆண்டாள் நாச்சியார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடிய 16 பாசுரங்களை இங்கே கண்டோம்.

இனி ஆழ்வார்களின் தலைவராக கொண்டாப்படும் ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடிய பாசுரங்கள் காண்போம். நம்மாழ்வார் நான்கு பிரபந்தங்கள் இயற்றி உள்ளார். அவை திருவிருத்தம், திருவாசிரியம், பெரிய திருவந்தாதி, திருவாய்மொழி எனும் நான்கு தமிழ் மறைகள் ஆகும்.

ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் மொத்தம் 37  திவ்யதேசங்களைப் பற்றி பாடியுள்ளார். அவைகளில் ஆழ்வாருக்கு திருவேங்கடமுடையானிடம் அதீத ஈடுபாடு. ஆழ்வார் முதலில் பாடிய திவ்யதேசம், திருவேங்கடமுடையானின் திருமலை ஆகும்.

இவற்றில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் இருந்து சில பாசுரங்களை முன்பு சுருக்கமாக பார்த்து உள்ளோம். மீண்டும் அவற்றை பின்னர் பார்க்கலாம் இங்கு திருவேங்கடவன் மேல் பாடிய அனைத்து பாசுரங்களையும் ஒவ்வொரு ப்ரபந்தமாக பாப்போம். திருவிருத்தத்தில் உள்ள 8 பாசுரங்களை கீழே காண்போம். நன்றி.

திருவிருத்தம்

எண் பாடல் பொருள் உள்ளுறை பொருள்
1.காண்கின்றனகளும் கேட்கின்றனகளும் காணில்,இந்நாள்
பாண்குன்ற நாடர் பயில்கின்றன, இதெல்லாம் அறிந்தோம்
மாண்குன்றம் ஏந்தி தண் மாமலை வேங்கடத்து உம்பர் நம்பும் சேண்குன்றம் சென்று பொருள் படைப்பான் கற்ற திண்ணனவே. (1.8)
தலைவனின் இயல்புக்கு வேறுமாதிரியான தற்போதைய செயல்களும் சொற்களும், அவன் பொருள் சம்பாதிப்பதற்காக தலைவியை பிரிந்து திருவேங்கடம் செல்வதை அறிந்து, தலைவி, தோழியிடம் பாடுவது.
தலைவன் ஏழை இல்லை, இருந்தாலும், தேவகாரியமும் பித்ருகாரியமும் சுயமாக சம்பாதிப்பதை கொண்டு செய்யாவிட்டால் பயனளிக்காது.
‘பிரிந்து போக நினைத்ததால் தலைவன், புதிய செயல்களை செய்யவும் புதிய வார்த்தைகளைச் சொல்லவும் நேர்ந்தது’ என்று நாயகி தோழியிடம் சொல்லித் தன்னை விட்டு பிரிவது தகாது என்று சொல்லும் பாசுரம்.
பொருளின் பொருட்டுப் பிரியக் கருதி எங்கேயோ புதிதாகக் கற்று வந்த குணம் என்பதை, கற்ற திண்ணனவே என்று கூறுகிறாள். கல்நெஞ்சர் என்று சொல்ல நினைத்து குன்ற நாடர் என்கிறாள்.
ஒரு மலையின் மேல் நின்றும், ஒரு மலையை தாங்கியும் உயிர்களை காத்திடுவான் என்றும் நித்யஸூரிகள் விரும்பி, விரைந்து வந்து தொழுவதற்கு ஏற்றதான உயர்ந்த திருமலை என்றும் அங்கு சர்வ ஸுலபனாக எம்பெருமான் எழுந்தருளி உள்ளான் என்றும் ஆழ்வார் கூறுகிறார்.
ஆழ்வார் எம்பெருமானுடைய பிரிவை ஆற்றாது இருந்த காலத்தில், ஆழ்வாரை ஆற்றிவித்த பாகவதர்கள், திருமலையை இடமாகக் கொண்டு வாழ எண்ணம் கொண்டு , ஆழ்வாரிடம் விடைபெறும் போது ஆழ்வார் பாடிய பாடல் என்றும் கொள்ளலாம்.
பாகவதரோடு கூடி இருப்பதைத் தவிர, எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்ய தேசத்துக்குப் போக நினைப்பதும் தவறு என்று பாகவதர்களுடன் கூடி இருக்கும் சிறப்பு இந்த பாட்டினால் வெளியிடப்பட்டது.
2மாயோன் வட திருவேங்கட நாட வல்லிக் கொடிகாள்
நோய் ஓ உரைக்கிலும் கேட்கின்றிலீர் உரையீர் நுமது வாயோ அது அன்றி வல்வினை எனும் கிளியும் எள்கும் ஆயோ அடும் தொண்டையோ அறையோ இது அறிவது அரிதே (1.10)
ஆச்சரியமான குணங்களை உடைய எம்பெருமானது வடதிருவேங்கட மலையை இடமாகவுடைய பூங்கொடி போன்ற இளம் பெண்களே, கொடிய தீவினையை உடைய நானும் நீங்கள் விரட்டும் கிளியும் தளரும்படி செய்தது உங்களது ‘ஆயோ’ என்கிற சொல்லோ, கோவைக் கனி போன்ற உங்களது சிறந்த அதரமோ, என்னுடைய காதல் நோயோ, நீங்கள் தாமாக அறியா விட்டாலும் நான் சொன்னாலும் கேட்பது இல்லை என்பதாலோ, உங்களுடைய வாயின் அழகோ என்னை உயிர்க்கொலை செய்கிறது. இவற்றில் இன்னது என்னை வருத்தும் என்பதை தெரிந்து கொள்வது அரிதாக உள்ளது. நீங்கள் சொல்லுங்கள்;
இது முறையிட்டுக் கூறும் வார்த்தை என்று தலைவன், தலைவி மற்றும் தோழியிடம் அவர்கள் கிளி முதலிய பறவைகள் வந்து தானியக் கதிர்களைக் கவராதபடி பாதுகாத்துக் கொண்டு இருக்கும் போது திருமலையில் பேசுவது போல் அமைந்துள்ள பாசுரம்.
நாயகன் தன்னுடைய கருத்தை தோழி தெரிந்து கொள்ளும்படி செய்வதாக அமைந்த பாடல் ஆகும். கேட்கின்றிலீர் என்று சொல்வதன் மூலம், தான் படும் வேதனையை கேட்கவாவது மாட்டீர்களா என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.
ஆழ்வாரைப் பிரிய விரும்பாத அடியவர், ஆழ்வாரின் வாய் மொழிகளில் ஈடுபட்டுச் சொல்லுகிற வார்த்தை இது. அற்புதனான எம்பெருமான் பரமபதத்தை விட்டுத் திருமலையில் வந்து எளிமையுடன் நிற்கிற எம்பெருமானை நாடுகின்ற ஆழ்வாரை அழைத்து அவரிடம் அன்பு மிகுதியால் அடியவர்கள் படும்பாட்டை விண்ணப்பம் செய்தாலும் ஆழ்வார் பரவசத்தால் கேட்காமல் இருப்பதாகவும், அதற்கு காரணம், ஆழ்வாருடைய திருமுக மண்டல மலர்ச்சியா, இல்லை, அவரை பிரிந்துபோக முடியாதபடி ஆழ்வாரும் பைங்கிளி வண்ணனான எம்பெருமானும் பேசும் சொற்களா. இல்லை அப்படிப்பட்ட சொற்களைக் கூறும் வாயிதழ்களா என்று பலவற்றை கூறி, இவற்றில் எது அடியவரின் வருத்தத்திற்கான காரணம் என்று ஆழ்வாரிடமே கேட்கும்படி அமைந்த பாடல் என்றும் கொள்ளலாம்.
3கயலோ நும் கண்கள்? என்று களிறு வினவி நிற்றீர், அயலோர் அறியிலும் இதென்ன வார்த்தை, கடல் கவர்ந்த புயலோடு உலாம் கொண்டல் வண்ணன் புன வேங்கடத் தெம்மொடும்
பயலோ விலீர், கொல்லைக் காக்கின்ற நாளும் பலபலவே. (2.5)
கண்ணழகைக் கொண்டாடின நாயகனைக் குறித்துத் தோழி தலைவியின் கருத்தறிந்து உரைத்த பாசுரமிது. தலைவி மற்றும் தோழி அருகில் சென்று நேரடியாக பேச்சினை தொடங்காமல், தன் காதல் தோன்ற ‘இவ்விடத்தில் ஒரு மதயானை வரக்கண்டீரோ?’ என்று தலைவன் தொடங்குகிறான். இப்பாட்டு. தலைவன் அன்பு மிகுதி தோற்றும் விதமாகவும், தலைவியின் சார்பில் தோழி பதில் உரைக்கும் விதமாகவும் உள்ளது.
கயலோ நும் கண்களென்று களிறு வினவி நிற்றீர் ‘ என்பதை இரண்டு விதமாக பார்க்கலாம்; யானையை பற்றி பேச வந்தவர் ஏன் கண்கள் பற்றி பேசுகிறீர்கள், அயலார் என்ன நினைப்பர்’ என்று தோழி மறுத்து, புதியவராய் வந்த நீங்கள், பல கொல்லைகளை உடைய திருவேங்கட மலையிலே, கூட்டுப்பயிர் பார்ப்பவர் போல இங்கு எங்களுடன் நெடு நேரம் வீண் பேச்சுப் பேசி நிற்பது தகாது என்பது முதல் கருத்து. ‘கண்ணழகில் ஈடுபட்டே வந்திருக்கிறீர், ஏன் யானையை பற்றி பேசி எங்களையும் மகிழ விடாமல் செய்கிறீர்’ என்பது இரண்டாவது கருத்து.
‘நாங்கள் உங்களுக்கு உரியவர்கள்; நீங்கள் எங்களுக்கு உரியவர்’ என்கிற கருத்து, அயலோர் அறியிலும் இதென்ன வார்த்தை என்று சொன்னதன் மூலம் தெரிகிறது. நாங்கள் உமக்கு அயலார் அல்லோம், அயலார் வேறு உளர் என்பதும் தெரியவரும்.
கொல்லை காக்கின்ற நாளும் பல பலவே என்று சொன்னது, நாங்களும் பயிரை காப்பது நேற்று இன்று அல்ல; பல நாட்களாக தினந் தோறும் காத்து வருகிறோம், நீங்கள் வரவில்லை, எங்களுடன் கூட்டுப்பயிர் செய்ய வில்லையே என்பதை தெரிவிப்பதற்காக, தோழியானவள் இப்படி கூறித் தலைமகளின் காதலைத் தலை மகனுக்குக் குறிப்பு கொடுத்ததாக பாடல் உள்ளது.
ஒரு ஆசார்யன் அர்த்தம் கற்பிக்கைக்காக நாள் குறித்து சிஷ்யனிடம் சொல்ல, சிஷ்யன் அந்த நாள் தவறி, இன்னொரு நாள் வர, ஆசார்யன், அன்றே வரவில்லையே, இப்போது தனக்கு முடிவு வந்துவிட்டது, இருந்தாலும் இப்போதாவது வந்தீரே, என்று மகிழ்ந்து அர்த்தம் சொல்லி கொடுத்தார் என்பது உள்ளுறைபொருள்.
4இசைமின்கள் தூது என்று இசைத்தால் இசையிலம், என் தலை மேல் அசைமின்கள் என்றால் அசையும் கொலாம், அம்பொன் மாமணிகள் திசைமின் மிளிரும் திரு வேங்கடத்துவன் தாள் சிமயம் மிசைமின் மிளிரிய போவான் வழிக் கொண்ட மேகங்களே. (4.1)தூது போகச் சொன்ன போது, போகாத மேகங்களைக் குறித்துத் தலைவி பேசும் பரசுரம் இது. திருவேங்கட மலையின் மேற் சென்று சேரும் பொருட்டுப் பிரயாணப்பட்ட மேகங்களை நோக்கித் தலைமகள் ‘என்னைப் பிரிந்து அங்குச் சென்று வசிக்கின்ற எனது தலைமகனுக்கு என் நிலைமையைச் சொல்லும் தூதராக வேணும்’ என்று வேண்ட, அதற்கு அவை உடன்படாததால் மீண்டும் அவற்றை நோக்கி, அவனுள்ள இடம் செல்லும் பாக்கியமுடைய நீங்கள், எனது தலையின் மேல் உங்கள் பாதத்தை வைத்தாவது செல்லுங்கள்’ என்று பிரார்த்திக்க, திருமலையின் தலை மேல் சென்று தங்குவதற்கு விரும்புகின்ற மேகங்கள் இவள் தலைமேல் தங்கி நிற்பதற்கு ஒப்புக்கொள்ளாத தன்மையைக் குறித்துத் தலைவி இரங்குகிறாள். திருமலை செல்லுவோரின் திருவடிகளை தம் தலைமேல் கொள்வது சிறப்பு என்பதை ஆழ்வார் சொல்கிறார். இங்கு திருச்சேறை எம்பெருமானுக்கு திருமங்கையாழ்வாரின் ‘தண்சேறை எம்பெருமான் தாள் தொழுவார் காண்மின் என் தலைமேலாரே” (பெரிய திருமொழி 7.4.1) என்ற பாடல் குறிப்பிடத்தக்கது.எம்பெருமானிடம் ஆழ்ந்த ஆழ்வாரின் நெஞ்சை மீட்கும் படி, கீழ் பாட்டில், ஆழ்வார் கேட்டுக்கொண்டதற்கு ‘இவர் நெஞ்சை மீளச் செய்வது அந்த எம்பெருமானுக்கே அரிதான ஒன்று ஆனதால், நம்மால் செய்ய முடியாது என்று அடியவர்கள் கைவிட, பின்பு ஆழ்வார் திருமலையை நோக்கி திவ்யதேச யாத்திரை செல்லும் சிலரைக் கண்டு ‘இவர்கள் நம் குறையை எம்பெருமானிடம் விண்ணப்பம் செய்து நம்மை அவனோடு சேர்த்து வைப்பதற்கு ஏற்றவர்கள்’ என்று கருதி அவர்களை ஆச்சார்யர்களாக வேண்டும் என்று கேட்க, அவர்கள் இவருக்கு ஆசார்யராவதற்கு உடன்படவில்லை. மாறாக அடியவர்கள், தங்கள் தலைகளின் மேல் ஆழ்வாரின் திருவடிகளை வைப்பதே தங்களுக்கு சிறந்த புருஷார்த்தமாகும் என்று ஆழ்வாரை வேண்டினார்கள் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
5ஒண்ணுதல் மாமை ஒளிபய வாமை, விரைந்துநந்தேர்
நண்ணுதல் வேண்டும் வலவ! கடாகின்று தேன்நவின்ற
வண்முதல் நாயகன் நீள்முடி வெண்முத்த வாசிகைத்தாய்
மண்முதல் சேர்வுற்று அருவிசெய் யாநிற்கும் மாமலைக்கே.(5.10)
தலைவன் தலைவி இருக்கும் இடம் நோக்கி திரும்பி வருகையில் தேர்ப்பாகனிடம் கூறும் பாடல். பொருள் சேர்த்துவர தலைவியை பிரிந்த தலைவன், காரியம் முடிந்து தேரில் வருகிறான்; வரும்போது தான் காலம் கடந்து வருவதாக எண்ணி, தலைவி மிகவும் துயர் படுவாள் என்று எண்ணி, தேரை மிகவும் வேகமாக செல்லுமாறு கட்டளை இடும் பாசுரம். தன்னைப் பிரிந்து நந்திக்ராமத்தில் துடித்துக்கொண்டிருக்கின்ற பரதாழ்வானுடைய ஆற்றாமையைக் கருதி ஸ்ரீராமபிரான் பதினான்கு வருஷ காலம் சென்றதை ஒரு பகலில் வந்ததைப் போல என்று இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம். தலைவியின் மேனி வெளுத்துப்போய் விடுவதற்கு முன் செல்லவேண்டும் என்று தோன்றினாலும், தான் விரைந்து சென்று சேராவிடில் ஆற்றாமை அதிகமாகி அவள் இறந்து விட்டால் அந்த பழி தமக்கு வந்து சேரும் என்பதும் தெரியவரும். எம்பெருமானது திருக்குழல் இயற்கையில் திவ்ய பரிமளம் உடையது மற்றும், செண்பக மல்லிகையோடு செங்கழுநீர் இருவாட்சி முதலிய நன்மலர்களை எப்பொழுதும் சூடிக்கொள்வதாலும் தேன் நவின்ற நீண்முடி என்கிறார். ‘தேன் நவின்ற” என்பதை முடிக்குச் சொல்லாமல், தேனாகச் சொல்லப்படுகிற எம்பெருமான், என்று அவனையே சொல்லலாம். ‘தேன் நவின்ற மாமலைக்கே’ என்று எடுத்துக்கொண்டால், ‘தென்னாதெனா வென்று வண்டுமுரல் திருவேங்கடம்’ என்று மலைக்கே சிறப்பாக கொள்ளலாம். விண்முதல் நாயகன் என்று சொன்னது, விண்ணுலகத்துக்கு முதன்மை ஆனவன் என்றும், உலகங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் தலைவன் என்றும் கொள்ளலாம். கரிய நிறமுடைய எம்பெருமானது திருமுடியில் இருந்து திருவடி வரை தொங்குகின்ற முத்துமாலை, கரிய மலையின் உச்சி முதல் அடியளவும் இடையறாது பெருகுகின்ற வெள்ளத்திற்கு உவமையாக சொல்லப்பட்டது.   திருவேங்கடமுடையானின் சீலகுணமும் தரை காணமுடியாதபடி ஓடுவதாகவும் சொல்லலாம். பேறு பெறாமையால் வருந்துகின்ற ஆழ்வாருடைய ஆற்றாமையை உணர்ந்து, அன்புடைய அடியவர்கள் திவ்யதேச பயணத்தில் இருந்து விரைந்து வந்து, ஆழ்வாரை குளிர வைக்க வருவதை பாடுகிறார்.
எம்பெருமானையும், அவரின் அடியார்களையும், பிரிதாலாகிய துயரம் தீர, ஆழ்வாரைத் தேற்றுவதற்காக, ஆசை கொண்ட அடியவர்கள், அந்த ஆசையை செலுத்தவல்ல நெஞ்சை, விரைவாக செல்லத் தூண்டிய பாடலாகும்.
திருமலையில் எம்பெருமானின் சீலம் என்ற அருவியின் வெள்ளப் போக்கில் தவித்துக்கொண்டு, ஸ்ரீராமபிரானை திருமணம் செய்துகொண்ட சீதாபிராட்டி, மிதிலையை நினைக்காததைப் போல், ஆழ்வார் திருநகரியையும் மறந்து, ஆழ்வார் எழுந்தருளிய நிலையை அனுபவிக்க விழையும் அடியவர்களின் மனநிலையும் வேகத்தையும் சொல்கிறது.
6முலையோ முழுமுற்றும் போந்தில, மொய் பூங்குழல் குறிய
கலையோ அரை யில்லை நாவோ குழறும், கடல் மண்ணெல்லாம்
விலையோ என மிளிரும் கண் இவள் பரமே பெருமான்
மலையோ திருவேங்கடம் என்று கற்கின்ற வாசகமே.(6.10)
தலைமகளின் இளமையை நோக்கிச் செவிலித்தாய், இரங்கிக் கூறும் பாசுரம் இது. நாயகனோடு சேர்ந்த நாயகி, அவன் பிரிந்த நிலையில், ஆற்றாது, வருந்தி, வாய் பிதற்றிக் கண்ணீர் சொரிந்து, உடல் இளைத்து, வடிவம் வேறுபட, அந்த வேறுபாட்டினை கண்ட தாய், இதற்கு காரணம் என்ன என்று கவலைப்பட்டு, அவளது உயிர்த்தோழியைக் கேட்க, அவள் உண்மையான காரணத்தைக் கூறிட, அது கேட்ட தாய், இவளது இளமையை எண்ணி இரங்கிக் கூறிய பாடல்.
‘திருவேங்கடமலை எனது தலைவனது இருப்பிடமோ’ என்று பலகாலும் சொல்லிப் பழகுகின்ற வார்த்தை, இப்படி இளமைப் பருவமுடைய இவளிடம் உண்டாவதோ? என்று தாய் சொல்வதாக அமைந்துள்ள பாசுரம். எப்பொழுதும் திருவேங்கடவன் நித்யவாஸம் செய்யும் திருவேங்கடத்தையே சிறு வயது முதல் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறாள் என்பது புரியும். இப்பொழுது இவள் எம்பெருமானின் திருநாமம் சொல்வது ஆச்சர்யம் இல்லை, இது இவளுடைய சுவாபம் என்று சொல்வது போல் முடிக்கிறார்.
ஆழ்வாருடைய ஆற்றாமையைக் கண்ட ஞானிகள், ‘எம்பெருமானைச் சேர உபாயமான, பக்தி முதலியன நிறையாமல் இருக்க, இவருக்கு ஏன் இந்த விரைவு, என்பது உள்ளுறை பொருள். எம்பெருமானைச் சேர்ந்து அனுபவிப்பதற்கு, பக்தி முதிர்ந்து, பேற்றுக்குச் சாதனமான, பரமபக்தியாக வளரவில்லை. சாதனம் ஒன்றும் இன்றியே இருக்கும் போது, விரைவை வேண்டுதல் தகுமோ?
இப்பாட்டில், ஆழ்வார் திருவவதரித்த பொழுதே தொடங்கி, எம்பெருமானுடன் அல்லது தரியாமை என்ற நிலை கொண்டுள்ளார் என்பது வெளிப்படும்.
7காவியும் நீலமும் வேலும் கயலும் பலபலவென்று
ஆவியின் தன்மை அளவல்ல பாரிப்பு அசுரர் செற்ற
மாவியம் புள்வல்ல மாதவன் கோவிந்தன் வேங்கடம்சேர்
தூவியம் பேடையன் ஆனாள் கண்களாய துணைமலரே. (7.7)
தான் திருவேங்கட மலையில் கண்ட மங்கையின் கண்கள், தன்னை வருத்தத் தொடங்கிய அளவுக்கு, என் உயிர் ஈடாகாது என்று தலைமகன் தான் வலிமை இழந்ததை, நண்பனுக்கு கூறி வருந்துகிற பாடல்.
அசுரர்களை அழித்த பெரிய ஆச்சரியமான கருடனை, வழி நடத்துகிற திருமாலின்  திவ்ய தேசமாகிய திருவேங்கட மலையிலே, தலைவன் பார்த்த மலர் போன்ற கண்களானவை, செம்மையால் செங்கழுநீரையும், கருநிறத்தால் நீலோற்பல மலரையும், கூர்மையாலும் ஒளியாலும் வருத்துதலாலும், வேலாயுதத்தையும், குளிர்ச்சியாலும் வடிவத்தாலும், கயல்மீனையும், மற்றும் மருட்சி முதலிய பலவற்றால் கண்ணுக்கு ஒப்பாகின்ற மான்விழி முதலிய பல பொருள்களையும் தமக்கு ஒப்பாகாதபடி ஜயித்து தன்னை வருத்துதற்கு காரணமானவை. எனது உயிரைவிட மிக பெரியவை. இந்த மெல்லிய உயிரை மாய்ப்பதற்கு இத்தனை பெரிய முயற்சி கொள்ளத் தேவையில்லை என்று சொல்வது போல் உள்ளது.
ஆழ்வாருடைய ஞான விளக்கத்தை அடியவர் ஒருவர், மற்றொருவர்க்கு எடுத்து உரைக்க முயற்சி செய்தல்.
துஷ்டர்களை அழித்து கருட வாகனத்துடன் புருஷகாரம் செய்பவளான திருமகளுக்கு வசப்பட்டவனும், ஆத்மாக்களைப் பாதுகாக்கும் திருமாலின், போக ஸ்தலமான திருமலையில் ஈடுபாடுடையவர் ஆழ்வார். வேங்கடத்தை இடைவிடாது நினைப்பவர். ஆழ்வாரது சுத்த ஸ்வபாவமும், ஞான அனுஷ்டானங்களும் பாரதந்திரியமும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
அலர்மேல் மங்கைத் தாயாரைச் சொல்லி, அவளுடன் இவருடைய ஸ்வரூபத்துக்கு ஒப்பு சொல்லியது. தமக்கும் தம்மடியார்க்கும் துணையாகிற பரந்த ஞான வகைகளை சொல்லிற்று. அந்த ஞானம் செந்நிறத்தாகிய ரஜோ குணத்தைக் கடந்தமை சொன்னது. நீலத்தை வென்றது என்பது, தமோ குணத்தைக் கடந்தமை. முக்குணங்களையும் கடந்ததால் ஜட பொருள்களில் சேராததை சொன்னது. சஞ்சலத் தன்மை இல்லாமை சொன்னது. இப்படிப்பட்ட ஞானத்தின் மஹிமைக்கு எம்மை வசப்படுத்திக் கொள்ளுதல் ஒரு பெரிதன்று என்றதாயிற்று.
8உருகின்ற கன்மங்கள் மேலான ஓர்ப்பிலராய், இவளைப் பெருகின்ற தாயர் மெய்ந் நொந்து பெறார் கொல் துழாய் குழல் வாய்த்து உறுகின்றிலர் தொல்லை வேங்கட மாட்டவும் சூழ்கின்றிலர்
இருகின்ற தாலிவளாகம், மெல்லாவி எரி கொள்ளவே! (9.1
)
தலைமகள், திருமாலாகிய தலைமகன் விஷயமாக, வேட்கை நோய் கொண்டு, மேனி மெலிந்து, வடிவு வேறுபட, அது கண்ட தாய் ‘இது முருகக் கடவுள் ஆவேசித்ததால் இருக்கும்’ என்று நினைத்து, பரிஹாரமாக வெறியாடுவித்தல், ஆடு பலிகொடுத்தல், கள் இறைத்தல், இறைச்சி தூவல், கருஞ் சோறு, செஞ் சோறு வைத்தல் முதலிய காரியங்களை இடைவிடாது ஒன்றன் மேல் ஒன்றாகச் செய்யத் தொடங்க, நோய் ஒன்றும் மருந்து வேறு ஒன்றுமாக, தான் காதலித்த நாயகனுக்கு உகந்தவைகள் ஆகாத அக்காரியங்களை நோக்கி, நாயகி மேன்மேலும் வருந்த, அது கண்டுத் தலைவியின் உள்ளதை அறிந்து, வெறி விலக்க வந்த தோழி, தாயின் காதுபட, இப்போது அவளுக்கு நேர்ந்துள்ள நோயின் ஸ்வரூபத்தையும், அதன் காரணத்தையும், அதனைத் தீர்க்க வழி என்ன என்பதையும் ஆராயாமல், இவள் தாய் ஓயாது நடத்துகிற வெறியாட்டு முதலிய காரியங்கள், மேன்மேலும் நடப்பதால், இவளை மேலும், மெய் நொந்து போகும்படி செய்கிறார்களே என்று வருத்தப்பட்டாள்.
எம்பெருமானது திருத்துழாயை முடியில் சூட்டுதலும், அவனது போகஸ்தானமான திருவேங்கடமலைக்கு அழைத்துக் கொண்டு போதலுமே, இந்நோய்க்கு ஏற்ற பரிஹாரமாயிருக்க அவற்றை செய்யவில்லேயே என்று இவளது உயிரை விறகாக்கி இவளுக்கு தளர்ச்சி மேன்மேல் மிகுகின்றதே ! என்ன பரிதாபம் !! என்கிறாள். இம்மகளுக்கு இந்த நோய் தீர்ந்தால் இவளை திருவேங்கடமலைக்கு அழைத்துக் கொண்டு வந்து ஸேவை பண்ணி வைக்கிறோம் என்று பிரார்த்தனை செய்து கொள்ளலாமே என்கிறாள்.
ஆழ்வாரை ஆசுவாச படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக ஞானிகள் தங்கள் பரிவால் வேறு சில விதமான பரிஹாரங்களைச் செய்ய, இவரது தன்மையை அறிந்த அன்பர்கள் இவரது ஆற்றாமையைத் தணிக்கும் வழிகளை செய்யாமல், வேறு வழிகளில் செய்து என்ன பயன் என்று வெறுத்து உரைக்கும் வார்த்தையாம். பகவத் ப்ரஸாதமும் திவ்யதேச செல்லுகையுமே இவரது ஆற்றாமைக்குப் பரிஹாரம்; அவை செய்யாமையால் ஆழ்வாருக்கு தளர்ச்சி மேன்மேல் மிகுகின்றது

மீண்டும் இன்னொரு பதிப்பில் சந்திக்கலாம், நன்றி

திருவேங்கடமுடையான் ஆண்டாள்

தொடக்கம்

பதின்மர் பாடும் பெருமாள் என்று திருவரங்கத்திற்கு ஒரு வாழ்த்து உண்டு. நம்மாழ்வாரே தனக்கு தாய், தந்தை, குரு, தெய்வம் என்று இருந்த மதுரகவி ஆழ்வாரைத்தவிர மற்ற எல்லா (11) ஆழ்வார்களும் பாடிய திவ்யதேசம் திருவரங்கம். மதுரகவியாழ்வார், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் என்ற இரண்டு ஆழ்வார்களை தவிர மற்ற ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்யதேசம் திருவேங்கடம்.

திருவரங்கத்திற்கு 247 பாசுரங்களும், திருவேங்கடமுடையானுக்கு 204 (202 பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையான் என்று நேரிடையாக சொல்லி இருக்கும். இரண்டு பாசுரங்களின் விளக்கத்தில் இவையும் திருவேங்கடமுடையானுக்கே என்று நம் பெரியவர்கள் கூறி உள்ளார்கள்.

இவற்றில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் இருந்து சில பாசுரங்களை முன்பு பார்த்து உள்ளோம்.  பொதுவாக முதலாழ்வார்களுக்கு வேங்கடமுடையானிடம் அதிக பற்று கொண்டு இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்கள் அவனுக்கு நிறைய பாடல்கள் பாடினார்கள் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. அதனை தொடர்ந்து திருவேங்கடமுடையானை முன்னிட்டு

  • பொய்கையாழ்வார் இயற்றிய முதல் திருவந்தாதியில் இருந்து பத்து பாசுரங்களை முன்பு பார்த்தோம்.
  • அடுத்த ஆழ்வார், பூதத்தாழ்வார், அவரின் இரண்டாம் திருவந்தாதியில் இருந்து திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பதினோரு பாசுரங்களில் சொல்வதை இங்கே சுருக்கமாக பார்த்தோம்.
  • அடுத்த ஆழ்வாரான பேயாழ்வாரின் திருவேங்கடமுடையான் பாசுரங்களை (19) இங்கே காணலாம்.
  • அடுத்து, திருமழிசை ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பாடல்களை (16) பார்த்தோம்.
  • திருப்பாணாழ்வார் பாடிய அமலனாதிபிரான் பிரபந்தத்தில் இருந்து இரண்டு பாடல்களை இங்கே பார்க்கலாம்.
  • அடுத்து குலசேகராழ்வாரின் பதினோரு பாடல்களை இங்கே கண்டோம்.
  • பெரியாழ்வார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடிய 7 பாசுரங்களை இங்கே பார்த்தோம்.

இனி பெரியாழ்வாரின் புதல்வியாகிய ஆண்டாள் நாச்சியார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடிய 16 பாசுரங்களை இங்கே காண்போம்.

ஆண்டாள்

ஆண்டாள், திருப்பாவை, நாச்சியார் திருமொழி என்று இரண்டு பாசுரங்கள் பாடி உள்ளார். திருப்பாவை 30 பாசுரங்களும், நாச்சியார் திருமொழி 143 பாசுரங்களும் சேர்ந்து மொத்தம் 173 பாசுரங்கள் உள்ளன. அவற்றில் பதினாறு (16) பாசுரங்கள் திருவேங்கடமுடையான் மேல் உள்ளன, அவற்றை கீழே காண்போம்.

நாச்சியார் திருமொழி

1. தையொரு திங்களும் தரைவிளக்கித், தண் மண்டலமிட்டு மாசி முன்னாள், ஐய நுண் மணற்கொண்டு தெருவணிந்து, அழகினுக்கு அலங்கரித்த அனங்க தேவா, உய்யவும் ஆங்கொலோ என்று சொல்லி, உன்னையும் உம்பியையும் தொழுதேன், வெய்யதோர் தழல் உமிழ் சக்கரக்கை, வேங்கடவற்கு என்னை விதிக்கிற்றியே. (1.1)

கண்ணபிரானோடு சேர்வதை எண்ணி, திருப்பாவையில் பாவை நோன்பு நோற்ற ஆண்டாள், அவன் வந்து சேராததால், இனி நாம் சும்மா இருக்கலாகாது என்று பிரிந்தாரைச் சேர்ப்பிக்க வல்லவன் மன்மதன் என்று அறிந்து அவனது காலில் விழுந்தாவது கண்ணபிரானோடு கூடப்பெறுவோம்’ எனக்கருதி, அந்த மன்மதனைத் தன் காரியம் செய்யும்படி ஆராதிக்க நினைத்து, அவன் வரவேண்டிய இடங்களையும் தெருக்களையும் அழகிய சிறு மணல்களால் அலங்கரித்து அழகுபெற வைத்து பூஜைக்காக மேடையிட்டு அவனையும் அவன் தம்பியையும் வணங்குவதாகக் கூறும் பாசுரம், இது.

