Vaishnavism

For English, kindly please click here, thanks

நாம் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி பற்றி பார்த்துக்கொண்டு வருகிறோம். திருவாய்மொழிக்கு  ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி என்ற உரையில் முன்னுரையாக மூன்று பகுதிகள் உள்ளன. அவற்றில் இருந்து சிலவற்றை நாம் திருவாய்மொழிக்குள் நுழைவு முதல்  இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் பகுதிகளில் பார்த்தோம்.    அந்த முன்னுரைகளில் இருந்து இன்னும் சிலவற்றை நாம் கீழே பார்க்கலாம்.

திருவாய்மொழி – ரஹஸ்ய த்ரயம்

ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில், சரணாகதி தத்துவத்தை மூன்று விதிமுறைகள் மூலம் விளக்கி சொல்லலாம். அவற்றை ரஹஸ்ய த்ரயம் என்றும் கூறுவோம். ஸ்ரீவைஷ்ணவ கருத்துக்களில் முக்கியமானவைகளை சுருக்கமாக சொல்லும் அந்த ரஹஸ்ய த்ரயம், திருமந்திரம், த்வயம் மற்றும் சரம ஸ்லோகம்  என்பன ஆகும்.  இவை அனைத்தையும் சுவாமி நம்மாழ்வார் தன்னுடைய ப்ரபந்தங்களில்  நமக்கு அருளி உள்ளார்.

திருமந்திரம்

இறைவனது நாராயணன் என்னும் பெயரைக்கொண்ட எட்டெழுத்து மந்திரத்தைத் திருமந்திரம் எனச் சிறப்பாக கூறுவர். திருவாய்மொழியின் ஆறாம் பத்து (6.10) ஓம் என்ற பதத்தையும் மற்றும் ஏழாம் பத்தில் உள்ள பதிகங்கள் (7.1) நம என்ற பதத்தையும் மற்றும் 7.2, நாராயண என்ற பதத்தையும் சொல்லி, திருமந்திரத்தின் அர்த்தத்தை நமக்கு புரிய வைப்பதற்காக என்று நம்  ஆச்சார்யர்கள் சொல்வார்கள்.

‘அ’, ‘உ’ மற்றும் ‘ம’ என்ற எழுத்துக்களை சேர்க்கும் போது ‘ஓம்’ என்ற வார்த்தை  உருவாகும். ‘அ’ என்ற  ப்ரம்மத்திற்கு, ‘ம’ என்ற ஜீவாத்மாக்கள், ‘உ’  என்பதான அடிமை அல்லது தொண்டு செய்ய வேண்டும் என்ற உறவினை ‘ஓம்’ என்ற வார்த்தை விளக்குவதாக நம் ஆச்சார்யர்கள் கூறுவார்கள்.  ஜீவாத்மாக்களுக்கும் பரமாத்மாவிற்கும் உள்ள ஒன்பது விதமான உறவுகளை நம் ஆச்சார்யர்கள், ‘நவவிதசம்பந்தம்’ என்று  கூறுவார்கள், அதில் இதுவும் ஒன்று.   இதனையே நம்மாழ்வார்   ‘உலகமுண்ட   பெருவாயா!’ (6.10) என்ற பதிகத்தில் ‘புகல் ஒன்று இல்லா அடியேன், உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேன் ’  (6.10.10) என்று கூறுவதால், திருமந்திரத்தில் பிரணவத்தின் பொருள் (ஓம்) சொல்லப் பட்டதாக நம் ஆச்சார்யர்கள் கூறுவார்கள்.

அடுத்த பதமான ‘நம‘ என்ற சொல்லுக்கு ‘உனக்கே நான் உரியவன்’ என்பது அர்த்தம்.  ஆழ்வார் ‘உண்ணிலாவிய’ (7.1)’ என்ற பதிகத்தில், “தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன் சடகோபன்”(7.1.11)  என்பதால் அடுத்த பதமான ‘நம’   என்றதன் பொருள் சொல்லப் பட்டதாக நம் ஆச்சார்யர்கள் பொருள் உரைப்பார்கள்.

அடுத்த பதிகமான ‘கங்குலும் பகலும்‘ (7.2) என்னும் பதிகத்தில்  அடுத்த பதமான ‘நாராயணாய’ என்றதன் பொருள் விளக்கப்படுகிறது.  இது எப்படி எனில்,  இதில் உள்ள ‘ஆய’ என்னும்  வடமொழி விகுதிச் சொல்லின்  பொருள், கைங்கர்யம் ஆகும்.   அந்த கைங்கர்யம் செய்வதற்கு தேவை, இறைவன் மீது ஆசை.  அந்த ஆசை, ‘எல்லையற்ற ஆசை’ ஆவதற்கு,  பகவானின் மேல் உள்ள ஆசையே, மற்ற எல்லாவிதமான ஆசைகளை விட, மிக முக்கியமானதாக வேண்டும்.    அத்தகைய மிகப் பெரிய  ஆசையின் வெளிப்பாடே இந்த பதிகம் என்பதால், இந்த பதிகத்தை ‘நாராயணாய’ என்ற இறுதி பதத்திற்கு உரியதாக சொல்லப்பட்டது.

சரம ஸ்லோகம்

சரணாகதியை விளக்குவதை சரம ஸ்லோகம் என்பார்கள்.  சரம ஸ்லோகங்கள் மூன்று முக்கியமானவை என்றும், அவை வராக, இராம மற்றும் கிருஷ்ண சரம ஸ்லோகங்கள் என்றும் முன்பு பார்த்து உள்ளோம். வராக மற்றும் கிருஷ்ண சரம ஸ்லோகங்களை முன்பு பார்த்து விட்டதால், இராம சரம ஸ்லோகம் என்ன என்பதை கீழே பார்ப்போம்.

இராமாயணத்தில் வருவது விபீஷண சரணாகதி. ஸ்ரீராமபிரான், பகைவனுக்கும் அருளும் பண்பாளன். அந்த சரணாகதியின் உச்சத்தை கீழே உள்ள இந்த ஸ்லோகத்தின் மூலம் நன்கு அறிந்து கொள்ளலாம்.

ஸக்ருத்  ஏவ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மீதிச யாசதே, அபயம் ஸர்வ பூதேப்ய: ததாம் யேதத் வ்ரதம் மம, 

ஆநாயைநம் ஹரிச்ரேஷ்ட தத்தமஸ்யாபயம் மயா,   விபிஷணோ வா ஸுக்ரீவ யதி வா ராவண ஸ்வயம்

விபீஷணனை ஏற்றுக்கொள்ள அனுமனைத் தவிர, சுக்ரீவன் உள்ளிட்டோர் தயக்கம் காட்டியபோது ஸ்ரீராமபிரான், “என்னைக் காப்பாற்று” என்று கூறிச் சரணடைந்தவனுக்கு, தான் அபயம் அளிப்பதாகவும், அதுவே தன்னுடைய விரதம் என்றும் திருவாய் மலர்ந்து அருளுகிறார். சுக்ரீவனிடம், ஸ்ரீ ராமபிரான்,  அபயம் கேட்பவர் விபீஷணனாக இருந்தாலும், இராவணனாகவே இருந்தாலும் அழைத்து வர சொல்லி அவர்களுக்கு அபயம் கொடுப்பதாக உறுதி அளிப்பது ஸ்ரீ ராம சரணாகதியை குறிக்கும் சரம ஸ்லோகம் ஆகும்.

சுவாமி நம்மாழ்வாரின் சரணாகதி பற்றி நாம் முன்பே பார்த்து உள்ளோம். அவை யாவும் திருவாய்மொழியில் உள்ள ஐந்து சரணாகதிகள் ஆகும்.

த்வயம்

திருவாய்மொழிப் பிரபந்தத்தாலே த்வயத்தின் பொருளை நம்மாழ்வார் விவரிக்கிறார் என்று நம் ஆச்சார்யர்கள் கூறுவதை முன்பு பார்த்தோம். அதாவது திருவாய்மொழியின் ‘ஒழிவில் காலமெல்லாம்‘ என்ற 3.3 பதிகத்தின் மூலம், த்வயத்தின் முதல் வாக்கியத்தின் பொருளையும், “உலகமுண்ட பெருவாயா” என்ற 6.10 பதிகத்தின் மூலம் த்வயத்தின் இரண்டாவது வாக்கியத்தின் பொருளையும் விளக்குவதாக சொல்லப் படுகிறது.

இன்னொரு விதமாகவும் திருவாய்மொழி, த்வயத்தின் பொருளை சொல்வதை சற்று விரிவாக கீழே காண்போம்.

சுவாமி நம்மாழ்வார், முதல் மூன்று பத்துகளாலே த்வய மஹா மந்திரத்தின் இரண்டாம் வாக்கியமான “ஸ்ரீமதே நாராயணாய நம”  என்பதின் அர்த்தத்தையும், நான்கு, ஐந்து மற்றும் ஆறாவது பத்துகளாலே முதல் வாக்கியமான “ஸ்ரீமன் நாராயண சரணௌ சரணம் ப்ரபத்யே” என்பதின் அர்த்தத்தையும் விவரிக்கிறார்.

நாம் ஒரு பொருளை கற்றுக்கொள்ளும் போது, அதனை பற்றிய ஞானத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, அதனை கற்றுக் கொண்டு அதற்கு பின் பழகினால் நமக்கு அதன் மேல் ஒரு பற்று ஏற்பட்டு அதனை கடைபிடிப்பதற்கு சுலபமாகவும் நம்மை ஊக்கிவிப்பதாகவும் இருக்கும் என்பதால்,  ஆழ்வார் முதலில் இரண்டாவது வாக்கியத்தின் பொருளையும், பிறகு முதல் வாக்கியத்தின் பொருளையும் நமக்கு சொல்கிறார்.

இரண்டாம் வாக்கியம்

முதல் பதம் – ஸ்ரீமதே

• 1.10.8 செல்வநாரணன் என்ற சொல் கேட்டலும், (ஸ்ரீதேவி தாயாருடன்  இணைந்த நாரணன் என்று உறுதி செய்கிறார்) 

இரண்டாம் பதம் – நாராயணாய

முதல் பத்தாலே, நாராயணனே இந்த ப்ரபந்தத்தின் தலைவன் என்றும் இந்த பத்தால் சொல்லிய பாடல்களின் பொருளுக்கும், இனிக்கூறப் புகும் பாடல்களின் பொருளுக்கும் அந்த பகவானே நாயகன் என்றும் ஆழ்வார் சொல்வதை கீழே குறிப்பிட்ட சில பாசுரங்களின் மூலம் நாம் தெரிந்து கொள்ளலாம். ஆழ்வார் வேதங்களும் அதையே சொல்வதாகவும் அந்த பகவானுக்கு மட்டுமே நாம் கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்.