உய்யவுமாங்கொலோ!” என்று ஐயப்படுவதற்குக் காரணம், ஸ்வரூப நாசத்தை விளைவிக்கவல்ல தேவதையாகிற மன்மதனை பற்றியதால், இப்பற்று உஜ்ஜீவனம் செய்ய உதவுமா அல்லது கீழே தள்ளி விடுமோ என்று ஆண்டாள் நெஞ்சு தவிக்கும்படி சொல்கிறார். மன்மதனுக்குப் பல பெயர்கள் இருக்க, அவற்றைவிட்டு ‘அனங்க தேவா!’ என்றழைத்தமையால், ‘நீ உன் உடம்பை இழந்தும் பிரிந்தாரை சேர்த்து வைப்பவன்’ என்ற கருத்துத் தோன்றும்படி அமைந்துள்ளது. ஆண்டாள் திருப்பாவையில் கண்ணபிரானைப் பற்றும் போது, நம்பிமூத்தபிரான் (பலராமன்) முன்னதாக பற்றியதால், அதே நினைவோடு இங்கும் மன்மதனை உடன் பிறந்தானோடு கூட தொழுவதை, “உன்னையும், உம்பியையும் தொழுதேன்” என்று ஆண்டாள் கூறுகிறார். கண்ணபிரானுக்கும் ருக்மணிபிராட்டியும் மன்மதன் அம்சமாக பிறந்தவர் ப்ரத்யும்னன்; கண்ணபிரானுக்கும் ஜாம்பவதி தேவிக்கும் பிறந்தவன் சாம்பன் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. இவர்களையே “காமன் தம்பி சாமன்” என்று பெரியவாச்சான் பிள்ளை இந்த பாடலுக்கான உரையில் கூறி உள்ளார். ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் நித்யஸூரிகளுக்கு காட்சிக் கொடுத்துத் தன் செருக்குத் தோற்ற வீற்றிருக்கும் எம்பெருமான், ‘ஸம்ஸாரிகளும் இப்பேற்றைப் பெற்று வாழவேணும்’ என்று அந்த பரமபதத்தில் இருந்து கிளம்பி அடியார்களின் விரோதிகளை அழிக்கும் இயல்பினனாகவும், சக்கரத்தாழ்வானை கையில் பிடித்து திருமலையில் இருப்பவனுமான எம்பெருமானோடு தன்னை சேர்த்து வைக்க சொல்கிறார்.

2. மத்த நன் நறுமலர் முருக்கமலர், கொண்டு முப்போதும் உன்னடி வணங்கி, தத்துவம் இலியென்று நெஞ்சு எரிந்து, வாசகத்(தை) அழித்து உன்னை வைதிடாமே, கொத்தலர் பூங்கணை தொடுத்துக் கொண்டு, கோவிந்தன் என்பதோர் பேரேழுதி, வித்தகன் வேங்கட வாணனென்னும், விளக்கினில் புக என்னை விதிக்கிற்றியே (1.3)

நல்ல மணமிக்க ஊமத்த மலர்களையும் முருக்க மலர்களையும் கொண்டு மூன்று காலங்களிலும் உன் அடிகளை வணங்கி, ‘இவன் பொய்யான தெய்வம்,’ என்று சொல்லி மனம் கொதித்து அவனை நிந்திக்க வேண்டாதபடி கொத்துக் கொத்தாக புஷ்பங்களாகிற அம்புகளை வில்லில் தொடுத்துக் கொண்டு கோவிந்த நாமத்தை நெஞ்சில் ஏற்றிக் கொண்டு அற்புதனான திருவேங்கடமுடையான் என்கிற விளக்கிலே தன்னை சேர்க்க வேண்டும் என்று ஆண்டாள் சொல்கிறார்.

மன்மதன் ரஜோ குணம் உடையவனாதலால், ஊமத்தை மலர்களும் முருக்க மலர்களும் அவனுக்கு இடத்தக்கவை என்று அவற்றை பாடி உள்ளார். தான் மன்மதன் அடி பணிவதற்குப் பலனாக தன்னுடைய எண்ணத்தை அவன் நிறைவேற்றாவிட்டால், தனது நெஞ்சானது மிகவும் கொதிப்படைந்து, ‘மன்மதன் உண்மையான பலன் தரும் தெய்வம் இல்லை, பொய்த்தெய்வம்’ என்று நாடெங்கும் அறியும் வண்ணம் அவன் சிறப்பை அழிக்க நேரிடும் என்று சொல்லும் பாடல்.

கோவிந்தனென்பதோர் பேரேழுதி என்று இந்த பாட்டிலும், “கடல்வண்ண னென்பதோர் பேரேழுதி” என்று இதற்கு முந்தைய (2) பாட்டிலும் சொன்னது குறிப்பிடத்தக்கது.

3. காட்டில் வேங்கடம் கண்ணபுர நகர், வாட்டமின்றி மகிழ்ந்து உறை வாமனன், ஓட்டரா வந்து என் கைப்பற்றி தன்னோடும், கூட்டு மாகில்நீ கூடிடு கூடலே (4.2)

மனக்கவலை கொண்டவர் குறி பார்ப்பது ஒரு பழக்கம். பலசோழிகளை தரையில் உள்ள ஒரு வட்டத்தில் எறிந்து, பின்பு ஒற்றை எண்ணுள்ள சோழிகள் வட்டத்தினுள் இருந்தனவா, இரட்டைபடை எண்ணுடன் இருந்தனவா என்று பார்த்து அதன்படி தான் எண்ணிய காரியம் நடக்குமா என்று மனதை திடம் செய்து கொள்வார்கள். அப்படிப்பட்ட அனுபவத்தை ஆண்டாள் இந்த பதிகத்தில் பாடுகிறார்.

காட்டிலுள்ள திருவேங்கடமலையில், நகரமாகிய திருக்கண்ண புரத்திலும் மனக் குறை இல்லாமல், திருவுள்ளம் உகந்து, நித்யவாஸம் செய்தருளுகிற வாமன அவதாரம் செய்த எம்பெருமான் ஓடிவந்து தன்னுடைய கையைப் பிடித்து அனைத்துக் கொள்வானா என்று கூற குறி பார்க்கிறார். இதையே சுவையாக, நம் உரையாசிரியர்கள், எம்பெருமான் தன்னோட சேர வேண்டும் என்று திருவேங்கடமலை, திருக்கண்ணபுரம் முதலிய திருப்பதிகளிலே வந்து நிற்பதாகவும், ஆண்டாளுக்கு அதில் விருப்பம் இருக்குமோ இல்லையோ என்று தயங்கி, நிற்கின்றான் என்றும், அப்பெருமான் தன்னுடைய மனதில் உள்ளதை நன்கு அறிந்து, விரைவில் ஓடிவந்து தன்னை அணைத்துக் கொள்ளுமாறு விதி வாய்க்க வேணும் என்று நினைப்பதாக சொல்வர்.

காட்டில் வேங்கடம் என்று கூறியது தண்டகாரண்யத்தில் ரிஷிகளோடே கூடியிருந்ததற்கு ஒப்பாகவோ, விருந்தாவனத்திற்கு ஒப்பாகவோ கொண்டும், கண்ணபுர நகர் வாசம், அயோத்தியில் அனைவருடன் கூடி இருந்த நகர வாசத்திற்கு ஒப்பாகவோ ஆயர்பாடிக்கு ஒப்பாகவோ கொள்ளலாம் என்பது உரையாசிரியர் கூற்று. நகர வாசம், வன வாசம் இரண்டையும் இனிதாக ஏற்ற விபவங்களைப்போல் அர்ச்சாவதாரங்களும் என்று சொல்கிறார். வாட்டமின்றி மகிழ்ந்துஉறை என்றது, இருட்டறையில் விளக்குப் போலே அவனுடைய கல்யாண குணங்களெல்லாம் நன்கு விளங்குமாறு இங்கு வரப்பெற்றோமே என்ற அளவற்ற மகிழ்ச்சியோடே எழுந்தருளியதை சொல்வது.

எம்பெருமானை அடிபணிந்து வேண்டி எதையும் பெற வேண்டியவர்கள் அடியவர்கள், ஆகவே அடியார்கள் அவன் இருக்கும் இடம் செல்ல வேண்டும். ஆனால் எம்பெருமான், அர்ச்சாவதாரத்தில் அடியவர்கள் இருக்கும் இடம் தேடி வந்து அருள்கிறான். அது ஏன் என்று கேட்டு கொண்டு, தன்னுடைய உடைமையை பெறுவதற்காக வாமனனாக அவதரித்து இங்கு வந்ததும் நம்முடைய சம்பிரதாயத்தில், எம்பெருமானுக்கு அடியவர்களின் லாபமே நோக்கு என்பதும், அடியவர்களுக்கு எம்பெருமானின் லாபம் நோக்கு அல்ல என்பதும் தெளிவாகும். பாடலில் வாமனன் என்று ஆண்டாள் குறிப்பிட்டதும் நோக்கத்தக்கது. “வாமனன் ஒட்டராவந்து” என்று சொல்லும்போது, பெரியவாச்சான்பிள்ளை, ஓரடி மண்ணுக்கு பதறி ஓடி வந்த வாமனன், இவளை பெறுவதற்கு காற்றை விட வேகமாக வருவான் என்று சொல்வது சுவாரஸ்யம். எம்பெருமானுடைய திருக்கரங்களின் ஸ்ப்ரிசத்தால் அவள் துவண்டு விழுந்துவிடுவதால், அவளை அவனே இழுத்து அணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறாள்.

4. வெள்ளை விளிசங்கு இடங்கையிற் கொண்ட விமலன் எனக்கு உரு க் காட்டான், உள்ளம் புகுந்தென்னை நைவித்து நாளும் உயிர்பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும், கள்ளவிழ் செண்பகப் பூமலர் கோதிக் களித்திசை பாடுங் குயிலே, மெள்ள விருந்து மிழற்றி மிழற்றாதென் வேங்கடவன் வரக் கூவாய் (5.2)

சோலையில் வாழும் குயிலிடம், தானும் இங்கேயே இருப்பதால் தன்னுடைய துயர் குயிலுக்கு தெரிந்து இருக்கும், நல்ல குரல் படைத்து என்ன பலன், குயில் ஒரு பாட்டு பாடி, கண்ணனனை அழைத்து வா என்று சொல்லும் பதிகம்.

செண்பகப் பூவிலே ஆனந்தம் அடைந்து, இசை பாடும் குயிலிடம், ஸ்ரீ பாஞ்சசன்யத்தை இடக்கையிலே ஏந்திக் கொண்டிருக்கிற பரமபுருஷன் தனது திவ்யமங்கள விக்ரஹத்தை தனக்கு சேவை சாதிக்காமல் இருக்கிறான் என்பதாகவும், தன்னுடைய உள்ளத்தில் புகுந்து தத்தளிக்க செய்கிறான் எனவும், தனக்காக திருவேங்கடமலையிலே வந்து நிற்கிற எம்பெருமான் இங்கே வரும்படியாக கூப்பிட வேண்டும் என்கிறாள். சீதா பிராட்டியைக் கைப்பிடிப்பதற்காக மிதிலையின் புறச்சோலையிலே வந்து தங்கி இருந்தார் போல், திருமலையிலே வந்து நின்ற எம்பெருமானை இங்கே நாலடி வரும்படியாக குயில் கூவ வேணும் என்று வேண்டுகிறாள். கரிய திருமேனிக்கு அருகில் நன்றாக விளங்கும்படி வெண்மை நிறத்தை உடைய பாஞ்சஜன்யம், ‘என்னைப் போலே நீங்களும் கைங்கர்யம் பண்ண வாருங்கள்’ என்று அழைப்பது போல் எம்பெருமானின் இடது திருக்கையிலே ஏந்தி இருப்பது கூறப்பட்டது.

விமலன் என்றது, திவ்யாயுதங்களை ஏந்தி இருப்பது அடியார்களை காப்பதற்காகவே என்ற சுத்தமான இதயத்துடன் இருப்பவன் என்பதைக் காட்டுகிறது. எனக்கு உருக்காட்டான் என்றது மீன்களுக்கு நீர் கொடுப்பது போல், நித்யஸூரிகளுக்கு தரிசனம் தந்து சம்சாரிகளுக்கு தரிசனம் தாராமால் இருக்கிறார் என்பது போல் உள்ளது. உள்ளம் புகுந்தென்னை நைவித்து நாளும் உயிர்பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும் என்று சொன்னதற்கு உரையாசிரியர், நாளும் உயிர் பெய்து குற்றவாளிகளை அடிக்கும்போது உயிர்போகும் தருணத்தில் சேவகர்கள் அவனுக்குத் தண்ணீர் வார்த்துத் தேறுதலை உண்டாக்கிக் கொஞ்சம் தெளிவித்து, பழையபடியே அடிப்பார்கள், அதுபோல முடியப்போகிற உயிரை மறுபடியும் உண்டாக்கி வருத்துகிறான் என்கிறார்.

இனிவரும் பத்து பாசுரங்களும் தொடர்ச்சியாக திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடியவை. பிரிவாற்றாமையால் மேகம் கிளி நாரை இவற்றை தூது விடுவதை நாம் இலக்கியங்களில் காணலாம். இது தலைவனிடம் இருந்து தலைவிக்கோ, தலைவியிடம் இருந்து தலைவனுக்கோ சொல்லும் தூதாக அமையும். பிரிவாற்றாமையால் வாடும் ஆண்டாள் இந்த பத்து பாசுரங்களில், நீல நிறமான பகவானின் மேல் உள்ள ஆசையால், நீல நிறமான மேகங்களைத் தூது விடுகிறார். மேகங்களே, உங்களுடன் எம்பெருமானும் சேர்ந்து வருகிறானா, அவனுடன் தான் சேரா விட்டால், தான் உயிர் பிழைக்க முடியாது என்றும், அவனிடம் இதை சொல்லி, அவன் தன்னை ஏற்கும்படி செய்ய வேணுமாய் கேட்டு கொள்கிறார்.

5. விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தாற்போல் மேகங்காள், தெண்ணீர்பாய் வேங்கடத்தென் திருமாலும் போந்தானே, கண்ணீர்கள் முலைக்குவட்டில் துளிசோரச் சோர்வேனை, பெண்ணீர்மை யீடழிக்கும் இதுதமக்கோர் பெருமையே? (8.1)

ஆகாசம் முழுவதிலும் நீல நிறமான மேற்கட்டு கட்டினாற்போல் நின்ற மேகங்களே, தெளிந்த தீர்த்தங்கள் பாயுமிடமான திருவேங்கட மலையில் எழுந்தருளி இருக்கும், திருமாலாகிய எம்பெருமானும் உங்களுடன் எழுந்தருளி உள்ளானா? மேகங்கள் மறுமொழி கொடுக்காததால், அவன் அங்கு வரவில்லை என்று நினைத்து வருந்தி, தன்னுடைய பெண்மையை உருவழிகின்ற இந்த காரியம் அவருக்கு பெருமையோ என்று வினவுகிறார். திருவேங்கடமுடையானும் தானுமாக ஒரு படுக்கையில் இருந்த போது ஆகாசத்தில் காளமேகங்களின் பரப்பானது மேற்கட்டி கட்டினாற்போலத் தோற்றம் அளித்தது என்பதை விண்ணீலமேலாப்பு விரிந்தாற்போல் மேகங்காள்! என்கிறாள். என்திருமாலும் என்றதனால் திருவேங்கடவன் முன்பு வந்த போது பிராட்டியும் வந்ததை சொல்வது. திருவேங்கடமுடையானைப் பெரியாழ்வார் திருமகள் ஆசைப்பட்டுப் பெறாமல் போனால் என்றால் அவனுடைய பெருமை என்னவாகும் என்றபடி இந்த பாடலை முடித்துள்ளார்.

6. மாமுத்த நிதிசொரியும் மாமுகில்காள் வேங்கடத்துச் சாமத்தின் நிறங்கொண்ட தாடாளன் வார்த்தையென்னே காமத்தீ யுள்புகுந்து கதுவப்பட்டு இடைக்கங்குல் ஏமத்தோர் தென்றலுக்கிங் கிலக்காய் நா னிருப்பேனே (8.2)

சிறந்த முத்துக்களையும் பொன்களையும் கொண்டு பொழிகிற காள மேகங்களே! திருமலையில் எழுந்தருளி இருக்கின்ற நீலநிறம் உடையவனான எம்பெருமானுடைய செய்தி ஏதாவது உள்ளதா, என்று கேட்க பதில் வராததால், மேலும் தன்னுடைய துயரத்தைச் சொல்ல தொடங்குகிறாள். எம்பெருமான் மேலான காமத்தீயானது, தன் உடலின் வெளிபாகங்களை சுட்டு பொசுக்கி, தனக்கு உணவு கிடைக்காததால், உள்ளே புகுந்து மேலும் தகிக்கிறது. தென்றல் காற்று வீசி, இந்த துயரத்தை அதிகரிக்க செய்கிறது என்கிறாள். வார்த்தை என்ன என்று சொன்னது, அவர் தான் இங்கு வரவில்லை, ஒரு வார்த்தையாவது சொல்லி இருக்கலாமே என்று சொல்வது போல் அமைந்துள்ளதது.

7. ஒளிவண்ணம் வளை சிந்தை உறக்கத்தோடு இவையெல்லாம், எளிமையால் இட்டு என்னை ஈடழியப் போயினவால், குளிரருவி வேங்கடத்தென் கோவிந்தன் குணம் பாடி, அளியத்த மேகங்காள் ஆவி காத்திருப்பேனே (8.3)

மேகங்களே! அருள் புரிக, தன்னுடைய உடலின் ஒளியும், நிறமும், வளைகளும் நெஞ்சும், உறக்கமும் இவை எல்லாம், தன்னுடைய எளிமையால், தன்னை கைவிட்டுவிட்டு, தன்னுடைய சீர் குலையும்படி நீங்கி பொய் விட்டன. குளிர்ந்த அருவிகளையுடைய திருமலையில் எழுந்து அருளி இருக்கிற எனது கண்ணபிரானுடைய திருக்கல்யாண குணங்களை வாயாரப் பாடிக்கொண்டு தன்னுடைய உயிரை காத்துக்கொள்ள முடியுமா என்று வினவுவது போல் உள்ள பாசுரம்.

எம்பெருமானைப் பிரிந்து விட்ட துக்கத்தினால்  உடல் ஒளி இழந்து, நிறமிழந்து, வளை கழன்று, நெஞ்சு தளர்ந்து, உறக்கம் இழந்து, தான் சீர்குலைந்து தடுமாறி இருப்பதை முதல் இரண்டு வரிகளில் சொல்கிறார். எம்பெருமானுடன் சேர்ந்து இருக்கும் காலங்களில் உடல் பிரகாசமாக இருப்பதும், அவரை பிரிந்தால் ஒளி குறைவதும், உண்மையான அன்பர்களின் இலக்கணமாகும். மேனி மெலியும் போது, வளை கழலும், நெஞ்சு உருகுலையும். எளிமையால் என்றதால், எளிமையாய் இருப்போரை எல்லோரும் கைவிட்டு விடுவது உலக நியதி அன்றோ. ஆபத்தை அடைந்தவர்களை விட்டு விலகுவது நீசர்களின் செயல் ஆனதால், இங்கு எளிமையால் என்று சொன்னது நீசத்தனத்தினால் வேண்டும் கொள்ளலாம். நாயகனைப் பிரிந்து தளர்ந்திருக்கும் காலத்தில் மேகங்கள் வந்து முகங்காட்டின படியாலே அந்த உபகாரத்தைக் கொண்டாடி “அளியத்த மேகங்காள்“ என்கிறாள். பிராணநாதன் அவனான பின்பு உயிர்களைக் காப்பது அவன் கடமை ஆகும், அது தன் பணியாக மாறுமோ ? என்பதை ஆவி காத்திருப்பேனே என்பதால் தெரிவிக்கின்றார்.

8. மின் ஆகத்து எழுகின்ற மேகங்காள் வேங்கடத்துத் தன் ஆகத் திருமங்கை தங்கியசீர் மார்வற்கு என் ஆகத்து இளங்கொங்கை விரும்பித்தாம் நாடோறும் பொன் ஆகம் புல்குதற்கு என் புரிவுடைமை செப்புமினே (8.4)

தன்னுள்ளே மின்னல் தோன்றப் பெற்ற மேகங்களே, எம்பெருமான் தன்னை விரும்பி அவருடைய மார்போடு இடைவிடாது கட்டி தழுவ வேண்டும் அல்லது அங்கேயே எம்பெருமான் கிடக்க வேணுமென்று என்று தினமும், திருமலையில் தன்னுடைய மார்பில் பிராட்டியுடன் எழுந்தருளி உள்ள எம்பெருமானிடம் சொல்லுங்கள் என்று ஆண்டாள் கூறும் பாடல். எம்பெருமானுடைய கரிய திருமேனியில் மின்னற்கொடி போன்று விளங்கும் பிராட்டியை, நினைவுறுத்தும் வகையில் மின்னி எழுகின்ற மேகங்களே என்றும் கொள்ளலாம். ஆகம் என்று உடம்புக்கும் மார்புக்கும் அர்த்தம். முதலடியில் ஆகத்து என்றது உடம்பிலே என்ற அர்த்தத்தில் வந்து உள்ளது. பெரியவாச்சான்பிள்ளை, மேகங்காள்! என்று சொன்ன இடத்தில, “நடுவே ஜடாயு பறவை வந்து தோற்றினாற் போலே இருந்த தீ! அவனைப் பிரிந்து நோவு படுகிற ஸமயத்திலே மேகங்களாய் வந்து தோற்றின படி.“ என்று கூறுவார். பொன் ஆகம் என்று சொன்னது விரும்பத்தக்க திருமார்பு என்றும் புரிவுடைமை என்பது அன்புடமை, ஆசையுடைமை என்றும் கொள்ள வேண்டும்.

9. வான் கொண்டு கிளர்ந்தெழுந்த மாமுகில்காள் வேங்கடத்துத் தேன் கொண்ட மலர்ச் சிதறத் திரண்டேறிப் பொழிவீர்காள், ஊன் கொண்ட வள்ளுகிரால் இரணியனை உடலிடந்தான், தான்கொண்ட சரிவளைகள் தருமாகில் சாற்றுமினே. (8.5)

திருமலையிலே தேன் நிறைந்துள்ள புஷ்பங்கள் சிதறும்படி திரள் திரளாக ஆகாயத்தில் இருந்து மழையைப் பொழிகின்றதாயும், ஆகாயத்தை விழுங்கி விடுபவைகளாகவும் உள்ள மேகங்களே, வலியள்ளவையாயும் கூர்மையுடையவையான நகங்களாலே, ஹிரண்யகசிபுவின் உடலைப் பிளந்து எறிந்த எம்பெருமான் நரசிம்மமூர்த்தி, என்னிடத்துக் கொள்ளை கொண்டு போன கைவளைகளை திருப்பிக் கொடுப்பதாக இருந்தால், எனது அவஸ்த்தையை அவர்க்குத் தெரிவியுங்கள் என்று ஆண்டாள் கூறுவதாக அமைந்துள்ள பாசுரம்.

தேன் நிறைந்த நல்ல புஷ்பங்கள் சிதறி விழும்படி அவற்றுக்குக் கெடுதியை விளைத்துக் கொண்டு மேகங்கள் மழைபொழிவதனால் என்ன பயன்? பிறர்க்குத் தீங்கை விளைப்பதோ மேகங்களின் வேலை, துன்பப்பட்டாரை, இன்பமடைய வைக்கவேண்டும் என்பது உட்கருத்து. எம்பெருமானிடம் இருந்து பிரிந்திருக்கும் காலங்களில் தனக்கு துன்பம் அளிக்கும் மலர்களை அழிப்பதில், தனக்கு ஒரு வகையில் இன்பமாக இருந்தாலும், அது போதாது, தன்னை எம்பெருமானுடன் சேர்த்து அவர்களை மகிழ்விக்கவும் இந்த பூக்கள் வழி செய்ய வேண்டும் என்பதும் ஒரு கருத்து. இது அநிஷ்ட நிவர்த்தியுடன் இஷ்ட பிராப்தியையும் சேர்த்து வேண்டுவது போல் அமைந்துள்ளது.

எம்பெருமான் இவளை விட்டுப் பிரிந்ததனால் இவள் மேனி மெலிந்து வளைகள் கழன்று போவதற்கு அல்லது அவளை விட்டு நீங்குவதற்கு அவனே காரணம் ஆகின்றதால் தான்கொண்ட சரிவளைகள் என்று ஆண்டாள் எம்பெருமான் தன்னுடைய வளைகளை கொண்டதாக கூறுகிறார். சரிவளைகள் தருமாகில் என்றது, மீண்டும் ஆவலுடன் சேர்ந்து வளைகள் அவளிடமே தங்கும்படி செய்த்தவதாகும்.

10. சலங் கொண்டு கிளர்ந்தெழுந்த தண்முகில்காள் மாவலியை, நிலங்கொண்டான் வேங்கடத்தே நிரந்தேறிப் பொழிவீர்காள், உலங்குண்ட விளங்கனிபோல் உள்மெலியப் புகுந்துஎன்னை, நலங்கொண்ட நாரணற்கென் நடலைநோய் செப்புமினே. (8.6)

கடல் நீரை முகந்து கொண்டு மேலே வருகின்ற குளிர்ந்த மேகங்களே என்றும், மஹாபலி சக்ரவர்த்தியிடம் இருந்து பூமியை திரும்பி பெற்றுக்கொண்ட எம்பெருமான், எழுந்தருளி இருக்கின்ற திருவேங்கட மலையின் மேலே உள்ள மேகங்களே என்றும், ஆண்டாள் மேகங்களை கூப்பிட்டு, கொசுக்கள் கடித்த விளாம்பழத்தை போல் தன்னுடைய மேனி மெலிந்து இருப்பதற்கு காரணமாக தன்னுள்ளே புகுந்த நாராயணன், தன்னுடைய நிறைவுகள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு கொடுத்த தன்னுடைய கஷ்டங்களை அவனிடம் சொல்லவேண்டும் என்று ஆண்டாள் மேகங்களை கேட்கும் பாடல்.

மேகங்களே, உங்களுடைய வடிவழகும், குளிர்ச்சியும் நன்றாகத்தான் உள்ளது, எனினும், நீங்கள் பொழியும் இடத்தில் தான் குறை உள்ளது என்றும், திருவேங்கடத்தில் மழை பெய்கிறீர்கள் என்றும், தங்களுடைய சுய பலன்களுக்காக அந்த எம்பெருமானை அசுரனாகிய மாபலியிடம் இருந்து நிலத்தை மீட்டு வரவேண்டிய தேவர்களைப்போல், ஆண்டாள் உங்களை அசுரர்களிடம் சென்று வர சொல்லவில்லை, எம்பெருமானிடம் தான் சொல்லி வாருங்கள என்று சொல்லி உள்ளேன் என்றும் அதை செய்வதில் உங்களுக்கு என்ன குறை என்று ஆண்டாள் கேட்பதாக கூட கொள்ளலாம்.

11. சங்க மா கடல் கடைந்தான் தண்முகில்காள் வேங்கடத்துச் செங்கண்மால் சேவடிக்கீழ் அடிவீழ்ச்சி விண்ணப்பம், கொங்கைமேல் குங்குமத்தின் குழம்பழியப் புகுந்து ஒருநாள் தங்குமேல் என்னாவி தங்குமென் றுரையீரே (8.7)

சங்குகள் நிறைந்த திருப்பாற்கடலை கடைந்த எம்பெருமான் எழுந்தருளி இருக்கும் திருமலையில், திரியும் குளிர்ந்த மேகங்களுக்கு ஆண்டாளின் விண்ணப்பம் யாதெனில், அந்த எம்பெருமானின் திருவடிக்கீழ் ஒரு நாளேனும் சேர்ந்து இருந்தால் தான் தன் உயிர் நிற்கும் என்று அந்த எம்பெருமானிடம் சொல்லவேண்டும் என்கிறார்.

தன்னை சிரமப்படுத்திக்கொண்டு, பிறர் காரியங்களை கருத்துடன் செய்யும் எம்பெருமான் வாழும் திருப்பதி திருத்தலத்தில் வாழ்பவர்கள், அவனுடைய குணத்தை அனுசரிக்க வேண்டியது அவசியம் என்று ஆண்டாள் சொல்லி, அந்த மேகங்களை ஒரு காரியம் செய்ய சொல்லி வேண்டுகிறாள். குங்கும பூவை குழைத்து தன்னுடைய கொங்கைமேல் பூசி வைத்து அவன் தன்னுடன் சேர்வான் என்ற எண்ணத்துடன் அவனுக்காக காத்திருப்பதாக எம்பெருமானிடம் சொல்ல சொல்லி வேண்டுகிறாள்.

12. கார்காலத்து எழுகின்ற கார்முகில்காள் வேங்கடத்துப், போர்காலத் தெழுந்தருளிப் பொருதவனார் பேர்சொல்லி நீர்காலத் தெருக்கிலம் பழவிலைபோல் வீழ்வேனை வார்காலத் தொரு நாள் தம் வாசகம் தந் தருளாரே! (8.8)

மழை காலத்திலே தவறாமல் வந்து சேருகிறேன் என்று சொல்லிப்போன எம்பெருமான் வரவில்லை என்றாலும், அவனுடைய உருவத்தை ஒத்து இருக்கும் மேகங்களாகிய நீங்களாவது வந்தீர்களே என்று மகிழ்ச்சியுடன், நாம் திருநாம ஸங்கீர்த்தனம் பண்ணிக் கொண்டாவது ஒருவாறு வாழ்ந்துகொண்டு இருக்கலாம் என்று, அடியார் களுக்காக காரியம் செய்வதையே தொழிலாகக் கொண்டு எதிரிகளை அழிப்பதில் உற்சாகம் கொண்ட சக்ரவர்த்தி திருமகனுடைய திருநாமங்களை ஸங்கீர்த்தனம் செய்ய ஆரம்பித்தாயும், அதுவே காரணமாக உடனே மனம் தளர்வு அடைந்ததாகவும் ஆண்டாள் கூறுகிறார். மழைகாலத்தில் எருக்கம் பழுப்புகள் அற்று விழுவதுபோல் தளர்ந்து விழும்படியான நிலைமையில் நின்ற ஆண்டாள், இந்த நிலையிலும், எம்பருமான் தனக்கு அருள் செய்ய நினை க்கவில்லை என்றும், தன் வாழ்நாளெல்லாம் இப்படி துக்க மயமாகவேயோ கழியப் போகிறதோ என்று கவலை அடைந்தாள். ஒரு நாளாகிலும் சொல் சொல்லி அனுப்ப மாட்டாரோ? என்கிறாள்.

13. மதயானை போலெழுந்த மாமுகில்காள் வேங்கடத்தைப் பதியாக வாழ்வீர்காள் பாம்பணையான் வார்த்தையென்னே கதியென்றும் தானாவான் கருதாது ஓர் பெண்கொடியை வதை செய்தான் என்னும் சொல் வையகத்தார் மதியாரே (8.9)

ஆண்டாள், இந்த பாசுரத்தில், மேகங்களை இரண்டு விதமாக கொண்டாடுகின்றாள்; திருவேங்கடமுடையானை இடைவிடாது ஸேவித்துக் கொண்டு இருப்பதால், அவை மதம் பிடித்த யானைகளை போல் செருக்குடன் இருப்பதாக சொல்கிறார். திவ்ய தேசத்தில் எப்பொழுதும் வசிக்கின்றவர்கள் அதுவே பெரிய பாக்கியம் என்று இரண்டாவது வகையாக கொண்டாடுகிறார். திருவானந்தாழ்வானிடம் இருந்து எல்லாவித கைங்கர்யங்களையும் பெற்றுக்கொள்ளும் எம்பெருமான், அதே போல் தன்னிடத்தில் இருந்தும் பெற்றுக்கொள்வான் என்று இருந்ததாகவும், அவன் அப்படி செய்ய வில்லை என்றும் கூறுகிறார். பாம்பணையில் பள்ளி கொண்ட பெருமான் அதனை விட்டுத், திருமதுரையிலே வந்து அவதரித்த கண்ணபிரான், தேர்த்தட்டில் நின்று சொன்ன வார்த்தைகளை உண்மை என்று (சரமஸலோகத்தை) நம்பி இருந்ததாகவும், பாம்பிற்கு இரண்டு நாக்குகள் இருப்பதுபோல், அவனும் இரண்டு நாக்கு கொண்டான் என்றும் பாம்பில் படுத்து, பாம்பின் தன்மையே அவனும் பெற்றான் என்றும் சொல்கிறார். அதாவது பொய்யனாய் விட்டான்  என்று கூறுகிறார். பலபேர்களுக்கு மெய்யானாக இருக்கும் எம்பெருமான், ஆண்டாளுக்கு மட்டும் பொய்யனாக இருந்தால் அவனுக்கு ஒன்றும் குறை இல்லை என்று மேகங்கள் சொல்வதாக நினைத்துக்கொண்டு, எல்லோருக்கும் ரக்ஷகன் என்ற பெரும் பெயரை விட்டு, ஒரு சிலபேரை மட்டும் விசேஷித்து ரக்ஷித்தால் அவன் பின் இந்த உலகத்தார் என்ன சொல்வாரோ என்று கேட்கிறார். இப்படி ஆண்டாளை ரக்ஷிக்காதது மட்டும் இன்றி, ஒரு பெண் கொடியினை வதை செய்தால் அது அவனுக்கு அவப்பெயர் உண்டாக்கும் என்றும் சொல்கிறார். பெண்கொடியை வதை செய்தானா என்றால், பெண்கொடியை தரையில் படர விடுதல் கொலைக்கு சமம் என்றும், கோல் கொம்பில் சுற்றி விட்டு வளர விட வேண்டும் என்று சொல்வதுண்டு. பெண் நீர்மை ஈடு அழிக்கு மிது என்று 8.1 ல் சொல்வதைப்போல இங்கும் சொல்கிறார்.

14. நாகத்தின் அணையானை நன்னுதலாள் நயந்துரைசெய், மேகத்தை வேங்கடக்கோன் விடுதூதில் விண்ணப்பம் போகத்தில் வழுவாத புதுவையர்கோன் கோதை தமிழ் ஆகத்து வைத்துரைப்பார் அவரடியா ராகுவரே (8.10)

மேல் சொன்ன பத்து பாசுரங்களை சொல்வதால் உண்டாகும் நன்மைகளை சொல்லும் பலஸ்ருதி பாடல் ஆகும். வேண்டின படியெல்லாம் பகவத் அனுபவத்தைப் பெற்று மகிழ்ந்தவரான பெரியாழ்வார்க்குத் திருமகளாகப் பிறந்ததுவே பெரிய நன்மையாக கொண்டு, தான் எம்பெருமானிடம் விருப்பம் கொண்டவள் ஆனாள் என்றும், திருவனந்தாழ்வானைப் படுக்கையாக கொண்ட திருவேங்கடமுடையானிடம் ஆசைப்பட்டு, மேகத்தை தூது விடுவதாக அமைந்த விண்ணப்பம் ஆகிய இந்த பத்து பாசுரங்களை இதயத்தில் வைத்துக்கொண்டு உரைப்பவர்கள் எம்பெருமானுக்கு தினமும் கைங்கரியம் பண்ணப் பெறும் அடியவர்கள் ஆவார்கள் என்றும் சொல்லி முடிக்கிறார்.

15. பாடும் குயில்காள் ஈதென்ன பாடல் நல் வேங்கட நாடர் நமக்கொரு வாழ்வு தந்தால் வந்து பாடுமின், ஆடும் கருளக் கொடியுடையார் வந்தருள் செய்து கூடுவராயிடில் கூவிநும் பாட்டுகள் கேட்டுமே (10.5)

முன்பு மேகங்களை தூது விட்ட ஆண்டாள், இந்த பதிகத்தில், காந்தள் மலர்கள், கொடிகள், முல்லைக்கொடி, குயில்கள் மயில்கள், கடல் என்று மனதில் பட்ட எல்லாவற்றிடமும் புலம்புகிறார். இந்த பாட்டில், குயில்களிடம், ஏன் இப்படி கூச்சல் போடுகிறீர்கள், திருவேங்கடமுடையான் வந்து தனக்கு நல்வாழ்வு அளிக்குமாறு பாடக்கூடாதா என்று கேட்கிறார்.

இரண்டு பக்கமும் நெருப்பு பற்றி எரியும் போது, நடுவில் சந்தனம் பூசுவாரைப்போல் குயில்களின் பாட்டு இருக்கிறது என்றும், சேர்ந்து இருக்கும் போது பாட வேண்டிய பாடல்களை பிரிந்து இருக்கும் போது பாடுகிறீர்களே என்று வருந்தி, எம்பெருமான் இங்கே எழுந்தருளி வந்து, தன்னை வாழ்விக்கும் காலம் வருமாகில், அப்போது இங்கே வந்து ஆசை தீர பாடுங்கள் என்றும் கூறுகிறார். தற்பொழுது தன்னுடைய எல்லா இந்திரியங்களும் அவனால் அபகரிக்க பட்டு குயில்களை பார்க்கவும் முடியவில்லை, அவற்றின் பாட்டினை கேட்கவும் முடியவில்லை என்று சொல்வது போல் உள்ளது. திருவேங்கடவன் வருவது எப்படி குயில்களுக்கு தெரியும் என்று கேட்டுக்கொண்டு, கருடபகவான் பெரிய சிறகுகளை விரித்து உற்சாகமாக கூத்தாடிக்கொண்டு வருவதில் இருந்து புரிந்து கொள்ளலாம் என்றும், அப்படி இல்லை என்றால், தானே சொல்லி அனுப்புவதாகவும் கூறி உள்ளார்.

16. மழையே மழையே மண் புறம் பூசியுள்ளாய் நின்ற மெழுகு ஊற்றினாற் போல் ஊற்று நல் வேங்கடத்துள் நின்ற, அழகப் பிரானார் தம்மை யென் நெஞ்சத் தகப்படத் தழுவ நின்று என்னைத் ததர்த்திக் கொண்டூற்றவும் வல்லையே (10.8)

எட்டாம் பதிகத்தில் மேகங்களை தூது விட்ட ஆண்டாள், மீண்டும் மேகங்களை அழைக்கிறார். மேகங்கள் எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும் அவற்றின் காதுகளுக்கு எட்ட வேண்டும் என்பதால் மழையே, மழையே என்று இரண்டு முறை அழைத்தது, வெண்கல பாத்திரம் செய்பவர்கள், மண் பூசி, உள்ளே மெழுகு வைத்து அதனை உருக்குவார்களைப் போல் என்பதை, மண் புறம் பூசியுள்ளாய் நின்ற மெழுகு ஊற்றினாற் போல் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலே உள்ள மண்ணை இணைத்து, உள்ளிருக்கும் மெழுகைத் தள்ளி விடுவதுபோல, அந்த திருவேங்கடமுடையானும் உடம்பின் மேலே அணைந்து உள்ளிருக்கும் ஆத்மா உருகி போகும்படி செய்ய வல்லவன் என்பதை, வேங்கடத்துள் நின்ற அழகப்பிரானார்  என்பதால் தெரியப்படுத்துகிறார். தன்னை இந்த பாடு படுத்துவதற்கு அவனுடைய அழகே காரணம் என்பதை, ஊற்றும் அழகப்பிரானார்  என்று சேர்த்து ரசிக்கலாம். நெஞ்சத்தில் இருப்பது போல் இருந்தாலும், தான் அணைக்க விரும்பும்போது, அணைக்க முடியாமல் அவன் விலகி விடுவதை மாற்றி அவனை அணைக்கும்படி செய்ய வல்ல மழையே என்கிறார். பிரிந்தபோது மழை எப்படி துன்பம் கொடுக்கிறதோ அதுவே, சேரும் காலத்தில் இன்பம் கொடுக்கவல்லது என்பதை இங்கே சொல்வதுபோல் அமைந்துள்ளது.

திருமலை நம்பிகள் இந்த பாட்டினையும் இதற்கு முன் பாட்டினையும் அநுஸந்திக்கும் போது, கண்ணீர் பெருக உருகி வெகு நேரம் இருப்பாராம்; அதனால் நம் பூர்வாசார்யர்கள் இவற்றை மிகவும் ஆதரிப்பார்கள்.

மீண்டும் இன்னொரு ஆழ்வார் பாடல்களில் சந்திக்கலாம், நன்றி.

திருவேங்கடமுடையான் பெரியாழ்வார்

தொடக்கம்

பதின்மர் பாடும் பெருமாள் என்று திருஅரங்கத்திற்கு ஒரு வாழ்த்து உண்டு. நம்மாழ்வாரே தனக்கு தாய், தந்தை, குரு, தெய்வம் என்று இருந்த மதுரகவி ஆழ்வாரைத்தவிர மற்ற எல்லா (11) ஆழ்வார்களும் பாடிய திவ்யதேசம் திருவரங்கம். மதுரகவியாழ்வார், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் என்ற இரண்டு ஆழ்வார்களை தவிர மற்ற ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்யதேசம் திருவேங்கடம்.

திருஅரங்கத்திற்கு 247 பாசுரங்களும், திருவேங்கடமுடையானுக்கு 204 (202 பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையான் என்று நேரிடையாக சொல்லி இருக்கும். இரண்டு பாசுரங்களின் விளக்கத்தில் இவையும் திருவேங்கடமுடையானுக்கே என்று நம் பெரியவர்கள் கூறி உள்ளார்கள்.

இவற்றில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் இருந்து சில பாசுரங்களை முன்பு பார்த்து உள்ளோம்.  பொதுவாக முதலாழ்வார்களுக்கு வேங்கடமுடையானிடம் அதிக பற்று கொண்டு இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்கள் அவனுக்கு நிறைய பாடல்கள் பாடினார்கள் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. அதனை தொடர்ந்து திருவேங்கடமுடையானை முன்னிட்டு

  • பொய்கையாழ்வார் இயற்றிய முதல் திருவந்தாதியில் இருந்து பத்து பாசுரங்களை முன்பு பார்த்தோம்.
  • அடுத்த ஆழ்வார், பூதத்தாழ்வார், அவரின் இரண்டாம் திருவந்தாதியில் இருந்து திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பதினோரு பாசுரங்களில் சொல்வதை இங்கே சுருக்கமாக பார்த்தோம்.
  • அடுத்த ஆழ்வாரான பேய்ஆழ்வாரின் திருவேங்கடமுடையான் பாசுரங்களை (19) இங்கே காணலாம்.
  • அடுத்து, திருமழிசை ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பாடல்களை (16) பார்த்தோம்.
  • திருப்பாணாழ்வார் பாடிய அமலனாதிபிரான் பிரபந்தத்தில் இருந்து இரண்டு பாடல்களை இங்கே பார்க்கலாம்.
  • அடுத்து குலசேகராழ்வாரின் பதினோரு பாடல்களை இங்கே கண்டோம்.

இனி இங்கு பெரியாழ்வார் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடிய 7 பாசுரங்களைப் பார்ப்போம் நன்றி.

பெரியாழ்வார்

ஆழ்வார், பெரியாழ்வார் திருமொழி என்ற ஒரு பிரபந்தம் பாடியுள்ளார். அதில் முதல் பதிகமாக திருப்பல்லாண்டு என்ற சிறப்பு பதிகம் உள்ளது. பெரியாழ்வார் திருமொழியில் திருப்பல்லாண்டையும் சேர்த்து மொத்தம் 473 பாசுரங்கள் உள்ளன. அதில் ஏழு (7) பாசுரங்கள் திருவேங்கடமுடையான் மேல் உள்ளன, அவற்றை கீழே காண்போம்.

  1. சுற்றும் ஒளிவட்டம் சூழ்ந்து சோதி பரந்தெங்கும், எத்தனை செய்யிலும் என்மகன் முகம் நேரொவ்வாய், வித்தகன் வேங்கட வாணன் உன்னை விளிக்கின்ற, கைத்தலம் நோவாமே அம்புலீ கடி தோடிவா. (1.5.3)

கண்ணன் வளர்ந்து வருகின்றான். திறந்தவெளியில், நிலவினை பார்த்து தன்னோடு விளையாட அழைக்கிறான், வேகமாய் சென்ற சந்திரனைப் பார்த்து, இவன் எம்பெருமான், இவனை அலட்சியம் செய்தால் தப்ப முடியாது என்று சந்திரனுக்கும் நமக்கும் யசோதை கூறுவதாக அமைந்துள்ள பதிகம். ஆச்சர்யப்படத்தகவனாய் திருவேங்கடமலையிலே நின்று வாழ்பவனான இந்த கண்ணபிரான் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

`மாமதி!  மகிழ்ந்தோடிவா’’ என்று அடுத்த பாசுரத்தில் அழைக்க இருக்கும் ஆழ்வார், சந்திரனை அழைத்த போதும், சந்திரன் ஓடி வராததால், ‘அழகில் தன்னோடொப்பார் ஒருவருமில்லை’ என்கிற கர்வத்தினால் இவன் வாராமல் செருக்குடன் உள்ளான் என்று எண்ணி யசோதை, அதனை அடக்க, ‘சந்திரனே ! நீ நாள்தோறும் தேய்வதும் வளர்வதுமாய் களங்கமுடன் இருக்கின்றாய்; நீ எப்போதும் பூர்ணமண்டலமாகவே இருந்து களங்கமும் நீங்கிச் செயற்கை அழகு செய்துகொண்டு விளங்கினாலும் என் குழந்தையான கண்ணபிரானின் முகத்திற்குச் சிறிதும் ஒப்பாக மாட்டாய்.  ஆகையாலே இவன் உன்னைக் கைகளை தூக்கி அழைப்பதைப் பெரிய பாக்யமாக கருதி, விரைந்து ஓடிவா; வராவிட்டால் இக்குழந்தைக்குக் கை வலிக்கும், அந்த அபசாரத்தை நீ அடைந்திடாதே என்று பாடுவதாக அமைந்துள்ளது.

2. என்னிது மாயம் என்னப்பன் அறிந்திலன், முன்னைய வண்ணமே கொண்டு அளவாயென்ன, மன்னு நமுசியை வானில் சுழற்றிய, மின்னு முடியனே அச்சோ வச்சோ, வேங்கட வாணனே அச்சோ வச்சோ. 1.9.8

இந்த பதிகம், யசோதை கண்ணனை அணைத்துக்கொள்ள அழைக்கும் விதமாய் அமைந்த பாடல்கள் கொண்ட பகுதி. எம்பெருமான் பக்தர்களிடம் சபலன், அதிகம் அன்பு கொண்டவன், அவர்கள் நினைத்த மாத்திரம் நெருங்கி வருபவன். பெரியாழ்வார் அழைத்தால், உடனே வருபவன்; யசோதை அழைத்தால் வருபவன்; அதேபோல் தாயை கண்டவுடன் ஓடி வந்து அணைத்துக் கொள்பவன். அதையே யசோதையும் விரும்புவாள் என்று சொல்லும் பாசுரங்கள் அமைந்த பகுதி.

வாமனனாய் வந்து திருமால் மாவலியிடத்தில் தானம் பெற்றுத் திரிவிக்கிரமனாய் வளர்ந்து உலகங்களை அளக்க ஆரம்பிக்கும் போது, மஹாபலியின் பிள்ளையான நமுசி ஓடி வந்து, ‘யாசிக்கும் போதிருந்த உருவத்தை மாற்றி அளப்பது மாயச்செயல், வந்த வடிவத்துடனே அளக்க வேண்டும்’ என்று பிடிவாதமாய் நின்ற நமுச்சியை வானில் சுழற்றி அடித்த மின்னும் கிரீடத்தை உடையவனே, திருமலையில் வாழ்பவனே என்று ஆழ்வார் முடிக்கிறார். நமுசி, த்ரிவிக்ரமனோடு வெகு நேரம் வாதாடி எம்பெருமான் சொன்ன வாதங்களைக் கேளாமல் தான் பிடித்த எம்பெருமானின் திருவடியினை விடாமல் உறுதியாக பிடித்துக்கொண்டு இருக்க, எம்பெருமான் வளர்ந்த திருவடியினால் அவனை ஆகாசத்திலே கொண்டுபோய் சுழன்று விழும்படி செய்த வரலாறு இங்கே கூறப்படுகிறது.

3. தென்னிலங்கை மன்னன்சிரம்தோள் துணி செய்து, மின்னிலங்கு பூண் விபீடண நம்பிக்கு, என்னிலங்கு நாமத்தளவும் அரசென்ற, மின்னிலங்காரற்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா வேங்கட வாணர்க்கு ஓர் கோல்கொண்டுவா. 2.6.9

இது இன்னொரு அழகான பதிகம், அன்னையின் அன்பினை காட்டும் விதமாக அமைந்துள்ள பதிகம். கண்ணன் தலை வாரி அமர்ந்துள்ளான், தாய் மணமிக்க மலர்களை கொண்டு வர உள்ளே சென்ற போது, கண்ணன் ஆயர்குல சிறுவர்கள் மாடு கன்று மேய்க்க சென்று கொண்டு இருந்ததைப் பார்த்து தானும் உடன் செல்ல ஆசை பட்டான். தாயாரிடம் மாடு மேய்க்கும் கோல் கொண்டு வர சொல்கிறான். தாய் அது காகம் தூக்கி சென்று விட்டது என்றும் இதோ கொண்டு வர சொல்கிறேன் சென்றும் கண்ணனை இங்கேயே தங்கவைக்க முயற்சிக்கும் பதிகம்.

அழகிய இலங்கைக்கு அரசனாகிய ராவணனுடைய தலைகளையும் தோள்களையும் வெட்டி வீழ்த்தி விபீஷணாழ்வானுக்கு அரசும் அருளும் அளித்து, மின்னல்போல் விளங்குகின்ற மாலை அணிந்துள்ளவனுக்கு ஒரு கோல் கொண்டு வா, திருமலையில் வாழ்கின்றவனுக்கு ஒரு கோல் கொண்டு வா என்று ஆழ்வார் பாடுகிறார். இதேயே உரையாசிரியர்கள், துஷ்டர்களைத் தொலைத்து, சிஷ்யர்களை வாழ்விக்குமாறு இவனுக்குக் கோல் கொண்டு வா என்றும் கொண்டு வராவிட்டால் உன்னையும் தண்டித்துப் பின்பு பசுக்களைக் காக்கப்போவன் என்பது தொனிக்கும்படி சுவையாக சொல்வார்கள்.

4. மச்சொடு மாளிகை யேறி மாதர்கள் தம்மிடம் புக்கு, கச்சொடு பட்டைக் கிழித்துக் காம்பு துகிலவை கீறி, நிச்சலும் தீமைகள் செய்வாய் நீள்திரு வேங்கடத்து எந்தாய், பச்சைத் தமனகத் தோடு பாதிரிப் பூச்சூட்ட வாராய். 2.7.3

பகவானுக்கு எட்டு வகை மலர்கள் சமர்ப்பிக்கலாம் என்றும், அவற்றை பக்தியுடன் சமர்ப்பித்தால், புகழுடன் வாழலாம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

பெண்களிருக்கிற வீடுகளில் நடுநிலைகளிலும், மேல் பகுதிகளிலும் புகுந்து அவர்களின் கச்சு மற்றும் பட்டாடைகளையும் கிழித்து செய்யும் துஷ்ட செயல்களை செய்பவனே, உயர்ந்த திருமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற ஸ்வாமியே! பசுமை நிறமுள்ள மருக்கொழுந்தையும் பாதிரிப்பூவையும் சூட்டவாராய் என்று கூறுகிறார்.

5. போதர் கண்டாய் இங்கே போதர் கண்டாய் போதரே னென்னாதே போதர் கண்டாய், ஏதேனும் சொல்லி அசலகத்தார் ஏதேனும் பேசநான் கேட்க மாட்டேன், கோது கலமுடைக் குட்டனேயா குன்றெடுத் தாய் குடமாடு கூத்தா, வேதப் பொருளே என்வேங்கடவா வித்தகனே, இங்கே போதராயே. 2.9.6

இந்த பதிகத்தில், கண்ணனின் விளையாட்டுகள் சுவையானவை, தனிப்பட்டவை. குழந்தை கண்ணனை யசோதை தூங்க செய்துவிட்டு தன்னுடைய வேலைகளை கவனிக்க சென்று விட்டாள். கண்ணன் சப்தமிடாமல் எழுந்து, பல வீடுகளுக்கு சென்று வெண்ணை, பால் தயிர் முதலியவற்றை களவு செய்து பாத்திரங்களை உருட்டி விட்டு, வீடு திரும்புவான். அந்தந்த வீட்டு பெண்கள் யசோதையிடம் வந்து முறையீடு செய்கிறார்கள். தாய் யசோதை, கண்ணனை அழைத்து, அவர்கள் கூறிய பழிச்சொற்களை ஏற்க முடியவில்லை என்று கண்டிக்கும் நோக்கத்துடன் கூப்பிடுகிறாள்.

ஆனால், குழந்தையை கூப்பிடும் போது, எல்லோருடைய கொண்டாட்டங்களையும் தன்மேல் உடையவனே, கோவர்த்தன கிரியை தூக்கியவனே, குடக்கூத்தாடு செய்பவனே, வேதங்களுக்கு பொருளாய் இருப்பவனே, என்னுடையவன் என்று சொல்லும்படி திருமலையில் இருப்பவனே, வியக்கத் தக்கவனே என்று பற்பல அடைமொழிகளுடன் அழைப்பது போல் அமைந்துள்ள பாசுரம்.

6. கடியார் பொழில் அணி வேங்கடவாகரும் போரேறே நீ யுகக்கும், குடையும் செருப்பும் குழலும் தருவிக்கக் கொள்ளாதே போனாய் மாலே, கடிய வெங் கானிடைக் கன்றின்பின் போன சிறுக் குட்டச் செங் கமல அடியும் வெதும்பிஉன் கண்கள் சிவந்தாய் அசைந்திட்டாய் நீ எம்பிரான். 3.3.4

யசோதை கன்றுகளை மேய்க்க கண்ணனை அனுப்புகிறாள்; அனால் அவன் பிரிவினை தாங்கமுடியாமல் ஏங்கினாள்; மாலையில் கண்ணன் திரும்பி வந்ததும் அவனுடைய அலங்காரத்தை ரசிக்கிறாள், மற்றவர்களையும் அழைத்து காட்டுகிறாள்; கண்ணனின் பெருமைகளையும் அவனுடைய விளையாட்டுகளையும் எடுத்து சொல்லி, “கண்னா, நாளை முதல் கன்றின் பின் போகேல் ‘ என்று பாடுவதை சொல்லும் பதிகம்.

அழகிய மலர்கள் கொண்ட சோலைகளை உடைய திருவேங்கடத்தில் வாழ்பவனே, யுத்தம் செய்ய இருக்கின்ற காளையைப்போல் நிமிர்ந்து இருப்பவனே, கன்றுகளிடத்தில் ஆசை உள்ளவனே, எனக்கு ஸ்வாமியானவனே என்று யசோதை அழைப்பதைப்போல் ஆழ்வார் சிறு கண்ணனை முதலில் அழைக்கிறார். கண்ணன் கன்று மேய்க்குமிடமான காடுகளின் கொடுமையை நினத்துக் ‘குடையையும் செருப்பையும் எடுத்துக்கொள் என்று யசோதை மன்றாடி கேட்டபோதும், அவற்றை அவன் கொள்ளவில்லை. எல்லா இடங்களிலும் திரியும் கன்றுகளை இருந்த இடத்திலிருந்து கொண்டே புல்லாங்குழல் ஊதி, அழைத்துக் கொண்டு இருக்கலாம், என்று கண்ணனுக்கு குழலை கொடுக்க, அதையும் அவன் எடுத்து செல்லவில்லை. அவன் சென்ற இடமோ, மிகவும் கொடுமையான காடு. காலில் செருப்பில்லாமல் அவன் செங்கமலவடிகள் வெதும்பிப் போயின; மேலே குடை இல்லாததால், கண்கள் சிவந்தன; குழல் இல்லாததால், அங்கும் இங்கும் தேடி திரிந்து கன்றுகளை ஒன்று சேர்த்து உடம்பு இளைத்தது; இப்படியொரு கஷ்டம் வர வேண்டுமா என்று தாயான யசோதை கலங்குவதான பாடல்.

7. சென்னியோங்கு தண் திருவேங்கடமுடையாய் உலகு தன்னை வாழ நின்ற நம்பீ, தாமோதரா சதிரா என்னையும், என்னுடைமையையும் உன் சக்கரப் பொறி யொற்றிக் கொண்டு, நின்னருளே புரிந்திருந்தேன் இனி என் திருக்குறிப்பே. 5.3.4

எம்பெருமான் அவதாரங்களை எடுப்பது நல்லவர்களை காப்பதற்காகவே. அதர்மத்தை அழித்து தர்மத்தையும் நல்லவர்களையும் காப்பாற்றுகிறார். அவதார காலங்களில் உதவி பெறாதவர்களுக்கு உதவுவதற்காகவே அர்ச்சையில் இப்போதும் உள்ளார். திருமலையில் நிற்பதுவும் அதற்காகாவே என்று ஆழ்வார் இந்த பதிகத்தில் கூறி தன்னுடைய பெரியாழ்வார் திருமொழியை முடிக்கிறார். பெரியாழ்வார், திருவேங்கடமுடையானிடம் சரணாகதி வேண்டி அதையும் பெற்று விட்டதாக தெரிவிக்கின்றார். “திருப்பொலிந்த உன் சேவடி என் சென்னியின் மேல் பொறித்தாய்”  (5.4.7)  என்ற போதும், அதே பாடலில் “என்னை உனக்கு உரித்தாகினையே” என்றும்,   “பறவை ஏறு பரம் புருடா, நீ என்னை கை கொண்ட பின் ” (5.4.1) என்ற போதும், சரணாகதி அடைந்ததைப் பற்றி மகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிடுகிறார்.   இந்த 11  பாடலகளிலும், ஆழ்வார் தான் சரணாகதி அடைந்ததையும், அதற்காக பெருமாளுக்கு நன்றி தெரிவித்தும், அதன் மகிழ்வை கொண்டாடியும் மிக நிறைவாக சொல்லி முடிக்கிறார்.

தண் திருவேங்கடம் என்பது குளிர்ந்த திருமலை என்றும், ஸம்ஸார தாபங்களில் இருந்து விடுதலை கொடுக்கும் திருமலை என்றும் கொள்ளலாம். சென்னியோங்கு என்று சொன்னது, திருமுடி வானமளவும் உயர்ந்து இருப்பதை சொன்னது.  ‘உலகுதன்னை’ என்பதை உருபுமயக்கமாகக் கொண்டு, உலகத்தவர்கள் வாழும்படி நின்ற நம்பீ; என்று உரைக்கலாம். தாமோதரா என்று சொன்னது, “கண்ணிநுண் சிறுந்தாம்பினாற் கட்டுண்ணப்பண்ணிய பெருமாயன்‘, அத்தாம்பின் தழும்பு திருவயிற்றில் தோன்றும் படி நின்றவன் என்று பொருள் கொள்ளலாம். சதிரா என்றது, நம்முடைய குறைகளை கண்ணெடுத்து பார்க்காதவன் என்று சொல்லலாம். என்னையும் என் உடைமையையும் என்று சொன்னது, உடலையும், ஆத்மாவையும் சொன்னதாகும். ஆத்மாவிற்கு சக்கரப்பொறி என்பது ஆத்மாவிற்கு அநன்யார்க்க சேஷத்துவத்தை உண்டாக்குவது., அதாவது, பரமாத்வுக்கே ஜீவாதாமா உரியது, மற்ற எவர்க்கும் அடிமை செய்யாது என்பதாகும். நின்னருளே புரிந்திருந்தேன்’ என்றது, அவனுடைய கருணையையே வழியாகவும் பலனாகவும் (ஸ்வயம்பிரயோஜனம்) விரும்பி நின்றதாகவும், வேறு எந்த உபாயாந்தரத்திலும் ருசி குலையப் பெற்றேன் என்றும் ஆழ்வார் சொல்வது போல் அமைந்துள்ளது.

இனி வேறு ஒரு ஆழ்வாரின் பாசுரங்களில் சந்திக்கலாம். நன்றி.

திருமாலை-ஊரிலேன் காணி இல்லை

To read this weblog in English, please click here, thanks

திருமாலை (என்னும் ப்ரபந்தம்) அறியாதார், திருமாலையே (பெருமாளை) அறியாதார் என்ற சொற்றொடருக்கு ஏற்ப, நாம் எல்லோரும்,  தொண்டரடிப்பொடிஆழ்வார்   எழுதிய  திருமாலை என்ற திவ்யப்ரபந்தந்தை நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

முதல் மூன்று பாசுரங்களில், பரமாத்மாவின் அனுபவத்தை ரசித்த ஆழ்வார்,  அடுத்த  பதினோரு பாடல்களில் நமக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆழ்வாரின் இகழ்வுக்கு பயந்து பலர், பல காரணங்களை சொல்லியபொழுது ஆழ்வார், “சிலையினால் இலங்கை செற்ற தேவனே தேவன் ஆவான்” என்று சொல்லி இராமபிரானையும் கற்றினம் மேய்த்த கழலிணை பணிமின்” என்று எளிமையான கண்ணனையும், “உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம் திருவரங்கம் காட்டினான் என்று சொல்லி நம்மை அரங்கனிடம் அழைத்து செல்கிறார்.

அப்படியும் மக்கள் எல்லோரும் ஆழ்வார் பக்கம் செல்லாமையால், ஆழ்வார் அவர்களை விட்டு, எம்பெருமான் தனக்கு செய்த மிக பெரிய உதவிகளை அடுத்த பத்து பாசுரங்களில் விவரிக்கிறார்.

  • 26 தத்துவங்களில் உயரிய தத்துவமான பரமாத்மாவில் உள்ள சந்தேகங்களை திருவரங்கன் ஆழ்வாருக்கு தீர்த்து வைத்தான். (‘மெய்யெற்கே மெய்யனாகும்’)
  • ஆழ்வாரின் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து அவனிடத்தில் அன்புவெள்ளம் பெருக வைத்தான். (“சூதனாய் கள்வனாய்“)
  • தனது கடினமான நெஞ்சத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரைத்து, ஒரு யோக்கியதையும் இல்லாத தனக்கு அவனது சேவையையும் அருளையும் கொடுத்தான் (விரும்பி நின்று)
  • பலகாலங்களாக சேவிக்காத இழப்பை சரி செய்து அவனை தரிசிக்க வைத்து கண்களில் ஆனந்த கண்ணீர் பெருக வைத்தான் (‘இனித்திரை திவலை மோத “)
  • நான்கு திசைகளை படைத்தது, அவற்றில் தன்னுடைய அங்கங்களை வைத்து, அதைக்கொண்டு நாம் உய்வதற்கு வழிசெய்து கொடுத்தான். (குடதிசை முடியை வைத்து‘)
  • திருவரங்கனின் திரு அவயவங்களின் அழகும், அவைகளால் வந்த தேஜஸும், அடியவர்களுக்காகவே என்று ஆழ்வாரை மகிழ செய்தான். (“பாயும் நீர் அரங்கம் தன்னுள்“)
  • திருவரங்கனிடம் மஹாவிஸ்வாசம் இல்லாமல் போனதால் இத்தனை காலம் பகவதனுபவத்தை இழந்ததை சொல்லி ஆழ்வாரை கலங்க வைத்தான். (பணிவினால் மனம் அது ஒன்றி)
  • வேதங்களும், சான்றோர்களும் பேசிய பேச்சுக்களைக் கொண்டே நாம் திருவரங்கனின் பெருமைகளை எளிதாக பேசமுடியும் என்றும், நாம் சிரமப்பட்டு புதிதாக ஒன்றும் கண்டுபிடித்து சொல்ல வேண்டியதில்லை என்றும் ஆழ்வாரை பாட வைத்தான். (பேசிற்றே பேசல் அல்லால்)
  • சயனத் திருக்கோலத்தின் அழகினை திருவரங்கத்தில் காண்பித்து அதனை மறந்து ஆழ்வாரை வாழமுடியாதபடிச் செய்தது. (கங்கையில் புனிதமாய)
  • சரணாகதிக்கு தேவையான தகுதி ஒன்றும் தனக்கு இல்லை என்று ஆழ்வாரை உணரச்செய்து அவரை, சரணாகதிக்கு எம்பெருமான் தயார் செய்தான். (வெள்ளநீர் பரந்து பாயும்)

இதுவரை, எம்பெருமான் தனக்கு கொடுத்த அனுபவத்தை சொல்வது (1-3), தன்னுடைய அனுபவத்தை கொண்டு உபதேசம் செய்வது (4-14), மற்றும் எம்பெருமான் தனக்கு செய்த நன்மைகளை நினைத்துக் கொள்ளுதல்(15-24) என்ற முதல் மூன்று உட்பிரிவுகளை பார்த்த பின் தன்னிடம் ஒரு நல்ல குணமும் இல்லை என்று ஒரு ஐந்து பாடல்களிலும், எல்லா கெட்ட குணங்களும் உள்ளன என்று அடுத்த ஐந்து பாடல்களிலும் ஆழ்வார் சொல்லும் 25 முதல் 34 வரை உள்ள பத்து பாசுரங்கள் கொண்ட ஆழ்வாரின் நைச்சானுசந்தானம் என்ற இந்த நான்காவது பகுதியை இப்போது அனுபவித்து வருகிறோம்.

அதில் உள்ள முதல் பாசுரத்தை, திருமாலையின் 25வது பாடலில்  (குளித்து மூன்று அனலை) ஆழ்வார் தனக்கு கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் செய்வதற்கான தகுதி கூட இல்லை, திருவரங்கன் அந்தத் தகுதி முதல் எல்லாவற்றையும் அருள வேண்டும் எனக் கேட்டு கொண்டதை பார்த்தோம்.

சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப்பட்ட கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் இல்லை என்றால், மற்றவர்கள் செய்யக்கூடிய அர்ச்சனை, துதி போன்றவற்றை செய்யலாமே என்று பெரியபெருமாள் கேட்க, அவைகளும் தன்னிடம் இல்லை என்று ஆழ்வார் சொல்வதாக அமைந்த பாசுரம் போதெல்லாம் போது கொண்டு ( 26).

மனிதர்கள் செய்யக்கூடிய எந்த நற்செயல்களையும் ஆழ்வார் செய்யாவிட்டாலும், பரமபதத்தில், அனந்தாழ்வான், கருடன், விஷ்வக்சேனர் மூலம் ஏற்றுக்கொள்ளும் சேவைகளை, விலங்குகளைக்கொண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பி, எம்பெருமான் ராமனாக அவதரித்த காலத்தில், குரங்குகளும், அணில்களும் தங்கள் சக்திக்கு தகுந்தாற் போலும், நல்ல நெஞ்சத்தோடும் செய்தது போல், ஆழ்வாரும் ஏதாவது செய்யலாமே என்று பெரியபெருமாள் வினவ, அதுவும் இல்லை என்று ஆழ்வார் மறுப்பது போல் அமைந்துள்ள உள்ள பாசுரம் குரங்குகள் மலையை நூக்க (27).

உம்பரால் அறியலாகா (28) என்ற அடுத்த பாடலில், பிரம்மா போன்ற தேவர்களால் கூட, அறியமுடியாதபடி, பரமபதத்தில் உள்ள எம்பெருமான், முதலைமேல், கோபித்துக் கொண்டு கஜேந்திரன் என்ற யானை எம்பெருமானை நினைத்து, காத்தருள வேண்டும் என்று கதறிய சிந்தனையும் ஆழ்வார் தனக்கு இல்லை என்றும், கஜேந்திரனுக்கு அருளியதைப் போல், தம் அடியவர்களைக் காக்கும் பொருட்டு அவன் இருக்கையில், அப்படிப்பட்ட எம்பெருமானுக்கு தொண்டு செய்யாமல், தான் எதற்காக பிறந்தேன் என்று ஆழ்வார் வருந்தியது.