• 1.2.10 வண்புகழ் நாரணன் (பிரபந்தத்தின் தலைவன், நாம் வணங்க வேண்டியவன் நாராயணன்)
• 1.1.1 உயர்வற உயர்நலமுடையவன் எவன் அவன்  (அவன் எல்லையற்ற உயர்ந்த குணங்கள் கொண்டவன் என்பதால், நாம் அவனை வணங்க வேண்டும்)
• 1.1.7 உளன் சுடர்மிகு சுருதியுள் (வேதங்கள் சொல்வதால்)
• 1.3.8 நாளும் நம் திருவுடையடிகள் தம் நலங் கழல் வணங்கி (அவன் திருவடிகளை வணங்கி நாம் தொழ வேண்டும்)
• 1.10.11 சடகோபன் சொல் பணி செய் (அவனுக்கு சேவை செய்திடு என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார்)

இரண்டாம் பத்தால், இந்தக் கைங்கரியத்துக்கு எதிரிகளான இவ்வுலக பந்தங்களை முற்றுமாக தொலைத்து, பெருமாளின் அடியவர்கள் கூட்டத்தில் கூடி, எப்போதும் பரமபதத்திலே குறிக்கோளாய் இருந்து, அதுவும்  அவனுக்காக மட்டுமே இருப்பதுதான், தான் வேண்டுவது என்று கூறி கீழே குறிப்பிட்ட சில பாசுரங்கள் மூலம் உறுதி செய்கிறார்.

• 2.8.4 நலம் அந்தம் இலதோர் நாடுபுகுவீர் (பரமபதம் சேர்வதே குறிக்கோள்)
• 2.9.1 செம்மா பாத பற்புத் தலை சேர்த்தொல்லை  (உங்களுடைய சிவந்த பாதங்களை அடியேனுடைய தலையில் சீக்கிரமாக சேர்க்கவேண்டும் என்பதே விண்ணப்பம்)
• 2.9.4 எனக்கே ஆட் செய் எக்காலத்தும் என்று  …… தனக்கேயாக எனைக்கொள்ளும் ஈதே   (அவனுக்காக  மட்டுமே   இருப்பது)

மூன்றாம் பதம் – நம

மூன்றாம் பத்தால், ஆழ்வாருக்கு கைங்கரியத்தில் உண்டான விருப்பதைக் கண்ட பெருமாள், கைங்கரியத்துக்கு உகந்த திருவேங்கட மலையை காட்டிக் கொடுக்க, ‘வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்’ என்று ஆழ்வார் கூறி த்வயத்தின் பொருளை சொல்லி முடிப்பதை கீழே குறிப்பிட்ட சில பாசுரங்களில் நமக்கு தெரிவிக்கிறார்.

• 3.3.1 வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும்நாம் – பதிகம் முழுவதும்  (திருவேங்கட மலையில் நாம் கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும்)
• 3.7.பயிலும் சுடரொளி மூர்த்தியைப் பங்கயக் கண்ணனை – பதிகம் முழுவதும்  (அடியார்க்கு அடிமை செய்வது சிறந்தது என்கிறார்)

ஆக, முதல் மூன்று பத்துகளால் த்வயத்தின் இரண்டாம் வாக்கியத்தின் பொருள் கூறப்பட்டது.  “ஸ்ரீமதே நாராயணாய நம” என்னும் அந்த வாக்கியத்தின் முதல் இரண்டு பதங்களின் பொருளை முதல் பத்தாலும், ‘நம’ என்னும் மூன்றாம் பதத்தின் பொருளை, இறைவனுக்குச் செய்யும் கைங்கரியம், அவனுடைய ‘அடியார்கட்கு அடிமை’ செய்தல் என்பவைகளை மூன்றாம் பத்தாலும் அருளிச்செய்தார்.

முதல் வாக்கியம்

முதல் இரண்டு பதங்கள் –ஸ்ரீமன் நாராயணசரணௌ

பெருமாளுக்கு கைங்கர்யம் செய்து நாம் பாக்கியம் பெற, பெருமாளின் திருவடிகளே உதவி செய்யும் என்றும், இவ்வுலக பற்றுகளே (ஐஸ்வர்யம், கைவல்யம்) விரோதிகள் என்றும் உபதேசிப்பதே நான்காம் பத்தில் ஆழ்வார் சொல்வது. நம் ஸம்பிரதாயத்தின் படி பரமாத்மாவிடம், ஜீவாத்மாக்கள் வேண்டுவதை மூன்றாகப் பிரிக்கலாம்.  ஒன்று இவ்வுலக செல்வங்கள், இவை ஐஸ்வர்யங்கள் எனப்படும்.  இரண்டாவது பகவானிடம் அவனையே வேண்டி மோக்ஷம் பெறுவது.  இவர்கள் பகவல்லாபார்த்திகள்  எனப்படுவார்கள்.  இந்த இரண்டு  பலன்களின் மேல் ஆசை வைக்காமல், தன்னுடைய ஆத்மாவையே கவனித்துக் கொண்டு இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் கைவல்யார்த்திகள், மூன்றாவது வகை.  இந்த மூன்றாவது வகைக்கு சிறந்த உதாரணம் எதுவும் இல்லை, இது விரும்பத்தக்க பலனாக யாரும் சொல்லவில்லை. எல்லோரும், ஐஸ்வர்யத்தையும், கைவல்யத்தையும் விட்டுவிட்டு பகவல்லாபார்த்திகள் ஆகவேண்டும் என்பதே நம்  ஸம்ப்ரதாயத்தின் குறிக்கோள் ஆகும்.

கீழே சில உதாரணங்கள்.

• 4.1.1 திருநாரணன்தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்மினோ  (பெருமாள் திருவடிகளே உதவும்)
• 4.1.10 எல்லாம் விட்ட இறுகல் இறப்பென்னும் ஞானிக்கும் (ஐஸ்வர்யம்  மற்றும் ஸ்ரீவைகுந்தம் இவைகளை கைவிட்ட ஞானிகள் கைவல்யத்தை விடமுடியாததால் அதை விரோதி என்கிறார்.)  
• 4.9.10 கண்டு கேட்டு உற்று மோந்து உண்டு உழலும் ஐங்கருவி  கண்டஇன்பம்  (ஐஸ்வர்யத்தையும்).… தெரிவு அரிய அளவு இல்லாச் சிற்றின்பம்’  (கைவல்யத்தையும் விடமுடியாததால் அவை இரண்டும் விரோதிகள்  என்று ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார்)

மூன்றாம் பதம் – சரணம்  ப்ரபத்யே

ஐந்தாம் பத்தால், விரும்பியவற்றை அடைவதற்கும், விருப்பம் இல்லாதனவற்றை விட்டு விலகுவதற்கும் பெருமாள் திருவடிகளே உபாயம் என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார்.

• 5.7.10 ஆறெனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய் (பெருமாள் திருவடிகளே உபாயம் )

ஆறாம் பத்தால், அவன் தந்த உபாயத்தைக் கொண்டு, பெரிய பிராட்டியாரை முன்னிட்டு  அவன் திருவடிகளுக்கு கீழ் அமர்ந்து புகுந்தார்.   நாம் நம் ஆச்சார்யர்களை முன்னிட்டு சரணாகதி அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

• 6.1 வைகல் பூங்கழிவாய் (தூது விடல் பதிகம் , ஆச்சார்யனைப் பற்றிக் கொள்வதை உபதேசிப்பது)
• 6.8 பொன்னுலகு ஆளீரோ  (தூது விடல் பதிகம், ஆச்சார்யனை பற்றிக்கொள்வது )
• 6.10.10 அகலகில்லேன் இறையும் என்று அலர்மேல்மங்கை உறைமார்பா…  உன் அடிகீழ் அமர்ந்து புகுந்தேன் (பெரிய பிராட்டியாரை முன்னிட்டு நம்மாழ்வார் சரணாகதி)

ஆக, நான்கு, ஐந்து மற்றும் ஆறாவது பத்துக்களால் த்வயத்தின் முன் வாக்கியத்தின் பொருள் கூறப்பட்டது.

‘ஸ்ரீமந் ‘, ‘நாராயணசரணௌ’ என்னும் முதல் இரண்டு பதங்களின் பொருளை நாலாம் பத்தாலும், ‘சரணம்ப்ரபத்யே’ என்னும் மூன்றாம் பதத்தின் பொருளை ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் பத்துக்களால்  அருளிச் செய்தார்.  ஆசாரியனை,  பெரிய பிராட்டியாரை முன்னிட்டு பெருமாளிடம் சரணாகதி அருளிச் செய்ததை ஆறாம் பத்தால் சொல்கிறார்.

தொடர்ச்சி

முன்பு சொன்னது போல், திருவாய்மொழி ஒரு மிகப் பெரிய கடல்.   மேலும் திருவாய்மொழியைப் பற்றியே இன்னும் கொஞ்சம் பார்க்கலாம்.

நன்றி : ஈட்டின் தமிழாக்கம், சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்து ஓய்வு பெற்ற தமிழ் விரிவுரையாளர் வித்துவான் பு.ரா.புருஷோத்தம நாயுடு உருவாக்கியது.  

Thiruvaaimozhi – Rahasya Thrayam

We are learning or discussing about Nammazhwaar’s Thiruvaaimozhi.   As we have seen earlier, among the many explanations available for Thiruvaaimozhi, Eedu Mupathaaraayirapadi, (Unparalleled Thirty Six thousands words) has three introductions to the prabhandham, namely, Thiruvaaimozhi.   We did see some of them in our earlier weblogs, 1, 2  and 3.   Let us try to discuss some more points from the introductory notes in this weblog.

In Sri Vaishnavam, the total surrender (Saranagathi) is explained by three important rules, collectively known as as Rahasya Thrayam.  (Three Secrets).   They are Thirumanthiram, Dhwayam and Charama Slokam and they explain the concepts of Srivaishnavam in a nutshell.    Swami Nammazhvaar had compiled hymns about  all these three concepts, in his prabhandhams.   They are covered in Thiruvaaimozhi itself and let us try to appreciate them  in the following sections.