குளித்து மூன்று அனலை (25) பாசுரத்தில் மனம், வாய் மற்றும் கை போன்றவைகளைக் கொண்டு சிந்தித்து, பாடி, மலர்களை தூவி, என்ற மூன்று விதமான செயல்களையும் சேர்ந்து செய்து இருக்கிறீர்களா என்று எம்பெருமான் கேட்டதாகவும், அடுத்த பாசுரமான,  போதெல்லாம் போது கொண்டு(26) பாடலில், வாயினால் பாடி என்பதை மட்டும் தனியாக கேட்டதாகவும், அடுத்த பாசுரமான குரங்குகள் மலையை நூக்க (27)  பாடலில்,  கை கால் போன்றவற்றைக்கொண்டு சேவை செய்து இருக்கிறீர்களா என்றும், உம்பரால் அறியலாக (28) பாடலில், மனதினால் சிந்தித்து  இருக்கிறீர்களா என்பதை தனியாக கேட்பதாகவும் கொள்ளலாம்.

இனி அடுத்த பாசுரம்,

பாசுரம் 29

ஊரிலேன் காணி யில்லை உறவு மற்றொருவர் இல்லை, பாரில் நின் பாத மூலம் பற்று இலேன் பரம மூர்த்தி, காரொளி வண்ணனே (என்) கண்ணனே கதறுகின்றேன், ஆர் உளர் களை கண் அம்மா அரங்கமா நகரு ளானே. (29)

ஆனைக்கு துன்பம் வந்தபோது, அது தனக்கு உதவுவதற்காக எம்பெருமானைப் பற்றி நினைத்த நினைப்பு ஆழ்வாருக்கு இல்லையாகில், எம்பெருமான் உகந்து அருளின திவ்யதேசங்களுடன் சம்பந்தங்களாவது உண்டா என்று எம்பெருமான் வினவ, அதுவும் இல்லை என்று ஆழ்வார் மறுக்கும் பாசுரம். சாளக்ராமம், அயோத்தி, திருவரங்கம் போன்ற திவ்யதேசங்களில் பிறப்பு, திருப்பல்லாண்டு பாடுதல் போன்ற கைங்கர்யம் செய்யும் காணியாட்சி இருந்தால், எம்பெருமான் அவர்களை ரக்ஷித்தே தீர்வான் என்று இருப்பதால், அது போல் உண்டா என்று எம்பெருமான் கேட்க, அவை இல்லை என்று ஆழ்வார் இந்த பாடலில் மறுக்கிறார்.

எம்பெருமான் நித்யவாஸம் செய்யும் திருத்தலங்களில் பிறக்கவோ, வாசம் செய்யவோ இல்லை; அவைகளில் கைங்கர்யம் செய்யும் பாக்கியமும் தனக்கு இல்லை; அந்த திவ்யதேசங்களில் உறவுக்காரர்கள் இல்லை; வேறு எவரையும் தெரியாது; இந்த பூமியில், புகல் அற்றவர்களுக்கு தஞ்சமான எம்பெருமானின் திருவடிகளையும் சரணாகதியாக பற்றவில்லை; எல்லோருக்கும் தலைவனானவனே, கார்மேகம் போன்ற நிறம் உடையவனே, எனது கண்ணனே, உன்னை கதறி கூப்பிடுகிறேன், உன்னைத் தவிர வேறு யார் என்னுடைய குறையை தீர்க்க உள்ளார் என்பது பாடலின் பதவுரை ஆகும்.

இனி கொஞ்சம் விளக்கமாக பார்க்கலாம்.

ஊரிலேன்

இங்கு ஊர் என்று குறிப்பிடுவது, சாதாரண ஊர் இல்லை; சாளக்ராமம், அயோத்தி, திருவரங்கம் போன்ற எம்பெருமான் நித்யவாஸம் செய்யும் திவ்யதேசங்கள் ஆகும். இதற்கு பின் வரும் வார்த்தைகளில் ஆழ்வார் சொல்லும் காரணமே இது சாதாரணமான ஊர் இல்லை என்பதை தெரிவிக்கும். ஆழ்வார் தான் பிறந்த மற்றும் வசிக்கும் ஊர் மோக்ஷ உபாயம் தருவதாக இல்லை என்று சொல்கிறார். எல்லா ஊர்களும் மோக்ஷம் தரும் என்றால் எல்லா மக்களும் மோக்ஷம் அடைவார்கள். அதற்கு எந்த விதமான ஆதாரங்களும் (பிரமாணங்கள்) இல்லை.

ஆனால் திவ்யதேசங்களுக்கு அந்த சிறப்பு உள்ளது என்பது, வால்மீகி இராமாயணத்தில் ஆரண்ய காண்டத்தில், (1.20) இராமபிரானிடத்தில் “நாங்கள் உங்கள் பிரதேசத்தில் வசிப்பவர்கள் என்பதால் உங்களால் பாதுகாக்கப்படுவதற்கு நாங்கள் தகுதியானவர்கள். நீங்கள் நகரத்தில் வாழ்ந்தாலும் சரி, காட்டில் வாழ்ந்தாலும் சரி, நீங்கள் மக்களுக்கு எஜமானன், எங்கள் அரசன்” என்று தண்டகாரண்ய முனிவர்கள் சொல்வது. உத்திர காண்டத்தில், (109.22) அயோத்தியில், ஒரு உயிரும் காணப்படவில்லை, எல்லா உயிர்களும் இராமனை பின் தொடர்ந்தனர் என்று குறிப்பிடப்பட்டு உள்ளதும் இது போலவே; கருட புராணம், 11 ஸ்லோகத்தில், இந்த தேசம், மிக புனிதமானதாகவும், மனிதர்களை நற்கதிக்கு அழைத்து சொல்வதாகவும் அவர்களுடைய எல்லா இஷ்டங்களையும் நிறைவேற்றி தருவதாகவும் உள்ளது என்று கூறுவதும் எம்பெருமான் நித்யவாஸம் செய்யும் திவ்யதேசங்கள் மோக்ஷ உபாயம் என்று நிரூபிக்கின்றன.

மேலும் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி பாடலான கற்பார் ராமபிரானை அல்லால் என்ற பதிகத்தில், முதல் (7.5.1) பாசுரத்தில், “புற்பா முதலாப் புல்லெறும்பாதி ஒன்று இன்றியே, நற்பால் அயோத்தியில் வாழும் சராசரம் முற்றவும், நற்பாலுக்கு உய்த்தனன்” என்று சொல்லி அயோத்தியில் வாழும் அத்தனை ஜீவராசிகளையும் வைகுந்தத்திற்கு அழைத்து சென்றதாக சொல்கிறது. அதே போல், குலசேகராழ்வார் தனது பெருமாள் திருமொழியில், (10.10) “அன்று சராசரங்களை வைகுந்தத் தேற்றி” என்று ராமபிரான் அயோத்தியில் உள்ள அனைத்தையும் வைகுந்தத்திற்கு அழைத்து சென்றதை பாடி உள்ளார். ஆக, திவ்யதேச வாசம் மோக்ஷம் கொடுக்கும் என்பது திண்ணம். ஆகையால் இங்கு ஊர் என்று சொன்னது திவ்யதேசமே.

காணி யில்லை

திவ்யதேசங்களில் பிறக்கவில்லை என்றாலும் அங்கு பல்லாண்டு பாடுதல், நந்தவனம் கட்டி, திருமாலை தொடுத்து எம்பெருமானுக்கு சமர்ப்பித்தல் போன்ற கைங்கர்யங்கள் செய்வதற்காக உரிமை நிலமாக, காணியாட்சி நிலங்கள் பெற்றதுண்டோ; தானமாகவோ அல்லது சொந்தமாக வாங்கியோ சில சிறு நிலங்கள் திவ்ய தேசங்களில் உள்ளனவோ; அதன் பொருட்டு திவ்யதேசம் சென்று எம்பெருமானுக்கு கைங்கர்யம் செய்தது உண்டோ என்று திவ்யதேச சம்பந்தம் பற்றி எம்பெருமான் வினவ அதற்கும் தன்னை உய்விக்க வழி இல்லை என்ற கருத்தில், காணி இல்லை என்று ஆழ்வார் மறுக்கிறார்.

உறவு மற்றொருவர் இல்லை

ஊரும் இல்லை, காணியும் இல்லை என்றால், உறவு மனிதர்களாவது ஒரு திவ்யதேசத்தில் இருக்கிறார்களா அல்லது திவ்யதேசத்தில் உள்ளவர்களுடன் மந்திரம் சொல்லி கொடுத்தல் அல்லது கேட்டு கொள்ளுதல் அல்லது பெண் கொடுத்தல், பெண் கொள்ளுதல் மூலம் உண்டான தொடர்போ இருந்தால், அது கொண்டு எம்பெருமான் ஆழ்வாரை ரக்ஷிக்கலாம் என்று சொல்ல, ஆழ்வார் அவைகளும் இல்லை என்கிறார். உறவு இல்லை என்பதால், நெருங்கிய உறவினர்கள் இல்லை என்றும், மற்றொருவர் இல்லை என்பதால், தூரத்து உறவினர்களோ, நண்பர்களோ, பார்த்து பேசிய நபர்களோ திவ்யதேசங்களில் தமக்கு இல்லை என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

பாரில்

அப்படியானால் எங்கு வசிக்கிறீர்கள் என்று எம்பெருமான் கேட்க, எல்லையற்ற துன்பங்கள் கொடுக்கும், ஒருவர் உண்ணும் உணவை எழுவர் பறித்துக் கொள்ளும் கொடுமையுடன், ஒருவர் உடையை எழுவர் கவர்ந்துகொள்ளும் இந்த பூமியில் வசிக்கிறேன் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். மூன்றாம் திருவந்தாதியில்(51), பரமபதத்தை பேய்ஆழ்வார், கலங்கா பெருநகர் என்று வர்ணிக்கிறார். காமம், க்ரோதம் போன்ற கலக்கங்கள் இல்லாத பெரு நகரம் என்றும் அங்கு கவலையே இல்லாமல் இருக்கலாம் என்றும் அவர் பரமபதத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறார். ஆக பரமபதத்தை தவிர அத்தனை இடங்களும், மனிதர்களை கலங்கும்படி செய்யும் ஊர் ஆகும் என்பது ஆழ்வார் சொல்லும் கருத்து.

நின் பாத மூலம் பற்று இலேன்

வேறு கதி அற்றவர்களுக்கும் துணையாய் இருக்கும் எம்பெருமானின் திருவடிகளுக்கும் தனக்கும் எவ்வகையிலும் தொடர்பு இல்லை என்கிறார். இங்கே உரையாசிரியர் ராமாயணத்தில் சுந்தர காண்டத்தில் (38-33) இருந்து காகாசுரன் சரித்திரம் சொல்லப் படுகிறது. காகாசுரன் தந்தையாலும், தாயாலும், மஹரிஷிகளாலும் தேவர்களாலும் கைவிடப்பட்ட போது, மூன்று உலகங்களையும் சுற்றி திரிந்து பிறகு ராமபிரானையே சரண் அடைந்தான். அபச்சாரம் செய்து பிரம்மாஸ்திரத்திற்கு இலக்கான காகாசுரனுக்கும் சரணாகதி அளித்த எம்பெருமானின் திருவடிகளுக்கு ஆகாதவன் ஆகிவிட்டதாக ஆழ்வார் சொல்கிறார். இப்படி எல்லா வழிகளிலும் நன்மை இல்லாத வகையில் ஆழ்வார் இருப்பதால், எம்பெருமானின் திருவுள்ளமும் அவரை பெறும் பேற்றை ஆழ்வார் இழந்து விட்டதாக நினைக்க அதற்கு பதில் கூறும் வகையில் அடுத்த பதம் உள்ளது.

பரமமூர்த்தி

ஆழ்வார் தன்னை ரக்ஷித்துக் கொள்ள தன்னிடம் ஒரு உபாயமும் இல்லை என்று சொல்லி, ஆனால் எம்பெருமானிடம் ஏராளமாக உபாயங்கள் இருக்கிறன என்றும் கூறுகிறார். பரம என்றால், அனைவரிலும் உயர்ந்தவராக உள்ளவர் என்று பொருள். மூர்த்தி என்றால் விக்ரஹம். அனைவர்க்கும் ஸ்வாமியாக (தலைவராக) எம்பெருமானே உள்ளார் என்று கூறி, அவனுக்கு அடியவனான ஆழ்வாரை ரக்ஷித்தால் தானே, அவன் அனைவரையும் காக்கும் பரமமூர்த்தி என்று அறியப்படுவார் என்றும், மேலும், அடியவர்களை ஏற்றுக் கொள்ளா விட்டால், அவனுடைய தலைமை மாண்புக்கு ஒரு குறை வந்து விடுமோ என்ற கேள்வியையும் எம்பெருமான் முன் ஆழ்வார் வைப்பதாக உரை ஆசிரியர் சொல்கிறார். அதற்கு எம்பெருமான் அடியவர்களும் தாங்கள் எம்பெருமானுக்கு சேவை செய்ய வேண்டியவர்கள் என்பதை உணர வேண்டாமா என்று பதில் உரைக்க, ஆழ்வார், அடியவர்கள் தாங்கள் எம்பெருமானுக்கு அடிமை என்பதை மறந்து இருந்த காலத்திலும், பிரளய காலத்தில் ஒரு பொருளாக இவர்களை தன்னுள் அடக்கி வைத்து இருந்ததையும் யாராலும் மாற்ற முடியாது என்றதாலும், எம்பெருமான், இவர்களிடம் தான் அறிந்த உறவு முறை காரணமாக இவர்களை திருத்தி இவர்களுடன் உள்ள உறவு முறையை உணர வைப்பான் என்ற கருத்தை முன் வைக்கின்றார்.

காரொளி வண்ணனே

எம்பெருமான் ஆழ்வாரின் வார்த்தைகளை கேட்டு, அவரிடமே அவர் சித்தி பெற என்ன வழி என்று எம்பெருமான் திருவுள்ளமாக, அதற்கு ஆழ்வார் எம்பெருமானின் அழகே வழி என்கிறார். திருமாலை 16ம் பாசுரத்தில், ‘ஆதரம் பெருக வைத்த அழகன்‘ சொன்னபடி முதலில் ஒரு அடியவனுக்கு ஆர்வத்தை உண்டாக்கி, ஆர்வம் பிறந்த பின் அவனை அடைய வழியாகவும் இருப்பது அவன் அழகு என்கிறார். அந்த வடிவழகு அவனிடம் இருக்கும் போது தான் கைங்கர்யசித்தி பெற குறையில்லை என்கிறார்.

கண்ணனே

அப்படிப்பட்ட அழகு எட்டா கனியாக பரமபதத்தில் இருக்காமல், ஆழ்வார் போன்ற அடியவர்களுக்காக பல அவதாரங்கள் எடுத்து, தன்னுடைய எளிமை, நீர்மை போன்ற நற்குணங்களை காட்டிக்கொண்டு இருக்கும் பரம மூர்த்தி என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். காரொளி வண்ணன் ஆகையால், அடியவர்களுக்கு ஆர்வம் தொடங்குவது முதலாக, உபாயம் வரை எல்லாமாக இருக்கும் எளிய கண்ணன் என்கிறார். மேலும், ஆழ்வார் எம்பெருமானை தங்களுடைய ஸ்வரூபத்திற்கு தகுந்தவராகவும் உள்ளார் என்று கூறி, எளிமை நீர்மை போன்ற கல்யாண குணங்களுடன், வடிவழகும் சேர்ந்து இருப்பதால் ஆழ்வாரின் கைங்கர்ய சித்திக்கு ஒரு குறையும் இல்லை என்கிறார். என் கண்ணனே என்றும் ஒரு பாடம் உண்டு. இரண்டிற்கும் அர்த்தத்தில் பெரிய வேறுபாடு இல்லை.

கதறுகின்றேன்

எம்பெருமானுடைய இந்த பெருமைகளை எண்ணி பக்தி முதலிய மற்ற சாதனங்களை பின்பற்றியவர்கள் அவர்களுக்கு பலன் கிடைக்க தாமதம் ஆகும் போது எப்படி கதறி எம்பெருமானை கூப்பிடுவார்களோ அது போல் தானும் கதறி கூப்பிடுவதாக ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

ஆர் உளர் களைகண்

ஆழ்வார், தாம் இப்படி கதறி கூப்பிடும்போது, எம்பெருமான் ரக்ஷிக்காமல் காலம் தாழ்த்துவது, வேறு யாராவது ஆழ்வாரை ரக்ஷிப்பார் என்று எம்பெருமான் நினைப்பதாலா, ஒன்றும் இல்லாத ஆழ்வார் தான் தன்னை ரக்ஷித்துக்கொள்ள முடியுமா, தன்னிடம் ஒன்றும் இல்லை என்பதை தன்னைவிட அறிந்தவர் யாரும் இல்லாதபோது, அவர்கள் தாம் வந்து ஆழ்வாரை காப்பாற்ற முடியாமா என்று பலவாறாக ஆழ்வார் கேட்பது ஆர் உளர் களைகண் என்பதில் விளக்கப்படுகிறது.

அம்மா

எம்பெருமானின் உடமைப்பொருள் அழிந்தால் அது அவருக்குத் தானே நஷ்டம் என்று ஆழ்வார் கலங்கி,அம்மா என்கிறார்.

அரங்கமா நகர் உளானே

உடையவனாக எம்பெருமான் தனக்கு அருகில் இல்லாமல் இருந்தாலாவது தான் கதறி அழாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவன் அருகிலேயே, இந்த பூவுலகத்தில் எம்பெருமானை பெற வேண்டும் என்ற ஆசையோடு யாராவது வருவார்களா என்று திருவரங்கத்தில் (கோவிலில்) காத்துகொண்டு இருக்கும் போது, தான் எப்படி கதறி அழாமல் இருக்க முடியும் என்று ஆழ்வார் வினவுகிறார்.

இனி, அடுத்த பாசுரத்தில் சந்திக்கலாம். நன்றி.

திருவேங்கடமுடையான் குலசேகரஆழ்வார்

தொடக்கம்

பதின்மர் பாடும் பெருமாள் என்று திருஅரங்கத்திற்கு ஒரு வாழ்த்து உண்டு. நம்மாழ்வாரே தனக்கு தாய், தந்தை, குரு, தெய்வம் என்று இருந்த மதுரகவி ஆழ்வாரைத்தவிர மற்ற எல்லா (11) ஆழ்வார்களும் பாடிய திவ்யதேசம் திருவரங்கம். மதுரகவியாழ்வார், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் என்ற இரண்டு ஆழ்வார்களை தவிர மற்ற ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்யதேசம் திருவேங்கடம்.

திருஅரங்கத்திற்கு 247 பாசுரங்களும், திருவேங்கடமுடையானுக்கு 204 (202 பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையான் என்று நேரிடையாக சொல்லி இருக்கும். இரண்டு பாசுரங்களின் விளக்கத்தில் இவையும் திருவேங்கடமுடையானுக்கே என்று நம் பெரியவர்கள் கூறி உள்ளார்கள்.).

இவற்றில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் இருந்து சில பாசுரங்களை முன்பு பார்த்து உள்ளோம்.  பொதுவாக முதலாழ்வார்களுக்கு வேங்கடமுடையானிடம் அதிக பற்று கொண்டு இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்கள் அவனுக்கு நிறைய பாடல்கள் பாடினார்கள் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. அதனை தொடர்ந்து திருவேங்கடமுடையானை முன்னிட்டு

  • பொய்கையாழ்வார் இயற்றிய முதல் திருவந்தாதியில் இருந்து பத்து பாசுரங்களை முன்பு பார்த்தோம்.
  • அடுத்த ஆழ்வார், பூதத்தாழ்வார், அவரின் இரண்டாம் திருவந்தாதியில் இருந்து திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பதினோரு பாசுரங்களில் சொல்வதை இங்கே சுருக்கமாக பார்த்தோம்.
  • அடுத்த ஆழ்வாரான பேய்ஆழ்வாரின் திருவேங்கடமுடையான் பாசுரங்களை (19) இங்கே காணலாம்.
  • அடுத்து, திருமழிசை ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பாடல்களை (16) பார்த்தோம்.
  • திருப்பாணாழ்வார் பாடிய அமலனாதிபிரான் பிரபந்தத்தில் இருந்து இரண்டு பாடல்களை சென்ற பதிவில் பார்த்தோம்.
  • இப்பொழுது குலசேகராழ்வாரின் பதினோரு பாடல்கள். நன்றி.

குலசேகர ஆழ்வார்

ஆழ்வார் பெருமாள் திருமொழி என்னும் பிரபந்தம் பாடி உள்ளார், அதில் 105 பாசுரங்கள் உள்ளன, அவற்றால் பதினோரு பாசுரங்கள் கொண்ட நான்காவது பதிகம் திருவேங்கடமுடையான் மேல் பாடியுள்ளார். எம்பெருமானிடம் சரண் அடைந்ததும், இந்த பதிகத்தில் அவருக்கு சேவை செய்யவும், கைங்கர்யம் பிரார்த்திக்கவும்  திருவேங்கடம் தான் இடம் என்றும், மனிதப் பிறவியாகவோ அல்லது வேறு ஏதேனும்  ஒன்றாகவோ, திருவேங்கடத்திலேயே எப்போதும் இருக்க ஆழ்வார் ஏங்குகிறார். அதனை சுருக்கமாக இங்கும் பார்த்தோம். சற்று விரிவாக கீழே காண்போம்.

பெருமாள் திருமொழி

1. ஊனேறு செல்வத் துடற்பிறவி யான்வேண்டேன், ஆனேறேழ் வென்றானடிமைத் திறமல்லால், கூனேறு சங்க மிடத்தான்தன் வேங்கடத்து, கோனேரி வாழும் குருகாய்ப் பிறப்பேனே 4.1

ஆழ்வார், திருவேங்கடத்தில் வாழ்வு கிடைக்குமானால், மனிதப்பிறவிதான் என்று இல்லாமல், ஸ்வாமி புஷ்கரணியில், ஒரு நாரையாக பிறந்து, பகவானுக்கு சேவை செய்வது மகிழ்ச்சியே என்று தொடங்குகிறார். கருடன், அனுமன், திருவனந்தாழ்வான், லட்சுமணன் முதலானவர்கள் போலப் பலபடிகளாலும் சேவை செய்ய வேண்டும் என்று குலசேகர ஆழ்வார் வேண்டுகிறார். ஸ்வாமி புஷ்கரணி என்பது பெருமாளுக்கு பிரியமான நீர்நிலை என்றும், வராஹ புராணம் போன்றவைகளில் குறிப்பிடப்பட்டது என்றும், திருமலை கோவிலுக்கு மிகவும் அருகிலேயே உள்ள திவ்யதீர்த்தம் என்பதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

2. ஆனாத செல்வத் தரம்பையர்கள் தற்சூழ, வானாளும் செல்வமும் மண்ணரசும் யான்வேண்டேன், தேனார்பூஞ் சோலைத் திருவேங்க டச்சுனையில். மீனாய்ப் பிறக்கும் விதியுடையே னாவேனே 4.2

நாரைகளுக்கு சிறகுகள் இருப்பதால், அவை திருவேங்கடத்தை விட்டு பறந்து செல்லக்கூடும். ஆதலால், திருவேங்கடத்தில் பிறப்பு, வாழ்ச்சி, மற்றும் இறப்புகளைக் கொண்ட மீனாய்ப் பிறந்து திருவேங்கடத்திலே, இருக்க, ஆழ்வார் அடுத்த பாசுரத்தில் (2) வேண்டுகிறார். இந்திரன் முதலிய தேவாதி தேவர்களின் பதவிகளோ, அல்லது இந்த உலகத்தை ஆளும் அரசாட்சியோ ஆகிய இரண்டும் சேர்ந்து ஒன்றாக கிடைத்தாலும் வேண்டாம் என்று ஆழ்வார் என்று விலக்கி வைக்கிறார். அழியாத இளமையை கொண்ட ரம்பை முதலிய தேவலோக மாதுக்களும் வேண்டாம் என்கிறார். இவை மோக்ஷத்தை மேன்மையை பார்க்குங்கால், சிற்றின்பமே என்று ஒதுக்குகிறார்.

3. பின்னிட்ட சடையானும் பிரமனு மிந்திரனும், துன்னிட்டு புகலரிய வைகுந்த நீள்வாசல், மின்வட்டச் சுடராழி வேங்கடக்கோன் தானுமிழும், பொன்வட்டில் பிடித்துடனே புகப்பெறுவே னாவேனே 4.3

மீனாய்ப் பிறக்கப் பிரார்த்தித்த ஆழ்வார்,  மீன் நீரிலே இருக்க வேண்டியது, அதனால் கோவிலுக்கு சென்று பகவானுக்கு சேவை செய்ய முடியாது என்றும், அதேபோல் நீர் வற்றிவிட்டாலும் திருமலையில் வாழ்வது முடியாது என்றும் உணர்ந்து, பெருமாள் வாய்நீர் உமிழும் பாத்திரத்தை  (பொற்காளாஞ்சி)  ஏந்திச் செல்லும் சாதாரணமான தொண்டனாக வேண்டும் என்று மூன்றாம் பாசுரத்தில் விரும்புகிறார். எம்பெருமானுக்கு தான் பொற்காளாஞ்சியை ஏந்திக் கொண்டு அந்தரங்க கைங்கரியம் செய்ய வேண்டுமானால் மனுஷ்ய ஜன்மமே என்றாலும், அதுவே வேண்டும் என்கிறார்.   பிரமன் சிவன் இந்திரன் முதலிய தலைமைத் தேவர்கள், அங்கு வந்து திருவேங்கடமுடையானைச் சேவித்தலில் உள்ள விருப்பத்தால், மிகுதியாகக் கூடியுள்ள அடியார்களின் பெருங்கூட்டத்தின் நடுவில் சிக்கி உள்ளே புக முடியாமல் தடுமாறப் பெற்ற அத்திருமலையில், ஆழ்வார், எம்பெருமானுக்கு அந்தரங்க கைங்கர்யம் செய்பவர் ஆகையால், எல்லோரும் வழிவிட, தங்கு தடையின்றி, உள்ளே புகுந்து, கர்ப்பகிரகத்தில், நின்று எம்பெருமானுக்கு சேவை செய்யும் பேற்றை பெற வேண்டுகிறார். திருவேங்கடமுடையானை சேவிக்க, மிக அதிகமாக கூடியுள்ள அடியார்களின் பெருங்கூட்டத்தின் நடுவில் சிக்கி, மற்றவர்கள் உள்ளே புக முடியாமல் தடுமாறுவதை அன்றே ஆழ்வார் கவனித்து இருக்க வேண்டும்.

4. ஒண்பவள வேலை யுலவுதண் பாற்கடலுள், கண்துயிலும் மாயோன் கழலிணைகள் காண்பதற்கு, பண்பகரும் வண்டினங்கள் பண்பாடும் வேங்கடத்து, செண்பகமாய் நிற்கும் திருவுடையே னாவேனே 4.4

விலங்கு என்ற பிறப்பு வேண்டும் என்பதிலை, திருவேங்கடமலையில் வாழும் வாய்ப்பு இருக்கும்படியாக அங்கு நிற்கும் ஒரு தாவரமாகவாயினும் தான் ஆக வேண்டுமென்று வேண்டுகிறார். நம் சம்பிரதாயத்தில், ஸ்ரீரங்கம், திருமலை, காஞ்சிபுரம் மற்றும் மேல்கோட்டை, என்ற திவ்யதேசங்களுக்கு, முறையே, போக மண்டபம், புஷ்பமண்டபம்,  தியாக மண்டபம், ஞான மண்டபம் என்று கூறுவார்கள். திருவேங்கடம் என்பது புஷ்ப மண்டபமாகும். தோள் மாலை (தோமாலை) சேவை என்பது திருப்பதியில் இன்றும், என்றும் பிரசித்தம். திருமலையில் புஷ்பத்தொண்டு புரிவது மிகவும் சிறப்பு. செண்பக மலர் பெருமாளுக்கு மிகவும் உகந்தது. புஷ்பமண்டபமாகிய திருமலையிலே எம்பெருமானுக்குப் புஷ்பகைங்கரியம் செய்வது விசேஷமாதலால் அக்கைங்கரியத்துக்கு உதவும் செண்பக மரமாக நிற்கும் பேறு வேண்டுகிறார். கீழ்ப்பாட்டில் விரும்பின கைங்கரியம் கிடைத்து இருந்தால், ஒரு வேளை வட்டிலைக் களவு செய்ய ஆசை தோன்றி, அதனால் சிறையிருக்க நேரிடும் என நினைத்து சண்பகமரமாய்ப் பிறக்க வேணுமென்று  வேண்டுகிறார் என்றும் ஒரு விளக்கம் உண்டு.

5. கம்பமத யானை கழுத்தகத்தின் மேலிருந்து, இன்பமரும் செல்வமு மிவ்வரசும் யான்வேண்டேன், எம்பெருமான் ஈசன் எழில் வேங் கடமலைமேல், தம்பமாய் நிற்கும் தவமுடையே னாவேனே 4.5

கண்ணபிரானின் தேவியான, சத்யபாமாவின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப, கண்ணபிரான், ஸ்வர்க்கலோகத்தில் இந்திரனது நந்தவனத்திலிருந்த பாரிஜாத மலர் செடியினை, சத்யபாமாவின் மாளிகையிலே கொண்டு நட்டதைப்போல், யாரேனுமொருவர் செண்பக மரத்தின் மேல் ஆசை கொண்டு, அதையும்  பெயர்த்துக் கொண்டு போனால் திருமலையில் இருக்க முடியாது எனக் கருதி பூ, காய், பழம், நிழல் என்று ஒன்றுக்கும் உதவாத ஒரு ஸ்தம்பமாய் திருமலையில் பிறக்க ஆழ்வார், இந்த பாசுரத்தில் வேண்டுகிறார்.

6. மின்னனைய நுண்ணிடையாரும் உருப்பசியும் மேனகையும், அன்னவர்தம் பாடலொடு ஆடல் இவை ஆதரியேன், தென்னவென வண்டினங்கள் பண்பாடும் வேங்கடத்துள். அன்னனைய பொற்குவடா ம் அருந்தவத்தன் ஆவேனே 4.6

ஸ்தம்பமாய் இருந்தால், அதை அரசாங்கத்தார் வெட்டியோ, தீ வைத்து கொளுத்தியோ அழித்துவிடுவார்கள் என்று எண்ணி, ஆழ்வார், திருமலையில் ஓர் பொன்மயமான சிகரமாக வேண்டும் என்று தனது அடுத்த பாசுரத்தில் கேட்டுக் கொள்ளுகிறார். தேவலோக மங்கையர், ஊர்வசி, மேனகை போன்றவர்களின் ஆட்டத்திலும், பாடல்களிலும் தேவலோக போகத்திலும் தமக்கு  எள்ளளவும் ஆசை இல்லாமையை முதலில் சொல்லிவிட்டு, பிறகு, திருமலையில் ஒரு பாகமாகக் கடவேன் என்கிறார்.

7. வானாளும் மாமதிபோல் வெண்குடைக்கீழ் மன்னவர்தம், கோனாகி வீற்றிருந்து கொண்டாடும் செல்வறியேன், தேனார்பூஞ் சோலைத் திருவேங் கடமலைமேல், கானாறாய்ப் பாயும் கருத்துடையே னாவேனே 4.7

தான் ஒரு சிகரமாக இருக்கும்போது, புதிய கோவில்கள் கட்டுவதற்காக அந்த சிகரத்தை உடைத்து அதன் கற்களை யாரேனும் எடுத்துச்செல்வர்,   ஆகையால் ஆழ்வார், தான் திருமலையில் ஒருவராலும் பெயர்த்துக்கொண்டு போகக் முடியாததான ஒரு காட்டாறாக பிறக்க, அடுத்த பாசுரத்தில் வேண்டுகிறார்.

8. பிறையேறு சடையானும் பிரமனும் இந்திரனும், முறையாய பெருவேள்விக் குறைமுடிப்பான் மறையானான், வெறியார்தண் சோலைத் திருவேங் கடமலைமேல், நெறியாய்க் கிடக்கும் நிலையுடையே னாவேனே 4.8

காட்டாற்றில் எந்நேரமும் தண்ணீர் இருக்கும் என்று  சொல்ல முடியாது, சில சமயம் ஆறு வற்றி விடும், அதனால் தான் திருமலையில் வசிக்க முடியாமல் போய்விடும்,  அப்போது திருமலையில் வாழ்வு இல்லாமல் போய்விடும் என நினைத்தார்.  ஆகையால், பக்தர்கள் செல்லும் வழியில், அவர்களின் பாத துகள்கள்  படும்படி, தான் திருவேங்கட மலையில் ஒரு படியாக வேண்டும் என்று தனது அடுத்த பாசுரத்தில் வேண்டுகிறார். இங்கு குறை முடிப்பான் என்று சொன்னது, குறையைத் தீர்ப்பவன், வேண்டுகோளைப் பூர்த்தி செய்பவன் என இரண்டும் சேர்ந்து பொருள் தரும்.

9. செடியாய வல்வினைகள் தீர்க்கும் திருமாலே, நெடியானே வேங்கடவா நின்கோயி லின்வாசல், அடியாரும் வானவரு மரம்பையரும் கிடந்தியங்கும், படியாய்க் கிடந்துன் பவளவாய் காண்பேனே 4.9

பக்தர்கள் செல்லும் வழியில் ஒரு படியாக இருந்தால், எல்லா பக்தர்களும் அந்த வழியே தான் செல்வார்கள் என்று சொல்ல முடியாது, ஆகையால் தான் எல்லா பக்தர்களுக்கும் சேவை செய்ய முடியாது.  எங்கேயோ ஒரு படியாக இருப்பதைக் காட்டிலும் அது பெருமாளின் வாசல் படியாக இருந்தால், அதற்கு பெருமாளின் தரிசனம் எப்போதும் கிடைக்கக்கூடும், எல்லா பக்தர்களின் பாதத்துளிகளும் படும்,  ஆதலால், தான் அங்கு ஒரு வாசற்படியாக வேண்டும் என்று அடுத்த பாசுரத்தில் தனது விஷேச விருப்பத்தை  தெரிவிக்கின்றார். வல்வினைகள் என்ற, எத்தனையோ பிறவிகளாக தீர்க்க இயலாத பாவங்களை தன்னுடைய கருணையினால் தீர்க்கும் திருவேங்கடமுடையான். அவன் கோவில் வாசலில் படியாய் கிடந்தது, அவன் பவள வாயினை பார்த்துக்கொண்டே இருப்பேன் என்று குலசேகர ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

எம்பெருமானுக்கு சேவை செய்யும்போது, ஒரு  ஜீவாத்மா தன்னுடைய சரீரம், மற்றும் கை, கால்  போன்ற அவயங்கள் அனைத்தும் பரமாத்மாவின் அனுபவத்திற்கே என்று விட்டு விட வேண்டும்.  அதுபோல் தன்னைப் பற்றிய சுய அறிவோ, பகவானுக்கு சேவை செய்கிறோம் என்ற அகந்தையோ  இல்லாது இருக்க வேண்டும் எனபதை ஆழ்வார், இந்த ஒன்பதாம் பாசுரத்தில், தான் ஒரு உயிரற்ற படியாய், இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி,  நமக்கு  மிக அழகாக புரிய வைக்கிறார்.

இப்பாசுரத்தை அடியொற்றியே விஷ்ணுவாலயங்களில்,  பெருமாள் சந்நிதியின் வாசற்படி “குலசேகரப்படி” என்று, ஆழ்வார் பெயரையிட்டு வழங்கப்படுகிறது.

10. உம்பர் உலகாண்டொரு குடைக்கீழ் உருப்பசி தன், அம்பொற் கலையல்குல் பெற்றாலும் ஆதரியேன், செம்பவள வாயான் திருவேங் கடமென்னும் எம்பெருமான் பொன்மலைமே ல் ஏதேனும் ஆவேனே 4.10

திருப்பதி சன்னதியில் கருங்கற்படிகளை, ஒரு நாள், தங்கப்படிக்கட்டுகளாக மாற்றலாம், அதனால் தான் திருமலைவிட்டு செல்லநேரிடும், சுவாமியின் திருமுக மண்டல சேவையை இழப்போம் என்று கருதி, தாமாக ஒரு பிறவியும் வேண்டிக்கொள்ள விழையாதவராய், “எம்பெருமான் பொன்மலை மேல் ஏதேனும் ஆவேனே” என்கிறார். படியாய்க் கிடப்பதும் பாங்கல்ல என்று அறுதியிட்டார்.  பின்னை எந்தப் பிறவியைப் பிரார்த்திக்கலாம் என்று யோசித்தார்.  கீழ் நிகழ்ந்த மாதிரி ஒவ்வொரு பிறப்பிலும் ஒவ்வொரு சிக்கல் தோன்றிக் கொண்டேயிருந்தது.  கடைசியாக ஒரு பிறவியையும் தாமாக வேண்டிக் கொள்ள விரும்பாதவராய் “ எம்பெருமான் பொன்மலைமேல் ஏதேனும் ஆவேனே” என்கிறார்.

11. மன்னியதண் சாரல் வடவேங்கடத்தான் தன், பொன்னியலும் சேவடிகள் காண்பான் புரிந்திறைஞ்சி, கொன்னவிலும் கூர்வேல் குலசே கரஞ்சொன்ன, பன்னியநூல் தமிழ்வல்லார் பாங்காய பத்தர்களே 4.11

இது இந்த பதிகத்தின் பல ஸ்துதி சுலோகம் ஆகும். பகைவர்களை கொல்லுதலை பயின்ற கூர்மையான வேலாயுதத்தை உடைய குலசேகர ஆழ்வார் நிலை பெற்ற குளிர்ச்சியுள்ள சாரல்களையுடைய வடவேங்கட மலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற எம்பெருமானது சொல்லும் இந்த பத்து பாசுரங்களையும், பொன்போ ல் சிறந்த சிவந்த திருவடிகளை சேவிப்பதற்கு விருப்பமுடன் வணங்கி அருளிச்செய்த இந்த பத்து பாசுரங்களை படிப்பவர்கள் அப்பெருமான் திருவுள்ளத்துக்கு இனிய பக்தர்களாவர் என்று கூறி முடிக்கிறார்.

ஆழ்வாரின் இந்த மனஓட்டத்தை ஒரு அட்டவணையாக கீழே கொடுத்துள்ளேன்.

4.1 ஊனேறு செல்வத்து திருவேங்கட மலையில் வாழ்வு கிடைக்குமானால், மனித பிறவி என்று கூட வேண்டாம். சுவாமி புஷ்கரணியில், அன்னம் போன்ற நீர் வாழ் பறவைகளாக பிறக்க வேண்டும்
4.2 ஆனாத செல்வத்து பறவைகளுக்கு சிறகுகள் இருப்பதால், அவை திருவேங்கடத்தை விட்டு பறந்து செல்லக்கூடும். திருவேங்கடத்தில் பிறந்து வாழ்ந்து மடியும் மீனாய்ப் பிறந்து திருவேங்கடத்திலே, இருக்க, வேண்டுகிறார்.
4.3 பின்னிட்ட சடையானும் நீர்நிலைகள் வற்றி விட்டால் என்ன செய்வது.? அங்கு இருந்து எப்படி எம்பெருமானுக்கு தொண்டு செய்வது, கோவிலுக்கு போவது என்று எண்ணி, எம்பெருமான் வாய் நீர் உமிழும் பொற் காளாஞ்சியை ஏந்திக் கொண்டு செல்லும் சாதாரண தொண்டு செய்பவனாக வேண்டும் என்கிறார்.
4.4 ஒண்பவள வேலை ஒரு வேளை தனது மனம் மாறி, அந்த பொன் வட்டிலை திருடி விட்டாலோ, சிறை செல்ல நேரிடும். ஆகையால், திருமலையில் செண்பக மரமாய் இருந்து எம்பெருமானுக்கு உகந்த, புஷ்ப தொண்டினை அவருக்கு உகந்த செண்பக மலர் கொண்டு தொண்டு செய்வேன் என்கிறார்.
4.5 கம்ப மத யானை ஒரு வேளை, திருமலைக்கு வரும் பயணிகள், செண்பக மரத்தின் மேல் ஆசை கொண்டு அதனை தங்கள் வீட்டிற்கு கொண்டு சென்றால், திருவேங்கட வாழ்வு போகும். ஆகையால் இலை, தழை , காய், கனி, நிழல் என்று ஒன்றுக்கும் உதவாத, (ஸ்)தம்பமாய் திருமலையில் பிறக்க வேண்டுகிறார்.
4.6 மின்னனைய நுண் இடையார்தம்பமாக இருந்தால் அரசாங்கத்தார், மலையில் உள்ள செடிகளை களைத்தெறியக் கூடும், அல்லது தீயில் பட்டு எரிந்து விட கூடும்.“ ஆகையால் திருமலையில் உள்ள பொன் மயமான சிகரம் ஆவதற்கு வேண்டுகிறார்.
4.7 வானாளும் மாமதி மலை சிகரமாக இருந்தால், புதுக்கோவில் கட்டுபவர்கள் மலையில் இருந்து பெரிய கற்களை எடுத்துக் கொண்டு போய் விடுவர். அதனால் திருமலை வாழ்வு போய்விடும் என்று எண்ணி, திருமலையில் காட்டு ஆறாக பிறக்க வேண்டும் என்கிறார்.
4.8 பிறை ஏறு சடையானும் ஆறு எப்போதும் ஓடிக் கொண்டு இருக்காது, சில சமயம் வற்றிப்போய் விடலாம், அதனால் திருமலையில் வாழ்வு முடிந்து விடும் என்று எண்ணி, பக்தர்கள் செல்லும் வழியில், அவர்களின் பாத துகள்கள்  படும்படி, திருவேங்கட மலையில் ஒரு படியாக வேண்டும் என்கிறார்.
4.9 செடியாய வல்வினைகள் திருவேங்கட மலையில் ஒரு படியாக இருந்தால், எல்லா அடியார்களும் அந்த வழியே போவார்கள் என்று சொல்ல முடியாது, அதனால் “படியாய்க் கிடந்து உன் பவள வாய் காண்பேனே” என்று எம்பெருமானின் வாசல் படியாக இருந்தால் எம்பெருமானின் தரிசனம் எப்போதும் கிடைக்கக் கூடும்” என்று வேண்டுகிறார்
4.10 உம்பர் உலகாண்டால் ஸந்நிதிக்குள் கருங்கல் படிகளை தங்கத்தால் மாற்ற வேண்டும் என்று யாராவது முயற்சி செய்தால், வாசல்படி மாறி விடும் அதனால் எம்பெருமான் பொன்மலை மேல் ஏதேனும் ஆவனே ” என்று தாமாக எதையும் வேண்டிக் கொள்ள விரும்பாதவராய் பதிகத்தை முடிக்கிறார்.

இத்துடன், குலசேகர ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானைப் பற்றி சொன்ன பாடல்கள் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்பு நிறைவடைகிறது. மீண்டும் மற்றொரு ஆழ்வாரின் பாசுரங்களில் சந்திப்போம் நன்றி.

திருவேங்கடமுடையான் திருப்பாணாழ்வார்

தொடக்கம்

பதின்மர் பாடும் பெருமாள் என்று திருஅரங்கத்திற்கு ஒரு வாழ்த்து உண்டு. நம்மாழ்வாரே தனக்கு தாய், தந்தை, குரு, தெய்வம் என்று இருந்த மதுரகவி ஆழ்வாரைத்தவிர மற்ற எல்லா (11) ஆழ்வார்களும் பாடிய திவ்யதேசம் திருவரங்கம். மதுரகவியாழ்வார், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் என்ற இரண்டு ஆழ்வார்களை தவிர மற்ற ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்யதேசம் திருவேங்கடம்.

திருவரங்கத்திற்கு 247 பாசுரங்களும், திருவேங்கடமுடையானுக்கு 204 (202 பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையான் என்று நேரிடையாக சொல்லி இருக்கும். இரண்டு பாசுரங்களின் விளக்கத்தில் இவையும் திருவேங்கடமுடையானுக்கே என்று நம் பெரியவர்கள் கூறி உள்ளார்கள்.).

இவற்றில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் இருந்து சில பாசுரங்களை முன்பு பார்த்து உள்ளோம்.  பொதுவாக முதலாழ்வார்களுக்கு வேங்கடமுடையானிடம் அதிக பற்று கொண்டு இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்கள் அவனுக்கு நிறைய பாடல்கள் பாடினார்கள் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. அதனை தொடர்ந்து திருவேங்கடமுடையானை முன்னிட்டு பொய்கையாழ்வார் இயற்றிய முதல் திருவந்தாதியில் இருந்து பத்து பாசுரங்களை முன்பு பார்த்தோம். அடுத்த ஆழ்வார், பூதத்தாழ்வார், அவரின் இரண்டாம் திருவந்தாதியில் இருந்து திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பதினோரு பாசுரங்களில் சொல்வதை இங்கே சுருக்கமாக பார்த்தோம். அடுத்த ஆழ்வாரான பேய்ஆழ்வாரின் திருவேங்கடமுடையான் பாசுரங்களை (19) இங்கே காணலாம். அடுத்து, திருமழிசை ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பாடல்களை (16) பார்த்தோம். இங்கே திருப்பாணாழ்வார் பாடிய அமலனாதிபிரான் பிரபந்தத்தில் இருந்து இரண்டு பாடல்களைப் பார்க்கலாம். நன்றி.

திருப்பாணாழ்வார்

ஆழ்வார் அமலனாதிபிரான் என்னும் பிரபந்தம் பாடி உள்ளார், அதில் 10 பாசுரங்கள் உள்ளன, அவற்றில் இரண்டு பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையானைப் பற்றி பாடி உள்ளார். இந்த ஆழ்வார் திருவேங்கடத்தான், திருவரங்கனே என்று பாடியுள்ளார். வேதாந்த தேசிகன் என்னும் ஆச்சாரியார் தன்னுடைய பிரபந்த சாரம் என்ற நூலில், “தென்னரங்கர் பால், உலோகசாரங்க மாமுனி, தோள் தனிலே வந்து, பல மறையின் பொருளால், பாண் பெருமாளே, நீ பாதாதி கேசமாதாய் பாடித்தந்த சொல் அமலனாதிபிரான்” என்று ஆழ்வாரின் பெருமையும், திருவடியில் இருந்து திருமுடி வரை எம்பெருமானின் அழகினை வர்ணிக்கும் ப்ரபந்தத்தின் பொருளையும் ஒருசேர சொல்லி உள்ளார். இதே ஆச்சாரியார், இந்த ப்ரபந்தத்திற்கு முனி வாகன போகம் என்ற ஒரு வியாக்யானமும் அருளி உள்ளார்.

அமலன் ஆதிபிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன் விண்ணவர் கோன், விரையார் பொழில் வேங்கடவன் நிமலன் நின்மலன் நீதிவானவன் நீள்மதிள் அரங்கத்தம்மான் திருக் கமல பாதம் வந்து என் கண்ணினுள்ளன வொக்கின்றதே. (1)

எம்பெருமான், பரமபதத்தில் இருந்து வடமதுராவிலே பிறந்து, திருவாய்ப்பாடிக்கு வந்தது போலே ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் இருந்து திருமலையில் தங்கி திருவரங்கத்திற்கு வந்தாக இந்த ஆழ்வார் திருவரங்கனின் சரித்திரம் சொல்வதாக கூறுவதுண்டு. இந்த பாடலில், ஆழ்வார் பெரியபெருமாள் திருவடிகளின் அழகு தன் கண்களில் புகுந்து, தம்மைப் பரவசமாக்கியதை சொல்கிறார்.

 அமலன், விமலன், நிமலன், நின்மலன் என்ற நான்கு சப்தங்களுக்கும் பொருள் ஒன்றே, இருந்தாலும், அவற்றை விளக்கும் உரையாசிரியர்கள்,

  • அமலன் என்பது, தான் ஒரு தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்து அவன் சன்னதியை அடைவதால், ஒரு குற்றம் உண்டாகும் என்று எண்ணியவரின் குறையை போக்கியவன் என்பதாகும்
  • விமலன் என்பது, ஆழ்வாரது சிறுமையை நோக்காதே, அவரை பாகவதர்க்கு ஆட்படுத்தி ஒரு சீரிய பொருளாக ஆக்குகையாலே எம்பெருமானது திருமேனியில் பிறந்த ஒரு தேஜஸ்ஸை அவரே அனுபவிப்பதால், விமலன் என்கிறார். 
  • நிமலன் என்பது, அடியார்க்கு எளியனாயிருக்கும் தன்மையை வெளியிடுவது.  நிமலன் என்பது ப்ரஹ்மா, சிவன் போன்றவர்கள் அஞ்சி அணுகும்போது, குரும்பருத்த நம்பியிடம் தினமும் பேசும் படி தன்னை எளியவனாக்கி கொள்வதை இங்கே உரையாசிரியர்கள் உதாரணமாக காட்டுகிறார்கள்.
  • நின்மலன் என்றது, அடியார்களுடைய குற்றங்களைக் காண்பது, என்ற குற்றம் இல்லாதவன் என்பதாகும். அடியார் குற்றங்களைக் கண்டாலும் அவற்றை குணங்களாகக் கொள்ளுபவன் எம்பெருமான்.

மந்தி பாய் வட வேங்கட மாமலை வானவர்கள், சந்தி செய்ய நின்றான் அரங்கத்து அரவின் அணையான், அந்தி போல் நிறத்து ஆடையும் அதன் மேல் அயனைப் படைத்தது ஓர் எழில் உந்தி மேலது அன்றோ அடியேன் உள்ளத்தின் உயிரே. (3)

ஒரு கிளையில் இருந்து மற்றொரு கிளையில் பாயும், குரங்குகளானவை உள்ள திருமலையிலே, நித்யஸூரிகள் ஆராதிக்கும்படி நிற்பவன் திருவரங்கத்தில், திருவனந்தாழ்வானின் மேல் சயனிக்கும் திருவரங்கன். அவன் செவ்வானம் போல் பீதாம்பரம் அணிந்து உள்ளான். அதன் மேல் பகுதியில் பிரமனைப் படைத்த ஒப்பற்ற அழகையுடைய திருவரங்கனின் திருநாபிக்கமலத்திலும் அவனுடைய பீதாம்பரத்திலும் அல்லவோ தன்னுடைய சிந்தை குடிகொண்டது என்று ஆழ்வார் பாடுகிறார்.

அடியேன் உள்ளத்தின் உயிர், எழில் உந்தி மேல் அன்றோ ” என்று பாடியவர் மந்திபாய் என்று வானரங்களை சொன்னது , இங்கும் அங்கும் அலைபாய்கிற மனதை உடைய சபலர்களாகிய சம்சாரிகளை குறிப்பிடுவதற்காகவே என்று கொள்ளலாம். நம்முடைய அஞ்ஞானங்களை போக்கும் காலை நேர சூரிய உதயத்தைப்போலவும், தாபத்ரயத்தைப் போக்கும் மாலைநேர சூரிய அஸ்தமனதையும் குறித்து சந்தி என்ற ஒரே வார்த்தையால் ஆழ்வார் கூறி உள்ளார்.

வடவேங்கடமாலை நின்றான்’ என்றவுடன், உடலை வருத்தி ஏற வேண்டுமோ என்று திருமலையும் நம் போன்றவர்களுக்கு பரமபதம் போல் கடினமான ஒன்று என்று நினைத்து சிலர் குறைபட, உடனே, ‘அரங்கத்தரவினணையான்’ என்று சொல்லி எம்பெருமானின் எளிமையை ஆழ்வார் அருளி செய்தார்.

மீண்டும் இன்னொரு ஆழ்வார் பாடல்களில் சந்திக்கலாம், நன்றி.

திருவேங்கடமுடையான் திருமழிசையாழ்வார்

தொடக்கம்

பதின்மர் பாடும் பெருமாள் என்று திருஅரங்கத்திற்கு ஒரு வாழ்த்து உண்டு. நம்மாழ்வாரே தனக்கு தாய், தந்தை, குரு, தெய்வம் என்று இருந்த மதுரகவி ஆழ்வாரைத்தவிர மற்ற எல்லா (11) ஆழ்வார்களும் பாடிய திவ்யதேசம் திருவரங்கம். மதுரகவியாழ்வார், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் என்ற இரண்டு ஆழ்வார்களை தவிர மற்ற ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்யதேசம் திருவேங்கடம்.

திருவரங்கத்திற்கு 247 பாசுரங்களும், திருவேங்கடமுடையானுக்கு 204 (202 பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையான் என்று நேரிடையாக சொல்லி இருக்கும். இரண்டு பாசுரங்களின் விளக்கத்தில் இவையும் திருவேங்கடமுடையானுக்கே என்று நம் பெரியவர்கள் கூறி உள்ளார்கள்.

இவற்றில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் இருந்து சில பாசுரங்களை முன்பு பார்த்து உள்ளோம்.  பொதுவாக முதலாழ்வார்களுக்கு வேங்கடமுடையானிடம் அதிக பற்று கொண்டு இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்கள் அவனுக்கு நிறைய பாடல்கள் பாடினார்கள் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. அதனை தொடர்ந்து திருவேங்கடமுடையானை முன்னிட்டு பொய்கையாழ்வார் இயற்றிய முதல் திருவந்தாதியில் இருந்து பத்து பாசுரங்களை முன்பு பார்த்தோம். அடுத்த ஆழ்வார், பூதத்தாழ்வார், அவரின் இரண்டாம் திருவந்தாதியில் இருந்து திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பதினோரு பாசுரங்களில் சொல்வதை இங்கே சுருக்கமாக பார்த்தோம். அடுத்த ஆழ்வாரான பேய்ஆழ்வாரின் திருவேங்கடமுடையான் பாசுரங்களை (19) இங்கே காணலாம். இந்த பதிவில் திருமழிசை ஆழ்வார் திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பாடல்களை (16) காணலாம். நன்றி.

திருமழிசையாழ்வார்

ஆழ்வார் இரண்டு பிரபந்தங்கள் பாடி உள்ளார், ஒன்று திருச்சந்தவிருத்தம், மற்றொன்று நான்முகன் திருவந்தாதி. ஆழ்வார் இரண்டு குடும்பங்களை சேர்ந்தவர், பகவான் கிருஷ்ணனை போல், ஓரிடத்தில் பிறந்து இன்னொரு இடத்தில வளர்ந்தவர். ஆழ்வார் சொல் கேட்டு, இரண்டு எம்பெருமான்கள் அவர் விருப்பப்படி நடந்துள்ளார்கள். ஒருவர் திருவெஃகாவில் எழுந்தருளியிருக்கும் யதோத்காரி என்னும் சொன்ன வண்ணம் செய்த பெருமாள், மற்றொருவர், திருக்குடந்தையில் எழுந்தருளி இருக்கும் ஆராவமுதன். மேலும் ஆழ்வார் பற்றி சில செய்திகளை இந்த பதிவுகளில் காணலாம். அவருக்கு மிகவும் உகந்த எம்பெருமானின் இரண்டு வடிவங்கள், ஒன்று சயன திருக்கோலம், மற்றது அந்தர்யாமி நிலை. திருமழிசையாழ்வாரின் பாடல்களில், இனிய இசைவடிவில் அழகிய சந்தங்கள், எண்களின் ஆளுமை ஆகிய இரண்டு சிறப்பு அம்சங்ககளும் மிகத்தெளிவாக புலப்படும்.

இங்கே ஆழ்வாரின் இரண்டு ப்ரபந்தங்களில் இருந்து திருவேங்கடமுடையானைப்பற்றி பாடிய பாசுரங்களை (16) சற்று சுருக்கமாகப் பார்க்கலாம். திருச்சந்த விருத்தம் என்ற பிரபந்தத்தில் உள்ள 120 பாசுரங்களில் இருந்து 4 பாசுரங்களும், நான்முகன் திருவந்தாதியில் உள்ள 96 பாசுரங்களில் இருந்து 12 பாடல்களையும் திருவேங்கடவன் மேல் பாடி உள்ளார். முதலில் திருச்சந்த விருத்தம்.

திருச்சந்தவிருத்தம்

  1. குன்றில் நின்று, வானிருந்து, நீள்கடல் கிடந்து, மண் ஒன்று சென்றது, ஒன்றை உண்டது, ஒன்று இடந்து, பன்றியாய் நன்று சென்ற நாள் அவற்றுள் நல்லுயிர் படைத்தவர்க்கு, அன்று தேவு அமைத்து அளித்த ஆதிதேவன் இல்லையே. (48)

திருமலையில் நின்றும், பரமபதத்தில் இருந்தும், நீண்ட திருப்பாற்கடலில் கண்வளர்ந்தருளி, ஒப்பற்ற பூமியை த்ரிவிக்ரமனாய் அளந்தும், ஒப்பற்ற அந்த பூமியை வயிற்றில் வைத்தும், ஒப்பற்ற அந்த பூமியை வராஹமாய் குத்தி எடுத்தும், நன்றாக போய்க்கொண்டு இருந்த, வராக அவதார காலத்தில், நன்மையுடைய மனுஷர்களை படைத்தும், அந்த மனுஷர்களுக்கு ரஜோ, தமஸ் குணங்கள், ஓங்கிய போது, தேவ ஜாதியை படைத்தும், அவற்றை எல்லாம் காப்பாற்ற காரணமாக இருந்த, ஆதிதேவன் அன்றோ நீர் என்று சொல்லும் பாடல். பரமபதத்தில் மிகவும் மேன்மையுடன் இருந்து, தாழ்ந்தவர்களுக்கு முகம் கொடுப்பதற்கு திருமலையில் நின்றவனே என்கிறார். நானே ஈஸ்வரன் என்று கர்வத்துடன் இருக்கும் பிரம்மன், சிவன் போன்றவர்களுக்கு ஆபத்து நேரும் போது அவர்களை காப்பாற்றுவதற்காக திருப்பாற் கடலில் சயனித்துள்ளவனே என்கிறார். த்ரிவிக்ரமனாக பூமியை அளந்ததும், பிரளய காலத்தில் பூமியை உண்டு காத்ததும், வராஹனாய் இடர்ந்ததும், மனிதர்களை படைத்தும், அவர்களுக்கு ரஜோ, தமஸ் குணங்கள் அதிகரித்தபோது சிவன், பிரம்மன் போன்ற தெய்வங்களை படைத்தும் யாரும் எதுவும் கேட்காதபோதும் அவரவர் நிலைக்கு தகுந்தவாறு நன்மை செய்கின்றவன் என்கிறார். அப்படிப்பட்ட நன்மைகளையே செய்யும் எம்பெருமானுக்கே அடிமைப்பட்ட ஆழ்வாருக்கு, அவர் அடிபணிய வேண்டிய திவ்யதேசத்தை / சரியான இடத்தை சொல்வது எம்பெருமானின் பொறுப்பு என்று ஆழ்வார் அவனிடமே விட்டுவிட்டார்.

2. செழுங் கொழும் பெரும் பனி பொழிந்திட உயர்ந்த வேய், விழுந்து உலர்ந்து எழுந்து விண் புடைக்கும் வேங்கடத்துள் நின்று, எழுந்திருந்து தேன் பொருந்து பூம்பொழில் தழைக் கொழும் செழும் தடங் குடந்தையுள் கிடந்த மாலும் அல்லையே. (60)

மிகப்பெரிய பனி மழை பெய்ய உயர்ந்துள்ள மூங்கில்கள், அந்த பனியின் கனத்தால் தரையில் சாய்ந்து, பிறகு சூரியன் வந்த பிறகு, உலர்ந்து எழுந்து, ஆகாயத்தை முட்டும் அளவுக்கு உயர்ந்த திருவேங்கடமலையில் நின்றுகொண்டு வண்டுகளானவை உயரக்கிளம்பி, மீண்டும் கீழ்வந்து வாழ, தழைத்து பருத்து, பூத்து நிற்கும் தோட்டங்களை உடையதாய் செழிப்பான குளங்களை உடைய திருக்குடந்தையில் கண்வளர்ந்துஅருளிய அன்பன் அன்றோ நீ என்று எம்பெருமானை குறித்து பாடுகிறார். செழும், கொழும், உயர்ந்த வேய் என்று பல சிறப்புகளால் பனி, மூங்கில், திருவேங்கடம் இவற்றை உயர்த்தி சொல்லி இருந்தாலும், இதன் உட்கருத்து, திருவேங்கடமுடையானின் விஷேச கடாக்க்ஷத்தால் தலை எடுப்பதும், அது இல்லாத போது தரையில் வீழ்வதும் இந்த திவ்யதேசத்தில் உள்ள எல்லா பொருள்களுக்கும் ஸ்வபாவம் என்பது ஆகும். அதேபோல் திருக்குடந்தை திவ்யதேசத்தில் வசிக்கும் பகுத்தறிவில்லாத ஜந்துக்களும் தாங்கள் விரும்பியதை கிடைக்கப்பெற்று வாழ்கின்றன என்றும், மூன்று வகையான தாபங்களால் துன்பம் அடைபவர்கள், அவற்றால் அடையும் களைப்பினை போக்கும் இடமாகவும் திருக்குடந்தை இருக்கிறது என்று சொல்கிறார்.

3. நிற்பதும் ஓர் வெற்பகத்து இருப்பும் விண் கிடப்பதும், நற் பெரும் திரைக் கடலுள் நானிலாத முன்னெலாம், அற்புதன் அனந்த சயனன் ஆதி பூதன் மாதவன், நிற்பதும் இருப்பதும் கிடப்பதும் என் நெஞ்சுளே. 65

இந்த பாசுரத்தில் நேரடியாக திருவேங்கடம் என்ற சொல் இல்லை. அதனால் சில நூல்களில் இதை திருவேங்கடமுடையான் பாசுரம் என்று சேர்ப்பது இல்லை. ஆனால், இதன் விளக்க உரையில், பெரியவாச்சான்பிள்ளை, இதில் குறிப்பிட்ட வெற்பு என்பது திருவேங்கடமே என்று சொல்லி உள்ளதால், இந்த பாசுரமும் திருவேங்கடத்திற்கே என்று சொல்வது ஏற்புடையதே.

ஒப்பற்ற திருமலையில், நின்று அருள்கிறதும், ஆகாசமாகிற பரமபதத்தில் இருந்து அருள்கின்றதும், நன்றாக பெருத்த அலைகளை உடைய திருப்பாற்கடலில் சயனித்து அருள்கின்றதும், ஆழ்வார் தாம் முறைகளை அறியாத முற்காலத்தில் என்கிறார். ஞான விஷயங்களில் ஆச்சரியமானவனாகவும், திருவநந்தாழ்வானின் மேல் சயனித்து இருப்பவனும், இந்த உலகத்திற்கும் அதிலுள்ள எல்லாவற்றிக்கும் காரணமானவனும் , (ஜகத்காரணபூதன்) , ஸ்ரீமன் நாராயணனனும் ஆகிய எம்பெருமான், நிற்பது, இருப்பது, கிடப்பது என்று எல்லாம் தன் நெஞ்சினில் தான் என்று முடிக்கிறார்.

தான் எம்பெருமானுக்கு அநுகூலன் ஆனபின் மேல்சொன்ன இடங்களில் அவன் நெஞ்சு செல்லாமல் தன்னுடைய நெஞ்சுனுள் இருக்கிறான் என்று கொள்ளலாம். அற்புதன், அனந்த சயனன், ஆதிபூதன், மஹாலக்ஷ்மிக்கு நாதனாக இருப்பவன் என்ற பெருமைகளை உடையவன் இப்பொழுது தன் நெஞ்சினில் உள்ளான் என்றோ, ஆழ்வாரின் நெஞ்சினில் எம்பெருமான் வந்து சேர்ந்த பிறகு இந்த பெருமைகள் பிரகாசித்தன என்றோ கொள்ளலாம்.

4. கடைந்த பாற் கடல் கிடந்து கால நேமியைக் கடிந்து, உடைந்த வாலி தம் தனக்கு உதவ வந்து இராமனாய், மிடைந்த ஏழ் மரங்களும் மடங்க வெய்து வேங்கடம் அடைந்த மால பாதமே யடைந்து நாளு முய்ம்மினோ (81)

அமிர்தத்திற்காக கடையப்பட்ட திருப்பாற்கடலில் சயனகோலத்தில் பள்ளிகொண்டருளி காலநேமி என்ற அசுரனை வென்று, வாலியின் தம்பியான சுக்ரீவனுக்கு உதவ, சக்ரவர்த்தி திருமகனாக அவதரித்து நெருங்கி நிற்கும் ஏழு மரங்களையும் பாணத்தாலே துளைத்து திருவேங்கடத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் அன்பனுடைய திருவடிகளை வேறு எந்த பயன்களையும் எதிர்பார்க்காமல் அடைந்து, நிரந்தரமாக உஜ்ஜிவியுங்கள் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். உடைந்த வாலி தம் தனக்கு என்பதை உடைந்த வாலி தம்பி தனக்கு என்று தம்பி என்பது கடைகுறைப்பின் மூலம் எடுத்து கொள்ளலாம் அல்லது வாலி தனக்கே என்றும் கொள்ளலாம், தேவர்களுக்கு உதவியதை முதல் அடியிலும், வாலி / சுக்ரீவனுக்கு உதவியதை இரண்டாவது அடியும் சொல்லி உள்ளார். ஆனால் அந்த இரண்டுமே இப்பொழுதுள்ள நமக்கு பயன் கிடையாது என்பதால், திருமலையில் எல்லோருக்கும் முகம் கொடுத்து தன் எளிமையுடன் காட்சி கொடுத்துக்கொண்டு இருக்கும் எம்பெருமானை அடையுங்கள் என்கிறார். பாதமே அடைந்து என்று ஏகாரத்துடன் சொல்லி இருப்பது, வேறு பயன் கருதி வருபவர்களுக்கும் அருளினாலும், அவனையே பயனாக கருதி அவனை அணுகினால், அதுவே உஜ்ஜிவிக்கும் வழி என்பது புரியும்.

நான்முகன் திருவந்தாதி

5. குறிப்பு எனக்குக் கோட்டியூர் மேயானை ஏத்த, குறிப்பு எனக்கு நன்மை பயக்க, – வெறுப்பனோ, வேங்கடத்து மேயானை மெய் வினை நோய் எய்தாமல், தான் கடத்தும் தன்மையான் தாள். (34)

திருக்கோட்டியூரில் பொருந்தி வாழும் எம்பெருமானை துதிப்பதே தன்னுடைய கருத்தாக ஆழ்வார் சொல்கிறார். தனக்கு நன்மை பயக்க வேண்டும் என்பதுவும் தன்னுடைய கருத்தாக அடுத்த வரியில் சொல்கிறார். அப்படி இருக்க திருவேங்கடத்தானை ஒதுக்கி தள்ளுவேனோ என்று சொல்கிறார். சரீரம் காரணமாக வரும் கர்மாக்களும் நோய்களும் அணுகாமல் தானே காப்பற்றுவனாக இருந்து அகற்றிவிடும் தன்மை உடைய எம்பெருமானின் திருவடிகளை வெறுத்து மறப்பேனோ என்று ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்தை முடிக்கிறார். தான் கிடைக்க பெறாததனால் பரமபதத்தில் பொருந்தாமல், திருக்கோட்டியூரிலும் திருவேங்கடத்திலும் பொருந்தி இருக்கிறார் என்கிறார் ஆழ்வார்.