Thirumanthiram

The manthra with eight letters and three words, containing the name Narayana, is called the Ashtaakshara Manthram or Thirumanthiram.  Thiruvaaimozhi covers all the three words through three consecutive pathigams, 6.10, 7.1 and 7.2. The first  word OM, of Thiru Manthiram is explained through the pathigam 6.10, the second word NAMA through pathigam 7.1 and the third word, NARAYANA through pathigam 7.2, according to our Achaaryas.  We have seen this in the last weblog as well.

The word OM consists of three syllables , ‘Aa”, “Vu” and “Ma”.    “Aa” represents or means Paramathma.   “Ma” represents us or Jeevathmaas and  “Vu” represents or means the relationship between Aa and Ma, ie between Paramathma and Jeevathmas or between Perumal and us.   There are nine different relationships explained in Vaishnavism, (Nava vitha sambantham), of which, the relationship explained here is the one by which we do service to Him. The same is explained by Namazhwaar as “pugal onru illaa adiyen, un adi keezh amarndhu pugundhene” (6.10.10), meaning  that he surrendered and remained on to His holy feet, as he had no other go, in 6.10 pathigam,  Ulagamunda Peruvaaya.   Hence this pathigam 6.10 explains the meaning of Om, as per our Acharyaas.

Similarly Azhwaar explained the meaning of the second word of Thirumanthiram, “Nama”, in the next pathigam,  “Ullnilaaviya 7.1, when he coined the word “Thondar, Thondar, Thondar, Thondan Thondan Sadagopan” (7.1.11), meaning that he was the servant’s servant’s servant’s servant’s servant.

In the next pathigam, “Kangulum Pagalum” (7.2), Azhwaar explained the next word “Narayanaaya“.   The Sanskrit word “Aaya” here means and denotes Service .    The basic need for doing a service, is to have a desire towards that element.    More importantly such desire should take priority over all other desires.    The whole pathigam of 7.2 was a reflection of Azhwaar’s such extreme desire towards Perumal and hence this pathigam is a representation of the final word “Narayana” of Thirumanthiram, according to our acharyaas.

Charama Slogam

The verse that explains total surrender (Saranagathi) is Charama Slokam.   There are three important Charama slokams and they are Varaha, Rama and Krishna charama slokams. We have seen Sri Varaha and Sri Krishna Charama slokams elsewhere in this weblog series and now let us look at Rama Charama Slokam.

Vibhishnan,  brother of Ravana asked for surrender to Sri Rama  in Sriramayanam.   Sri Rama’s glories can be seen from the following slokam that He was always ready to pardon even His enemies.

Sakrud eva prapannaaya thavaasmeeti cha yaachathe  abhayam sarva boothepyo; dadaami yethath vratham mama, aanaaya enam harisreshta thatham asya abhayam mayaa, Vibhishno va Sukreeva yathi vaa Raavanaa swayam.    —    Valmiki Ramayanam 6.18.33 and 34

Except Sri Hanuman, all  including  King Sukreevan showed resistance and recommended to Sri Rama that He should not accept the surrender of Vibishna, the brother of Ravana, the king who abducted Rama’s wife.   At that time, Sri Rama overruled their objections and said that whoever surrendered totally (prapannas) to Him, would never be abandoned for any reason and He had taken that as a vow to protect those prapannas or those who surrendered to Him. Then He asked Sukreevan to bring Vibishna or even Ravana, had he come there. The above sloka is called Sri Rama Charama Slokam.

We had already seen about Swami Namazhwaar’s saranagathi and the related hymns. They are the five saranagathi  pathigams in Thiruvaaimozhi.

Dhwayam

We have seen earlier that Swami Namazhwaar had explained the meaning of Dhwayam in Thiruvaaimozhi. He explained the meaning of the  first sentence of Dhwayam, “Sriman Narayana Sarnau Saranam Prapathye“, in “Ozhivil Kaalamellam” pathigam (3.3) and the second sentence,  “Sreemathe Narayanaya nama” in, “Ulagamunda Peruvaaya” pathigam (6.10).

The meaning of Dhwayam is also explained in another way in Thiruvaaimozhi, as below in more details.

Swami Namazhwaar explained the second sentence of Dhwaya Mahamanthram, “Sreemathe Narayanaya Nama” in his first three pathigams, (Muthal, irandaam and moondraam pathukkal) and explained the first sentence of Dhwaya Mahamanthram, “Sreeman Narayana Saranow Saranam Prabhathye” in his next three pathigams, namely, fourth, fifth and sixth. (Nangaam, Ainthaam and Aaraam pathukkal).

The reason why Namazhwaar explained the second sentence of Dhwayam initially and then the first sentence, is because it is important to know and understand the concepts and the associated benefits first so that we develop an interest towards it and that will motivate us.

Second Sentence – Sreemathe Narayanaya Nama

First Word – Sreemathe

• 1.10.8 Selva Naaranan endra sol kettalum (Here Azhwaar confirmed that the saranagathi should be to Lord Narayanan who is with Sridevei Thaayaar).

Second word – Narayanaya

Azhwaar established that the main addressee of his Prabhandham is Sriman Narayanan in his first pathu itself (First Ten, containing 110 hymns) and he had also made sure that He be the addressee for the remaining nine pathus (From Second Ten till 10th Ten).  He also confirmed  that all had to do service to Paramathma or Sriman Narayanan, as what Vedas say.   Let us try to highlight some examples that are in line with the above.

• 1.2.10 Vann Pughazh Naaranan (The person whom we need to respect and pray and who is the Addressee of this Prabhandham)
• 1.1.1 Uyarvara Uyarnalam udayavan yavan avan (He is the one who has all the good qualities and glories and hence we need to pray to Him)
• 1.1.7 ulan sudar migu suruthiyul (As vedas say that He is Paramathmaa)
• 1.3.8 Naalum  nam Thiruvudai adigal tham nalam kazhal vanangi (We need to pray to His Holy feet)
• 1.10.11 Sadgopan sol pani sei (Please do service to Him, as per advice from Azhwaar)

In the second ten, (Irandaam pathu), Azhwaar established that we need to identify and eliminate the enemies for doing kainkaryam to Perumal, keep our focus on Paramapadham, join hands with  other srivaishnava devotees in this process and keep ourselves only for Him.   The following are some of the hymns to highlight the above.

• 2.8.4 Nalam antham illathor naadu puguveer (The goal is to reach Paramapatham)
• 2.9.1 Semma Paatha Parpu thalai serthu ollai (Can you please put Your red Holy Feet on to our heads quickly)
• 2.9.4 enake aat sei ekkaalathum endru…..thanakeyaaga enaik kollum eethey (We will live only for Him)

Third word – Nama

In the third ten (Moonraam Pathu), Azhwaar  showed his  desire to do service to Perumal and  Perumaal showed him, Thiruvengadam as the place for Azhwaar to do the service. Azhwaar gladly accepted the advice from Perumal and explained the meaning of Dhwayam to us by compiling the hymn “Vazhuvila Adimai Seiya Vendum Naam“.   We can see the above in the following hymns of Azhwaar.

• 3.3.1 Vazhuvila admai seiya vendum naam – full pathigam – (We should do service in Thiruvengadam)
• 3.7 Payilum sudar oli moorthiyai  pangayak Kannanai – full pathigam – (It is even better to do service to devotees of Vishnu)

Azhwaar explained the meaning of the second sentence, namely, “Sreemathe Narayanaaya Nama” of the Dhwaya Maha Manthram, in the first three pathigams, (Muthal Moonru Pathukkal). In extending the meaning of kainkaryam or service, Azhwaar highlighted  the service to the devotees in the third pathigam.

First Sentence – Sriman Narayana Sarnau Saranam Prapathye

First Two Words – Sreeman Narayana Saranau

Azhwaar advised in the fourth  pathigam that our attachment towards the material wealth in this world (Aiswaryam) and serving our own selves (kaivalyam) were the major impediments to attain Paramapadham and Azhwaar continued to say that His holy feet would help us to overcome the above and support us to do bhagawath kainkaryam or service to Him, which would get us the desired moksham or Srivaikuntham.

In our sampradhaayam or tradition, the requests made by Jeevaathmas to Paramathma are grouped into three categories.  The first category is the one who request for all the material interests of this world. They are called Aiswaryaarthigal.   The second group of people are called Bhagaval Laabharthigal, meaning, these jeevaathmas request for Moksham through Him.  The third category of jeevaathmas are called Kaivalyaarthigal. They do not opt for moksham or any of the worldly material wealth.  These jeevaathmas develop interest in their own selves, and never show interest in Moksham or in the material world.  There is no good example for this category of jeevathmaa, Kaivalyaarthigal.   No one has ever told that this category, Kaivalyaarthigal, is a better option compared to the other two categories of jeevathmaas. The primary objective of our sampradhaayam or tradition is for all jeevathmaas to leave both aiswaryam and kaivalyam and move towards Bhagaval Laabhaarthigal.

Given below are some of the examples from his hymns :

• 4.1.1 Thirunaaranan Thal Kalam pera sinthithu uymino (His holy feet will help)
• 4.1.10 Ellaam vitta irugal irappenum gnaanikum  (The person who dissociated with aiswaryam and moksham, which  means that the interest is only Kaivalyam)
• 4.9.10 Kandu Kettu utru mondhu undu uzhalum ainkaruvi kanda inbam (Material interests or Aiswaryam) …. Therivu ariya allavu illaach chitrinbam (and Kaivalyam, which is mainly self-fulfillment of Jeevathmaa without showing interests towards Paramathmaa. So both Aiswarayma and Kaivalyam are enemies to attain Vaikuntham).

Third word – “Saranam Praphadhye”

The fifth pathigam (Ainthaam pathu) explains that His Holy feet are the tools of support  for us to achieve what we want to attain and They will help us to get rid off whatever we want to discontinue.

• 5.7.10 Aar enaku nin paadhame saranaagath thanthu ozhinthaai  (His Holy feet are the supporting or helping tools)

In the sixth subsection or pathu (aaram pathu), Azhwaar demonstrated that he listened to His advice and held His Holy Feet, as the guiding principle and he literally sat on His feet. Azhwaar sought help from Periya Pirattiyaar to get his Moksham, and we should seek similar help from our Acharyaas to get moksham.

• 6.1 Vaigal Poonkazhivaai (This pathigam is about holding on to an acharyan and requesting him to be the messenger on our behalf to Paramathma)
• 6.8 Ponnulagu aaleero (This is another pathigam, where the importance of Acharyan for us is explained)
• 6.10.10 Agalagilen iraiyun endru alarmel mangai urai maarbaa….un adi keezh amarnthu pugunthen (Here Azhwaar seeks  help from Periya Piraatiyaar and requests total surrender to Paramathma)

So, fourth, fifth and the sixth subsections or pathus explain the meaning of the first sentence of Dhwayam.

He brought out  the importance of Acharyan and Periyapirattiyar in the sixth subsection or pathu , as our surrender to Perumal is fruitful only through them.

As we said earlier, there are lot more interesting aspects of Thiruvaaimozhi, as it is a big ocean.   We hope to do some more on Thiruvaaimozhi in our future weblogs.

Thanks to Mr P R Purshothama Naidu, Retired Tamil Professor, Madras University, as we have used some of the references from his work on Eetin Thamizh Aakam.

=======================================================

For English version, kindly click here, thanks

நாம் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி பற்றி பார்த்துக்கொண்டு வருகிறோம். திருவாய்மொழிக்கு  ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி என்ற உரையில் முன்னுரையாக மூன்று பகுதிகள் உள்ளன. அவற்றில் இருந்து சிலவற்றை நாம் திருவாய்மொழிக்குள் நுழைவு முதல் மற்றும் இரண்டாம் பகுதிகளில் பார்த்தோம். அந்த முன்னுரைகளில் இருந்து இன்னும் சிலவற்றை நாம் கீழே பார்க்கலாம்.     

ஆழ்வாரின் மனநிலை

முன்பு பார்த்த முன்னுரைகளில், பெருமாள் ஒவ்வொரு பத்திலும்  ஆழ்வாருக்குக் காட்டிய குணநலன்களையும், அதேபோல் ஒவ்வொரு பத்து அருளியபோது ஆழ்வாருக்கு இருந்த மனநிலையும் பார்த்து உள்ளோம்.   திருவாய்மொழி அருளியபோது ஆழ்வாருக்கு இருந்த மனநிலையை, நம் ஆச்சார்யார்கள், இராமாயணத்தில் வரும் பரதனின் மனநிலையோடு ஒப்பிட்டு பார்ப்பதைக் இங்கே காண்போம்.   இதற்கு நாம் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் நான்கு பிரபந்தங்கள் பற்றியும், அவைகளை அருளியபோது அவரின் மனநிலை எப்படி இருந்தது என்பதையும் பார்க்கவேண்டும். நம்மாழ்வாரின் நான்கு பிரபந்தங்கள் திருவிருத்தம், திருவாசிரியம், பெரிய திருவந்தாதி மற்றும் திருவாய்மொழி என்பதை நினைவில் கொள்ளவும்.

பரதனின் நிலைகளில் நம்மாழ்வார்

திருவிருத்தம்

இராமபிரானின் பட்டாபிஷேகத்திற்கு முதல் நாள், அவனது தந்தையாகிய தசரத சக்ரவர்த்தி, கைகேயிடம் தான் முன்பு கொடுத்த வரங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக இராமபிரானின் தம்பியாகிய பரதனுக்கு பட்டாபிஷேகம் என்றும் இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள்  காட்டுக்குச்  செல்ல வேண்டும் என்றும் ஒப்புக்கொண்டு மயங்கி கிடக்க, பரதன் அயோத்திக்கு திரும்பி வந்து கொண்டு இருந்த நேரம். இராமன் அயோத்தியின் அரசனான பின் அவனுக்கு இன்னும் நிறைய கைங்கர்யங்கள் செய்ய வேண்டும் என்று நெஞ்சில் ஆசைகளை சுமந்துகொண்டு தனது மாளிகைக்குள் சென்றான்.  அப்போது அவனது தாயாகிய கைகேயி, அவனை “ராஜாவே” என்று அழைத்த போது அவன் மிகவும்  வருந்தி, மனம் பட்டபாடு எப்படி இருந்ததோ அப்படிதான் திருவிருத்தம் என்ற பிரபந்தத்தை அருளிய போது நம்மாழ்வாரின் மனநிலை இருந்திருக்கும் என்று நம் ஆச்சார்யர் கூறுகிறார்கள்.

திருவாசிரியம்

அதே பரதன், திருச்சித்திரகூட மலையிலே ஸ்ரீ ராமர் இருக்கிறார் என்று அறிந்து, அவரை நேரிடையாக பார்க்க தானும், தன்னைப் போல் ஸ்ரீ ராமபிரான்  ஊரில் இல்லாததால் அவனை நினைந்து தவிப்பவர்களையும்  கூட்டிக்கொண்டு போகும் போது, பரதனின் மனம், தன்னுடைய வருத்தத்தை பார்க்க மாட்டாத ஸ்ரீ ராமன், அயோத்திக்கு திரும்பி வந்து விடுவார் என்ற ஒரு நம்பிக்கையுடனும் ஒரு கணமும், அப்படி இல்லாமல், தன்னுடைய விருப்பத்தை மறுத்துவிடுவார் என்ற சந்தேகத்துடன் மற்றொரு கணமும், அப்படியும் இப்படியும் அலைபாய்ந்து கொண்டு இருக்கும் தவிப்பைப் போல்  திருவாசிரியத்தை அருளிச் செய்யும் போது சுவாமி நம்மாழ்வாரின் மன நிலை இருந்திருக்கும் என்று நம் ஆச்சார்யர் கூறுகிறார்கள்.

பெரிய திருவந்தாதி

பரதன், நந்திக்கிராமத்தில் ‘ஸ்ரீ ராமபிரான் வருவார்’ என்ற மிகப் பெரிய ஆவலோடு, அரசையும் நடத்திக்கொண்டு, பதினான்கு ஆண்டுகள்  ஆசையையும் வளர்த்துக் கொண்டு இருந்தார் போலே பெரிய  திருவந்தாதி அருளிச் செய்யும் போது நம்மாழ்வாரின் மனநிலை இருந்திருக்கலாம் என்று நம் ஆச்சார்யர் கூறுகிறார்கள்.    

திருவாய்மொழி

இறுதியாக ஸ்ரீராமன் மீண்டும் அயோத்திக்கு எழுந்தருளி பட்டாபிஷேகம் செய்து கொண்ட போது, தன்னுடைய விருப்பத்தை ஸ்ரீ ராமன் நிறைவேற்றியதை உணர்ந்த பரதனின் மனம் மிக்க சந்தோசம் அடைந்ததைப் போல், திருவாய்மொழி அருளிச்செய்த காலத்தே நம்மாழ்வாரின் மனநிலை இருந்திருக்கலாம் என்று நம் ஆச்சார்யர்கள் சொல்வார்கள்.   

இப்படியாக  இந்த பிரபந்தங்களை அருளிச் செய்த காலத்தில் ஆழ்வாரின் மனநிலைகளை  ஸ்ரீ பரதாழ்வானுக்குத் இருந்த மனநிலைகளோடு ஒப்பிட்டு சொல்வது சுவாரஸ்யமான ஒன்று.   

திருவாய்மொழி நாராயணனுக்கே

பரமாத்மாவுக்கு ஆயிரம் ஆயிரம் நாமங்கள் இருப்பினும், (விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம்), துவாதச நாமங்கள் என்று பன்னிரண்டு நாமங்கள் இருப்பினும், (கேசவ, நாராயண, மாதவ, கோவிந்த, விஷ்ணு, மதுசூதன, த்ரிவிக்ரம, வாமன, ஸ்ரீதர, ரிஷிகேச, பத்மநாப மற்றும் தாமோதர), வியாபக நாமங்களாக (வியாபகம் என்றால், விரிந்து பரந்து எங்கும் இருப்பது). மூன்று (விஷ்ணு, வாசுதேவ, நாராயண) சொல்லப்பட்டாலும், ஆழ்வார் நாராயணன் என்ற நாமத்தையே திருவாய்மொழியில் அறுதி இட்டு சொல்லி உள்ளார்.

“வனமாலீ  கதீ  சார்ங்கீ சங்கீ சக்ரீ ச நந்தகீ, ஸ்ரீமான் நாராயணோ  விஷ்ணுர் வாசுதேவோ அபிரக்ஷது.” என்ற ஆதிசங்கரரின் ஸ்லோகம் இங்கே குறிப்பிடலாம். இங்கு ஆதிசங்கரர் விஷ்ணுவின் வியாபக நாமங்களான நாராயண, விஷ்ணு மற்றும்  வாசுதேவ என்ற மூன்றையும் குறிப்பிட்டு உள்ளார்.  ‘வனமாலி என்ற மாலையை அணிந்து கௌமோதகி என்னும் கதை, பாஞ்சசன்னியம் என்னும் சங்கு, சுதர்சன என்னும் சக்கரம், சார்ங்கம் என்னும் வில், நந்தகம் என்னும் வாள் ஆகியவற்றுடன் விளங்கும் நாராயண, விஷ்ணு, வாசுதேவன் என்ற நாமங்களைக் கொண்ட திருமால் என்னைக் காக்க வேண்டும்’ என்பது இதன் பொருள்.

கண்ணன், இராமன், நரசிம்மன், த்ரிவிக்ரமன் மற்றும் வராகன் போன்ற அவதார நாமங்களை ஆழ்வார் திருவாய்மொழியின் பல இடங்களில் உபயோகித்து இருந்தாலும், ‘நாராயணன்’ என்ற நாமமே பரமாத்மாவின் முக்கியமான விஷேச குணநலன்களை தன்னுள் அடக்கி வைத்திருக்கும் நாமம் ஆகும். அதனால்தான், நாராயண  நாம அர்த்தத்தை, நாம், நம் ஆச்சார்யனிடம் கேட்டு தெரிந்து .கொள்ள வேண்டும்.

முதலில் நாராயணன்

திருவாய்மொழியின், முதல், இடை, முடிவு எல்லாம் பரமாத்மாவான நாராயணனையே சொல்லும்.

முதல் திருவாய்மொழியிலே ‘உயர்வற உயர்நல முடையவன்’ என்று தொடங்கி, நாராயணனே பரம்பொருள் என்பதற்காக ‘நாராயண‘ சப்தத்தின் பொருளை முதல் பதிகத்திலேயே அருளிச் செய்தார்.   ‘நாராயணன்’ என்பதின் பொருள், தனக்கு நிகரோ, மேம்பட்டவர்களோ இல்லாதவன், எல்லா நல்ல குணங்களும் கொண்டவன், எல்லா உலகங்களுக்கும் தன்னிகரில்லாத தலைவன் என்பதாகும்.  ‘வண்புகழ் நாரணன்’  (1.2.10) என்று இரண்டாம் பதிகத்தில் தொடங்கி, பின் ‘செல்வ நாரணன்’(1.10.8), ‘நாரணன் முழு ஏழ் உலகுக்கும் நாதன்’(2.7.2), ‘திருநாரணன்’ தாள் காலம் (4.1.1) என்று ஆழ்வார் திருவாய்மொழி முதல் சில பத்துகளில் நாராயணன் பெயரைக் கூறி உள்ளார்.