6. அழைப்பன் திருவேங்கடத்தானைக் காண, இழைப்பன் திருக்கூடல் கூட, – மழைப் பேரருவி மணி வரன்றி வந்து இழிய, யானை வெருவி அரவு ஒடுங்கும் வெற்பு. (39)

திருவேங்கடத்தானை கண்ணால் காண வாய்விட்டு கூவி அழைத்ததாக ஆழ்வார் முதலடியில் கூறுகிறார். இது தனம் தான்யம் ஐஸ்வரியம் மோக்ஷம் என்ற எதற்காவும் அல்ல, எம்பெருமானை சேவிக்க வேண்டும் அதற்காக மட்டுமே என்கிறார் ஆழ்வார். திருக்கூடல் அழைப்பு என்பது தன்னுடைய காரியம் கைகூடுமா என்று தெரிந்துகொள்ள ஒரு விதமான சகுனம் பார்ப்பது என்று நாச்சியார்மொழி நாலாம் திருமொழியில் சொல்லி இருப்பது இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மழைக்காலத்தில் பெரிய அருவிகளானவை அங்கும் இங்கும் கிடக்கின்ற இரத்தினங்களை திரட்டிக்கொண்டு வர விழ, அந்த இரத்தினங்களின் ஒளியினை தீ ஜுவாலைகளாக கருதி, மயங்கி நிற்கவும், அந்த ஜீவாலைகளை மின்னல் என்று பயந்து பாம்புகள் புற்றுக்குள்ளே சென்று மறையும் படியான திருமலையை சென்று கூடிடவேண்டும் என்று கூடலிழைகின்றேன் என்று ஆழ்வார் முடிக்கிறார். இதையே பெரிய திருமொழியில் திருமங்கையாழ்வார் 1.3.10ல் குறிப்பிட்டது போல், அருவியால் அடித்து வரும் இரத்தினங்களின் ஒளியை தீஜ்வாலைகள் என்று யானை பயந்து, மலைப்பாம்பின் திறந்த வாயினை குகையாக நினைத்து அதனுள் புகும் திருமலை என்றும் கொள்ளலாம். திருமங்கை ஆழ்வார் பாசுரம், ஜோஷிர்மட் என்னும் திருப்பிருதி திவ்யதேசத்திற்கு ஆகும்.

7. வெற்பென்று வேங்கடம் பாடினேன், வீடாக்கி நிற்கின்றேன் நின்று நினைக்கின்றேன், – கற்கின்ற நூல்வலையில் பட்டிருந்த நூலாட்டி கேள்வனார், கால்வலையில் பட்டிருந்தேன் காண். (40)

பல மலைகளை சொல்லும் போது திருமலை என்றும் சொன்னேன், இந்த ஒரு சொல்லாலே மோக்ஷம் நிச்சயம் என்று ஆயிற்று, இப்படி சொன்ன ஒரு சின்ன சொல்லுக்குக்காக மிகப் பெரிய பேறு கிடைத்த பாக்கியத்தை எண்ணி ஆராய்கின்றேன், ஓதப்படுகின்ற வேதங்களாகிற சாஸ்திரங்களில் வலைகளில் அகப்பட்டு லட்சுமிநாதன் இருப்பது போல், நிலைபெயராமல் நிற்கின்ற லட்சுமி நாதனான எம்பெருமானின் திருவடிகளாகிய வலையில் அகப்பட்டு நிலையாக இருந்தேன் என்கிறார் ஆழ்வார். செய்த காரியமோ மிகச்சிறியது, ஆனால் கிடைத்த பலனோ மிகப்பெரியது. ஆராய்ந்த போது ஆழ்வார்க்கு, பிராட்டியின், எம்பெருமானின் கிருபையே காரணம் என்று தெரிந்தது, அவர்கள் நான் முந்தி, நான் முந்தி என்று போட்டி போட்டுக்கொண்டு காப்பாற்ற காத்து நிற்கிறார்கள்; நெஞ்சே நீயும் அவர்களை அனுபவி, நான் அவர்களிடத்தில் ஈடுபட்டு நிற்கிறேன் என்றார். மூன்றாமடியில் சாஸ்த்ரங்களை எம்பெருமானுக்கு வலையாகவும், ஈற்றடியில் அவ்வெம்பெருமான் திருவடிகளைத் தமக்கு வலையாகவும் அருளிச்செய்தார், எம்பெருமானை சாஸ்த்ரங்களில் நின்றும் எப்படி பிரிக்கமுடியாதோ அப்படியே தன்னை அப்பெருமான் திருவடிகளில் நின்றும் பிரிக்க முடியாது என்று சாமர்த்தியமாக கூறுகிறார்.

8. காணல் உறுகின்றேன் கல் அருவி முத்து உதிர, ஓண விழவில் ஒலி அதிர – பேணி வரு வேங்கடவா என்னுள்ளம் புகுந்தாய், திருவேங்கடம் அதனைச் சென்று. 41

ஒலிக்கின்ற அருவிகள் மூலமாகவும், முத்துக்கள் உதிரப்பெற்றதாய் திருவோண திருநாளில், மங்களாசாசங்களால் அதிரப்பெற்றதாய் பக்தர்கள் விரும்பி வந்து சேர பெற்றதாய், உள்ள திருவேங்கடத்தை இருப்பிடமாக பெற்றவனே, நீ அங்கிருந்து கிளம்பி என் நெஞ்சில் புகுந்து விட்டாய், இருந்தாலும், தான் அந்த திருமலையை சென்று சேவிக்க விரும்புகிறேன் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். திருமலையில் இருந்து எம்பெருமான், ஆழ்வார் திருவுள்ளத்திற்கு எழுந்துஅருளியபோதும், திருமலை எம்பெருமான் முன்பு இருந்த இடம் என்பதால் அதன் சிறப்புகளை கூறுகிறார். அருவிகளில் முத்துக்களும் ரத்தினங்களும் சிதறி கிடக்கின்றன. மங்களாசாசன ஒலி, அதிக பக்தர் கூட்டத்தைச் சொல்கிறது. தன்னுடைய நெஞ்சத்தை விட திருமலை சிறப்பானது, ஏனெனில், நெஞ்சம் பாவங்களின் உற்பத்தி ஸ்தானம், திருவேங்கடம், பாவங்களை எரிப்பது, இரத்தம் அருவி போல் பெருகி வரும் அழுக்கு படிந்த கல்நெஞ்சம்; திருமலையோ கல்லும் உருகி உதிர்ந்து கண்ணீர் முத்துக்களை பொழியும் இடம். பல்லாண்டு பாடுவோர் அணுகமுடியாது தன்னுடைய நெஞ்சம் என்றும், பல்லாண்டு பாடுவோர் ஒலி பெருகும் இடம் திருமலை என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். வாத்சல்ய குணம் ஒன்று மட்டும் நிறைந்த இடம் நெஞ்சம், ஆனால், பரத்வ, சௌலப்ய, சௌசீல்ய என்று சகல கல்யாண குணங்களையும் காட்டும் திருமலை. எம்பெருமானுக்கு லாபம் என்பதால் அவருக்கு பிரியமான இடம் ஆழ்வாரின் திருவுள்ளம், ஆழ்வார் தன்னை அயோக்கியன் என்று சொல்லிக்கொள்வதால், திருமலையில் சேவிக்க ஆசைப்படுகிறார்.

9. சென்று வணங்குமினோ சேணுயர் வேங்கடத்தை, நின்று வினைகெடுக்கும் நீர்மையால், என்றும் கடிக்கமல நான்முகனும் கண் மூன்றத் தானும், அடிக்கமலம் இட்டேத்து மங்கு. 42

மிகவும் உயரமான சிகரத்தை உடைய திருமலையை சென்று வணங்குங்கள் என்று நம் போன்ற அன்பர்களுக்கு ஆழ்வார் உபதேசிக்கின்றார். அந்த திருமலையானது, தன்னுடைய சுபாவத்தினால், நம் பாவங்களை போக்குவதில் உறுதியாக இருக்கும். அங்கு, பரிமளம் மிக்க தாமரையில் பிறந்த பிரமனும், முக்கண்ணனான பரமசிவனும் எக்காலத்திலும் எம்பெருமானது திருவடிகளில், தாமரை புஷ்பங்களை சமர்ப்பித்து துதித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். திருவேங்கடம் என்ற பெயரே பாவங்களை எரிக்கும் இடம் எனபதை மனதில் கொள்ளலாம். மலையேறி எம்பெருமானை சேவிக்க வேண்டும் என்பது இல்லை, திருமலையை வணங்கினாலே அதுவே போதும் என்கிறார். பாவங்களை போக்கும் என்றது அநிஷ்ட நிவர்த்தியை சொல்லியது. சிவனும் பிரமனும் துதித்துக்கொண்டு இருப்பது பதவிகளை பெறுவதற்கு என்று சொல்லி இஷ்டப்ராப்தியையும் கொடுக்க வல்லது என்று சொல்லி முடிக்கிறார்.

10. மங்குல் தோய் சென்னி வடவேங்கடத்தானை கங்குல் புகுந்தார்கள் காப்பணிவான், – திங்கள் சடையேற வைத்தானும் தாமரை மேலானும் குடையேறத் தாம் குவித்துக் கொண்டு. 43

மேகக்கூட்டங்களை தொடும் அளவுக்கு உயர்ந்து இருக்கும் சிகரங்களை உடைய திருவேங்கடமலையில் எழுந்தருளி இருக்கும் பெருமானுக்கு திருவந்தி காப்பு இடுவதற்காக / திருவாராதனம் செய்வதற்கு சந்திரனை சடையில் ஏற வைத்துக்கொண்டுள்ள பரமசிவனும், தாமரைப்பூவில் பிறந்த பிரமனும் திருமுத்து கூடை முதலான உபகரணங்களை சேகரித்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு நாளும் காலை மாலை நேரங்களில் திருமலைக்கு வருவார்கள் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

11. கொண்டு குடங்கால் மேல் வைத்த குழவியாய், தண்ட அரக்கன் தலைதளால்- பண்டெண்ணி, போம் குமரன் நிற்கும் பொழில் வேங்கடமலைக்கே, போம் குமரருள்ளீர் புரிந்து. 44

கிழத்தன்மை இல்லாதவர்களே, முன்பு ஒருகால், பிரமன் மடியில் எடுத்து வைக்கும் சிறு குழந்தையாய் இருந்து கொண்டு, தண்டிக்க தகுந்தவனான இராவணனுடைய பத்து தலைகளையும் திருவடியால் கீறி எண்ணிக் காட்டி, வந்து இருப்பவன் உண்மையை சொல்லாமல் வரம் வாங்க வந்து இருப்பதை தெரிவித்த எம்பெருமான் நிற்கும் சோலைகள் சூழுந்த திருமலைக்கு ஆசையுடன் செல்லுங்கள் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். அறிவுடையாரும், பின்னால் நடைபெற உள்ள அனர்த்தங்களை அறிந்துகொள்ளாமல் கலங்கி அனர்த்தங்களை விளைவிக்க கூடிய சூழலிலும் எம்பெருமான் காப்பாறும் குணத்தை உள்ள எம்பெருமானை திருமலையில் சேவியுங்கள் என்கிறார்.

இந்த எம்பெருமான் குழந்தையாய் இருந்து பிரமனை காப்பாற்ற முயற்சி செய்யும் வரலாறு முதல் திருவந்தாதி(45), மூன்றாம் திருவந்தாதி (77) சொல்லப்பட்டு உள்ளது. இந்த வரலாறு இதிகாச புராணங்களில் இருப்பதாக தெரியவில்லை. ஆழ்வார்கள் மயர்வற மதிநலத்தாலே கையாண்டு இருப்பார்கள் என்று நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் சொல்வர்.

திருமலை ஏறி செல்வது கடினமாக இருப்பதால் இளமையிலேயே செல்லுங்கள் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

12. புரிந்து மலரிட்டுப் புண்டரிகப் பாதம், பரிந்து படுகாடு நிற்ப – தெரிந்து எங்கும் தான் ஓங்கி நிற்கின்றான் தண்ணருவி வேங்கடமே வானோர்க்கும் மண்ணோர்க்கும் வைப்பு. 45

திருவடித் தாமரைகளில் அன்பு பூண்டு, புஷ்பங்களை பணிவுடன் தூவி மங்களாசாசனம் செய்து வெட்டி வீழ்த்தின மரங்கள் போல் வீழ்ந்து, வணங்கி நிற்கும்படியாக எல்லா இடங்களிலும் பரந்து விளங்கி குணங்களால் பெருமை பெற்று எழுந்து அருளி இருக்கும் எம்பெருமானுடைய குளிர்ந்த அருவிகள் உடையதான திருவேங்கடமே, நித்யஸூரிகளுக்கும் இவ்வுலகத்தவர்க்கும் நிதியாக இருக்கும்.

சென்று வணங்குமினோ சேண்உயர் வேங்கடத்தை என்றும், பொழில் வேங்கடமலைக்கு போம் என்று பக்தர்களுக்கு உரிய இடமாக சொன்ன திருமலையை, நித்யஸூரிகளுக்கும் வைப்புநிதி போல் பொருத்தமான இடம் என்று இந்த பாடலில் சொல்கிறார்.

13. வைப்பன் மணி விளக்கா மாமதியை, மாலுக்கு என்று எப்பொழுதும் கைநீட்டும் யானையை, – எப்பாடும் வேடுவளைக் கக்குறவர் வில்லெடுக்கும் வேங்கடமே, நாடு வளைத்தாடுமேல் நன்று. 46

சிறந்த சந்திரனை திருவேங்கடமுடையானுக்கு மங்களதீபமாக அவருக்கு முன்னால் வைக்க கடவேன் என்று எண்ணி, அந்த சந்திரனைப் பிடிப்பதற்காக எப்பொழுதும் உயர தூக்கின துதிக்கை தூக்கியபடி இருக்க, அப்படி உள்ள ஓரு யானையை வெளிப்புறங்களில் உள்ள வேடர்கள் சூழ்ந்துகொள்ள திருமலையில் உள்ள குறவர்கள் அந்த வேடர்களை எதிர்க்க வில் எடுக்கும் இடமான திருவேங்கட மலையை நாட்டில் உள்ள அனைவரும் ப்ரதிக்ஷணம் செய்து மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடி மகிழ்ந்தால் நல்லது என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். விலங்குகளும் அவனுக்கு அடிமை செய்ய ஆசைப் படும் திருமலையை நாட்டில் உள்ளவர் அடைந்து பிரதிஷணம் செய்து கொண்டாடினால் நல்லது என்று சொல்லும் பாடல். ‘ எப்பாடும் வேடுவர்கள் என்று விசேஷித்து சொன்னது, ரஜஸ் தமஸ் குணங்களால் பீடிக்கப்பட்டு, பகவத் சன்னதி இல்லாத தேசத்தில் உள்ள வேடுவர்கள் என்றாயிற்று. ஒரு அடைமொழியும் இல்லாமல் குறவர்களை குறிப்பிட்டது வேடுவர் போல் குரூர தொழிலை செய்பவர்கள் ஆனாலும், திருமலையில் உள்ளவர்கள் ஆனதால், சத்வ குணங்களுடன், தங்களுடைய குரூரத்தை பாகவத விரோதிகளிடம் காட்டுகிறார்கள் என்பதாயிற்று.

14. நன்மணி வண்ணனூர் ஆளியும் கோளரியும், பொன்னும் மணியும் முத்தமும் பூமரமும், பன்மணி நீரோடு பொருதுருளும் கானமும் வானரமும் வேடு முடை வேங்கடம். 47

யாளிகளும், வலிமை தங்கிய சிங்கங்களும் பொன்களும் மாணிக்கங்களும் முத்துக்களும் பூத்த மரங்களும் பலவகையான ரத்தினங்கள் அருவிகளோடு உருண்டு விழும் காடுகளும் குரங்குகளும் வேட ஜாதிகளையும் உடைய திருமலையானது நல்ல நீல ரத்தினம் போன்ற வடிவுடையவனான சர்வேஸ்வரன் வாசஸ்தலம் ஆகும். சென்ற பாசுரத்தில் யானை ஒன்றின் பெருமையை பேசினார், இங்கு இன்னும் அறிவு குறைந்த பற்பல பொருள்கள் திருமலையில் நித்யஸூரிகள் போல பகவானுக்கு செய்யும் கைங்கர்ய ருசியை பற்றி ஆழ்வார் பேசுகிறார். பராசர பட்டர் என்னும் ஆசார்யன் நித்யஸூரிகளே, எம்பெருமானின் சௌலப்யத்தை அனுபவிக்க பொன், மணி முதலியவைகளாக வடிவெடுத்து உள்ளனர் என்று ஸ்ரீ ரங்கராஜ ஸ்தவத்தில் சொல்லி உள்ளத்தையும் இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம்.

15. வேங்கடமே விண்ணோர் தொழுவதுவும் மெய்ம்மையால், வேங்கடமே மெய்வினை நோய் தீர்ப்பதுவும், வேங்கடமே, தானவரை வீழத் தன் னாழிப் படைதொட்டு வானவரைக் காப்பான் மலை. 48

நித்யசூரிகள் உண்மையான பக்தியுடன், தொழுவதும், திருமலையே; ஸம்ஸாரிகளின் அழியாத பாவங்களையும், உடம்பைப் பற்றின நோய்களையும் போக்கடிக்க வல்லதும் திருமலையே; அசுரர்கள் மாளும் படி தன் சக்ராயுதத்தை பிடித்து தேவர்களை காத்தருளும் எம்பெருமானுடைய திருமலை திருவேங்கடம் ஆகும். நித்யஸூரிகளோடு சேர்ந்து இருக்கும் திருமலையில் உள்ள எம்பெருமானே எல்லோருக்கும் வழி ஆகும் என்கிறார். ஜீவன் தான் செய்த புண்ணிய, பாவங்களை அனுபவித்தே தீர்க்கவேண்டும் என்பதும், நூறு கோடி கல்பங்கள் ஆனாலும் கர்மம் அனுபவிக்காமல் கழியாது என்பதற்கும் ஏற்ப பாவங்களை போக்குவது திருமலையே.

16. வீற்றிருந்து விண்ணாள வேண்டுவார், வேங்கடத்தான் பால்திருந்த வைத்தாரே பன்மலர்கள், மேல்திருந்த வாழ்வார் வருமதிபார்த்து அன்பினராய், மற்றவர்க்கே தாழா யிருப்பார் தமர். 90

பெருமை விளங்க இவ்வுலகில் இருந்து பரமபதத்தை ஆட்சி செய்ய விரும்பி இருப்பவர்கள் , திருவேங்கடமுடையான் பக்கலில் பலவகைப்பட்ட மலர்களை நன்றாக சமர்பித்தவர்களே ஆவர்; பரமபத்திலும் பகவத் கைங்கர்யம் செய்ய பெறுவர் என்று சொல்கிறார். எம்பெருமானுடைய திருவுள்ளத்தில் ஓடுகின்ற கருத்தை அறிந்து பக்தி உடையவர்களாய் அந்த எம்பெருமானுக்கே அடிமைப்பட்டு இருப்பவர்களாலே அபிமானிக்க பட்டவர்கள் முன்னடிகளில் சொல்லப்பட்டவர்களை காட்டிலும் சிறந்து வாழ்வார்கள். பாகவதர்களால் அங்கீகரிக்கபட்டவர்களே எல்லோரிலும் மேம்பட்டவர் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். அப்படி பாகவதர்களால் ‘நம்முடையான்’ என்று அபிமானப்பட்டவர்கள், பகவத் ப்ராப்தியிலும் உயர்ந்ததான பாகவத கைங்கர்யத்தை பெற்று பேரானந்தத்துடன் வாழ்வார்கள் என்று சொல்கிறார்.

இத்துடன், திருமழிசையாழ்வார் திருவேங்கடத் தானைப்பற்றி சொன்ன பாடல்கள் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்பு நிறைவடைகிறது. மீண்டும் மற்றொரு ஆழ்வாரின் பாசுரங்களில் சந்திப்போம் நன்றி.

070 திருசாளக்ராமம்-Mukthinath

ஸ்ரீ ஸ்ரீதேவி நாச்சியார் ஸமேத ஸ்ரீ மூர்த்தி திருவடிகளே போற்றி போற்றி !!

திவ்யதேசம் திருசாளக்ராமம் முக்திநாத் முக்தி நாராயண க்ஷேத்திரம்
மூலவர் ஸ்ரீ மூர்த்தி
உத்ஸவர்
தாயார் ஸ்ரீ தேவி நாச்சியார்
திருக்கோலம் நின்ற திருக்கோலம்
திசை வடக்கே திருமுகமண்டலம்
பாசுரங்கள்12
மங்களாசாசனம்திருமங்கையாழ்வார் 10
பெரியாழ்வார் 2
தொலைபேசி

வடநாட்டு திவ்யதேசங்களைப் பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பை இங்கே காணலாம். நேபாளத்தில் அமைந்துள்ள ஸ்ரீ முக்திநாத் க்ஷேத்திரம் 108 திவ்ய தேசங்களில் ஒன்றாகும். அதிக உயரம் மற்றும் வானிலை காரணமாக, இங்கு செல்வது மிகவும் கடினமாகும். கடும் குளிர் மற்றும் மேக மூட்டத்தால் முக்திநாத் பயணம் கடுமையானது.  எனவே இந்த திவ்ய தேசத்தை வாழ்நாளில் ஒரு முறையாவது தரிசிக்க வேண்டும் என்று பலர் விரும்புகிறார்கள்.

Google Map

திருசாளக்ராமம் பற்றி ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்

திவ்யதேசம் பற்றி

முக்திநாத் (Muktinath), நேபாள நாட்டின், முஸ்தாங் மாவட்டம் அமைந்த இமயமலையில், முக்திநாத் பள்ளத்தாக்கில், 3,710 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்த புனித தலமாகும். கடும் குளிர் மற்றும் மேக மூட்டத்தால் முக்திநாத் பயணம் கடுமையானது. எனவே முதலில் காட்மாண்டு அல்லது சீதாமரி சென்று அங்கு இருந்து, பொக்காராவை அடைந்து, அங்கிருந்து வான் வழியாக விமானம், ஹெலிகாப்டர் அல்லது தரை வழியாக ஜாம்சம் அடைந்து, பின்னர் ஜீப் மூலம் முக்திநாத் சென்று அதன் பிறகு சுமார் அரை மைல் தூரம் மலையில் ஏறி முக்திநாதரை  தரிசிக்கலாம். பொக்காராவில் இருந்து விமானத்தில் 20 நிமிடம் அல்லது தரைவழியாக செல்ல 9 முதல் 10 மணி நேரம் வரையில் ஆகும். சுமார் 160 கிலோமீட்டர் தூரம் மலை பிரதேசத்தில், கடினமான சாலைகளில் பயணிக்க வேண்டும். ஜாம்சம் என்ற இடத்தில இருந்து முக்திநாத் சுமார் 1 மணி நேர பயணம்.

காத்மாண்டு போகரா 201 கிலோமீட்டர் சாலை அல்லது வான்வழிசாலை பயணம் 6 மணி நேரம், வான்வழி 30 நிமிடம்
சீதாமரி ( பீகார் இந்தியா)போகரா 358 கிலோமீட்டர் சாலை சுமார் 8 மணி நேரம்
போகரா ஜோம்சம் 160 கிலோமீட்டர் சாலை அல்லது வான்வழி (வானிலையை பொறுத்து) வான்வழி 20 நிமிடம், சாலை 8 முதல் 10 மணி நேரம் வரை
ஜோம்சம் முக்திநாத் 25 கிலோமீட்டர் சாலை 1 மணி நேரம்
முக்திநாத் முக்திநாத் கோவில் 2 கிலோமீட்டர் சாலை நடை பயணம் 30 நிமிடம்

இந்த திருத்தலம், நேபாளத்தில் ஓடும் கண்டகி நதி பகுதியில் உள்ளது. அதாவது கண்டகி நதி முழுவதுமே சாளக்கிராமப் பகுதியாகும். கண்டகி ஆறு, 8000 மீட்டருக்கும் அதிக உயரத்தில் உள்ள அன்னபூர்ணா, தவுளகிரி மலை சிகரங்களிலில் இருந்து உற்பத்தி ஆகிறது. நேபாளத்தின் தலைநகரான காட்மண்டு நகரிலிருந்து சுமார் 375 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் கண்டகி நதிக்கரையில் முக்திநாத் எனப்படும் இந்த திவ்யதேசம் அமைந்து உள்ளது. இங்கிருந்து 15 மைல் தூரத்தில் முக்தி நாராயண க்ஷேத்திரம் என்று ஒரு இடம் உள்ளது. இந்த முக்தி நாராயண க்ஷேத்திரத்தை சாளக்கிராமம் என்று சொல்வாரும் உண்டு. இமயத்தின் அடிவாரத்தில் ஹரிபர்வதம் என்ற மலை உள்ளது. இங்கு சக்ரதீர்த்தம் என்னும் பகுதியில் கண்டகி நதி உற்பத்தி ஆகின்றது. இந்தப் பகுதி தான் சாளக்கிராமம் என்று அழைக்க படுகிறது. நேபாளத்தின் தலைநகரான காட்மண்டுவில் இருந்து சுமார் 65 மைல் தூரத்தில் தாமோதர குண்டம் என்னும் ஓர் இடம் உள்ளது. அதுவும் சாளக்கிராமம் என்ற ஓர் கருத்துண்டு. இதுவும் கண்டகி நதிக் கரையில் தான் அமைந்துள்ளது.

இரண்டு சிறு திருக்குளங்கள் சந்நிதி முன்னால் உள்ளன. கருவறையில் சாளக்ராம சுயம்பு திருமேனியாக முக்திதரும் ஸ்ரீ முக்திநாராயணன் எழுந்தருளி தரிசனம் தருகிறார். சங்கு சக்கரம், கதை என்ற ஆயுதங்களுடன் எம்பெருமானும், ராமானுஜர், கருடன் மற்றும் ஸ்ரீதேவி பூதேவியருடன் தரிசனம் தருகிறார். பல ரிஷிகளும், முனிவர்களும், ஆராதித்த எம்பெருமானும், பிறவிகள் பற்பல எடுத்தாலும் தரிசனம் கிடைப்பதற்கு அறிய எம்பெருமானான நாராயணன், தம்மைத் தரிசிப்பவர்களுக்கு முக்தி அளிப்பதால், அவருக்கு ‘முக்திநாராயணன்’ என்னும் திருநாமத்தால் அழைக்கப்படுகிறார்.

கோயில் கருவறைக்குள் சென்று, ஸ்ரீசாளக்ராம நாராயணனை மிக அருகில் தரிசித்து, நாமே வஸ்திரம், பூ மாலை போன்றவற்றை அணிவித்து பூஜை செய்யலாம். கோயிலுக்கு வெளியே சந்நிதியைச் சுற்றி 108 திவ்யதேசங்களின் தீர்த்தத்துக்குச் சமமான 108 கோமுக தீர்த்தங்கள் (108 பசுமாட்டின் தலை கொண்ட சிலை) கொட்டிக்கொண்டே இருக்கின்றன. இங்கே நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது, 108 திவ்யதேசங்களில், 106 திவ்யதேசங்கள் தான் இந்த பூவுலகில் உள்ளன, இருந்தாலும், திருப்பாற்கடல் மற்றும் பரமபத திவ்யதேச தீர்த்தங்களும் இங்கு கோமுக தீர்த்தத்தில் உள்ளன என்பது ஆகும். இந்த கோமுக தீர்த்தங்களிலும் நீராடலாம்.

108 வைணவ திவ்ய தேசங்களில், பரமபதம், திருப்பாற்கடல் நீங்கலாக, பாரதத்திற்கு வெளியில் இருப்பது இந்த ஒரு திவ்யதேசம் தான்.

ஸ்வயம் வ்யக்த க்ஷேத்திரங்களில் ஒன்று. திருவரங்கம், நாங்குநேரி, ஸ்ரீமுஷ்ணம், திருவேங்கடம், புஷ்கரம், நைமிசாரண்யம், பத்ரிநாத், முக்திநாத் ஆகிய எட்டுத் திருத்தலங்களும்  ஸ்வயம் வ்யக்த க்ஷேத்திரங்களாகும். (இவற்றில், புஷ்கரம், ஸ்ரீமுஷ்ணம் இரண்டும் 108 திவ்யதேசங்களில் கிடையாது).

சாளக்ராமங்கள்

இந்த ஹரி க்ஷேத்திரத்தில் விஷ்ணுவின் சகல அம்சங்களோடு பொருந்திய சாளக்கிராம மூர்த்திகள் புண்ணியகாலங்களில் தோன்றுவதாக கூறப்படுகிறது. இந்த திருத்தலத்தில் உள்ள மூர்த்தியும் சாளக்கிராம வடிவத்தினர்தான். சாளக்கிராமம் என்பது கண்டகி நதியில் உருவாகும் ஒரு வகையான அழகிய தெய்வீகம் நிறைந்த கற்களாகும். இவைகளில் எம்பெருமான் மிகவும் உகந்து தானாகவே இங்கு வந்து வசிக்கிறான் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன. இவைகள் பல வடிவங்களிலும், பல வண்ணங்களிலும் கிடைக்கின்றன. தங்கமயமான ஒளியுடன் திகழும் வஜ்ர கீடம் என்ற பூச்சியின் வடிவம் கொண்டு சாளக்கிராமத்தைக் குடைந்து பலவிதமான சுருள் ரேகையுடன் பலவித ரூபங்களில் தனது அவதாரங்களை, பல மூர்த்திகளை, பல வடிவங்களில் ஏற்படுத்துவதாக கூறப்படுகிறது. விஷ்ணுவின் பற்பல நாமங்களிலும், அவதார மூர்த்திகளாகவும் 68 வகை சாளக்ராமங்கள் உள்ளன என்று சொல்வர்.

இந்த சாளக்ராமங்கள் நாம் சேவிப்பதற்கு உகந்தவை ஆதலால், விஷ்ணு கோவில்களிலும், வீடுகளிலும் இவை வணங்கப்படுகின்றன. இவைகளில் ஸ்ரீமந் நாராயணன் இருப்பதாக ஐதீஹம். இந்நிகழ்ச்சி (சாளக்கிராம உற்பத்தி) தொடர்ந்து தினமும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருப்பதாகவும் ஐதீஹம். சில சாளக்ராமங்கள் தங்க அல்லது வெள்ளி ரேகைகளுடன் கிடைக்கும்; அவை மிக உயர்ந்த பலன்களை அளிக்கவல்லது.

சாளக்ராமங்கள் பல நிறங்களில் கிடைக்கின்றன. அவைகளை,

  • வெண்மை நிற சாளக்கிராம வாசுதேவ க்ஷேத்திரம்
  • கருமை நிற சாளக்கிராமம் விஷ்ணு க்ஷேத்திரம்
  • பச்சை நிற சாளக்கிராமம் ஸ்ரீநாராயண க்ஷேத்திரம்
  • மஞ்சள் சற்று மஞ்சள்-சிகப்பு நிற சாளக்கிராமம் ஸ்ரீநரசிம்ம க்ஷேத்திரம்
  • மஞ்சள் நிற சாளக்கிராமம் வாமன க்ஷேத்திரம்
  • கருநீல நிறசாளக்கிராமம் ஸ்ரீகிருஷ்ண க்ஷேத்திரம்

இன்றும் சில திவ்யதேச பெருமான்கள் சாளக்ராமங்களால் உருவானவர் என்று சொல்லப்படுகிறது. திருவரங்கம், திருவனந்தபுரம் திவ்யதேச பெருமான்கள் பல்லாயிர கணக்கான சாளக்ராமங்களால் உருவானவை என்றும் முக்திநாத் என்ற இந்த திவ்யதேச எம்பெருமான் ஒரே சாளக்ராமத்தால் உருவானவன் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

விற்பனை செய்யும்  சாளக்கிராமம் வாங்குவதற்கு, சாளக்கிராமத்தின் தனித்தன்மையை அறிந்தவர்களிடம் அதன் வர்ணம், அதில் அமைந்துள்ள ரேகைகள், ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து அவர்களது ஆலோசனையின் பேரில் வாங்குதல் சிறப்பு. சாளக்ராமம் குளம்படி உள்ளதாகவும், கருமை நிறத்துடனும், குளிர்ச்சி உள்ளதாகவும் வாங்க வேண்டும். பூஜை செய்யப்பட்ட சாளக்கிராமங்களை சாஸ்திர ஞானம் பெற்றவர்களிடம் இருந்து வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதும் நியதி. பொதுவாக ஆண்கள் மட்டுமே சாளக்ராமத்தை தொட்டு பூஜை செய்ய வேண்டும் என்று நம் நூல்கள் உபதேசிக்கின்றன. அதே போல், இனிமேல் நம்மால் சரிவர பூஜை செய்ய இயலாது என்ற நிலை வரும் போது, அவைகளை பூஜை செய்ய முடிந்த மற்றவர்களுக்கோ, சரியாக பூஜை செய்து வரும் கோவில்களுக்கோ கொடுப்பது நலம் என்று மாத்வாச்சார்யாரும் இன்னும் சில ஆச்சார்யர்களும் செய்ததாக சரித்திரம் சொல்கிறது.

சாளக்கிராமங்கள் அறிவியல் நோக்கில் அம்மோனைட் (AMMONITES) என்ற வகையைச் சார்ந்த கற்படிவம் ஆகும்.

சாளக்ராம பூஜா பலன்கள்

இதே போல், இந்த சாளக்ராமங்கள் நிறத்திற்கு ஏற்ப பூஜைகளும், பலன்களும் வேறுபடும் என்றும் சொல்வார்கள்; நீலநிறம், செல்வத்தையும், சுகத்தையும் கொடுப்பதாகவும், பச்சை பலம், தைரியம் கொடுப்பதாகவும், வெண்மை, ஞானம், பக்தி, மோட்சம் கொடுப்பதாகவும், கருப்பு, புகழ், பெருமை கொடுப்பதாகவும் சொல்கிறார்கள்.