இடையில் நாராயணன்

திருவாய்மொழி திருமந்திரத்தின் அர்த்தத்தை சொல்கின்றன என்று நம்  ஆச்சார்யர்கள் சொல்வார்கள். திருவாய்மொழியின் இடையில் வருகின்ற ஆறாம் பத்து (6.10) திருமந்திரத்தின் முதல் பதமான “ஓம்” என்பதனையும், மற்றும் ஏழாம் பத்தில் உள்ள பதிகங்கள் 7.1 இரண்டாம் பதமான “நம” என்பதனையும் மற்றும் 7.2 மூன்றாம் பதமான நாராயணாய என்பதனையும்   குறிக்கும்.

கங்குலும் பகலும் (7.2) என்ற பதிகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு பாடலின் மூலம், ஆழ்வார் தான் திருவாய்மொழியில், பத்து பத்துக்களால் என்ன சொல்லவந்தோம் என்பதை தேறிய பொருளாக தெரிவிப்பதாலும், முன்பு சொன்னதுபோல், திருவாய்மொழி நாரயணனுக்கே என்பதாலும்,  திருவாய்மொழி இடையிலும் நாராயணனே உள்ளதாக கூறப்படுகிறது.

இறுதியில் நாராயணன்

‘காராயின காள நன்மேனியன் நாராயணன்’ (9.3.1), ‘திண்ணம் நாரணம்,’ (10.5.1) ‘வாழ் புகழ் நாரணம் (10.9.1) என்று திருவாய்மொழி இறுதியிலும் நாரணனையே கூறி ஆழ்வார் முடிக்கிறார்.

மேலே சொல்லியவை ஒரு சில உதாரணங்களே, இருப்பினும், ஆழ்வார் திருவாய்மொழி முழுவதும் நாராயணனைக் கொண்டே சுவாசித்து உள்ளார்.

தொடர்ச்சி

முன்பு சொன்னது போல், திருவாய்மொழி ஒரு மிகப் பெரிய கடல்.   இன்னும் சிறிது காலம் அதன் சிறப்புகளிலேயே தொடரலாம் போலும்.

நன்றி : ஈட்டின் தமிழாக்கம், சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்து ஓய்வு பெற்ற தமிழ் விரிவுரையாளர் வித்துவான் பு.ரா.புருஷோத்தம நாயடு ஆக்கியது

Azhwaar’s State of mind

We are learning or discussing about Namazhwaar’s Thiruvaaimozhi.   As we saw earlier, among the many explanations available for Thiruvaaimozhi, Eedu Mupathaaraayirapadi, (Unparalleled Thirty Six thousand words) has three introductions to this prabantham, namely, Thiruvaaimozhi.   We did see some of them in our earlier weblogs, 1 and 2.     Let us try to discuss some more points from the introductory notes in this weblog.

We have seen in the previous introduction about the ten different characteristics or glories that were displayed by Paramathma to Azhwaar for each pathu or subsection.  Similarly we have also seen the status of Azhwaar’s mind, when he compiled each subsection or pathu.  Our acharayaars have also compared the state of mind of Swami Namazhwaar, when he compiled Thiruvaaimozhi with that of Sri Bharathan of Ramayanam.   For that we need to take note of all the prabanthams that were compiled by Namazhwaar and what was the state of his mind when he delivered each prabantham.   As we have seen earlier, Swami Namazhwaar has compiled four prabhandhams and they are Thiruvirutham, Thiruvaasiriyam, Periya Thiruvanthaadhi and Thiruvaaimozhi.

Namazhwaar and Bharathan, the brother of Rama

Thiruvirutham

The day before the coronation of Sri Rama as the Crown Prince of Ayodhya, His brother Bharathan was coming towards Ayodhya and was thinking about doing more services to Sri Rama after He is crowned.  Meanwhile, the king Dasaratha, had to fulfill two vows, which he had promised to Kaikeyi, Bharathan’s mother, earlier in their life.   Kaikeyi used this opportunity and asked Dasaratha her wishes.  One of which was to make Bharathan as the king of Ayodhya and the second one was to force Rama to go out of the country and live in the forest for 14 years.     Dasaratha had to agree to these wishes and Kaikeyi on seeing Bharathan entering the palace, addressed  him as the King.  Bharathan was shocked and heart broken  when he heard those words. Our acharyaars say that Swami Namazhwaar’s mind might also be in a similar state when he compiled the prabantham  Thiruvirutham, to that of  Bharathan when he was addressed as King  by his mother.

Thiruvaasiryam

When Sri Raman was stationing Himself in Chithrakoot, Bharathan took a trip to Chitrakoot along with those who could not tolerate the state of Ayodhya without Raman. Bharathan’s mind was thinking about  couple of things.  One Sri Rama would never allow anyone to suffer and if He came to know that Bharathan was suffering because of he was not  with Sri Rama, He could change His mind and come back to Ayodhya.  And at the same time, Bharathan was also thinking that Sri Rama would convince him that He should stay back in the forest and reject Bharathan’s request   Thus Bharathan was in two extremes and was not sure at what Sri Raman would do.   Our acharyaars say that Swami Namazhwaar might also be in a similar state, when he compiled Thiruvaasiryam.

Periya Thiruvanthaathi

Again we take Bharathan’s example.   After agreeing with Sri Rama that he should return to Nandhigramam and rule Ayodhya from there, Bharathan for those  fourteen years started nurturing  his wishes  to serve Sri Rama and hoping that day would come soon.  Our acharyaars compare Bharthan’s mind at that time with that of Swami Namazhwaar, when he compiled the Periya Thiruvanthaadhi.

Thiruvaaimozhi

Finally, when Sri Rama returned to Ayodhya and crowned as the king and fulfilled the wishes of Bharatha, he was extremely happy and satisfied.   Namazhwaar might be in a similar mindset, when he compiled Thiruvaaimozhi, as per our acharyaars.

Thus, Swami Namazhwaar’s state of mind is compared with that of Sri Bharatha at various stages of his life and this is a very interesting comparison.

Thiruvaaimozhi is for Narayanan

There are thousands of names for the Paramathma (Vishnu Sahasara Naamam).  Of which there are twelve names of Vishnu, which are called Dwadasa Namangal. (Kesava, Narayana, Madhava, Govinda, Vishnu, Madhusudhana, Thrivikrama, Vaamana, Sreedhara, Rishikesa, Padmanabha and Damodhara).   Within those, there are three names, called Vyabaga Naamangal (Vyabagam  means that He is present every where), and those names are Vishnu, Narayana and Vasudeva.   Among all these, Azhwaar has chosen the name NARAYANA in his prabandham in most of the places.

“Vanamaali gathi saarngi sanki chakree cha nanthagi, Sreemaan Naarayano Vishnur Vasudevo abi rakshathu”, is a sloga by Sri Adhi Sankarar.     Here Sri Adhi Sankarar uses all the vyabaga names of Vishnu.     The meaning of the above sloka is that I request  Paramathma

• who has the names Narayana, Vishnu and Vasudeva
• who wears the garland named Vanamali,
• who has a bow named Saarngi
• who has a sword named Nandagam and
• who  has gada(Kaumodagi), conch(Panchajanya)  and discus(Sudharasana)

to  protect me.

Namazhwaar had the used the names of the Avatars or incarnations like Rama, Krishna, Trivikrama, Narasimha and Varaha in many places of Thiruvaaimozhi, the name Narayana alone contains the meaning that reflects the important qualities or glories of Paramathma in the word itself.   This is one of the reasons why we should learn the  meaning of Narayana from our acharyan.

Narayanan in the Beginning

Swami Namazhwaar says the name Narayana to represent Paramathma in the beginning, middle and the ending parts of Thiruvaaimozhi and in that way communicates  to the world that Thiruvaaimozhi  is for and about Sriman Narayana.

In the first subsection or pathigam itself, he explains the meaning of Narayana to highlight that He is Paramathma, by saying that He has all extremely good qualities. (Uyarvara Uyarnalam Udaiyavan).   The meaning of Narayana is that there is nothing or none  equal or superior to Narayana; He is the leader for all.  He continues in the second pathigam, by calling Him as “vannpugazh Naranan” (1.2.10), “Selva Naranan” in 1.10.8, “Naranan is the Leader for all the seven worlds” (Naranan muzhu ezh ulagukkum naathan) 2.7.2 and Thirunaranan in 4.1.1.   These are some of the examples of using the name Narayanan within the first few pathus or subsections of his Thiruvaaimozhi.

Narayanan In the middle

Our Achaayaars   say that Namazhwaar explains  the meaning of Thirumanthiram in Thiruvaaimozhi.  The first word of Thirumanthiram,  OM  is explained in the Sixth subsection or pathu (aaraampathu), 6.10, the second word “Nama” is explained in the Seventh subsection or Pathu 7.1 and the third word “Narayanaya” in 7.2.   Since 7.2 explains Narayana, it can be concluded that Narayanan in the middle of Thiruvaaimozhi.

In the same way, our achaaryaars  mention that the pathigam “Kangulum Pagalum” (7.2) is a summarised version of Thiruvaaimozhi itself, as each  and every hymn of 7.2 summarises each pathu (subsection) in a nutshell.   Since Thiruvaaimozhi itself is for Narayanan,  and 7.2 summarises Thiruvaaimozhi, it can be comfortably concluded that Narayanan is present in the middle of Thiruvaaimozhi.

Narayanan At the end

Even at the end of Thiruvaaimozhi, Azhwaar continues  to specify the name Narayana.  In 9.3.1 “Kaaraayina Kala nanmeniyan Naaranan“, in 10.5.1 “thinnam Naranam” and 10.9.1 “Vaazh Pugazh Naranam“, Azhwaar uses the name Narayanan to conclude Thiruvaaimozhi.   Whatever we said earlier are all only examples, and there could be many  more within Thiruvaaimozhi.

Continuation

As we said earlier, there are lot more interesting aspects of Thiruvaaimozhi, as it is a big ocean.   We hope to do some more around the introduction of Thiruvaaimozhi.

We would like to express our thanks to Mr Pu.Ra. Purushothama Naidu, for his work on Eetin Tamizhaakaam, Retired Professor and Consultant, Madras University, which helped me to understand some of these concepts.