சாளக்கிராமத்தில் தெய்வீக சக்தி இருப்பதாகவும், சாளக்ராமங்கள், துண்டிக்கப் பட்டிருந்தாலும் அல்லது விரிந்து போனதாய் இருந்தாலும் உடைந்திருந்தாலும் எரிந்து இருந்தாலும், தோஷம் இல்லை என்றும், அவற்றில் சக்கர ரேகைகள் இருந்தால் அது மிகவும் சிறப்பம்சமாகும் என்றும் சொல்வார்கள்.

சாளக்ராமங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக வழிபட்டு / ஆராதித்து, புனிதமான பொக்கிஷமாக குடும்பங்களில் பாதுகாக்கப்படுகிறது. பெண்ணுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்கும்போது, இதுவும் ஒரு அரிய சீதனமாக தருவதும் உண்டு.

சாளக்ராமங்களை பூஜை செய்யும் போது புருஷ சூக்தம் கொண்டு பூஜிப்பார்கள்; வீட்டில் சாளக்ராமம் இருந்தாலே புனிதமானது. சாளக்ராமம் உள்ள வீடு வைகுந்தத்திற்கு சமம் என்று பத்மபுராணம் கூறுகிறது. சாளக்ராம தத்துவ முக்தாவளி, சாளக்ராம திருமஞ்சன தீர்த்தம், கங்கை நதி தீர்த்தத்தை விட புனிதமானது என்று கூறுகிறது.

சாளக்ராம துவாரங்களில் எல்லா பித்ருக்களும் வசிக்கிறார்கள் என்றும், சாளக்ராம பூஜையினால் அவர்கள் மனம் உகக்கிறார்கள் என்றும், அதனால் ஒருவருக்குள்ள பித்ருக்கள் சாபமும், தோஷமும் நீங்கும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அதே போல், ஸ்ரார்த்த காலங்களில் அவை பிதுர்களுக்கு சந்தோஷத்தை கொடுக்க வல்லது.

தினமும் திருமஞ்சனம் (அபிஷேகம்) மற்றும் பூஜை செய்து, சாளக்ராமத்திற்கு நிவேதனம் கொடுத்து வந்தால், அதுவே மோக்ஷம் என்ற வைகுண்ட வாசம் கொடுக்க வல்லது. மரண காலத்தில் சுய நினைவோடு சாளக்ராமத்தை மனத்தால் நினைத்தால், எல்லா பாவங்களில் இருந்தும் விடுபடுகிறார் என்றும் சொல்வர். ஸ்ரீதேவி பாகவதமும் ஸ்ரீ நரசிம்ம புராணமும் சாளக்ராம வழிபாட்டினை புகழ்கின்றன; சாளக்ராமங்களை, துவாரகா சிலாவுடன் சேர்த்து வணங்குவது சிறப்பு என்கிறது. துவாரகா சிலா என்பது, துவாரகையில், கோமதிநதி கடலில் கலக்கும் இடத்தில கிடைக்கும் சாளக்ராமத்திற்கு நிகரான புண்ணிய கற்களாகும்.

எந்த இல்லத்தில் சாளக்ராமங்கள் உள்ளதோ, அங்கு, பேய், பூதங்கள் நடமாடாது, அது ஒரு தபோவனம். தினமும் சாளக்ராமத்தை பூஜிப்பவர்களுக்கு மறுஜென்மம் கிடையாது. சாளக்ராம தீர்த்தம் பிரம்மஹத்தி தோஷம் உட்பட, எல்லா பாவங்களில் இருந்தும் போக்க வல்லது. சாளக்ராம பூஜை செய்பவனின் இல்லத்தை சுற்றி அனைத்து புண்ணிய தீர்த்தங்களும் நிற்கும். அந்த இல்லம் காசியை விட உயர்ந்தது, அந்த இல்லத்தில் செய்யும் தானம் காசியில் செய்யும் தானத்தை விட 100 மடங்கு உயர்ந்தது. தினசரி சாளக்ராம ஆராதனையானது, பற்பல உயர்ந்த யாகங்கள் செய்த பலனையும், கோ தானங்களையும் செய்த புண்ணியம் கிடைக்கும். எம பயம் வராது, இருந்தால் விலகிவிடும்.

சாளக்ராம பூஜை செய்பவன், விஷ்ணுவாகவே ஆகிவிடுகிறான், விஷ்ணு லோகத்தில் நிரந்தரமாக வாழ்வான். 12 சாளக்ராமங்கள் ஒரு இல்லத்தில் இருந்தால், அது ஒரு திவ்ய தேசமாக கருதப்படும். 12 சாளக்ராமங்களை ஆராதனை செய்பவனுக்கு கிடைக்கும் பலன் ஆனது, 12 கோடி சிவலிங்கங்களை 12 கல்ப காலம் பூஜை செய்த பலனுக்கு நிகர் ஆகும். சாளக்ராமத்திற்கு நிகரானது, இவ்வுலகத்திலும் பாதாளத்திலும் ஸ்வர்கத்திலும் எதுவும் இல்லை. விக்கிரக பூஜையை விட, சாளக்ராம பூஜையே உயர்ந்தது என்றும், பரிபூரணமான பலன்களை கொடுக்க வல்லது என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

முன்காலங்களில், சாட்சி சொல்லும் போது, ‘ சாளக்ராமம் சாட்சியாக‘ என்று சாளக்கிராமத்தை கையில் வைத்து கொண்டு சாட்சி சொல்வது வழக்கம். சாளக்ராம சந்நிதியில் ஒரு புழு இறந்தால் கூட அது மோக்ஷத்தை அடையும்.

ஸ்தல வரலாறு

வடநாட்டில் உள்ள முக்கிய நதிகள் எல்லாம் விஷ்ணு சம்மந்தம் பெற்றிருப்பதைக் கண்ட கண்டகி நதியானவள் மஹாவிஷ்ணுவைக் குறித்து கடுந்தவம் செய்து மஹாவிஷ்ணு தன்னிலும் அவதாரம் செய்ய வேண்டுமென தவமிருக்க அதை ஏற்று எம்பெருமான் இந்த நதியில் நித்ய அவதாரம் செய்கிறார் என்று தினம் தினம் சாளக்கிராம ரூபத்தில் அவதரித்து கண்டக நதிக்கு சிறப்பளிக்கிறார்.

ப்ரம்மனது வியர்வையில் தோன்றியவள், கண்டகி. அவள் கடுந்தவம் புரிந்ததை கண்ட தேவர்கள் அவளுக்கு வரம் அளிக்க வந்தபோது, அவள் அவர்களை அவளுக்கு பிள்ளைகளாகும்படி வேண்டினாள்; அது முடியாது என்றதனால், அவள் அவர்களை புழுக்களாக மாறும்படி சாபம் இட்டாள். கோபம் அடைந்த தேவர்கள், அவளை ஒரு ஜடமாக சபித்தனர். இதனால், பிரம்மன், ருத்ரன், இந்திரன் ஆகியோர் விஷ்ணுவை அணுகினார்கள். விஷ்ணு இரண்டு சாபங்களையும் நீக்க முடியாது என்றும், தான் சாளக்ராம க்ஷேத்திரத்தில் சக்ரதீர்த்தத்தில் வாசம் செய்வதாகவும், அங்கு தேவர்கள் வஜ்ரகீடம் என்ற புழுக்களாக தோன்றி, அங்குள்ள கூழாங்கற்களை ஆகாரமாகக் கொண்டு வாழ வேண்டியது என்றும் கண்டகி நதி வடிவமாக அந்த கற்களில் பாய்ந்து வருவாள் என்றும் சொன்னார். இதனால் கண்டகியின் ஆசையும் நிறைவேறும், தேவர்களும் அப்படியே, தேவா அம்சமும் விஷ்ணு அம்சமும் பொருந்திய சாளக்ராமங்கள் ஆவார்கள் என்றும், எம்பெருமான் திருவுள்ளபடி அவைகளை வழிபட்டவர்களும் எம்பெருமானுடன் நித்யவாஸம் செய்யும் வைகுண்ட பிராப்தி அடைவார்கள் என்றும் கூறி மறைந்தார்.

கஜேந்திர மோக்ஷம் நடந்த இடமாகவும் இதனை சொல்வர். பிரம்மன் முதலானவர்கள் எம்பெருமானை அணுகியபோது, அப்போது அவர், முதலை ஒன்றும், யானை ஒன்றும் இங்கு மோக்ஷம் அடைய போகின்றன என்றும், அவை இறந்தபின், அந்த உடல்களில் தேவர்கள் வஜ்ரகீடம் என்ற பூச்சிகளாக வாழவேண்டும் என்றும் அறிவித்தார். கஜேந்திர மோக்ஷ சரித்திரத்தின்போது, எம்பெருமான் முதலையின் வாயினை சக்கரம் கொண்டு அறுத்து மோக்ஷம் அடைவித்ததினால், அந்த நதியில் உள்ள எல்லா கற்களும் விஷணுவின் சக்ர சின்னம் கிடைக்கப்பெற்று துவாரகாசிலா என்ற பெயரும் பெற்றது. இந்த பிரதேசம் ஹரி க்ஷேத்திரம் என்றும் இங்குள்ள சாள மரங்கள் தான் பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு கற்களாக மாறி, சாளக்ராமங்கள் ஆயின என்று சொல்வர்.

கண்டகி நதியில் ஸ்நானம் செய்து முக்திநாதனை பக்தியுடன் வழிபடுபவர்கள், இந்த பூமியில் சுகமாக வாழ்ந்து பின்னர் வைகுந்தத்தில் தன்னுடன் இருப்பதாக விஷ்ணு கூறுகிறார்.

ஆழ்வார்கள்

பெரியாழ்வாரும், திருமங்கையாழ்வாரும் மொத்தம் 12 பாசுரங்களில்
மங்களாசாசனம் செய்துள்ளனர். பெரியாழ்வார் சாளக்கிராமமுடைய நம்பியை
கண்ணனாக தலைக் கட்டுகிறார். திருமங்கையாழ்வார் ராமனாக காண்கிறார். ஸ்ரீ இராமானுஜர் இங்கு எழுந்தருளியுள்ளார்.

பாசுரம் விளக்கம்
பாலைக் கறந்து அடுப்பேற வைத்துப் பல்வளையாள் என் மகள் இருப்ப மேலை அகத்தே நெருப்பு வேண்டிச் சென்று இறைப் பொழுது அங்கே பேசி நின்றேன், சாளக்கிராம உடைய நம்பி சாய்த்துப் பருகிட்டுப் போந்து நின்றான், ஆலைக் கரும்பின் மொழி அனைய அசோதை நங்காய் உன் மகனைக் கூவாய். (பெரியாழ்வார் திருமொழி, 2.9.5)கண்ணபிரான் தன் தாய் வியக்கும்படி சில செய்கைகளைச் செய்து அவற்றால் அவளை மகிழ்வித்து, மீண்டும் முன்பு போல் பிறர் வீடுகளில் புகுந்து, பால் வெண்ணை முதலியவற்றை எடுத்து குறும்புகள் செய்ய, மேற்கு பக்கத்தில் இருந்த வீட்டில் இருந்த ஒரு ஆயர் குலத்து பெண், யசோதை அருகிலே வந்து, தன் வீட்டில் கண்ணன் செய்த குறும்புகளைச் சொல்லி முறை இடுகின்றாள்; இங்கு ஆழ்வார் கண்ணனை குறிப்பிடும் போது, சாளக்ராமத்தில் நித்யவாஸம் செய்பவன் என்கிறார். இங்கு ஆழ்வார் சொல்லும் கண்ணனின் குறும்பு, ஆயர் குலத்துப் பெண் வீட்டில், அவள் பாத்திரத்தில் பாலை எடுத்து, அடுப்பின் மேல் வைத்து, பக்கத்து வீட்டிற்கு சென்று நெருப்பு வாங்கி வருவதற்குள், கண்ணன் பாலை குடித்து, பாத்திரத்தை உருட்டி விட்டு சென்று விட்டான் என்பதாம்.
வடதிசை மதுரை சாளக்கிராமம் வைகுந்தம் துவரை அயோத்தி இடமுடை வதரி இடவகை உடைய எம் புருடோத்தமன் இருக்கை தட வரை அதிரத் தரணி விண்டு இடியத் தலைப் பற்றிக் கரை மரம் சாடி கடலினைக் கலங்கக் கடுத்திழி கங்கைக் கண்டமென் னும் கடி நகரே. (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4.7.9)தென் திசை மதுரையில் இருந்து வேறுபட்டு இருக்கும் வடக்கு திசையில் உள்ள மதுரா, நித்ய வாசஸ்தலமான ஸ்ரீவைகுந்தம், புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களில் பிரதானமாக கருதப்படும் முக்திநாத், நர நாராயணர்களாய் தோன்றி திருமந்திரத்தை உபதேசித்து உகப்புடன் எழுந்து அருளி இருக்கும் பத்ரிநாத், பதினாறாயிரவர் தேவிமாராய் சேவை செய்ய மணவாளராய் வீற்று இருந்த துவாரகா, அயோத்தி நகருக்கு அதிபதி எனும் பெயர் பெற்ற அயோத்தியா, இவற்றையெல்லாம் தன்னுடைய வாசஸ்தலமாக கொண்ட எம்பெருமான் புருஷோத்தமன் இருக்கும் இடம் கண்டமெனும்கடினகர் என்கிறார்.
திருமங்கையாழ்வார் – பெரிய திருமொழி 1.5ஸ்ரீஸாளக்ராமம் என்னும் திவ்யதேசத்திலே தான் எழுந்தருளியதை, எம்பெருமான் ஆழ்வாரது ஞானக் கண்ணுக்குத் தோற்றுவிக்க, ஆழ்வாரும், இத்திருமொழியில், தமது திருவுள்ளத்தை அழைத்து ‘நெஞ்சே! சாளக்கிராமத்தைச் சென்று சேருவோம், வா’ என்கிறார்.
கலையும் கரியும் பரிமாவும் திரியும் கானம் கடந்துபோய், சிலையும் கணையும் துணையாகச்  சென்றான் வென்றிச் செறுக்களத்து, மலை கொண்டலை நீரணைகட்டி மதிள் நீரிலங்கை வாளரக்கர் தலைவன், தலை பத்தறுத்து உகந்தான் சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே. (1)தன்னுடைய அடியவர்களின் விரோதிகளை அழிப்பதற்காக, எம்பெருமான், பலபல மிருகங்கள் நிறைந்து கிடந்த கொடிய காட்டைக் கடந்து, மலைகளைக்கொண்டு கடலிலே பாலம் கட்டி, கடலைக் கடந்து, இலங்கை வந்து, யுத்த பூமியில், வில்லையும் அம்புகளையும் துணையாகக் கொண்டு இராவணனது தலைகள் பத்தையும் அறுத்து உகந்த இராமபிரானுடைய ஸ்ரீஸாளக்ராமம் என்னும் திவ்யதேசத்தை அடைந்திடு என்று தன்னுடைய நெஞ்சிற்கு சொல்கிறார்.
கடம் சூழ்க் கரியும் பரிமாவும் ஒலி மாந்தேரும் காலாளும், உடன் சூழ்ந்தெழுந்த கடி இலங்கை பொடிய வடிவாய்ச்சரம் துரந்தான், இடம் சூழ்ந்தெங்கும், இரு விசும்பில்  இமையோர் வணங்க மணம் கமழும், தடம் சூழ்ந்தெங்கும் அழகாய சாளக்கிராமமடை நெஞ்சே. (2)விசாலமான மேலுலகத்தில் உள்ள தேவர்கள் பூமியெங்கும் வந்து பரவி ஆச்சர்யத்தக்க புஷ்ப வாஸனைகள் வீசுகின்ற நீர்நிலைகளால் சூழப்பட்டு எல்லாப் பக்கங்களிலும் அழகை உடைய சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே என்று இங்கும் ஆழ்வார் தன் நெஞ்சினை அழைக்கிறார். அந்த சாளக்ராமம், மத ஜலம் வழிகின்ற, மலைகள் வடிவெடுத்து நடந்தது போல் உள்ள யானை கூட்டங்களும், குதிரை கூட்டங்களும், மிகுந்த சப்தத்தை உண்டாக்கும் பெரிய தேர்களும் காலாட்களும் ஆகிய இவைகள் எல்லாம் ஒன்றாக சேர்ந்து பெரிய கிளர்ச்சியோடு தோன்றின இலங்கை, சுடுகாடு ஆகும்படி கூர்மையான அம்புகளை உபயோகித்த சக்ரவர்த்தி திருமகன் எழுந்தருளி இருக்கும் இடம் ஆகும்.
உலவுதிரையும் குலவரையும் ஊழி முதலா எண் திக்கும் * நிலவும் சுடரும் இருளுமாய் நின்றான், வென்றி விறல் ஆழி வலவன் * வானோர் தம் பெருமான், மருவா அரக்கர்க்கு எஞ்ஞான்றும் சலவன் * சலம் சூழ்ந்து அழகாய சாளக்கிராமம் அடைநெஞ்சே! (3)உலாவுகின்ற அலைகளையுடைய கடலும், மலைகளும், காலம் முதலாக எல்லா பொருட்களும், எட்டுத்திசைகளும், சந்திரனும் ஸூர்யனும், இருட்டும் ஆகிய இப்பொருள்கள் எல்லாவற்றிலும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவனும், வெற்றியையும், மிடுக்கையும் திருவாழியை வலத் திருக்கையிலே உடையவனும், தேவாதி தேவனும் தன்னுடைய அடியவர்களை எதிர்க்கும் ராக்ஷஸர்கள் விஷயத்தில் எப்போதும் நன்மை செய்யாதவனுமாகிய எம்பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கும் இடம், நீர் நிலங்களால் சூழப்பட்டு அழகு பொருந்தி சாளக்கிராமம் ஆகும் அதை அடை நெஞ்சே! என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். “ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம” என்று வேதம் சொல்வது போல், எம்பெருமான் ஜகத்ஸ்வரூபி என்பதை சொல்லும் பாடல். பகவத் பாகவத விஷயம் என்றால் பொறுக்கமாட்டாத ராக்ஷசர்களுக்கு எப்போதும் தீங்கு செய்பவன் என்றும் ஆழ்வார் சொல்கிறார்.
ஊரான் குடந்தை உத்தமன் ஒரு கால் இரு கால் சிலை வளைய, தேரா அரக்கர்த் தேர் வெள்ளம் செற்றான்  வற்றா வரு புனல் சூழ் பேரான், பேர் ஆயிரம் உடையான்  பிறங்கு சிறை வண்டு அறைகின்ற தாரான், தாரா வயல் சூழ்ந்த சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே. (4) திருஊரகம் என்ற திவ்யதேசத்தை இருப்பிடமாகவுடையவனும், திருக்குடைந்தையிலே எழுந்தருளியிருக்கிற புருஷோத்தமனும், ஸ்ரீராமாவதாரத்தில், வில்லினுடைய இரண்டு நுனிகளையும் வளைத்து, ‘பரமபுருஷனான பெருமானோடு நாமோ எதிரிடுவது’ என்று விவேகம் இல்லாமல் அறிவு கெட்டு போரிட்ட அரக்கர்களையும் அவர்களது சேனை படைகளையும் வெற்றி கொண்டவனும், ஒருநாளும் வற்றாமல் மேன்மேலும் பெருகி வருகின்ற காவிரிநீர் சூழ்ந்த திருப்பேர்நகரில் கண் வளர்ந்தது அருள்பவனும், ஆயிரம் ஆயிரம் நாமங்களை யுடையவனும், நெருங்கி இருக்கிற சிறகுகளை உடைய வண்டுகள் ஆரவாரிக்கின்ற திருத்துழாய் மாலையை உடையவனுமான எம்பெருமான், தாரா என்னும் நீர்ப்பறவைகள் நிறைந்திருக்கிற வயல்களாலே சூழப்பட்ட ஸ்ரீஸாளக்ராமத்தில் எழுந்தருளி இருக்கின்றார், அதனை அடை நெஞ்சே என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.
அடுத்து ஆர்த்து எழுந்தாள் பிலவாய் விட்டு அலற அவள் மூக்கு அயில் வாளால் விடுத்தான், விளங்கு சுடர் ஆழி விண்ணோர்ப் பெருமான் நண்ணார் முன் கடுத்து ஆர்த்து எழுந்த பெரு மழையைக் கல் ஒன்று ஏந்தி இன நிரைக் காத் தடுத்தான் தடம் சூழ்ந்து அழகாய சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே. (5)
மேல் விழுந்து வந்து ஆரவாரம் செய்தவளான சூர்ப்பணகையின் பிலம் போன்ற பெரிய வாயைத் திறந்து கொண்டு கதறும்படியாக, அவளுடைய மூக்கை, இளையவனைக் கொண்டு, கூர்மையான வாளாலே அறுத்தவனும், பிரகாசிக்கின்ற ஒளியையுடைய சக்கரத்தாழ்வானை திருக்கரங்களில் ஏந்தியவனும், நித்ய ஸூரிகளுக்குத் தலைவனும், வேகத்துடன் ஆரவாரம் செய்து வந்த  கன மழையை, எதிரிகளான இந்திரன் முதலானவர்களின் கண்ணெதிரில் பசுக்கூட்டங்களை காப்பதற்காக, கோவர்த்தனம் என்கிற ஒரு மலையை ஏந்தித் தடுத்தவனுமான எம்பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கிற தடாகங்களால் சூழப்பெற்று அழகாயிருக்கிற ஸாளக்ராமத்தை அடை நெஞ்சே என்று ஆழ்வார் பாடுகிறார்.
தாயாய் வந்த பேய் உயிரும் தயிரும் விழுதும் உடன் உண்ட வாயான் தூய வரி உருவிற் குறளாய்ச் சென்று  மாவலியை ஏயான் இரப்ப மூவடி மண் இன்றே தா என்று உலகேழும்  தாயான் காயா மலர் வண்ணன் சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே. (6)தாய் போல் வந்த பூதனையின் உயிரையும், தயிரையும் வெண்ணெயையும் ஒன்று போலவே அமுது செய்தவனும், யாசிப்பதற்குத் தகாதவனான எம்பெருமான், பரிசுத்தமும் மிக அழகிய வடிவத்தை உடைய வாமனனாக வந்து மாவலி சக்ரவர்த்தியிடம் இப்பொழுதே தனக்கு மூன்று அடிநிலம் வேண்டும் என்று யாசித்து, அவன் நீர் வார்த்து கொடுத்தவுடன், எல்லா உலகங்களையும் தாவி அளந்தவனும், காயாம் பூப் போன்ற நிறம் உடையனுமான எம்பெருமான் எழுந்தரு ளியிருக்கிற ஸாளக்கிராமத்தை சென்று அடை நெஞ்சே என்று தன்னுடைய நெஞ்சத்திற்கு உபதேசிக்கிறார்.
ஏனோர் அஞ்ச வெம் சமத்துள், அரியாய்ப் பரிய இரணியனை, ஊன் ஆர் அகலம் பிளவெடுத்த ஒருவன் தானே இரு சுடராய், வானாய்த் தீயாய் மாருதமாய், மலையாய், அலை நீர் உலகனைத்தும் தானாய்  தானும் ஆனான் சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே. (7) எதிரிகளான அசுரர்கள் பயப்படும்படியாக, நரசிங்கமூர்த்தியாகி, மிக பெருத்த உடலையுடைய ஹிரண்யனை கடுமையான சண்டையில், சதை, எலும்பு, நிறைந்த மார்பு கிழியும்படி செய்த ஒருவனும், இப்படி செய்தவன் தானே, சந்திர, சூரியர்களாய், நெருப்பாய், வானாய், காற்றாய், மலைகளாய் அலையாய் எல்லா உலகங்களுமாய் இருப்பவனும், ஆச்சர்யமான திவ்ய மங்கள விக்கிரகத்தை உடையவனுமான எம்பெருமான் எழுந்தருளி உள்ள சாளக்கிராமத்தை அடை நெஞ்சே என்று ஆழ்வார் உரைக்கிறார்.
வெந்தார் என்பும் சுடுநீறும் மெய்யில் பூசிக் கையகத்து ஓர் சந்தார் தலை கொண்டு உலகேழும் திரியும் பெரியோன் தான் சென்று, என் எந்தாய்! சாபம் தீர் என இலங்க அமுதநீர்த் திருமார்பில் தந்தான், சந்தார்ப் பொழில் சூழ்ந்த சாளக்கிராமம் அடைநெஞ்சே! (8)செத்து வெந்துபோன ப்ரேதங்களின் எலும்புகளையும் சுட்ட சாம்பலையும் உடம்பில் பூசிக்கொண்டு, ஓட்டைகள் நிறைந்த ஒரு மண்டையோட்டைக் கையிலே எடுத்துக்கொண்டு எல்லாவுலகங்களிலும் திரிந்தவனான பரமசிவன் எம்பெருமான் அருகே வந்து, தன்னுடைய ப்ரஹ்மஹத்தி சாபத்தை தீர்த்து கொடுக்குமாறு வேண்டியபோது, தனது திருமார்பில் இருக்கின்ற அம்ருத ஜலத்தை  அளித்தவனான எம்பெருமான், வாசம் செய்யும் சந்தனமரங்கள் நிறைந்த சோலைகள் சூழ்ந்த ஸாளக்ராமத்தை சென்று அடை என்று தன் நெஞ்சுக்கு சொல்கிறார்.
தொண்டு ஆம் இனமும் இமையோரும் துணை நூல் மார்பின் அந்தணரும், அண்டா எமக்கே அருளாய் என்று அணயும் கோயில் அருகு எல்லாம், வண்டார்ப் பொழிலின் பழனத்து  வயலின் அனயலே கயல் பாய, தண்டாமரைகள் முகமலர்த்தும் சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே. (9)தொண்டு செய்பவர்களான பாகவதர்களும், நித்யஸூரிகளும், பூணுலுடன் கூடின மார்பை உடைய பிராமணர்களும் ‘தேவனே, எங்களுக்கே அருள் புரிய வேணும்’ என்று சொல்லிக்கொண்டு வந்து சேர்ந்து நிற்கிற கோவிலிலும், சுற்றுப்பிரதேசங்களெங்கும் வண்டுகள் நிறைந்திருக்கப்பெற்ற சோலைகளிலுண்டான நீர்நிலங்களில் கழனிகளிடத்துள்ள கயல் மீன்கள் வந்து துள்ள, அதனால் குளிர்ந்த தாமரை மொக்குகள் முகம் மிளிரும் ஸாளக்ராமத்தை நெஞ்சே!,  அடை என்று ஆழ்வார் சொல்லும் பாடல்.
தாரா ஆரும் வயல் சூழ்ந்த சாளக்கிராமத் தடிகளை, காரார்ப் புறவின் மங்கை வேந்தன் கலியன் ஓலி செய் தமிழ் மாலை, ஆரார் உலகத்து அறிவுடையார் அமரர் நல் நாடு அரசு ஆள, பேர் ஆயிரம் ஓதுமின்கள் அன்றி இவையே பிதற்றுமினே. (10)இவ்வுலகத்திலே விவேகம் உள்ளவர்கள் எல்லோரும், நித்யஸூரிகளுடைய கைங்கர்யம் செய்யும் ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அரசாளும் ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனுடைய ஆயிரந் திரு நாமங்களையும் ஓதுங்கள்: அல்லது, மேகங்கள் படிந்துள்ள தோட்டங்களையுடைய திருமங்கை நாட்டுக்குத் தலைவரான திருமங்கையாழ்வார் ஸாரஸ பறவைகள் நிறைந்த வயல்களால் சூழப்பட்ட ஸ்ரீஸாளக்ராமத்திலே எழுந்தருளி இருக்கும் எம்பெருமான் விஷயமாக அருளி செய்த தமிழ் மாலையாகிய இப்பாசுரங்களையே வாயில் வந்த படி சொல்லுங்கள். எம்பெருமானுடைய ஸஹஸ்ரநாமங்களை ஸங்கீர்த்தனம் பண்ணுவதும் இந்தத் திருமொழியைக் கற்பதும் சம பலன் தரும் என்கிறார். இப்பாசுரங்களை வாயில்வந்தபடி தப்புந்தவறுமாகச் சொன்னாலும் பலன் தரும் என்று ஆழ்வார் கூறி இந்த பதிகத்தை முடிக்கிறார்.

காட்மண்ட் , பொக்ரா, மற்றும் முக்திநாத் சென்ற போது எடுத்த சில புகைப்படங்கள்


திருவேங்கடமுடையான் பேய்ஆழ்வார்

தொடக்கம்

பதின்மர் பாடும் பெருமாள் என்று திருவரங்கத்திற்கு ஒரு வாழ்த்து உண்டு. நம்மாழ்வாரே தனக்கு தாய், தந்தை, குரு, தெய்வம் என்று இருந்த மதுரகவி ஆழ்வாரைத்தவிர மற்ற எல்லா (11) ஆழ்வார்களும் பாடிய திவ்யதேசம் திருவரங்கம். மதுரகவியாழ்வார், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் என்ற இரண்டு ஆழ்வார்களை தவிர மற்ற ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்யதேசம் திருவேங்கடம்.

திருவரங்கத்திற்கு 247 பாசுரங்களும், திருவேங்கடமுடையானுக்கு 204 (202 பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையான் என்று நேரிடையாக சொல்லி இருக்கும். இரண்டு பாசுரங்களின் விளக்கத்தில் இவையும் திருவேங்கடமுடையானுக்கே என்று நம் பெரியவர்கள் கூறி உள்ளார்கள்.).

இவற்றில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் இருந்து சில பாசுரங்களை முன்பு பார்த்து உள்ளோம்.  பொதுவாக முதலாழ்வார்களுக்கு வேங்கடமுடையானிடம் அதிக பற்று கொண்டு இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்கள் அவனுக்கு நிறைய பாடல்கள் பாடினார்கள் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. அதனை தொடர்ந்து திருவேங்கடமுடையானை முன்னிட்டு பொய்கையாழ்வார் இயற்றிய முதல் திருவந்தாதியில் இருந்து பத்து பாசுரங்களை முன்பு பார்த்தோம். அடுத்த ஆழ்வார், பூதத்தாழ்வார், அவரின் இரண்டாம் திருவந்தாதியில் இருந்து திருவேங்கடமுடையானை பற்றி பதினோரு பாசுரங்களில் சொல்வதை இங்கே சுருக்கமாக பார்த்தோம்.

இங்கே சுருக்கமாக அடுத்த ஆழ்வாரான பேய்ஆழ்வாரின் திருவேங்கடமுடையான் பாசுரங்களை (19) இங்கே காண்போம். நன்றி.

பேய்ஆழ்வார் மூன்றாம் திருவந்தாதி

1. மாற்பால் மனம் சுழிப்ப மங்கையர் தோள் கைவிட்டு, நூற்பால் மனம் வைக்க நொய் விதாம்,- நாற்பால வேதத்தான் வேங்கடத்தான் விண்ணோர் முடிதோயும், பாதத்தான் பாதம் பணிந்து. (14)

நான்கு வேதங்களால் சொல்லப்பட்டவனும், விண்ணோர்கள் வந்து பணிந்து அவர்களின் கிரீடத்தில் உள்ள துகள்கள் பதியும் திருப்பாதங்களை உடையவனுமுமான திருவேங்கடமுடையானின் திருவடிகளை பற்றுவது, நம் ஐம்புலன்களை அடக்கி வைப்பதால் எளிதாகும் என்று சொல்லும் பாடல். மங்கையர் தோள் கைவிட்டு, அதாவது நம் புலன்களை முழுவதுமாக அடக்கிய பிறகு, நூற்பால் மனம் வைக்க , அதாவது வேதத்தினிடம் நாம் மனம் வைக்க முடியும் என்று சொல்வது கூரத்தாழ்வார் போன்ற ஒரு சிலருக்கே சாத்தியம் என்றும், பலருக்கு மங்கையர் தோள் பற்றி மனம் நினைக்காத போது, பகவத் விஷயத்தைப்பற்றி சிந்தித்து, சிறுது சிறிதாக அதனை அதிகப்படுத்தி, பின்னர் மங்கையர் தோளை முழுவதுமாக கைவிட்டு விடலாம் என்று சொன்ன முதலியாண்டான் போன்ற சில ஆச்சார்யார்களும் உண்டு என்று சுவாரசியமாக சொல்வதுண்டு.

2. சிறந்த என் சிந்தையும் செங்கண் அரவும், நிறைந்த சீர் நீள்கச்சி யுள்ளும், – உறைந்ததுவும், வேங்கடமும் வெஃகாவும் வேளுக்கைப் பாடியுமே, தாம் கடவார் தண்டுழாயார். (26)

குளிர்ந்த திருத்துழாய் மாலை அணிந்த எம்பெருமான் உகந்து இருக்கும் இடங்களாக சிலவற்றை இங்கே சொல்கிறார். ஆழ்வாரின் மனதினுள், அனந்தாழ்வான் (பாம்புப்படுக்கை), காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள திவ்யதேசங்கள், திருமலை, திருவெக்கா, திருவேளுக்கை மற்றும் திருவாய்ப்பாடி. இவற்றுள், தன் மனதை எம்பெருமான் மிகவும் விரும்பி உறையும் இடமாக சொல்கிறார். அதற்கு சிறந்த என்ற அடைமொழி காரணம். இன்னொரு விளக்கத்தின்படி, ஆழ்வார் சிந்தைக்குள் வருவதற்காக எம்பெருமான் இப்படி பற்பல திவ்யதேசங்களில், காத்துகொண்டு இருந்தான் என்று சொல்வதுண்டு.