For English Version, please click here, thanks

தொடர்ச்சி

சென்ற பகுதியில் திருவாய்மொழியின் சிறப்புகளைப்பார்க்க ஆரம்பித்தோம்.  அதன் தொடர்ச்சியை இங்கே காண்போம்.

பத்து பத்துகள்

திருவாய்மொழியில் உள்ள பத்து பத்துக்களிலும், பகவான் ஆழ்வாருக்கு பற்பல குணநலன்களைக் காட்டுகிறார்.

1. அவன் மிக உயர்ந்தவன்,
2. அவனே எல்லாவற்றுக்கும் காரணம்,
3. நீக்கமற எங்கும் நிறைந்து உள்ளான்,
4. அவனே எல்லாற்றையும் நடத்திக் கொடுக்கிறான்,
5. மிகவும் கருணை உடையவன்,
6. நம் எல்லோருக்கும் சரணாகதி அளிக்க வல்லவன்,
7. சக்தி உடையவன், 
8. நாம் விரும்பியவைகளை அடையச் செய்பவன்,
9. நம் இடர்களில் இருந்து காப்பாற்றுபவன், 
10. நம் கவலைகளை தீர்க்க வல்லவன்.   

சற்று விரிவாக கீழே,

• முதல் பத்து – பரத்துவம், அவன் பெரியவன், மிகவும் மேன்மையானவன், அவனைவிட மேன்மையானவனோ, மேன்மையான பொருளோ எதுவும் கிடையாது.   உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் (1.1.1).
• இரண்டாம் பத்து – காரணத்துவம் –  இந்த பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து உயிருள்ள, உயிரற்ற எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் அவனே காரணம். சோராத எப்பொருட்கும் ஆதியாம் சோதி (2.1.11)
• மூன்றாம் பத்து – வியாபகத்துவம் – எங்கும் உளன் கண்ணன் – பரமாத்மா எங்கும் வியாபித்து நீக்கமற நிறைந்து உள்ளான். “வருந்தாத ஞானமாய் வரம்பின்றி முழுது இயன்றாய்” (3.1.5) என்றும் “இகழ்வில் இவ்வனைத்தும் என்கோ  கண்ணனைக் கூவுமாறே” (3.4.1) என்றும் சொல்வது .
• நான்காம் பத்து – நியந்த்ருத்துவம்   – அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது – பரமாத்மாவே இந்த அண்டகடாகத்தில், அனைத்து நிகழ்வுகளையும் நிகழ்த்திவைப்பவன்.  “வீற்றிருந்து ஏழுலகும்  தனிக்கோல் செல்ல, வீவில்சீர், ஆற்றல்மிக்கு ஆளும்” (4.5.1)
• ஐந்தாம் பத்து –  காருணிகத்துவம்   அல்லது சௌலப்பியம் – மிகவும் எளிமையானாவான் – அவனை அணுகுவது மிகவும் எளிது. அவனுடைய அளவற்ற கருணையினாலேயே  “பொய்யே கைம்மை சொல்லிப் புறமே புறமே ஆடி, மெய்யே பெற்றொழிந்தேன்” (5.1.1) என்கிறார், ஆழ்வார்.
• ஆறாம் பத்து – சரண்யத்துவம் – பெருமையும், எளிமையும் ஒரே இடத்தில இருக்கிறபடியால், நாம் எல்லோரும் சரண் அடைய மிகவும் தகுதியானவன்.  ஐந்தாம் பத்திலேயே, ஆழ்வார் நான்கு சரணாகதிகளை கேட்டுள்ளார். அவையாவன,
  • சிரீவரமங்கலநகர் அல்லது வானமாமலை (நோற்ற நோன்பு 5.7),
  • திருக்குடந்தை அல்லது கும்பகோணம் (ஆராவமுதே 5.8),
  • திருவல்லவாழ் (மானை நோக்கு 5.9),
  • விபவாவதாரத்து கண்ணனிடம் (பிறந்தவாறும், 5.10).

• ஆனால், ஆறாம் பத்தில், திருவேங்கடமுடையானிடம், பிராட்டியை முன்னிட்டு கேட்டுக்கொண்ட சரணாகதியே பலித்தது.   “உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே” (6.10.10).

• ஏழாம் பத்து –  சக்தத்துவம் (சக்தி உள்ளவன்) – நம் எல்லோருக்கும் சரணாகதி கொடுத்து காப்பாற்றும் சக்தி படைத்தவன்.  இதனை பெருமாள், ஆழ்வாருக்கு “ஆழியெழ, சங்கும் வில்லும் எழ” (7.4) என்ற பதிகத்தில், தன்னுடைய வீர தீர பராக்கிரமங்களை காட்டுகிறார்.
• எட்டாம் பத்து – சத்யகாமத்துவம் – விரும்பத்தக்க குணங்கள் எல்லாம் படைத்தவன் அவன்.  அவன் ஆசைப்பட்டு அடையவேண்டியது எதுவும் இல்லை, எல்லாவற்றையும் அடைந்தவன். தேவிமார்களோடு அவன் இருக்கின்றபடியாலும்,  தேவிமார்கள் அனைத்து ஜீவாத்மாக்களையும் தங்கள் குழந்தைகளாக பாவித்து நமக்காக அவனிடம் சிபாரிசு செய்வதாலும், அவன் நமக்கு வேண்டிய கருணையை காட்டி நாம் விரும்பியதை அடைய செய்பவன்; “நல்ல அருள்கள் நமக்கே தந்து அருள் செய்வான்“, (8.6.1)
• ஒன்பதாம் பத்து – ஆபத்சகத்துவம் – எல்லா இடர்களில் இருந்தும் நம் எல்லோரையும் காப்பாற்றும் வல்லமை பெற்றவன் ;   “காய்சின வேந்தே கதிர்முடியானே,  கலிவயல் திருப்புளிங்குடியாய் காய்சின ஆழி, சங்கு, வாள், வில், தண்டு ஏந்தி எம் இடர் கடிவானே”  (9.2.6) என்று புளிங்குடி பெருமானிடம் ஆழ்வார் சொன்னது போல், எல்லா இடங்களில் இருந்தும் காப்பாற்றுபவன் அவனே.   அதேபோல், “அறிந்தனர் எல்லாம் அரியை வணங்கி அறிந்தனர் நோய்கள் அறுக்கும் மருந்தே” (9.3.3) சொன்னதிலும் ஹரியை நோய்கள் அறுக்கும் மருந்து என்று ஞானிகள் கண்டுகொண்டனர்.
• பத்தாம் பத்து – ஆர்த்திஹரத்துவம் – நம்முடைய கவலைகளை எதிர்பார்ப்புகளை, துடிப்புகளை, தீர்க்கவல்லவன்.   வழித்துணை இல்லை என்று நாம் படுகிற துக்கம் தொலையும் என்பது  “மற்று இலன் அரண் ” (10.1.7) என்ற திருமோகூர் பதிகத்தில் உள்ள பாசுரத்தின்  வழியும், “தீரும்நோய்வினைகளெல்லாம் திண்ணநாம் அறியச் சொன்னோம்” (10.2.3) என்ற திருவனந்தபுரம் பதிகத்தில் உள்ள பாசுரத்தின் வழியும், “சூழ்ந்ததனில் பெரிய  என் அவா  அறச் சூழ்ந்தாயே” (10.10.10) என்று தன்னை ஆட்க்கொண்டதை சொன்னதில் இருந்தும், இந்த இறுதி பத்து நம் கவலைகளை தீர்க்க வல்லது என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ளலாம்.

ஒவ்வொரு பத்திலும் பத்து வகையான குணநலன்கள்.   ஒவ்வொரு பதிகத்திலும் பல வகையான குண நலன்கள். 1102 பாசுரங்களில் ஆயிரம் ஆயிரம் குணநலன்கள் என திருவாய்மொழி முழுவதும் அவனின் குணநலன்களே.   அந்த குண நலன்களை ஆழ்வாருக்குக் காட்டியவனும் அவனே.

இன்னொரு வகையில் பத்து பத்துகள்

ஆழ்வாரிடத்தில் ஏற்பட்ட நிலையின் மாற்றங்களைக்கொண்டு, கீழ்கண்ட வகையில் பத்து பத்துக்களையும் பார்க்கலாம் என்று நம்  ஆச்சாரியார்கள் சொல்வார்கள்.

முதலில் தனக்கு, பரமாத்மா பற்றிய அறிவை அளித்தான் என்கிறார். அதனால் தான் அடையவேண்டியது முக்தி அல்லது மோக்ஷம் என்று உணர்கிறார். அதற்காக பெருமாளுக்கு மேலும் மேலும் கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் என்று விழைகிறார். பரமாத்மா தவிர மற்ற விஷயங்களில் உள்ள ஆசைகளை குறைக்கிறார். பெருமாளின் மேல் உள்ள பக்தியை மேலும் வளர்க்கிறார். பக்தியால் அவனை அடைவது கடினம் என்று அவன் மூலமே அவனை அடைய அவனிடம் சரணாகதி கேட்டு அதனையும் பெற்றார். அதற்கு பிரதி உபகாரமாக தன்னிடம் கொடுப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லையே என்று ஏங்குகிறார். ஜீவாத்மாக்கள், பெருமாளுக்கு சேவை செய்து அடிமையாக இருப்பதே உகந்தது என்பதை உணர்கிறார்.   ஆழ்வார் தான் எப்போது முக்தி அடைவது என்று கவலை அடைந்ததற்கு, பெருமாள் அருளியதையும், தன்னுடைய கவலைகள் நீங்கி கோரிக்கை நிறைவேற்றப்பட்டதை சொல்லி முடிக்கிறார்.

அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் என்ற  ஆச்சாரியார் எழுதிய ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம் என்ற நூலில் இருந்தும், வாதிகேசரி அழகிய மணவாளப்பெருமாள் ஜீயர்    எழுதிய  த்ரவிடோபநிஷத் சங்கதி மற்றும் வேதாந்த தேசிகர் என்ற ஆச்சாரியார் எழுதிய த்ரவிடோபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்னாவளி,  என்ற இரண்டு நூல்களில் இருந்தும் இவைகளை பற்றி மேலும் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

• ஞப்தி – ஞப்தி என்றால் பகவத் ஞானம்.   முதல் பத்து, முதல் பதிகத்திலேயே பகவத் ஞானம் அடைந்ததை (மயர்வற மதி நலன் அருளினன் 1.1.1)  என்பதாலும், மற்ற பதிகங்களால் அதனை மறவாமல் இருந்தார் என்பதையும் அறியலாம்.
• முக்தி – ஞானம் அடைந்ததால், அடையவேண்டியது எது என்பதை ஆழ்வார் உணர்ந்தார்.   அடைய வேண்டியது மோக்ஷம் அல்லது முக்தி என்பதை “நின்  செம்மா பாதபற்புத்  தலை சேர்த்து”  (2.9.1) என்பதன் மூலம் அவர் உணர்ந்ததை, நமக்கு கூறுகிறார்.
• விருத்தி – முக்திக்கு பலன், மேலும் மேலும் கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் என்று விழைதல். “ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி , வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும்நாம்” என்று (3.3.1) பாசுரத்தில் கூறுவதில் தொடங்கி, விருத்தி பற்றி அந்த பதிகம் முழுவதும் ஆழ்வார் நமக்கு உரைக்கிறார்.
• விரக்தி  – மேலும் மேலும்   பகவானுக்கு கைங்கர்யம் செய்ய விரும்புவதால், மற்ற விஷயங்களில் ஈடுபாடு குறைதல். இதை அந்நிய ருசி ஒழிதல் என்று கொள்ளலாம்.  இது நாலாம் பத்து முழுவதிலும் சொல்லப்படுகிறது. “ஒருநாயகமாய் ஓட, உலகுடன் ஆண்டவர்” (4.1.1) என்று தொடங்கும் நாலாம் பத்தில்,  மற்ற அனைத்து ஆசைகளும் ஒழிந்து விட வேண்டும் என்ற கருத்து மேலூங்குகிறது.
• பக்தி (காதல் வளர்தல்) – மூன்றாம் பத்தில் பரமாத்மாவுக்கு செய்ய விழையும் கைங்கர்யம் விருத்தி அடைவதின் மூலமும் நான்காம் பத்தில் மற்ற விஷயங்களில் விரக்தி அடைவதின் மூலமும், ஐந்தாம் பத்தில் பெருமாள் மேல் உள்ள பக்தி மேலும் மேலும் வளர்கிறது.   இது மாசறு சோதி, ஊரெல்லாம் துஞ்சி, எங்ஙனேயோ  அன்னை மீர்காள், (5.3, 5.4, 5.5) என்கின்ற பதிகங்களின் வழியே காலம் போகப் போக காதல் மிகுவது தெரிகிறது.
• பிரபத்தி – இரண்டாம் பத்தால் முக்தி அடைவது என்று உணர்ந்த பின், பெருமாளின் மேல் உள்ள பக்தியை அடுத்தடுத்த பத்துக்களில்  வளர்த்து, அவனை அடைய வழி கண்டு கொள்வதே ஆறாம் பத்தில் ஆழ்வார் உணர்வது.  பக்தி மார்க்கத்தை விட, அவனைக் கொண்டே அவனை அடைவது என்பதே சாத்தியம் என்பதைப் பிராட்டியை முன்னிட்டுக் கொண்டு திருவேங்கடமுடையானிடம் சரணாகதி (புகலொன்றில்லா அடியேனுன் அடிக்கீழமர்ந்து புகுந்தேனே, 6.10.10)  கேட்டு ப்ரார்த்திபதின் மூலம், ஆழ்வார்  நமக்கு முக்திக்கு வழி அவன் திருவடிகளை அடைவதே என்று காட்டுகிறார்.
• சக்தி – பெருமாள்  தன்னுடைய சக்தியை, “ஆழியெழ, சங்கும் வில்லும் எழ” (7.4) என்ற பதிகத்தில் ஆழ்வாருக்குக் காட்டினார். தன்னையே உபாயமாக கொடுத்து சரணாகதி அருளிய பெருமாளுக்கு தான் ஏதாவது சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று ஆழ்வார் நினைத்தபோது, ‘உதவிக்கு கைம்மாறு தனது உயிர் என்று கருதிய உடனே அதுவும் அவனதே, ஆகவே கைம்மாறு ஒன்றுமேயில்லை’ என்று உணர்ந்ததே  ஏழாம் பத்தின் சாராம்சம். இன்கவி பாடிய அப்பனுக்கு, எதுவுமொன்றுமில்லை செய்வது இங்கும் அங்குமே ,  7.9.10).
• பிராப்தி – இந்த பத்தில் பெருமாள் ஆழ்வாருக்கு ஜீவாத்மாவைப் பற்றி விளக்குகிறார். ஜீவாத்மஸ்வரூபத்தைக் காட்டிக் கொடுக்கிறார். பரமாத்மாவிடம் அடிமைத்தனம் செய்வதே ஜீவாதாமாவிற்கு உகந்தது என்று “கண்கள் சிவந்து பெரியவாய் வாயும் சிவந்து“,  (8.8), கருமாணிக்க (8.9) நெடுமாற்கு அடிமை, (8.10) என்ற பதிகங்களின் மூலம் ஆத்மா எப்படிப்பட்டது என்று பெருமாள் ஆழ்வாருக்குக் காட்டுகிறார்.
• பூர்த்தி – ஜீவாத்மாவின் ஸ்வரூபத்தை முழுமையாக உணர்ந்தபின், சுவாமி நம்மாழ்வார், தான் எப்போது அவனிடம் சென்று அவனுக்கு கைங்கர்யம் செய்வது என்று மிகவும் துடித்து  ஒன்பதாம் பத்தில் பாசுரங்கள் பாடினார்.
  • பதினான்கு வருஷம் என்று பரதனுக்கு சொன்னது,
  • சீதைக்கு பத்து மாதம் என்பது போல் ,
  • ஒரு நாள் என்று ஆயர் பெண்களுக்கு வாக்கு கொடுத்தது,
  • பத்து வருஷம் என்று யசோதைக்கு சொன்னது போல், தனக்கும் ஒரு நேரம் அல்லது காலம் கொடுக்க வேண்டும் என்று பெருமானை ஆழ்வார் கேட்டதற்கு,  “சரணமாகும் தன தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம்  மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான் ” (9.10.5) என்று பெருமான் தனது சரண்ய முகுந்தத்தை ஆழ்வாருக்குக் காட்டினான்.
• ஆர்த்திஹரத்துவம் – ஆழ்வார் தன் வாழ்நாள் முடியம் போது தனக்கு வழித்துணையாக வருவதற்கு திருமோகூர்  ஆப்தனை பற்றுகிறார் (10.1).    பின்னர்  திருமாலிரின்சோலை அழகன், “கோனே யாகி நின்றொழிந்தான் என்னை முற்றும் உயிருண்டே” (10.7.2), என்று  தன்னை முழுவதும் உண்டான் என்கிறார்.  இறுதியாக, திருப்பேர் நகர் பெருமானை அப்பகூடத்தான் , “இன்று வந்து இருப்பேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான்” (10.8.6) என்று கூறி தனது  கோரிக்கையை பெருமான் நிறைவேற்றியதை கூறுகிறார்.

இப்படியாக ஒவ்வொரு பத்திலும் ஆழ்வாருக்கு ஏற்பட்ட மாற்றங்களை அவரது பாசுரங்களை துணையாகக்கொண்டே நமக்கு காட்டியுள்ளார்கள். மேலே குறிப்பிட்டுள்ள பாசுரங்கள் ஒரு உதாரணத்திற்காக சொல்லப் பட்டவையே தவிர, அந்தந்த பதிகங்களில், பத்துக்களில், தொடர்புள்ள கருத்துக்கள் நிறையவே காணலாம்.

திருவாய்மொழி பற்றி, இன்னும் பற்பல ஆச்சர்யமான தகவல்கள் உள்ளன என்று உணர்கிறேன்.  அவைகளைப் பற்றி  பின்னர் வலைப்பதிவுகளில் பார்க்கலாம்.

====================================================

Introduction

We have started looking at the glories of Thiruvaimozhi in our previous weblog. We will continue the same in this weblog also.

Ten Tens

Paramathmaa has shown many of His glories to Swami Nammazhvaar in Thiruvaimozhi and they are as below.

1. He is the Greatest, 
2. He is the reason for everything,
3. He proliferates everywhere,
4. He is the person behind every action,
5. He is very kind,
6. He is capable of taking all of us abode,
7. He is the strongest,
8. He can fulfill all our desires,
9. He saves us from our difficulties and
10. He can resolve all our worries.   

Let us discuss them in a little bit more details.

• First Ten (Muthal Pathu) – “Parathuvam” – He is Great, He is Supreme, there is no other person or thing in this Universe or anywhere, which is superior to Him  “Uyarvara Uyar Nalam Udaiyavan” (1.1.1)
• Second Ten (Irandaam Pathu) – “Kaaranathuvam” – He is the reason for the existence of all living and non-living elements / things (Jeevathmaas, please note that all non-living things are also classified as Jeevathmaas in Vaishnavism). “Soraatha epporutkum aathiyaam sothi” (2.1.11)   
• Third Ten (Moondraam Pathu) – “Vyapagathuvam” – He is everywhere. Paramathmaa spreads Himself in every part of this universe, not thinly, but densely occupying every bit completely. Varunthaatha gnanamaai varambu indri muzhuthu iyandraai” (3.1.5) and “igazhvil, ivvanaithum Kannanai Koovumaare” (3.4.1)
• Fourth Ten (Naangaam Pathu) – “Niyanthruthuvam”  – Nothing will move without His desire.  He is the one who makes things happen in this universe. “Veetru irunthu Ezhu ulagum thanikol sella veevilseer, aatral mikku aalum” – 4.5.1
• Fifth Ten (Ainthaam Pathu) – Kaarunikathuvam or Sowlabhyam – He is very simple and very easy to approach.   Azhwaar in 5.1.1 says “Poiyee kaimai solli purame purame aadi, meiye petru ozhinthen”, meaning “I have told lies and acted very nicely in front of Him and He is so kind that Azhwaar got all true good things”.
• Sixth Ten (Aaram Pathu) – Saranyathuvam – He is the most eligible person to whom we can surrender ourselves fully, as He is both great as well as simple. Azhwaar in the Fifth Ten (Ainthaam Pathu) has surrendered himself to the Chief Deities at various locations in four consecutive Pathigams, and they are
  • Sirivaramangala nagar or Vaanamaamalai, as it is called today (Notra Nonbu 5.7)
  • Thirukudanthai or Kumbakonam, as it called today (Aaraavamudey, 5.8)
  • Thiruvallavaazh, a divya desam in Kerala (Maanai Nokku 5.9)
  • Sri Krishna in Vibhavaavathaaram (One of the five states in which Paramathmaa  exsit) (Piranthaavaarum 5.10)