3. சேர்ந்த திருமால் கடல், குடந்தை, வேங்கடம், நேர்ந்த என் சிந்தை நிறை விசும்பு, வாய்ந்த மறை பாடகம் அனந்தன் வண்டுழாய்க் கண்ணி, இறைபாடி ஆய இவை. (30)

ஆழ்வார், அழகிய திருத்துழாய் மாலை அணிந்த திருமால் நித்யவாஸம் செய்கின்ற ராஜதானிகளாக (ஸ்தலங்களாக) திருப்பாற்கடல், திருக்குடந்தை, திருவேங்கடம், ஆழ்வாரின் சிந்தை, பரமபதம், வேதங்கள், திருபாடகம், ஆதிசேஷன் ஆகியவற்றை சொல்கிறார். நிறை விசும்பு என்று சொன்னது, மற்றவைகள் போல் குறைவில்லாத வைகுந்தம் என்பதற்காகும். இந்த திவ்யதேசங்களில் ப்ரத்யக்ஷமாக (நேரடியாக) தெரிவதுபோல், ஆழ்வாருக்கு வேதங்களின் ஒலிகளிலும் எம்பெருமான் தெரிகிறார். இருந்தாலும், வாய்ந்த என்ற ஒரு சிறப்பு சேர்த்து மறை என்ற வேதத்தை சொல்கிறார்.

எம்பெருமான் வேதம், அனுமானம் மற்றும் பிரத்யக்ஷம் என்ற மூன்றின் மூலமாகவும் அறியப்படுகிறார். அனுமானம் மற்றும் பிரத்யக்ஷத்திற்கு உள்ள குறை வேதத்திற்கு கிடையாது ஆகையால் வேதத்திற்கு சிறப்பு சேர்க்கப்பட்டது. அகல்விளக்கில் ஒரே ஓரு தீபம் போல் பிரத்யக்ஷமாய் தெரிவது தொடர்ச்சியாக ஒளிவிடுகிற பல தீபங்கள் என்று நிரூபிக்க முடிவதால், பிரத்யக்ஷம் தவறாகிவிடுகிறது. (நேரம் செல்லச் செல்ல, திரி முழுவதும் எரிந்து விடுவதாலோ, விளக்கில் எண்ணெய் குறைவதாலோ விளக்கில் தெரிவது பல தீபங்கள் என்று நிரூபணம் ஆகிறது). அதே போல், ஆகாயம் மேலே உள்ளது, தாமரை நீரில் உள்ள மலர் என்பதால், ஆகாய தாமரை என்பது ஆகாயத்தில் நீரில் உள்ள தாமரை போன்ற மலர் என்று அர்த்தம் கொள்வது பொருத்தமான வாதம் ஆக இருந்தாலும், அது போல் ஒன்று நிஜத்தில் கிடையாது என்பதால், அனுமானங்களால் உருவான ஒன்று பிரத்யக்ஷத்தில் இல்லாமல் போகக்கூடிய குற்றம் உள்ளது. இந்த குற்றங்கள் எதுவும் இல்லாது வேதம் ஆகும்.

4. பாற்கடலும் வேங்கடமும் பாம்பும் பனிவிசும்பும், நூற் கடலும் நுண்ணுல தாமரைமேல், பாற்பட்டிருந்தார் மனமும் இடமாகக் கொண்டான், குருந்தொசித்த கோபா லகன். (32)

எம்பெருமானின் இருப்பிடங்களாக, திருப்பாற்கடல், திருவேங்கடம், திருவனந்தாழ்வான், ஸ்ரீவைகுண்டம், வேதவேதாதங்கள், யோகிகளின் உள்ளக் கமலம் ஆகியவற்றை ஆழ்வார் சொல்கிறார். பனிவிசும்பு என்பதால், ஸம்ஸாரத்தில் பட்ட தாபங்களை எல்லாம் ஆற்றிக் குளிரப்பண்ணும் பரமபதம் என்று கூறுகிறார். நூற்கடல் என்பதால், கடல் போன்று இருக்கிற ஸ்ருதி, ஸ்ம்ருதி, இதிஹாஸம், புராணம் முதலிய சாஸ்த்ரங்களை குறிப்பிடுகிறார். நுண்ணுல தாமரைமேல், பாற்பட்டிருந்தார் மனம் என்பதால், கவிழ்த்து வைக்கப்பட்டு இருக்கும் தாமரை மலர் போல் உள்ள ஞானிகளின் ஹிருதய கமலம் என்று சொல்கிறார்.

இங்கு எம்பெருமானின் ஐந்து நிலைகளும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. பாற்கடல் என்பதால், இரண்டாவது நிலையான திருப்பாற்கடலும், பனிவிசும்பு என்பதால் முதல் நிலையான பரமபதமும், வேங்கடம் என்பதால் அர்ச்சை என்ற நான்காவது நிலையும், குருந்தொசித்த கோபாலகன் என்பதால் மூன்றாவது நிலையான விபவமும் நுண்ணுல தாமரைமேல், பாற்பட்டிருந்தார் மனமும் என்பதால் ஐந்தாவது நிலையான அந்தர்யாமியும் சொல்லப்பட்டு உள்ளன.

எம்பெருமானின் ஐந்து நிலைகளை நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் ஐந்து விதமான நீர் நிலைக்களுக்கு ஒப்பிடுவர். அவை,

  • பரத்வம் – ஆவரணநீர், அண்டகடாகம் என்ற ஓட்டின் மேல் உள்ள நீர்
  • வியூகம் – திருப்பாற்கடல் – பாற்கடல்
  • விபவம் – அவதாரங்கள் – காட்டாறு வெள்ளம்
  • அர்ச்சை – திவ்யதேசங்கள் – காட்டாற்று வெள்ளம் பாய்ந்ததால் மடுக்களில் சேர்ந்த நீர்
  • அந்தர்யாமி – பூமிக்குள் மறைந்து கிடைக்கும் நீர் – சரஸ்வதி நதி, அந்தர்வாகினி

இந்த நிலைகளை ‘பரம் என்பது ஆவரண ஜலம் போன்றது; வியூஹம் என்பது சமுத்திர ஜலம் போன்றது; விபவம் என்பது காட்டாற்று வெள்ளம் போன்றது; அந்தர்யாமி என்பது ஊற்று நீர் போன்றது; அர்ச்சை என்பது கிணற்று நீர் போன்றது’ என்றும் சொல்வதுண்டு.

5. இறையாய் நிலனாகி எண்டிசையும் தானாய், மறையாய் மறைப்பொருளாய் வானாய் – பிறைவாய்ந்த, வெள்ளத் தருவி விளங்கொலிநீர் வேங்கடத்தான், உள்ளத்தின் உள்ளே உளன். (39)

பூமிக்கு அந்தர்யாமியாய் எட்டு திசைகளிலும் இருக்கும் எல்லா பொருட்ளிலும் வியாபித்து இருப்பவனாகவும், தனக்குள் வைத்து இருப்பவனும், வேதங்களாகவும் வேதங்களுக்கு பொருளாகவும், இந்த உலகத்தை நிர்வகிப்பவனும், சந்திர மண்டலம் அளவு உயர்ந்தும், மிக்க தண்ணீர் உள்ள அருவிகள் போடும் சப்தத்துடன் கூடிய நீரையுடையதுமான திருவேங்கடமலையில் வாழ்பவனான எம்பெருமான் தன்னுடைய நெஞ்சினுள்ளே இருக்கின்றான் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

  • பூமிக்கு அந்தர்யாமியாய் இருப்பது தன்னை வந்து சேர்வதற்கு என்றும்,
  • எட்டு திசைகளிலும் வியாபித்து இருப்பது தன்னை வளைத்து பிடிப்பதற்காக என்றும்
  • வேதங்களைப் படைத்தது, தனக்கு நன்மை தீமைகளை காட்டுவதற்காக என்றும்
  • வேதிப்பொருளை இருந்து தனக்கு உண்மை பொருளை உணர்த்தினான் என்றும்
  • வானாய் என்று சொல்லி, தான் வருவதற்காக பரமபதத்தை அலங்கரித்தான் என்றும்
  • பரமபதம் சேரும்வரை தான் அனுபவிக்க எளியவனாய் திருமலையில் நின்றான் என்றும்
  • அப்படி அங்கு நிற்பதும் தன் நெஞ்சில் வந்து சேர்வதற்காக என்று சொல்கிறார்.

6. உளன் கண்டாய் நன்னெஞ்சே. உத்தமன் என்றும் உளன் கண்டாய், உள்ளுவார் உள்ளத்து உளன் கண்டாய், விண் ஒடுங்கக் கோடு உயரும் வீங்கு அருவி வேங்கடத்தான், மண்ணெடுங்கத் தான் அளந்த மன். (40)

ஆழ்வார், தன் நெஞ்சத்திற்கு சொல்வது :

  • அவன் உளன் என்று சொன்னபோது, ஆமாம் என்று சொல்லி, அவனை உண்மை பொருள் ஆக்கியதால் நல்ல நெஞ்சம்,
  • நாம் இப்போது உளன் என்று இசைந்தபோதோ, இல்லை என்று பலபிறவிகளாக சொல்லித்திரிந்து கொண்டு இருந்தபோதோ, என்றும் நம்மை காப்பாற்றுவதற்காக பல முயற்சிகளை எடுத்துக்கொண்டு வரும் புருஷர்களில் உத்தமனான எம்பெருமான்
  • பிறரால் வரும் தீமைகளை விட நம்மால் நமக்கு வரும் தீமைகளை காட்டிக்கொடுத்து அவைகளில் இருந்து காப்பாற்றவும் அவனே வழி என்ற உண்மையை மனதிற்கு புரிய வைத்தவன்
  • தன்னுடைய உள்ளத்தில் புகுவதற்கு இசைந்தவர், பிறகு உள்ளத்தை விட்டு நீங்க மாட்டேன் என்று மனிதில் வாழும் எம்பெருமான்
  • வான்உலகங்கள் எல்லாம் ஒர்இடத்தில ஒடுங்கும்படி உள்ள சிகரங்களைக்கொண்ட திருமலையில் உறைபவன்
  • நிறைந்த அருவிகள் உடைய திருவேங்கடத்தில் உறைபவன்
  • இப்படி பல பெருமைகளை, பூமியெங்கும் தன்னுடைய திருவடிகளால் அளந்த த்ரிவிக்ர அவதாரத்தின் போது காட்டி நமக்காக காத்துகொண்டு இருக்கும் இடம் திருவேங்கடம்
  • இப்படிப்பட்ட எம்பெருமான் நெஞ்சினில் வந்து புகுந்த பின்பு, ஒரு குறையுமில்லை

7. புரிந்து மதவேழம் மாப்பிடியோடு ஊடித், திரிந்து சினத்தால் பொருது, விரிந்தசீர் வெண்கோட்டு, முத்து உதிர்க்கும் வேங்கடமே, மேலொரு நாள், மண்கோட்டுக் கொண்டான் மலை. (45)

யானை தன் பேடையுடன் ஊடல் கொண்டதால், அதனை விட்டு, இங்கும் அங்கும் திரிந்து தன் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, தனது தந்தத்தை திருமலையில் உள்ள பாறைகளிலே முட்டி குத்துவதானால் அந்த உயர்ந்த ஜாதி யானைகளின் தந்தங்களில் இருந்து வெண்முத்துக்கள் உதிர்கின்றன. இத்தகைய திருமலை, முன்பு வராக அவதாரம் செய்த எம்பெருமானுடைய இருப்பிடம் என்கிறார். திருமலையிலுள்ள பளிங்குப் பாறைகளிலே யானை தன் நிழலைக்கண்டு, தன் எதிரே இன்னொரு யானையா என்று கோபம் கொண்டு அதனோடு போர் செய்வதாகவும் கொள்ளலாம்.

8. தெளிந்த சிலாதலத்தின் மேலிருந்த மந்தி, அளிந்த கடுவனையே நோக்கி, – விளங்கிய வெண் மதியம் தா என்னும் வேங்கடமே, மேலொருநாள், மண்மதியில் கொண்டு உகந்தான் வாழ்வு. (58)

திருமலையின் சிகரம் சந்திர மண்டலத்தையும் தாண்டி நீண்டு உள்ளது என்றும், அத்தகைய சிகரத்தில் மேல் இருந்த பெண் குரங்கு தன்னுடைய முகத்தினழகைப் பார்த்துக் கொள்வதற்குக் கண்ணாடி கொண்டுவந்து தா‘ என்று ஆண் குரங்கிடம், ‘குறையில்லாத பூர்ண சந்திரனைப் பறித்துத் தா‘ என்று கேட்கிறது. அத்தகைய திருமலை, கேட்பவர் கேட்டபடியே தானம் செய்வது என்று விரதம் பூண்ட மாவலி சக்ரவர்த்தியிடம் யாசகம் கொண்டே காரியம் ஸாதிக்க வேண்டும் என்று புத்தி சாதுரியம் கொண்ட எம்பெருமான் உறையும் இடம் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். ஆழ்வார் மனஓட்டத்தில், எம்பெருமானிடம், பிராட்டியார், சந்திரன்போல் இருக்கும் ஜீவாத்மாக்களாகிய நம்மை உயர்த்திவிட வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுப்பதாக எழுதப்பட்டுள்ள பாசுரம் இது. சந்திரனை விட உயரத்தில் இருக்கும் தாயார் அதில் உள்ள குறைகளை பொருட் படுத்தாமல், அதனை உயர்த்த சிபாரிசு செய்கிறார். இந்த பாடலில், பிராட்டி நமக்காக சிபாரிசு செய்வதும், எம்பெருமான் பிராட்டியிடமும் ஜீவாத்மாக்களிடமும் காட்டும் பரிவும் தெரிகின்றன.

9. பண்டெல்லாம் வேங்கடம், பாற்கடல், வைகுந்தம், கொண்டு அங்கு உறைவார்க்குக் கோவில் போல், வண்டு வளம் கிளறும் நீள் சோலை, வண் பூங்கடிகை, இளம் குமரன் தன் விண்ணகர் (61)

ஸ்ரீவைகுந்ததை(பரமபதம்) உறைவிடமாக கொண்டு நித்யவாஸம் செய்யும் எம்பெருமானுக்கு, திருப்பாற்கடல், திருமலை, வண்டுகளின் கூட்டம் நிறைந்து உள்ள இனிமையான கடிகை என்னும் சோளிங்கர், என்றும் இளமையுடன் இருக்கும் அவன் தன்னது என்று விரும்பும் திருவிண்ணகர் என்ற ஒப்பிலியப்பன் கோவில் ஆகியவை ஆழ்வாரின் நெஞ்சத்திற்கு வருவதற்கு முன்பு கோவில்களாக இருந்தன. இப்போது ஆழ்வார் நெஞ்சமே அவனுக்கு கோவில். தன்னுடைய நெஞ்சத்தில் புகுவதற்காக, ஸ்ரீவைகுந்ததில் இருந்து புறப்பட்டு, திருப்பாற்கடல், திருமலை போன்ற திவ்யதேசங்களில் எழுந்தருளி காத்து இருந்தான் என்பது ஆழ்வார் வாக்கு.

10. விண்ணகரம், வெஃகா விரிதிரைநீர் வேங்கடம், மாநகரம் மாமாட வேளுக்கை மண்ணகத்த தென் குடந்தை, தேனார் திருவரங்கம், தென்கோட்டி தன் குடங்கை நீர் ஏற்றான் தாழ்வு (62)

திருவிண்ணகரம், திருவெஃகா, விரிந்து அலைகளை கொண்ட நீர்வளம் உள்ள திருவேங்கடம், பெரிய மாடங்களை உடையதான வேளுக்கை, பூமியில் நடுநாயகமாக திருக்குடந்தை, தேன் வெள்ளம் பெருகுகின்ற சோலைகளை உடைய திருவரங்கம், தெற்கே உள்ள திருக்கோட்டியூர், என்ற இந்த திவ்யதேசங்களில், ஒரு காலத்தில், மாவலி சக்ரவர்த்தியிடம் யாசகம் செய்து, அவனிடம் இருந்து நீர் பெற்று தன்னுடைய உடமைகளான இந்த உலகத்தை எல்லாம் வசப்படுத்திய நீர்மை/எளிமை என்னும் உயரிய கல்யாண குணத்தை காட்டி உறைகிறான். ஒரு காலத்தில், விபவத்தில், யாசகம் செய்ததைப் போல், இந்த ஆத்மாக்களை பெறுவதற்கு எளிமை/ நீர்மை (சௌலப்யம், சௌசீல்யம்) போன்ற குணங்களை எப்பொழுதும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டு உறைகின்ற திவ்யதேசங்கள் இவை, என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

11. தாழ்சடையும் நீண்முடியும் ஒண் மழுவும் சக்கரமும், சூழ் அரவும், பொன் நாணும் தோன்றுமால், சூழும் திரண்ட அருவி பாயும், திருமலைமேல் எந்தைக்கு, இரண்டு உரு ஒன்றுமாய் இசைந்து. (63)

கீழே இறக்கி கட்டின ஜடையும், நீண்ட திருமுடியும், அழகிய மழு என்ற ஆயுதமும், சுதர்சனாழ்வான் என்னும் சக்கரமும் சுற்றிலும் அணிந்துள்ள நாகாபரணமும் தங்கத்தினாலான அரைநாணுமாய் கொண்டு, ஒன்றுக்கு ஒன்று சேராததை சேர்த்து சங்கர நாராயணன் என்ற இரண்டு வடிவும், நாற்புறமும் திரள் திரளாக அருவிகள் பெருகி உள்ள திருமலை மேல் உள்ள எம்பெருமானுக்கு ஒரு வடிவமாய் பொருந்தி இருப்பது ஆச்சர்யம்.

நரம் கலந்த சிங்கம் போல், அரன் கலந்த அரி உருவாய் தோன்றிய சங்கர நாராயண அவதாரம் சாஸ்திரங்களில் பேசப்படுகிறது. அதில் பிரதானமாக உள்ள வலது பக்கத்தில் ஹரி உள்ளார். சங்கு என்று சொல்லாமல், சக்கரம் என்று சொல்லி இடது பக்கம் அரனுக்கு என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். எம்பெருமானுக்கு எப்போதும் வலது திருக்கரத்தில் சுதர்சன் சக்கரம் உள்ளது. முன் பாசுரத்தில், த்ரிவிக்ர அவதாரத்தின் சிறப்பு குணமான சௌலப்யத்தை த்ரிவிக்ரமனின் விக்ரகம் இல்லாத பல திவ்யதேசங்களை குறிப்பிட்டது போல், இந்த பாடலிலும், திருவேங்கடமுடையானுக்கு சங்கர நாராயண அவதாரத்தின் போது காட்டிய சௌசீல்யம் உள்ளது என்றே பொருள் படும். திருவேங்கடமுடையானிடம், நீண்முடியும், சக்கரமும், பொன்னாணும் உள்ளனவே தவிர, தாழ்சடையும், ஒண்மழுவும், சூழரவும் இல்லை. ஆழ்வார் இந்த பாடலில் அரியும் அரனும் ஒன்று என்ற அபத்த கொள்கையை ஆதரிக்கவில்லை என்பதை இவருடைய 97 பாசுரத்தின்படி நிலை நிறுத்துகிறார்.

12. பார்த்த கடுவன் சுனைநீர் நிழற்கண்டு, பேர்த்தோர் கடுவன் என பேர்ந்து கார்த்த களங்கனிக்கு கை நீட்டும், வேங்கடமே, மேனி விளங்கனிக்கு கன் எறிந்தான் வெற்பு. (68)

ஆழ்வார் திருமலையில் விலங்கு, மரம், கனி என்று எதைப்பார்த்தாலும் எம்பெருமானின் திருவிளையாடல்கள் தான் நினைவிற்கு வருகிறது என்கிறார். சுனைநீரில் தன் உருவதைப் பார்த்து வேறு ஒரு குரங்கு என்று பயந்து, மரக்கிளையை விட்டு, மெதுவாக நகரும் போது, அந்த நிழல் குரங்கிற்கு அருகில் இருக்கும் களங்கனியை பறித்துத் தா என்று சபல புத்தியுடன் கேட்கும் செயலைப் பார்த்து, ஆழ்வார் முன்னொரு காலத்தில், ஒரு கன்றினைப் பிடித்து விளாமரத்தின் மேல் தூக்கி ஏறிந்து கன்றாகிய வத்ஸாசுரனையும், விளாமரமாகிய கபீத்தாசுரனையும் ஒன்றும் அறியாதாவனைப்போல் ஒரே நேரத்தில் முடித்த சரித்திரத்தை இங்கு நினைவு கூறுகிறார்.

13. வெற்பென்று வேங்கடம் பாடும், வியன் துழாய்க் கற்பென்று சூடும் கருங்குழல்மேல், மற்பொன்ற நீண்ட தோள் மால் கிடந்த நீள் கடல் நீராடுவான், பூண்ட நாவெல்லாம் புகும். (69)

இந்த பாசுரத்திற்கு இரண்டு வித விளக்கங்கள் உள்ளன. ஒன்று ஆழ்வார் தன்னிலை மறந்து, தாய் பாசுரம்போல் விளக்கம், மற்றொன்று ஆழ்வார் நமக்கு உபதேசிப்பது போல் விளக்கம். இந்த பிரபந்தத்தில் வேறு எங்கும் ஆழ்வார் தன்னிலை மறந்து பாடியது இல்லை என்கிறபடியால், ஆழ்வார் உபதேசம் என்ற இன்னொரு விளக்கமும் சொல்லப் படுகிறது. பிற்பட்ட ஆழ்வார்கள் தாய் பாசுரமாகவும், மகள் பாசுரமாகவும், தோழி பாசுரமாகவும் பாட, இது ஒரு முன்னோடி என்று தெளிவாக சொல்லும்படியான பாசுரம்.

தாய், தன் மகள் மலை என்றால் வேங்கடம் என்றும், திருத்துழாய் மாலையை தலையில் சூடிக்கொண்டு, அதுவே தன் தகுதிக்கு உகந்தது என்றும், மல்லர்களை வீழ்த்திய திரண்ட தோள்களை உடைய எம்பெருமான் சயனித்து இருக்கும் திருப்பாற்கடலில் நீராடுவேன் என்றும் ஒவ்வொரு நாளும் சொல்கிறாள் என்பது தாயார் பாசுரமாக கொண்ட விளக்கம்.

உலகத்தீரே, பயன்கொடுக்காமல் இருக்கும் மற்ற மலைகளைப் பாடாமல், பெரும்பலன்களை கொடுக்கும் திருமலையை பாடுங்கள், என்றும், ஏதோ ஒரு பூவை சூடாமல், அவன் உனக்கும் திருத்துழாயை சூடுங்கள் என்றும், ஏதோ ஒரு நீர்நிலையில் நீராடாமல், திருப்பாற்கடல் போன்ற எம்பெருமான் சம்பந்தம் உள்ள நீர்நிலைகளில் நீராடுங்கள் என்றும், சொல்வது ஆழ்வார் உபதேசிப்பது போல் உள்ள விளக்கம்.

14. புகுமதத்தால் வாய் பூசி கீழ் தாழ்ந்து, அருவி உகுமதத்தால் கால் கழுவி கையால், மிகு மதத்தேன் விண்ட மலர்கொண்டு, விறல் வேங்கடவனையே கண்டு வணங்கும் களிறு (70)

திருமலையில் உள்ள யானையானது, தன்னிடம் பெருகி வரும், மத்தகத்தில் இருந்தும் வாயில் இருந்தும் வழிகின்ற நீரினால், வாய் கொப்பளித்து, ஆசமனம் செய்து, மேல் இருந்து கீழ் வரை வருகின்ற மத நீரினால் கால் கழுவி, சுத்தம் செய்து, தேன் மிகுந்த பூக்களைக் கொண்டு மிகவும் மிடுக்குடன், விளங்கும் திருவேங்கடவனை வணங்குகின்றன. அவனை வணங்க யோக்கியதை வேண்டாமா என்று கேட்பவர்களுக்கு, அவை வேண்டாம் என்றும், அறிவற்ற யானை போன்ற விலங்குகளுக்கு தன்மேல் அன்பையும் பக்தியையும் அறிவையும் தூண்டுகிற சக்தி மிக்க மஹாபலத்துடன் இருக்கும் வேங்கடவன் அவைகளையும் ஏற்று கொள்கிறான் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

15. களிறு முகில் குத்தக் கையெடுத்து ஓடி, ஒளிறு மருப்பொசி கையாளி, பிளிறி விழ, கொன்று நின்று அதிரும் வேங்கடமே மேல் நாள், குழக்கன்று கொண்டு எறிந்தான் குன்று. (71)

யானையானது மேகத்தைப் பார்த்து இன்னொரு யானை என்று கோபம் கொண்டு தன்னுடைய தந்ததால் குத்த, ஒரு யாளி அந்த யானையின் ஒளிவிடுகின்ற கொம்பினை உடைக்க அந்த யானை வாய்விட்டு அலறி விழும் திருவேங்கடம், ஒரு காலத்தில் வத்ஸாசுரன் என்ற அசுரன் கன்றுக்குட்டியாக இருந்தபோது அதனை தூக்கி எறிந்து கபீத்தாசுரன் என்ற அசுரனையும் கொன்ற கண்ணனுடைய திருமலை ஆகும். எம்பெருமானின் இயல்பான குணங்களில் ஒன்றான விரோதி நிரஸனத்தை இந்த திருமலையில் வாழும் விலங்குகளும் கொண்டு இருக்கின்றன என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

16. குன்று ஓன்றினாய குறமகளிர் கோல்வளைக்கை * 
சென்றுவிளையாடும்தீங்கழைபோய் * – வென்று 
விளங்குமதிகோள்விடுக்கும் வேங்கடமே * மேலை 
இளங்குமரர்கோமானிடம். (72)

திருமலையை விட்டு கீழே இறங்குவது தங்கள் குடிக்கே இழுக்கு என்று நினைக்கும் குறத்திகள், திருவேங்கடத்தையே பதி என்று வாழ்பவர்கள். அவர்களின் கைகள் வளைகளை கொண்டதாகவும், பசுமையானதாகவும், நீளமாகவும் உள்ளதால், அவை மூங்கில்களை தள்ளி அவற்றின் மேல் உள்ள பூரண சந்திரனை பிடிக்க வந்த ராகுவை விரட்டி கிரகணத்தை விலக்கிய திருமலை என்று ஆழ்வார் பாடுகிறார். இன்னொரு பொருள், மேல் சொன்னாற்போல் உள்ள கைகளை உடைய குறத்திகள், செறிந்து உயர்ந்து வளர்ந்து இருக்கும் மூங்கில்களை பிரித்து விட்டதால், சந்திரனின் ஒளி கிரணங்கள் திருமலையில் விழ, சந்திரன் தன்னுடைய துன்பம் நீங்கியதை சொல்லி, திருமலையின் நில வளத்தை சொல்வதாகவும் கொள்ளலாம். மூன்றாவது பொருள், மேலே சொன்னாற்போல் உள்ள கைகளை உடைய குறத்திகள் தங்களுடைய கைகளினால் நன்றாக வளர்ந்து உள்ள மூங்கில்களை விலக்கி, தங்களுடைய வளைகளின் ஒளியால், சந்திரனிடத்தில் உள்ள மறுவாகிய குறைகளை நீக்கிய பெருமை உடைய திருமலை என்றும் கொள்ளலாம். இவை யாவும்,, அப்பிள்ளை என்ற ஆச்சாரியாரின் உரை.

இனி பெரியவாச்சான்பிள்ளையின் பொருள். இப்படிப்பட்ட கைகளைக்கொண்ட குறத்திகள், விளையாடும் கழக்கோடிகள் (கழற்கொடிகளை உயர எறிந்து விளையாடும் ஆட்டம்) சந்திரனை பிடிக்க வரும் ராகுவை அடித்து அவனை வென்று சந்திரனை கிரகண துன்பத்தில் இருந்து மீட்ட திருமலை என்று சொல்லி திருமலையின் உயர்வையும் அங்குள்ள குறத்திகளின் வலிமையையும் ஆழ்வார் சொல்கிறார் என்கிறார். இவ்வளவு உயரமான இடத்தில இருப்பது யார் என்று கேட்டுக்கொண்டு, எல்லாவற்றிக்கும் மேலாக இருக்கும் பரமபதத்தில் எப்போதும் எம்பெருமானையே அனுபவித்து இளஞர்களாக என்றும் இருக்கும் நித்யஸூரிகளுக்கு தலைவனான இளங்குமரன் வாழுமிடம் இதுவென்றோ என்று திருமலையை கொண்டாடுகிறார்.

17. இடம்வலமேழ்பூண்ட இரவித்தேரோட்டி * 
வடமுகவேங்கடத்துமன்னும் * – குடம்நயந்த 
கூத்தனாய்நின்றான் குரைகழலேகூறுவதே * 
நாத்தன்னாலுள்ளநலம். (73)

இடப்புறமும் வலப்புறமும் ஏழு குதிரைகளை பூண்ட சூரியனுடைய தேரை அவனது அந்தர்யாமியாக இருந்து நடத்துகிறவனும், வடதிசையில் உள்ள வேங்கடத்தில் நித்யவாஸம் செய்பவனும், ஆசையோடு குடக்கூத்து ஆடினவன கண்ணபிரானாக அவதரித்தவனுமான எம்பெருமானுடைய ஆபரண ஒலி பொருந்திய திருவடிகளைத் துதிப்பதே நாவினால் கொள்ளகூடிய பயன் என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். சூரியனின் ஏழு குதிரைகள், ஏழு சந்தஸ்கள்; அவை, காயத்திரி, ப்ருஹதி உஷ்ணிக், ஜெகதீ, த்ரிஷ்டுப், அனுஷ்டுப், பங்க்தி. ஆய் மேரு மலையின் வடக்கும் தெற்கும் சஞ்சரிப்பதை, இடம் வலம் என்று கூறுகிறார்.

18. சார்ந்தகடுதேய்ப்பத் தடாவியகோட்டுச்சிவாய் * 
ஊர்ந்தியங்கும்வெண்மதியினொண்முயலை * – சேர்ந்து 
சினவேங்கைபார்க்கும் திருமலையே * ஆயன் 
புனவேங்கைநாறும்பொருப்பு. (75)

திருமலையின் சிகரம் சந்திரமண்டலத்தளவும் ஓங்கியிருக்கின்றது; ஆகாசத்திலே பயணிக்கின்ற சந்திரன் திருமலையில் உள்ள சிகரங்களின் உச்சியில் பட்டு செல்லும்போது அங்கும் இங்கும் தேய்கிறது. அப்போது சந்திரனில் உள்ள மருவை, முயல் எனக்கருதி, திருமலையில் திரிகின்ற வேங்கைப்புலி, அதனைத் தனக்கு உணவாக பிடிக்க எண்ணி, பிடிக்கவும் முடியாமல், விட்டுப் போகவும் மனம் இல்லாமல் கோபத்துடன் உற்றுப் பார்த்தபடி நிற்கின்றது. இப்படிப்பட்ட திருமலை, வேங்கைமலர்களின் வாசம் வீசப் பெற்றதாய், கண்ணபிரான் எழுந்து அருளி இருக்கும் இடம் என்று ஆழ்வார் முடிக்கிறார்.

19. முடிந்தபொழுதில் குறவாணர் * ஏனம் 
படிந்துழுசால் பைந்தினைகள்வித்த * – தடிந்தெழுந்த 
வேய்ங்கழைபோய் விண்திறக்கும்வேங்கடமே * மேலொருநாள் 
தீங்குழல்வாய்வைத்தான்சிலம்பு. (89)

மரணமடையும் நிலையில் உள்ள வயதானவர்களாக குறவர்கள் தலைவர்கள், வேட்டைக்கு செல்ல முடியாததால், காட்டுப்பன்றிகள், தங்கள் செருக்காலே மூங்கில்களை வேர்பறிந்து விழும்படி, ஊன்றி உழுத விளைநிலங்களிலே புதிய தினை விதைகளை விதைக்க, வெட்டிப்போட்ட பின்பும், நிலவளத்தினால் ஓங்கி வளர்ந்த மூங்கில்களானவை, மேலும் வளர்ந்து ஆகாயத்தை தொடும் திருவேங்கடம். முன்பு ஒரு நாள், இனிய புல்லாங்குழலை திருப் பவளத்தில் ஊதிய கண்ணனுடைய திருமலை.

97ம் பாசுரம்

இந்த பாசுரம், திருவேங்கடவனுக்கு என்று சொல்லப்பட்ட பாசுரம் அன்று. மேலே சொன்னதற்கு ஒரு சிறு விளக்கம் மட்டுமே, நன்றி.

அலர்எடுத்த உந்தியான்*  ஆங்குஎழிலஆய,* மலர்எடுத்த மாமேனி மாயன்,* – அலர்எடுத்த வண்ணத்தான் மாமலரான்*  வார்சடையான்*  என்று இவர்கட்கு  எண்ணத்தான் ஆமோ இமை? 

தாமரைப்பூ உடைய நாபியை கொண்டவனும், காயம் பூவின் நிறத்தினபோல் கரிய திருமேனியை உடையவனும், மாயன் என்ற பெயருடன் ஆச்சர்யமானவன எம்பெருமானை, வேதங்களால் சிறப்பித்து கூறப்பெற்ற, காஞ்சி மலர் நிறம் கொண்ட இந்திரன், தாமரைப்பூவில் பிறந்த பிரம்மன், தாழ்ந்த சடையை உடைய சிவன் போன்ற தேவர்கள் அவர்களாக முயன்று சற்றேனும் (கண் இமைக்கும் நேரம்) நெஞ்சால் சிந்திக்க / அறிய முடியமோ என்கிறார். எம்பெருமானின் அருளாலே அவனை பெற முடியுமே தவிர, தமது முயற்சியால் இந்த பிரம்மாதி தேவர்கள் கூட அவனை அறிய முடியாது என்கிறார்.

RSS
Follow by Email