• But Azhwaar did surrender one more final time, to the Chief Deity of Thiruvengadam, by aligning himself with Piratti (Sri Mahalakshmi) in this Sixth Ten, which became fruitful. Un adi keezh amarnthu pugunthene” (6.10.10) 

• Seventh Ten (Ezhaam Pathu) – Sakthathuvam (Has Power) – He has the power and ability to give shelter to each and everyone of us and take us abode.   This He has shown to Azhwaar in “aazhi ezha, sangum villum ezha” pathigam (7.4) by revealing the various heroic mighty activities that He had undertaken in the past and achieved them successfully.
• Eight Ten (Ettam Pathu) – Satya Kamathuvam – He has all the desirable glories and there is nothing which He has not achieved or attained.  In short, He has everything. Since He is always with Thaayars (Pirattiars) and since the Piratiaars always want to support us, the Jeevathmaas, as we are their children, and they always recommend us to Him for all the good things. He shows utmost kindness and helps us to get whatever we want.  “Nalla arulgal namake thanthu arul cheyvaan” (8.6.1)
• Ninth Ten (Onbathaam Pathu) – Abathsahathuvam – He can protect all of us from all difficulties.  “Kaichina Venthey, kathir mudiyaane, kalivayal Thirupulinkudiyaai, kaichina aazhi, sanghu, vaal, vil, thandu enthi em idar kadivaane” (9.2.6) meaning that He, who is giving us dharsan in Thirupulinkudi, a town near Tirunelveli,  can protect us with his Disc, Sword, Conch, Bow and Katha. In the same way, “Arinthanar ellam ariyai vanangi arinthanar noigal arukkum marunthey”, (9.3.3) meaning the knowledgeable people knew that Hari can cure all diseases.
• Tenth Ten (Pathaam Pathu) – Arthi Harathuvam – He will be able to fulfill all our expectation and desires. He will be able to cure our difficulties.   When we feel that we do not have support on our way to the eternal world, He will come along with us, like what Thirumogur Aptan or Kalamega Perumal, the chief deity in Thriumogur did for Azhwaar.  This can be seen from the hymn in Thirumogur Pathigam (10.1.7) “matru ilan aran”. Azhwaar has also mentioned “Theerum Noi Vinaikal ellam thinna naam sonnom” in the hymn in Thiruvananthapuram (10.2.3).  Azhwaar has also narrated his own experience when he mentions “Soozhnthathanil periya en avaa ara soozhnthaaye”.  With these samples, we can understand that this final ten is about His abilities to heal our difficulties.

Thus Paramathmaa or Perumal has shown His glories in each and every hymn. Each hymn highlights one of the glories. Each subsection (Pathigam), demonstrates many of His glories Each Pathu has 100s of His glories.   The entire Thiruvaimozhi contains 1000s of His glories.  And it is only Him, who  showed all these glories of  Himself  to Azhwaar.

Ten Tens in another perspectiive

Our acharyaars used to describe the Tens (Pathukkal), based on the changes that had happened to Namazhwaar, while compiling Thiruvaimozhi.   This is based on the following titles by three different Acharyaars :

• Azhagiya Manavaala Perumaal Nayanaar – Aacharya Hrudhayam
• Vathikesari Azhagiya  Manavaala Perumaal Jeeyar – Dravidopanishad Sangathi
• Vendantha Desikan – Dravidopanaishad Thaathparya Rathnaavalli  

First of all, Azhwaar got the knowledge about Paramathmaa.  Because of that knowledge, he understood that his goal should be to get Mukthi or Moksham.  So he wanted to do more and more service to Paramathmaa.  He reduced his interests and involvement in all other matters, other than Paramathmaa.  These had helped him to increase his love and affection (bakthi) towards Paramathmaa. He realised that it would be difficult to reach him by practising the above and hence he surrendered himself totally to Him and understood that He became the route to reach Him.   After that, Azhwaar felt that he did not have anything to return to him for the favour he received from Him.   Perumaal convinces Azhwaar that all Jeevathmaas should continuously keep doing service to Paramathmaa. Then Azhwaar got worried on when he would get mukthi and Perumaal answered his prayers and Azhwaar got rid of all his worries and all his requests were answered by Him.   We can see the above with little bit more details as below.

• Gnapthi – Gnapthi means Knowledge – Knowledge about Paramathmaa. In the first hymn of the first Pathigam of the first Ten (Muthalaam pathu) Azhwaar got the Bhagwath  knowledge, (Knowledge about Paramathmaa) as per “Mayarvara Mathi nalan arulinan” (1.1.1). And in every other opportunity, Azhwaar made sure that he did not forget the Bhagavath  Knowledge and he had mentioned the same in many other subsequent hymns.
• Mukthi – Since Azhwaar understood the Paramathmaa knowledge, he knew what he needed to achieve.  He knew that he should get mukthi or reaching abode by avoiding rebirth. This can be seen from “nin semma paadhaparpu thalai serthu” (2.9.1).
• Viruthi – The benefit of achieving Mukthi is to increase our desire to do more and more service to Paramathmaa.   This can be seen from “Ozhivil kaalam ellam udanai manni, vazhuvilla adimai seiya vendum naam” in 3.3.1, where Azhwaar wishes to do more and more service to Thiruvengadamudaiyaan.
• Virakthi – Once Azhwaar started to increase his desire to do more and more service to Paramathmaa, his desire for other worldly things get reduced.  This is called in our tradition as “Anniya Rusi Ozhithal”, meaning “Elimination of other interests from our mind”. This can be seen from “Oru Naayagamaai Oda, ulagudan aandavar” 4.1.1, where Azhwaar highlights the importance of eliminating all other interests other than the interests and involvement towards Paramathaa.
• Bakthi – (Developing Affection) – While compiling the third ten (Moondraam Pathu), Azhwaar had started increasing his desire to do more and more service to Paramathmaa. Similarly, when he compiled the fourth ten (Naangaam Pathu), he had discontinued interests and involvement in all other worldly matter.  These result in increased love and affection towards Paramathmaa, when he was compiling fifth ten (Ainthaam Pathu). This can be seen from the following pathigams :
  • Maasaru Sothi (5.3) ; 
  • Oorellam Thunji (5.4) ; 
  • Enganeyo Annai Meergaal (5.5).  
• Prapathi -Once Azhwaar started doing the second Ten (Irandaam pathu), he knew that he needed to achieve Moksham or Mukthi, he increased his efforts in terms of building his love and affection towards Paramathmaa in the subsequent pathigams, namely, the third, fourth and the fifth, in order to find the route to Moksham or Mukthi.  In this sixth ten (Aaraam Pathu), Azhwaar realised that Prapathi, is a more practical alternative to achieve Moksham or Mukthi, compared to practising Bakthi or love and affection towards Him.  Prapathi means, “He Himself is the route to achieving Him”, in other words, by surrendering ourselves to His Holy feet, that would take us to Him or Moksham or Mukthi. This can be seen from “Pugal Ondru Illa Adiyen, un adi keezh amarnthu pugunthene” (6.10.10), where Azhwaar surrendered totally to Thiruvengadamudaiyaan by inviting Mahalakshi (Piratti or Thayaar) to support him and thus showing us that His holy feet is the way to attain Mukthi or Moksham.
• Sakthi – In this Seventh Ten, Azhwaar realised and felt that he has nothing to offer, in return to Paramathmaa for the great favour, He has done to Azhwaar. As we mentioned earlier, Paramathmaa had shown all his greatness, power and might in the “aazhi ezha, sangum villum ezha” (7.4) pathigam and Azhwaar wanted to offer Him a return gift. He realised that he did not have anything to offer, as everything including Azhwaar’s soul and body all belonged to Paramathmaa and it would not be fair to give Him back what He had already owned.  This can be seen from “in kavi paadiya appanuku, aethu ondrum illai seivathu ingum angum” (7.9.10).
• Praapthi – In this ten, Paramathmaa or Perumal describes to Azhwaar what Jeevathmaas like him could do, by explaining the responsibilities and authorities given to Jeevathmaas in the Vedham,  when Azhwaar expressed his inability to do anything in the previous ten, for all the good things showered onto him by Paramathmaa. Jeevathmaas should always do services to Paramathmaa and live as slaves to Paramathmaa.  This can be seen from the pathigams, “Kanngal sivanthu, periya vaai, vaaiyum sivanthu” (8.8), “Karumanika” (8.9) and Nedumarku adimai (8.10) and hence in this ten, Azhwaar understands what is Jeevathmaa and what Jeevathmaas should do.
• Poorthi –    Having understood his role as Jeevathmaa and his responsibilities, Azhwaar in this ten, wanted to do the service to Paramathaa and hence in this ten he is urging Paramathmaa to identify the time from when he could do the kainkariyam in Srivaikuntham, or in other words, when he would get his moksham or mukthi. Throughout this ten, Azhwaar was urging Paramathaa to set a date for him to attain Him. The examples where Paramathmaa had set dates for others :
  • Sri Rama had promised that he would return after 14 years to Bharathan, his brother in Ramayanam;
  • 10 months  for Sita  ;
  • Sri Krishna had promised to his girl friends in Ayar Padi, that he would return the next evening;
  • Sri Krishna had promised to his mother Yasoda that he would return after 10 years.

After understanding the concerns of Azhwaar, Paramathmaa or Perumal had promised Azhwaar that He would give Mukthi or Moksham or Srivaikuntham, to those who surrendered to him, (like Azhwaar) when they die.   This can be seen from “saranamaagum thanathaal adainthaarkellaam maranamaanaal vaikuntham kodukkum piran” (9.10.5).

• Aarthiharathuvam  – In this ten, Azhwaar gets what he wanted from Him.  Azhwaar asked for support from the chief deity of Thirumoghur Aaptan or Kalamegha Perumal. (10.1), to accompany Azhwaar, when Azhwaar takes the final journey to Sri Vaikuntham.   Later Azhwaar found that the chief deity of Thirumaliruncholai Azhar had consumed him fully as it can be seen in “koneyaagi nindru ozhinthaan ennai mutrum uyir unde” (10.7.2). Finally Azhwaar said that Thirupernagar chief deity, Appakkudathaan, came into the heart of Azhwaar and occupied the full heart space, without having any space for others.  This can be seen as “indru vanthu iruppen endru en nenju niraya pugunthaan” (10.8.6).

From the above, we can see, how the Azhwaar’s state had changed from each ten. Whatever hymns, mentioned above, are only examples and there could be many more hymns that could reflect these points both within the hymns and in the respective tens.

We will try to see in our coming weblogs many more facts and other fascinating aspects of Thiruvaimozhi which we have not seen here.